‫داریم نزدیک می‌شیم؟
‫اتاق ۲۰۲.
‫- همین کنار ورودیه. ‫- باشه.
‫ترسیدم.
‫- دقیقاً. ‫- حتی این راهرو هم ترسناکه.
‫قلبم داشت وایمیستاد.
‫واقعاً از روح متنفرم.
‫سکته قلبی به این راحتیا سراغ آدم نمیاد.
‫من سهم امروزم رو انجام دادم.
‫- کارت تموم شد؟ ‫- آره، کارم تمومه.
‫- آرزوی من... ‫- لی برای نجات میاد؟
‫آره، من سهم خودم رو ادا کردم.
‫- خیلی خب. ‫- شکل‌هایی شبیه این وجود دارن.
‫همه‌ی خونه‌ها مورب کشیده شدن.
‫[یک کارت کلید با الگوی زاویه‌دار خاکستری]
‫شاید روی بلوک‌های سفید قرار می‌گیره.
‫امتحانش کنیم؟
‫امتحانش کن، کارینا.
‫شاید باید کارت رو سر و ته کنیم؟
‫[کارت کلید را روی پازل تنظیم می‌کند]
‫چیزی با هم جور درمیاد؟
‫اگه این‌طوری تنظیمش کنی...
‫[لبه‌های تیز را هماهنگ می‌کند]
‫این ‌طوری فیکس می‌شه.
‫شاید تعداد پنجره‌ها باشه؟
‫چطوری دقیقاً هماهنگشون کنیم؟
‫- شاید این خونه‌ها باشن؟ ‫- باید ازش سر در بیاریم.
‫اون ۴۳۸ـه.
‫- اگه این‌جوری هماهنگش کنیم، ۴۳۳... ‫- ۴۳۳۸ـه.
‫امتحان کن.
‫[نادرست]
‫- این نیست. ‫- نیست؟
‫- اگه بچرخونیمش چی؟ ‫- عمودی؟
‫فکر کنم همون دفعه اول درست بود.
‫- این‌طوری بود، درسته؟ ‫- آره.
‫فکر کنم باید روی ساختمون‌هایی که ‫سقف شیب‌دار دارن تمرکز کنیم.
‫خب، پس می‌شه ۴، ۱۲، ۳ و ۸.
‫- ممکنه پنج رقمی باشه. ‫- درسته.
‫[آیا این بار رمز عبور پنج رقمی است؟]
‫۴۱۲۳۸ـه؟
‫[نادرست]
‫اما چرا دقیق فیکس نمی‌شه؟
‫کاش تمیزتر ردیف می‌شد.
‫- ردیف نمی‌شه؟ ‫- این قسمت‌ها با هم جور نیستن.
‫یه ذره جابه‌جاست.
‫این باید یه چیزی رو بهمون نشون بده.
‫مثلاً اون می‌تونه عدد هشت باشه.
‫و این هم می‌تونه سه باشه.
‫فکر کنم داستان از این قراره.
‫- باید یه تصویر سه بعدی بسازیم. ‫- حق با توئه. منطقیه.
‫بریم عقب‌تر؟
‫[از فاصله نگاه می‌کنند]
‫[در حال حرکت به اطراف]
‫وایسا، ببرش بالا.
‫- یه چیزی اونجا هست، نه؟ ‫- هست.
‫واقعاً شبیه عدد شده.
‫- نه. ‫- نه، سه...
‫- نه، سه؟
‫یک و هشت؟
‫[وارد کردن ۹۳۱۸ بدون تردید]
‫[نادرست]
‫- جان، برگرد همون‌جا که هیه‌ری بود. ‫- کجا؟
‫- همون‌جا که شروع کردیم. ‫- اینجا؟
‫آره، یه ذره بالاتر.
‫- این‌ جوری؟ ‫- آره، خودشه.
‫خود خودشه.
‫بهتون که گفتم. خودشه!
‫- ۳۷۳۲ـه. ‫- همون‌جا بود.
‫[بالاخره اتاق ۲۰۲ باز شد]
‫بریم تو.
‫- اگه تو نبودی، همه‌مون مرده بودیم. ‫- واقعاً.
‫[وارد شدن به اتاق ۲۰۲]
‫- من خیلی می‌ترسم این کار رو بکنم. ‫- این خیلی باحاله.
‫این دیگه چی می‌تونه باشه؟
‫یه زمین مینی‌گلف بود.
‫شیش ‌تا ریسمان وجود داشت.
‫اونا در مرکز به هم می‌رسیدن، ‫جایی که یه قلاب وصل شده بود.
‫شبیه یک مدل ماکت خونه بود.
‫شبیه مدل‌های مینیاتوری بود که ‫برای نقشه‌های ساختمون‌سازی استفاده می‌شه.
‫شبیه یه نقشه‌ی سه بعدی بود.
‫شیش‌ تا چوب ماهیگیری اونجا بود.
‫واسه همین فهمیدم که باید با هم همکاری کنیم.
‫- این... ‫- این یه ماموریت گروهیه‌؟
‫فکر کنم باید توپ‌ها رو جابه‌جا کنیم.
‫- برای انجامش باید ریسمان‌ها رو تنظیم کنی. ‫- فهمیدم.
‫خودشه.
‫- اینطوری می‌ندازیمشون تو سوراخ قرمز. ‫- باشه.
‫باشه، شبیه دستگاه‌های چنگکیه.
‫اون آهن‌رباست، درسته؟
‫- ازش برای برداشتن توپ قرمز استفاده می‌کنیم. ‫- باشه.
‫- باید بذاریمش توی سوراخ قرمز؟ ‫- آره.
‫- بیاین امتحانش کنیم. ‫- اگه نشد...
‫- بیاین یه امتحانی بکنیم. ‫- خیلی خب.
‫- همه‌مون ریسمان‌ها رو شُل کنیم؟ ‫- حتماً.
‫- شُلش کنم؟ ‫- آره.
‫- یونگ‌جین، ریسمانت رو بکش. ‫- باشه.
‫- دوتا توپ اونجاست. ‫- آروم باشین.
‫- یونگ‌جین، محکم‌تر بکش. ‫- یه ذره بیشتر بکشش.
‫منم باید محکم‌تر بکشم؟
‫- دارم کلافه می‌شم. ‫- هیه‌ری، می‌تونی مال خودت رو شُل کنی؟
‫آره، داره جواب می‌ده.
‫- انجامش دادیم. ‫- انجامش دادیم.
‫- آهن‌رباست؟ ‫- ببرمش بالا؟
‫- نیست؟ ‫- انگار نیست.
‫نیست؟
‫- بهم نگو که... ‫- آهن‌رباست، مگه نه؟
‫بیاین بلندش کنیم.
‫- آهن‌ربا نیست. ‫- نیست.
‫- نیست؟ ‫- مرکز رو نشونه بگیرین.
‫- باید قلش بدیم. ‫- حتماً همینه.
‫- این خیلی سخته. ‫- جدی؟
‫پس این کاریه که باید بکنیم.
‫می‌تونیم با کشیدن ریسمان‌ها ‫به توپ ضربه بزنیم.
‫این حتی با آهن‌ربا هم سخت می‌شد.
‫دیوونه‌کننده‌ست.
‫خیلی سخته.
‫- خیلی سخته. ‫- شوخی می‌کنی؟
‫چطور ممکنه آهن‌ربا نباشه؟
‫خیلی بی‌انصافیه.
‫فکر کردم شاید آهن‌رباش افتاده.
‫فکر کردم لابد آهن‌ربا افتاده
‫چون ریسمان‌ها رو اشتباه کشیدیم.
‫واقعاً خیلی سخت بود.
‫- جهت از همه چی مهم‌تره. ‫- آره.
‫- ما به صورت مورب با هم جفت شدیم، درسته؟ ‫- درسته.
‫- نکته‌ش پیدا کردن تعادله. ‫- دقیقاً.
‫اگه من ریسمان رو بکشم...
‫- اون شُلش می‌کنه. ‫- درسته.
‫نکته‌ش همکاری با فرد روبروییه.
‫- باشه، بیاین امتحان کنیم. ‫- اگه ما...
‫- بیاین سعی کنیم اینوری حرکت کنیم؟ ‫- باشه.
‫- اگه گبی بکشه... ‫- من می‌کشمش.
‫- و تو شُلش کنی، کارینا. ‫- حله.
‫من با تو می‌کشمش بالا.
‫- هیه‌ری، می‌تونی مال خودت رو شُل کنی؟ ‫- درسته.
‫- آره، همین ‌جوری. ‫- باید شُلش کنیم.
‫آروم انجامش بده.
‫هیه‌ری، یه ذره دیگه شُلش کن.
‫فکر کنم این جواب می‌ده.
‫نگاه کنین.
‫- می‌تونیم انجامش بدیم. ‫- از پسش برمیایم.
