‫یونگ‌جین وارد یه زمین خالی می‌شه، ‫نه قرارگاه اصلی.
‫الان فهمیدم.
‫می‌خوای سوار ماشین بشم؟
‫[می‌پره پشت فرمون]
‫همون‌طور که گفته بودین، اومدم اینجا.
‫باید بریم یه جای دیگه؟
‫بقیه کجان؟
‫[گبی از راه می‌رسه]
‫اونم از گبیمون.
‫[پر از انرژی مثبت.]
‫- سلام. ‫- هی.
‫لباسات...
‫هم‌رنگ داخل ماشینه دقیقاً.
‫- می‌دونم. ‫- چطوری اینجوری شد؟
‫- فکر کنم ستش کردن. ‫- رنگ روکش صندلیه.
‫دقیقاً.
‫- تو هم اون یادداشتو گرفتی؟ ‫- آره، نوشته بود بیام اینجا.
‫- آدرسه ما رو آورد اینجا. ‫- آره.
‫[یه نفر دیگه هم با همون آدرس نزدیک می‌شه.]
‫[جان پارک از راه می‌رسه.]
‫هی، جان هم رسید.
‫جان!
‫جان، اینجاییم.
‫چرا این‌قدر جوون‌تر به نظر میاد؟
‫[جان پارک امروز جوون‌تره.]
‫خوشحالم می‌بینمت، جان، ‫ولی جدی می‌گم، امروز خیلی سرحال و جوونی.
‫- من؟ ‫- نکنه...
‫کار عینکه.
‫یه کاری انجام دادی، نه؟
‫- شرط می‌بندم اولترافراپی رفتی. ‫- نه بابا.
‫به‌خاطر چتری‌ها و عینکه.
‫- جدی؟ خیلی نوجوون شدی. ‫- کار چتری‌هاست.
‫- فقط توهمه. ‫- توهم؟
‫به هر حال، این پارکینگ ‫شده پاتوق جدیدمون.
‫- به‌خاطر اون انفجار. ‫- قرارگاه رو از دست دادیم.
‫[قرارگاهشون با یه انفجار خفن نابود شد.]
‫راستی اون بازی ریتم...
‫توی راه برگشت کلی بهش فکر کردم، ‫اعصابم خورد شد.
‫می‌فهمم چی می‌گی.
‫[فکر کردن قطعی می‌برن، ‫گاردشونو پایین آوردن...
‫که یهو یه حمله‌ی غافلگیرانه خورد تو صورتشون.]
‫[خاطره‌ی تلخ پشیمونی، ‫بعد از اون همه شادی زودهنگام.]
‫نزدیک بود قاطی کنم.
‫من بالاخره رقاصم دیگه.
‫- آره، همین بیشتر حرصم داد. ‫- خیلی رو مخم رفت.
‫[کبکِش خروس می‌خونه]
‫هی، کارینا هم رسید.
‫[مثل گبی، به ون نزدیک می‌شه.]
‫چی شده؟ شیشه‌ها دودی‌ان؟
‫- خیلی زیاد. ‫- جدی؟
‫- شیشه‌ها دودی‌ان؟ ‫- من سایه‌تونو می‌بینم.
‫جدی می‌گی؟
‫واقعاً لایق لقب تیم پورتری.
‫- کوله‌پشتی هم آوردم. ‫- آهان، آوردی.
‫یه کم تنقلاتم آوردم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- خیلی گشنه‌م شده بود. ‫- منم هوس شیرینی کرده بودم.
‫اینا چیه؟ ‫همه رسیدن؟
‫هی، گبیه.
‫می‌دونی چیه، گبی؟
‫- هیه‌ری. ‫- محشره!
‫شیشه جلو هیچی نشون نمی‌ده،
‫ولی بازم دندونات پیدا ست!
‫- عجیبه واقعاً. ‫- به من دروغ نگو.
‫محاله.
‫راست می‌گم. کاش می‌شد ازش عکس بگیرم.
‫جدی می‌گم.
‫وقتی درها بسته‌ست، خیلی تیره به نظر میاد.
‫- باورم نمی‌شه. ‫- ولی من بازم دندونات رو می‌بینم!
‫- جدی می‌گم. ‫- دندون‌پزشکت چیزی نگفت...
‫- نه؟ ‫- که این کارو نکن؟
‫چرا دندون‌پزشکم جلومو نگرفت؟
‫- سلام. ‫- خوش اومدی.
‫- سلام، هیه‌ری. ‫- وای.
‫امروز خیلی خوب شدی.
‫- می‌درخشی. ‫- باشه بابا.
‫- امروز کلی وایب خوب داریم. ‫- آره!
‫[با عجله این‌ور اون‌ور می‌دوه.]
‫[یه جورایی حس آشنا بهمون می‌ده.]
‫- شما مامورهای اکسین هستین؟ ‫- معلومه.
‫از یه... ‫یعنی از یه نگاه معلومه!
‫شما با اکسین هستین، درسته؟
‫[همه‌ی مامورا جمع شدن.]
‫- این می‌شه مقر جدیدمون؟ ‫- خب...
‫- قرار بود بریم یه جا... ‫- چون اتاقک منفجر شد؟
‫ولی نگفتن کجا.
‫- پس این آدرس چی؟ ‫- همین‌جاست دیگه.
‫[این آدرس مال همین پارکینگه.]
‫نمی‌دونیم قدم بعدی کجاست.
‫یعنی از همون اول دارن ما رو می‌سنجن؟
‫مسیریاب تاریخچه نداره؟
‫ببینیم سرنخی هست یا نه.
‫- حتماً یه چیزایی گذاشتن. ‫- یعنی همین الان بپریم توش؟
‫- این دیگه چیه؟ ‫- یه دور نگاه بندازین.
‫می‌تونیم از همین‌جا شروع کنیم.
‫- می‌تونی داشبورد رو باز کنی؟ ‫- یعنی همین الان باید بریم سر کار؟
‫- پیداش کردم! ‫- اینجاست.
‫[یه پوشه‌ی زرد توی داشبورده.]
‫- خب، پیداش کردیم. ‫- چیه؟
‫چه خبره؟
‫- معلومه بازی از همین الان شروع شده. ‫- آره، راست می‌گی.
‫- اینم داریم... ‫- اون چیه؟
‫[راهنمای کنترل سیلاب اینچون]
‫ببین، این راهنمای کنترل سیلاب اینچونه.
‫- یه کارت هم هست. ‫- وای خدا.
‫نو نوئه.
‫به چه درد می‌خوره؟
‫در مقایسه با میزان بارش سال قبل...
‫شاید کارت، سرنخ‌های مخفی ‫داخل مدرک رو نشون بده؟
‫این کارت الکترونیکی عوارض نیست؟
‫[هیه‌ری با دقت مدرک رو بررسی می‌کنه.]
‫اگه اینجا رو نگاه کنین...
‫درباره‌ی چیه؟
‫می‌تونی مثل یه دستیار هوش مصنوعی ‫خلاصه‌ش کنی؟
‫- معلومه که می‌تونم. ‫- خب.
‫در نگاه اول،
‫این مدرک شبیه یه راهنمای ‫کنترل سیلاب از اینچونه،
‫ولی فونت بولد و معمولی ‫با هم قاطی شدن.
‫ضخامت فونت‌ها فرق داره.
‫- بذار ببینیم. ‫- پازله.
‫درسته.
‫شورشی...
‫- گروه. ‫- گروه.
‫[فقط متن با فونت معمولی رو می‌خونن.]
‫شورشی‌ها.
‫تصرف... اطلاعات محرمانه.
‫یعنی اطلاعات محرمانه رو به دست آوردن.
‫- یعنی شورشی‌ها اسرارمون رو دزدیدن. ‫- همینه.
‫ببینیم بعدش چی میاد. «نشت».
‫نشت... بروز...
‫درست می‌خونم؟ بروز...
‫- به‌خاطر نشت، وضعیت اضطراری داریم. ‫- اضطراری.
‫- وضعیت اضطراری ناشی از نشت. ‫- آره.
‫- با توجه به وضعیت اضطراری... ‫- یعنی با توجه به؟
‫نه، داخل اکسینـه.
‫- راست می‌گی. ‫- عامل داخل اکسین.
‫پس یعنی یه مامور نفوذی داخل اکسینه.
‫«همدستی.»
‫«مشکوک.»
‫یعنی به یه نفوذی مشکوکن.
‫یکی از مامورها به اکسین خیانت کرده.
‫کار، کار خودیه.
‫- بین ما یه نفوذی هست؟ ‫- یکی از خودمون...
‫- کیه؟ ‫- هی، می‌دونم خودتی.
‫حتماً توئی!
‫هیه‌ری، تو نیستی؟
‫- مطمئنم خودتی. ‫- می‌دونم خودتی.
‫دروغ رو تو چشمات می‌بینم.
‫- اشتباه گرفتی. ‫- نفوذی داریم؟
‫این فصل یه عضو جدید هم داریم.
‫هی، گبی!
‫- نه بابا! ‫- می‌دونستم.
‫- خیلی مشکوک بود. ‫- من که نفوذی نیستم.
