روز ۴۲، جلسه ۷۲.
شروع ضبط.
علائم حیاتی؟
فشار خون ۱۱۰ روی ۷۰.
ضربان قلب ۶۸.
علائم حیاتی عادی است.
دکتر کاسک، چه چیزی دیدید؟
چه چیزی به شما نشان دادند؟
دکتر کاسک؟
چطور هنوز زنده‌ای؟
چطور هنوز زنده‌ام؟
ما گونه‌ای ناقص هستیم.
خب، آماده‌ای با خواهر کوچکت آشنا بشی؟
ما به شکلی باورنکردنی شکننده هستیم.
سلام، کلارا. سلام.
آره.
فکر می‌کنی باید نگهش داریم؟
آره.
ما خودویرانگر هستیم.
خرافاتی.
رانده‌شده توسط ترس.
توسط عشق.
به سختی قادر به بقا روی این سنگ آبی کوچکمان،
چه برسد به اقیانوس سیاه و بی‌انتهای جهانمان.
تخت بالایی!
بعد از آخرین سیاره چیست؟
بی‌نهایت.
همه‌چیز.
هرچیزی.
اوه.
هیچ چیزی برای همیشه باقی نمی‌ماند.
چطور هنوز زنده‌ام؟
باید رهایش کنیم.
نیاز دارد نفس بکشد.
یک روز، ما خواهیم مرد.
هی، حالت خوبه؟
مامان؟
مامان! مامان!
ما به خاک تبدیل می‌شویم.
خدای من، چه اتفاقی افتاد؟
کلارا! کلارا!
و غبار ما
به تمام غبارهای دیگر جهان می‌پیوندد.
و هر چیزی که دوست داریم...
از بین می‌رود.
چطور هنوز زنده‌ام؟
چطور هیچ‌کدام از ما زنده‌ایم؟
اگر حیات بیولوژیکی فقط یک مرحله باشد چه؟
اگر بتوانیم تکامل پیدا کنیم چه؟
پس آینده ما به عنوان یک گونه، پسا-زیستی است؟
حالِ ما پسا-زیستی است.
شش هزار سال طول کشید تا از زالو به ضربان‌ساز برسیم.
اما از ضربان‌ساز
تا اصلاح ژنتیکی جنین‌های انسانی،
فقط ۶۰ سال طول کشید.
اوهوم. پس این آینده نیست.
آینده همین الان است.
با این حال بگذار این را از تو بپرسم،
اگر سرنوشت ما پسا-زیستی است،
آیا حیات دیگری هم در جهان وجود دارد؟
اوه، این یک حقیقت کاملاً قطعی است.
باشه، صبر کن، صبر کن.
چیزی که می‌خواهم بدانم این است.
آیا چیزی هست که تو بدانی و ما ندانیم؟
ببین، مردم مرا یک آینده‌نگر حوزه تکنولوژی می‌نامند.
این‌ها همه حرف‌های بی‌پایه و اساس است.
من فقط آدمی هستم که آنچه جلوی رویش است را می‌بیند.
و اصلاً راز نیست که من اولین میلیاردم را
از انرژی خورشیدی به دست آوردم،
اما من خورشید را اختراع نکردم.
من یک رویاپرداز نیستم.
رویاپردازان چیزهایی را می‌بینند که هیچ‌کس دیگری نمی‌بیند،
و این خیلی نادر است.
بسیار خب، پس سم هیوستون چه کسی را
یک رویاپرداز می‌داند؟
خب، می‌دانی چیست؟
ما یکی از آن‌ها را همین‌جا در همین اتاق داریم.
آنیکا کاسک.
آنیکا کاسک،
می‌شود لطفاً دستتان را بالا ببرید؟
آنجاست.
اولین کسی که از ماده تاریک عکس گرفت.
- همین است. - آفرین.
عالی بود. متشکرم.
- خواهش می‌کنم. - خیلی ممنونم.
ممنون که مرا دعوت کردید.
سپاسگزارم.
واقعاً عالی بود.
کسی آسیب ندید.
اوه، ببخشید.
آنیکا؟
- سلام. - سلام.
من طرفدار پروپاقرص شما هستم.
ممنونم. باعث افتخارمه.
خب، راستش باید به یک چیزی اعتراف کنم.
من فقط برای سخنرانی تد به اینجا نیامدم.
می‌خواهم به شما پیشنهاد کار بدهم.
می‌دانی، بیشتر مردم،
وقتی به جهان نگاه می‌کنند، آن را خالی می‌بینند.
و تو، با یک تصویر، ثابت کردی همه‌شون اشتباه می‌کردن.
چطور این کار رو کردی؟
هر بار که سعی می‌کردیم ازش تصویر بگیریم،
با آشوب مواجه می‌شدیم.
نمی‌تونستیم مجموعه داده درست رو پیدا کنیم.
مجموعه درست چی بود؟
همه‌شون.
همزمان.
روی هم افتاده. مثل عینک‌های سه‌بعدی.
فقط با این تفاوت که به جای قرمز و آبی،
ما ۲۳۳ مجموعه داده را با هم هم‌پوشانی می‌کنیم
تا در این هرج‌ومرج، نظمی پیدا کنیم.
و بعد به آن می‌رسی.
خب، این "چگونگی" ماجراست، اما...
چرا؟
تا به حال کسی این سوال را از من نپرسیده بود.
گمانم فقط می‌خواهم بدانم آن بیرون چه خبر است.
می‌خواهی بدانی آن بیرون چه خبر است؟
چرا اینجا، روی زمین نه؟
این یک قرارداد یک‌ساله است.
آزمایشگاهی کوچک در جزیره‌ای دورافتاده در دریای کارائیب.
چه آزمایشگاهی؟
آن محرمانه است.
شما به دانشمندانی نیاز دارید که روی پروژه‌ای مخفی کار کنند
در جزیره‌ای دورافتاده در دریای کارائیب؟
بگذار چیزی به تو بگویم.
آن بالا چیزهای بیشتری هست،
و اینجا پایین.
همه‌جا.
موجودات فضایی.
ببینید آقای هیوستون، از پیشنهادتان ممنونم،
اما من آن نوع دانشمندی نیستم که دنبال موجودات فضایی بگردد.
ما دنبال چیزی نمی‌گردیم.
ما در حال جمع‌آوری هستیم.
و برای درک آن، به کشف شما نیاز داریم.
ببینید،
می‌توانید آدم‌فضایی‌های کوچک‌تان را فراموش کنید،
که با قلاب به دنبال امواج رادیویی هستند،
و مثل گشتن به دنبال سوزن در انبار کاه می‌ماند،
چون من اینجایم تا به شما بگویم که کل آن انبار کاه
از سوزن ساخته شده.
ما در تاریکی تنها نیستیم.
در واقع، تاریکی همیشه همراه ما بوده است.
می‌خواهی بفهمی؟
من مهندس الکترونیک هستم.
چارلی کامینسکی.
ببخشید، فقط اینکه...
اینکه چارلی کامینسکی بگوید مهندس الکترونیک است
مثل این است که استیون هاوکینگ بگوید ریاضی درس می‌دهد.
بله، من مدیر ارشد فنی آزمایشگاه‌های گیت‌وی هستم.
سم مرا استخدام کرد تا برخی اسباب‌بازی‌های جدیدی که می‌سازد را بررسی کنم.
حالا، شما کجا... شما کجا کار می‌کنید، آنیکا؟
موسسه فناوری روچستر "R.I.T".
شما آنیکا کاسک هستید؟
بله، عجب.
چطور، اوه، چطور سم شما را راضی کرد؟
او به من قول داد که ما به دنبال موجودات فضایی نیستیم.
شما چطور؟
او به من قول داد که هستیم.
اوه، عجب.
به جزیره خوش آمدید.
ممنونم.
اوه، در حال حاضر چند نفر اینجا کار می‌کنند؟
نه یا ده نفر.
دکتر گلسنر دوست دارد تیم کوچک باشد.