‫- خیلی سخته. ‫- می‌تونیم؟
‫بیش از حد سخت بود.
‫محدودیت‌هایی برای کارهایی که می‌شد کرد وجود داشت.
‫باید با نفر روبرویی هماهنگ می‌شدی.
‫حتی با اون وضعیت هم، ریسمان فقط ‫توی یک جهت حرکت می‌کرد.
‫برای رسوندن توپ به اونجا،
‫هر شیش ‌تا مامور باید با هم همکاری می‌کردن.
‫این تنها راه انجامش بود.
‫من توی موقعیت کلیدی هستم؟
‫یکی جاش رو با من عوض کنه.
‫[اعتماد به نفسش فروکش کرد]
‫باید بهش ضربه بزنم؟
‫یه چیزی کنده شد افتاد.
‫- چی؟ ‫- نوکش کنده شد.
‫[خسارت به اموال]
‫اصلاً شدنی هست؟
‫باید کلید اف1 رو بزنیم؟
‫آره، باید بزنیم.
‫ارزش امتحان کردن رو نداره؟
‫- آره، ممکنه اشتباه کرده باشیم. ‫- موافقم.
‫دیگه چی می‌تونه باشه؟
‫حس می‌کردم کلید اف1 بی‌فایده باشه.
‫فکر می‌کردم فقط قراره بگه، ‫بیشتر تلاش کن! موفق باشی! آروم باش!
‫قرار نبود جواب رو بهمون بده.
‫چه راهنمایی‌ای می‌خواد بهمون بکنه؟
‫مگه تابلو نیست که باید بندازیمش اون تو؟
‫- درسته. ‫- بیاین فقط امتحانش کنیم.
‫به نظر برای این کار زیادی ساده میاد.
‫این کار شدنیه؟
‫داریم خیلی زمان از دست می‌دیم.
‫[درجه افت کرده است]
‫کِی این‌قدر پایین اومد؟
‫بیاین بریم! همه چی به اراده بستگی داره.
‫چرا همه‌تون وا رفتین؟
‫آره، همه چی به اراده بستگی داره.
‫بزن بریم. توپ قرمز رو نشونه بگیرین.
‫بزن بریم.
‫- من مال خودم رو شُل می‌کنم. ‫- باشه.
‫بیاین آروم بریم. از پسش برمیایم.
‫بیاین دیگه. ‫همه‌ی ما تو این حرفه واسه خودمون ستاره‌ایم.
‫- مگه فرقی هم می‌کنه؟ ‫- آره.
‫- الان وا ندین. ‫- قوی باشین!
‫حق با توئه.
‫ما همه‌مون ستاره‌ایم.
‫- یالا. می‌تونیم انجامش بدیم. ‫- ما هر کدوم یه جورایی ستاره‌ایم.
‫- این رو ببینین رفقا! ‫- ایول، همینه.
‫- بریم که رفتیم! ‫- داریم عالی پیش می‌ریم.
‫- می‌تونیم. رسوندیمش به... ‫- وایسا.
‫- نباید بذاریم شُل بشه. ‫- حق با توئه.
‫- ریسمان رو سفت نگه دارین. ‫- من مالم رو شُل می‌کنم.
‫تو هم باید بکشی.
‫- سفت‌تر بکش. ‫- داره جواب می‌ده.
‫- عالی بود، کارینا. ‫- باید همین‌جوری ادامه بدیم.
‫داریم عالی پیش می‌ریم. آروم حرکت کنین.
‫کارینا، یه ذره بکش عقب.
‫حتی اگه خراب کردیم هم نباید روحیه مون رو ببازیم.
‫البته یونگ‌جین.
‫- گبی، یه ذره بکش عقب. ‫- یه ذره بیشتر می‌کشم.
‫خیلی ناامید می‌شم.
‫نباش!
‫بیاین مثبت بمونیم.
‫داریم عالی پیش می‌ریم. خوب به نظر میاد.
‫تا اینجا که همه چی خوبه.
‫- بزن بریم. ‫- خوب به نظر می‌رسه.
‫جان، می‌تونی یه ذره بکشیش؟
‫بکش.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- باشه، می‌تونیم انجامش بدیم.
‫- یونگ‌جین، می‌تونی... ‫- داریم می‌ترکونیم.
‫- می‌خوای بکشم عقب؟ ‫- می‌تونی امتحان کنی؟
‫ایول. تخت ایستاد. ‫این‌طوری پایدارتره.
‫حالا، بکشش اون‌وری.
‫لعنت بهش.
‫- توپ رفت اون بالا. ‫- یه لحظه صبر کنید.
‫- رفت اون بالا. ‫- جفتشون توی گوشه گیر کردن.
‫این دیگه...
‫دکمه‌ی ریست نداره؟
‫ببخشید، یه ذره ناامید شدم.
‫ببخشید، یه کم خسته‌ام.
‫باید مسئولیتش رو قبول کنم.
‫آخه چطور ممکنه این از هول‌این‌وان هم سخت‌تر باشه؟
‫دیگه هیچ‌وقت گلف بازی نمی‌کنم.
‫باعث شد بخوایم تسلیم بشیم
‫چون تمام انرژی‌مون رو برای تمرکز گذاشتیم و بعد وا دادیم.
‫[بدتر از همه اینکه ‫توپ‌های قرمز توی گوشه گیر کردن]
‫باورم نمیشه.
‫پس مأمور بودنتون چی شد؟
‫خیلی کلافه‌کننده‌ست.
‫حدس بزنین چی شده؟
‫- گرفتیش، جان. ‫- داره جواب می‌ده.
‫- خودشه. ‫- عالی بود.
‫- چیزی نمونده. ‫- خودشه.
‫خودشه.
‫[یکی از توپ‌های قرمز رو درآوردن]
‫- یکی رو درآوردیم. ‫- خیلی خب.
‫- اون رو بعداً انجام می‌دیم. ‫- بیاین شروع کنیم.
‫بریم سر وقت کار.
‫باید یه ذره شُلش کنیم؟
‫- بریم سر وقت کار. ‫- فکر کنم فقط یکیش باید بره تو، نه هر دوتا.
‫اگه مجبور باشیم هر دو رو بندازیم تو،
‫تا پس‌فردا همین‌جا معطلیم.
‫شدنی نیست.
‫یه چیز قطعیه. قلقش دستمون اومد.
‫- پیشرفت کردیم. ‫- می‌دونیم داریم چی‌ کار می‌کنیم.
‫بیاین با عصبانیت برنده نشیم.
‫- بیاین با لبخند برنده بشیم. ‫- حق با توئه.
‫باشه، می‌تونیم انجامش بدیم.
‫الان دیگه حسش رو گرفتیم. ‫الان دیگه از پسش برمیایم، مگه نه؟
‫ما می‌تونیم...
‫- اشکالی نداره. ‫- البته.
‫این که چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫- کی کارش درسته؟ ‫- یه لحظه صبر کن.
‫نگاه کن.
‫- باشه. ‫- خدای من.
‫- تمرکز کن. ‫- آره.
‫آروم حرکتش بده.
‫دارم کم‌کم ولش می‌کنم.
‫- کم‌کم. ‫- عالیه.
‫صبر کن.
‫[فاصله‌ی مویی]
‫- خوبه. تخت موند. ‫- از اینجا...
‫- یه سربالایی دیگه اینجا هست. ‫- آره.
‫می‌دونین که همه‌مون از قبل اینو می‌دونستیم، نه؟
‫یونگ‌جین اصلاً کلافه نیست
‫- بیاین انجامش بدیم. ‫- این دفعه دیگه می‌ندازیمش تو.
‫بیاین با هم باشیم.
‫من اون رو شُل می‌کنم. تو بقیه‌ش رو انجام بده.
‫فکر کنم این‌طوری بهتره. من...
‫[فاصله‌ی مویی]
‫[نزدیک بود سُر بخوره]
‫باشه، نگران نباش.
‫تو می‌تونی، توپ قرمز.
‫- می‌تونیم. بیاین بریم خونه. ‫- آره، البته.
‫[من که جایی نمی‌رم]
‫همش قل می‌خوره می‌ره اونور.
‫این واقعاً یه بازیه؟
‫هی، رفقا.
‫ما بدتر از این‌ها رو هم پشت سر گذاشتیم.
‫- حق با توئه. ‫- مگه نه؟
‫اینکه چیزی نیست.
‫- داریم بهتر می‌شیم. ‫- این که چیزی نیست.
‫باورم نمی‌شه دارم بهتر می‌شم.
‫داری چی‌کار می‌کنی دوهون؟ ‫چوبت رو بگیر.
‫- من دیگه آدم دیگه‌ای شدم. ‫- برو سراغش.
‫بیاین انجامش بدیم. بریم.
‫- بزن بریم! ‫- بزن بریم!
‫بزن بریم!