‫قسم می‌خورم بی‌گناهم. ‫من تازه‌کارتر از این حرفام.
‫- همچین نقشی رو به من نمی‌دن. ‫- گوش کن، گبی.
‫- اینو تو از توی داشبورد پیدا کردی. ‫- چون من صندلی جلو نشسته بودم.
‫- دروغ نگو، دندون‌مصنوعی. ‫- یونگ‌جین، تو چی؟
‫- نقش تو چیه؟ ‫- صبر کن.
‫من فقط راننده‌ام.
‫[همه می‌زنن زیر خنده.]
‫اگه خائن بین این شش نفرمون باشه،
‫- پشیمونت می‌کنم. ‫- خودت نیستی؟
‫من نیستم.
‫- من از همه بیشتر به جان شک دارم. ‫- چرا مدل موهاتو عوض کردی؟
‫صبر کن.
‫- هنوز ادامه داره. ‫- چی می‌گه؟
‫برنامه برای ردیابی آن‌ها.
‫بعدی، وسیله‌ی...
‫حمل‌ونقل.
‫- از کار افتاده. ‫- از کار افتاده.
‫- یعنی نمی‌تونیم از اتاقک استفاده کنیم؟ ‫- امروز نمی‌تونیم ازش استفاده کنیم.
‫برای همین امروز ‫باید با ماشین این‌ور اون‌ور بریم.
‫خودرو در اختیارتان قرار داده شد.
‫- یعنی همین ماشین. ‫- آره.
‫بعدی، آدرس را وارد کنید.
‫- آها؟ ‫- طبق مسیر، به آنجا بروید.
‫وقتی رسیدید، کارت...
‫از کارت استفاده کنید.
‫می‌خوان از این کارت استفاده کنیم!
‫[بالاخره کاربرد کارت معلوم شد.]
‫- از کارت استفاده کنید. ‫- خب.
‫کمربنداتونو ببندین.
‫- چطور بودم؟ ‫- بریم؟
‫- عالی بود. ‫- کمربنداتون لطفاً.
‫- چشمت خیلی تیزه. ‫- بزن بریم.
‫- راه بیفتیم؟ ‫- گازش رو بگیر.
‫- اگه واقعاً بینمون نفوذی باشه... ‫- محاله.
‫- نه؟ ‫- نمی‌شه.
‫- ولش کنین پشت سرمون بمونه. ‫- اگه کسی باشه، احتمالاً دوهونه.
‫تنها کسایی که از پسش برمیان ‫جان و هیه‌ری‌ان.
‫راست می‌گه. ‫هیچ کی همچین مسئولیتی به من نمی‌ده.
‫حسابی ذوق کرده.
‫- من نیستم. ‫- چه خبره؟
‫جان امروز عینک زده.
‫- برای قایم کردن نگاهشه. ‫- من که خوشم میاد. باحاله.
‫ببخشید رک می‌گم، ‫ولی اگه تو نفوذی باشی،
‫عینکتو خرد می‌کنم.
‫حواست باشه.
‫اگه امروز سرکارمون بذاری، ‫فاتحه‌ی عینکت خونده‌ست.
‫به نظرتون عینکش یه‌کم مشکوک نیست؟
‫- آره. ‫- خیلی مشکوکه.
‫- در قسمت قبلی رو یادتونه؟ ‫- آره؟
‫- این اصلاً شبیه اون نیست. ‫- دقیقاً.
‫هیچ شباهتی به اون یکی نداره.
‫کاملاً درست می‌گی.
‫- رسیدیم. ‫- موافقم.
‫- همینه. ‫- یه فروشگاهه؟
‫- فروشگاه رفاهی؟ ‫- آره.
‫- مطمئنی؟ ‫- آدرس ما رو آورد اینجا.
‫مقصدمون یه فروشگاه بود.
‫تصادفی و عجیب نیست؟ ‫با خودم گفتم اونجا قراره چی کار کنیم.
‫با کلی شک و تردید وارد شدیم.
‫- بریم تو؟ ‫- به نظر همینه.
‫ترسناکه.
‫- صبر کن. ‫- همینه؟
‫- یه مغازه‌ی معمولیه. ‫- خوش اومدین.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫باید با این کارت یه چیزی بخریم؟
‫- شاید همین باشه. ‫- فکر خوبیه.
‫چی شده؟
‫- چی...؟ ‫- بگو دیگه.
‫[جوریه که انگار از شوخی‌های دانشگاهی خوشش میاد.]
‫[با دیدن یه چهره‌ی آشنا خشکش می‌زنه.]
‫- من... ‫- چی شده؟
‫می‌تونم کمکتون کنم؟
‫یه عکس؟
‫کمکمون می‌کنی؟
‫- ما یه کارت داریم... ‫- به تگ اسمش نگاه کن.
‫اسمش رو ببین.
‫[کارمند: لی هیه‌ری]
‫[لی هیه‌ری ۱، لی هیه‌ری ۲]
‫- هیه‌ری... ‫- تنم لرزید.
‫[دو تا هیه‌ری همدیگه رو می‌بینن.]
‫اگه چیزی لازم داشتین بگین.
‫- حتماً. ‫- چقدر ترسناکه!
‫[مامورها که گیج شدن، از سردرد شکایت می‌کنن.]
‫راستش،
‫وقتی هفته‌ی پیش یونگ‌جین ‫سر اون مردی که همنامش بود جیغ زد،
‫فکر کردم زیادی شلوغش می‌کنه.
‫[وقتی یونگ‌جین ۲ ظاهر شد،]
‫[هیه‌ری به طرز عجیبی خونسرد موند،
‫که یونگ‌جین ۱ رو خیلی عصبانی کرد.]
‫باید جاشون عوض بشه.
‫[حالا هیه‌ری جای اونه.]
‫- هر کمکی خواستین بگین. ‫- حتماً.
‫«لی هیه‌ری.»
‫روی تگ اسمش دقیقاً اسم خودم بود.
‫دیدن یه نفر دیگه با اسمم ‫واقعاً ترسوندم.
‫می‌شه...
‫[با تردید]
‫- شما اینجا کار می‌کنین؟ ‫- می‌ترسم.
‫- آره. ‫- کارمندین یا صاحب مغازه؟
‫- فقط کارمندم. ‫- فهمیدم.
‫پس واقعاً اینجا کار می‌کنه؟
‫- آره. ‫- چرا خودمون نفهمیم؟
‫یه پاکت سیگار می‌دید؟
‫- چه مارکی می‌خواین؟ ‫- ببینیم می‌تونه حساب کنه یا نه.
‫کدومش رو می‌خواین؟
‫نمی‌تونه فقط یه کارمند باشه. ‫مگه می‌شه؟
‫کارت رو داریم، نه؟
‫- یه چیزی بخریم؟ ‫- شبیه بدل توئه.
‫یه چیزی برداریم.
‫- یونگ‌جین، اون سیگارها رو می‌خری؟ ‫- نه، ممنون. من سیگار نمی‌کشم.
‫- آبنبات سرفه چطور؟ ‫- باشه، آبنبات سرفه برداریم.
‫- طعم آناناسش رو می‌شه بدی؟ ‫- بردار.
‫[لیست خرید یکی‌یکی بزرگ‌تر می‌شه.]
‫آب چطور؟
‫- فکر خوبیه. ‫- چندتا آب می‌دین؟
‫- بله. ‫- لازممون می‌شه.
‫نوشابه چطور؟
‫[باشه، داریم مهمونی می‌گیریم!]
‫فقط یه بطری آب برداریم.
‫لطفاً کارت رو وارد کنید.
‫کار می‌کنه؟
‫نه، این نیست.
‫- کار نمی‌کنه؟ ‫- نه.
‫نوار مغناطیسی نداره.
‫- اینو هم اضافه می‌کنین؟ ‫- آب؟
‫- نمی‌تونیم. ‫- پول نداریم.
‫پول نداریم؟
‫- کارت بانکی نبود. ‫- بی‌پولیم.
‫فکر می‌کردم کارت کار می‌کنه.
‫ولی اشتباه کردم.
‫اگه نمی‌شد با کارت ‫از این فروشگاه چیزی خرید...
‫پس حتماً یه کاربردی داشت، نه؟
‫برای همین توی فروشگاه گشتیم.
‫- صبر کن. ‫- بفهمیم چی به چیه.
‫- کجا می‌شه ازش استفاده کرد؟ ‫- ببخشید.
‫- باید اطراف رو ببینیم. ‫- آره.
‫[کجا می‌تونن از کارت استفاده کنن؟]
‫لطفاً اجناس رو سر جاشون برگردونین.
‫- لطفاً اجناس رو به قفسه‌هاشون برگردونین. ‫- باشه.
‫- سلام. ‫- وای!
‫چیه؟
‫چی شده؟
‫برای دسترسی به اطلاعات، ‫لطفاً کارت خود را وارد کنید.
‫همینه.
‫پس این دستگاه بود؟
‫[صدای آشنایی از دستگاه خودپرداز میاد.]
‫دیوانگیه!
‫[در حال وارد کردن کارت]
‫هویت شما تایید شد.
‫خیلی خفنه.
