‫«قسمت ۳۴: شروع طوفان»
‫چیزهایی که تو مزرعه می‌بینید راحت
‫می‌تونن حواستون رو پرت کنن.
‫مخصوصاً جغدهای سفید.
‫ولی حقیقت اینه که من دو کار مهم ‫توی لیستم داشتم.
‫اولیش این بود که بفهمیم چطوری ‫باید کریسمس رو توی کافه جشن بگیریم.
‫و شماره دو،
‫اینکه تصمیم بگیریم واسه گردهمایی لندن
‫که توسط کشاورزها در اعتراض به بودجه
‫برنامه‌ریزی شده بود چیکار کنیم.
‫این ماه مارس...
‫هفته بعد، سه‌شنبه.
‫سوال اینه که،
‫بریم؟
‫چون اگه اوضاع بی‌ریخت بشه ‫و مردم دعواشون بشه،
‫- می‌دونی، یه سری‌ها... ‫- ممکنه زیادی بنوشن.
‫...ممکنه بیان با کودپخش‌کن روی ساختمون‌ها ‫محلول بریزن،
‫درست مثل فرانسوی‌ها،
‫دوست داری تو هم جزوشون باشی؟
‫و اگه نری،
‫به نظر میاد هوای کشاورزها رو نداری؟
‫وای خدا...
‫من نمی‌خوام توی یه شورش ‫شرکت کنم.
‫- هوم... منم همینطور. ‫- تازه،
‫یه سری‌ها میگن باید برم ‫سخنرانی کنم.
‫من که مجبورم برم.
‫از جمعیت‌های زیاد خوشم نمیاد و ‫مجبورم برم تو دل جمعیت.
‫تبدیل به بدترین آدمِ اونجا میشم.
‫من با جمعیت مشکلی ندارم، و بدمم ‫نمیاد برم لندن.
‫می‌تونم درباره آل پاچینو صحبت کنم ‫و مردم می‌فهمن چی میگم.
‫پس میری؟
‫آره فکر کنم.
‫ام... و یه اتوبوس مسافربری آماده می‌کنم.
‫- به نظرم فکر خوبیه. ‫- نظرت چیه... خب.
‫به دو دلیل: یک، کار خوبیه،
‫و دو، اینطوری کشاورزها می‌تونن ‫برن لندن.
‫و اون یکی دلیل اینه که، ‫اگه یه اتوبوس در کار باشه،
‫کشاورزها با تراکتور و کودپخش‌کن نمیرن.
‫خیلی خب، پس منم با اتوبوس میام، خب؟
‫و وقتی رسیدم برای سخنرانی ‫تصمیم می‌گیرم.
‫چون، می‌دونی، اگه وسط آتیش‌بازی وایسی...
‫آره، آره.
‫و همه جا محلول بپاشن...
‫اون وقت دلت نمی‌خواد سخنرانی ‫کنی، نه؟
‫- وقت عقب‌نشینی فوریه. ‫- من برمی‌گردم.
‫نه، برنمی‌گردی، چون لندن رو نمی‌شناسی.
‫- نه. پس پیش تو می‌مونم. ‫- پیش من بمون.
‫آره.
‫بعد از اینکه صحبتمون تموم شد، ‫با کیلب رفتیم
‫دیدن گوسفندهای جمع‌نشوی ایزی‌کر.
‫- چطوری؟ ‫- صبح بخیر. خوبم، ممنون.
‫چون مردهای زندگیشون رو براشون ‫آورده بودن.
‫اینا که کوچیکن! چرا دوتا بچه موش آوردین؟
‫موش‌های پشمالو.
‫- آره... ‫- در ضمن، سنشون هم کمه.
‫چون سرده اینطور فکر می‌کنی.
‫جدی؟
‫وقتی کیلب بدنشون رو رنگ کرد
‫تا بفهمیم به کدوم گوسفند نزدیک شدن،
‫گوسفندهای نر رفتن سراغ خانم‌ها.
‫اون یکی خیلی فسقلیه.
‫ولی خب، می‌دونی، گوسفندهای ‫ایزی‌کر کلاً ظریفن.
‫شبیه بقیه گوسفندهای نر نیستن.
‫بعدش به لوئیس گفتم که یکی از ‫گوسفندهای ماده مُرده.
‫و فرضیه جالبی داشت.
‫می‌دونی چیه؟
‫به نظرم خواهرش رو خونه جا گذاشتم
‫و وقتی دیده خواهرش کنارش نیست
‫خیلی ناراحت شده.
‫جدی؟
‫- یعنی غصه می‌خورده؟ ‫- آره.
‫یعنی چون دلش شکسته بوده مُرده؟
‫آره.
‫لعنتی. کی فکرش رو می‌کرد؟
‫ببین، رفتن.
‫- خدای من... ‫- ولی خانم‌ها دارن فرار می‌کنن.
