‫- هی، یونگ‌جین کجاست؟ ‫- کجا رفت؟
‫- برگرد! ‫- هی، لی یونگ‌جین.
‫یه ذره زیاده‌روی بود، مگه نه؟
‫[اثرات حضور لی یونگ‌جین ۲ هنوز باقیست]
‫- آره بود. ‫- خیلی زیاد بود.
‫آره، می‌دونم، ولی... ‫بی‌دلیل اونجا ظاهر نمی‌شد.
‫- آره، معلومه که نه. ‫- از طرف نیکس بود؟ چه خبره؟
‫حتی صداش، ‫احساس می‌کنم قبلاً شنیدمش.
‫[صدایی که یونگ‌جین قبلاً شنیده؟]
‫- جدی؟ ‫- لطفاً همین‌جا منتظر بمونین.
‫لطفاً یه لحظه صبر کنین.
‫خیلی مهمه که منتظر بمونین.
‫لطفاً توی این اتاق بمونین.
‫وای.
‫- وای. ‫- همونجاست،
‫- همون که آجر داشت. ‫- اتاق توی ویدیو.
‫اگه نتونیم فرار کنیم، کشته می‌شیم.
‫چطوری بریم بیرون؟
‫وای!
‫وقتی رفتیم توی زندان، ‫آجرها شروع کردن به ریختن،
‫درست مثل ویدیویی که قبلاً دیدیم.
‫پس این اولین موج وحشت بود.
‫- چیزی هست که بتونیم حلش کنیم؟ ‫- ما یه دونه آبی هم داریم.
‫[وحشت]
‫این آجرها دارن خیلی سریع ‫روی سرمون می‌ریزن.
‫نگرانم ما هم زیرشون دفن بشیم.
‫اون چراغ‌ها رو می‌بینین؟ ‫مشکوک به نظر میان.
‫[لامپ‌هایی با ارتفاع‌های متفاوت]
‫این‌ها؟ لامپ‌ها؟
‫- بیخیال، تمومش کن! ‫- اگه بچرخونیش، چراغ روشن می‌شه؟
‫نمی‌شه، نه؟
‫[بدون پاسخ]
‫باشه، پس اگه این نیست...
‫بیاین سعی کنیم این‌ها رو روی هم بچینیم.
‫بچینینشون جلوی دیوار.
‫[تلاش برای هر کاری تا ببینند جواب می‌دهد یا نه]
‫اینجا؟
‫[حتی کارت کلید هم بی‌فایده است]
‫چیکار می‌تونیم بکنیم؟
‫- این واسه چیه؟ ‫- باید جایی بچسبونیمش؟
‫باهاش چیکار کنیم؟
‫[بلوک‌ها در میان سردرگمی آن‌ها به سرعت پر می‌شوند]
‫وای!
‫لعنتی! اصلاً شوخی‌بردار نیست.
‫بیاین اینجا! از سر راه برین کنار.
‫پاهام هی دارن فرو می‌رن.
‫می‌دونم!
‫فقط دارم فرو می‌رم.
‫هیچ دری واسه بیرون رفتن نبود.
‫هیچ چیزی نبود.
‫واسه همین فقط داشتم به دیوارها ‫و بقیه چیزها نگاه می‌کردم.
‫ها؟
‫این چیه؟
‫- چی چی چیه؟ ‫- این.
‫یه جور دریچه تهویه بالای سرمون بود.
‫[دریچه تهویه؟]
‫مرد. امروز کلاً... نمی‌تونستم هیچ چیزی ببینم.
‫- آسون نیست. ‫- واقعاً نیست.
‫- اینجا هیچی نیست. ‫- جدی؟
‫[کشو باز هم خالی است]
‫هیچ چیزی اون تو نیست.
‫حالا می‌تونین برین.
‫خیلی خب پس.
‫باید کدوم اتاق بریم؟
‫- از کدوم طرف؟ ‫- منم همین رو می‌گم.
‫ما کلید رو نداریم.
‫لابد وقتی اومدن بیرون کلید همراشون بوده، نه؟
‫رفتن توی اتاق دویست و خرده‌ای، ‫پس الان دیگه باید بیان بیرون.
‫کجا هستن؟
‫کلید نداریم.
‫[اتاق ۱۰۱ خودش باز می‌شود]
‫[آن‌ها از در باز شده وارد می‌شوند]
‫۱۰۱؟
‫ها؟
‫- این اتاق ورود به سیستمه. ‫- آره.
‫این قبلاً یه اتاق دیگه نبود؟
‫آره.
‫[موقعیت فعلی اتاق ورود]
‫[موقعیت اتاق ورود در ۴ ساعت پیش]
‫یا خدا!
‫ترسیدم. ترسیدم!
‫لطفاً در رو ببندین.
‫سه ماموری که با شما وارد اتاق سیاه شدن...
‫به عنوان مهاجم شناسایی و زندانی شدن.
‫- گرفتن‌شون؟ ‫- پروتکل حذف مهاجم
‫به زودی اجرا می‌شود.
‫اگه مامورهای زندانی رو نجات ندین،
‫جون‌شون به خطر می‌افته.
‫بقیه تیم تو همون اتاقی گیر افتادن ‫که اون نفوذی‌ها توش مردن.
‫مامورهای زندانی رو نجات می‌دین؟
‫- بله، می‌دیم. ‫- آره.
‫- آره، معلومه.
‫اینا رو روی هم بچینیم و بریم بالا؟
‫- اینطور به نظر میاد. ‫- بیاین انجامش بدیم.
‫من چندتا از اینجا برمی‌دارم.
‫[آن‌ها شروع به جمع‌آوری بلوک‌ها ‫ابتدا در یک سمت می‌کنند]
‫فکر کنم باید از اونجا بریم بالا.
‫- آره؟ ‫- چرا؟
‫چون این تنها راه بیرون رفتنه.
‫فرار از دریچه تهویه؟
‫به عنوان کسی که عاشق دریچه‌های تهویه‌ست...
‫[دریچه‌های تهویه]
‫[کیم دوهون در فصل ۱ عاشق دریچه‌های تهویه است]
‫[کیم دوهون / عاشق دریچه تهویه]
‫راستش، من اصلاً نگران آجرها نبودم.
‫در واقع دلم می‌خواست اتاق رو سریع‌تر پر کنن.
‫می‌خوای امتحانش کنی؟
‫[تایید با سر]
‫- مواظب باش. ‫- دارم انجامش می‌دم.
‫[هل دادن بلوک‌ها به سمتش از پایین]
‫کار می‌کنه، باز می‌شه. باز می‌شه. باز شد!
‫- جدی؟ ‫- آره، باز می‌شه.
‫- مواظب باش. ‫- فقط یه ذره باز می‌شه.
‫[دوهون، که نمی‌تواند در مقابل دریچه‌ها ‫مقاومت کند جلو می‌آید]
‫یه چیزی جلوش رو گرفته.
‫چی؟
‫یه چیزی مانعشه.
‫- باز می‌شه، ولی گیر کرده. ‫- جدی؟
‫فکر کردم شاید اونجا چیزی باشه، مثل یه کلید.
‫و شروع کردم به دست کشیدن.
‫- ها؟ ‫- چی؟
‫- یه دکمه یا یه چیزی. ‫- هست؟
‫آره.
‫یه چیزی مثل ولوم.
‫- ها؟ ‫- مثل ولوم.
‫- ها؟ ‫- مثل یه ولوم کنترل.
‫- چراغ روشن شد. ‫- یه چیزی پیدا کردی.
‫باشه، نگاه کن. ‫دوباره انجامش بده. عالیه.
‫دارم می‌چرخونمش.
‫باید فشارش بدی یا بچرخونیش؟
‫- بچرخونش. ‫- فقط یکی؟
‫آره.
‫یه لحظه صبر کن.
‫چهار تا ولوم هست.
‫پس چهار تاست؟
‫آره. دارم می‌چرخونمشون.
‫[او سعی می‌کند این و آن را بچرخاند...]
‫چرا کار نمی‌کنه؟
‫[لامپ‌ها بدون پاسخ هستند]
‫شاید یه چیزی همه لامپ‌ها رو روشن می‌کنه.
‫[آیا ساز و کار متفاوتی وجود دارد؟]
‫ها؟
‫فکر کردم شاید لازم باشه ولوم‌ها رو ‫تنظیم کنم تا چراغ‌ها روشن بشن.
‫اما چراغ‌ها بعضی وقت‌ها روشن می‌شدن ‫و بعضی وقت‌ها نه.
‫- می‌تونم امتحان کنم؟ ‫- آره. می‌خوای امتحان کنی؟
‫آره.
‫[چی می‌تونه باشه؟]
‫باید همشون رو روشن کنیم؟
‫آره. بیاین ببینیم می‌تونیم یا نه.
‫[هیه‌ری ولوم را نمی‌چرخاند]
‫من اصلاً نمی‌چرخونمش، ولی داره چشمک می‌زنه.
‫صبر کن.
‫[لامپ خودش در حال چشمک زدن است]
‫یه لحظه صبر کن. دارن به ما علامت می‌دن؟
‫چی؟
‫این یه علامته.
‫[این پیامی از طرف کسی است؟]
‫[ما آن پیام را فرستادیم]
‫[۱۵ دقیقه پیش]
‫مامورهای زندانی رو نجات می‌دین؟
‫- بله، می‌دیم. ‫- آره.
‫- بله، بله. آره. ‫- بله، معلومه.
‫اگه به اتاقی برین که روی کارت کلید نوشته شده،
‫می‌تونین به همکارهاتون کمک کنین.
‫این دیوونه‌کننده‌ست. دارن دوباره انجامش می‌دن.
‫این‌ها چین؟
‫این چیه؟
‫[به سرعت به سمت اتاق ۲۰۱ می‌رود]
‫پنج، نه، چهار، سه.
‫[وارد اتاق ۲۰۱ می‌شود]
‫یه اتاق قرمزه.
‫- چی؟ ‫- می‌تونیم از اینجا ببینیمشون.
‫- نه. ‫- لابد اونجا خیلی داغه.
‫- لعنتی. ‫- واقعاً.
‫این چیه؟
‫چهار تا دکمه داریم.
‫این...
‫این... این مثل یه ریموت کنترله.
‫باید بعضی از این دکمه‌ها رو فشار بدیم.
‫فکر می‌کنی اون لامپ‌ها بسته به اینکه ‫ما چی رو فشار می‌دیم روشن و خاموش می‌شن؟
‫باشه، بیاین امتحان کنیم.
‫[اگر کلیدی را فشار دهند - فشار]
‫- دکمه‌های کنترل هستن؟ ‫- وایسا!
‫[روشن می‌شود]
‫می‌تونیم با چراغ‌ها بهشون علامت بدیم!
‫باشه. باشه.
‫- ما با چراغ‌ها بهشون علامت می‌دیم... ‫- و اون‌ها باید اونا رو تنظیم کنن.
‫- باید ولوم‌ها رو تراز کنن. ‫- فهمیدم.
‫- پس این یه علامته. ‫- آره.
‫کد مورس؟
‫- یک، دو، سه... ‫- چهار، پنج، شش، هفت، هشت...
‫[کد مورس؟] ‫[شروع به شمردن چشمک‌ها می‌کند]
‫[اما چشمک زدن در حال سریع‌تر شدن است]
‫۲، ۳، ۴، ۵، ۶، ۷، ۸، ۹، ۱۰.
‫- می‌خواین چیکار کنیم؟ ‫- چی دارن می‌گن؟
‫باشه، اگه دارین تماشا می‌کنین، دوباره بفرستین.