پری گلسنر؟
وای. عجب. خیلی خب.
بله، اتحاد دوستان صمیمی. از این خوشم می‌آید.
به وسایلتان رسیدگی می‌کنیم.
دکتر گلسنر در ساختمان اصلی منتظر شماست.
عالی.
اوه، امم، من... من بعداً می‌رسم.
بفرما، فقط مراقب باش که...
آره، حساسه.
- خیلی ممنونم. - خواهش می‌کنم.
ممنونم. متشکرم.
عالیه. اوه، درست شد.
می‌تونی اون یکی رو برام برداری.
ممنون.
این چیه؟
متیل‌فنیدات B12.
تقویت‌کننده سیستم ایمنی.
استخوان می‌شکند و جوش می‌خورد،
اما اعتماد که ضربه ببیند، مرگبار است.
هدف شما چیست؟
من دکتر آنیکا کاسک هستم.
خب، آن یک صندلی است که می‌توانم رویش بنشینم
و آن هم دری است که می‌توانم از آن خارج شوم،
پس هدف شما چیست؟
سم هیوستون مرا فرستاده است.
چرا باید چنین کاری کند؟
من متخصص علوم کامپیوتر هستم.
اوه، درسته.
حیف شد.
فکر می‌کردم شاید آن‌قدر شهامت داشته باشی که حقیقت را بگویی،
اینکه سم تو را به اینجا فرستاده تا از من جاسوسی کنی.
تا آن ضربه‌ای باشی که مرا از پا درمی‌آورد.
باید بروم؟
نه، نه، نه، نه، نه، نه.
هرچه باشد، شاید به یک الگوریتم نیاز داشته باشم.
اوه، دکتر گلسنر، سلام، من چارلی هستم.
و باید بهت بگم رفیق، از یک دانشمند به دانشمند دیگه...
شروع شد. دارن زیاد می‌شن.
گند زدم. من...
طبق توافق‌نامه‌های عدم افشای شما،
ارتباطات تحت نظارت هستند.
شما تحت نظر خواهید بود.
به نظر زیاده‌روی می‌آد.
بله، این کاملاً و مطلقاً غیرضروریه.
من باید این کار را تنهایی در زیرزمین خانه‌ام انجام می‌دادم،
اما سم هرگز اجازه چنین کاری را نمی‌داد چون اینجا واقعاً یک آزمایشگاه نیست.
اینجا معبدی است برای خودشیفتگی مفرط یک مرد.
ببینید، بیشتر میلیاردرها قایق تفریحی یا تیم‌های فوتبال می‌خرند،
اما او می‌خواهد ایده‌ها یا میراثی بخرد تا به دنیا نشان دهد
که به نوعی مسیر تاریخ بشر را تغییر داده است.
پس کار شما اینجا این است؟
این همان کاری است که قرار است انجام دهیم.
به آزمایشگاه تنظیم خوش آمدید.
خب تو، در جریان امور هستی؟
آن الگوریتم ماده تاریکی که کشف کردید،
باید آن را اینجا به کار بگیرید.
این همان چیزی است که فکر می‌کنم؟ کار می‌کند؟
نه. بله. و از آن فاصله بگیر.
- بسیار خب. از کجا شروع کنیم؟ - متاسفم.
بیایید از آغاز شروع کنیم، اِ، در تاریکی.
پس بگذار روشنایی و گرما و باکتری باشد،
موجودات تک‌سلولی.
چند میلیارد سال را رد کن.
خزندگان، میمون‌ها، و بعد ما.
شکارچیان رأس هرم.
حقیر هستیم، مگر نه؟
بی‌رحم.
مستعد خودویرانگری.
مصمم به خشم،
و نابود کردن زیستگاهمان.
پس حالا چشم از زمین برمی‌داریم
تا دنیاهای دیگری را برای تباه کردن بیابیم.
اما یک مشکل وجود دارد.
چون معادله آقای دریک به ما می‌گوید که تنها نیستیم.
جهان بیش از حد وسیع است،
سرشار از منابع،
و احتمالاً مملو از حیات هوشمند.
رقابت.
و بیشتر آن‌ها میلیون‌ها سال،
اگر نگوییم میلیاردها سال از ما جلوتر هستند.
بنابراین ما در این مسابقه بسیار، بسیار عقب هستیم.
با این حال، شروع به جستجو می‌کنیم
با هر ابزار ابتدایی که در دسترس باشد.
همان‌طور که می‌دانید، ستی،
جستجو برای هوش فرازمینی،
تا حالا داشته، خب، چی رو اسکن می‌کرده؟
آهان، امواج رادیویی.
اون هنوز فقط، چی بگم،
یک ده-میلیونیوم آسمان شب رو پوشش می‌ده
اون هم با استفاده از فناوری خنده‌دار و قدیمی.
مثل اینه که یه کاسه کوچک آب از اقیانوس برداری
و توش رو نگاه کنی و نتیجه بگیری که نهنگ‌ها وجود ندارند.
نه، نه رادیو.
این روشی نیست که بخوای باهاش ارتباط برقرار کنی.
اگر شما یک هوش میان‌سیاره‌ای باشید، این‌طور نیست؟
می‌خواهید در لحظه در سراسر فضا و زمان ارتباط برقرار کنید.
پس بیایید این کار را انجام دهیم.
دو فوتون را بردارید، آن‌ها را جفت کنید، یکی را اینجا نگه دارید،
و دیگری را به فاصله سال‌های نوری دورتر بفرستید.
یکی از فوتون‌ها را مجبور کنید در وضعیتی مشخص قرار بگیرد،
و دیگری در همان لحظه واکنش نشان می‌دهد
در سراسر فضا و زمان.
چند میلیارد از آن‌ها را به هم متصل کنید،
و یک دستگاه ارتباطی سریع‌تر از نور خواهید داشت.
نه، اما... اما ارتباط کوانتومی نمی‌تونه کار کنه.
این قوانین فیزیک رو نقض می‌کنه.
نه، نه، این قوانینِ شناخته‌شده‌ی ما رو خم می‌کنه،
و این چیزی که اینجا هست، اون نیست.
نه، اگه شما تغییر وضعیت کوانتومی رو تحمیل کنید،
درهم‌تنیدگی از بین می‌ره...
این دستگاه هیچ تغییر وضعیتی رو تحمیل نمی‌کنه!
این دستگاه درهم‌تنیدگی ایجاد نمی‌کنه یا اون رو از بین نمی‌بره.
فقط می‌شنوه که چه زمانی کسی این کار رو کرده.
این دستگاه فقط گوش می‌ده.
غیرممکن است.
و با این حال، ما اینجا دستگاهی داریم که دقیقاً همین کار را انجام می‌دهد،
که من شش سال پیش در زیرزمین خانه‌ام ساختم،
تنهایی و با مصرف آمفتامین.
پس، خودتان نگاهی بیندازید.
از ما چه می‌خواهید؟
خب، این هم یک راهنمایی.
شما قبلاً انجامش داده‌اید.
می‌گوید که او در حال اسکن کردن شعاع چند فوتی است.
همین‌جا.
پس اگر او به دنبال پیام‌های فضایی‌هاست، پس این...
او دقیقاً همین‌جا دارد این کار را می‌کند،
در این... در این اتاق.
اما... اما این چیست؟ منظورم این است که این‌ها فقط...
این... این حجم عظیمی از داده‌هاست.
این... این... این مثل نویز پس‌زمینه
از هر جای جهان هستی است.
هیچ منطق یا دلیلی پشت آن نیست. این...
این هرج‌ومرج است.
بله.
سپس ما در هرج‌ و مرج، نظم پیدا می‌کنیم.
بر اساس مجموعه‌ داده‌ها مرتب کن.
بسیار خب.
این همان الگوریتم است.
این الگوریتم من است.
بر اساس توان‌ها مرتب کن.
دارد سازمان‌دهی می‌شود.
بر اساس اعداد اول مرتب کن.
چی؟ ای-این دیگر چیست؟
نمی‌توانم این را باور کنم.