‫[کارت مشکی بالاخره به کار اومد.]
‫[جلوی... دندون‌هاشو می‌گیره.]
‫این دیگه چیه؟
‫- یه چیزی داره میاد بالا. ‫- وای خدا!
‫[هی! یه چیزی روی صفحه اومد!]
‫[بانک گوم‌گانگ] ‫[لطفاً یک خدمت را انتخاب کنید]
‫الان ماموریتتان را توضیح می‌دهم.
‫[جیغ و فریاد]
‫یه چیزی داره میاد.
‫الان ماموریتتان را توضیح می‌دهم.
‫سه روز پیش،
‫بنیان‌گذار و مدیرعامل ادیسون‌کور، ‫یک شرکت چندملیتی فضایی،
‫رئیس ایلون اچ. نا همراه با اطرافیانش ‫ربوده شد.
‫محافظ‌هاش.
‫رئیس نا یک کارآفرین نابغه است
‫که دکترای مدیریت، ‫فیزیک و مهندسی زیستی دارد.
‫وی همین‌طور یک میلیونر است.
‫در حال حاضر،
‫او به‌عنوان یکی از ‫تاثیرگذارترین افراد جهان شناخته می‌شود.
‫ایلون اچ. نا؟
‫به همین دلیل، اکسین او را ‫فردی مهم و مورد توجه طبقه‌بندی کرده
‫و از همان زمان ‫فعالیت‌هایش را زیر نظر داشته است.
‫بعد از ردیابی سیگنال تلفنش
‫و هک کردن تصاویر دوربین‌های مداربسته ‫در سراسر کشور،
‫آخرین رد او پس از مشاهده‌ی نهایی‌اش ‫در کارخانه‌ای نزدیک سئول، ناپدید شد.
‫در حال حاضر، آن کارخانه ‫سیگنال قدرتمندی از موج الکتریکی ایکس ساطع می‌کند.
‫قدرت این سیگنال، ‫بالاترین میزان ثبت‌شده تا امروز است.
‫اگر علت موج الکتریکی ایکس مهار نشود،
‫ممکن است به فاجعه‌ای منجر شود ‫که تمام بشریت را تهدید کند.
‫داره به ما نگاه می‌کنه.
‫- می‌ترسم. روشو بپوشونم؟ ‫- آره، این کارو بکنیم.
‫[بلندبلند حرف می‌زنن که کسی استراق سمع نکنه.]
‫[عقب می‌رن.]
‫شرط می‌بندم الان دیگه نمی‌شنوه.
‫ماموریت امروز شما دو هدف دارد.
‫اول، بفهمید چه اتفاقی ‫برای رئیس نا گمشده افتاده است.
‫دوم، منشا موج الکتریکی ایکس را
‫شناسایی کنید ‫و تهدیدش را خنثی سازید.
‫موج انتخابی ایکس؟ باشه.
‫برای کمک به تحقیقات شما، ‫چند وسیله در اختیارتان می‌گذاریم.
‫- باشه. ‫- ترسناکه.
‫- چی بهمون می‌دن؟ ‫- مور مورم شد.
‫[به‌جای پول نقد، ابزار ماموریت.]
‫- وای خدا. ‫- یه چیزایی گرفتیم.
‫جدی؟
‫- آره. ‫- اینا دیگه چین؟
‫[آیتم‌ها برای انجام تحقیقات از دستگاه خودپرداز]
‫- یه آدرس جدید داریم. ‫- این مرد...
‫- باید رئیس نا باشه. ‫- رئیس نا.
‫[عکس‌های رئیس نا و مقصدشان]
‫آدرس اینجاست.
‫ردیاب موج ایکس که به‌تازگی توسعه یافته،
‫برای کمک به شما ‫در یافتن منشا موج الکتریکی ایکس طراحی شده است.
‫اگر به منشا موج الکتریکی ایکس ‫نزدیک شوید، واکنش نشان خواهد داد.
‫- اینجاست. ‫- کجا؟
‫وقتی نزدیک بشیم این بوق می‌زنه، درسته؟
‫[گجت ارتقایافته]
‫عاملان ربایش ‫و هدفشان همچنان نامشخص است.
‫لطفاً درباره‌ی ایمنی شخصی ‫و امنیت خود نهایت دقت را داشته باشید.
‫- ایمنی شخصی و امنیت. ‫- مقرمون رو از دست دادیم.
‫باید محتاط‌تر باشیم.
‫اگر حین انجام ماموریت گیر بیفتید،
‫اکسین هرگونه آگاهی از این ماموریت را
‫صرف‌نظر از امنیت شما، ‫انکار خواهد کرد.
‫- باز شروع شد. ‫- لازم بود تا این حد پیش برن؟
‫برایتان آرزوی موفقیت دارم.
‫[بانک گوم‌گانگ] ‫[لطفاً یک خدمت را انتخاب کنید]
‫لطفاً ۳۰۰ هزار وون ‫با اسکناس‌های نوی ۵۰ هزارتایی به من بدهید.
‫بریم. امیدوار بودم یه آب بخریم.
‫فهمیدیم که رئیس نا ربوده شده.
‫ولی هیچ ایده‌ای نداشتیم ‫چرا ربوده شده.
‫پشت ربوده شدن رئیس نا کیه؟
‫به ما ماموریت داده شده بود،
‫پس باید می‌رفتیم ‫و رئیس نا رو نجات می‌دادیم.
‫[مامورها با عجله دور می‌شن.]
‫- خداحافظ. ‫- موفق باشین.
‫دارین می‌رین؟
‫- آره. ‫- ما که پول نداریم.
‫امیدوارم چیزی تو جیبتون نذاشته باشین.
‫- نه. ‫- معلومه که نه.
‫- اصلاً. ‫- جدی می‌گیم.
‫دفعه‌ی بعد دست‌خالی نرین.
‫- باشه. ‫- حتماً.
‫- کلی جنس برمی‌داریم. ‫- ممنون.
‫ممنون، خانم لی هیه‌ری.
‫باشه، منو یاد...
‫- خداحافظ. ‫- می‌بینمتون.
‫- چرا اون‌موقع یواشکی نگاه کردی؟ ‫- خداحافظ.
‫خب چون اینجا کار می‌کنم.
‫- مجبور بودی ببینی داریم چی کار می‌کنیم. ‫- احتمالاً خیلی عجیب به نظر می‌رسیدیم.
‫مثل لات‌ها حرف زدی، گبی.
‫کنجکاو شدم.
‫می‌فهمم، ولی چرا یواشکی نگاه کردی؟
‫وقتی داشتن ماموریت رو توضیح می‌دادن،
‫فروشنده مدام زل زده بود به ما.
‫خیلی ترسناک بود.
‫تازه فقط نصف صورتش رو هم می‌دیدم.
‫پرسیدم چون ‫حس ترس و شک بهم داده بود.
‫- مورمورم شد. ‫- منم همین‌طور.
‫- هنوزم داره نگامون می‌کنه. ‫- زیر نظرمون داره.
‫- هنوزم حواسش به ماست. ‫- واقعاً دیگه چی بود؟
‫- ای بابا. ‫- چرا زل زدی به ما؟
‫[آروم باش]
‫خداحافظ.
‫[سر تکان می‌دهد]
‫[خداحافظ]
‫روز خوبی داشته باشی.
‫حالا که فکر می‌کنم، ما عجیب‌وغریب بودیم.
‫[در حال خودبازبینی]
‫اصلاً حواسم نبود از بیرون چه شکلی دیده می‌شدیم.
‫حق داشت فکر کنه عجیبیم.
‫همه‌مون مثل هم لباس پوشیده بودیم
‫و دور خودپرداز جمع شده بودیم ‫و هی واکنش نشان می‌دادیم.
‫با یک کارت عجیب خواستیم پول بدهیم ‫و آخرش هم دست خالی رفتیم.
‫آخرش معلوم شد عجیب ما بودیم.
‫[نتیجه‌گیری نهایی]
‫حس بدی دارم.
‫بزن بریم. ‫آدرس رو زدید؟
‫- آره، زدیم. ‫- بریم.
‫- اسم رئیس چی بود؟ ‫- ایلون اچ. نا.
‫باید رئیس نا رو نجات بدیم.
‫درسته.
‫باید منشا موج الکتریکی ایکس رو از بین ببریم.
‫- آره. ‫- دقیقاً.
‫- من انقدر درگیر خانم لی هیه‌ری شده بودم. ‫- منم همین‌طور.
‫- پیام رو نشنیدم. ‫- خیلی ترسیده بودم.
‫این‌که از اسم‌هامون این‌طوری استفاده می‌کنن ‫عصبی‌م می‌کنه.
‫منم همین حسو دارم.
‫هفته‌ی پیش ‫یه مردی بود به اسم لی یونگ‌جین.
‫هیچ‌وقت هم صورتش رو ندیدیم.
‫وانمود می‌کرد می‌خواد توی ماموریت کمکمون کنه،
‫ولی در عوض خرابکاری کرد.
‫یعنی لی هیه‌ری هم الکی اینجا نیست.
‫اونم حتماً یه رازی داره.
‫حس می‌کنم با هم همدستن.