‫- بیاین انجامش بدیم. ‫- بزن بریم!
‫[بلندتر بگین، بزن بریم!]
‫[شکست]
‫[تا آخرین لحظه، بزن بریم!]
‫این نیم‌وجبی فسقلی...
‫آروم برو.
‫- این درسته؟ ‫- دلم می‌خواد خردش کنم.
‫شما نسخه‌ی تدوین‌شده و کوتاهش رو می‌بینین.
‫اما ما می‌دونیم چقدر طول کشید.
‫واقعاً که...
‫فکر کنم الان می‌افته. نه، وایسا.
‫نه، وایسا. باید بیاریمش پایین‌تر.
‫وایسا.
‫- دارم دیوونه می‌شم. ‫- خیلی کلافه‌کننده‌ست.
‫[یک ساعت بعد]
‫دلم می‌خواست اون شیشه رو خرد کنم.
‫جدی می‌گم.
‫[خشم بی‌پایان]
‫این سخت‌ترین کاریه که توی پنج سال اخیر انجام دادم.
‫بیاین جوش نیاریم.
‫باید لبخند بزنیم.
‫بیاین آروم بمونیم.
‫یه لحظه صبر کنین.
‫اگه...
‫ریسمانت رو ول کن، کارینا. کاملاً ولش کن.
‫باید این‌طوری بره بالا.
‫باید این شکلی کجش کنیم.
‫- فهمیدم. ‫- درسته؟
‫- باید روی سطح شیب‌دار انجامش بدیم. ‫- درسته.
‫- متوجه شدی؟ ‫- آره.
‫- قفلش رو شکستیم. ‫- باشه.
‫با دوتا حرکت می‌ندازیمش تو.
‫- امیدوارم. ‫- مطمئنم.
‫- از پسش برمیایم. ‫- فقط باید آروم‌تر بریم.
‫- آروم. ‫- آره.
‫[رسیدن به اولین سطح شیب‌دار]
‫چیزی که اینجا مهمه زاویه‌ست
‫و اینکه چقدر کجش کنیم.
‫[کنترل دقیق زاویه]
‫درسته.
‫- داریم عالی پیش می‌ریم. ‫- آره.
‫[صعود پیوسته]
‫بیاین یه کم آروم‌تر بریم.
‫باید کجش کنیم.
‫آره، ثابت نگهش دارین.
‫خودشه.
‫[رسیدن به دومین سطح شیب‌دار]
‫باید کجش کنیم.
‫فقط یه ذره اون‌جوری کجش کنین.
‫باید تو همون زاویه باشه.
‫باید جابه‌جاش کنیم سمت جان.
‫- نه. ‫- نه؟
‫- بکشمش؟ ‫- آره.
‫کجش کنین، اما ثابت نگهش دارین.
‫باشه، فقط یه ذره.
‫نه.
‫باید بره اونوری.
‫- وایسا. ‫- داره قل می‌خوره پایین.
‫جلوش رو بگیرین.
‫[سد کردن سریع]
‫- اینجا... ‫- بله؟
‫باید حول این محور بچرخونیمش.
‫- مطمئنی؟ ‫- گرفتی چی شد؟
‫باید بره به اون سمت.
‫خب پس، بیاین سعی کنیم ‫هلش بدیم سمت دیوار؟
‫بیاین کنار دیوار بمونیم.
‫آروم.
‫تعادل نداره.
‫گبی، سفت‌تر بکش.
‫- الان متوازنه، مگه نه؟ ‫- آره، یه کم بکش عقب یونگ‌جین.
‫- باشه. ‫- آروم برین.
‫بیاین یه ذره کجش کنیم.
‫یونگ‌جین، یه ذره سفت‌تر بکش.
‫خودشه.
‫- وایسا. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫گبی، یه ذره بکش.
‫آروم بیاین اینوری.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- دستام داره عرق می‌کنه.
‫همگی، ریسمان‌هاتون رو سفت نگه دارین.
‫وایسا.
‫کارینا، سفت‌تر بکش.
‫خواهش می‌کنم برو تو.
‫[خواهش می‌کنم]
‫[خواهش می‌کنم درست پیش بره]
‫[بالاخره موفقیت؟]
‫بیا دیگه. چیزی نمونده.
‫- نگهش دارین! ‫- سفت نگهش دارین.
‫- ول نکنین. ‫- فقط باید...
‫ول نکنین. تکون نخورین.
‫- فقط باید یه ضربه بهش بزنیم. ‫- باشه.
‫[توپی که در یک قدمی متوقف شد]
‫کارینا، تو بهش ضربه بزن.
‫کارینا، یه ذره شُل کن.
‫- نگهش دارین. ‫- شُلش کن و بکش اینوری.
‫- حالا، بیارش پایین. ‫- آروم برین.
‫- باید خیلی با احتیاط باشین. ‫- آره.
‫وگرنه از دستش می‌دیم.
‫- خیلی آروم بهش ضربه بزن. ‫- خیلی با احتیاط.
‫- دقیقاً همین‌جوری که هستین بمونین. ‫- درسته.
‫زیاد محکم نکشین.
‫- با ملایمت. ‫- باشه.
‫نذارین به زمین بخوره.
‫این واقعاً سخت بود.
‫خواهش می‌کنم این دیگه آخریش باشه.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- باشه.
‫- با ملایمت. ‫- اما زاویه...
‫یه لحظه صبر کنین.
‫می‌خوام بذارمش پایین.
‫- موقعیت بدی نیست. ‫- نیست.
‫- دیگه دست خودته، دوهون. ‫- باشه.
‫- یواش. ‫- دارم خیلی با ملایمت انجامش می‌دم.
‫یه لحظه وایسا.
‫[بعد از یک ساعت و نیم دست و پنجه نرم کردن]
‫[بالاخره پایان یک تونل تاریک]
‫[شادی بی‌حد و حصر]
‫همگی بیاین اینجا!
‫دهون!
‫انجامش دادیم!
‫اولین باری بود که از ته دل ‫اشک شوق ریختم.
‫چهار سال پیش هول‌این‌وان زدم.
‫این از اونم هیجان‌انگیزتر بود.
‫نمی‌تونم با کلمات توصیفش کنم.
‫باید اونجا می‌بودین تا این ‫فوران دوپامین رو حس کنین.
‫انگار شیاطین سرخ بودیم.
‫حس جام جهانی ۲۰۰۲ رو داشت.
‫غیرقابل باوره.
‫می‌دونی چیه؟
‫- خیلی سخت بود. ‫- حالا که این کار رو کردیم...
‫- یکی شدیم. ‫- متحدتر شدیم.
‫هر کاری از دستمون برمیاد.
‫فکر کنم گریه‌م بگیره.
‫جدی می‌گم.
‫- غرق در احساسات. ‫- خیلی تأثیرگذاره.
‫واقعاً دارم گریه می‌کنم.
‫اما چرا مأموریت تموم نمی‌شه؟
‫- امکان نداره. ‫- شوخی می‌کنی دیگه.
‫باید اون یکی توپ رو هم بندازیم تو.
‫- محاله. ‫- نباید این باشه.
‫- حتماً همینه. ‫- جدی؟
‫نگو تو رو خدا.
‫- این نمی‌تونه باشه. ‫- چطوره سقفش رو بکَنیم؟
‫[در آستانه‌ی از هم پاشیدن میز]
‫هیچ اتفاقی نیفتاد.
‫یه چیزی بود که سعی می‌کردم نادیده‌ش بگیرم.
‫سوراخ بنفش و دایره‌ی آبی.
‫مأموریت تموم نشده بود.
‫ما این رو گذاشتیم اینجا.
‫این چیه؟
‫می‌تونیم بندازیمش تو و بلندش کنیم.
‫- بندازیمش تو؟ ‫- اون خط‌ها رو می‌بینی؟
‫- بنداز تو، بکش و بلند کن. ‫- حق با توئه.
‫[مأموریت دوم] ‫[استفاده از قلاب برای باز کردن در کوچک]
‫فکر کنم همینه.
‫توپ قرمز مرحله‌ی اول بود.
‫- این در، مرحله‌ی دومه. ‫- مرحله‌ی دومه.
‫باشه، بیاین این‌طوری بهش نگاه کنیم.
‫- این دیگه بخش آسونشه، مگه نه؟ ‫- آره، یه کم شُل کن.
‫- بیارمش نزدیک‌تر؟ ‫- بکش.
‫اگه مثل قبل کجش کنیم...
‫فکر می‌کنی این سخته؟
‫- مگه نه؟ ‫- ما که توپ رو انداختیم تو.
‫این که مثل آب خوردنه.
‫از اون توپه هم آسون‌تره.
‫این درسته؟
‫باید بره نزدیک‌تر.
‫کارینا، محکم‌تر بکش.
‫انجامش دادیم. افتاد تو.