‫آره. از اول بفرستین.
‫الان شروع کنین، باشه؟
‫- باشه. خاموشش کنین و دوباره بفرستین. ‫- بازنشانی.
‫[صدای شما را نمی‌شنویم]
‫[این حس را می‌شناسید، نه؟]
‫فکر نمی‌کنم بتونن صدامون رو بشنون.
‫[او موقعیت را درک کرد]
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- فقط باید تا آخر بازش کنیم. ‫- باشه.
‫داشتم فکر می‌کردم چطوری ‫باید اون علامت رو بفرستیم...
‫[یه فلزیاب که می‌تونه طلا پیدا کنه؟]
‫و اون فلزیاب‌هایی رو یادم اومد ‫که صدا می‌دن...
‫[هرچی نزدیک‌تر بشی سنسور سریع‌تر بوق می‌زنه]
‫فکر کردم باید سعی کنیم ‫یه همچین علامتی بفرستیم.
‫[سیگنال دادن با لامپ‌ها]
‫وقتی ولوم رو می‌چرخونن ‫و به علامت نزدیک می‌شن،
‫ما سرعت چشمک‌زدن رو بیشتر می‌کنیم.
‫و وقتی بهش رسیدن، ‫دکمه رو نگه می‌داریم،
‫تا لامپ ثابت روشن بمونه.
‫من شماره دو رو انجام می‌دم.
‫[شروع علامت دادن از لامپ شماره ۲]
‫فقط شماره دو. آره، فقط دو.
‫بفرما. وایسا.
‫شاید ولوم دو رو باید به راست بچرخونم؟
‫- فکر کنم آره. ‫- سعی کن بچرخونیش، آروم.
‫آروم.
‫فقط شماره دو. آره، فقط دو. ‫بفرما. وایسا.
‫- خودشه! ‫- باشه.
‫واسه تو راحت‌تره ‫که شماره یک رو انجام بدی، یونگ‌جین؟
‫[یونگ‌جین]
‫[لطفاً ولوم شماره ۱ رو بچرخون]
‫[باید برم سراغ ۱؟ ۲؟ ۳؟]
‫[دست‌هایی که به طرز غیرمنتظره‌ای می‌لرزند]
‫- آره، شماره ۳. ‫- درسته. شماره ۳ خوبه.
‫باشه.
‫[شماره ۲؟ نه، ۱؟ دوباره ۲]
‫[شماره ۳ باشه] ‫[برگشت به ۱، بعدی؟]
‫- بچرخونش. فشارش بده. ‫- دارم فشار می‌دم. باشه، تموم شد.
‫[شماره ۳ خط خورد]
‫بیخیال!
‫ارتباط‌مون اصلاً خوب پیش نمی‌رفت.
‫بذارین فقط این رو بگم،
‫هیه‌ری...
‫انگار...
‫داره سعی می‌کنه دی‌جی شدن یاد بگیره؟
‫فقط یکی یکی.
‫[یکی یکی! دارین گوش می‌دین؟]
‫دارن ما رو می‌بینن؟
‫صدامون رو می‌شنوین؟
‫یکی یکی.
‫فقط یکی یکی انجام بدین.
‫[نمی‌شنوند ولی هم‌فکر هستند]
‫- شرط می‌بندم کلافه‌کننده است. ‫- یونگ‌جین.
‫فقط روی همون بمون.
‫- لطفاً روی همون کار کن. ‫- ها.
‫چون اولین لامپه، ‫همون ولوم ۱ رو بچرخون.
‫فشار بده.
‫فهمیدن.
‫- گرفت چی شد. همین‌قدر نزدیک کافیه. ‫- خوبه. تموم شد.
‫یک و دو تموم شدن؟
‫- حالا سومی. ‫- آروم شروع کن، باشه؟
‫این یکی با من.
‫- گرفتمش. ‫- کامل بچرخونش.
‫بیاین سعی کنیم سه رو آروم بچرخونیم.
‫وقت شماره سومیه.
‫بزن بریم.
‫- نزدیکه. داره نزدیک می‌شه. ‫- برو، برو، برو، برو، برو!
‫اینطوری دارن علامت می‌دن.
‫- درسته. ‫- بچرخون، بچرخون، بچرخون.
‫- برو، برو، برو! ‫- یه ذره دیگه.
‫- برو، برو، برو! ‫- خوبه.
‫- انجامش دادیم؟ ‫- تادا!
‫ایول!
‫باشه. باید بچرخه...
‫[آخرین مورد، ولوم شماره ۴]
‫...تا ته.
‫یه ذره دیگه.
‫- آره، خودشه. ‫- خودشه. خودشه.
‫- خوبه. همینطوری. ‫- گرفتیش.
‫درست وقتی اون وایساد، تو هم وایسا.
‫آروم.
‫می‌تونین انجامش بدین، بچه‌ها.
‫خیلی نزدیکه.
‫آره، خودشه.
‫باشه، یه کم دیگه. تمومه!
‫- فکر کنم تموم شد. ‫- انجامش دادیم!
‫تمومش کردیم.
‫- باشه! ‫- سخت بودا.
‫خدای من، خیلی زحمت کشیدین.
‫[بالاخره ماموریت با موفقیت انجام شد]
‫- آره، تمومه. ‫- تموم شد.
‫- وای، خیلی خوشحالم که تموم شد. ‫- خیلی خسته نباشین.
‫- عالی بود. ‫- کارت خوب بود.
‫[دی‌جی هیه‌ری / در حال اداره کلاب هیل]
‫داشتم علامت رو نگاه می‌کردم، ‫خیلی دقیق به چراغ‌ها زل زده بودم،
‫و درست وقتی چراغ دیگه چشمک نزد،
‫همون موقع چرخوندن ولوم رو قطع کردم.
‫و اینطوری حلش کردیم.
‫صبر کن. اون چیه؟
‫یه موتور شروع به کار کرد.
‫- نه. وایسا. ‫- چی؟
‫- داره حرکت می‌کنه؟ ‫- ها؟ چی؟
‫- ها؟ ‫- چه خبره؟
‫- چه اتفاقی داره می‌افته؟ ‫- داریم تکون می‌خوریم.
‫داریم حرکت می‌کنیم؟
‫لعنتی! کجا داریم می‌ریم؟
‫- نه، وایسا! ‫- صبر کن.
‫- اونجا چه اتفاقی داره می‌افته؟ ‫- کجا؟
‫نباید در باز بشه؟
‫می‌دونم، مگه نه؟
‫این دیگه چه...
‫فکر می‌کنی قراره غیب بشن؟
‫بیخیال!
‫این دیگه چیه؟ این ماشینه؟
‫نه، ولی نبود که.
‫- ها؟ داره حرکت می‌کنه؟ ‫- چه خبره؟
‫داره حرکت می‌کنه.
‫آخه چطوری ممکنه ماشین باشه؟ ‫اصلاً جور در نمیاد.
‫- چه اتفاقی داره می‌افته؟ ‫- این فقط یه اتاقه.
‫[دیوار ناگهان باز می‌شود]
‫- باز شد. ‫- بیاین بریم.
‫بیا اینجا! بیاین این طرف!
‫از این طرف. از این طرف.
‫- یا خدا! ‫- منم کمک می‌کنم.
‫رینا!
‫بیا پایین. بیا پایین!
‫چی؟ شماها چطوری...
‫کجا هستن؟
‫می‌تونی بیای پایین؟
‫- وایسا. ‫- باشه. ممنون.
‫[گبی فرار می‌کند]
‫آروم بیا.
‫[در نهایت، دوهون فرار می‌کند]
‫می‌تونستیم توی مانیتور ببینیمتون.
‫- مواظب مچ پات باش. ‫- جدی؟
‫شما اینجا بودین؟
‫- داشتین از اینجا ما رو می‌دیدین؟ ‫- درست بغل دست‌تون بودیم.
‫[بالاخره همه دور هم جمع شدند]
‫واقعاً دیوانه‌وار بود.
‫لطفاً حواس‌تون باشه. ‫ردیاب‌ها الان خیلی فعال هستن.
‫پایداری امنیتی ‫در حال حاضر در وضعیت خطر خیلی بالاییه.
‫به همین دلیل، عبور از سد دفاعی بعدی ‫خیلی سخت خواهد بود.
‫در نتیجه، ما از درگاه ‫در حالت غیرفعال استفاده می‌کنیم.
‫از این لحظه به بعد، ‫باید آروم و بی‌صدا حرکت کنین.
‫هی...
‫[چراغ قوه؟]
‫- چراغ قوه به درد می‌خوره. ‫- شماره چنده؟
‫مطمئنم داریم می‌ریم یه جای تاریک.
‫هی، این چیه؟
‫خب، چند لحظه پیش سه تا از اینا به ما دادن.
‫[۳۰ دقیقه پیش]
‫اینا چین؟
‫اشیا داده شده همراه با کارت کلید
‫به شما اجازه می‌دن به طور موقت ‫از تهدید ردیاب‌ها فرار کنین.
‫این بمب دودزاست.
‫آره. شاید اینا ‫بتونن ردیاب‌ها رو گیج کنن.
‫- آره، ظلمات بود. ‫- اونقدر تاریک بود؟
‫حتی اگه دستت همین‌جا بود هم نمی‌دیدی.
‫خیلی ترسناک به نظر میاد. ‫ما تمام تلاش‌مون رو کردیم که بهتون کمک کنیم.
‫می‌خوام در رو باز کنم.
‫وحشت کرده بودیم ‫چون صدای پا می‌شنیدیم.
‫چراغ‌ها خاموشن.
‫[تاریکی مطلق] ‫[جایی که اصلاً نمی‌شود پیش رو را دید]
‫اومدیم بیرون و همه چراغ‌ها خاموش بود.
‫حس کردم انگار ‫یه جور سلسله اتفاقات تنش‌زا
‫داره شروع می‌شه.
‫آروم. آروم. خونسرد باشین.
‫بیا.
‫[جملات انگلیسی که پشت سر هم ادامه دارند]
‫[و یک کارت کلید با سوراخ‌های تصادفی]
‫باشه.
‫یه چیزی در مورد اعداد هست.
‫ایناهاش، سه.
‫سه رو با اینجا مطابقت بدیم؟
‫هیچ کدوم از حروف رو نمی‌تونم ببینم.
‫پس فکر می‌کنی که اعداد می‌رن اینجا؟
‫اینطوری؟
‫«برادر بزرگ، جورج اورول، ‫آرمان‌شهر معکوس، المپیک لس‌آنجلس.»
‫جورج اورول، ۱۹۸۴.
‫یک، نه، هشت، چهار رو امتحان کن.
‫- درسته. ‫- باز شد.
‫این چیه؟
‫این مربع‌های رنگی ‫روی زمین پهن شده بودن.
‫- باید روشون پا بذاریم؟ ‫- چیه؟
‫چی؟
‫[شمارش معکوس ناگهان شروع می‌شود]
‫- هر کدوم‌مون یه رنگ انتخاب کنیم؟ ‫- مثل ریتم استار؟
‫یه چیزی شبیه اون.
‫همینه. دقیقاً همینه.
‫- زود باشین، برین روش. ‫- عجله کنین. برو تا ته، جان.
‫- این چیه؟ ‫- یک، دو.
‫- به این زودی؟ ‫- فشارش بده.
‫باشه.
‫هی، ببین. اینجا. این دکمه‌ی استارته.
‫من روش پا گذاشتم.
‫منظورم اینه که، ما سه تا خواننده داریم ‫و یه رقصنده، پس...