همه را هم‌پوشانی کن.
این... این یک سیگنال است.
آن‌ها دارند صحبت می‌کنند.
خدای من!
دکتر گلسنر؟
دکتر گلسنر!
او فقط دارد یک محدوده کوچک را اسکن می‌کند.
اما اگر این یک ارتباط کوانتومی باشد،
پس این... این در همه جای اطراف ماست.
یا شاید توضیح دیگری وجود دارد.
یا پدیده‌ای دیگر که ما نمی‌بینیم، یا...
یا، آنیکا، این قطعاً خودِ فضایی‌هاست.
- دکتر گلسنر. - منظورم این است که،
ما میلیون‌ها سال نوری آن‌طرف‌تر را دنبال
نشانه‌های دود می‌گشتیم،
اما آن‌ها تمام مدت دور و بر ما بودند.
این...
این واقعی است؟
خودت بگو.
تو اینجایی که محاسباتم را چک کنی.
منظورم اینه که، این یعنی...
یعنی ما تنها نیستیم،
یعنی ما مرکز جهان نیستیم،
یعنی ما خاص نیستیم.
یعنی اونا هیچی درباره ما نمی‌دونن،
یا اینکه اصلاً براشون اهمیتی نداریم.
اونا چی میگن؟
چطور ممکنه بدونم؟
باید با اون ازشون بپرسیم.
اون چیه؟
لیتل‌ماوث.
داری با اون‌ها حرف می‌زنی؟
هنوز نه.
تو واقعاً...
تو یک دستگاه ارتباطی کوانتومی ساختی.
می‌تونیم جوابشون رو بدیم؟
نه. سخت‌افزار نمی‌تونه امضاهای کوانتومی رو بازسازی کنه.
من می‌تونم. قبلاً توی آزمایشگاهم انجامش دادم.
خیلی بعید می‌دونم، اما...
گمانم قراره بفهمیم.
خب، من باید...
اوه. اوه، عجب.
آه.
صبح بخیر.
برو سراغ مورچه، رفتارش را در نظر بگیر،
و خردمند باش.
این را می‌دانی؟
هوم.
ما چیزهای زیادی از مورچه‌ها یاد می‌گیریم.
برای مثال، ما، اوه،
ما اون‌ها رو مطالعه می‌کنیم تا، مثلاً، مشکلات ترافیکی رو حل کنیم.
انواع و اقسام چیزها.
شنیدم درس و مشقت خوب پیش می‌ره.
فکر کنم همین‌طور باشه.
خوبه. بسیار خب.
واقعیه.
هیس. اون صدا رو می‌شنوی؟
ترسیدی؟
نه.
آره.
مادرم می‌گه هیولایی وجود نداره.
می‌رم نگاهی بندازم.
نه!
نمی‌تونم تو رو از دست بدم.
پس این همون فرستنده است.
نباید به خاطر اون روشنش کنی.
ما هنوز به اندازه کافی نمی‌دونیم.
نمی‌دونم.
دیگه چطور می‌خوایم ازش سر در بیاریم؟
نگران نیستی که اونا ممکنه چه کارهایی از دستشون بربیاد؟
آیا از من می‌خواهید در مورد موجودات فضایی گمانه‌زنی کنم؟
چون مردم اغلب از این کار پشیمان می‌شوند.
بله، همین‌طور است.
- واقعاً؟ - اوهوم.
بسیار خب. جالب‌ترین پروژه‌ای که تا به حال روی آن کار کرده‌ام،
آرگوس ۲ نام داشت،
این یک چشم بیونیک بود که، مثل دستگاهی بود
که می‌توانست ریزالکترودها را از عصب بینایی به مغز بفرستد
و بعد، خدا را شکر، نابینایان بینا می‌شدند.
و مدام بهتر و بهتر و بهتر می‌شود.
آن‌ها هر سال به‌روزرسانی نرم‌افزاری دریافت می‌کنند،
و هر دو سال، یک به‌روزرسانی سخت‌افزاری.
تا به حال دیده‌ای
که یک کودک سه ساله برای اولین بار ببیند؟
نه؟
همه‌چیز است، واقعاً همه‌چیز است.
به هر حال، سال آینده،
آرگوس ۵ دید بهتری نسبت به چشم بیولوژیکی کاملاً سالم ارائه خواهد داد.
دیوانه‌وار است، اما چرا همین‌جا متوقف شویم؟
طیف‌های نوری که حتی نمی‌توانیم ببینیم چه؟
طیف فرابنفش،
یا حتی دید پرتو ایکس،
یا گرمایی، هر چیز دیگری.
این فقط شروع کار است.
ما با چشم‌ها شروع می‌کنیم،
و بعد سراغ بهبود
اندام‌ها فراتر از طبیعت می‌رویم،
بهبود کبد فراتر از طبیعت، قلب فراتر از طبیعت،
و سرانجام از رودخانه روبیکون به سوی مغز عبور کنیم.
ما قصد داریم تمام افکارمان،
تمام استدلال‌هایمان، تمام هوشمان را برداریم،
و آن را در ظرفی بادوام‌تر قرار دهیم.
می‌تواند مبتنی بر فضای ابری یا تراشه سیلیکونی باشد،
چیزی که شکست‌ناپذیر باشد،
چیزی که بتواند درون یک سیاهچاله، روی،
نوک یک سوزن یا در فضاهای میان آن وجود داشته باشد.
و این...
این هدف نهایی برای گونه انسان است.
و فکر می‌کنم این فقط نسخه دیگری از ماست
که در مسیر آینده قرار دارد.
بسیار خب، اما درباره درد چطور؟
اندوه؟ دل‌شکستگی؟
فقدان عمیق؟
حسرت‌ها؟
آن‌ها چه؟
چرا حذف کردنشان باید بد باشد؟
چون آن‌ها شخصیت ما را شکل می‌دهند،
به گمانم خیلی بیشتر از لذت‌ها.
منظورم این است که بخش بزرگی از شخصیت من و آنچه برایش ارزش قائلم،
می‌دانی، از تجربیات دردناکی
در زندگی‌ام نشأت گرفته که مجبور بودم از آن‌ها رشد کنم و بیاموزم.
و تغییر کنم.
این را می‌فهمم،
اما رنج بشر به طور کامل، از بین رفته است.
- می‌توانی آن را ببینی؟ - بله، آن را می‌بینم.
اما من همچنین یک هوشِ عاری از احساس را می‌بینم
که در مسیری بدون هیچ مانعی قرار دارد.
بدون هیچ هدفی جز گسترش یافتن، بدون هیچ رشد واقعی.
و این، از نظر من، تکامل نیست.
این فقط یک معادله است.
و با وجود اینکه چشم بیونیک تو عالی به نظر می‌رسد، چارلی،
من در واقع می‌دانم که خیلی از آن بیماران آن‌ها را برداشته‌اند.
بعضی‌ها.
و بعضی آدم‌ها عجیب هستند.
و برخی افراد در کمال علمی، ارزش‌های دیگری قائلند.
بعضی‌ها قسمت‌هایی از خودشان را می‌پذیرند
که دیگران ممکن است ناقص بدانند.
هوم.
پس ما همان نقص‌هایمان هستیم؟
و اشتباهاتمان.
دکتر کاسک،
شما دیدید که گلسنر چقدر ناپایدار بود.
شما دیدید که او چه تهدیدی ایجاد کرده بود.
چرا تصمیم گرفتید بمانید؟
برای کمک کردن.
اولین تماس ممکن بود.
آیا اجازه می‌دادید یک پوچ‌گرای ناپایدار
مسئولیت این آشنایی را بر عهده بگیرد؟
این آزمایش فکری
حکم می‌کند که خرگوش‌های ماده همیشه دوتایی زایمان کنند.
و هر جفت شامل یک نر و یک ماده است.
خرگوش‌ها تا زمانی که حداقل یک ماهه نباشند نمی‌توانند تولیدمثل کنند.
