‫ای وای.
‫[کفش‌های شین نائه‌ریونگ رو پیدا کرد.]
‫این چیه؟
‫زیر پایت خاک...
‫[ماموران بدون هیچ علتی فرار می‌کنن.]
‫کجا بریم؟
‫بگو کجا!
‫زیر پایت خاک...
‫- بالای سرت هوا. ‫- چی شده؟
‫[مایع سیاهی روی زمین می‌ریزه.]
‫- چی شد؟ ‫- خودت را به این طلسم گره بزن.
‫- من چیزی ندیدم. ‫- همون روح قبلیه بود.
‫واقعا؟
‫[نفس عمیق می‌کشه.]
‫نزدیک بود قلبم وایسته.
‫فقط تصمیم گرفتم فرار کنم.
‫[بعد از اینکه پیشنهاد داد ‫طلسم رو نخونن...]
‫[گفت فرار کنیم!]
‫[کاملا بهش ایمان آورد.]
‫زیر پایت خاک، بالای سرت هوا.
‫خودت را به این طلسم گره بزن.
‫گفتم ولش کن، فقط می‌خوام زنده بمونم.
‫باید خودم رو توی اولویت قرار می‌دادم.
‫- زیر پایت خاک، بالای سرت هوا. ‫- آره، باید قرائتش کنیم.
‫- خودت را به این طلسم گره بزن. ‫- خودت را به این طلسم گره بزن.
‫- زیر زمین فرو برو. ‫- زیر زمین فرو برو.
‫- با جریان آب دور شو. ‫- با جریان آب دور شو.
‫- زیر پایت خاک، بالای سرت هوا. ‫- زیر پایت خاک، بالای سرت هوا.
‫- خودت را به این طلسم گره بزن. ‫- خودت را به این طلسم گره بزن.
‫- زیر زمین فرو برو. ‫- زیر زمین فرو برو.
‫[همزمان با خوندن طلسم جلو می‌رن.]
‫- بالای سرت هوا. ‫- بالای سرت هوا.
‫[با تردید قدم برمی‌داره.]
‫[بالاخره به دری می‌رسه ‫که جلوش روح رو دیده بود.]
‫- زیر پایت زمین، بالای سرت هوا. ‫- زیر پایت زمین، بالای سرت هوا.
‫[زود باش.]
‫زیر زمین فرو برو. ‫با جریان آب دور شو.
‫- زیر پایت زمین... ‫- ای وای!
‫بالای سرت هوا...
‫[کلی مایع سیاه از دهن ‫شین نائه‌ریونگ بیرون ریخته.]
‫- زیر پایت زمین، بالای سرت هوا. ‫- چوب استراتژی مخفی رو می‌خوام.
‫- بیا تو. ‫- خودت را به این طلسم گره بزن.
‫[با احتیاط وارد اتاق می‌شه.]
‫این همون صندوقچه است که گفته بود؟
‫- لابد دیگه. ‫- کلیدش رو نداریم.
‫- ای وای. ‫- کلید همراه خودش نیست؟
‫می‌تونیم ببریمش؟
‫- به نظرت ببریم؟ ‫- آره، ببریم.
‫[با صندوقچه طلسم‌های مخفی ‫اتاق رو ترک می‌کنن.]
‫زمین زیر پایت...
‫[موقع برگشتن هم طلسم رو می‌خونه.]
‫یونگ‌جین، چطوری بازی کنیم؟
‫مگه کلید نمی‌خواد؟
‫قفل صندوقچه یه کلید می‌خواد.
‫واسه همین گفتم اول ‫باید کلیدش رو پیدا کنیم.
‫- توی اتاقش نگهش می‌داشت؟ ‫- بذار بگردم.
‫وایستا.
‫آها.
‫زیر صندوقچه یه کاغذی بود ‫که انگار راهنما می‌اومد.
‫در واقع باید بگم... ‫حکایت یا شعری بود؟
‫در کل یه متنی پیدا کردیم ‫که چند تا حرف چینی داشت.
‫«انرژی خارق‌العاده‌ای...»
‫- یه‌جا «مخفی شده.» ‫- «در تاریکی.»
‫«در تاریکی مخفی شده.»
‫«برای باز کردن در...»
‫خلاصه نوشته باید ‫یه چیزی رو برداریم.
‫این کلمه رو بلدی؟
‫نه.
‫باید بیشتر به هزار نامه جادویی دقت می‌کردم.
‫حیف که سریال رو تا ته ندیدم.
‫منظورش طلسم‌ها نبود؟
‫این هم ممکنه.
‫- وایستا. قبلا... ‫- ولی منظورش چیه؟
‫من روی بالش خانم شین طلسم دیدم.
‫- واقعا؟ ‫- بریم بیاریم؟
‫[دوباره وارد اتاق شین نائه‌ریونگ می‌شن.]
‫ببخشید خانم شین. ‫باید طلسم‌های کاغذی رو ببرم.
‫یعنی اینجا مخفیش کرده؟
‫ممکنه زیر روتختی باشه؟
‫امکان نداره.
‫نه، نیست.
‫[همه‌چی رو بلند می‌کنن.]
‫چشم‌بند خواب چی؟
‫نه، نبود.
‫ممکنه توی جوراب‌هاش باشه؟
‫[حتی جوراب‌های خانم شین رو می‌گرده.]
‫پیش خودش که نبود.
‫می‌تونم وقتی روح ظاهر شد ‫این رو تکون بدم.
‫- خواهشا نکن. ‫- اینطوری ترسناک‌تر نمی‌شه؟
‫یعنی کجا ممکنه باشه؟
‫[بی‌فایده بود.]
‫اذیت نکن خانم شین.
‫[هنوز کلید صندوقچه پیدا نشده.]
‫خیلی مشتاقم بدونم توش چیه.
‫- می‌خوای دعا کنیم گبی؟ ‫- راستش...
‫خانم شین، می‌خوای چی رو پیدا کنیم؟ ‫لطفا بهمون بگو.
‫فقط می‌خوام از اینجا برم.
‫خیلی ترسناکه.
‫نباید انقدر سخت باشه.
‫«آنان که شهامت ندارند...»
‫منظورش آدم‌هاست.
‫خب.
‫معنی این حرف «برادر بزرگتر» نبود؟ ‫توی جمله «برادران» معنی نمی‌شه؟
‫آخه نامفهومه که مثلا ‫خودمون بگیم «میوسوک.»
‫«میوسوک»؟
‫- خودت دیدی دیگه؟ ‫- آره.
‫دقیقا همین بود.
‫- مطمئنم یه راه حل واضح داره. ‫- خب؟
‫- موافقم. ‫- خب.
‫باید به جایی تکیه‌اش بدیم؟
‫واقعا؟
‫- چون نمی‌تونیم متن رو بخونیم... ‫- خیسش کنیم؟
‫نباید روی حروفش انقدر تمرکز کنیم.
‫می‌خوای خیسش کنی؟
‫- توی آب سیاه؟ ‫- موافقم.
‫یه جمله‌ای درباره ‫«اشک‌های تلخ زن» داشتیم.
‫گفتم شاید ارجاع به آب سیاه باشه.
‫شاید چند تا حروفش ظاهر بشه.
‫[به راهرویی رسیدن ‫که آب سیاه ریخته بود.]
‫امیدوارم درست باشه.
‫[توی آب خیسش می‌کنه.]
‫- رنگش عوض شد. ‫- آره، انگار...
‫فقط کاغذ رو سیاه کردیم.
‫[تازه داره می‌درخشه.]
‫[ساکت خیره شده.]
‫شاید...
‫یه ربطی به دوازده تا نماد زودیاک داره.
‫خب؟
‫عکسشون روی دیواره.
‫نکنه یکی از این‌ها لازمه؟
‫شاید اشتباه می‌گم.
‫شما توجه نکنین.
‫- ذهنم درگیر شده. ‫- نه، به نظرم رویکرد خوبیه.
‫ایده جدیدیه دیگه.
‫آره هیه‌ری. رویکرد هوشمندانه‌ایه.
‫دوازده تا نقاشی زودیاک ‫اطرافمون بود.
‫وقتی بالاترین جمله اون بند دقت کردم...
‫[اژدها]
‫حرف «اژدها» رو دیدم.
‫توی اسمم دارمش،
‫و اژدها یکی از نمادهای زودیاکمه.
‫[اژدها؟]
‫- «بین اژدها و ببر.» ‫- چی گفتی؟
‫«بین اژدها و ببر.»
‫- چی؟ ‫- این خط رو ببین.
‫«بین اژدها و ببر.»
‫- واقعا؟ ‫- آره، راهنماست.
‫- فهمیدم. ‫- «اژدها و ببر.»
‫اژدها و ببر رو که داریم. ‫این رو برگردونیم، می‌شه «بین.»
‫[بین اژدها و ببر.]
‫خب، بین اژدها و ببر عکس خرگوش رو داریم.
‫[خرگوش بین اژدها و ببره.]
‫[هنوز قانع نشده، ‫ولی نقاشی خرگوش رو برمی‌داره.]
‫اون لایه دیوار رو هم بردار.