‫- ما واقعاً تو این کار خفنیم. ‫- هستیم.
‫خیلی توش خوبیم. عجیبه.
‫با این می‌تونیم غذا هم بخوریم.
‫[یه قاشق احتمالی]
‫چیزی نمونده.
‫اگه مسابقه‌ای برای این باشه، ما می‌بریم.
‫- حتماً. ‫- حتماً.
‫بیاین جلو.
‫واقعاً می‌تونیم رقابت کنیم؟
‫خیلی خنده‌داره.
‫- افتاد تو. ‫- افتاد تو.
‫- گبی، سفت‌تر بکش. ‫- رفت توش.
‫- توئه؟ ‫- آره.
‫- واقعاً توئه؟ ‫- توئه.
‫- بلندش کن. ‫- بلندش کن.
‫- با احتیاط. ‫- آروم تکونش بده.
‫سه، دو، یک.
‫[باز شدن در در ۵ دقیقه]
‫یه چیزی دراومد!
‫- وایسا، چرا... ‫- یکی دیگه هم هست!
‫- چرا این یکی آبی ـه؟ ‫- چی؟
‫فکر کنم باید بره روی دایره‌ی آبی.
‫اصلاً نگران نبودم چون قبلاً انجامش داده بودیم.
‫- غیرقابل باوره. ‫- می‌ره اونجا؟
‫این که آسونه، نه؟
‫ما بخش سختش رو رد کردیم.
‫باشه، بیاین انجامش بدیم.
‫از پسش برمیایم!
‫ناامید نشین.
‫آروم پیش برین.
‫بزن بریم.
‫[همین الان روی سطح شیبداره]
‫می‌شه عقب رو یه کم شُل کنی؟
‫داره می‌ره بالا.
‫- داریم خوب می‌ریم، نه؟ ‫- ممکنه قل بخوره بیاد پایین.
‫- نه. ‫- بیاین... وایسا.
‫- وایسا. ‫- باید بیاریمش پایین‌تر.
‫[پراسترس]
‫- الان خوبه. ‫- انجامش دادیم.
‫باشه، خوبه.
‫- نذارین شُل بشه. ‫- نذار شُل بشه.
‫بکشمش سمت جان و دوهون؟
‫حالا، بیارش اینوری.
‫- یه کم سفت‌تر بکش، گبی. ‫- فقط یه ذره.
‫بدبخت شدیم.
‫چی گفتی؟
‫سخته که توپ رو از اونجا دربیاریم.
‫این داره دیوونه‌م می‌کنه.
‫بیننده‌ها نمی‌فهمن چرا اینقدر سخته.
‫- مگه نه؟ ‫- می‌دونم.
‫اگه خودشون امتحان می‌کردن، ‫می‌فهمیدن که این واقعاً رو مخه.
‫بیننده‌ها درک نخواهند کرد ‫که چرا این‌قدر چالش‌برانگیز بود.
‫اما اگه یه فروشگاه موقت باز کنیم،
‫این بازی حتماً باید توش باشه.
‫کاش طرفدارها می‌تونستن امتحانش کنن.
‫باید دقیقاً همون شکلی باشه.
‫نباید نسخه‌ی کوچیکش باشه.
‫باید عین خودش باشه.
‫زیاد محکم بهش ضربه نزن.
‫فقط یه ضربه‌ی آروم.
‫چیزی نمونده بود دربیاد.
‫[با این وضع، همه‌مون می‌میریم]
‫سفت‌تر بکش، گبی.
‫- بکشش، گبی. ‫- آره، همون‌ جوری بکش.
‫بیاین دوباره بریم. یک، دو.
‫[ضربه جانانه]
‫دوهون، بکشش.
‫- انجامش دادیم. ‫- جواب داد!
‫وایسا! این‌جوری بهتره.
‫نذار بره اونوری.
‫- یونگ‌‌جین و کارینا باید یه کم بکشن. ‫- من آروم انجامش می‌دم.
‫یه کم سفت‌تر بکش.
‫- بزن بریم. ‫- باشه.
‫بزن بریم.
‫[ضربه‌ی ملایم]
‫- وایسا. ‫- نه، خوبه.
‫- دیگه به من و دوهون بستگی داره. ‫- ما خوبیم.
‫آره، دیگه دست شما دوتاست.
‫باشه.
‫- وایسا، خوبه. ‫- چرا وایسادی؟ چیزی نمونده.
‫[نفس‌های عمیق]
‫- چیزی نمونده. ‫- خیلی خب.
‫- فقط باید بیایم اینوری. ‫- درسته.
‫بیارش سمت گبی.
‫تو می‌تونی، گبی.
‫بزن بریم.
‫دستم داره می‌لرزه.
‫واقعاً آروم برو.
‫گبی، اگه بتونی فقط...
‫- فقط یه ذره... ‫- بیارش پایین.
‫- خودشه. ‫- تموم شد.
‫با احتیاط.
‫خودشه.
‫بیا دیگه. شروع کن به قل خوردن.
‫- باشه. ‫- انجامش دادیم.
‫[باز هم موفق شدیم]
‫[دوباره اشک‌های دوهون سرازیر شد]
‫توپ رفت تو؟
‫- رفت. ‫- مگه نه؟
‫خیلی کار برد.
‫- یه توپ بنفش پرید بیرون! ‫- چی؟
‫- تو رو خدا، دیگه نه. ‫- توپ بنفش؟
‫باید شوخی باشه.
‫[در حالی که جشن گرفته بودن که ‫یه توپ بنفش ظاهر شد]
‫از اون ته اومد بالا.
‫خیلی رو مخ بود.
‫مثل بیانسه اول کنسرتش اومد بالا.
‫هر کسی این بازی رو ساخته...
‫می‌کشمش.
‫- سرگرم‌کننده‌ست. ‫- واقعاً دلم می‌خواست
‫- وقتی دیدم پرید بالا، فحش بدم. ‫- دمتون گرم.
‫خیلی خب.
‫- اما الان دیگه می‌تونیم انجامش بدیم. ‫- بیاین این رو یه ضرب بریم.
‫درجه اومد روی زرد.
‫- زود باشین. ‫- این چیه؟
‫- سه‌سوت انجامش می‌دیم. ‫- آره.
‫باید بره اینجا.
‫- این دیگه آخریشه. ‫- می‌تونیم.
‫بیاین اول بزنیم بهش.
‫- باید قل بخوره بره پایین. ‫- باشه.
‫- اول بزن بهش. ‫- از پسش برمیایم.
‫ثابت نگهش می‌داریم.
‫- گبی، محکم‌تر بکش. ‫- باشه.
‫دیگه تو اون مرحله، ‫نیازی به حرف زدن نبود.
‫- باشه، کج شد. ‫- بیاین آروم بریم.
‫- کجش کنیم؟ ‫- آره، بیاین تکونش بدیم.
‫الان دیگه کار تیمی‌مون روونه.
‫قبلاً دوتا انداختیم تو. یکی دیگه که چیزی نیست.
‫کشش رو حفظ کنین. چیزی نمونده.
‫- بیاین آروم بریم. ‫- ادامه بدین.
‫داریم انجامش می‌دیم!
‫- چیزی نمونده. ‫- وایسا!
‫- تقریباً تمومه. ‫- از پسش برمیایم.
‫این دیگه موندگار می‌شه.
‫- بیاین ادامه بدیم. ‫- آروم برو.
‫[فصلی ماندگار در مأموران دنیای رمز و راز]
‫- عالی به نظر می‌رسه. ‫- داریم عالی می‌ریم.
‫- نباید بچرخه. ‫- باید خیلی آروم بریم.
‫با یه ضربه‌ی کوچیک می‌ندازیمش تو.
‫- به همین مسیر ادامه بدین. ‫- خوب به نظر می‌رسه!
‫آروم برو.
‫گبی، بزن بریم.
‫[گل]
‫[مأموریت با موفقیت انجام شد]
‫این واقعاً رو مخ بود!
‫- ما یه تیم واقعی هستیم. ‫- خیلی عصبی‌م.
‫همگی خسته نباشین!
‫عالی بودیم!
‫خیلی عصبانیم!
‫بیاین زود بزنیم به چاک.
‫- دیوانه‌کننده بود. ‫- عجب تیم خوبی بودیم.
‫من واقعاً...
‫اون چیه؟
‫فضاییه؟
‫[یه موجود غول‌پیکر و ناشناخته]
‫اون دیگه چیه؟
‫[همه غرق در وحشت]
‫نمی‌تونستیم بفهمیم جنسش از چیه.
‫انگار داشت بزرگ‌تر می‌شد.
‫مطمئن نبودیم یه موجود زنده‌ست یا نه.
‫چرا داشت رشد می‌کرد؟
‫شبیه یه جور لارو بود.