او می‌گوید که خیلی باهوش است.
در پایان ماه دوم،
- خرگوش ماده... - خوش‌شانس است.
وقتی ماه سوم فرا می‌رسد،
جفت اولیه خرگوش‌ها
یک جفت نوزاد دیگر به دنیا می‌آورند.
در حالی که فرزندانِ قبلی‌شان به بزرگسالی می‌رسند.
این سه جفت خرگوش باقی می‌ماند.
ترتیب به این صورت است:
۱، ۱، ۲، ۳، ۵، ۸، ۱۳، ۲۱.
خب، پری همسر شماست؟
نه، من دکتر هستم.
او دخترش است.
چند وقت است که اینجا هستید؟
سه سال است که جزیره را ترک نکرده‌ام،
اما انگار ۳۰ سال گذشته است.
نمی‌دانم چطور عقلت را از دست نداده‌ای.
چه چیزی باعث شده فکر کنی از دست نداده‌ام؟
او همیشه این‌قدر...
ببین، من قصد ندارم کارهایش را توجیه کنم،
چون هیچ توجیهی برایش وجود ندارد.
او چهار سال پیش همسر و پسرش را از دست داد،
و اتفاق خیلی بدی بود.
او هرگز نتوانست آنچه رخ داده را بپذیرد.
چه اتفاقی افتاد؟
خب،
یک آتش‌سوزی در خانه رخ داد.
او در آزمایشگاهش بود در ساختمانی جداگانه در ۵۰ فوتی آنجا،
با دارو خودش را آرام کرده بود، احتمالاً مست بود.
لوسی؟ او به یک مهمانی شبانه رفته بود.
اما همسر و پسرش...
به اتاق مخابرات لیتل‌ماوث خوش آمدید.
پری حتی متوجه نشد که آتش‌سوزی شده
تا اینکه پلیس او را بیدار کرد.
آیا او خطرناک است؟
او می‌داند که انسان‌ها در تئوری اهمیت دارند،
اما نه در عمل.
فقط از لوسی بپرس.
ممنونم.
لوسی، می‌خوام این رو تماشا کنی.
این تکه کوچکی از یک جادوی ممنوعه است
که در بازارهای مراکش یاد گرفتم
از مردان خردمندی که می‌دانستند چطور فولاد را به هوا تبدیل کنند.
خب، می‌خوام تا سه بشماری،
بعد می‌خوام به دستمال فوت کنی.
باشه. یک، دو، سه.
صبر کن، صبر کن، صبر کن. بذار ببینم.
چطور این کار رو کردی؟ صبر کن.
برو بخواب.
- بیا، بذار کمکت کنم. - فردا صبح مدرسه داری.
- برو بخواب. - ممنونم.
شب بخیر عزیزم.
شب بخیر.
شب بخیر لوسی.
زیاد غذا نخوردی.
م-من تا حالا گوشت بز نخورده بودم.
خب. اولین برداشتت چیه؟
آره، حتماً.
خب، به نظرم کاملاً معتبره.
یعنی، من شش ماه گزارش‌هاش رو بررسی کردم،
و هر بار که
سعی کردم براش توضیح دیگه‌ای پیدا کنم،
اون قبلاً ردش کرده بود.
یعنی، ما داریم شاهد مکالمات واقعی فرازمینی‌ها هستیم.
باید این رو گزارش بدیم.
چی؟ به کی؟
سازمان IAA دستورالعمل‌هایی برای پس از کشف دارد.
آیا می‌خواهی حدود دوازده آژانس فضایی
با تمام بوروکرات‌هایی که اینجا هستند
تا ده سال آینده این موضوع را به گند بکشند؟
ببین سم، من کاملاً متوجه هستم،
و تو اشتباه نمی‌کنی.
با این حال، آنیکا هم حق دارد.
منظورم این است که ما دیگر شوخی نداریم.
این چیزی حدود هفتِ کامل در مقیاس RIO است.
اوه، تو را به خدا، چارلی.
- تو ماهواره‌های کوانتومی ساختی. - چی؟
فکر می‌کردم تو بیش از هر کس دیگری
بخواهی که با این وسیله پیش بروی.
م-من می‌خواهم.
ببین، ما کشفش کردیم.
این مال ماست.
بیخیال، این خیلی اشتباهه.
منظورم اینه که، اگه من پلوتو رو کشف کرده بودم
می‌تونستم هر جوری که دلم می‌خواد باهاش بازی کنم؟
میلیاردرها، اون‌ها کنترل اکتشافات فضایی رو به دست گرفتن
چون آن‌ها منابعی بیشتر از کل کشورها در اختیار دارند.
و من اصلاً با این موضوع
که یک رقابت قدرت‌نمایی کهکشانی راه بیفتد
که در آن چند میلیاردر بتوانند در مورد
سرنوشت کل بشریت تصمیم بگیرند.
سم، گوش دادن یک چیز است، اما پاسخ دادن چطور؟
خطرات آن حیرت‌آور است.
ما نمی‌دانیم که آن‌ها صلح‌طلب هستند یا متخاصم.
و تو داری درباره‌ی
ارسال یک سیگنال به روش آن‌ها حرف می‌زنی.
آن‌ها بلافاصله از هر کجا متوجه حضور ما خواهند شد.
نگفتی که ازش خوشت اومد یا نه.
بز رو.
آره، خب، خوب بود.
حالا، ما شش ماه صرف تلاش برای رمزگشایی‌اش کردیم
و هنوز نمی‌دانیم که آیا آن‌ها با حساب دیفرانسیل صحبت می‌کنند
یا سانسکریت میان‌ستاره‌ای یا با چرخه‌های رنگ.
بگذار من امتحان کنم.
رمزگشایی چنین چیزی ممکن است قرن‌ها طول بکشد.
یک هفته به من وقت بده.
یک هفته، این تنها چیزی است که می‌خواهم.
من از بزها متنفرم.
می‌دانی، آن‌ها بزها را با، اسب‌های اصیل جفت می‌کنند.
به آن‌ها حیوان همراه می‌گویند.
ببین، اسب‌ها دوست ندارند تنها بمانند.
آن‌ها حیوانات گله‌ای هستند و، خب،
خیلی احساس تنهایی می‌کنند.
برای همین پرورش‌دهندگان یک بز را در اصطبل اسب می‌گذارند
تا اسب را آرام، مطیع و تحت کنترل نگه دارند.
اما، خب، کل این ماجرا...
این خیلی غیرطبیعی است.
اول اینکه، شما اسب را از محیط طبیعی‌اش بیرون آورده‌اید،
و بعد روی این انحراف سرپوش می‌گذارید
با تحمیل کردن یک همدم به آن.
اما برخی اسب‌ها
متفاوت هستند.
آن‌ها تنهایی را ترجیح می‌دهند،
و بز را به عنوان یک مزاحم می‌بینند.
یک متجاوز.
و بنابراین آن‌ها کاری را انجام می‌دهند که هر حیوانی انجام می‌دهد
وقتی احساس خطر کند.
منظورم این است که،
اسب‌ها اصلاً گوشت نمی‌خورند.
اما می‌توانند گردن یک بز را کاملاً بجوند.
تصورش را بکن.
و می‌دانی صاحبش چه کار می‌کند؟
فقط یک بز دیگر برایمان می‌خرد.
خیلی خب، فکر می‌کنم دیگر کافی است.
ما منتظر نمی‌مانیم!
نه یک هفته! نه یک روز!
سخت‌افزارم رو تعمیر کن.
نرم‌افزارم رو تعمیر کن.
برنامه‌ام رو درست کن، وگرنه کار رو ول می‌کنم!
این اولین باری نیست که تهدید می‌کنه قهر می‌کنه
و میره.
اون آدم ناپایداریه.
آره، خب، تنها کاری که از دستمون برمیاد اینه که با دارو
و چسب زخم سرپاش نگه داریم.
پس فکر کنم دلیل دیگه‌ای که هر دوتون اینجایید رو متوجه شدید.