‫بیاین انجامش بدیم. زود باشین!
‫به همین راحتی. یک، دو، سه.
‫[گبی / نوبت منه]
‫مخصوصاً واسه من استیج زدن؟
‫یکیمون که اصلاً ‫رقاص و طراح رقص هست.
‫حس خوبی بهش دارم.
‫فکر کردم اگه دوهون بیاد وسط، ‫پنج دقیقه‌ای تمومه.
‫باشه.
‫من توی این چیزا خیلی بد شانسم.
‫یک، دو، سه، چهار.
‫پنج، شش، هفت، هشت.
‫- اونقدرها هم حساس نیستن. ‫- گبی!
‫- اصلاً حساس نیستن. ‫- خیلی دقیق نیست.
‫- گبی! ‫- باشه، پس یه لحظه وایسا.
‫چا، چا، چا...
‫«اونگ‌چا، چا» نیست.
‫فقط گوش کن.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج، شش...
‫چا، چا، چا!
‫[آموزش قدم‌های ریتمیک توسط خواننده بالاد]
‫فقط همینطوری انجامش بده.
‫باید با موسیقی قدم برداری.
‫پامپ همه‌ش به ریتمه.
‫[جان پارک / خواننده بالاد]
‫همه‌ش جنگ ریتمه. بحث طراحی رقص
‫یا نرم رقصیدن نیست.
‫فقط بحث ریتمه.
‫پسر، خیلی خوب یادش گرفته.
‫- برو، برو! ‫- یک، دو، سه، چهار، پنج، شش.
‫یک، یک، یک.
‫ایناهاش. دو، سه...
‫هی! اون عجیب بود.
‫- این اصلاً خوب نیست. ‫- گبی.
‫در مقایسه با موزیک‌هایی که ‫من معمولاً باهاشون اجرا می‌کنم،
‫این...
‫- این یکی رو امتحان کن. ‫- باشه.
‫- چه اتفاقی داره می‌افته؟ ‫- همه‌ش جاش رو عوض می‌کنه.
‫- هی داره تنزل رتبه پیدا می‌کنه. ‫- اصلاً شوخی نداره.
‫اون رقاصه.
‫عالیه!
‫چا، چا!
‫اونگ‌چا نکن، گبی.
‫- می‌تونم اون یکی رو امتحان کنم؟ ‫- روی ریتم پا بذار.
‫بذار من یه تستی بکنم. آره.
‫گبی. گبی.
‫[آموزش ریتم به یک طراح رقص]
‫- هی، هیه‌ری. ‫- قلقش دستت اومد؟
‫- هیه‌ری. ‫- گرفتیش. گرفتیش، مگه نه؟
‫- پس کی زرده؟ ‫- من؟ یاد گرفتمش.
‫- خیلی خب. پس بیاین... ‫- اینطوری.
‫بفرما.
‫این دفعه درست بود. انجام‌شون دادم.
‫- خب، آره، آبی... ‫- گبی.
‫باشه، اینو ببین.
‫یه لحظه فکر کردم نکنه جاسوس باشه.
‫گبی داشت عمداً این کار رو می‌کرد؟
‫این...
‫این خیلی...
‫نمی‌تونم توضیحش بدم.
‫هنرت رو نشون بده. ملکه کیه؟
‫- همین الان بهت نشون می‌دم. ‫- می‌خوای به ما نشون بدی؟
‫- همین الان! ‫- بیاین بریم. بیاین بریم.
‫- همه‌ش با خودته، گبی. ‫- تماشا کن!
‫[دهمین تلاش؟ ها؟ به این زودی؟]
‫- وای! ‫- هی!
‫[بالاخره ورودی بخش آبی رد شد!]
‫چی کار کنم؟
‫داری عالی انجامش می‌دی.
‫باشه، خوبه.
‫خیلی خوبیم.
‫اون چه ریتمی بود؟
‫- می‌تونیم انجامش بدیم. ‫- یه پرش داشت.
‫- آره، منم یه پرش داشتم. ‫- تو هم؟
‫- دو تا کامل هست. ‫- دیوانه‌واره.
‫این قسمتش راحته.
‫من این یکی رو انجام بدم؟
‫- می‌خوای عوض کنیم؟ ‫- من می‌تونم اینجا باشم یا اونجا.
‫- تو زرد رو برو. ‫- بزن بریم.
‫صبر کن. باشه، بریم.
‫ولی خدایی حال می‌ده.
‫[ملکه‌ی رقص بالاخره لبخندش رو پیدا کرد]
‫این خوراک خودشه.
‫[تیپ خودش] ‫[یازدهمین تلاش]
‫- چی؟ ‫- قرمز چی شد؟
‫- هیه‌ری. ‫- هی، تو، قرمز.
‫[دومین حلقه‌ی ضعیف پیدا شد]
‫[میشه لطفاً بری اون طرف؟]
‫واقعاً اوضاع اینطوریه، هیه‌ری؟
‫توی آهنگ «دارلینگ» گروه گرلز دی ‫خیلی خوب بودی. چی شد؟
‫گرلز دی رو فراموش کنین. ‫وقتی دیدمش، با خودم گفتم،
‫«یا خدا، حالا چیکار کنم؟»
‫رسماً داشتم دعا می‌کردم و می‌رقصیدم.
‫[دست‌ها به هم گره خورده]
‫باشه، هیه‌ری. هیه‌ری. هیه‌ری.
‫[و یک نفر که به طرز عجیبی خوشحاله]
‫هی خانم، چطوری از اینجا سر در آوردی؟
‫هی، الان داری کجا می‌ری؟
‫- چرا من اینجا گیر کردم؟ ‫- چطوری از اون پایین سر در آوردی؟
‫[هیه‌ری در یک سفر طولانی ‫برای پیدا کردن یک جای راحت]
‫[در زرد هم شکست خورد]
‫- من بودم؟ حتماً من بودم. ‫- زرد و آبی بودن.
‫- فکر کنم من بودم. ‫- وایسا، دوهون،
‫تو الان داشتی ‫با دست‌های توی جیبت بازی می‌کردی؟
‫وایسا، یه لحظه صبر کن.
‫- اون به خاطر اینه که... ‫- عقلت رو از دست دادی؟
‫- بیاین حساس نشیم. ‫- چیکار کنم؟
‫وایسین! بیاین اینجا بچه‌ها.
‫داره سعی می‌کنه با این کار باکلاس به نظر بیاد.
‫- باید با هم آشتی کنین. ‫- داره سعی می‌کنه خودش رو خیلی خفن نشون بده.
‫- باید با هم صلح کنین، بچه‌ها. ‫- بازوهام هی باعث می‌شدن ریتم رو از دست بدم.
‫- باشه، گرفتمش. ‫- این قسمت تیکه آخره.
‫[داره آموزش می‌بینه]
‫دو، دو... تا، تا، تا.
‫- باز هم تنزل رتبه؟ ‫- این یه رکورد جدید توی ضعیف بودنه؟
‫خیلی خنده‌داره.
‫- دیگه کلافه شدم. ‫- بیاین بریم!
‫- جدی دارم عرق می‌ریزم. ‫- نگران نباش. از پسش برمیایم.
‫هفت، هشت. می‌تونی انجامش بدی.
‫- آره، آره، آره! ‫- می‌تونی انجامش بدی. آره، آره، آره!
‫می‌تونی انجامش بدی. آره، آره، آره!
‫- همه‌ چی خوبه. ‫- این واسه من سخت‌ترینه،
‫- بین همه‌ی ماموریت‌ها. ‫- هیه‌ری، نباید گریه کنی.
‫- این یکی بدترینه. ‫- گریه کردن کمکی نمی‌کنه. گریه نکن.
‫[تی-رینا]
‫یک، دو، سه. بزن بریم!
‫[بیست و یکمین شکست!]
‫- ببخشید! ببخشید. ‫- اشکالی نداره.
‫اشتباه من بود. من بودم. خیلی خب.
‫- دیگه هیچ اشتباهی رو تحمل نمی‌کنم. ‫- باشه.
‫[نمی‌ذاریم بیست و سومین تلاش با یه «باشه» ساده بگذره]
‫[مضطرب] ‫[خونسرد]
‫هیه‌ری، آره!
‫[قدم‌های عجله‌ای]
‫هی!
‫- الان باید اون کار رو بکنیم؟ ‫- الان چیکار کنیم؟
‫[بعد از پریدن با هر دو پا]
‫الگوی بعدیش اینه که...
‫- خودشه. ‫- باشه، باشه.
‫[حسود]
‫- خیلی بازی کردی‌ها. ‫- آره دیگه.
‫[خودنمایی]
‫قدیما اینطوری انجامش می‌دادم.
‫- همه‌مون اونطوری انجامش می‌دادیم. ‫- الان داریم خوب پیش می‌ریم.
‫- بزن بریم. ‫- بریم.
‫الان روی غلتک افتادیم.
‫[حس خوب!]
‫[شکست]
‫برداشت من اینطوریه.
‫بام، بام، بام نیست. اینطوریه...
‫[ریتم با سرعت دو برابره]
‫ولی اینطوری که نمی‌تونه باشه، نه؟
‫این مخصوص اوناییه که موسیقی هاوس دوست دارن.
‫بیاین این رو امتحان کنیم؟
‫- بیاین تستش کنیم. ‫- بزن بریم.
‫- باشه. ‫- الان دیگه همه‌مون ریلکسیم.
‫[الان دیگه کاملاً داره لذت می‌بره]
‫[و به محض اینکه لذت می‌بره، شکست می‌خوره]
‫ولی انجامش دادما.
‫می‌تونی یه بار تمرینش کنی؟
‫- یه بار نشون‌مون بده تا من نگاه کنم. ‫- خیلی فرزه.
‫باشه، ولی باید محکم‌تر پا بکوبی.
‫- محکم‌تر. ‫- ها.
‫[یک رقاص با ۱۵ سال سابقه] ‫[یک کمدین]
‫- گرفتم. ‫- محکم‌تر پا بکوب.
‫یونگ‌جین داره به گبی درس می‌ده.
‫[سردرد]
‫داره به گبی رقصیدن یاد می‌ده.
‫[روبرو شدن با واقعیت]
‫- یه لحظه وایسا ببینم! ‫- چند وقته توی گروه رقص هستی؟
‫فقط واسم سوال شد.
‫اسمش «لس‌چیکا»ست دیگه، نه؟
‫«لس‌چیکا».
‫الان دیگه با چشم بسته هم می‌تونم.
‫حفظش کردم.
‫- دوهون خیلی ریلکسه. ‫- بزن بریم!
‫خیلی ریلکس.
‫[بخش خارج از ریتم قبول شد!]
‫- عالیه. ‫- چرا انجامش ندادی؟
‫- ولی خوب بودا. ‫- باشه، داریم پیشرفت می‌کنیم.
‫چیزی نمونده.
‫- سریع برگردیم سر کار. ‫- باشه.
‫[قبل از اینکه بفهمن، دارن لذت می‌برن، ‫بیست و نهمین تلاش]
‫[تو همون قسمت شکست خوردن]
‫خوبی؟ حله. آروم برو.
‫[«حله» که اصلاً حل نیست]
‫- حله. آروم برو. ‫- اصلاً هم حل نیست.
‫یعنی جدی، بیخیال دیگه!
‫[سی‌امین شکست]
‫اما، چرا؟ خیلی معذرت می‌خوام.
‫لبخند بزن. بیاین لبخند بزنیم.
‫[سی و یکمین شکست]
‫باشه، باشه.
‫- باشه. ‫- وایسا.