‫فکر کردم شاید یه جور ویروس باشه
‫یا یه جور انگل فضایی ‫که دنبال میزبان می‌گرده.
‫اون چی بود؟
‫فکر کنم توی سفینه ‫یه مدل حیات فضایی پیدا کردن.
‫شبیه موجود زنده به نظر نمی‌رسید.
‫چی گفت؟
‫فکر کنم گفت، «انگار زنده‌ست».
‫گفت که زنده‌ست.
‫«یه موجود زنده؟»
‫نمی‌تونستیم بفهمیم ‫یه موجود فضاییه یا ویروس.
‫مطمئن نبودیم.
‫اما می‌دونستیم که یه چیز خیلی مهمیه.
‫- می‌خوام برم بیرون. ‫- بیاین بریم.
‫- بیاین فرار کنیم.
‫[بالاخره فرار کردن]
‫- انگار پا گذاشتیم به گذشته. ‫- زدیم بیرون.
‫- خیلی سخت بود. ‫- اتاق ۲۰۲ یه کابوس بود.
‫اتاق بعدی کدومه، جان؟
‫همینه. اتاق ۱۰۵.
‫اتاق ۱۰۵.
‫[خط‌کش‌های افقی و عمودی]
‫[یه کارت کلید ساده]
‫- همین الان. ‫- باشه.
‫- کلش همینه. ‫- بیاین همین الان حلش کنیم.
‫[بیاین همین الان حلش کنیم]
‫عددها چین؟
‫[یه خط هم‌تراز با خط‌کش]
‫۰۹۲۴ ـه!
‫- مطمئنی؟ ‫- این یه تابع درجه دو نیست؟
‫- می‌تونه دو، چهار... باشه. ‫- ۲۴۰۹ ـه؟
‫- یا ۲۴۰۹ ـه یا ۰۹۲۴. ‫- بیاین امتحان کنیم.
‫من ۲۴۰۹ رو امتحان می‌کنم.
‫[نادرست]
‫من ۰۹۲۴ رو امتحان می‌کنم.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫[بازم نادرست]
‫زود باش دیگه، باز شو.
‫- اون ممکنه جواب بده. ‫- خودشه.
‫۱۶۱۷ ـه.
‫[خط‌ها را از روی ستاره دنبال کنید]
‫- عالی بود! ‫- عالی بود!
‫[راحت و بی‌دردسر]
‫- چی؟ ‫- چی شده؟
‫چه خبره؟
‫- چه خبره؟ ‫- وایسا.
‫- چیه؟ ‫- خیلی ترسیدم.
‫یه صدایی شنیدم.
‫[ردیاب‌ها اینجان]
‫صداش طوریه که انگار ‫دارن تک‌تک اتاق‌ها رو چک می‌کنن.
‫- هی. ‫- بیا قایم شیم، گبی.
‫[یه ردیاب جلوی درشون می‌ایسته]
‫به خاطر اینه که ‫درجه روی زرد افتاده؟
‫فکر کنم آره.
‫[درجه‌ی کم، خطر زیاد]
‫از الان به بعد تو خطریم.
‫دیگه باید حتی توی راهرو هم ‫سریع‌تر کار کنیم.
‫- حدس می‌زنم همین‌طوره. ‫- حق با توئه.
‫بریم سراغش.
‫فقط یکی رو حل کنیم؟
‫مثل هم نیستن.
‫دوتا معادله در هر طرف بود.
‫از اون چیزایی بود که من دوست دارم.
‫مسائل ریاضی بودن.
‫نوشته بود «اعداد طبیعی».
‫باید اصل کار رو پیدا می‌کردیم
‫و از معادلات متناسب باهاش سر در می‌آوردیم.
‫واضح به نظر می‌رسید.
‫ای و بی اعداد طبیعی هستند.
‫ای و بی اعداد طبیعی هستن.
‫ای سه هست. بی هفت هست.
‫این‌ها رو نمی‌شه تکون داد.
‫[۲ معادله‌ی ثابت]
‫- اینا ثابتن، درسته؟ ‫- فکر کنم آره.
‫تکون می‌خورن؟
‫- نه، اونایی که بغل هستن تکون می‌خورن. ‫- اینا قابلیت جابه‌جایی دارن.
‫حق با توئه.
‫[کاشی‌های سمت چپ رو می‌شه ‫با استفاده از بخش مخفی جابه‌جا کرد]
‫فهمیدم.
‫این‌ها رو جابه‌جا می‌کنیم تا ‫یه فرمول درست بسازیم.
‫بعد، ازش برای حل این استفاده می‌کنیم.
‫- فکر کنم همینه. ‫- باشه.
‫[اون طرف چی؟]
‫[بیا ببینیم]
‫[معادلات ثابت]
‫پس این دیگه آسونه. نگاه کنید.
‫می‌دونیم که ای سه هست و بی هفته.
‫- پس ای می‌تونه چهار منهای یک باشه. ‫- آره.
‫و بی هم می‌تونه...
‫- هشت منهای یک باشه. ‫- آره، دقیقاً.
‫باشه، بیاین امتحانش کنیم.
‫هشت منهای...
‫هشت منهای چهار منهای ای مساوی یکه.
‫می‌تونیم دوبار کم کنیم؟
‫هشت منهای چهار منهای ای.
‫- دوتا علامت مساوی هست. ‫- آره.
‫- به دوتا معادله نیاز داریم. ‫- مگه نه؟
‫پس نمی‌تونیم دوبار کم کنیم.
‫پس چطوری از هر دوتا ای استفاده کنیم؟
‫[متأسفانه دوتا ای وجود داره]
‫[یونگ‌جین روی اون یکی طرف تمرکز می‌کنه]
‫[دو معادله‌ی مختلف جابه‌جاشدنی]
‫من این یکی رو حل کردم.
‫- حلش کردی؟ ‫- کشفش کردم.
‫- واقعاً؟ ‫- چیه؟
‫بی سه هست.
‫اگه بی سه باشه...
‫- بی سه هست؟ ‫- آره.
‫اون‌موقع می‌تونیم معادله رو حل کنیم.
‫خب، از همین شروع کنیم؟
‫بیاین این‌ طوری انجامش بدیم.
‫[یونگ‌جین کاشی‌ها رو جابه‌جا می‌کنه]
‫این جواب می‌ده.
‫ای و هفت...
‫بیاین با یه چیز ساده شروع کنیم، ‫مثل بی مساویست با چهار منهای یک.
‫بی چهار منهای یک هست.
‫اگه این کار رو بکنیم، اعداد باقی‌مونده...
‫یک... هست.
‫فکر کنم بتونیم ای رو بزرگ‌تر از هفت بسازیم.
‫- مگه نه؟ ‫- آره.
‫- بیاین امتحانش کنیم؟ ‫- آره.
‫[دوهون کاشی‌ها رو جابه‌جا می‌کنه ‫تا بی برابر بشه با چهار منهای یک]
‫- چکش کن. ‫- اونوقت ای...
‫- این جواب می‌ده. ‫- مگه نه؟
‫اون‌وقت بی...
‫وایسا، ای باید بیاد اینجا.
‫جدی؟
‫اون‌طوری ای مساوی هفت به اضافه‌ی...
‫- منظورم ده به اضافه‌ی هفته. ‫- درسته.
‫- ای رو بذارم اینجا؟ باشه. ‫- آره.
‫ای باید بزرگ‌تر از هفت باشه.
‫ای ثابته.
‫چطوری جابه‌جاش کنیم؟
‫[چه اتفاقی داره می‌افته؟]
‫- ای قابل جابه‌جایی نیست؟ ‫- ثابته.
‫ای ثابته؟
‫[ای نمی‌تونه جای دیگه‌ای بره]
‫می‌بینیش؟
‫[در هر صورت ای همون‌جا می‌مونه]
‫ای ثابته.
‫می‌تونیم فقط این کار رو بکنیم، یونگ‌جین.
‫- بیا ای رو سه در نظر بگیریم. ‫- باشه.
‫[حروف رو عوض کنین]
‫- فقط این‌ها رو با هم عوض می‌کنیم. ‫- درسته.
‫- پس ای سه هست. ‫- باشه.
‫و ای هم بزرگ‌تر از هفته.
‫بیاین امتحانش کنیم.
‫آره، خودشه.
‫اون رو ببر اونجا.
‫- درسته. ‫- باشه.
‫[معادله‌ی سمت چپ به راحتی کامل شد]
‫[دست‌ها با سرعت در حال حرکتن]
‫- باشه، این جواب می‌ده؟ ‫- آره.
‫- عالیه. ‫- جواب می‌ده، نه؟
‫- جواب می‌ده. ‫- آره.
‫من تو حل معما استادم.
‫چرا من این‌قدر تو این کار خوبم؟
‫وقتی بحث چنین چیزایی باشه،
‫خیلی لذت‌بخش‌تره که
‫یه مسئله رو با ذهن خودت حل کنی تا با بدنت.