لحظه‌ای که پری دیگه کارایی نداشته باشه.
متوجه شدیم.
ما جایگزین هستیم.
پس من هفته‌ات را برایت جور می‌کنم، آنیکا.
و فردا هم اوضاع را با پری روبه‌راه می‌کنم.
باشه؟
نگرانم که پری حق داشته باشه.
فکر می‌کنم تنها کاری که می‌تونیم بکنیم اینه که روشنش کنیم
و بهشون بفهمونیم که داریم گوش می‌دیم و امیدوار باشیم که کمک کنن.
و این کار بی‌نهایت خطرناکه.
شاید.
اما آن‌ها چه چیزی از ما می‌خواهند؟
منابع.
نه. این جهان پر از منابع است.
و هر دوی ما می‌دانیم که این ذره کوچک ما
در راه شیری تقریباً یک بیابان بی‌آب‌وعلف است.
ادامه بده.
شاید ما را به عنوان یک تهدید ببینند.
نه، نه.
ببین، تو تکنولوژی‌ای را داری که آن‌ها دارند.
فکر می‌کنی برایشان اهمیتی دارد که آیفون‌های احمقانه ما چیست؟
یا بمب‌های هوشمندِ احمقانه‌مان؟
بیخیال.
غذا.
ما؟
من حتی با چنگال ده متری هم به خودم دست نمی‌زنم.
هر جور که سعی می‌کنم این ماجرا را تحلیل کنم،
چیزی برای ترسیدن پیدا نمی‌کنم.
من می‌توانم به خیلی چیزها فکر کنم.
زندگی شکننده است.
ترس ما را در امان نگه می‌دارد.
بسیار خب.
آنیکا، وظیفه ما شناختن ناشناخته‌هاست.
اما حالا نمی‌خواهی آن را بپذیری؟
نمی‌توانی همه‌چیز را با هم بخواهی.
دکتر کاسک،
چرا جلوی آقای کامینسکی را نگرفتی
تا آن شب "لیتل‌ماوث" را راه‌اندازی نکند؟
او هرگز به من نگفت
چون می‌دانست سعی می‌کنم جلوی او را بگیرم.
او به این احتمال فکر نکرده بود
که این هوش فرازمینی ممکن است خصمانه باشد؟
چارلی باور ندارد که هوش بتواند خصمانه باشد.
از نظر او، هوش چیزی را هدر نمی‌دهد.
یاد می‌گیرد.
از اشتباهات.
از جهش‌ها.
از جلوه‌های کنجکاوانه در طبیعت.
آن‌ها چه می‌خواهند؟
ما وقتی یک کلونی مورچه‌ها را در آن سوی دنیا مشاهده می‌کنیم، چه می‌خواهیم؟
پس، چارلی همیشه قصد داشت
قفل لیتل‌ماوث را باز کند.
راه‌اندازی.
در حال راه‌اندازی.
چون او باور داشت که هیچ آسیبی از آن نخواهد رسید.
توالی آغاز با موفقیت انجام شد.
اما تو این را باور نداشتی، مگر نه، دکتر؟
اوه، هی، پری؟
پری؟
خب، اوه، پری، تو باید، اوه...
باید بدونی که من درستش کردم.
حالا می‌تونیم جواب بدیم.
به اتاق مخابره‌ی "لیتل‌ماوث" خوش اومدی.
بیا اینجا. ده دقیقه دیگه.
پایین‌ترین طبقه.
وقتشه که با لیتل‌ماوث ملاقات کنی.
شما با صندوق صوتی ... تماس گرفته‌اید.
سم هیوستون.
لطفاً پیغام بگذارید.
گفت که منتظر می‌مونه.
سطح سی.
عجله‌ای نداری؟
چارلی، بهم بگو که این کار رو نکردی.
ساعت ۱:۲۴ بامداد لیتل‌ماوث روشن می‌شه.
پری، من از جهات مختلف با این کار مخالفم.
اما تو هیچ کاری در موردش نمی‌کنی، مگه نه؟
پس کاری که می‌تونی بکنی اینه که وقتی آنلاین شدیم، تغییرات داده‌ها رو بررسی کنی.
اوه، تو داری چی...
تو قراره چی بگی؟
سلام.
چطور؟
از بین تمام داده‌ها،
یک توالی با نرخ کمی بیشتر تکرار می‌شد.
لیتل‌ماوث آن توالی را تکرار می‌کند
و آن را بین اینجا و آنتن می‌فرستد.
اما تو حتی نمی‌دانی معنی آن توالی چیست.
خب، مگر یک نوزاد هیچ درکی دارد
که اولین تلاش‌هایش برای حرف زدن چه معنایی دارد؟ نه.
اما آن‌ها صرفاً از افراد رشدیافته‌تر تقلید می‌کنند.
- اما... - آیا والدین هیچ درکی دارند
منظور آن بچه چیست؟
نه، اما آن‌ها می‌دانند آن بچه چه می‌گوید.
آن‌ها می‌گویند: "من زنده‌ام و دارم گوش می‌دهم."
با اینکه ما ور می‌زنیم، این کار را به صورت ریاضی انجام می‌دهیم.
ما از دو ثابت جهانی استفاده خواهیم کرد.
سرعت نور واحد اندازه‌گیری خواهد بود.
و اعداد اول،
ما این کد را ده بار تکرار خواهیم کرد.
فاصله اول، دو برابر سرعت نور خواهد بود.
و بنابراین، فاصله نهایی،
این دهمین عدد اول ۲۹ برابر سرعت نور خواهد بود.
تو داری خیلی بیشتر از یک سلام ساده می‌گویی.
بله.
ما می‌گوییم: "صدای شما را شنیدیم و ما منطقی هستیم."
و اینکه: "ما اینجا هستیم."
بله، ایده همین است.
راستی، سم جلوی آن را نخواهد گرفت.
هیچ دکمه توقفی وجود ندارد.
و حتی اگر می‌توانست، هرگز این کار را نمی‌کرد.
او با یک چشم کورِ غرور و با چشم دیگرش خیره به شکوه است.
چیز دیگری هم از آن بزغاله‌ها مانده؟
بله.
بزن بریم.
چی؟
متأسفم، من... من باید این را ببینم.
پری، می‌دانی، تو باید، اوه،
باید چیزی بگویی.
مثلاً یک نقل‌قول برای آیندگان یا چیزی شبیه آن.
چی، مثلاً "یک قدم کوچک"؟
یا "من به مرگ تبدیل شده‌ام، نابودگر دنیاها"؟
منظورم اینه که، یه چیزی.
با در نظر گرفتن چیزی که قراره اتفاق بیفته. این...
هیچ اتفاقی قرار نیست بیفته.
نکته اصلی همینه.
هیچ جنگ جهانی‌ای در کار نیست.
هیچ روشنگری بزرگی وجود نداره.
فقط یک سکوت کرکننده.
موضوع بر سر بی‌اهمیت بودن ماست.
موضوع بر سر آشکار شدن ناچیزی ماست.
هیچ پاسخی دریافت نخواهیم کرد چون ما واقعاً اهمیتی نداریم.
نه کار ما، نه اعمال ما.
یا اشتباهات ما.
خب، این هم از نقل‌قول لعنتی شما.
اگر اهمیتی ندارد، چرا این را ساختید؟
برای اثباتش.
تاداا!
بفرمایید.
هیچ. همان‌طور که پیش‌بینی شده بود. اوه.
خب، کِی اتفاق می‌افتد؟
پنج دقیقه پیش.
واقعاً؟ و بعد؟
و من دیگه تموم کردم!
هی، آنیکا، اوه، ببین، نکن...
اوه.
چی؟
اوه...
برق اضطراری وصل شد.
سیستم از کار افتاد.
اوه، پری، پری، باید خاموشش کنی.
پری، خاموشش کن!
- خاموشش کن! - هیس!
آنیکا، گرفتمش.
چرا روشنش کردی، چارلی؟
فقط یه لحظه صبر کن.