‫- برش دار. ‫- بگیر دیگه.
‫- بردار. ‫- حتما همینه.
‫[لایه درونیش رو برمی‌داره.]
‫[با مشت سوراخش می‌کنه.]
‫- خودشه؟ ‫- واقعا؟
‫- یه چیزی توشه. ‫- آفرین یونگ‌جین.
‫پاره‌اش کن.
‫دمت گرم یونگ‌جین.
‫[فضایی مخفی کم‌کم مشخص شد.]
‫چیه؟
‫- آفرین یونگ‌جین. ‫- حرف نداری.
‫دمت گرم.
‫[یونگ‌جین به فینال می‌ره.]
‫[جعبه مخفی پیدا کردن.]
‫باحال بود.
‫بهترین بازیکن روز شدی.
‫ولی جدی...
‫اصلا متوجه اژدها و ببر نشده بودم.
‫- یونگ‌جین. ‫- اون بالا...
‫نوشته بود «اژدها و ببر.»
‫- گوشه بالاش نوشته بود. ‫- راست می‌گی.
‫- «بین.» ‫- «بین.»
‫یونگ‌جین، هر بار بحث اسمت می‌شه ‫حسابی می‌ترکونی‌ها.
‫آره، مثل «لی» و «یونگ.»
‫[لی، یونگ]
‫از اونجا که اون حرف رو توی اسمم دارم، ‫بدجور دلم می‌خواست حلش کنم.
‫وقتی داشتیم می‌گشتیم ‫هی با خودم می‌گفتم:
‫«خیلی دلم می‌خواد من حلش کنم.»
‫باید جوابش رو پیدا کنم.
‫واقعا می‌خوام حلش کنم.
‫[بنا به دلایلی که معلوم نیست، ‫این معما رو دوست داشت.]
‫خیلی خوشحالم که تهش ‫خودم حلش کردم.
‫الان اگه برگردم خونه ‫قراره خواب راحت داشته باشم.
‫اگه حلش نمی‌کردم ‫قطعا بی‌خوابی می‌گرفتم.
‫حرف نداری یونگ‌جین.
‫[هیجان‌زده می‌شه.]
‫- خیلی زرنگی. ‫- جدی.
‫[کلید رو از توی جعبه آوردن.]
‫- یونگ‌جین، بیا. ‫- خودت بازش کن.
‫نه، افتخارش مال شما.
‫چقدر خوشحالم.
‫وای، باز شد!
‫باز شد یونگ‌جین.
‫- بالاخره. ‫- باز شد؟
‫- بذار صندوقچه رو باز کنیم. ‫- باشه.
‫اجازه بده.
‫ترکوندی یونگ‌جین.
‫حالا سرنخ داریم.
‫این‌ها چیه؟
‫[داخل صندوقچه طلسم‌های مخفی.]
‫[یه کیسه قرمز.]
‫[اسناد تا شده.]
‫[یه عکس.]
‫عه، جین‌سوئه.
‫- وای نه! ‫- جین‌سوئه؟
‫جین‌سو، همون پسری که توی ‫دهکده دیدیم، توی عکس بود.
‫[جین‌سو یهو ظاهر شد.]
‫مامان!
‫[پسر در حالی که دنبال ‫مامانش بود، ناپدید شد.]
‫- ای وای. ‫- چیه؟
‫«مهر پنج پایان»؟
‫«روح خشمگین مان‌اوک، ‫مادری که فرزندش را از دست داد،»
‫«از طریق آب‌های سیاه،»
‫«همچنان در این دنیا مانده ‫و نمی‌تواند به دنیای بعدی برود.»
‫«روح پلید او در یک چشم به هم زدن، ‫جان بسیاری را گرفت،»
‫«و حتی هوای تنفس را فاسد کرد.»
‫«برای جلوگیری از این روح خبیث،»
‫«یکی از طلسم‌های ممنوعه به نام ‫مهر پنج پایان را اجرا کردم.»
‫مهر پنج پایان؟
‫«این کار خلاف قوانین آسمانی بود،»
‫«اما برای جلوگیری از فاجعه‌ای بزرگتر، ‫چاره‌ای نداشتم.»
‫«پنج بخش از بقایای روح خبیث را بریدم،»
‫«که شامل سر، دست چپ، پای چپ،»
‫- «درست راست و پای راست می‌شد.» ‫- اون دستی که دیدیم...
‫«بعد، هر کدام از این بخش‌ها را ‫در محفظه مهر و موم ارواح گذاشتم.»
‫«با سر شروع کردم، ‫که زیر انرژی آب مهر و موم شد،»
‫«سپس هر کدام از محفظه‌ها را ‫زیر قوی‌ترین انرژی‌ها ایمن کردم.»
‫«این کار باعث شد روح خبیث ‫نتواند به گناهانش ادامه دهد،»
‫«اما طلسم همچنان کامل نبود.»
‫«اگر کسی با میل خود وارد تابو شود،»
‫«و این طلسم را بشکند،»
‫«روح خبیث بیدار می‌شود ‫و ویرانی‌های بدتری به بار می‌آورد.»
‫- الان که بیدار شده. ‫- آره.
‫[وقتی آن موسونگ طلسم رو شکست.]
‫[رشته‌ای از مرگ‌های ‫عجیب و غریب که به دنبال داشت.]
‫«روح خبیث را فقط می‌توان با مناسکی جهت ‫فرستادن او به دنیای بعدی، آرام کرد،»
‫«که نیازمند یک شیء حاوی روح انسانی است،»
‫«که برای روح خبیث عزیز باشد.»
‫شمشیر.
‫[جین‌سو همیشه شمشیر همراهش بود.]
‫ناراحت‌کننده است.
‫«اول باید چهار عضو مهر و موم شده را یافت،»
‫«وقتی که جفت دست و پای ‫روح خبیث پیدا شد،»
‫«محفظه‌ها را بشکنید.»
‫«محل جای‌گذاری این محفظه‌ها را ‫در نقشه شریان آب پیدا کنید.»
‫«چوب استراتژی مخفی و نوار کتیبه‌دار ‫شما را راهنمایی خواهد کرد.»
‫«هر محفظه‌ای که بشکند، ‫روح خبیث قدرت بیشتری می‌گیرد.»
‫«وقتی هر چهار بخش را پیدا کردید، ‫به مکان مقدس برید،»
‫«جایی که سرش قرار دارد، ‫و مناسک را آنجا اجرا کنید.»
‫«هر پنج عضو را...»
‫«به همراه شیء ارجمند روح خبیث ‫در یک منقل بگذارید.»
‫«زنگ‌های شمن را به صدا در آورید،»
‫«طلسم را مکررا قرائت کنید،»
‫«تا مناسک آغاز شود ‫و روح به دنیای بعدی برود.»
‫- «سوپاناما، ویبولاش.» ‫- «سوپاناما، ویبولاش.»
‫«کینه‌هایت را فراموش ‫و به آسمان عروج کن.»
‫- سوپاناما، ویبولاش؟ ‫- آشنا نیست؟
‫[دست ناخودآگاه روی گردن می‌ره.]
‫سوپاناما، ویبولاش.
‫فکر می‌کردم این دو کلمه ابدی باشن.
‫چون هی جور جادوی باستانی دارن ‫که آدم‌ها رو به وجد میارن.
‫من راحت می‌تونم این بخش ‫«سوپاناما، ویبولاش» رو حفظ کنم.
‫- عجیبه که من هم همینطور. ‫- خیلی راحته.
‫«وقتی مناسک آغاز شد،»
‫«روح خبیث بیشتر از همیشه ‫مقاومت خواهد کرد.»
‫«اگر با جان و دل طلسم را اجرا کنید،»
‫«روح خبیث از این دنیا می‌رود ‫و آرامش به دهکده باز خواهد گشت.»
‫خب، باید اولویت‌بندی کنیم.
‫- اعضاش رو پیدا کنیم. ‫- آره.
‫باید اعضای توی محفظه رو پیدا کنیم ‫و بعد طلسم رو از بین ببریم.
‫- اعضای بدن؟ ‫- آره.
‫اینجا یه دستی ندیده بودیم؟
‫- چرا، اینجا بود. ‫- دسته...
‫- دیدیم. ‫- پیداش کردیم.
‫[دستی که توی سردابه بود.]
‫[می‌خواستن با خودشون ببرن.]
‫[ولی ناگهان مایع سیاه ظاهر شد،]
‫[و مجبور شدن دست رو همون‌جا ول کنن.]
‫باید دوباره یه نگاه بندازیم.
‫یه چیز دیگه مونده.
‫[یک کاغذ دیگه در صندوقچه بود.]
‫یعنی چی نوشته؟
‫- شاید مکان‌های مخفی رو نوشته؟ ‫- حتما جاشون رو نوشته.
‫[نقشه شریان آب دهکده بکسودام]
‫- این همون نقشه شریان آبه؟ ‫- آره.
‫نوشته بود برای پیدا کردنشون ‫باید از نقشه شریان آب استفاده کنیم.
‫حالا کجا می‌شه؟
‫[آیا محل مخفی محفظه‌ها ‫روی نقشه شریان آب هستن؟]
‫یه نقشه از دهکده پیدا کردیم.