‫خیلی بیشتر از چرخوندن اون اهرم برای ‫انداختن توپ تو سوراخ چسبید.
‫[یونگ‌جین مثل دیوونه‌ها ‫برای اون توپ خوشحالی می‌کنه]
‫از وقتی که حلش کردم، حس کردم ‫وظیفه‌ی امروزَم رو انجام دادم.
‫چرا نمی‌تونیم بفهمیمش؟ حس می‌کنم نزدیکیم.
‫چیزی نمی‌بینم که بشه باهاش حلش کرد.
‫تو معمای دوم گیر کردیم.
‫هرچقدر هم که نگاه می‌کردم، راه حلی نمی‌دیدم.
‫این دوتا ای دارن کلافه‌م می‌کنن.
‫این نمی‌تونه به سختی ‫انداختن اون توپ تو سوراخ باشه.
‫حق با توئه.
‫واقعاً دلم می‌خواد حلش کنم.
‫[اشک تو چشما حلقه زده]
‫بچه که بودم ریاضیم بد بود.
‫مامانم ۶۰۰ هزار وون پول معلم خصوصی ریاضی داد،
‫ولی من فقط ۶۰ گرفتم، برای همین بی‌خیال شد.
‫بی منهای چهار مساوی ای هست.
‫این شروع خوبیه.
‫بعدش چی؟ بی منهای...
‫مساوی چهار می‌شه؟
‫فهمیدمش.
‫- فهمیدی؟ واقعاً؟ ‫- آره.
‫دوهون ما ذهن فوق‌العاده‌ای داره.
‫دوهون دوباره به دادمون رسید.
‫- سه برابر ای منهای یک می‌شه هشت. ‫- سه برابر ای؟
‫- حق با توئه. ‫- می‌شه هشت.
‫- درسته. سه برابر ای می‌شه نُه. ‫- آره.
‫شبیه نابغه‌های ریاضی شدی.
‫همینه، دوهون.
‫- انجامش دادیم. ‫- انجامش دادیم.
‫[مأموریت با موفقیت انجام شد]
‫دمت گرم، دوهون.
‫کلیدش ضرب کردن بود. ‫واقعاً تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫کارت عالیه.
‫برادرهای واگن همه‌ی اهالی ‫اتاق ریاضی رو نجات دادن.
‫وقتی داشتم کاشی‌ها رو جابه‌جا می‌کردم ‫و فرمول رو حل می‌کردم، قلبم داشت تند می‌زد.
‫دوپامینم بدجوری زد بالا.
‫- باشه. ‫- کلیدش ضرب کردن بود.
‫عالی بود.
‫بریم سراغ اتاق بعدی.
‫هیچی نیست.
‫هیچی نیست؟
‫وای!
‫تو دهن اون موشه یه چیزی بود.
‫شبیه خون بود، یا یه چیز چسبناکی ‫که از دهنش آویزون شده بود.
‫یه جوری ترسناک بود.
‫همه‌ی این ویدیوها به طرز عجیبی دلهره‌آور بودن.
‫حتماً یه جور آزمایشه.
‫- حق با توئه. ‫- دارن روی موش‌های زنده آزمایش می‌کنن.
‫اون چیه؟
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫اون چیه؟
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫دَر اتاق بعدیه؟
‫صبر کن، این چیه؟
‫چیه؟
‫این اتاق ورود به سیستمه.
‫درست می‌گی.
‫- برگشتیم؟ ‫- اتاق ورود به سیستمه؟
‫آخه مگه می‌شه؟
‫چی می‌تونه باشه؟
‫سورپرایز شدیم که می‌تونستیم ‫بین این دوتا اتاق جابه‌جا بشیم.
‫بعد فهمیدم که ‫بقیه‌ی اتاق‌ها هم ممکنه به هم وصل باشن.
‫باید دوباره اسکن کنیم؟
‫- باشه. ‫- چرا دوباره برگشتیم اینجا؟
‫این اتاق بوی خوبی می‌ده.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫وضعیت امنیتی شما ‫وارد مرحله‌ی هشدار شده است.
‫ردیاب‌ها با شدت و سرعت بیشتری ‫شما را تعقیب خواهند کرد.
‫- نه. ‫- حالا چی کار کنیم؟
‫برای امنیت شما،
‫چک امنیتی بعدی
‫مستلزم این است که ‫به دو گروه تقسیم شوید.
‫لطفاً چک امنیتی را ‫در دو گروه سه‌نفره انجام دهید.
‫- دوتا اتاق وجود داره. ‫- از این به بعد،
‫باید تا جای ممکن بی‌صدا ‫بین اتاق‌ها جابه‌جا شوید.
‫- این خیلی بده. ‫- چطوری تقسیم شیم؟
‫- اون چیه؟ ‫- اون چیه؟
‫حتماً برای اتاق بعدیه.
‫- دوتا کارت هست؟ ‫- آره.
‫نگران بودم.
‫همین‌طوریش هم با هم حل کردنش سخت بود.
‫اگه جدا بشیم، چطوری از پسش برمی‌آیم؟
‫چطوری جدا بشیم؟
‫- بیاین شیر یا خط بندازیم؟ ‫- باشه.
‫بیاین زن و مرد جدا شیم؟
‫درباره‌ی اون مطمئن نیستم.
‫- فکر کنم ترکیبی بهتر باشه. ‫- باشه.
‫- به فکر بیننده‌ها هم باشین. ‫- خب...
‫- کی دلش می‌خواد فقط ما رو تماشا کنه؟ ‫- راست می‌گه.
‫باید یه خورده از هم جدامون کنین.
‫بیاین این کار رو بکنیم.
‫- رو یا پشت دست ‫- رو یا پشت دست
‫[زمان‌بندی‌شون به هم خورده]
‫توی گیونگی‌دو، ما می‌گیم بچرخون رو یا پشت.
‫- رو یا پشت دست ‫- ددنجی
‫- شما چی می‌گین؟
‫من می‌گم ددنجی یا رو یا پشت دست.
‫- منم می‌گم ددنجی. ‫- و گبی؟
‫رو یا پشت دست
‫حیف شد اگه گیر افتادین ‫بچه رو توی توالت بیارین
‫بچه رو کجا بیاریم؟
‫بچه رو توی توالت بیارین.
‫خیلی بی‌ادبانه‌ست.
‫طفلی اون بچه.
‫فکر کنم شعرش همینه.
‫- من این‌طوری یاد گرفتم. ‫- بچه توی توالت؟
‫می‌شه با ریتم ورژن شما بریم؟
‫- رو یا پشت دست ‫- رو یا پشت دست
‫این دیگه سرنوشته؟
‫- عمراً. ‫- دوباره؟
‫رو یا پشت دست
‫خوبه.
‫ما آبی رو برداریم یا قرمز رو، گبی؟
‫- بیا با آبی بریم. ‫- باشه.
‫من این رو نگه می‌دارم.
‫بچه‌ها، ساکت.
‫[همگی، مراقب ردیاب‌ها باشین]
‫تازه، باید سریع حلش کنیم.
‫آماده‌ی رفتنید؟
‫[اتاق ۱۰۶]
‫[اتاق ۲۱۱]
‫[قبل از این‌که ردیاب‌ها بیان فرار کنین]
‫[اول باید معماها رو حل کنن]
‫[دو معمای مشابه ولی متفاوت]
‫[کارت‌های کلید قرمز و آبی هستن]
‫اینجا عدد هست.
‫حتماً همینه.
‫[وقتی کارت روی معما قرار می‌گیره]
‫[واضح نوشته شده: صفر]
‫هشت.
‫چیه؟
‫اشتباهه.
‫[حرف نون رو که جا انداخته بودن پیدا کردن]
‫۹۷۲۰ رو امتحان کن.
‫باشه.
‫بریم.
‫وای. اینا چیه؟
‫یه جور هزارتو ـه؟
‫[مکعب‌های طرح‌دار مرموز]
‫- شبیه یه جور پازله؟ ‫- فکر کنم آره.
‫ترسناکه.
‫هی، این...
‫هیچی نمی‌بینم.
‫فکر کنم باید توی تاریکی انجامش بدیم.
‫یه جور معما بود.
‫تا اومدیم شروع کنیم، ‫چراغ‌ها یهو خاموش شدن.
‫- هیچ‌ چی نمی‌بینم. ‫- منم همین‌طور.
‫[گروه اتاق ۲۱۱ وارد می‌شه]
‫[یه میکروفون روی میز]
‫وایسا، اون چیه؟
‫ما می‌تونیم اون‌ها رو ببینیم. ‫حتماً باید با هم کار کنیم.
‫[مانیتور، تیم قرمز رو نشون می‌ده]
‫یه مانیتور و یه میکروفون اونجا بود.