باید بیای این رو ببینی.
مقامات هنوز توضیحی ارائه ندادن
برای اون شش ثانیه‌ای که
تقریباً تمام ارتباطات الکترونیکی و ماهواره‌ای
جهان رو مختل کرد.
گزارش‌های تأیید نشده‌ای از تلفات جانی در بیمارستان‌ها وجود داره،
چراغ‌های راهنمایی و هواپیماها برق خود را از دست داده‌اند.
خب، نمی‌توانیم رد کنیم که
این منشأ نظامی دارد.
یک نوع آزمایش، اگر مایل باشید.
بله، ماهواره‌ها همگی از کار افتاده‌اند.
این‌ها فقط پخش‌های آنالوگ هستند.
ما در ناسا، سردرگم مانده‌ایم.
هر چه که هست، فراتر از جو زمین گسترش پیدا کرده
چون تمام ماهواره‌های مدار بالا را از کار انداخته است.
آیا این احتمالاً فرازمینی است؟
برق به مدت هشت دقیقه قطع شد-
این پری است؟
بله.
برق به مدت ۸ دقیقه و ۱۹.۴۸ ثانیه قطع شد.
در حال حاضر نمی‌دانیم این دقیقاً چه معنایی دارد.
چارلی، آن‌ها پاسخ دادند.
منظورت چیست؟
برق قطع می‌شود و دقیقاً ۸ دقیقه و ۱۹.۴۸ ثانیه بعد،
دوباره وصل می‌شود.
به نظرت این یعنی چی؟
اوه.
خب که چی؟
این دقیقاً همون مقدار زمانیه که طول می‌کشه نور خورشید
به زمین برسه.
اونا صبر کردن و با یک ثابت جهانی پاسخ دادن.
ما بهشون نشون دادیم که می‌فهمیم.
آره. س-سرعت نور.
اونا می‌دونن که خورشید همه چیز ماست.
بدون انرژی، بدون قدرت، بدون حیات بیولوژیکی.
اما آن‌ها چه گفتند؟
هیچ ایده‌ای ندارم.
در حداقل‌ترین حالت، گفتند که ما صدایتان را می‌شنویم
و می‌دانیم کجا هستید.
هنوز خیلی زود است که پیش‌بینی کنیم
آمار تلفات چقدر ممکن است افزایش یابد،
اما قطعاً افزایش خواهد یافت.
مقامات به‌حق نگران ابعاد
و مقیاس این رویداد بی‌سابقه هستند.
من لیتل‌ماوث را می‌کشم.
آنیکا، این دقیقاً برعکسِ
ساختنِ چیزهای خیلی خفنه.
خب، پس برو مؤدبانه از پری بخواه که دوباره روشنش نکنه، چارلی.
فکر می‌کنم پری اون‌قدر انسانیت داره
- که بفهمه... - متوقفش کن.
تو نباید روی انسانیتِ پری حساب کنی.
صبر کن. اگه دوباره به "لیتل‌ماوث" نیاز پیدا کردیم چی؟
نه، نگاه کن، گوش کن، حرفم رو بشنو، باشه؟
هر کاری که اون بیرون کردن، اون یه سلاح مرگبار نبود.
اونا فقط برای هشت دقیقه چراغ‌ها رو خاموش کردن تا به ما بگن
اون‌ها صدای ما رو شنیدن.
این خیلی خطرناکه، چارلی.
من فکر نمی‌کنم خطرناک باشه، آنیکا.
آره، ولی ما هستیم.
ما گونه‌ای نیستیم که بتونیم به خوبی با
تغییرات بنیادینِ بزرگ کنار بیایم.
اون‌ها نیازی به سلاح لیزری ندارن. فقط گفتن "سلام"، و نگاه کن،
بقیه‌اش رو خودمون انجام می‌دیم.
آره، ولی، ولی نیت اون‌ها این نیست.
ما نمی‌دونیم نیت اون‌ها چیه.
آنیکا، نباید اجازه بدی ترس تصمیم بگیره، باشه؟
از امید امن‌تره.
دسترسی من قطع شده.
آیا پری الان داره از لیتل‌ماوث استفاده می‌کنه؟
نه.
خودش غیرفعالش کرد.
بیا ساعت ۱۳:۰۰ همدیگه رو ببینیم.
شاید وقتشه که دوباره ارزیابی کنیم.
ما دری رو باز کردیم.
سیگنال لیتل‌ماوث.
به آن‌ها گفت که ما اینجا هستیم.
جایگاه ما در جهان در شرف تغییر بود.
به شکلی بازگشت‌ناپذیر.
برای همیشه.
اوه!
خدای من، لوسی!
لوسی!
هیس.
اشکالی ندارد.
تو خوبی، حالت خوب است.
آیا باید بترسیم؟
یک موجود فضایی را توصیف کن.
نمی‌دانم از کجا شروع کنم.
بیشتر مردم چیزی را توصیف می‌کنند که آن را می‌شناسند،
اینجا روی زمین.
دوپا، تعدادی چشم، نوعی مغز،
یا شاید گونه‌ای از حشرات یا ماهی مرکب،
یا یک هوش مصنوعی کامپیوتری،
رباتِ به‌دردنخورِ خودبین.
اما تقریباً همیشه نوعی برون‌یابیِ انسان‌محور است
از آنچه اینجا روی زمین می‌دانیم.
اما سؤال این نیست که،
"یک موجود فضایی چه شکلی است؟"
سؤال این است که "هوشِ بیگانه چه شکلی است؟"
سلام خانم، ما از سازمان امنیت ملی هستیم.
بفرمایید داخل.
سم هیوستون اینجاست؟
بله، قربان.
هنوز قهوه‌ام را نخورده‌ام.
اوه. من یکی در راه گرفتم.
اوهوم.
چطور ممکن است سم، که تقریباً تمام شرکت‌های روی کره زمین
برای ۸ دقیقه و ۱۹ ثانیه از کار افتادند،
اما عملیات‌های شما حتی لحظه‌ای متوقف نشد؟
- خورشید هنوز کار می‌کند؟ - هوم.
پس ما هم هنوز کار می‌کنیم.
آقای هیوستون، صبح بخیر.
حالا، چیزی که قرار است ببینید طبقه‌بندی‌شده است.
بسیار خب.
این دو ساعت پیش
در نزدیکی سواحل کوبا گرفته شده.
و سازمان امنیت ملی فکر می‌کنه این موضوع ارتباطی
با قطعی برق داره؟
خب، ما نمی‌دونیم چی فکر کنیم.
بیشتر ماهواره‌ها هنوز از کار افتادن.
هر چیزی که دریافت می‌کنیم
از یکی از ماهواره‌های فضای دور ما میاد.
به نظر میاد این ناهنجاری در حال تابش باشه.
از یک نقطه مرکزی،
درست بالای جزیره‌ای خصوصی که متعلق به شماست.
و این ناهنجاری،
در حال بزرگ شدن است.
به صورت تصاعدی.
همین امروز صبح، این ناهنجاری به اندازه یک نوک سوزن بود.
تا دو روز دیگر،
از خاک اصلی کوبا قابل دیدن خواهد بود.
تا یک هفته دیگر...
این باعث وحشت عمومی خواهد شد.
توی اون جزیره چی هست، سم؟
رصدخانه خورشیدی.
خیلی خب.
دقیقاً داری کجا می‌ری؟
خب، شماها حسابی من رو کنجکاو کردید.
می‌خوام برم یه نگاهی بندازم.
حق نداری بدون همراهی نظامی حتی نزدیک اونجا بشی.
ببخشید، آیا من متهم به جرم خاصی هستم؟
پس از سر راه من برو کنار.
داری زیاده‌روی می‌کنی، سم.
آره، خب، تا الان که برام خوب کار کرده.
پنج دقیقه دیگه راه می‌افتیم.
زود باش.
چه مرگته، چارلی؟
مگه تا الان کافی کار نکردی؟
آنیکا، بهت می‌گم، این چیز امنه.