‫[یک نگاه خیره پشت سرش حس شد]
‫صبر کن.
‫- فکر کنم حالت روحیت... ‫- هیه‌ری.
‫[با این جو و اتمسفر می‌خوای چیکار کنی؟]
‫- یه لحظه صبر کن. ‫- نگرانم که یهو فرو بپاشی.
‫حس می‌کردم یکی پشتم ایستاده ‫و اسلحه رو گذاشته روی سرم.
‫[گبی / فروپاشی عصبی]
‫چون اگه اشتباه کنم، باید از اول شروع کنیم ‫و عذاب وجدان می‌گیرم.
‫چرا نمی‌تونم ریتم رو درست برم؟
‫اگه اعتماد به نفس نداری، فقط جات رو عوض کن.
‫[به رگ غیرتش برخورد]
‫- نه، اونطوری نه. ‫- یک، دو، سه.
‫[آموزش ویژه شروع می‌شود]
‫نه، اینطوریه...
‫من می‌رم.
‫- یاد گرفتیش. ‫- بزن بریم. خوبه.
‫[با کمک کارینا آموزش ویژه‌ی «بادووم» کامل شد]
‫چرا استرس داری؟
‫دیوونه شدی؟
‫جدی! بیخیال.
‫[استرس نداشته باش ملکه گبی، سی و دومین تلاش]
‫- باشه. ‫- عالی بود.
‫[بخش «بادوم» قبول شد]
‫چی؟
‫[آجرها ظاهر می‌شوند]
‫- اون دیگه چه کوفتی بود؟ ‫- قضیه‌ی این دیوار چیه؟
‫مسخره‌ست! بیخیال!
‫وقتی می‌بینمش هم نمی‌تونم انجامش بدم، ‫اون‌وقت چطوری وقتی پوشونده شده انجامش بدم؟
‫این دیگه خیلی ظالمانه‌ است.
‫حالا باید حفظش کنیم.
‫- حدس می‌زنم همینطوره. ‫- الگوی بعدی هم همونه.
‫حتماً، آره. تکرار.
‫اصلاً فکرش رو نمی‌کردم ‫یه دیوار لعنتی ظاهر بشه.
‫می‌دونم، مگه نه؟
‫ولی، گبی، بعد از اینکه رینا باهات تمرین کرد ‫قشنگ یاد گرفتیش.
‫ممنون، استاد.
‫- جاهاشون رو عوض کردن. ‫- شاگرد من.
‫[رابطه استادشاگردی برعکس شد]
‫همیشه چیزی واسه یاد گرفتن هست، مگه نه؟
‫- هنوز خیلی چیزا باید یاد بگیری. ‫- ممنون، استاد.
‫وقتش بود که یک بار دیگه ریتم رو یاد بگیرن.
‫[طراح رقص آهنگ‌های سوپرنوا، ویپلش، نکست لول گروه اسپا]
‫- تمرکز کن. ‫- تمرکز کن.
‫- خیلی خنده‌دار بود. ‫- چه گروه باحالین اینا.
‫حتی اگه دیوار هم باشه، ‫می‌تونی ببینی که دارن از اون بالا میان پایین.
‫[اما توی این دنیا...]
‫[چیزهایی هست که حتی اگه ‫بدونی هم نمی‌تونی انجامشون بدی...]
‫الان دیگه قلقش دستم اومده.
‫[اونایی که قلقش دستشون اومده...]
‫ببخشید! یا خدا!
‫بیاین خندیدن رو فراموش نکنیم.
‫[سعی کردن بخندن، اما...]
‫- از بالا کشیدن اون توپ‌ها که راحت‌تره. ‫- خدایی آره.
‫- حداقلش خوش می‌گذره. ‫- آره، دقیقاً.
‫[خوش گذروند، ولی بازم باخت]
‫ولی من که فشارش دادم!
‫هی، باید بهم بگی ‫طراح این بازی‌تون کیه.
‫جی‌مین توی کل این مدت
‫- حتی یه اشتباه هم نکرده. ‫- وای، رینا!
‫[اجرای بی‌نقص کوچک‌ترین عضو گروه]
‫- چراغ سبز اون هیچ‌وقت قرمز نشد. ‫- داره ثابت می‌کنه لایق اسم «اسپا» هست.
‫اون سطحش کلاً یه چیز دیگه‌ست.
‫هنوز کی‌پاپی هستی واسه همین داری می‌ترکونی.
‫- این قسمتش گیج‌کننده‌ست. ‫- یه لحظه وایسا.
‫- گیج‌کننده‌ست، مگه نه؟ ‫- همه‌ش تقصیر من بود، پس...
‫اشکالی نداره. ‫لازم نیست انقدر عذرخواهی کنی.
‫چشم‌هام رو بسته بودم. جدی می‌گم.
‫[غرق در حس]
‫- بهمون نگین داریم خوب پیش می‌ریم. ‫- دقیقاً. دیگه «بزن بریم» تعطیل.
‫[هر بار که دهن‌شون رو باز می‌کنن، ‫نتیجه برعکس می‌شه]
‫- بچه‌ها چیزی نمونده! ‫- باید خودم رو جمع و جور کنم.
‫ولی آهنگش خیلی گیراست.
‫- آره، خیلی شاده. ‫- یه جورایی دیسکوئه. خوشم میاد.
‫- من توی ماشین بهش گوش می‌دم. ‫- آدم توش غرق می‌شه.
‫[همین الانشم غرق شده]
‫[مواظب حرف زدنت باش] ‫[تلاش ۴۳اُم]
‫[سریع رسیدن به بخش «کور»]
‫- هی! ‫- اون چی بود؟
‫سه تایی بود، مگه نه؟
‫[تریپلت - دسته‌ی سه تایی از نُت‌ها که ‫در زمان دو نُت نواخته می‌شن]
‫دارم دیوونه می‌شم.
‫[یک متخصص وارد می‌شود]
‫سه‌تاییه. یعنی تقسیم کردن ‫یک میزان به سه ضرب.
‫[جان پارک / خواننده با ۱۵ سال سابقه]
‫می‌دونی، اگه نُت‌خونی بلد باشی، ‫مثل همون ورقه‌های موسیقی می‌مونه
‫که می‌تونی راحت الگوها رو بخونی.
‫واسه همین زود متوجهش شدم.
‫ولی واسه بعضی‌هاشون،
‫واقعاً سخت بود.
‫خیلی خب.
‫[خر تو خر]
‫[کسی که براش سخته]
‫- این چیه؟ ‫- می‌تونی انجامش بدی.
‫- چپ، راست، راست. چپ، راست. ‫- دقیقاً.
‫- بیاین انجامش بدیم. هیه‌ری! ‫- باشه، همگی با هم.
‫تیکه آخره همه‌اش مثل هم بود، مگه نه؟
‫[همه دارن تریپلت می‌رن]
‫- تمومه! ‫- انجامش دادیم.
‫خواهش می‌کنم!
‫[چیزی که ازش می‌ترسیدن به واقعیت تبدیل شد...]
‫[وا رفت]
‫- وای، هیه‌ری. یا خدا! ‫- الان چی شد؟
‫هیه‌ری!
‫چیزی نمونده بودا!
‫هیه‌ری نمی‌خواد بره خونه.
‫استرس دارم!
‫[هیه‌ری / شاگردی که توی تریپلت رد شد]
‫چپ، چپ، راست. چپ، چپ، راست. ‫چپ، راست. تموم!
‫خیلی جو زده شدم.
‫[بغض کرده]
‫خیلی هیجان‌زده بودم.
‫جدی دارم گریه می‌کنم.
‫خیلی استرس دارم! الان دیگه نمی‌تونم!
‫نه، می‌تونی.
‫[اعتماد به نفس در حال سقوط]
‫- نمی‌دونم. ‫- می‌تونی، هیه‌ری.
‫بهت ایمان دارم.
‫مثل آهنگ «سامتینگت».
‫خیلی استرس دارم.
‫[بخش «سامتینگ» به خاطر فشار ‫و استرس در حالت پنیک قرار گرفته]
‫- حس می‌کنم دارم می‌میرم. ‫- خوبی بابا.
‫فکر می‌کنی چه اتفاقی افتاد؟
‫پاهات اینطوری شد؟
‫- ریتم رو از دست دادی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫بعداً وقتی پخش شد ببینش.
‫[از جواب دادن طفره می‌ره]
‫شاید خیلی عجله کردی.
‫در هر صورت، درستش کن.
‫[استاد تریپلت از عملکرد ضعیف شاگردش ناراحته]
‫- یا خدا! ‫- استاد عصبانیه.
‫تلاش آخره، مگه نه؟ ‫دیگه وقت واسه خاله بازی نداریم، باشه؟
‫[تلاش ۵۰اُم] ‫[همراه با دلداری و تهدید]
‫باشه، بریم.
‫- تمرکز کنین. معذرت می‌خوام. ‫- شاید دو ساعت دیگه اینجا باشیم.
‫[با قلبی پر از دعا]
‫[رد شدن از بخشی که ضرب‌ها نصف می‌شن]
‫[زمان تریپلت داره سریع نزدیک می‌شه]
‫باشه.
‫چپ-راست-راست، چپ-راست-راست ‫چپ-راست-راست، چپ-راست، جفت پا
‫باشه!
‫[جفت پا]
‫باشه!
‫[نتیجه‌ی خوردن زود هنگام آب کیمچی]
‫[وحشت‌زده]
‫خیلی ترسیدم.
‫[صحنه‌ای از شوک و وحشت]
‫- خدا رو شکر! این دفعه من نبودم. ‫- دمت گرم.
‫نه، ببخشید. فکر کردم تموم شده.
‫[لی یونگ-جین / بیش از حد آب کیمچی خورده]
‫فکر کردم دارم اینجا دیوونه می‌شم. ‫خیلی عصبانی بودم.
‫مطمئن بودم بعد از دیوار دیگه چیزی نیست.
‫[بازسازی حادثه]
‫اما یهو اون پرش جفت پا از ناکجاآباد اومد.
‫[آب کیمچی رو زودتر از موعد نخور]
‫نمی‌دونیم کی تموم می‌شه، پس توش بمونین.
‫تمرکز کنین و تا لحظه آخر ولش نکنین.
‫این ریتم جهنمیه.
‫یه قدم جلوتر رو نمی‌بینی و نمی‌دونی کی تموم می‌شه.
‫[تلاش جهنمی ۵۵اُم]
‫تموم شد؟
‫[یعنی آخره؟]
‫- وایسا، هنوز نمی‌دونیم. ‫- هنوز نه. هنوز نه!
‫[بخش دوم شروع شد]
‫چی؟ بازم هست؟
‫بیخیال! جدی؟ چرا؟
‫[با شروع بخش دوم، خشم منفجر می‌شه]
‫چرا باید انقدر طولانیش کنین؟
‫یک چرخه‌ی بی‌پایان از شادی و ناامیدی بود.
‫داری شادی رو حس می‌کنی.
‫ناامیدی از راه می‌رسه.
‫و بر اون غلبه می‌کنی تا دوباره ناامید بشی.
‫- خیلی شاکی‌ام. ‫- بابابزرگ.
‫- ببین. بابابزرگ. ‫- جدی شاکی شدم.
‫[خشم به این راحتی فروکش نمی‌کنه]
‫جدی می‌گم الان!
‫باشه، بیاین خونسرد باشیم.
‫- بیاین آروم باشیم. یه نفس بکشین. ‫- باشه.
‫اون دیگه حتماً تهشه!
‫- نمی‌دونم. ‫- مگه نه؟
‫نمی‌دونم. فقط باید انجامش بدیم.