‫صدامون رو می‌شنوین؟
‫صبر کن، دوباره امتحان کن.
‫صدامون رو می‌شنوین؟
‫آره!
‫این صدای گبی نیست؟
‫صدامون رو می‌شنوین؟
‫ما رو از اونجا می‌بینین؟
‫ما صداتون رو نمی‌شنویم.
‫از اشاره استفاده کنین.
‫فکر نکنم بتونن ببینن.
‫- حتماً اونجا تاریکه. ‫- فهمیدم! شما توی تاریکی هستین.
‫- باید راهنمایی‌شون کنیم. ‫- ببخشید.
‫اون یه دوربین مادون قرمز بود.
‫این یعنی اونا باید ‫تو تاریکی یه چیزی رو حل می‌کردن.
‫باید با توضیحات راهنمایی‌شون می‌کردیم.
‫حدس می‌زنم باید طبق چیزی که می‌گن ‫معما رو حل کنیم.
‫چطوری حلش کنیم؟
‫- خب... ‫- حالا...
‫- بیاین همه‌شون رو جمع کنیم. ‫- متمرکزشون کنین.
‫ببخشید، ولی می‌شه همه‌ی مکعب‌ها رو ‫بیارین وسط؟
‫[در مانیتور مکعب‌ها خیلی پراکنده به نظر می‌رسن]
‫حتماً لنز دید در شبه.
‫لابد همین‌طوره.
‫باشه.
‫یه جورایی می‌شه بخش‌های روشن ‫روی کوسن‌ها رو دید.
‫خب، یه کوسن اینجاست.
‫یکی دیگه هم اینجاست.
‫بیاین امتحانش کنیم.
‫- آره، عالیه. ‫- این‌طوری؟
‫- من هُلش می‌دم بالا. ‫- باشه.
‫باید همه‌شون رو جمع کنیم، درسته؟
‫- چطوری این رو حل کنیم؟ ‫- سخته.
‫چیه؟
‫چی شده؟ کس دیگه‌ای اونجاست؟
‫یونگ‌جین.
‫کیه؟
‫- یکی اینجاست! ‫- می‌دونم.
‫از این وضعیت متنفرم.
‫چرا این کار رو می‌کنن؟
‫- بیاین اینجا جمع شیم. ‫- این...
‫خیلی از این وضعیت بدم میاد.
‫بیاین اینوری.
‫[کس دیگه‌ای هم اینجاست]
‫یهو فهمیدیم که تنها نیستیم.
‫یاد اون روحی افتادم که ‫توی اون یکی اتاق دیدیم.
‫فکر کردم برگشته.
‫تو تاریکی یه روح داشت می‌اومد سراغمون.
‫همه‌تون خوبین؟
‫ما اصلاً هیچی نمی‌بینیم.
‫- رفتن، درسته؟ ‫- نه.
‫- اونجان. ‫- هستن؟
‫دارن تکون می‌خورن.
‫[جان یه حرکت شجاعانه می‌زنه]
‫- فکر کنم الان دیگه رفتن. ‫- آره.
‫فکر کنم رفتن.
‫همه‌تون خوبین؟
‫با دست‌هاتون علامت دایره یا ضربدر درست کنین.
‫- خب، خوبین؟ ‫- آره.
‫می‌تونی مکعب دومی رو ببری ‫سمت راست راست، پایین؟
‫- همونه که... ‫- کدوم یکی دومیه؟
‫همونی که دوتا با یونگ‌جین فاصله داره.
‫اما اون شخصی که همین الان اینجا بود چی؟
‫تموم شد رفت؟
‫اون مکعبی که دوتا با یونگ‌جین فاصله داره.
‫- به سمت راست... ‫- نه، برگرد عقب، کارینا.
‫همینه. حالا ببرش تا ته پایین.
‫این خیلی سخته.
‫خیلی خب.
‫یه لحظه صبر کنین.
‫- سرم درد گرفت. ‫- اشکال نداره.
‫بیاین عجله نکنیم.
‫فکر کنم زمان لازم دارن تا بفهمن چی به چیه.
‫- ولی ما هم یه ذره می‌تونیم ببینیم. ‫- مگه نه؟
‫- می‌تونیم تشخیص بدیم. ‫- آره.
‫فکر کنم چشم‌هام عادت کردن.
‫- بیاین امتحانش کنیم؟ ‫- آره.
‫خیلی خب. برای شروع...
‫این‌ها می‌رن بیرون، درسته؟
‫- آره. ‫- آره.
‫پس بیاین ببریمشون کنار.
‫[مکعب‌های بیرونی رو برمی‌داره]
‫- فکر کنم یه ذره می‌تونن ببینن. ‫- آره، چشم‌شون عادت کرده.
‫[چراغ‌ها خاموش می‌شن]
‫- کارینا. ‫- حتی یه ذره هم نمی‌تونیم ببینیم؟
‫این دیگه خیلی بی‌انصافی‌یه.
‫- می‌تونی دستت رو دراز کنی؟ ‫- همین‌جام.
‫تاریکی مطلق بود.
‫حتی جلوی پامون رو هم نمی‌تونستیم ببینیم.
‫اصلاً نمی‌تونم ببینم.
‫هیچی نمی‌بینم.
‫- همه‌ی مکعب‌ها وسط هستن؟ ‫- آره.
‫چراغا رو خاموش کردن.
‫حتی یونگ‌جین رو که درست روبروم بود ‫نمی‌تونستم ببینم.
‫[کورمال‌کورمال گشتن]
‫هیچی نمی‌بینم.
‫سمت راستت...
‫هیچی نمی‌تونن ببینن.
‫اگه کلید اف1 وجود داشته باشه، ‫لابد باید فشارش بدن.
‫مگه نه؟ ما هیچی نمی‌بینیم.
‫یونگ‌جین، می‌تونی مکعب سمت راستت رو ‫یه کم بیاری پایین؟
‫یونگ‌جین.
‫یکی اومد تو.
‫همین الان یکی اومد تو.
‫خوبید؟
‫نه.
‫اصلاً نمی‌تونم ببینم.
‫یکی اونجاست.
‫نباید بهشون بگیم؟
‫- لباسش مثل ماست. ‫- آره.
‫- برین عقب. ‫- داره میاد اینوری.
‫بیاین اینوری.
‫- دارن میان. ‫- کجایی، یونگ‌جین؟
‫بیا اینوری.
‫- کجایی، جان؟ ‫- همین‌جام.
‫- درست روبرومون هست؟ ‫- فکر کنم آره.
‫این...
‫[جان یه قدم می‌ره جلو]
‫کجا داری می‌ری؟
‫کی هستی؟
‫اون شخص وحشت‌زده به نظر می‌رسه.
‫کیه؟
‫ظاهرش که عادیه.
‫تو کی هستی؟
‫چه خبره؟
‫- هیچی نمی‌گه. ‫- مگه نه؟
‫[زبونش بند اومده]
‫چون صدامون رو نمی‌شنیدن،
‫هیچ ایده‌ای نداشتیم که چه خبره ‫یا چطوری کمک‌شون کنیم.
‫مطمئن نبودیم به خاطر اون غریبه ‫باید چیزی بگیم یا نه.
‫خوبین؟
‫نه.
‫رفت؟
‫بیاین عقب بمونیم و به هم بچسبیم.
‫- حتی نمی‌تونم ببینم رفت یا نه. ‫- منم همین‌طور.
‫هیچی نمی‌بینم.
‫همین‌جام، جان.
‫خوبی، یونگ‌جین؟
‫اگه خوبی، دو بار پای راستت رو ‫بکوب زمین.
‫خوب نیستم.
‫اون چی بود؟
‫ما نبودیم.
‫چه وضعیه آخه؟
‫چی بود؟
‫کجایی؟ کی هستی؟
‫- منم، کارینا. ‫- من همین‌جام.
‫چون خیلی تاریک بود داشتم دیوونه می‌شدم.
‫فقط می‌تونستیم صداها رو بشنویم.
‫[سر جاشون خشک‌شون زده]
‫- هنوز اینجاست، درسته؟ ‫- آره.
‫- می‌تونی ببینی؟ ‫- اصلاً.
‫- می‌تونیم همین‌طوری اجازه بدیم این اتفاق بیفته؟ ‫- مگه نه؟
‫باید کمک کنیم؟
‫اگه به کمک ما نیاز دارین، یه علامت بدین.
‫با دست‌هاتون دایره درست کنین.
‫[کمکمون کنین]
‫من هیچ دایره‌ای نمی‌بینم.
‫نمی‌تونم دست‌هاشون رو ببینم.
‫اگه به کمک ما نیاز دارین،
‫دو بار بکوبین روی یه مکعب.
‫[صدای کوبیدن واضح]
‫- اونا به کمک‌مون نیاز دارن. ‫- چیکار می‌تونیم بکنیم؟
‫چطوری می‌تونیم بهشون کمک کنیم؟
‫باید توی حل کردن معما عجله کنیم؟
‫اگه همینه، بکوبین روی مکعب.