‫اطراف لبه‌هاش حروف چینی نوشته بود.
‫[حروف چینی بی‌شماری ‫اطراف نقشه شریان آب نوشته.]
‫«زیارتگاه یونگاندانگ.»
‫- این معنی خاصی داره؟ ‫- لابد دیگه.
‫حالا فهمیدم.
‫حروفی که معنی «آب» ‫می‌ده رو به هم وصل کنیم.
‫محل تلاقی این حروف ممکنه ‫جای محفظه‌ها باشه.
‫مطمئن بودم بی‌دلیل روی نقشه ‫حروف چینی نوشته نشده بود.
‫باید تمام پنج عنصری که روی ‫نقشه نوشته بود رو پیدا می‌کردم.
‫اگه همه رو با خط وصل می‌کردیم،
‫ممکن بود توی نقاط تلاقی این خطوط، ‫جای اعضای بدنی...
‫که نیاز داریم رو ببینیم.
‫اول حرف آب رو پیدا کنیم. اینجاست.
‫این هم یکی دیگه.
‫این بالا چیزی نیست، نه؟
‫ببینم، اون بالا حروفی نداره؟
‫- از آب؟ ‫- حسم بهم می‌گه...
‫باید از هر چهار جهت یه حرف پیدا کنیم ‫که به نقطه تلاقی برسیم.
‫[ولی دیگه نیست.]
‫- نبود؟ ‫- نه.
‫- این چیه؟ ‫- این دو تا رو وصل کنیم؟
‫حروف آب؟
‫اینطوری؟
‫یه علامت روش بذار.
‫- باشه. ‫- دایره بکش.
‫- بعد... ‫- حالا حرف آتش رو پیدا کنیم.
‫حرف آتش؟
‫- خب، بریم بعدی. ‫- اینجاست.
‫این حرف چوبه.
‫- حرف فلز رو می‌بینی؟ ‫- آره.
‫- من هم دیدم. ‫- اینجاست.
‫- هر چیزی هست رو پیدا کنیم. ‫- فلز.
‫- فلز.
‫این حرف زمینه. علامت گذاشتم.
‫اینجا هم حرف زمین داره.
‫[تمام حروف پنج عنصر پیدا شد.]
‫حالا حروف آتیش رو وصل کنیم.
‫آره، حروف جفتی رو به هم وصل کنین.
‫من بکنم؟
‫وایستا گبی.
‫- با این خطکش وصل کن. ‫- آره، فکر خوبیه.
‫با طلسم درست رفتار کن.
‫اگه روح تسخیرت کنه چی؟
‫[می‌ترسه.]
‫[لبخندش رو جمع می‌کنه.]
‫[داره حروف رو می‌چسبونه.]
‫آتش.
‫یعنی این می‌شه؟
‫- فعلا... ‫- باید امتحان کنیم.
‫- بذار ببینم. ‫- باشه.
‫مطمئنم یه چیزی پیدا می‌شه.
‫نگاه کن، اینجا حرف زمینه.
‫شاید اینطوری نباشه.
‫خطوطش با هم تلاقی ندارن.
‫دقیقا.
‫این پنج خط با همدیگه برخورد نکردن.
‫دقیقا همون موقعی که فکر می‌کردم ‫این پنج تا خط یه جایی برخورد دارن...
‫پشتش هم یه سری حروف داره.
‫چوب داره، زمین داره...
‫- هر پنج تا حرف رو داره؟ ‫- آره. آتش.
‫- فلز. ‫- آب.
‫اگه گوشه‌ها رو روی خطوط تا کنیم چی؟
‫- فکر خوبیه. ‫- آره.
‫- نقاطی که تا می‌شن ممکنه... ‫- آره.
‫محل محفظه‌ها باشن.
‫تا کن.
‫[گوشه‌ای که خط اتصال ‫دو حرف چوبه رو تا می‌کنن.]
‫[آیا محفظه اعضای روح خبیث ‫توی نقطه‌ایه که کاغذ تا شده؟]
‫- اینجا محل محفظه درخته. ‫- اینجا؟
‫دقیقا.
‫باید ادامه بدیم. ‫فکر کنم کار درستیه.
‫- باشه. ‫- آتش...
‫بذار یه چیزی رو بررسی کنم.
‫- حرف آتش اینجاست. ‫- آره.
‫پس...
‫[دست چپ، چوب.]
‫- حروف آتیش کجا بودن؟ ‫- اینجاها.
‫- انقدر می‌شه. ‫- درسته.
‫- انقدر؟ ‫- آره.
‫[پای چپ، آتش.]
‫نقطه‌ها رو دونه دونه پیدا کردیم.
‫- خوشحالم بینشون خط کشیدیم. ‫- این پایینه.
‫[زمین، پای چپ.]
‫نقاطش به هم نزدیکه.
‫حالا واسه حرف فلز، ‫باید انقدر تا کنیم.
‫انقدر درسته دیگه؟
‫- آب چپه. ‫- آب؟
‫- اینجاست. ‫- آره.
‫تا وسط تا کن.
‫چی؟ اینطوری؟
‫[آب، سر.]
‫دقیقا وسط آبگیره.
‫سر باید اونجا باشه، نه؟
‫[عضو سر دقیقا وسط آبگیر بکسودامه.]
‫- باید از اونجا بیاریمش؟ ‫- سر باید جای آب باشه.
‫- باید بریم. ‫- باورم نمی‌شه.
‫نقشه داریم؟
‫- آره، توی کیفه. ‫- بذار ببینم.
‫نقاط رو روی نقشه مشخص کنیم و راه بیفتیم.
‫می‌تونیم این نقشه رو با نقاطی ‫که مشخص کردیم، مقایسه کنیم.
‫- عین خودشه. ‫- دقیقا انگار کپی شده.
‫همه رو اینجا بذارم؟
‫آره.
‫توی آبگیر...
‫- اینجا می‌شه. ‫- بنویس «سر».
‫سر باید این اطراف باشه.
‫بعدش اینجا...
‫- بکسودام گاردنه. ‫- آره، رستورانه.
‫«پای چپ» می‌نویسم.
‫- یه‌کم بالاترش... ‫- ساختمون بغلیش...
‫شاید خونه باشه.
‫- نه، همون گلخونه چنبره‌ایه. ‫- دست راست اینجا بود.
‫همون‌جا بود که کانتینر افتاد.
‫- دست راستش رو اونجا دیدیم. ‫- باید برش داریم.
‫توی مسیر زیارتگاه یونگاندانگ...
‫- تقریبا باید از روش رد بشه. ‫- آره، یکی هم اینجاست.
‫- این کدوم عضوه؟ ‫- دست چپه.
‫توی راه باید بگردیم.
‫- یه‌کم زیرش... ساختمونه؟ ‫- فکر کنم.
‫شبیه گلخونه چنبره‌ای بود. ‫حتما پای راستش اونجاست.
‫حرف زمین.
‫باید قبل از اینکه سمت آبگیر بریم، ‫عضوهای دیگه رو جمع کنیم.
‫که بتونیم مناسک پایانی رو ‫اونجا اجرا کنیم.
‫چیزی دستگیرمون شد؟
‫معلوم شد چوب استراتژی مخفی ‫و نوار کتیبه‌دار واسه چی بودن؟
‫[مهر پنج پایان]
‫[چوب استراتژی مخفی و نوار کتیبه‌دار.]
‫- این چوبه. ‫- این‌ها؟
‫این دو تا... آها، فهمیدم.
‫همین می‌شه. ‫نگاه کن، حتی حروف بیشتری داره.
‫[ابزاری که بهشون کمک می‌کنه.]
‫حروف هر پنج عنصر ته تمام ‫چوب‌ها حکاکی شده بودن.
‫ضخامت چوب‌ها فرق داشت.
‫- گفت نوار بهمون سرنخ می‌ده. ‫- با چوب‌ها.
‫چی نوشته؟
‫- اصلا جور در نمیاد. ‫- چرند نوشته؟
‫[حروف بی‌معنی رو کنار هم گذاشته.]
‫سعی کن نوار رو روی یکی از چوب‌ها بذاری.
‫آها، خودت کردی.
‫شاید یه کلمه‌ای تشکیل بده.
‫[نوار آویزون درست کردن؟]
‫نه، دور چوب بپیچ.
‫بعدش حروف رو می‌خونیم.
‫[دور چوب می‌پیچه؟]
‫یعنی چطور...
‫چقدر محکم ببندم؟
‫امتحان کنیم؟
‫شاید اینطوری بتونیم ‫یه سرنخ و راهنمایی پیدا کنیم.
‫یعنی چیه؟
‫- نوشته «فانوس‌های سنگی دوقلو.» ‫- واقعا؟ پس حتما سرنخه.
‫چیزی فهمیدیم؟
‫نوشته «فانوس‌های سنگی دوقلو.»
‫[فانوس‌های سنگی دوقلو.]
‫وقتی یکی یکی خط‌ها رو دیدم...
‫فقط یکیشون جمله واقعی بود.
‫برای آتش باید فانوس‌های ‫سنگی دوقلو رو پیدا کنیم.