‫اولش همیشه فرار می‌کنن.
‫گوسفندهای نر رو ول کردم ‫تا به عشق و عاشقی برسن،
‫و رفتم کافه،
‫چون ظاهراً یه مشکلی پیش اومده بوده.
‫[متاسفم، خراب است. استفاده نکنید.] ‫آنی گفت یکی اینجا خرابکاری کرده.
‫باورم نمیشه!
‫اینقدر غافلگیر شده بودم که می‌خواستم ‫نظر یه نفر دیگه رو هم بشنوم.
‫خدای من.
‫و نظر یه نفر سوم.
‫وحشتناکه.
‫افتضاحه.
‫امکان نداره کار یه نفر باشه.
‫صد در صد کار پنج نفری هست.
‫این اتفاق نمی‌تونست تو ‫روز بدتری بیفته.
‫چون قرار بود مهمون‌های خاصی بیان.
‫من همیشه دلم می‌خواد تو کافه ‫موسیقی زنده اجرا بشه،
‫و لیسا یه نگاهی به کتاب شماره‌ها ‫و آدرس‌های ایرلندیش انداخت،
‫و تونست گروه کرز رو رزرو کنه.
‫[شارون]
‫و چند ساعت بعد،
‫یه ماشین با تمام پروسه نظافت ‫مواد خطرناک اومده بود،
‫اونا هم از راه رسیدن!
‫- سلام. ‫- جرمی، من شارون هستم. چطوری؟
‫سلام. خوبم. شما چطورید؟
‫- خوش اومدید. ‫- خیلی خوشحالیم.
‫آخرین باری که تو جایی کوچیک‌تر از ‫اینجا اجرا کردید کِی بود؟
‫اوه...
‫وقتی رفتیم داخل، تست صدا ‫رو شروع کردن.
‫♪ پس ادامه بده ♪
‫♪ یالا، من رو بی‌نفس باقی بذار ♪
‫♪ گولم بزن... ♪
‫و وقتی داشتم از این لحظه ‫فوق‌العاده لذت می‌بردم،
‫اعلی‌حضرت خندون تشریف آوردن.
‫- عالیه، نه؟ ‫- آره. ولی یه کم فکر کردم.
‫- سلامت و امنیت... نگو. ‫- نه، نه.
‫خیلی سخته که حین خوندنشون ‫بریم دستشویی.
‫چرا؟
‫چون... اونا اونجان.
‫اوه!
‫کنسلش می‌کنم.
‫و می‌دونی که اینجا برق درست و حسابی نداریم؟
‫آره.
‫و یه مقدار نگرانم که وقتی خوندن ‫ما هم مجبور بشیم
‫برق رو خاموش کنیم.
‫مشکل اینه که...
‫خب، مشکل اینه که،
‫میزها رو رزرو کردیم...
‫از ساعت یک ربع به نُه به بعد.
‫- پس مجبوریم غذا سرو کنیم. ‫- پس میگی نمی‌تونیم غذا سرو کنیم
‫و همزمان اجرای زنده داشته باشیم؟
‫دوست داری آندریا کر سرت غر بزنه...
‫- یا لقمه سوسیس بخوری؟ ‫- یا لقمه سوسیس بخوری؟
‫من گروه کرز رو می‌خوام.
‫خیلی هیجان‌انگیز به نظر میاد.
‫وقتی تست صدا تموم شد...
‫صدابرداری اینجا خوبه، نه؟
‫خوبه، عالیه.
‫رختکن رو به گروه کرز نشون دادم.
‫راستش دفتر خودمه، ‫که به شما اختصاص دادمش.
‫چه خوب.
‫- اوه! آخی. ‫- آره، مراقب پله‌ها باشید.
‫اینجا چقدر... اوه.
‫- واو. ‫- آره، یه مقدار بو میده.
‫کی اینجا رو دکور کرده؟
‫این اسمارتیز‌ها اتاق رو قشنگ کردن.
‫نه، اسمارتیز نیستن.
‫پس چی هستن؟ ام‌اندامز؟
‫آره، ولی چیکار کردیم؟ ‫که نشونتون بدیم...
‫رنگ قهوه‌ایش رو برداشتین!
‫رنگ‌های قهوه‌ای رو جمع کردیم.
‫- اون که مخصوص پرینس بود. ‫- من فکر می‌کردم ون هیلن بود.
‫آره، شاید. به نظر من پرینس بود.
‫- بگذریم، اینجا رختکن شماست. ‫- نمی‌دونم.
‫اینم صندلی دفتر منه. ‫راحت باشید.
‫- واو. ‫- ببخشید که زیاد بزرگ نیست.
‫و ببخشید که یه میله وسطشه.
‫ولی خب، ساعت هشت اجرا دارید ‫و الان ساعت پنجه.
‫بگذریم، من تنها می‌ذارمتون. ‫در رو می‌بندم.