‫[ما نمی‌دونیم]
‫چه خبره؟
‫داره مکعب‌ها رو برمی‌داره؟
‫یکی یه مکعب رو برداشت؟
‫هیه‌ری یه نظر عجیب داد.
‫اون گفت که اون شخص داره ‫یه مکعب رو برمی‌داره.
‫موقعیت عجیبی بود.
‫چه وضعیه؟ تو کی هستی؟
‫- جان، اونه؟ ‫- تو کی هستی؟
‫تو کی هستی؟
‫کی هستی؟
‫ایناهاش!
‫[چه اتفاقی داره می‌افته؟]
‫- کیه؟ ‫- منم، یونگ‌جین.
‫این یونگ‌جین نیست! بگیرینش!
‫- تو کی هستی؟ گرفتمت! ‫- کجا هست؟
‫- گرفتیش؟ ‫- گرفتمش!
‫- کجایی؟ ‫- من اینجام!
‫- کجایی؟ ‫- تو کی هستی؟
‫- جان، کجایی؟
‫اینجام.
‫- بیا سمت صدای من. ‫- گرفتمش.
‫- اینجا. ‫- نه!
‫- تو کی هستی؟ ‫- گرفتمش.
‫- خودشه؟ ‫- گرفتمش.
‫- من گرفتمش. ‫- آره، گرفتمش.
‫- تو کی هستی؟ ‫- تو کی هستی؟
‫- عضو اکس‌آی‌ان هستی؟ ‫- اومدی کمک کنی؟
‫اومدم کمک کنم.
‫اومدم که کمک کنم.
‫اسمت چیه؟
‫لی یونگ‌جین.
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫[اصلاً معلوم نیست چه اتفاقی داره می‌افته]
‫اومدم کمک کنم.
‫- چرا زودتر نگفتی؟ ‫- چطوری اومدی اینجا؟
‫چرا هیچی نگفتی؟
‫- چرا؟ ‫- چته تو؟
‫منم ترسیده بودم.
‫- متأسفم. ‫- اگه اومدی کمک کنی...
‫- واقعاً اومدی کمک کنی، درسته؟ ‫- آره.
‫- چطوری کمک می‌کنی؟ ‫- من لی یونگ‌جین هستم.
‫آقای یونگ‌جین.
‫گرفتیمش.
‫آقای یونگ‌جین رو گرفتیم.
‫گفت که اومده کمک کنه.
‫و بهمون گفته بودن که اون هم مثل ما لباس پوشیده.
‫پس فکر کردیم ممکنه یه مأمور همکار باشه.
‫[مأموران همکار دارن ‫از اون یکی اتاق تماشا می‌کنن]
‫من اگه توی اون اتاق بودم گریه می‌کردم.
‫باید توی حل معما عجله کنیم؟
‫چیکار کنیم؟
‫[سردرگم]
‫- همه‌ چی ردیفه. ‫- بیاین معما رو حل کنیم.
‫- من کمکتون می‌کنم. ‫- اشکال نداره.
‫- من می‌رم اونور. ‫- باشه.
‫تو اون قسمت رو پوشش بده.
‫[یونگ‌جین ۱ و یونگ‌جین ۲]
‫واقعاً داری بهمون کمک می‌کنی؟
‫چیزی می‌بینی، آقای یونگ‌جین؟
‫- نه. ‫- یونگ‌جین، نشستی؟
‫آره.
‫- بذار رد شم. ‫- باشه، صبر کن.
‫- آقای یونگ‌جین. ‫- واقعاً من رو ترسوندین.
‫چرا اون کار رو کردی، آقای یونگ‌جین؟
‫کارینا، تو این قسمت رو پوشش بده. ‫من اونور کمک می‌کنم.
‫- آقای یونگ‌جین، الگو رو می‌دونی؟ ‫- من به آقای یونگ‌جین کمک می‌کنم.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫باید چیکار کنیم؟
‫اون مدام یه مکعب رو برمی‌داره؟
‫- داره مکعب برمی‌داره؟ ‫- این داره دیوونه‌م می‌کنه.
‫داره مکعب برمی‌داره؟
‫- چه وضعیه؟ ‫- حتماً داره مکعب‌ها رو برمی‌داره.
‫- تو حل معما عجله می‌کنیم. ‫- اون رفت!
‫حتماً داره مکعب‌ها رو برمی‌داره.
‫وقتی گرفتمش،
‫گفت اسمش لی یونگ‌جین هست.
‫می‌تونستم حس کنم که ‫مثل ما لباس پوشیده.
‫فقط مدام چیزهای مسخره تکرار می‌کرد.
‫و اون یکی تیم گفتن
‫- که داشت مکعب‌ها رو برمی‌داشت. ‫- مدام یه مکعب برمی‌داره؟
‫تاریکی مطلق بود.
‫هم ترسیده بودیم و هم کلافه.
‫و داشتم از دستشویی منفجر می‌شدم.
‫بیاین یه قول سه‌نفره بدیم.
‫جان و کارینا، بیاین یه قولی بدیم.
‫از روی شوخی ساکت نمونین.
‫- این دیگه خیلی دیوانه‌واره. ‫- جدی می‌گم!
‫- نمی‌مونیم. ‫- پاش می‌ایستین ها!
‫- این دیگه خیلی مسخره‌ست. ‫- جدی می‌گم!
‫این‌طوری مسخره‌بازی درنیارین.
‫- هر کی این کار رو بکنه می‌کشمش. ‫- منم همین‌طور.
‫یه شکایت‌نامه‌ی رسمی می‌نویسم.
‫کاملاً جدی‌ام.
‫اگه این اتفاق بیفته قاطی می‌کنم.
‫خیلی خب، پس...
‫باید روی شکل‌های سیاه تمرکز کنیم؟
‫معما خیلی پیچیده بود.
‫حل کردنش واقعاً قلق داشت.
‫باید از کلید اف1 استفاده می‌کردیم.
‫برو.
‫[دوهون میاد جلو]
‫[باید تو تاریکی این تصویر رو درست کنن]
‫باید شماره‌گذاری‌شون کنیم.
‫- بیاین مربع‌ها رو شماره‌گذاری کنیم. ‫- باشه.
‫خودشه.
‫ببرش به مربع شماره‌ی دو.
‫همینه. فقط کافیه که...
‫باشه.
‫- تقریباً تمومه، درسته؟ ‫- آره.
‫- دوتا مونده. ‫- من هیچی نمی‌بینم.
‫هیچی نمی‌تونم ببینم.
‫[یونگ‌جین ۲ برگشته]
‫چرا داری این کار رو می‌کنی؟
‫[فرار می‌کنه]
‫هی، یونگ‌جین.
‫آقای یونگ‌جین.
‫- باز هم شروع کرد. ‫- چرا همچین می‌کنه؟
‫یونگ‌جین.
‫واقعاً ترسوندیم.
‫خوبی، یونگ‌جین؟
‫کجایی؟
‫[آه می‌کشه]
‫واقعاً بدم میاد اعتراف کنم.
‫ولی وحشت کرده بودم.
‫خوبی، یونگ‌جین؟
‫- مکعب سمت چپ... ‫- من روی زمینم.
‫منظورم همونیه که بیرون مونده.
‫نمی‌بینن چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫مربع ۱۱ هست.
‫حتی موقع فرار کردن پام گیر کرد و خوردم زمین.
‫ولی همون‌طور که داشتم می‌افتادم،
‫- اون داشت در مورد مربع ۱۱ حرف می‌زد. ‫- مربع ۱۱ هست.
‫باید جابه‌جا بشیم.
‫یونگ‌جین.
‫[۱ دقیقه قبل]
‫باید تو حل معما عجله کنیم.
‫مکعب سمت چپ...
‫- منظورم همونیه که بیرون مونده. ‫- همونی که بیرون مونده.
‫یک بار، دو بار...
‫عالی بود!
‫درسته. عالی بود.
‫خیلی خوب انجامش دادین.
‫[بالاخره آزاد شدیم؟]
‫[موفقیت‌آمیز بود]
‫[فرار از تاریکی]
‫- من برای این کارها ساخته نشدم. ‫- چشم‌هام درد می‌کنه.
‫[غافلگیر شده]
‫[غریزه‌ی محافظت]
‫خیلی ترسیدم.
‫ترسیدم.
‫واقعاً چالش‌برانگیز بود.
‫- بیاین بریم. ‫- اتاق بعدی ۲۱۵ هست.
‫صبر کنین.
‫اول بیاین این رو بررسی کنیم.
‫- فقط سیاهه. ‫- بیاین فقط بریم.
‫[یه کارت کلید کاملاً سیاه]
‫باید سریع معما رو حل کنیم.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»