‫- موافقم. ‫- دست خودم نیست.
‫شاید نیکس فرستادتشون.
‫- خیلی محتمله. ‫- باید آماده‌ی غافلگیری باشیم.
‫امروز این همه تحلیل از کجا میاد؟
‫- نمی‌دونم. ‫- جان، خیلی مشکوکی.
‫گفتم که من نفوذی نیستم.
‫نکنه تو آدم داخلی‌ای؟
‫- «گفتم که من نفوذی نیستم». ‫- یهو صدات خیلی رفت بالا.
‫از صدای آواز خوندنت هم بالاتر رفت.
‫امروز خیلی رو اعصابه.
‫این که معلومه.
‫- تنده. ‫- خیلی نیش‌داره.
‫شاید اونم عصبانیه.
‫امیدوارم دوباره تقسیممون نکنن به گروه‌ها.
‫- آره. ‫- اون واقعاً...
‫خیلی ناراحتم کرد.
‫- هم ناراحت شدم هم ترسیدم. ‫- خیلی احساسی شده بودم.
‫باید یه فکری براش بکنیم.
‫- مثلاً یه رمز؟ ‫- آره.
‫فرض کن... فکرشو بکن.
‫اگه توی تاریکی مطلق باشیم
‫یا از دو تا اتاق جدا با بی‌سیم با هم حرف بزنیم،
‫- ممکنه خودشونو جای من جا بزنن. ‫- این امکانش هست.
‫ممکنه صداشونو عوض کنن و بگن،
‫- «هی، من هیه‌ری‌ام.» ‫- دقیقاً.
‫اگه یه رمز تعیین کنیم ‫الان که با همیم...
‫- چی باشه؟ ‫- «الان که با همیم؟»
‫«الان که با همیم.»
‫می‌تونیم همونو رمز کنیم.
‫- الان که با همیم چطوره؟ ‫- من دوستش دارم.
‫- خوبه. ‫- آره، همینو بریم.
‫[هماهنگی عجیب ولی عالی]
‫[دیگه بی‌خیال شده]
‫- الان که با همیم؟ ‫- واقعاً قراره رمزمون این باشه؟
‫یعنی الان که با همیم، یه رمز بذاریم.
‫- خلاصه‌ش می‌شه رمز ما. ‫- الان که با همیم.
‫اگه من گفتم «الان که با»... ‫تو باید بگی «همیم».
‫- فکر خوبیه. ‫- باشه.
‫من بگم «الان که با» ... تو بگو «همیم».
‫ممکنه بعداً یادمون بره.
‫ماجرای دیوار جداکننده‌ی اضطراری یادتونه؟
‫[قسمت دیوار اضطراری از فصل ۱]
‫- زود باش! ‫- در اتاق رو ببند!
‫- بنگر! ‫- بنگر!
‫- دیوار جداکننده رو ببند! ‫- اسمش چی بود؟
‫بنگر.
‫من هی می‌گفتم پارلمان اضطراری.
‫آره، همون پارلمان اضطراری.
‫اسمش چی بود؟ اضطراری...
‫- جداکننده. ‫- جداکننده؟
‫من هنوزم نمی‌فهمم.
‫الان که با همیم؟ خوبه.
‫- الان که با همیم. ‫- همینه.
‫من بگم «الان که با» ... تو بگو «همیم».
‫یونگ‌جین، می‌تونم ببینمش؟
‫- آره، خیلی حس شومی داره. ‫- اون عکسش چیه دیگه؟
‫- داریم می‌ریم اینجا. ‫- آره.
‫این مقصد بعدیمونه.
‫چرا عکسشو شب گرفتن؟ ‫خیلی ترسناکه.
‫این‌جا خیلی ناجور به نظر میاد.
‫چرا داره ما رو می‌بره توی یه جاده‌ی باریک؟
‫هی، این دیگه چیه؟
‫یهو قبر پیدا شد. چرا اینجان؟
‫- چقدر قبر. ‫- خیلی ترسناکه.
‫- اینا واقعی‌ان، دو‌هون. ‫- من خیلی ترسیدم.
‫[دقیقاً دارن کجا می‌رن؟]
‫نکنه...
‫- داریم می‌ریم یه کارخانه‌ی متروکه؟ ‫- آره.
‫صبر کن، من اینو دوست ندارم.
‫همینه.
‫اوضاع خیلی خرابه.
‫- دقیقاً. ‫- خیلی داغونه.
‫- آدمو یاد گونجیام می‌اندازه، نه؟ ‫- وای خدا.
‫وقتی رسیدیم به مقصد...
‫از همون اول معلوم بود هر کی بره تو، ‫یه بلایی سرش میاد.
‫واضح بود که اون‌جا خطرناکه،
‫ولی نمی‌دونستیم دقیقاً چه خطری در انتظارمونه.
‫همین نامعلوم بودن، ‫فشار روانی خیلی زیادی بهمون وارد می‌کرد.
‫[با احتیاط پارک می‌کند]
‫بدجور تو دردسریم. اوضاع خرابه.
‫این داره صدا می‌ده.
‫چی؟ واقعاً کار می‌کنه.
‫- داره موج الکتریکی ایکس رو تشخیص می‌ده. ‫- حتماً داره سیگنال رو می‌گیره.
‫ردیاب دستی موج ایکس
‫هر چی به منبع موج الکتریکی ایکس نزدیک‌تر بشید ‫واکنش نشون می‌ده.
‫عددش ۲۹ درصد رو نشون می‌ده.
‫- یعنی شدتشه که ۲۹ درصده؟ ‫- اگه به ۱۰۰ برسه چی می‌شه؟
‫باید همین‌طور حواسمون بهش باشه.
‫- بریم! ‫- از پسش برمیایم.
‫یه لحظه.
‫الان که با...
‫- با همیم! ‫- اوکی، پس درسته.
‫حس می‌کنم یه چالش خیلی بزرگ جلومونه.
‫امروز دیگه همدیگه هل ندیم.
‫- هل دادن ممنوع. ‫- حواسمون به هم باشه.
‫چه حس بدی داره.
‫دقیقاً.
‫در ورودی رو قفل کردن.
‫اینجا هم قفله.
‫کلید می‌خوایم.
‫این باز نمی‌شه؟
‫[در بغل پیدا شد]
‫- باید بازش کنیم. ‫- اینجا هم قفل داره.
‫این یکی بازه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫اون یکی باز بود؟
‫نزدیک بود از دروازه بالا بریم.
‫سلام.
‫- کسی هست؟ ‫- سلام.
‫کسی اون تو هست؟
‫نه.
‫[آهنگ آشنا از رادیوی قدیمی]
‫- هی، اینو یادمه. ‫- صبر کن.
‫[پاها با ریتم حرکت می‌کنند]
‫مور مورم شد.
‫[اختلال استرس بعد از سانحه فعال شد]
‫بدم میاد.
‫شاید کار نیکس باشه ‫که می‌خواد با ذهنمون بازی کنه.
‫- آره. ‫- معلومه.
‫یه لحظه فکر کردم توهم زدم.
‫مطمئن بودم درست نشنیدم.
‫وقتی رادیو اون آهنگ رو پخش کرد، ‫پاهای من خودبه‌خود تکون خورد.
‫[پخش خودکار]
‫ولی مگه می‌شد تکون نخورد؟
‫نزدیک دو ساعت برای اون رقص تمرین کرده بودیم.
‫[یه قربانی دیگه هم اینجاست]
‫راستش رو بخواید، ‫من هنوزم ریتمش رو یادمه.
‫یک، دو، سه.
‫یک، دو. یک.
‫همین‌ جوری حفظم.
‫دارن مسخره‌مون می‌کنن.
‫کار پستیه.
‫[کوچیکه هنوزم ذوق داره]
‫نه بابا؟
‫دارن باهامون بازی می‌کنن.
‫[ورود به اتاقک نگهبانی]
‫[اتاقک نگهبانی]
‫[طبق انتظار از یه کارخانه‌ی متروکه، ‫همه‌چیز پر از گرد و غباره]
‫[قبل از خروج، چک کنید همه‌ی بخش‌ها قفل باشند،] ‫[کلیدها را به کابینت کلید برگردانید]
‫[نشانه‌هایی از تلاش برای مدیریت]
‫- نمی‌کشم دیگه، دو‌هون! ‫- اینم از خبرهای مهم امروز.
‫- نمی‌کشم دیگه، دوهون! ‫- اینم از خبرهای مهم امروز.
‫- هی، گوش بدید. ‫- اختلال گسترده‌ی ارتباطات
‫در سئول و اطراف آن ‫باعث قطعی‌های مقطعی شد...
‫به خاطر همونه.
‫- موج الکتریکی ایکس. ‫- موج الکتریکی ایکس.
‫منبع این اختلال ارتباطی ‫هنوز مشخص نشده...
‫چی؟ بیشتر بگو.
‫قطع شد.
‫این داره رو اعصابم می‌ره.
‫یونگ‌جین، توی کابینت یه کلید هست.
‫- قفله. ‫- منم دیدمش.
‫داخل کابینت یه کلید بود،
‫ولی خود کابینت قفل بود.