‫- یادداشت کنیم. ‫- آتش بود؟
‫[بعدی چوبه.]
‫«آوازی که باد می‌خواند.»
‫فقط این جمله معنی داره.
‫- سرنخه دیگه. ‫- حتما خودشه.
‫- دست چپ اینجا می‌شه. ‫- دست چپ.
‫«آوازی که باد می‌خواند.»
‫این چوب زمینه.
‫[بعدش نوبت زمینه.]
‫«لاک‌پشت تشنه.»
‫[زمین، لاک‌پشت تشنه.]
‫- فلز چی؟ ‫- این رو بگیر.
‫«چشم راهب کودک»؟
‫دقیقا. چشم راهب کودکه.
‫آب.
‫این واسه سره.
‫سر...
‫نوشته «آبگیر بکسودام.»
‫- خود آبگیره. ‫- آبگیر؟
‫دقیقا وسطشه. خب، پس شد آبگیر.
‫- تموم شد دیگه؟ ‫- آره.
‫- آفرین. ‫- خدایا شکرت.
‫دمت گرم.
‫- بعد... ‫- می‌تونی جلوتر بری.
‫- زنگ‌های شمن رو به صدا در بیاورید... ‫- زنگ‌های شمن چیه؟
‫از همون چیز شمنیه؟
‫- چی؟ ‫- همون زنگوله.
‫توی اتاق خانم شین دیدیم.
‫می‌تونم وقتی روح ظاهر شد ‫این رو تکون بدم.
‫- خواهشا نکن. ‫- اینطوری ترسناک‌تر نمی‌شه؟
‫فکر کنم باید موقع تکون دادن زنگ، ‫طلسم رو قرائت کنیم.
‫- دوهون. ‫- بله؟
‫برو زنگ شمن رو بیار.
‫نه خیر گبی. ‫تو هم باید بیای.
‫- من میارم. ‫- من که می‌ترسم.
‫- تنهایی چطور برم؟ ‫- هنوز می‌ترسی؟
‫معلومه.
‫- منطقیه. من هم جرئت نمی‌کردم. ‫- بیاین.
‫- اشکال نداره دوهون. ‫- ولی یونگ‌جین...
‫برو بیارشون دیگه. نترس.
‫یونگ‌جین.
‫ولی آخه...
‫واقعا... یونگ‌جین.
‫جان.
‫باید کمکش کنیم بره؟
‫[مشغول نوشتن از روی طلسمه.]
‫- روی دست عرق‌کرده نمی‌نویسه. ‫- عه؟
‫می‌خوای با خودمون ببریمش؟
‫- چیزی نمی‌شه. ‫- یونگ‌جین.
‫- بیا بریم. ‫- بیا.
‫تو چقدر...
‫[پشت یونگ‌جین قایم شده.]
‫- باید بیای. ‫- باشه، اومدم.
‫[قهقهه می‌زنه.]
‫خیلی ترسویی.
‫آخه یونگ‌جین...
‫- من و ارواح با هم نمی‌سازیم. ‫- خیلی سوسولی.
‫آدم عین دوهون ترسو باشه ‫چطوری می‌خواد زنده بمونه؟
‫دقیقا.
‫- آماده‌اید؟ ‫- آره.
‫همه‌چی رو برداشتین؟ شمشیر چوبی...
‫- خیلی‌خب، بریم. ‫- بزنین بریم!
‫- اولین مقصد کجاست؟ ‫- همه‌چی رو بردارین.
‫- وسایلتون رو نگاه کنین. ‫- اول بریم جایی که نزدیکتره.
‫باید «آوازی که باد می‌خواند» رو پیدا کنیم.
‫نزدیک زیارتگاه یونگاندانگه.
‫[در خودش باز می‌شه.]
‫باورم نمی‌شه.
‫چقدر یهو...
‫«آوازی که باد می‌خواند.»
‫[ماموران به دنبال آوازی ‫که باد می‌خواند می‌گردن.]
‫بریم نگاه بندازیم.
‫باشه.
‫این صدا...
‫[صدای جیرینگی میاد.]
‫- حتما آوازیه که باد می‌خونه. ‫- واقعا؟
‫یعنی خودشه؟
‫- اسمش چی بود؟ زنگوله بادی؟ ‫- هیه‌ری، نگاه کن.
‫خودشه، نه؟
‫[زنگوله بادی که در نزدیکی ‫زیارتگاه یونگاندانگ آویزون شده.]
‫- سرنخ آوازی که باد می‌خواند بود؟ ‫- آره.
‫حتما منظورش این زنگوله بادیه.
‫چی نوشته؟
‫فکر کنم نوشته «میان.»
‫«میان چهار جانگ‌سونگ.»
‫[میان چهار جانگ‌سونگ.]
‫- جانگ‌سونگ؟ اینجاست. ‫- منظورش اونه.
‫- میان چهار جانگ‌سونگ؟ ‫- باید حفاری کنیم.
‫- آره، بریم اونجا. ‫- گفت وسطش؟
‫- چهار جانگ‌سونگ رو گفت. ‫- این چهار تا.
‫[چهار جانگ‌سونگ توی حیاط.]
‫یعنی شمنه محفظه‌های ‫روح خبیث رو اینجا دفن کرده؟
‫- وای خدا. ‫- چه وحشتناک.
‫میان جانگ‌سونگ‌ها...
‫بده من.
‫با دست نکن.
‫[ماموران شروع به کندن زمین ‫در میان چهار جانگ‌سونگ می‌کنن.]
‫- با پشت‌خارون بهتره. ‫- آره.
‫نگاه کنین.
‫- عه، بیل آوردی؟ ‫- از کجا آوردی؟
‫یه چیز بزرگتر بود.
‫اینجاست.
‫- پیداش کردین؟ ‫- جعبه است.
‫باورم نمی‌شه.
‫می‌شه همین الان بازش کرد؟
‫بچه‌ها، یادتون باشه.
‫توی یادداشت گفته بود ‫اگه محفظه رو بشکنیم...
‫- فجایع بدتری رخ می‌ده. ‫- آره، دقیقا.
‫تموم.
‫- یه چیزی دیدم. زیرش رو ببین. ‫- یه چیزی داره.
‫[ظرفی مهر و موم شده ‫با طلسم کاغذی داره.]
‫بریم.
‫- می‌شه... ‫- آره، به نظرم برداریم.
‫- همینطوری برش داریم؟ ‫- آره.
‫- مگه قرار نبود محفظه رو باز کنیم؟ ‫- نه؟
‫- اینجا؟ ‫- وایستا.
‫گفته بود قبل از نابود کردن اعضای بدن، ‫باید محفظه‌ها رو بشکنیم.
‫- باید شکسته بشه. ‫- واقعا؟
‫- پس بازش کن. ‫- باز کن.
‫[طلسم محفظه رو می‌شکنن.]
‫- همچنان باید با خودمون ببریمش، نه؟ ‫- آره.
‫توش چیه؟
‫دسته.
‫[طلسم مهر و موم ‫دست چپ شکسته شد.]
‫[چوب.]
‫[دست چپ روح خبیث.]
‫بیاین. باید بریم پایین تپه.
‫نقشه‌مون کو؟
‫اینجاست.
‫چه ترسناکه.
‫- هیچ کاری نکن. ‫- چیزی نیست. من کنارتم.
‫[چی؟]
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫- خیلی وابسته‌ای. ‫- تسلیم شدم.
‫بهت اعتماد دارم.
‫جان.
‫بله؟
‫باید لاکپشت تشنه این اطراف باشه.
‫خب، بریم لاکپشت تشنه رو پیدا کنیم.
‫- باید بریم پایین. ‫- پایین؟
‫آره.
‫مقصد بعدیمون گلخونه چنبره‌ایه.
‫باشه.
‫- اینجاست؟ ‫- رسیدیم.
‫آره، مقصدمون اینجاست.
‫- بریم. ‫- فکر کنم همین‌جاست.
‫- توی نقشه گفته بود گلخونه چنبره‌ای؟ ‫- آره.
‫[وارد گلخونه چنبره‌ای می‌شن.]
‫خدایا، چه بوی گندی میاد.
‫- حتما از پشت گلخونه است. ‫- آره، لاکپشته.
‫- لاکپشت تشنه؟ ‫- لاکپشت تشنه.
‫[لاکپشت تشنه رو پیدا کنین.]
‫[آیا بن‌بسته؟]
‫باید از اون خروجی بریم؟
‫نکنه بن‌بسته؟
‫نه، یه راه دیگه داره.
‫- اینجاست. ‫- عه.
‫- اینجاست. ‫- خودشه؟
‫خودشه.
‫[داخلش هم کاملا تاریکه.]
‫احیانا اینجا چراغ نداره؟
‫- اینجا یه کلید داره. ‫- کو؟
‫- اینجاست. ‫- می‌بینیش؟
‫- آره، فکر کنم خودشه. ‫- باشه.
‫- کلیدش رو زدم. ‫- آره، برق روشن شد.
‫حداقل نور داریم.
‫از این فضای شوم خوشم نمیاد.
‫[آروم وارد می‌شه.]