‫بیاین بریم و سعی کنیم حلش کنیم.
‫باید چند بار دیگه ببازیم.
‫راه دیگه‌ای نداره.
‫بیاین ۱۰ بار دیگه امتحان کنیم. اگه باختیم،
‫یه بمب دودزا بندازیم و بریم.
‫سه تا بمب داریم.
‫[تهدیدآمیز]
‫[همراه با بمب دودزا، تلاش ۵۶اُم]
‫حداقل دیگه دیواری نیست.
‫- تمرکز! ‫- بیاین بریم. بیاین بریم.
‫باشه!
‫این واقعاً دیوانه‌کننده‌ست!
‫آره، ولی قلقش داره دستم میاد.
‫یک، دو.
‫[حسش کرد، اما برای ۵۷اُمین بار شکست خورد]
‫[شصت و یکمین شکست]
‫اشکالی نداره.
‫[شصت و سومین شکست]
‫- معذرت می‌خوام. ‫- حله. باشه.
‫واقعاً مشکلی نیست.
‫[شصت و ششمین شکست]
‫- هیه‌ری! ‫- حله بابا.
‫- طوری نیست. ‫- باشه.
‫[وا رفتن برای بار دوم]
‫- از پسش برمیایم. ‫- خیلی سخته.
‫الان طوری شده که اشتباه می‌کنیم و می‌گیم، ‫«طوری نیست. طوری نیست.»
‫[دلداری دادن مثل یک واکنش غیرارادی شده]
‫انجامش می‌دیم.
‫- خسته نشین. ‫- باشه!
‫بیننده‌ها نمی‌دونن چقدره که داریم ‫این رو انجام می‌دیم.
‫نمی‌خوایم با خودشون فکر کنن، ‫«چرا خسته‌ان؟ غیرقابل قبوله!»
‫بیاین خسته نشیم.
‫[تلاش ۶۷اُم بدون خسته شدن]
‫[به طور طبیعی رفتن سراغ تلاش ۶۸اُم]
‫[تلاش ۶۹اُم بدون اینکه کسی بفهمه]
‫[در تلاش ۷۰اُم دارن کم‌کم ساکت می‌شن]
‫- وای، این دیگه... ‫- اون دیوار لعنتی!
‫- یه دیوار دیگه؟ ‫- وقتش نرسیده ازش استفاده کنیم؟ کلید اف1؟
‫واقعاً از اون دیوار متنفر بودم.
‫[کارینا از سازنده‌ی این بازی متنفره]
‫[قربانی دومین دیوار کور]
‫دو تا مرحله‌ی کور دیگه زیاده‌رویه.
‫رسماً دارین می‌گین امروز قرار نیست بریم خونه.
‫فکر کنم اف1 باعث می‌شه دیوار غیب بشه.
‫فکر کنم باید ازش استفاده کنیم.
‫- نظرت چیه؟ ‫- من پایه‌ام.
‫- واسه من فرقی نداره. ‫- بیاین استفاده کنیم.
‫- من با هر چی باشه مشکلی ندارم. ‫- من می‌زنمش.
‫[بالاخره با استفاده از کلید اف1 موافقت شد]
‫- خب؟ ‫- این رو ببین.
‫[حذف دیوار کور]
‫- دیوار رفت. ‫- خدا رو شکر.
‫- شروع کنیم؟ ‫- بزن بریم!
‫- باشه! ‫- شاید جون‌مون رو بگیرن،
‫اما هیچ‌وقت نمی‌تونن...
‫عزت و احترام‌مون رو بگیرن.
‫- بیاین انجامش بدیم. بریم! ‫- تلاش آخر. این دیگه تلاش آخره.
‫[به امید اینکه واقعا آخری باشه] ‫[تلاش ۷۱اُم]
‫چیزی نمونده، باشه؟
‫یک، دو، سه!
‫- بزن بریم! ‫- آخریشه!
‫اوی! اوی! اوی! اوی! اوی!
‫[ادای گبی رو درمیاره]
‫- پنج، شش، هفت، هشت! ‫- بزن بریم.
‫[تزریق روحیه جنگندگی]
‫- بریم تو کارش. ‫- این الان دیگه بخشی از زندگی منه.
‫- با گوشت و خونم عجین شده. ‫- بیا جلو، ای ریتم فلان‌فلان‌شده!
‫«ریتم فلان‌فلان‌شده!»
‫تو فقط یه ریتم ساده‌ی فلان‌فلان‌شده‌ای!
‫[شروع مقتدرانه]
‫خوبه.
‫[تریپلت‌ها]
‫[کاملاً مسلط شد]
‫هی، هی، هی، هی!
‫[بیا جلو، ای ریتم فلان‌فلان‌شده!]
‫[استفاده از ده‌ها شکست به عنوان پله‌ی صعود]
‫[برای رسیدن به هماهنگی کامل]
‫چیزی نمونده.
‫[سری دوم تریپلت‌ها]
‫- فقط طاقت بیارین. ‫- یک، دو، سه، چهار.
‫صبر کن. طاقت بیار.
‫[بالاخره موفقیت]
‫- خیلی عذاب کشیدیم. ‫- بیاین بغلم.
‫خیلی زحمت کشیدین. ‫همه‌تون عالی بودین.
‫این بهترین بود.
‫از این بهتر نمی‌شه.
‫بعداً بهم بگین ‫چند بار انجامش دادیم، باشه؟
‫بیشتر از ۵۰ بار؟ جدی؟
‫[۷۱ بار]
‫ما این کار رو کردیم؟ ‫حس کردم چند ساعت اون تو بودیم.
‫چند ساعت درگیر این بودیم؟
‫[یک جدال کامل دو ساعته]
‫خیلی سخت بود. ‫فکر نکنم بتونم الان درست راه برم.
‫نمی‌دونم می‌تونم تا خونه پیاده برم یا نه.
‫- لعنت بهت! ‫- اگه اون دیوار می‌موند
‫دیگه غیرممکن می‌شد، مگه نه؟
‫[امنیت اتاق سیاه فراتر از تصوره]
‫- هلاک شدم. ‫- خیلی تشنمه.
‫وای، طعم خون رو توی دهنم حس می‌کنم.
‫یا خدا!
‫این دیگه چه...
‫چی؟
‫- اون چی بود؟ ‫- کرم ابریشم بود؟
‫- یه عنکبوت بود. ‫- شبیه چشم بود.
‫انگار یه مردمک بود که داشت تکون می‌خورد.
‫شبیه چشم بود و یه چیزی ‫مثل تار عنکبوت روش رو گرفته بود،
‫و اون چشم مدام اینطوری ‫دور خودش می‌چرخید.
‫یه ویدیو بود که انگار ‫می‌تونست لونه‌ی یه عنکبوت باشه.
‫همه این ویدیوهای عجیب ‫خیلی سریع رد شدن.
‫[همه ویدیوهای مرموزی که ظاهر شدن]
‫فکر کردم شاید یه جور ‫پدیده‌ی ماوراءالطبیعه باشن.
‫راستی اون قرمز شد؟ چراغ‌مون؟
‫آره.
‫توی وضعیت خطر هستیم.
‫امکان نداره!
‫اون نشون‌دهنده‌ی جون مونه؟
‫- اون نشون‌دهنده‌ی جون مونه؟ ‫- جون‌مونه.
‫متناسب با اونه.
‫- حالا... ‫- بی‌صدا.
‫باید ساکت باشیم. و فکر کنم...
‫- آماده‌ی استفاده از این باشیم. ‫- باشه.
‫- بریم. ‫- من بازش می‌کنم. کدوم اتاق؟
‫۲۰۸.
‫بیخیال.
‫جدی؟
‫[مامورها با حبس نفس در سینه ‫به سمت اتاق ۲۰۸ می‌رن]
‫خیلی ترسناکه.
‫بیاین انجامش بدیم! بیاین حلش کنیم.
‫[الگوهای هندسی که روی صفحه‌ی معما پخش شدن]
‫[چه قانونی قراره اینجا باشه...؟]
‫یه چیزی باید دقیقاً باهاش جفت‌وجور بشه.
‫مگه نه؟
‫[مامورها کاملاً گیج شدن]
‫این چیه؟
‫به جای اینکه مستقیم بهش نگاه کنیم،
‫شاید بتونیم چیزی توی سایه‌ش ببینیم.
‫گرفتن کارت کلید با فاصله
‫حتماً مربوط به سایه‌هاست.
‫فکر کنم این قسمتش ‫خیلی شبیه به...
‫اون الگوی کوچیکیه که دقیقاً اینجاست.
‫[گوش‌به‌زنگ]
‫طوری نیست. تمرکز کن.
‫حله، من حواسم هست. مراقب دور و بر هستم.
‫بیخیال اینا می‌شیم.
‫فقط همین، درسته؟
‫اون بخش کوچیک داخلی.
‫اون بخش کوچیک کلاً از فوکوس خارجه.
‫فکر کنم اینطوری سریع‌تر باشه که فقط ‫از این زاویه ببینیم و با هم ترکیب‌شون کنیم تا یه عدد بشه.
‫عجیبه که این تیکه‌اش ‫اینجا روی هم می‌افته،
‫یعنی توی یه موقعیت هستن.
‫این درست نیست؟
‫فکر کنم این درسته ‫چون توی یه موقعیت متفاوته.
‫پس فرض کنیم اینجاست.
‫- می‌تونه سه باشه! ‫- سه هست.
‫باشه، سه.
‫سه، هشت. من سه و هشت می‌بینم.
‫- این هشته؟ ‫- آره، سه، هشت.
‫ولی این تیکه‌ش کمه. این شیشه.
‫- این تیکه‌ش کمه. ‫- چهاره. یه چهار.
‫می‌شه سه، شش، چهار، هشت.
‫سه، شش، چهار، هشت.
‫باشه.
‫دمت گرم. دمت گرم.
‫- بفرما. ‫- معرکه بود.
‫- وای. ‫- همینطوری سرهمش کردی؟
‫وای، کارت حرف نداشت.
‫دیگه حالم از رنگ‌ها به هم می‌خوره.
‫چرا باز رنگ؟ این چیه دیگه؟
‫[یک صفحه‌ی بزرگ در وسط اتاق]
‫چرا واسه هر کدوم‌مون ‫یه چراغ بود؟ استرس گرفتم.
‫راستش رو بگم، نگران‌کننده بود.
‫فکر می‌کنی چیه؟
‫شاید باید روش وایسیم؟
‫نمی‌دونم.
‫[بررسی ایمنی]
‫- نه، شیشه‌ایه. ‫- نباید روش وایسیم.
‫- اگه شیشه‌ست نباید بریم روش. ‫- پس می‌خواین هر کدوم یکی رو انتخاب کنیم؟
‫- همون رنگ‌های قبلی رو برداریم؟ ‫- اینجا رو چطوری شروع کنیم؟
‫اول با دست‌هامون امتحان کنیم؟
‫[هر کدوم یه رنگ رو می‌گیرن ‫و دست‌شون رو روش می‌ذارن]
‫هیچی؟
‫این واسه چیه؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫شماها غیرقابل‌باورین.
‫[یعنی درسته...؟]
‫امنیت داره؟
‫نباید بریم روش؟
‫یه تست بزن.
‫- باشه. ‫- آروم. مواظب باش.
‫باید همگی بریم بالا؟
‫- این طور فکر می‌کنی؟ ‫- امتحانش کنیم؟
‫خیلی خب، بیاین انجامش بدیم.
‫می‌تونه حس‌مون کنه؟
‫بزن بریم.