‫همه‌ی بخش‌ها قفل هستند...
‫بچه‌ها رو برگردونید...
‫اینجا سرنخی نیست؟
‫اینجا یه کلید هست،
‫ولی نمی‌دونیم لازممون می‌شه یا نه.
‫فعلاً، اون قسمت اون‌ طرف...
‫اون کلید اونجا شاید...
‫[جان امروز خیلی من‌من می‌کنه]
‫قبل از خروج، چک کنید همه‌ی بخش‌ها قفل باشند.
‫کلیدها را به کابینت کلید برگردانید.
‫بخش‌های ای1 و ای2.
‫مگه معمولاً کلیدها رو نمی‌ذارن این پایین؟
‫کارینا، روش نوشته ای-1؟
‫- نوشته ای-2. ‫- نوشته ای-2؟
‫واسه اون دره است دیگه، نه؟
‫[در کنار اتاقک نگهبانی] ‫[ای-2]
‫[بررسی در ای-2]
‫[ولی می‌بینند قفله]
‫باید اون کلید رو بیاریم بیرون.
‫- مگه نه؟ منم همین فکر رو کردم. ‫- بعدشم...
‫خودمو می‌ذارم جای نگهبان.
‫بعد کل این‌جا رو دور می‌زنم.
‫امان از پادردم.
‫تو نگهبانی
‫حتماً خسته‌کننده‌ست.
‫[کابینت رو قفل می‌کنم]
‫[و کلید رو برمی‌دارم...]
‫- فکر کنم با خودش برده خونه. ‫- مگه نه؟
‫شاید از یه جای دیگه باید ابزار پیدا کنیم.
‫- احتمالاً. ‫- شاید اینجا نباشه.
‫- این‌طور به نظر میاد، نه؟ ‫- آره.
‫چطوره بریم گشت بزنیم؟
‫- بریم ببینیم کلید رو پیدا می‌کنیم یا نه. ‫- باشه.
‫این‌جا بیشتر شبیه خانه‌ی متروکه‌ست تا کارخانه.
‫[خانه‌ی متروکه؟]
‫منم باهات میام.
‫روی نقشه به جز اتاقک نگهبانی، ‫چه ساختمان‌های دیگه‌ای هست؟
‫ساختمان کارخانه و ساختمان اداری.
‫اون ساختمان اداریه.
‫- این یکی هم ساختمان کارخانه‌ست. ‫- پس این ساختمان کارخانه‌ست؟
‫[ساختمان اداری، ساختمان کارخانه]
‫- از اون‌ور نمی‌تونیم بریم تو. ‫- من که ورودی‌ای نمی‌بینم.
‫[ورودی ساختمان کارخانه با نرده‌ی فلزی بسته شده]
‫باید از این طرف بریم.
‫آره، راهش همینه.
‫اول این‌جا رو چک کنیم؟
‫[بررسی در ساختمان اداری]
‫قفله.
‫[این در هم قفله]
‫راستش رو بخواید،
‫فکر می‌کردم تقریباً همه‌ی سوراخ‌سمبه‌ها رو گشتیم.
‫کلید جاهایی که احتمال می‌دادیم نبود.
‫با این حال باز هم گشتیم، ‫با این فکر که شاید نگهبان‌ها اون رو انداخته باشن.
‫ولی باز هم نتونستیم پیداش کنیم.
‫- برگشتیم سر خونه‌ی اول. ‫- ای-2.
‫- کلید هیچ‌جا پیدا نمی‌شه. ‫- می‌دونم.
‫چرا نمی‌شکنیمش؟
‫- بشکنیم؟ ‫- می‌خوای بشکنیش؟
‫- بیا انجامش بدیم. ‫- چی‌کار کنیم؟
‫شاید...
‫این‌جا یه درز باریک هست.
‫اگه یه چیز نازک پیدا کنیم...
‫مثلاً یه تکه سیم؟
‫[پیدا کردن سیم]
‫بذار من یه امتحانی بکنم.
‫بسیار خب. از اون استفاده کن...
‫[اهرم کردن درز]
‫شاید بتونی از روی قلاب بندازیش پایین.
‫چطوری؟
‫از روی قلاب می‌ندازمش پایین.
‫بعدش می‌تونیم از این پایین بکشیمش بیرون.
‫[آوردن کلید از درز پایین]
‫ترسوندیم، گبی.
‫- هی، ابزارمون رو پیدا کردم. ‫- چطوری ازش استفاده کنیم؟
‫ایناهاش.
‫یه آهن‌ربا.
‫آهن‌ربا.
‫[با یک صدای تق]
‫- هی، داره کار می‌کنه. ‫- فکر کنم یونگ‌جین موفق شد.
‫- بیا، درست شد. ‫- عالیه!
‫بزن بریم.
‫انجامش دادم، مگه نه؟
‫[برداشتن کلید]
‫[کلید ای-2 به دست آمد]
‫داشتم اطراف رو نگاه می‌کردم،
‫که چشمم به یه آهن‌ربا روی کپسول آتش‌نشانی افتاد.
‫بدنه‌ی پنل هم منعطف بود،
‫برای همین فکر کردم اگه آهن‌ربا رو بهش نزدیک کنیم، ‫می‌تونیم کلید رو از روی قلابش بندازیم پایین.
‫آهن‌ربا رو چسبوندم به پنل و بعد که برداشتمش،
‫کلید با صدای جینگ افتاد پایین.
‫این دیگه تخصص خودمه.
‫آهن‌ربا کارساز بود، مگه نه؟ ‫همون کپسول آتش‌نشانی.
‫راست می‌گی.
‫برام عجیب بود که چرا یه آهن‌ربا ‫باید روی کپسول آتش‌نشانی باشه.
‫- بذار در رو باز کنم. ‫- شروع خیلی خوبی داشتیم.
‫- دارم بازش می‌کنم. ‫- باشه.
‫کار کرد.
‫مواظب قدم‌هاتون باشید.
‫[آبدارخانه‌ی اداری]
‫[وسایل قدیمی که گرد زمان روی آن‌ها نشسته]
‫[وسایل روزمره‌ی قدیمی که جا مانده‌اند]
‫یک وسیله به دست آوردیم.
‫[چراغ‌قوه]
‫[چراغ‌قوه برای دوهون]
‫- برق‌ها قطعن؟ ‫- قطعاً بهش نیاز پیدا می‌کنیم.
‫- برق‌ها کار نمی‌کنن، درسته؟ ‫- کار نمی‌کنن.
‫خیلی وهم‌انگیزه.
‫نباید مسلح بشیم؟
‫مثل بازی‌های ویدیویی.
‫- اینم از سپر من. ‫- ماهیتابه هست؟
‫بیاین همه‌مون یه سلاح برداریم.
‫این‌جوری...
‫[حمله بدون ترس و دلهره]
‫از این‌که مسلح باشیم خوشم میاد.
‫دیدم دارم چیزهایی رو جمع می‌کنم ‫که می‌شه باهاشون ضربه زد.
‫شاید انرژی‌مون تموم بشه.
‫- بیاین هر کدوم یه شکلات برداریم. ‫- ولی مونده به نظر میان، نه؟
‫بعید می‌دونم.
‫فکر کنم مدت زیادیه این‌جا مونده.
‫- بعداً یکی رو امتحان می‌کنم. ‫- باشه.
‫[آزمایش بالینی در راه است]
‫[گشتن اطراف]
‫[جان اتاق بعدی را بررسی می‌کند]
‫- خیلی خب. ‫- چیزی اون‌جاست؟
‫- در بازه. ‫- بازه؟
‫باید اون‌جا رو هم بررسی کنیم.
‫باز می‌شه؟
‫[باز کردن محتاطانه‌ی در]
‫یه حسی بهم می‌گه باید ساکت باشیم.
‫[اتاق اداری]
‫من که هیچی این‌جا نمی‌بینم.
‫[فقط با راهنمایی نور چراغ‌قوه]
‫واقعاً ترسناکه.
‫- واقعاً ترسناکه. ‫- خیلی خوفه.
‫[ترس باعث غر زدن مامورها می‌شود]
‫اول از همه، داخلش کاملاً تاریک بود.
‫فضای دفتر هم کاملاً قدیمی و ازمدافتاده بود.
‫همه‌ی وسایل برقی ‫و لوازم اداری فرسوده شده بودند.
‫یه لحظه.
‫[جست‌وجو در تاریکی آغاز می‌شود]
‫اتاق کنفرانس.
‫[اتاق کنفرانس]
‫این در هم قفله.
‫[جست‌وجو با تکیه بر نور چراغ‌قوه]
‫من که هیچی نمی‌بینم.
‫دقیقاً.
‫فکر می‌کردم با تکیه بر چراغ‌قوه
‫نمی‌تونیم خیلی پیش بریم.
‫[در آبدارخانه‌ی اداری را باز می‌گذارند ‫تا کمی نور وارد شود]
‫چرا این در طوریه که خودش بسته می‌شه؟
‫اون‌قدر تاریک بود که به‌زحمت می‌دیدم.
‫مطمئن نبودم اصلاً چیزی پیدا کنیم.