‫- همچین جایی داشتن؟ ‫- انگار یه کیلومتر طول داره.
‫[نقطه محفظه زمین.]
‫آب... ‫بچه‌ها، لاکپشته وسط آبه.
‫- داخل حوضه. ‫- زنده است؟
‫[لاکپشت وسط حوض شناوره.]
‫وارد عمق گلخونه که شدیم...
‫یه حوضچه کوچیکی بود...
‫ولی بیشتر شبیه باتلاق بود.
‫مجسمه لاکپشت دقیقا وسطش بود.
‫تازه فهمیدم چرا نوشته بود ‫لاکپشت تشنه.
‫دقیقا روی آب شناور بود.
‫گفته بود تشنه است دیگه.
‫- پس باید بهش آب بدیم. ‫- من هم موافقم.
‫- نگاه کن جان. ‫- ولی چطوری؟
‫مجبوریم این‌ها رو بپوشیم؟
‫ظاهرا دیگه. مجبوریم.
‫[ابزار باغبونی و غواصی]
‫سنگ، کاغذ......
‫خب، من و دوهون انجام می‌دیم.
‫- نه بابا. ‫- واسه چی؟
‫نمی‌دونم چی شد که وظیفه رو ‫به ما محول کردن.
‫[جان یا دوهون]
‫آخه...
‫من که نمی‌خواستم داوطلب بشم.
‫[کیم دوهون، پیشی ترسو.]
‫این کار رو به یه داوطلب بدیم.
‫مگه خانم‌ها مقدم نبودن؟
‫خب، منصفانه برخورد کنیم.
‫باشه.
‫- فکر نکنم چیزی رومون بپره. ‫- اگه ببری تو می‌مونی.
‫بیاین بازی کنیم.
‫- سنگ، کاغذ، قیچی. ‫- سنگ، کاغذ، قیچی.
‫[نفس عمیق.]
‫- خدایا شکرت. ‫- می‌دونستم.
‫خیلی ممنونم.
‫توی فال گفته بود هیه‌ری ‫باید نزدیک آب بمونه.
‫آره. این توصیه بهت شده بود.
‫«انرژی آب امروز خیلی قوی می‌باشد.»
‫«نزدیک آب بمان.»
‫احتمالا منظورش آبگیر بود.
‫اجازه می‌دم کناره‌گیری کنی. جدی.
‫- من که از خدامه. ‫- ولم کن بابا!
‫- اینطوری که نمی‌شه. انصاف داشته باش. ‫- راست می‌گه.
‫[برای اینکه عادلانه باشه، ‫دوباره بازی می‌کنن.]
‫همه آماده باشن، ‫سنگ، کاغذ، قیچی.
‫[هیه‌ری برد.]
‫آفرین!
‫[برادران واگن‌سوار ‫توی فینال به هم می‌رسن.]
‫[متحدان سابق الان با هم دشمن شدن.]
‫نگاه کنین.
‫این مشخصه اندازه دوهونه.
‫- ما که هم‌قد بودیم. ‫- ولی رنگش بهت میاد یونگ‌جین.
‫سنگ...
‫سنگ، کاغذ، قیچی.
‫[شوکه شد!]
‫[ناامید - خوشحال]
‫از بند شلوار یونگ‌جین مشخص بود.
‫دقیقا.
‫بند شلوارت پیش‌بینی کرده بود یونگ‌جین.
‫[نمی‌تونه خنده‌اش رو کنترل کنه.]
‫من به عنوان عضو جوون‌تر ‫باید وارد حوض بشم.
‫ولی بازی طور دیگه‌ای پیش رفت.
‫منصفانه بود دیگه دوهون.
‫انقدر نق نزن.
‫- این اصلا حرفه‌ی تو محسوب می‌شه. ‫- آره.
‫بذار کراواتت رو داخلش بذارم.
‫فقط امیدوارم اونقدر عمیق نباشه.
‫توی یادداشت گفته بود ‫که روح خبیث قوی‌تر می‌شه.
‫- نمی‌دونیم چی پیش میاد. ‫- آره.
‫مواظب باش یونگ‌جین.
‫سوپاناما، ویبولاش.
‫کینه‌هایت را فراموش ‫و به آسمان عروج کن.
‫برات نور می‌ندازم.
‫- نگران نباش. ‫- حسودیم شد.
‫منصفانه بود دیگه.
‫- ممکن بود شما انتخاب بشین. ‫- دقیقا.
‫- سرم که کلاه نذاشتین. ‫- کاملا منصفانه بود.
‫تو انتخاب شدی.
‫- نمی‌شه هم مخالفت کرد. ‫- اصلا.
‫- فرآیند دموکراتیک بود... ‫- مواظب باش یونگ‌جین.
‫چیزیم نمی‌شه.
‫[شک داره وارد بشه یا نه.]
‫خیلی عمیقه‌ها.
‫عمیقه؟
‫امکان نداره.
‫[انقدر تیره است که نمی‌شه ‫عمقش رو دید.]
‫مطمئنی یونگ‌جین؟
‫وایستین، نه. ‫خدا رو شکر زیاد عمیق نیست.
‫پس خوبه.
‫شاید یه راهنمایی زیر لاکپشت باشه.
‫گمونم باید توی آب بذاریش.
‫خدایا، پام داره گیر می‌کنه.
‫- یعنی باتلاقه؟ ‫- آره.
‫[استرس داره.]
‫مواظب باش یونگ‌جین.
‫[به مجسمه لاکپشت رسید.]
‫[محکم گرفتش.]
‫[ولی تکون نمی‌خوره.]
‫چی...؟ نمی‌شه بلندش کرد؟
‫روش آب بریز.
‫- که بهش آب بده؟ ‫- آره.
‫یعنی از آب حوض بریزم؟
‫یا خدا.
‫- چیه؟ ‫- چیزی شد؟
‫- یه حروفی اومد. ‫- جدی؟
‫آره.
‫چه حروفی؟
‫«زیر...»
‫«زیر گل نیلوفر آبی.»
‫[زیر]
‫[گل]
‫[نیلوفر]
‫[آبی]
‫ولی این گل کجاست؟
‫نیلوفر آبی.
‫مگه توی حوض رشد نمی‌کنه؟
‫چرا.
‫- چیزی می‌بینی؟ ‫- فکر کنم توی مسیرم دیدم.
‫جدی؟
‫مگه این طرف گل نبود؟
‫فکر کنم توهم زدی.
‫[هنوز شوکه است که باخته.]
‫واقعا فکر کردم اینجا گل دیدم.
‫نیلوفر آبی بود؟
‫نیلوفر آبی؟
‫[یعنی نیلوفر آبی کجاست؟]
‫«زیر گل نیلوفر آبی.»
‫- زیر... آها. ‫- چیه؟
‫- پیدا کردی؟ ‫- اینه؟
‫اینجا یه الگوی نیلوفر آبی داره.
‫یونگ‌جین، فکر کنم می‌تونی بیای.
‫[ماموریتش تموم شد.]
‫واقعا...
‫حتی محفظه اونجا نبود.
‫- ولی واسه سرنخ که باید می‌اومدم. ‫- آره.
‫انگار لاکپشته واقعا تشنه بود.
‫[زیر گل نیلوفر آبی حکاکی‌شده.]
‫مواظب باش جان.
‫اینجاست؟
‫- پیداش کردم. ‫- خودشه.
‫یعنی یه طلسم محفظه ‫دیگه رو شکستیم؟
‫آره، همین که در آوردم شکسته شد.
‫[زمین.]
‫[پای راست روح خبیث.]
‫- بریم؟ ‫- آره.
‫- بیل رو با خودمون نبریم؟ ‫- نه.
‫- نه؟ ‫- می‌خوای چیکار؟
‫شاید باز هم لازم بود حفاری کنیم.
‫«چشم راهب کودک.»
‫- چی؟ ‫- قبلا...
‫صدای زنگوله دنبالمون اومد.
‫- چیه؟ ‫- صدای زنگ میاد.
‫روحه داره قوی می‌شه.
‫کار روح خبیثه.
‫دیدی؟ داره قوی‌تر می‌شه.
‫همه مواظب باشن.
‫بعدی چیه؟
‫- مقصدمون کجاست؟ ‫- همین جلو.
‫باید بریم پایین؟
‫اون دسته رو همین‌جا پیدا کرده بودیم.
‫باید برگردیم بیاریمش؟
‫در این صورت باید ‫دست رو برداریم و بریم.
‫- دوهون می‌تونه سریع بره برداره. ‫- خوبه.
‫دوهون، بدو برو بیارش.
‫- فکر خوبیه. ‫- وایستین.
‫- چرا اصلا گروهی بریم؟ ‫- من چرا تنها برم؟
‫یادت نمیاد چی شد؟
‫واسه برداشتن زنگ شمن...
‫- پشتم قایم شده بودی. ‫- آره.
‫- بدترین لحظه امروزت بود. ‫- دوهون، گبی رو با خودت ببر.
‫اذیت نکنین.
‫- همه با هم بریم. ‫- نمی‌شه که.
‫- من و گبی توی دردسر میفتیم. ‫- تو بیا هیه‌ری.