‫لعنتی. یه چیزی داره شروع می‌شه.
‫اگه رنگ عوض شد باید روی رنگ خودمون بمونیم؟
‫- نوبت توئه، یونگ‌جین. ‫- باید یادمون بمونه.
‫- حفظش کنین. ‫- گرفتی چی شد؟
‫همه اینا رو یادمون بمونه؟
‫قراره یکی‌یکی باشه!
‫وای،
‫[بلافاصله مسیر نارنجی دنبال می‌شه]
‫یک، دو، سه، چهار.
‫خیلی خب. باشه.
‫این یکی راحت‌تره.
‫- عالیه! مال تو راحته. ‫- آره، مال من راحته.
‫وای، این سخته.
‫مال رینا سخته.
‫یا خدا، چقدر زیاده! ‫مگه روانی هستین؟ تمومش کنین!
‫- هی! ‫- ببخشید.
‫[شخصیت آیدل بودنش از شدت شوک موقتاً پرید]
‫- چقدر مربع زیاده! ‫- ولی یه الگو داره.
‫- واقعاً؟ ‫- آره، داره.
‫باید بر اساس شکل حفظش کنی.
‫- یه قلبه. ‫- آره، یه قلبه.
‫من از اینجا بهش نگاه می‌کنم.
‫این چیه؟
‫واسه منم یه گل؟
‫- این یکی الگو داره. ‫- آره، می‌بینمش.
‫فکر کنم مال تو یه گله.
‫- یا شایدم نیست. ‫- این چیه؟
‫سرم گیج رفت. این چیه؟
‫این دیگه چه صیغه‌ایه؟
‫[مبهوت...]
‫- وای. ‫- چی بود باز؟
‫[۶ مسیر در یک آن از جلوی چشم‌شون گذشت]
‫عجب!
‫[هیه‌ری / مشکلات تموم نمی‌شن]
‫شماها واقعاً مجبور بودین ‫از نظر جسمی داغون‌مون کنین،
‫حالا دارین مغزمون رو هم تخلیه می‌کنین؟
‫مال تو شروع شد.
‫یونگ‌جین، نوبت توئه.
‫[شانسش رو امتحان می‌کنه]
‫ببینیم چی کار می‌کنیم.
‫[اولین نفری که قدم برمی‌داره رنگ قرمزه]
‫- اول دقیقاً همین‌جا بود. ‫- یادت هست؟
‫فکر کنم یکی دیگه رفت جلو.
‫- رو به جلو. ‫- رو به جلو.
‫رو به جلو.
‫چپ.
‫[اولین تلاش شکست خورد]
‫- این دیگه خیلی زیاده‌رویه. ‫- باید این رو با هم حفظ کنیم.
‫آره، باید با هم همکاری کنیم.
‫- باز بریم روش؟ ‫- بیاین بریم.
‫فکر کنم فقط کافیه همگی تیم بشیم ‫و این رو با هم حفظ کنیم.
‫هر الگو رو با هم به خاطر بسپاریم.
‫[استراتژی حفظ کردن هر ۶ مسیر با هم]
‫بزن بریم.
‫یا خدا، چقدر سخته.
‫[تمرکز کردن]
‫[به طور کامل]
‫[حفظ کردن دست‌جمعی] ‫[مسیر برای بار دوم لو رفت]
‫سه، سه، سه، سه، سه.
‫این طرف، برو پایین، و بعد بپیچ.
‫[هر کدوم به روش خودشون حفظ می‌کنن]
‫بپیچ، بپیچ. و بعد، بعد از پیچیدن...
‫اینجا یه پیچ می‌زنی...
‫[همکاری سطح بالا در حفظ کردن]
‫[ادامه‌ی مسیر نارنجی جان پارک]
‫[حفظ کردن با قدم گذاشتن مستقیم روی آن]
‫جان، تو همه چی رو با رقص حل می‌کنی.
‫- چه جذاب. ‫- من این رو امتحان می‌کنم.
‫[متوسط] ‫[روش حفظ کردن ریتم]
‫زرد خیلی آسون بود. ‫پس می‌خوام بقیه رو حفظ کنم.
‫[یه استراحت خوب]
‫[و اینجا...]
‫[مسیر سبز کارینا سفر طولانیش رو شروع می‌کنه]
‫مسیر من سخت‌ترین بود.
‫فکر کنم مال رینا پیچیده‌ترین مسیر بود.
‫تقریبا تمام مکعب‌ها رو در بر می‌گرفت،
‫و حتی یه الگوی درهم بود.
‫[شاید الگو باشه شایدم نباشه]
‫باید این کار رو به‌خاطر اون بکنیم.
‫من آبی بودم.
‫مال من الگوی قلب آبی بود.
‫[قلب قرینه]
‫راستش خیلی آسون بود.
‫[آخری، مسیر بنفش هیه‌ری بود]
‫[بررسی در سکوت]
‫مثل پیچیدن دور گبی به الگوش فکر کردم.
‫و بعد پیچیدن دور رینا.
‫و بعدش حس کردم یه قلب رو شکل میدم.
‫و وقتی دارم قلب رو شکل میدم،
‫تغییر جهت میدم. این مدلی. ‫با یه داستان حفظش کردم.
‫[سخت] ‫[روش حفظ کردن داستانی]
‫نوبت من...
‫[دور]
‫یه مدت طول می‌کشه.
‫[دومین تلاش]
‫برو جلو.
‫- به فضاهای بیشتری برو. ‫- اینجا!
‫- و بعد برو جلو. این طرف. ‫- بعد اینجا. اره.
‫- اینجا، و بعد اون بالا؟ ‫- باید یه بار دیگه بری. اینجا.
‫- سه. ‫- اریب بود.
‫- یه پیچ هست. ‫- هفت باید اینجا باشه.
‫یه خونه دیگه باید از اینجا برم.
‫بپیچ، و بعد یکی دیگه برو.
‫- اون... ‫- درست نبود.
‫حتی فکر کردم رو خونه‌هام تف کنم.
‫[لی یونگ‌جین / درست کار نکردن مغز]
‫بیایید بقیه چیزا رو فراموش کنیم.
‫- رو یکی تمرکز کنیم. ‫- ببخشید، مغزم کار نمی‌کنه.
‫به نظرم بهتره اولین مسیر رو حفظ کنیم.
‫[آشکار کردن مسیر برای بار سوم]
‫- سه خونه. ‫- سه خونه، بعد هفت تا.
‫اینجا بپیچ، و بعد چهار خونه.
‫- شکل ال. ‫- باشه، حفظ شدیم.
‫حالا به هیچی دیگه فکر نکنید.
‫فقط به این مسیر و بس.
‫[مابقی مسیرها رو بیخیال میشن]
‫- بریم. ‫- از اینجا، بعد بپیچ.
‫[سومین تلاش]
‫- آهسته. ‫- یک، دو، سه.
‫- دو تا خونه دیگه برو جلو. ‫- اینجا؟
‫یه خونه دیگه،
‫سه تا خونه از کنار.
‫آره، سه تا و بعد اریب.
‫- و یه خونه به جلو. ‫- اینجا، درسته؟
‫آره. دو تا کنار.
‫- بعد میرم پایین. ‫- چهار تا خونه پایین.
‫- چهارتا خونه پایین. ‫- اینجا. یک، دو، سه، دو...
‫آره. و بعد اینجا اریب میشه.
‫- اریبه. ‫- یه ال اینجا بود.
‫برو و بعدش اینجا.
‫[یک به یک مربیگری می‌کنه]
‫- اینجا، درسته؟ ‫- آره. یه خونه سمت چپ.
‫- آره، فقط دو تا. ‫- یه خونه اریب سمت چپ.
‫- اینجا. ‫- یا نه؟
‫- اینطوری؟ ‫- باید باشه. آره، درسته.
‫یکی، یه خونه.
‫اینجا نیست. اینجاست.
‫- آره، یه خونه برو جلو. ‫- باشه، درست بود.
‫[اولین موفقیت تیم قرمز بعد از سه بار تلاش]
‫من حفظش نکرده بودم.
‫هم‌تیمی‌هام حفظ کرده بودن.
‫آره. جان، رینا، هیه‌ری.
‫نفر بعدی جان ـه.
‫[دونده شماره ۲، جان]
‫مال تو یه‌کم کجه. ‫الگوش یه‌کم قلق ‌داره.
‫- من باید برم دیگه، نه؟ ‫- آره.
‫بعدش بغل، جلو.
‫[تلو‌تلو از این ور به اون ور]
‫[فوری شروع می‌کنه به وول خوردن]
‫- آره، همینه. ‫- سمت چپ بود؟
‫- آره، همونه. ‫- باشه، بزن بریم.
‫[جواب درست]
‫- داره باهاش می‌رقصه. ‫- الان خیلی خفن به نظر میاد.
‫- اینه. ‫- همونه. درسته.
‫- بعدش اون یکی. ‫- مورب برو.
‫[تاب‌تاب]
‫- همه حرکتا رو حفظ کرده. ‫- خیلی خفنه.
‫- همینه. ‫- واو. باشه.
‫[تیم نارنجی با ریتم موفق شد]
‫عالی بود! تو دیگه دنسینگ پارکی، مرد، می‌دونی؟
‫- دنسینگ پارک. ‫- خوبه.
‫حرکتا رو حفظ کرده.
‫همیشه این‌ جوری بود؟
‫[همکارِ جان پارک سابق،] ‫[دنسینگ پارک فعلی]
‫از وقتی کانال یوتیوبش رو زد؟
‫تو مسیرتو حفظ کردی، دوهون؟ ‫عجله‌ای نیست.
‫[نفر سوم، دوهون]
‫[تو ۳ ثانیه تموم کرد]
‫- باشه، رینا. ‫- من چی کار کنم؟
‫[نفر چهارم، کارینا]
‫فقط آروم برو.
‫[خونه‌های جلوی پاشو راحت رد می‌کنه]
‫- برم اینجا، بعد این‌وری؟ ‫- نه، مورب به راست.
‫- اینجا؟ ‫- آره، همون‌جا.
‫از اون یکی مورب برو.
‫[یونگ‌جین داره مثل وقتی که ‫اون بهش کمک کرد، کمکش می‌کنه]
‫تا پایین همین‌جا می‌اومد؟
‫- آره، میاد. ‫- تا این پایین؟
‫- همون ‌جا. ‫- فکر نکنم.
‫سه‌تا این‌جوریه.
‫آره، بعدش برو بالا.
‫- آره. ‫- فکر کنم این‌جوری می‌رفت.
‫آفرین، همینه.
‫- چی؟ وایسا. ‫- اونجا، بعدش تا اینجا برو بالا.
‫ها؟ نه.
‫- فکر کنم از اینجا بود. ‫- تا پایین اینجا.
‫از اینجا میاد، تا اینجا.
‫خوبه. با هم حفظش کنیم.
‫- آره. ‫- می‌تونیم.
‫فقط مال رینا و هیه‌ری رو حفظ کنین.
‫می‌دونی اون رقص رو چند بار زدیم؟
‫[سفیر مثبت‌اندیشی دوباره برگشته]
‫این که چیزی نیست.
‫فکر کنم باید بخش رینا رو کامل حفظ کنیم.
‫باشه، عالیه.
‫[نمایش مسیر برای بار چهارم]
‫- من نگاه نمی‌کنم. ‫- آره، نگاه نکن.
‫مسیر خودتو یادت می‌ره.
‫[نگاه نکن، نگاه نکن]
‫[مسیر سبز نمایش داده می‌شه]
‫می‌تونی، رینا.