‫بعد چشمم به یک جعبه‌ی برق اضطراری افتاد.
‫[جعبه‌ی برق اضطراری]
‫[جعبه‌ی برق اضطراری باز شد]
‫- بچه‌ها. ‫- چیه؟
‫این جعبه‌ی برقه.
‫این رو روشن کنم؟
‫چراغ رو روشن کنم؟
‫ولی می‌تونیم؟
‫به نظر میاد این مولد برق اضطراریه.
‫واقعاً؟
‫یه سیستم پشتیبان وجود داشت.
‫وقتی جعبه رو باز کردیم، ‫شش تا دکمه پیدا کردیم.
‫- چراغ رو روشن کنم؟ ‫- روشن کنیم؟
‫نوشته در هر بار فقط می‌تونی ‫یک دکمه رو فشار بدی.
‫[وقتی همه‌ی دکمه‌ها روشن شوند ‫برق اضطراری تامین می‌شود]
‫[برای جلوگیری از اضافه‌بار ‫هر بار فقط یک دکمه را فشار دهید]
‫- دکمه‌ی اول. ‫- اولی؟
‫[دکمه‌ی ۱ فشرده شد]
‫پس این‌طوری کار می‌کنه.
‫- وقتی یکی رو فشار می‌دم... ‫- باید همه‌شون رو روشن کنیم؟
‫[دکمه‌ی ۱ وضعیت ‫چراغ‌های ۱، ۲ و ۴ را تغییر می‌دهد]
‫پس قاعده‌اش اینه.
‫می‌تونی دکمه‌ی دوم رو امتحان کنی؟
‫[دکمه‌ی ۲ وضعیت ‫چراغ‌های ۱، ۵ و ۶ را تغییر می‌دهد]
‫یه قاعده‌ای داره.
‫- آره، داره. ‫- چراغ‌های ۱، ۵ و ۶.
‫هی، ۱، ۴، ۵... ۱، ۴، ۵ باید جواب بده.
‫امتحانش کن.
‫ناگهان یه جرقه‌ی ذهنی به فکرم رسید.
‫- اولی؟ ‫- آره، بزنش.
‫چهارمی.
‫پنجمی.
‫- همه‌ی چراغ‌ها باید سبز بشن. ‫- جدی؟
‫پس باید ترتیب برعکسش جواب بده.
‫- چطور؟ ‫- ۵، ۴، ۱ رو امتحان کن.
‫همه‌ی چراغ‌ها با ۱، ۴، ۵ قرمز شدند،
‫پس باید با ۵، ۴، ۱ سبز بشن.
‫- اینو چطور فهمیدی؟ ‫- واقعاً این ‌طوریه؟
‫- اینو چطور فهمیدی؟ ‫- واقعاً این‌طوریه؟
‫[فشار دادن دکمه‌های ۵، ۴ و ۱]
‫[که جواب نمی‌دهد]
‫[نالیدن از خجالت]
‫خودتو زیاد جلو ننداز.
‫[برخورد خشن]
‫[ناامید]
‫دو، یک، سه.
‫من می‌رم یه جای دیگه رو بگردم. ‫این کار من نیست.
‫[گبی صحنه را ترک می‌کند]
‫راستش درباره‌ی من،
‫چیستان‌ها و این جور چیزها اصلاً نقطه‌قوتم نیست.
‫معمولاً این کار رو به هیه‌ری یا جان می‌سپردم،
‫و خودم دنبال سرنخ‌های دیگه می‌گشتم.
‫من می‌رم بگردم.
‫من این‌جا یه قفل کارت‌خوان دیدم، گبی.
‫- کارت خودمون رو امتحان کردی؟ ‫- هنوز نه.
‫یه قفل کارت‌خوان هست.
‫[قفل کارت‌خوان]
‫یونگ‌جین، این کارته.
‫[تلاش برای استفاده از کارت عابربانک]
‫کار می‌کنه؟
‫کار نمی‌کنه، مگه نه؟
‫- نه، کار نمی‌کنه. ‫- نه؟
‫[تیم جست‌وجو موفق نشد]
‫[در همین حال، تیم بازیابی برق اضطراری]
‫چطوری باید جواب رو پیدا کنیم؟
‫- خیلی سخته. ‫- این فقط...
‫[غرق در فکر]
‫این یکی...
‫وقتی هم‌تیمی‌هام دکمه‌ها رو فشار می‌دادن، ‫از نزدیک نگاه کردم.
‫بعد، یه الگو پیدا کردم.
‫وقتی دکمه‌ها رو یکی‌یکی امتحان می‌کردن،
‫دیدم کدوم دکمه کدوم لامپ رو روشن می‌کنه.
‫وظیفه‌ی بعدی من حفظ کردنشون بود.
‫وقتی این کار انجام بشه،
‫مثل آب خوردنه.
‫[یونگ‌جین پس از حفظ کردن الگوها ناجی می‌شود]
‫- این سه تا لامپ رو روشن می‌کنه. ‫- آره، ۱، ۲ و ۴.
‫- این لامپ‌های ۱، ۲ و ۵ رو روشن کرد. ‫- پس ۱، ۲، ۴ و ۱، ۵، ۶.
‫فهمیدم. این دو تا کار رو راه میندازن.
‫[موفقیت تنها با چند کلیک]
‫هی، جواب داد.
‫[جان بالاخره چراغ‌ها را روشن کرد]
‫- ایول. ‫- آره.
‫کل تیم از دیدن لی یونگ‌جین تقلبی ‫تو تاریکی هفته‌ی قبل،
‫به شدت ضربه روحی دیده بود.
‫پس روشن شدن چراغ‌ها آروممون کرد.
‫حتی کولر رو هم روشن کردیم.
‫کارخانه‌ی متروکه خیلی گرم بود.
‫هی، کولر هم کار می‌کنه.
‫- این فوق‌العاده‌ست. ‫- بذارین یه کم از هوای خنک لذت ببریم.
‫[همگی دور کولر جمع شدن]
‫اینم از کولر. عالیه.
‫چیزی که بیشتر از همه دوست داشتم ‫این بود که کولر روشن بود.
‫خیلی مدیون جان بودم.
‫اواسط تابستونه.
‫به لطف کولر،
‫می‌تونستیم با راحتی سرنخ پیدا کنیم، ‫هرچند کوتاه مدت.
‫وای، چقدر خنکه.
‫[لذت بردن از نعمت احاطه شدن با هوای خنک]
‫عاشق اینم.
‫کولر حرف نداره.
‫کارینا، قفل روشن شد.
‫- الان امتحانش کنیم؟ ‫- بالاخره روشن شد.
‫- کدوم؟ قفل کارت‌خوان. ‫- همونی که قبلاً بود.
‫[تلاش مجدد برای استفاده از کارت]
‫فکر نکنم این باشه. ‫باید یه کارت شناسایی کارمند پیدا کنیم.
‫[با کارت سیاه نمی‌شه وارد شد]
‫می‌خوام این در رو باز کنم.
‫[دوهون می‌خواهد در اتاق کنفرانس را باز کند]
‫کجا می‌تونه باشه؟
‫مگه معمولاً کارت رو همین ‌جا نمی‌ذارن؟
‫[رویدادها و برنامه‌های ماهانه]
‫[شاید این‌جا؟]
‫[نه]
‫- هی، اون چیه؟ ‫- صبر کن.
‫- این یه جوریه. ‫- بیا پیش ما.
‫- خون هست. ‫- خون؟
‫توی تاریکی متوجه‌ش نشدم.
‫عجیبه.
‫لکه‌ی خون عجیبه.
‫[نشانه‌ی واضح خون زیر جعبه‌ها]
‫چرا این‌جا خون ـه؟ ‫اون جعبه‌ی سیاه رو باز کن.
‫مشکوک به نظر میاد.
‫- خالیه. ‫- شاید سعی کردن با جعبه‌ها بپوشوننش؟
‫حجم خون نسبتاً زیاد بود.
‫با خودم فکر کردم نکنه قتلی اتفاق افتاده.
‫ممکنه این خون متعلق به کسی باشه ‫که تو دفتر به قتل رسیده؟
‫باید کارت شناسایی کارمند رو این‌جا پیدا کنیم.
‫- مگه نه؟ ‫- این می‌تونه راه ورودمون باشه.
‫- این رویکرد خوبیه. ‫- کارت شناسایی کارمند.
‫[یا هر نوع کارت شناسایی.]
‫[لیست جستجو] ‫[کارت کارمند، کارت شناسایی]
‫اطلاعات شخصی.
‫[از این کشوها شروع می‌کنیم]
‫- حتماً یه چیزی این‌جا هست. ‫- موافقم.
‫[گشتن در میان اسناد برای یافتن سرنخ]
‫[زیر هیچ سنگی بدون بررسی نماند]
‫همه‌ی سوراخ سنبه‌ها رو گشتیم،
‫ولی حتی یه تیکه کاغذ هم ‫پیدا نکردیم.
‫اون موقع بود که احساس ناامیدی ‫و درماندگی کردیم.
‫من احتمالاً همه‌ی جعبه‌ها ‫و کابینت‌هایی رو که پیدا کردم باز کردم.