‫- گبی، داری گریه می‌کنی؟ ‫- راهنما چی بود؟
‫«چشم راهب کودک.»
‫- همه با هم بریم؟ ‫- آره، بریم.
‫فکر خوبیه. گروهی بریم.
‫- هر چی نباشه تیمیم. ‫- دقیقا.
‫نباید متفرق بشیم.
‫جدا شدن فایده‌ای نداره.
‫به نظرت مجسمه است؟
‫- این راهب کودکه؟ ‫- راهب کودکه؟
‫چشم راهب کودک...
‫یکی چشمش رو سوراخ کرده.
‫دقیقا.
‫- حالا فهمیدم. ‫- چیه؟
‫یعنی محفظه دقیقا جاییه ‫که داره بهش نگاه می‌کنه.
‫باید بریم بیاریمش.
‫[طناب به وضوح دیده می‌شه.]
‫[محفظه دست راست آویزونه.]
‫- برو دوهون. ‫- بیارش.
‫آره دوهون.
‫- دوهون. ‫- برو دیگه.
‫شجاع‌ترین عضو گروهه‌ها!
‫ببخشید اینطوری می‌گم، ولی...
‫چیه؟
‫واقعا توانش رو ندارم.
‫- ولی... ‫- جدی می‌گم.
‫ببخشید بچه‌ها.
‫من که می‌خوام امتحان کنم.
‫[تزلزل‌ناپذیری نشون می‌ده.]
‫- دوهون، یه همراه انتخاب کن. ‫- آره.
‫نمی‌خوام جان. که چی بشه؟
‫تا حالا ندیده بودم چشم‌هاش انقدر درشت بشه.
‫من که از زمان جلسه ‫پیش‌تولید گفته بودم.
‫- یادمه. ‫- گفتم از روح می‌ترسم.
‫- جلسه اول؟ ‫- کاملا صادقانه گفت.
‫دوهون، یه حرفی توی دلم مونده.
‫- به ماجراهای امروز فکر کن. ‫- خب؟
‫اگه نتونی این کار رو بکنی، ‫همه می‌گن چقدر بزدلی.
‫- دقیقا. ‫- بدت نمیاد؟
‫حقیقته دیگه.
‫ولی... گوش کن.
‫تصمیم گرفتم بزدلیم رو بپذیرم...
‫و پیشنهاد سنگ، کاغذ، قیچی منصفانه دادم.
‫- باشه. سنگ، کاغذ، قیچی بازی کنیم. ‫- قبوله.
‫بازنده باید بره.
‫- اگه باختم می‌رم. ‫- حالت تهوع گرفتم.
‫[نبردی نفس‌گیر بین پیشی‌های ترسو.]
‫[مساوی شد.]
‫سنگ، کاغذ، قیچی.
‫[بازی سنگ، کاغذ، قیچی حساسی جریان داره.]
‫- سنگ، کاغذ، قیچی. ‫- سنگ، کاغذ، قیچی.
‫[هیه‌ری و جان باید برن.]
‫خوبه.
‫اذیت نکنین.
‫- اونقدر بد نبود. بریم. ‫- آره، می‌بینمت.
‫کاریش نمی‌شه کرد.
‫[انتقادها رو نشنیده می‌گیره و می‌ره.]
‫ما که باید اینجا نگهبانی بدیم.
‫[چقدر هم خیالشون راحت شد.]
‫[بازنده‌ها دوباره وارد سردابه می‌شن.]
‫[تبدیل به پارک بزدل شد.]
‫یعنی اینجاست؟
‫دستش همین‌جا بود، یادته؟
‫[محفظه فلز.]
‫دستش کو؟
‫- نیست؟ ‫- اینجاست.
‫خب، بیارش.
‫[فلز، دست راست روح خبیث.]
‫فقط یه پا مونده، نه؟
‫بعدش می‌ریم سراغ سر.
‫«فانوس‌های سنگی دوقلو» بود؟
‫محفظه بعدی اونجاست.
‫- باید بریم همون رستورانه؟ ‫- آره.
‫داخل بکسودام گاردنه؟
‫احتمالا توی پارکینگش باشه.
‫فانوس‌ها رو پیدا کردم.
‫- جدی؟ ‫- آره، اینجاست.
‫همین‌جاست؟
‫- فانوس‌های سنگی دوقلو. ‫- چقدر نزدیک بود.
‫آره، همین‌جاست.
‫- این رو می‌گی؟ ‫- خودشه.
‫بریم.
‫پس فانوس سنگی دوقلو اینه؟
‫- با سنگ فانوس درست کردن. ‫- چه ترسناک.
‫یه چیزی داخلشه.
‫- راست می‌گی. ‫- «کئه.»
‫- «کئه»؟ ‫- «کئه»؟
‫اون طرفش چی نوشته؟
‫- فکر کنم باید بچرخونیمش. ‫- وایستا.
‫حرف بعدی رو می‌بینم.
‫«کئه، دو...»
‫کئه، دو...
‫«کئه» یعنی شکستن؟
‫باید بشکنیمش؟
‫می‌تونیم با ون از روش رد بشیم.
‫«کئه، دو، ایت.»
‫- «دو، ایت»؟ ‫- «در...»
‫- «کئه، دو، ایت، در.»
‫- «کئه دو ایت در»؟ ‫- «کئه دو ایت در».
‫اینجا چی نوشته؟
‫[اون یکی فانوس چی؟]
‫«خانه.»
‫«کئه، دو، ایت، در، خانه، شکستن.»
‫«کئه، دو، ایت، در، خانه، شکستن» و...
‫«دی.»
‫«کئه، دو، ایت در، خانه، شکستن، دی.»
‫«بی.»
‫من که اصلا نمی‌فهمم.
‫موقع بررسی فانوس‌ها...
‫دو تا چرخ چوبی پیدا کردیم ‫که روش کلماتی نوشته بود.
‫هر کدومشون چهار تا حرف داشتن.
‫«کئه، دو، ایت، خانه.»
‫این جمله‌ای که نوشته بود، ‫کاملا قاطی شده بود.
‫وقتی «دو» و «کئه» رو شنیدم، ‫یهو متوجه شدم.
‫«دوکبی؟»
‫دوکبی در دو...
‫«در دوکبی؟»
‫در دوکابی...
‫نکنه خانه دوکابیه؟
‫- خانه دوکابی... ‫- آره.
‫- خانه دوکابی... ‫- خانه دوکابی...
‫- شکستن. ‫- بشکن!
‫- بشکن؟ ‫- بشکن؟
‫- می‌شه اینطوری ترکیب کرد؟ ‫- آره.
‫- در خانه دوکابی رو بشکن. ‫- در خانه دوکابی رو بشکن.
‫[در خانه دوکابی رو بشکن.]
‫- حالا خانه دوکابی چیه؟ ‫- چیه؟
‫- حتما یه چیزی توشه. ‫- فکر کنم یه چیزی اون پشت باشه.
‫- خونه دوکابیه؟ ‫- آره، لابد.
‫می‌تونیم واردش بشیم؟
‫چیه؟
‫اینجاست.
‫بیاین بچه‌ها.
‫[نقطه محفظه آتش.]
‫اینجا خونه دوکابیه؟
‫اینه؟
‫- فکر کنم خودشه. ‫- آره.
‫چه ترسناکه.
‫[عکس دوکابی روی دیواره.]
‫- فکر کنم خودشه. ‫- آره.
‫- افتخارش با دوهون باشه. ‫- آره، بشکنش.
‫- دوهون. ‫- بله؟
‫- در رو بشکن. ‫- کاری نداره.
‫- همین کار رو هم نمی‌کنی؟ ‫- باشه.
‫- زورت زیاده. ‫- چطوری بشکنم؟
‫- چکش رو بردار. ‫- چکش.
‫گفتم همین که بشکنم لابد ‫یه چیزی از توش می‌پره...
‫مثلا یه دود سیاه ‫یا روح خبیث میاد.
‫حتی نمی‌تونستم تصورش رو کنم.
‫آخه کی واسه همچین ‫شرایطی آماده می‌شه؟
‫موفق باشی.
‫- یهو می‌زنم بازش می‌کنم. ‫- تو می‌تونی دوهون.
‫اینکه بهش پشت کنی ترسناک‌تر نیست؟
‫این کارها لازم نیست.
‫دوهون.
‫- نترس. ‫- ما پیشتیم.
‫چی شد...
‫[من کیم دوهونم.]
‫وای خدا.
‫دوهون!
‫[وقتشه بهتون نشون بدم ‫چقدر زورم زیاده.]
‫[تمام دوران بزدلیم...]
‫[تمام تمسخرهایی که شنیدم...]
‫[همه رو له می‌کنم و از اول متولد می‌شم.]
‫خودشه.
‫[محفظه مخفی روح پیدا شد.]
‫تمام زورم رو با چکش زدم.
‫گمونم جسورتر شدم.
‫امیدوارم بتونم توی زمینه ‫شهامت هم پیشرفت کنم.
‫حداقل این کار رو کرد.
‫کل روز کارش این بود...
‫بشینه از ترس عرق کنه.