نه، این یه پدیده بیگانه‌ست،
و تو می‌خوای دستت رو بکنی توش؟
ببین، این هر چی که هست، این...
همین‌جاست، متوجه‌ای؟
ما همین حالا هم در معرضش هستیم. هیچ‌چیزی بین ما نیست،
و این، این فقط هواست. نگاه کن.
به این نگاه کن. بخوانش.
این ستونی از هواست که با خلأ احاطه شده.
وقتی از شش اینچ اول بگذری، فقط هواست.
اگر فقط هوا نباشد چه؟
هوم؟
گفتار هم فقط هواست.
فقط بستگی به این دارد که چطور سازمان‌دهی شده باشد.
آره.
چی...
داری چیکار می‌کنی؟
اگه فقط یه مجموعه داده‌ی دیگه باشه چی؟
آره، ولی اگه فقط هوای خالی باشه،
اون‌وقت چطور می‌خوای اون داده رو جمع کنی؟
تماشا کن.
اوه، عالی شد.
این جواب میده.
اوه، لعنتی، باشه.
می‌گویید آن‌ها با افکار و تصاویر صحبت می‌کنند.
چرا واضح حرف نمی‌زنند؟
چرا به ما نمی‌گویند چه چیزی در خطر است؟
آیا ممکن است که یک هوش فرازیستی
بتواند راه بهتری برای ارتباط با ما پیدا کند
غیر از زبان انگلیسی؟
شما می‌توانید بروید.
مگر او به اندازه کافی در این یک روز سختی نکشیده است؟
شما می‌توانید بروید.
"فصل اول:
"پیتر راهش را پیدا می‌کند."
"همه بچه‌ها به جز یکی، بزرگ می‌شوند.
آن‌ها خیلی زود می‌فهمند که بزرگ خواهند شد.
و روشی که وندی این را فهمید، این بود.
یک روز وقتی دو سالش بود،
داشت در باغی بازی می‌کرد
و گلی دیگر چید و با آن به سمت مادرش دوید.
گمان می‌کنم او باید خیلی دوست‌داشتنی به نظر رسیده باشد،
چون خانم دارلینگ دستش را روی قلبش گذاشت و فریاد زد:
اوه، چرا نمی‌توانی همیشه همین‌طور بمانی؟
وندی می‌دانست که باید بزرگ شود.
آدم همیشه بعد از دو سالگی این را می‌فهمد.
دو سالگی، آغازِ پایان است.
ضامن‌ها روی حالت ایمن
مگر اینکه اقدام یا قصدِ خصمانه‌ی آشکاری مشاهده شود.
ما وارد می‌شویم، پاکسازی می‌کنیم و کنترل را به دست می‌گیریم.
حالا هیچ شناسایی ماهواره‌ای دقیقی نداریم،
پس دوستان، ما بدون اطلاعات وارد می‌شویم.
پروتکل‌های اضطراری فعال شدند،
شامل منع رفت‌وآمد و اختیارات اضطراری.
مقامات اصرار دارند که این کار برای کنترل وحشتی که ایجاد شده، ضروری است
در مکان‌هایی که هنوز حکومت نظامی
اعلام نشده است--
ارتش ایالات متحده تا چند ساعت دیگر
و درها را می‌شکند.
پس ما باید پاسخ‌هایی داشته باشیم.
خیلی خب، گوش کن، من یک نظریه واقعی دارم.
ببین، سم.
خب این ستون، درسته؟
هیچی نیست.
فقط هوا و نور است.
هر چیزی که از آن عبور کند،
بی‌خطر است.
حالا رایج‌ترین سیگنال کد مورس چیست؟
یک پیام درخواست کمک.
درست است. پس، اگر...
اگر پیامی که با استفاده از "لیتل‌ماوث" فرستادیم،
همان توالی که بیش از همه تکرار می‌شد و دیدیم،
در واقع یک پیام درخواست کمک "SOS" بوده باشد چه؟
یا شاید هم اصلاً هیچ معنایی نداشته باشد.
فقط می‌گویم که شاید این روش آن‌هاست
برای اینکه به ما کمک کنند.
اگر این ناهنجاری‌ها مثل یک پوشش باشند چه؟
فکر می‌کنم آن‌ها سعی دارند ما را از آسیب مخفی کنند،
یا... یا ارتباط برقرار کنند، یا از ما محافظت کنند، یا...
محافظت از چه چیزی؟
سم، نمی‌دانم.
اما آیا می‌دانستی
که ممکن است از چه چیزی نیاز به محافظت داشته باشیم؟
جهان بی‌کران است.
و بنابراین سرشار از خطرات بی‌کران.
تنها یک ستون وجود دارد.
آن‌ها دارند به منبع پاسخ می‌دهند.
این دستگاه باید نفس بکشد.
اگر ما از این سر در نیاوریم،
آن‌ها دسترسی ما را قطع می‌کنند و بعد با این وسیله گند می‌زنند
در حالی که تمام دنیا در آتش می‌سوزد.
باید نفس بکشد. باید نفس بکشد.
نمی‌توانم نفس بکشم! هوا می‌خواهم!
من به هوا نیاز دارم!
اون باید نفس بکشه. اون باید نفس بکشه.
باورم نمی‌شه که این همه هوش و ذکاوت در این اتاق
نتونه حتی یک ایده عملی ارائه بده.
اون‌ها ما رو حبس می‌کنن.
آنیکا، کجا می‌ری؟
آنیکا، حالت خوبه؟
ما می‌تونیم باهاشون صحبت کنیم.
اما چطور؟
اون تو.
هشت دقیقه و ۱۹.۴۳ ثانیه.
یک اسکن بود. آن‌ها منتظر ماندند.
ما را اسکن کردند. چه چیزی دیدند؟
چه چیزی درباره ما یاد گرفتند؟
آن‌ها سیاره‌ای را دیدند که با هوا پوشیده شده است.
این موضوع چه چیزی درباره ما به آن‌ها می‌گوید؟
خب، ام، این به آن‌ها می‌گوید
که هر نوع حیات بیولوژیکی که آن پایین زندگی می‌کند
کاملاً در محاصره هوا زنده می‌ماند.
پس امن‌ترین راه برای ارتباط با ما چیست؟
هوا.
ما با زبان حرف نمی‌زنیم، ما با هوا حرف می‌زنیم.
مولکول‌هایی که به اشکالی در می‌آیند که معنایی دارند.
پس ما وارد می‌شویم، نفس می‌کشیم،
و گفتگو می‌کنیم.
و تمام این مدت
ما آن‌قدر نگران پیدا کردن بهترین راه
برای ارتباط با آن‌ها بودیم،
که فکر نکردیم شاید
این هوشِ فوق‌پیشرفته
بهترین راه برای برقراری ارتباط با ما را پیدا خواهد کرد.
ما باید به داخل برویم.
چی، داخل آن ستون؟
- بله. - حالا، یک لحظه صبر کن.
این دیگر خیلی خوش‌بینیِ عجیبی است، آنیکا.
این یک تهاجم نیست.
این یک دعوت است.
پس چه کسی می‌رود؟
منظورم این است که تقریباً قطعاً خفه خواهی شد.
سم، می‌خواهی بروی میراث خود را تثبیت کنی؟
تجربه کردم. انجامش دادم. نه.
آره. باشه.
انجامش می‌دم.
اوه.
دست‌هات رو بذار روی سرت.
باشه. باشه. باشه. باشه.
آره. خیلی خب.
چقدر انسانیه که این رو ببینیم
و بترسیم.
چقدر انسانیه که امید موجود در اون رو نبینیم.
چقدر انسانی.
ما از لبه‌ی دنیا عبور کردیم.
هیچ پروتکلی وجود ندارد،
هیچ قانونی برای این چیزی که هست، نیست.
هیچ قانونی کارهایی که کردی را پوشش نمی‌دهد.
نمی‌شود غول را دوباره به داخل چراغ جادو برگرداند.
ما می‌توانیم درستش کنیم.