‫هیچ سرنخی ‫بین این همه‌ی چیزهای مشکوک نیست.
‫[سرنخ‌ها به راحتی پیدا نمی‌شوند]
‫[آه عمیق]
‫این آسون نیست.
‫این چقدر اعصاب‌خردکنه؟
‫بزنیم روی کلید اف1.
‫من این‌جا دکمه‌ی اف1 رو می‌زنم.
‫اف1.
‫[امروز رو مرخصی می‌گیرم]
‫چی می‌تونه باشه؟
‫- چیه؟ ‫- نمی‌تونم جلوی کنجکاویم رو بگیرم
‫که اون سرنخ چی می‌تونه باشه!
‫یه جای کار می لنگه.
‫- سیب‌زمینی سرخ‌کرده‌؟ ‫- انداختنشون.
‫[یکی سیب‌زمینی سرخ کرده انداخته ‫و سس گوجه ریخته]
‫حتماً یه اتفاقی این‌جا افتاده.
‫ممکن نیست کسی سیب‌زمینی سرخ کرده انداخته باشه.
‫چرا که نه؟
‫چرا می‌گی همچین چیزی نمی‌شه؟
‫[یعنی گبی تا حالا سیب‌زمینی نریخته؟]
‫- یه چیزی اینجا جور درنمیاد. ‫- موافقم.
‫حتماً موقع غذا خوردن یهو دزدیده‌ شدن.
‫- یعنی داشتن می‌خوردن و بردنشون؟ ‫- آره.
‫- این قطعاً مشکوکه. ‫- واقعاً هم عجیب به نظر میاد.
‫حتماً همه‌ی تیم سیب‌زمینی خورده بودن.
‫یه‌سری ته‌مونده هم اینجاست.
‫حتماً دورهمی شام داشتن.
‫فکرشو بکن.
‫اگه دو روز اینجا گیر بیفتیم،
‫مجبور می‌شیم همین سیب‌زمینی‌ها رو بخوریم.
‫[وحشت‌زده]
‫- می‌فهمی چی می‌گم، نه؟ ‫- من آماده‌م.
‫- برای زنده موندن مجبوریم این کارو بکنیم. ‫- با سنگ ‌کاغذ قیچی تصمیم بگیریم.
‫برنده می‌تونه بخورتش.
‫مطمئنم از پسش برمیام.
‫شکلاتای توی آبدارخونه رو هم باید بخوریم.
‫من که لب نمی‌زنم.
‫[آخرین راه]
‫چندشه.
‫اه، چه بوی گندی.
‫[هیه‌ری داره صحنه‌ی سیب‌زمینی‌ها رو بررسی می‌کنه]
‫[تق‌تق]
‫[هل دادن و تقه زدن]
‫وقتی داشتم کشوها رو با هم مقایسه می‌کردم،
‫دیدم یکی‌شون عمقش با بقیه فرق داره.
‫عمقش فرق داشت...
‫[عجیب کم‌عمقه]
‫چطور بگم؟
‫صداش هم فرق داشت.
‫- این مشکوکه. ‫- موافقم.
‫- این کشو؟ ‫- آره.
‫[ناله‌ی گیج و ویج]
‫یه کشوی خاص حسابی توجهم رو جلب کرد.
‫بارها و بارها بهش ضربه زدم.
‫از زیر و از بغل هم امتحانش کردم.
‫[تق]
‫[تق، تق، تق، کوبش]
‫ولی نتونستم بازش کنم.
‫چرا نمی‌تونم بازش کنم؟
‫- تو هم فکر می‌کنی عجیبه، نه؟ ‫- آره.
‫- واقعاً عجیبه. ‫- چرا باز نمی‌شه؟
‫شاید این جواب بده. ‫باز شو سسمی.
‫- ببین. ‫- باز شو سسمی.
‫بیا، کشو رو برامون باز کن.
‫[زور زدن]
‫شاید مجبور بشیم...
‫ولی فقط...
‫اون سس پاشیده‌شده ‫خیلی عجیب به نظر می‌رسید.
‫عادی‌ش اینه که صاف بریزه پایین.
‫ولی دور دستگیره،
‫می‌شد دید که ردش یه‌جوری کج شده.
‫مگه می‌شه رد سس پیچ خورده باشه؟ ‫اصلاً منطقی نبود.
‫[گبی داره مسیر سس رو زیر سؤال می‌بره]
‫این عجیبه.
‫خیلی عجیبه.
‫نمی‌تونیم با زور بازش کنیم؟
‫- چی شده؟ ‫- دستگیره می‌ره تو!
‫وقتی فشارش می‌دم، دستگیره فرو می‌ره!
‫یهویی؟
‫- چی؟ ‫- تکون می‌خوره.
‫- تکون می‌خوره؟ ‫- آره.
‫به فشار واکنش می‌ده.
‫سایر دستگیره‌ها تکون نمی‌خوردن،
‫ولی این یکی وقتی فشارش دادم حرکت کرد.
‫می‌تونی فشارش بدی و بچرخونیش؟
‫جدی می‌گی؟
‫این یکی از همه مشکوک‌تره.
‫[اتاق کنفرانس]
‫[دستگیره را بچرخانید تا رد سس هم‌راستا شود]
‫[و کشوی مخفی باز شود]
‫- کلید اتاق کنفرانس. ‫- عجب چیزیه.
‫[کلید اتاق کنفرانس پیدا شد]
‫واقعاً باورنکردنیه.
‫یه چیزی اینجا درست نیست.
‫[تازه‌وارده از اول ‫به سیب‌زمینی و سس شک کرده بود]
‫- این قطعاً مشکوکه. ‫- واقعاً عجیب به نظر میاد.
‫[اون توی صحنه‌ی جرم موند و نتیجه گرفت]
‫گبی.
‫دمت گرم، گبی.
‫- گبی، حس ششمت خیلی خوبه. ‫- آره، البته کار خاصی نکردم.
‫- ما که هیچی پیدا نکرده بودیم. ‫- خیلی خفنی.
‫باید بیشتر حواسمون به ‫مشکوک‌ترین چیزها باشه.
‫من درباره‌ی چیزهای مشکوک ‫یه درس مهم گرفتم.
‫از این به بعد، فشارشون می‌دم ‫و می‌چرخونمشون.
‫از اولش هم می‌گفت ‫هیچ کی سیب‌زمینی رو این‌طوری نمی‌خوره.
‫- از همون اول همینو می‌گفت. ‫- هیچ کی این‌طوری نمی‌ریزدشون.
‫- حق با توئه. ‫- این دیگه دیوونه‌کننده‌ست.
‫افتخار باز کردنش با تو، گبی.
‫- بفرما، گبی. ‫- واقعاً می‌تونم؟
‫البته.
‫این اولین باره که یه در رو باز می‌کنم
‫- از وقتی به شما ملحق شدم. ‫- جدی؟
‫اون چیه؟
‫- چه کوفتیه؟ ‫- مو به تنم سیخ شد!
‫واقعاً شوکه شده بودم.
‫زندگی دوگانه‌ام لو رفت.
‫ترسناک بود ‫که کل دیوار این‌طوری پوشیده شده بود.
‫با خودم گفتم شاید طرفدار کارینا هستن.
‫انقدر دوستش دارن؟
‫شاید خیلی طرفدار دوآتیشه هستن.
‫ولی از طرفی، نمی‌تونستم جلوی این فکرم رو بگیرم ‫که عکس‌ها خیلی شلخته چسبونده شده بودن.
‫- البته توی عکس‌ها خیلی محشری. ‫- واقعاً؟
‫خیلی خوشگل افتادی، کارینا.
‫زیبایی.
‫چون عکس خودمون بود، ‫یکم خوشحال شدم و از نزدیک‌تر نگاه کردم.
‫وسطش یه شکاف کوچیک پیدا کردم.
‫به نظر میاد این‌جا در داریم.
‫شاید اگر بگیم کارینا دوستت دارم باز بشه.
‫- یه چیزی مثل هوش مصنوعی «بنگر»؟ ‫- «بنگر»!
‫[برای باز کردن این درها باید چه کار کنند؟]
‫پریزهای برق ۱۱۰ ولت توجهم رو جلب کرد.
‫پریزها ۱۱۰ ولتی بودن،
‫ولی دوشاخه‌ی پنکه برای ۲۲۰ ولت بود.
‫با خودم گفتم، ‫یعنی می‌شه ازش استفاده کرد یا نه؟
‫[دوشاخه‌ی کولر را بررسی می کند]
‫کولر خیلی برام عجیب بود ‫چون دوشاخه‌اش ۱۱۰ ولتی بود.
‫وقتی وصلش کردم، کولر کار کرد.
‫[کولر روشن شد]
‫فکر کردم پنکه هم باید کار کنه.
‫برای همین مبدل برق رو برداشتم
‫و به دوشاخه‌ی پنکه وصلش کردم تا روشنش کنم.
‫اما وقتی پنکه کار نکرد،
‫با خودم فکر کردم شاید عمدی این‌طور طراحی شده.
‫این دفتر رئیس کارخانه‌ست، نه؟
‫- فقط اسمش اتاق کنفرانسه. ‫- همه ساکت.