‫بیا. بیارش.
‫دستش زخمی شد.
‫دلم سوخت دوهون.
‫- یافتم. ‫- آفرین.
‫- احسنت. ‫- بازش کن.
‫طلسم رو بشکن.
‫[طلسم محفظه پای چپ شکسته شد.]
‫همه‌چی رو توی کیف بذارین.
‫همه رو برداشتیم.
‫[آتش.]
‫[پای چپ روح خبیث.]
‫[به سمت سر روح خبیث راه میفتن.]
‫بیا اینجا.
‫- یاد بندر افتادم. ‫- بریم.
‫- آژیر مه‌گرفتگی نبود؟ ‫- چرا.
‫[صدای مرموزی اکو می‌شه.]
‫- مقصد بعدیمون آبگیر بکسودامه؟ ‫- آره.
‫اینجا نوشته آبگیر بکسودام.
‫[آخرین نقطه توسط چوب ‫استراتژی مخفی مشخص شد.]
‫دقیقا وسطشه. خب، بریم آبگیر.
‫[محفظه عنصر آب درست وسط ‫آبگیر بکسودام قرار گرفته.]
‫[بکسودام گاردن.]
‫[ماموران به طرف منشا صدا می‌رن.]
‫اینجا رو ببینین.
‫چیزی هست؟
‫خدایا، باورم نمی‌شه.
‫- خونه دیدم. ‫- باورنکردنیه. چیه؟
‫اصلا باورم نمی‌شه.
‫از اول اینجا بود؟
‫- امکان نداره. ‫- اینجا نبود.
‫[اینجا قبلا هیچی به جز ‫سطح آروم آبگیر نبود.]
‫[ولی ناگهان یه چیزی ظاهر شده.]
‫حتما شکستن طلسم‌ها باعثش شده.
‫- چقدر دراماتیک شد. ‫- خطری نداره نزدیکش بشیم؟
‫آبگیر اندازه یه برکه بود،
‫و یه خونه‌ای وسطش شناور بود.
‫کنجکاو شده بودم.
‫برق از سر من که پریده بود.
‫چون اولش اونجا نبود،
‫ولی یهو ظاهر شده بود.
‫- فکر کنم یه حقیقت تلخی رو فهمیدم. ‫- چی؟
‫- باید تا اونجا رو با قایق بریم. ‫- چی؟
‫اینجا قایق داره. نگاه کنین.
‫بی‌خیال بابا.
‫بچه‌ها...
‫باید سوار قایق بشیم.
‫- من که باورم نمی‌شه. ‫- امکان نداره.
‫- شاید قایق تزئینیه. ‫- نه.
‫باید آخرین قطعه رو پیدا می‌کردیم. ‫که سر بود.
‫از تپه که رفتیم پایین،
‫یه قایق دیدیم.
‫اولش باورمون نشد، ‫ولی هر چقدر نزدیک شدیم،
‫حتی پارو هم توی قایق گذاشته بودن.
‫همون اول که دیدمش...
‫مشخص بود که اندازه ‫شیش نفر ظرفیت داره.
‫یه حس ناخوشایندی بهم می‌گفت...
‫که شاید باید سوار قایق بشیم.
‫تهیه‌کننده‌ها که شوخی ندارن.
‫می‌خوان سوار بشیم.
‫باورنکردنیه.
‫اصلا نمی‌تونم...
‫انگار شوخی ندارن.
‫این اتفاقات رو فقط توی رمان خونده بودم.
‫- مواظب جلوی پات باش. ‫- باشه.
‫انگار توی فیلم بازی می‌کنیم.
‫- دقیقا. ‫- آره.
‫اصلا این چطوری ممکنه؟
‫مواظب باش.
‫مطمئنین می‌شه سوارش شد؟
‫- ظاهرا دیگه. ‫- امکان نداره.
‫[اول جلیقه نجات بپوشین.]
‫- باورم نمی‌شه. ‫- مرسی.
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫واقعا می‌شه رفت؟
‫یعنی واقعیه؟
‫- گمونم شدنی باشه. ‫- آره، بریم.
‫[هیه‌ری اول سوار می‌شه.]
‫- مواظب باش. ‫- وای.
‫هر پارو رو دو نفر بگیرن، خب؟
‫دو نفر وسط باشن، ‫دو نفر هم جلو.
‫- مواظب باش گبی. ‫- باشه.
‫[نوبتی محتاطانه سوار می‌شن.]
‫انگار داره دور می‌شه.
‫مواظب باش یونگ‌جین.
‫- بذار نگهش دارم. ‫- واسه چی؟
‫- بریم کارینا. ‫- اگه بیفته چی؟
‫نمی‌خوام تا تو نیومدی راه بیفته.
‫[استادانه هر دو تا بند رو چک می‌کنه.]
‫[از امنیت همه مطمئن می‌شن.]
‫- می‌خوام هل بدم. ‫- خودت چی؟
‫بعدش سوار می‌شم.
‫[هل می‌ده.]
‫واقعا؟
‫[آروم می‌پره.]
‫چقدر ترسناکه!
‫پارو زدن این قایق...
‫چندان کار سختی نبود.
‫من که عادت داشتم.
‫چون نیرو دریایی کره بودم.
‫[عضو سابق نیرویی دریای نجاتمون داد.]
‫خب؟
‫پاروها رو توی آب قرار بدین و شروع کنین.
‫یک، دو، سه.
‫پارو!
‫- خب، بریم. ‫- رفتیم.
‫پارو!
‫یک، دو، سه.
‫[وقتی پارو زدن شروع شد...]
‫[قایق آروم آروم به جلو حرکت کرد.]
‫باید همکاری کنیم.
‫می‌تونیم آروم هم بریم. نگران نباشین.
‫یک، دو.
‫وای، چقدر خوشگله.
‫- یک... ‫- چقدر قشنگه.
‫[هوای مه‌آلود فضا رو مرموزتر می‌کنه.]
‫مورمورم شد.
‫اصلا بزرگیش توی کتم نمی‌ره.
‫این چطوری واقعیه؟
‫انگار مال این دنیا نیست.
‫شوکه شدم. ‫شبیه یه سکانس فیلمه.
‫داریم دور می‌زنیم.
‫این چی بود؟
‫[آب ناگهان فوران می‌کنه.]
‫آب...
‫- عجله کنین. ‫- باید سریع‌تر بریم.
‫- از سمت دوهون باید بیشتر پارو بزنین. ‫- آره، محکم پارو بزن.
‫- یه لحظه وایستا! ‫- باورم نمی‌شه!
‫- باید وایستیم... ‫- اونجا رو ببینین!
‫عجله کنین. زود، زود.
‫[آخرین نقطه محفظه مخفی ‫داره دود می‌کنه.]
‫[جیغ می‌کشه.]
‫کسایی که طرف منن، پارو بزنین.
‫[از ترس جهت رو گم می‌کنن.]
‫کسایی که سمت گبی‌ان پارو بزنن.
‫باشه.
‫- گبی، بشین جای من. ‫- نه.
‫- بشین اینجا. بگیرش. ‫- یونگ‌جین، می‌ترسم!
‫[مانور سریع مامور سابق ‫نیروی دریایی رو شاهدیم.]
‫از سمت من دیگه پارو نزنین.
‫[یخ می‌زنن.]
‫خوب گفتی. پارو نزنین.
‫- ما باید بیشتر پارو بزنیم. ‫- خب. سه، چهار.
‫- حالا جهتمون درست شد. ‫- همه با هم.
‫- بریم. ‫- باشه.
‫چقدر ترسناکه.
‫[قایق به مسیر اصلی برگشت.]
‫زود باشین.
‫- از سمت جان بیشتر پارو بزنین. ‫- زود پارو بزنین.
‫خاک تو سرم.
‫از طرف جان بیشتر پارو می‌زنین؟
‫- داریم می‌زنیم. ‫- یک، دو.
‫[یک... جیغ!]
‫ای وای! نترسین، خب؟
‫یه لحظه اجازه بدین.
‫[روح خبیث داره قوی‌تر می‌شه.]
‫خیلی وحشتناکه.
‫همه پارو بزنین.
‫- همزمان پارو بزنین. ‫- یک.
‫یک.
‫[با فرمان یونگ‌جین ‫همه همزمان پارو می‌زنن.]
‫یک.
‫[به مقصد نزدیک‌تر می‌شن.]
‫- پارو! ‫- دارم صورت یه زن رو می‌بینم.
‫- کجا؟ ‫- اونجاست!
‫- چی؟ ‫- کجاست؟
‫- پشت شیشه است. ‫- همین‌جا.
‫- همون زنیه که دیده بودم. ‫- عکسه.
‫[عکس زنی از داخل آویزونه.]
‫دارم زهره‌ترک می‌شم.
‫احتیاط کنین.
‫مواظب باشین. برخورد نکنیم.
‫- خدایا، جان. ‫- احتیاط کن.
‫مواظب جلوی پات باش جان.
‫ولی واقعا باورنکردنیه.
‫- عجله نکن. ‫- آروم بیا.
‫باورم نمی‌شه سوار قایق شدم.
‫مرسی.