‫سه. سه.
‫مدام به شکل زیگزاگ مورب می‌رفت.
‫برای همین حفظش کردم.
‫اون خونه‌ای که آخرش ‫اول از همه به لبه می‌خورد،
‫اون سه قدمو برو.
‫اونجا. همون‌جا. ‫همون‌جا. همون‌جا.
‫سه قدم. همون‌جا. همون‌جا. ‫همون‌جا. همون‌جا. یادم موند.
‫فکر کردم می‌افتم و رو جای جان فرود میام. ‫[به‌اصطلاح روش حفظ کردن «ای‌کو» رو ساخت]
‫فکر کنم حفظ شدیم.
‫[نمایش مسیر سبزِ کارینا کامل شد]
‫نگاه نکن.
‫می‌تونم.
‫[تلاش چهارم برای همه مسیرها شروع می‌شه]
‫این همون مرد ریتمیه.
‫اگه این‌جوری انجامش ندم، نمی‌فهمم.
‫[نیمه اول، همه موفق می‌شن]
‫الان می‌رم.
‫- می‌تونی. ‫- از پسش برمیام.
‫باشه، سه.
‫- سومی. ‫- ها؟
‫یه خونه برو بالا.
‫- بچرخ. یکی. ‫- سه خونه بشمار.
‫[همون‌طور که حفظ کرده بود ‫بدون مکث داره حرکت می‌کنه]
‫بیا کامل تا اینجا.
‫بعد برو اینجا.
‫[قدم‌به‌قدم از یک‌سوم مسیر رد شد]
‫- بعد برو اینجا. ‫- بعد دوباره از اون‌ور برو.
‫- برگرد. ‫- همینه. یک، دو، دوباره برگرد.
‫[جلو می‌ره، ای‌کو، ای‌کو]
‫- برو اونجا! ‫- حالا اینجا. تا اونجا برو بالا.
‫- بعد تا اینجا برو بالا. ‫- از اینجا برو بالا، بعد بیا پایین اینجا.
‫- همون‌جا. ‫- آره، بیا پایین تا اینجا.
‫نه، نه! اینجاست. این یکی.
‫[همه سریع می‌ریزن سراغش که کمک کنن]
‫- بعدش بیا اینجا. ‫- همینه.
‫- آره. بعد برو جلو. ‫- اینجا.
‫- آره. ‫- بعد اینجا، اینجا.
‫- داره خوب می‌ره. ‫- وایسا، صبر کن!
‫- اینجا، درسته؟ ‫- اینجا، اینجا.
‫- وایسا، وایسا، وایسا! ‫- باید بیاد اینجا.
‫- اینجا خالیه. ‫- فکر کردم اینجا یه خونه خالیه.
‫- دوتاست. ‫- همینه. این‌جوری.
‫- اینجا. ‫- آره.
‫من می‌رم اینجا، بعد اینجا؟
‫- اینجا. ‫- باشه.
‫تا آخرش برو اون‌ور.
‫این‌جوری. این. این.
‫وای!
‫[اکستریم] ‫[کارینا مسیر سبزش رو با موفقیت رد می‌کنه]
‫حالا باید مسیر هیه‌ری رو حفظ کنیم.
‫- آفرین! ‫- خیلی خوب بود.
‫هم‌تیمی‌هام خیلی کمکم کردن.
‫[کارینا / استاد ای‌کو ای‌کو]
‫ولی فکر می‌کنم تونستم تمرکزم رو حفظ کنم ‫و خوب انجامش بدم.
‫- خیلی خوب بودی! ‫- قلب بود.
‫[نفر پنجم، گبی]
‫خیلی خفن بودی.
‫- مورب، یکی. ‫- بعد برو بالا.
‫- دو، سه، بعدش... ‫- بعد یکی بیا پایین.
‫یک، دو، سه.
‫- یک، سه. ‫- یک، دو...
‫[شش نفر، هماهنگ با هم می‌رن جلو]
‫- دو تا مورب. ‫- بعد اینجا یه وی، ای ن‌جوری.
‫- یک، دو... ‫- اون یکی اون‌ور.
‫- مورب. ‫- یه مورب دیگه جلوت.
‫یکی دیگه جلو. ‫تا آخرش برو جلو.
‫- باشه. ‫- باشه!
‫[تیم آبی یه ضرب موفق شد]
‫- گرفتی چی شد؟ ‫- آره.
‫[اولین تلاش هیه‌ری برای مسیر بنفش]
‫ولی انگار خودش بلده چیکار کنه.
‫[بدون هیچ تردیدی تنهایی می‌ره جلو]
‫با اینکه همش می‌گفتم ‫باید مسیر یونگ‌جین و بقیه رو
‫حفظ کنیم،
‫فقط مال خودم رو حفظ کردم.
‫شکل قلب بود، نه؟
‫یکی دیگه برو جلو.
‫- اینجا. ‫- همینه.
‫[حمله به جلو]
‫دو تا مورب دیگه.
‫- دو تا مورب. ‫- از اینجا تا اینجا.
‫- اینجا، بعد اینجا. ‫- خودشه.
‫- اینجا. ‫- و مورب برو.
‫[جایی که گیر می‌کنن، ‫با هم‌فکری هم مسیر رو می‌رن جلو]
‫- سه. ‫- نه، پا بذار روی سومی.
‫آره. یک، دو، سه.
‫- درسته. ‫- برو روی سومی.
‫- یک، دو... ‫- تا تهش.
‫- باشه! ‫- عالیه، دمتون گرم عجب تیمی!
‫[همه موفق شدن]
‫ایول!
‫- واقعاً همکاری تیمی‌مون حرف نداشت. ‫- ایول!
‫- خوبه. ‫- سریع‌تر از چیزی که فکر می‌کردم شد.
‫من اصلاً نمی‌تونستم اون الگو رو یادم نگه دارم.
‫- بریم. شماره چند؟ ‫- خیلی خسته‌ام.
‫- 109. ‫- 109 بود دیگه، نه؟
‫درست اون‌ورِ خیابونه.
‫[مخفیانه می‌رن به اتاق ۱۰۹]
‫[خوش‌آمدگویی ضربدر ۱۰]
‫[مجموعه‌ای از انواع و اقسام آیکون‌ها]
‫[روی کارت کلید هم فقط آیکون هست]
‫[این رو بذار اینجا]
‫[تطبیق دادن شکل‌های مشابه با هم]
‫نه. گل. گل باید وسط باشه.
‫- با این جورش کن. ‫- این‌ جوری؟
‫- شش. ‫- شش؟
‫باید چهار بار این‌ طوری بچرخونیش.
‫- شش. ‫- یکیش ششه.
‫از ساعت ۱۲ شروع می‌شه. ‫یه جهتی واسه چرخوندن داره.
‫اول بذارش اون رو.
‫[نظر یونگ‌جین: ‫شاید جواب با چرخوندن خلاف جهت عقربه‌های ساعته؟]
‫خب پس با نُه شروع می‌شه.
‫- آره، نُه. ‫- دو.
‫- نه، دو، پنج، شش. ‫- آره.
‫[اشتباه]
‫- این نیست. ‫- وایسا.
‫باید بفهمیم از کجا شروع می‌شه.
‫وای!
‫- هی، هی، هی! ‫- وای!
‫- بمب دودزا! ‫- بمب دودزا!
‫[الان چی لازم داریم؟] ‫[نارنجک دودزا]
‫زود باش! حلش کن! زود باش حلش کن!
‫[تعقیب‌کننده‌ها دارن با وحشی‌گری بهشون حمله می‌کنن]
‫[برای زنده موندن باید فرار کنن]
‫وقتی نارنجک دودزا رو پرت کردم، ‫تعقیب‌کننده‌ها یهو همه‌شون با هم خشکشون زد.
‫درست مثل ‫صحنه‌های فیلم ماتریکس بود.
‫راستش داشتم فکر می‌کردم، ‫«نکنه اینا برنامه‌ریزی شده‌ان؟»
‫به نظرم خیلی جالب بود.
‫نارنجک دودزا جواب داد. ‫زود باش! همین الان باید حلش کنیم.
‫جان، یکی دیگه بنداز.
‫شش، نه، چی؟
‫[تعقیب‌کننده‌ها ممکنه هر لحظه حرکت کنن]
‫- با دو، پنج، شش، نه برو. ‫- دو، پنج، شش، نه.
‫[۲۵۶۹ زود باش زود باش زود باش]
‫[اینم نیست!]
‫یه قلب! بیاین به شکل یه قلب بهش فکر کنیم.
‫واسه همین بود که اونجا یه شبدر گذاشته بودن.
‫من ندیده بودمش.
‫[نشانگر جهت هم ساعت‌گرد بود]
‫- نُه، شش. ‫- باید بیایم پایین.
‫- شش. ‫- پنج.
‫- آره. ‫- دو.
‫- باشه. ‫- نُه، شش، پنج، دو.
‫نُه، شش، پنج، دو. زود باش!
‫[بهت گفتم که، این نیست!]
‫- چرا؟ ‫- شش، پنج، دو، نُه رو امتحان کن.
‫6 PEOPLE MOVING FORWARD AS ONE
‫- اینم نشد؟ ‫- پس ۵۲۹۶.
‫[اشتباه اشتباه]
‫دو، نُه، شش، پنج.
‫من امتحانش می‌کنم. دو، نُه، شش، پنج.
‫باشه. هی، بریم تو.
‫[به محض باز شدن در ‫به داخل اتاق ۱۰۹ می‌دوند]
‫زود باش! زود باش! بدو! بدو!
‫[امید به زندگی: منهای ۱۰]
‫جدی جدی، الان دیگه ‫واقعاً دارن میان که بگیرنمون.
‫- آره واقعاً! ‫- خیلی نزدیک بود.
‫- الان دیگه واقعاً باید حواسمون باشه. ‫- قلبم داره تند می‌زنه.
‫- این چیه؟ ‫- یه قلعه‌ست؟
‫باید جواب درست رو وارد کنیم، نه؟
‫چی؟
‫[پنجره‌ی وارد کردن جواب]
‫[یک کیبورد که در یک طرف قرار داده شده]
‫[و یک سازه مرموز در مرکز؟]
‫یه نوری داشت می‌تابید اونجا.
‫و یه جورایی شبیه یه اثر هنری بود.
‫چی؟
‫شاید مربوط به سایه‌هایی باشه ‫که با تابش نور اینجا درست می‌شن.
‫بیا، اینجا رو ببین.
‫دوهون، سعی کن این رو بچرخونی.
‫- می‌چرخه؟ ‫- می‌تونیم تکونش بدیم؟
‫آره، تکون می‌خوره.
‫فکر کنم باید با چرخوندن درستش، ‫یه کاری با سایه‌ها بکنیم.
‫[از سایه‌ای که روی زمین افتاده استفاده کنن؟]
‫سایه‌ها...
‫[نگاه‌های گذرا]
‫اگه بحث سایه‌ست، نمی‌تونیم از این استفاده کنیم؟
‫یا شاید هم...
‫وقتی از یه زاویه خاص بهش نگاه می‌کنی ‫یه چیزی ظاهر می‌شه.
‫شایدم همین‌طور باشه.
‫[پیامی که فقط از یک زاویه خاص دیده می‌شود؟]
‫اینجا یکم مشکوک می‌زنه.
‫انگار ممکنه یه چیزی ‫به انگلیسی نشون بده.
‫پایین اینجا رو می‌بینی؟
‫- چی؟ ‫- می‌شه دید که حروف دارن ظاهر می‌شن.