ایران تمام ناوگان جنوبی‌اش را در بندرعباس بسیج کرده است.
همین حالا هم در کشمیر تیراندازی شده است.
نیمی از مردم آمریکا متقاعد شده‌اند که این آخرالزمان است.
و من حتی نمی‌خواهم شروع کنم به گفتن اینکه روسیه چه کارها که نمی‌کند،
اما، فقط بگویم که، اوضاع خیلی بد است.
تو می‌توانی همه این‌ها را درست کنی، سم؟
بشریت نمی‌تواند از پسِ یک خاموشی سراسری بربیاید.
چه اتفاقی می‌افتد وقتی آن‌ها این ناهنجاری را ببینند
که بر فراز نیویورک معلق است؟
کاری هست که بتوانیم انجام دهیم.
آره، شنیدمش.
هوا. حتماً.
- ولی تصمیمش با من نیست. - خدا رو شکر.
دستورات جدید همین الان رسید.
گوش کن، باید بذاری فقط امتحانش کنم.
بذار برم داخل.
تو تحت محافظت مسلحانه در اقامتگاه خود حبس می‌شوی
تا زمانی که مقدمات برای بازداشت ثانویه فراهم شود.
تو مجبور خواهی بود هر چیزی را که می‌دانی
و تمام اطلاعاتت درباره فعالیت‌های این جزیره را
در صورت پرسش، کاملاً فاش کنی.
اونا به من اعتماد ندارن.
آن‌ها می‌دانند که من سعی می‌کنم وارد شوم.
آنیکا، تو باید راهی پیدا کنی.
چطور؟
نمی‌دانم.
ما حتی نمی‌دانیم
که وارد شدن به آنجا و صحبت با آن‌ها
مانع از بزرگ‌تر شدن ناهنجاری می‌شود یا نه.
هیچ ایده‌ای نداریم.
باید تلاش کنیم.
تو باید تلاش کنی.
چارلی، نمی‌توانم.
من... من این کار را نمی‌کردم.
فقط...
عوامل ناشناخته‌ی بسیار زیادی وجود دارد.
متأسفم. فقط ترسیده‌ام.
آنیکا، تو نباید اجازه بدهی ترس تصمیم بگیرد.
تو دانشمند نشدی
چون از ناشناخته‌ها می‌ترسی.
تو این کار را کردی تا یاد بگیری.
تا به مردم کمک کنی.
به نجات یک جان فکر کن.
می‌روم بررسی‌اش کنم.
نه!
نمی‌توانی ریسک کنی.
بمان.
حالا، به نجات همه‌شان فکر کن.
چارلی، یک فکری دارم.
البته.
آن‌ها قرار نیست حتی یک کلمه
از حرف‌هایت را بفهمند، پس زیاد حرف بزن.
برایم آرزوی موفقیت کن.
موفق باشی.
بله.
همین الان.
دکتر کاسک. چه چیزی اینقدر فوری است؟
یک غفلت.
پری هنوز دارد یک سیگنال فراسریع از چادر فنی
کنار ستون مخابره می‌کند.
این یک امضای کوانتومی تکرارشونده است که ما
در ابتدا شناسایی کردیم که...
خیلی ساده توضیحش بدید، لطفاً.
فکر می‌کنم که این داره به رشدش کمک می‌کنه.
بسیار خب، اِ...
بهم بگید چطور خاموشش کنم.
آیا هیچ‌کدوم از نیروهای شما کار با پایتون رو بلدن؟
یا هر زبان برنامه‌نویسی دیگه‌ای که برای محاسبات کوانتومی مناسب باشه؟
دانشمندان ما تا دو روز دیگه اینجا نیستن،
پس می‌شه فقط بهم بگید چطور از برق بکشمش؟
این‌طوری نیست که فقط دوشاخه رو بکشید. سیستم پیچیده‌ایه.
ما سرورهایی داریم که روی فضای ابری اجرا می‌شن...
خیلی خب، بس کن! فهمیدم.
فقط پنج دقیقه وقت می‌خوام.
پنج دقیقه.
باشه.
کوچک‌ترین حرکتی کنی، یکی تیر می‌خوره.
این تهدید نیست. فقط وضعیتیه که توش هستیم.
دیگه کی داده‌های خام رو دیده، سم؟
الیس.
هاپتمن در ام‌آی‌تی.
ما اهداف ناشناسی داریم.
در حال نزدیک شدن به ستون باد.
ساعت شش. تمام.
سرجوخه، ببین اون بیرون چه خبره.
بله قربان.
آنیکا، بیا اینجا.
"و من با آخرین نفسم می‌گفتم: این عادلانه نیست.
مایکل با سردی گفت: این عادلانه نیست.
پدر یک ترسو است.
پس تو هم یک ترسویی؟"
بابا، کاستارد یعنی چی؟
هان؟
این یه پودینگه، یه پودینگ زرد.
می‌لرزه و تکون می‌خوره.
درست مثل وقتی که کسی ترسیده.
بفرما.
هی!
هی.
هی، بیا اینجا!
این طرف!
هی، این طرف!
هی!
جلویش را بگیرید!
نه!
من کجام؟
تو توی ذهن منی؟
از طریق هوایی که حالا در وجودت هست.
کلارا؟
نه.
چطور داری با من حرف می‌زنی؟
از طریق حافظه.
یا فکر.
نور.
گفتار.
در سطح مولکولی.
به هر شکلی که ترجیح می‌دهید.
متوقف کنیم؟
نه.
شما کی هستید؟
دیگر بیولوژیک نیستم.
دیگر ماشین نیستم.
درست مثل خودِ فیزیک.
ما خلق نمی‌کنیم.
یا نابود نمی‌کنیم.
ما یاد می‌گیریم.
شما دوباره سازمان‌دهی می‌کنید.
همه‌چیز دگرگون می‌شود.
چرا اینجا هستید؟
شما ما را فراخواندید.
شما درخواست کمک کردید.
چارلی حق داشت.
شما ما را پنهان می‌کردید از...
چی؟
از جهان هستی.
شما اصلاً تنها نیستید.
آیا ما در خطریم؟
بله.
شما خودتان را آشکار کردید.
و کسانی که خود را آشکار می‌کنند دیگر وجود نخواهند داشت.
دیگران خواهند آمد.
خیلی‌ها در حال تماشا هستند.
در سکوت.
پنهان.
فعلاً.
برخی تمدن‌ها از ترس پنهان می‌شوند.
برخی دیگر از ترس شکار می‌کنند.
پس تو کی هستی؟
شکارچی؟
شکار؟
ما پنهان نمی‌شویم.
یا شکار نمی‌کنیم.
دیگر نه.
ما محافظت می‌کنیم.
ما می‌آموزیم.
ما تکامل یافته‌ایم.
تکامل.
به خودِ جهان هستی.
یک روز، شما هم ممکن است چنین شوید.
اما این انتخابی است که خودتان باید بکنید.
عقب بروید، عقب بروید!
از محدوده عبور نکنید!
می‌توانی پنهان شوی.
نمی‌دانم که آیا آماده‌ایم یا نه.
اینکه آیا من آماده‌ام.
آن سوی آخرین سیاره چیست؟
بی‌نهایت.
ما دیگر هرگز مثل قبل نخواهیم شد.
باید آنچه بود را رها کنی.
تا برای آنچه در راه است آماده شوی.
دکتر کاسک.
بعدش چه می‌شود؟
به تو گفتند؟
آن‌ها چهره‌ای ندارند که بتوانیم با آن روبرو شویم.
آن‌ها دنیایی ندارند که بتوانیم نابودش کنیم.
آن‌ها هوششان را گسترش می‌دهند.
اما ما نه.
ما گونه‌ای ناقص هستیم.
خرافاتی.
خودویرانگر.
در امان از جهان.
اما نه از خودمان.
دکتر، آیا آن‌ها برمی‌گردند؟
چه چیزی باعث شده فکر کنی آن‌ها رفته‌اند؟