‫[ماموران به آخرین نقطه ‫محفظه مخفی می‌رسن.]
‫- چقدر عجیبه. ‫- خدایا.
‫بهتم زده.
‫[محل محفظه عنصر آب.]
‫یه منقل دقیقا وسط سکو بود.
‫اون طرفش...
‫یه سازه‌ای مثل محراب بود.
‫پشتش عکس یه زنی آویزون شده بود.
‫حدس زدیم مادر جین‌سو باشه،
‫همون کسی که طلسم رو درست کرد.
‫خب، سر اینجاست.
‫[زیر عکس زن...]
‫[آخرین محفظه مخفی بود ‫که حاوی سر روح بود.]
‫- خب بچه‌ها. ‫- بله؟
‫«وقتی هر چهار عضو را جمع کردید، ‫به مکان مقدس برید،»
‫«یعنی جایی که سر قرار دارد، ‫و مناسک را اجرا کنید.»
‫«تمام پنج عضو بدن را...»
‫«به همراه شیء عزیز روح خبیث ‫درون منقل قرار دهید.»
‫- سر هم باشه؟ ‫- آره، گفت هر پنج تا.
‫- خب، بذار بیارمش. ‫- همه رو بیارین.
‫بذار اول سر رو بیارم.
‫- بعدش؟ ‫- مواظب باش.
‫- خوبه. ‫- هر کس یکی برداره.
‫[طلسم محفظه سر شکسته شد.]
‫[اقلام جمع‌آوری شده.]
‫[سر روح خبیث پیدا شد.]
‫سر مرحوم رو بالا بذار...
‫به نظرم...
‫- یکی یکی اعضاش رو بذاریم. ‫- دونه دونه.
‫- بیا. ‫- باشه.
‫همه‌چی رو بذار.
‫شمشیر رو هم بذارم؟
‫- آره، بذار. ‫- بذارش.
‫[همه رو به همراه شمشیر ‫جین‌سو قرار دادن.]
‫«زنگ شمن را به صدا در آورید،»
‫«و مکررا طلسم را قرائت کنید،»
‫«تا با شروع مناسک، ‫روح بتواند به دنیای بعدی برود.»
‫«سوپاناما، ویبولاش.»
‫«کینه‌هایت را فراموش ‫و به آسمان عروج کن.»
‫«زمانی که مناسک آغاز شود،»
‫- «روح خبیث بیشتر از همیشه مقاومت می‌کند.» ‫- ای وای.
‫«اگر با جان و دل طلسم را اجرا کنید،»
‫«روح خبیث به دنیای بعدی می‌رود ‫و آرامش به دهکده برمی‌گردد.»
‫- باید زنگ رو به صدا در بیاریم. ‫- باشه.
‫[دوهون می‌ره جلو ‫و زنگ شمن رو می‌گیره.]
‫[وقتشه مناسک رو شروع کنن.]
‫- شروع کنیم؟ ‫- باشه.
‫یک، دو، سه.
‫[با تکون دادن زنگ توسط دوهون...]
‫[مناسک آغاز می‌شه.]
‫کینه‌هایت را فراموش ‫و به آسمان عروج کن.
‫سوپاناما، ویبولاش.
‫کینه‌هایت را فراموش ‫و به آسمان عروج کن.
‫[همینطور که طلسم رو قرائت می‌کنن، ‫شعله‌ای توی منقل جون می‌گیره.]
‫سوپاناما، ویبولاش.
‫کینه‌هایت را فراموش ‫و به آسمان عروج کن.
‫سوپاناما، ویبولاش.
‫کینه‌هایت را فراموش ‫و به آسمان عروج کن.
‫سوپاناما، ویبولاش.
‫کینه‌هایت را فراموش ‫و به آسمان عروج کن.
‫«مادرش با موهای پریشان، ‫پای زخمی و لباس پاره و پوره،»
‫«به این‌طرف و اون‌طرف می‌دوید.»
‫«دل پیرزنی به حالش سوخت ‫و با لحنی گرفته گفت:»
‫«خبر نداره که بچه‌اش توی آب‌های سرده.»
‫«همه‌شون رو می‌کشم،»
‫- «همونطوری که پسرم رو کشتن.» ‫- آهای.
‫[غرّش‌های خشمگین روح خبیث ‫شدید و شدیدتر می‌شه.]
‫[از مرگ دردناک پسرش شیون می‌کنه.]
‫کینه‌هایت را فراموش ‫و به آسمان عروج کن.
‫سوپاناما، ویبولاش.
‫[با ادامه پیدا کردن مناسک، ‫روح خبیث بیشتر مقاومت می‌کنه.]
‫...به آسمان عروج کن.
‫سوپاناما، ویبولاش.
‫- نباید بریم؟ ‫- کینه‌هایت را فراموش...
‫و به آسمان عروج کن.
‫سوپاناما، ویبولاش.
‫کینه‌هایت را فراموش ‫و به آسمان عروج کن.
‫- به نظرم دیگه بریم. ‫- سوپاناما، ویبولاش.
‫کینه‌هایت را فراموش ‫و به آسمان عروج کن.
‫سوپاناما، ویبولاش.
‫کینه‌هایت را فراموش ‫و به آسمان عروج کن.
‫سوپاناما، ویبولاش.
‫کینه‌هایت را فراموش ‫و به آسمان عروج کن.
‫[شعله‌های آتیش ناگهان خاموش می‌شن.]
‫جواب داد!
‫مامان!
‫- جین‌سو... ‫- جین‌سو...
‫جین‌سو رو دیده بودیم.
‫چرا اینجایی؟ توی بکسودام چیکار می‌کنی؟
‫منتظر مامانمم.
‫- مامانت کجاست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫[جین‌سو توی دهکده پرسه می‌زد ‫و منتظر برگشتن مامانش بود.]
‫[بالاخره مادر و پسر ‫دوباره به همدیگه برگشتن.]
‫- وای عزیزم... ‫- خیالم راحت شد.
‫انگار بعد از صدها سال آرزوی ‫بغل کردن همدیگه...
‫دوباره به آغوش هم برگشته بودن.
‫- چقدر خوشحاله. نگاهش کن. ‫- بهمون تعظیم کرد.
‫قابلی نداشت.
‫- طلسم برداشته شد. ‫- تموم شد؟
‫- وای خدا. ‫- خدایا شکرت.
‫- مورمورم شد. ‫- من هم همینطور.
‫- وای دلم. ‫- مو به تنم سیخ شد.
‫انگار تونستیم بالاخره این ‫اندوه رو از روحش جدا کنیم.
‫از بین تمام ماموریت‌ها، ‫این بیشتر از همه خوشحالم کرد.
‫از طرفی...
‫خیلی دلم شکست.
‫ولی از طرف دیگه خیالم راحت شد.
‫تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫- الان دیگه همه‌چی خوب شد؟ ‫- تموم شد؟
‫زندگی خوبی داشته باشی جین‌سو!
‫- خوشحال باش! ‫- مواظبت کن!
‫پیش مامانت خوش بگذره!
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫بالاخره طلسم دهکده رو شکستیم.
‫امیدوارم جین‌سو خوشحال باشه.
‫خداحافظتون.
‫من تمام این مدت از عوامل بودم.
‫بیا یونگ‌جین.
‫بچه پررو...
‫خودش پشت‌خارون رو بهم داده بود.
‫- یه‌کم زیاد جا نگرفتی؟ ‫- می‌خواستم راحت بشینم.
‫- خوب از پسش بر اومدیم. ‫- گل گفتی.
‫وقتی هماهنگیم خیلی کارمون خوب می‌شه.
‫اسم اون یوتیوبره چی بود؟
‫- آن موسونگ، ارواح گمنام! ‫- آن موسونگ، ارواح گمنام!
‫آن موسونگ، ارواح گمنام!
‫یونگ‌جین، انگار دیگه نمی‌ترسی.
‫فقط اون‌هایی که سمت چپن پارو بزنن.
‫حالا فقط راستی‌ها پارو بزنن.
‫یه روز سخت دیگه هم گذشت.
‫- ولی خب، هیچ کاری آسون نیست. ‫- دقیقا.
‫کسی که مامور اکسین باشه ‫هیچ‌وقت کارش آسون نیست.
‫سهم ما از زندگی اینه دیگه، نه؟
‫امروز باورنکردنی بود.
‫- واقعا سوار قایق شدیم؟ ‫- خیلی خسته‌ام.
‫روز پرماجرایی بود.
‫- مستقیم بریم سمت ماشین؟ ‫- آره.
‫باید به دفتر بخش سئول برگردیم.
‫- گبی، تو پشت فرمون می‌شینی؟ ‫- آره، از خودم مطمئنم.
‫یه ماموریت دیگه هم تموم کردیم.
‫- خب بچه‌ها. ‫- هلاک شدم.
‫کارتون خوب بود.
‫دمتون گرم بچه‌ها!
‫دوباره موفق شدیم.
‫آن موسونگ اصلا نمی‌ترسه؟ ‫من که دیوونه شدم.
‫ماموریت امروزمون وحشتناک بود.
‫این بود از پایان فصل دوم ما!