‫- آره، معلومه. ‫- من از این طرف نگاه می‌کنم.
‫- آره. از اون طرف امتحان کن. ‫- باشه.
‫اینجا.
‫یه ع برعکس.
‫فکر کنم یه کلمه انگلیسی ‫ظاهر می‌شه، نه؟
‫یه لحظه اونجا وایسا. آره.
‫[دارم می‌رم، دارم می‌رم]
‫- بیا نزدیک‌تر. ‫- خودشه!
‫من یه شین می‌بینم.
‫- می‌تونی یه شین ببینی؟ ‫- روی بدنِ جان می‌تونم ببینمش.
‫ع-ش-ق.. کلمه عشق هستش!
‫عشق، این رو نگاه کن.
‫[وارد کردن کلمه عشق]
‫سعی کن اینتر رو بزنی.
‫بذار ببینیم. خودشه!
‫[ماموریت انجام شد]
‫- وای! درسته! ‫- بله!
‫خدای من.
‫یعنی این دیگه اتاق آخریه؟
‫پس احتمالاً اتاق بعدی آخری باشه.
‫- این دهمین اتاقمونه، درسته؟ ‫- چی؟
‫یه صفر هست؟
‫هان؟
‫آخری. اتاق آخر.
‫اتاق‌ها از ۲۰۰ شروع شدن.
‫بعدش ۱۰۰.
‫ولی یهو بهمون صفر داد.
‫[اتاق سیاه] ‫[آخرین دروازه]
‫بریم.
‫بفرمایید. برید جلو.
‫- صفر؟ ‫- برو، برو.
‫[حواس‌جمع به تمام اطراف]
‫[مستقیم به جلو می‌روند ‫در حالی که کارت کلید دستشان است]
‫شاید بتونیم یه چیزی بذاریم اینجا؟
‫- یه کلید؟ ‫- آره.
‫این چیه؟
‫همه‌مون فکر می‌کردیم ‫باید یه جور خاصی نگهش داریم.
‫یه کلید.
‫[باز شد!]
‫- باز شو سسمی! ‫- جواب داد.
‫وای!
‫بالاخره، آخریش.
‫فکر کردم دیگه واقعاً رسیدیم تهش.
‫وای!
‫- ایول. ‫- این باید همون اتاق سیاه باشه.
‫حالا نوبت معمای شماره صفره.
‫- چیکار باید بکنیم؟ ‫- نگاه کنید.
‫- چی؟
‫- انگار یه جور شعاره. ‫- رمز عبور می‌خواد.
‫«من کلی کلید دارم، ‫ولی هیچی رو باز نمی‌کنم.»
‫- شبیه چیستانه؟ ‫- فکر کنم آره.
‫دسته کلید نیست؟
‫شاید.
‫دسته کلیدها کلی کلید دارن،
‫ولی اون حلقه...
‫کلی کلید داره، ‫ولی خودِ حلقه که نمی‌تونه دری رو باز کنه.
‫- امتحانش کنیم؟ ‫- آره. بزن «دسته کلید».
‫[کلمه دسته کلید رو امتحان می‌کنه]
‫- نه. ‫- نشد.
‫من کلی کلید دارم.
‫«من کلی کلید دارم، ولی هیچ دری رو باز نمی‌کنم.»
‫وایسا.
‫فکر کنم یه چیزایی فهمیدم.
‫[چه حسی داری؟]
‫کیبورد!
‫- کیبورده. ‫- کیبورد؟
‫- کدوم کیبورد؟ کیبورد! ‫- کیبورد.
‫همین کیبوردی که جلوی رومونه.
‫کلی روش کلید هست، ‫ولی باهاشون نمی‌شه دری رو باز کرد.
‫- جان، فکر کنم خودشه. ‫- ایول خوبه.
‫[با کیبورد، کلمه کیبورد رو تایپ می‌کنه]
‫- وای! ‫- عجب چیزی بود.
‫[ماموریت اتاق صفر با موفقیت انجام شد]
‫- خیلی عجیب بود. ‫- پسر، واقعاً که...
‫- من که عمراً نمی‌تونستم حلش کنم. ‫- منم همین‌طور.
‫- حتی نزدیکش هم نمی‌شدم. ‫- جان نجاتمون داد.
‫وگرنه همین‌جا گیر می‌کردیم.
‫من که همین‌جا ریق رحمت رو سر می‌کشیدم.
‫این قلاده‌ها یهو منفجر می‌شدن.
‫شما با موفقیت به تمام داده‌های اتاق سیاه دسترسی پیدا کردید.
‫حالا دو تا انتخاب دارید.
‫می‌تونید این داده‌ها رو استخراج کنید یا حذفشون کنید.
‫[یهو بر سر یه دوراهی قرار گرفتن]
‫- اگه استخراجش کنیم... ‫- چیکار کنیم؟
‫می‌تونیم این تکنولوژی فوق‌العاده رو داشته باشیم.
‫و واسه خودمون نگهش داریم.
‫- عجب دوراهی‌ایه. ‫- آره، ولی پاک کردنش
‫- ماموریت ما بود. ‫- ماموریتمون همین بود.
‫در صورت بروز وضعیت اضطراری، ‫باید وارد اتاق سیاه بشید
‫و اولویتتون رو بذارید روی به دست آوردن ‫و پاک کردن داده‌ها.
‫پاکش کن.
‫ولی وقتی به ماموریت‌هایی ‫که پشت سر گذاشتیم فکر می‌کنم،
‫- واقعاً بیش از حد وحشتناک و کثیف بودن. ‫- راست می‌گه، واقعاً همین‌طور بود.
‫- دلت می‌خواد نگهش داری، نه؟ ‫- ولی اگه واقعاً بهش فکر کنی،
‫اصلاً با این داده‌ها می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫- به چه دردمون می‌خوره؟ ‫- وایسا.
‫- می‌تونیم میلیاردرهای دنیای تکنولوژی بشیم. ‫- آره، با همچین قدرتی.
‫ولی عاقلانه‌ست که کل این داده‌ها رو پاک کنیم؟
‫می‌تونه کلید یه موفقیت بزرگ باشه.
‫من با خودم گفتم «چرا نتونیم نگهش داریم؟» ‫باید نگهش داریم.
‫ولی دستوراتی که بهمون دادن این بود که ‫داده‌ها رو بگیریم و بعد پاکشون کنیم.
‫نمی‌خوام تا آخر عمرم مجبور باشم همش پشتم رو نگاه کنمنگران باشم.
‫توافق کردیم که پاکش کنیم.
‫- بیاین پاکش کنیم. ‫- باشه. پاکش کن.
‫- وقت نداریم. ‫- انجامش بدیم.
‫پاک‌سازی کاملِ داده‌های اتاق سیاه را آغاز می‌کنم.
‫چرا گیر می‌کنه؟ رو اعصابمه. آها رفت.
‫- آماده باشید. ‫- داره خیلی سریع می‌ره.
‫پاک‌سازی داده‌های اتاق سیاه
‫- کامل شد. ‫- ایول!
‫از آنجا که تمام داده‌ها پاک شده‌اند...
‫- موفق شدیم. ‫- طبق پروتکل،
‫حالا اتاق سیاه را منهدم می‌کنم.
‫- پس ما چی؟ ‫- چی؟ وایسا ببینم!
‫- رکب خوردیم. ‫- هی، هی! یالا!
‫- زود باش! بجنب، بجنب! ‫- بریم! بریم!
‫[با تمام سرعت می‌دوند]
‫سقف داره میاد پایین!
‫بدو! بدو! بدو!
‫تمام کاربرانی که در اتاق سیاه باقی مانده‌اند، ‫لطفاً تخلیه کنید.
‫[جان پارک، هیه‌ری و یونگ‌جین عقب افتادن]
‫- بدو، بدو، بدو! ‫- زود باش! زود باش!
‫مواظب سرت باش.
‫بیا دیگه!
‫اون چی بود؟
‫بسیار خب.
‫- وای! ‫- وحشتناک بود.
‫[هنوز شوکه هستن و حالشون جا نیومده]
‫ماموریتمون تموم شد!
‫خسته نباشید همگی، امروز سنگ تموم گذاشتید.
‫داره اشکم درمیاد، واقعاً داره اشکم درمیاد.
‫خیلی زحمت کشیدیم. واقعاً دیوونه‌کننده بود!
‫جدی می‌گم، جان، من عمراً خودم ‫به کیبورد می‌رسیدم.
‫وایسا.
‫قلاده‌هامون.
‫[چراغ قلاده‌ها دوباره قرمز شد]
‫[۶ چراغ قرمز که بی‌صدا سرگردان مانده‌اند]
‫[چراغ‌ها طوری دوباره روشن می‌شن ‫انگار هیچ اتفاقی نیفتاده]
‫می‌ترسم.
‫حس دژاوو بهم دست داده.
‫مثل وقتی که اول سوار این ماشین شدیم. ‫انگار یه زندگی قبلیه.
‫خسته نباشید.
‫شما به‌عنوان بهترین مأمورها اکسین،
‫با موفقیت پایگاه داده اتاق سیاه را هک کردید.
‫سلام.
‫ما نیکس هستیم.
‫چی؟
‫[نیکس.]
‫ما توانستیم مهم‌ترین بخش‌های اطلاعاتی‌ای را
‫که برای فروپاشی کامل اکسین لازم داشتیم ‫به دست بیاوریم،
‫و یک نظم نوین جهانی جدید بسازیم.
‫همه‌ش به لطف شما.
‫چی؟
‫به‌عنوان پاداش، زنده ماندنتان را تضمین می‌کنم.
‫این دیگه چه...
‫البته، حداقل برای امروز.
‫خدایا.
‫سالم برگردید.
‫چی؟
‫- بهمون کلک زدن. ‫- امکان نداره.
‫چه عوضی‌هایی. یه نارنجک بندازیم.
‫- اینجا؟ ‫- لااقل یه نارنجک دودزا بندازیم.
‫- امروز واقعاً روز سختی بود. ‫- آفت دهان زدم.
‫واقعاً پرمعنا بود.
‫گریه که نمی‌کنی، نه؟
‫مراسم ورود گَبی خیلی سخت بود.
‫- خیلی زحمت کشیدی. ‫- خیلی ازت کار کشیدن.
‫واقعاً همین‌طوره.
‫- خیلی فرق داره، نه؟ ‫- نمی‌دونستم انقدر سخت باشه.
‫- خیلی زحمت کشیدی. ‫- این واقعیه اصلاً؟
‫- ما کجاییم؟ ‫- هوای اینجا خوبه.
‫نه ولی، نباید همون اول ‫داده‌ها رو استخراج می‌کردیم؟
‫آره. کی گفت باید پاکش کنیم؟
‫کی گفت باید این کارو بکنیم؟
‫من گفتم «وحشتناک و کثیف».
‫حس می‌کنم امروز تیم خوبی بودیم.
‫مطمئنم یادم می‌مونه.
‫برای من واقعاً این‌طور بود ‫که انگار همه‌مون حسابی با هم جفت‌وجور شدیم، نه؟
‫حس می‌کنم الان به همه نزدیک‌تر شدم.
‫گَبی، تو توی اولین مأموریتت ترکوندی.
‫- واقعاً خیلی خوب بودی. ‫- یه بار دیگه بریم.
‫و شروع.
‫وای. وسط اون همه ماجرا، ‫گَبی، تو باز هم یکیشو غلط زدی.
‫بعد از همه اون اتفاقا، باز غلط زدی.
‫همون وسطاش. بعد از همه اون چیزا.
‫من خراب نکردم.
‫جدی؟
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»