‫فکر کنم صدای جیغ شنیدم.
‫- چی؟ ‫- یا شاید نه.
‫- امیدوارم همین‌طور باشه. ‫- بس کن.
‫- داری دیوونه‌مون می‌کنی. ‫- ببخشید.
‫[بی‌خبر از اوضاع بیرون ‫و از سر گرفتن جست‌وجو]
‫این کت مال کی بوده؟
‫اگه یکی از ما اینو بپوشه، درها باز می‌شن؟
‫نه، همچین چیزی نمی‌شه، نه؟
‫- یعنی خودمون رو جای صاحبش جا بزنیم؟ ‫- آره.
‫دوهون، تو امتحانش کن.
‫اینجا نقش صاحبش رو بازی کن.
‫[صدای پاره شدن]
‫[کندن پوسترها بدون هیچ تردیدی]
‫باید انقدر بی‌ملاحظه باشی؟
‫[من رفتم]
‫این مطمئن‌ترین راه برای ناراحت کردنشه.
‫دیدن این‌که جان ‫پوسترهای گروه من رو بدون هیچ تردیدی پاره می‌کرد،
‫همه‌ چی رو برام روشن کرد.
‫اون حتماً نفوذی داخل اکسین بود.
‫واقعاً شبیه یه پدر شده بودی
‫که با عصبانیت می‌ره توی اتاق پسرش ‫و پوسترهای کارینا رو از دیوار می‌کنه.
‫- بشین درستو بخون! ‫- پسره هم شاگرد بدی بود.
‫داد می‌زد، «ای بچه‌پررو»!
‫ای بچه‌پررو!
‫هی، این چیه؟
‫[پریز ۱۱۰ ولت و دوشاخه‌ای ‫که یونگ‌جین قبلاً امتحان کرده بود]
‫وصلش کردم، ‫ولی درست جا نمی‌رفت.
‫برای همین داشتم تکونش می‌دادم.
‫[کلیک]
‫- برداشتی؟ ‫- ترسیدم.
‫- فشارش دادم و باز شد. ‫- سر خورد و باز شد.
‫- عالیه. ‫- آفرین.
‫- واقعاً غافلگیرم کرد. ‫- کارت عالی بود.
‫مگه این...
‫- مرد حسابی. ‫- این دیگه خیلی...
‫نقشه‌ی دزدیدن رئیس نا بود.
‫کل نقشه دقیقاً همون‌جا بود.
‫خب، اینم از این.
‫- همه ‌چیو از قبل برنامه‌ریزی کرده بودن. ‫- آره واقعاً.
‫- نقشه‌ش از قبل کشیده شده بود. ‫- دقیقاً.
‫این طرح‌های ای و بی یعنی چی؟
‫نقشه‌ی آدم‌ربایی با جزئیات کامل نوشته شده بود.
‫قشنگ معلوم بود ‫کجا و چطوری می‌خواستن بدزدنش.
‫[جنایتی با نقشه‌ی خیلی دقیق]
‫دوباره باید راه بیفتیم؟
‫- عملیات بزرگی بوده. ‫- این چیه؟
‫- احتمالاً این‌طوری گرفتنش. ‫- انگار خیلی سیب‌زمینی سرخ‌کرده دوست دارن!
‫اونا تمام رفت‌وآمدهای ایلون اچ. نا رو چک کرده بودن
‫و با وسواس عجیبی دنبالش بودن.
‫[بعضی وقتا می‌ره چایخونه]
‫رئیس نا.
‫[محل اقامت در آمریکا]
‫طبق این نوشته، ‫به رئیس نا ردیاب وصل کرده بودن.
‫یعنی در واقع،
‫بعد از این‌که آمار پاتوق‌هاشو درآوردن، دزدیدنش.
‫[اطلاعاتی که تا اینجا پیدا کردیم]
‫۱. نقشه‌ی آدم‌ربایی‌شون خیلی دقیق بوده
‫۲. به ایلون اچ. نا ردیاب وصل کرده بودن
‫اینجا رو ببینید.
‫سونگ، محافظ شخصی رو ‫مخصوص زیر نظر داشتن.
‫حراست
‫منشی کیم و رئیس تیم امنیتی رو هم داریم.
‫منشی کیم چشه؟
‫اسم همون سریاله است.
‫یه چیز دیگه هم که چشممو گرفت
‫این جمله توی سندی بود ‫که مهر کاملاً محرمانه داشت.
‫نوشته بود کیف امنیتی مشکی اولویت بالایی داره.
‫«یه کیف امنیتی مشکی.»
‫حتماً خیلی ارزش داشته.
‫اونا فهمیده بودن رئیس نا موقع جابه‌جا شدن،
‫اون کیف امنیتی مشکی رو شخصاً با خودش می‌بره.
‫می‌خواستن دقیقاً توی همون موقعیت ‫نقشه‌شونو اجرا کنن.
‫هدف آدم‌رباها ممکنه خود رئیس نا باشه،
‫ولی شاید واسه این آوردنش اینجا
‫که اون چیز خیلی مهمی که همراهش بوده رو بگیرن.
‫توی لیست، جای فعلی رو کارخانه‌ی متروکه زدن.
‫نقشه دارن همین‌جا نگهش دارن.
‫- «همین‌جا حبس می‌شه». پس اینجاست. ‫- حتماً یه جایی همین‌ دور و براست.
‫- آره، باید همین‌جا باشه. ‫- ما اومدیم به گیونگ‌هوارو ۳۵.
‫- درسته. ‫- همین‌جاست.
‫پس اینجاست دیگه.
‫باید یه جایی همین‌جاها قایمش کرده باشن.
‫- قایم شده... ‫- اهداف...
‫- حتماً توی ساختمون کارخونه‌ست. ‫- آره.
‫- ممکنه. ‫- خیلی احتمالش زیاده.
‫[آیا رئیس نا توی ساختمون کارخونه‌ست؟]
‫واسه رفتن به بقیه‌ی جاها،
‫ابزارهای دیگه هم لازم داریم، نه؟
‫- آره، باید یه در دیگه رو باز کنیم. ‫- درسته.
‫[هنوز راهی برای رد شدن ‫از این قفل کارت‌خوان پیدا نکردن]
‫- اینجا که چیزی نیست. ‫- نیست؟
‫[بررسی دوباره‌ی تمام جاهایی
‫که قبلاً گشته بودن]
‫چیزی به چشمم نمیاد. ‫از دفعه‌ی قبلم بدتره.
‫توش فقط سیب‌زمینی بود، نه؟
‫[سطل زباله‌ای که قبلاً دیده بودن]
‫جان، می‌تونی یه بار دیگه چکش کنی؟
‫- بچه‌ها! ‫- یه کارت اینجاست.
‫- کارت پیدا کردی؟ ‫- جدی؟
‫کجاست؟
‫من که فقط سیب‌زمینی دیده بودم.
‫حتماً دو تیکه‌ش کرده بودن که پیداش نکنیم.
‫- خیلی خب، بریم . ‫- اصلاً فکر نمی‌کردم اونجا باشه.
‫- اونجا بود؟ ‫- آره.
‫- بریم دیگه. ‫- پیش خودم گفتم اینا چقدر سیب‌زمینی دوست دارن.
‫واسم درس شد.
‫اصلاً دقت نکرده بودم.
‫باید بیشتر حواسمو جمع کنم.
‫باورم نمی‌شه چیزی که جلوی چشمم بود رو ندیدم.
‫من دو بار اون سطل آشغال رو گشتم.
‫- پس بریم. ‫- باشه.
‫- مواظب باش. ‫- چراغ‌قوه لازم داره .
‫- چراغ‌قوه‌ها کجاست؟ ‫- قبلاً یکی دیده بودم.
‫[یه سرک کشیدن ریز]
‫- جان، تو زود می‌ترسی؟ ‫- چی؟
‫- بزدلی؟ ‫- از این به بعد بهم بگید پارک بزدل.
‫- پارک بزدل. ‫- پارک بزدل.
‫[تیکه‌های کارت توی دستای پارک بزدل]
‫می‌خوای با چسب به هم بچسبونیمشون؟
‫- توی دفتر چسب هست. ‫- آره.
‫یه دونه آوردم اینجا.
‫چون چند بار بخش اداری رو گشته بودم، ‫می‌دونستم اونجا چسب داریم.
‫[ردیاب وسایل]
‫لازمه چسبش بزنیم؟
‫[چسب رو جوری باز می‌کنه انگار کار هر روزشه]
‫پیشنهاد دادم کارت رو با چسب درست کنیم ‫و دادمش به جان.
‫[عملیات چسباندن کارت شروع شد]
‫یه امتحانی بکن.
‫- تایید شد. ‫- ایول، کار کرد!
‫خیلی خب.
‫[احراز هویت موفقیت‌آمیز بود]
‫اینجا خون ـه.
‫دارم خون می‌بینم.
‫بچه‌ها، اینجا پر خون ـه.
‫[لکه‌های خون در تمام کف زمین پخش شده]
‫- ببینید. ‫- بچه‌ها، این تازه اولشه.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»