‫- می‌تونید برامون هیتر بیارید؟ ‫- ما رو اینجا زندانی نکنی.
‫هیتر فن‌دار؟ نه، نداریم.
‫- مطمئنی؟ ‫- خب، مشکل اینه که،
‫اینجا به اندازه کافی برق نداریم.
‫- اوه... ‫- واقعاً نگرانیم.
‫- امشب یا شما باید بخونید یا غذا بپزیم. ‫- خیلی خب.
‫کسی مزاحمتون نمیشه، ‫مهم همینه.
‫- باشه. ‫- می‌بینمتون، دوستان.
‫- ممنون، جرمی. ‫- ما یه کم...
‫دو ساعت و پنجاه و پنج دقیقه بعد،
‫گروه کرز به شکل قابل درکی
‫برای رفتن روی استیج هیجان‌زده بودن.
‫عاشق تور شما با جیمز می شدم، ‫به نظرم عالیه.
‫خوشحالم که می‌بینم بالاخره داره ‫یه کار واقعی انجام میده.
‫خانم‌ها و آقایون!
‫خیلی ممنون.
‫هفته بعد، قراره در سالن او۲ اجرا کنن،
‫اما امشب،
‫قراره در کافه سگ کشاورز ‫اجرا کنن،
‫اولین گروه موسیقی ما.
‫خانم‌ها و آقایون، گروه کرز!
‫شب بخیر، دوستان عزیز کافه ‫سگ کشاورز.
‫گروه کرز با چندتا از معروف‌ترین ‫آهنگ‌هاشون مهمون‌ها رو خوشحال کردن.
‫♪ پس ادامه بده ♪
‫♪ یالا، من رو بی‌نفس بذار ♪
‫♪ وسوسه‌م کن، دستم بنداز ♪
‫♪ تا دیگه نتونم مقاومت کنم ♪
‫♪ با تو فرار می‌کنم ♪
‫♪ چون... ♪
‫♪ عاشقِ ♪
‫♪ تو شدم ♪
‫گروه کرز رو یادته؟
‫نه.
‫نمی‌شناسمشون.
‫تا آخر شب، چارلی دیگه نگران ‫برق و دستشویی نبود
‫خیلی ممنون!
‫خیلی ممنون.
‫بعدش، طرفدار چندین و چند ساله‌شون ‫دیگه نمی‌تونست صبر کنه
‫که بهشون تبریک بگه.
‫- خوشحالم می‌بینمتون. عالی بود. ‫- ممنون.
‫حال و هوا...
‫به نظر من باورنکردنی بود.
‫وقتی میگی، «دلم می‌خواد کافه ‫این شکلی باشه،»
‫و یه نگاه می‌اندازی و میگی،
‫«واقعاً موفق شدیم.»
‫چند روز بعد، نوبت یه مراسم ‫مهم دیگه بود،
‫ولی این دفعه خیلی جدی‌تر بود.
‫اینجا رو.
‫چون امروز، روز گردهمایی کشاورزان ‫در لندن بود.
‫- صبح همگی بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫درسته.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫جیمز.
‫جیمز، سلام. چارلی، خوشحالم می‌بینمت.
‫اتوبوس دیدلی اسکوات با تمام سرعت ‫وارد بزرگراه ام۴۰ شد.
‫و وقتی به لندن رسید،
‫درباره معمایی که ذهنم رو درگیر کرده بود ‫مشورت خواستم.
‫خب، صحبت کنم یا نه؟ ‫رای بگیریم؟
‫یعنی صحبت عادی؟
‫خب، دکتر گفت صحبت نکنم. ‫آمازون هم همینطور.
‫- اوناها، کیلب، ببین. ‫- چیه؟
‫- رویال آلبرت هاله. ‫- موزه‌ست؟
‫نه.
‫اون ته میدون پارلمانه، ‫ساختمون پارلمان هم همونجاست.
‫خب، بیاید آماده بشیم.
‫صبح بخیر.
‫پس هیچکدومتون اینجا رو بلد نیستید؟
‫- آره. ‫- من سی سال اینجا زندگی کردم. بیاید دنبالم.
‫من راه رو بلدم.
‫هیچکدوممون دلمون نمی‌خواست بخشی ‫از جمعیت شورشی باشیم،
‫ولی وقتی رسیدیم به خیابون وایت‌هال، ‫محل گردهمایی،
‫مجری قدیمی اندرو مار
‫خیالمون رو راحت کرد.
‫تازه اول صبحه. ‫ساعت یازدهه، بارون میاد.
‫حزب راست‌گرا یا افراطی‌ها قراره کنترل این ‫گردهمایی رو
‫به دست بگیرن.
‫منم اومدم یه سر بزنم.
‫و بریتانیایی‌های صبور، مودب
‫و محترم رو تو خیابون پیدا کردم. ‫واقعاً تاثیرگذاره.
‫جزیره وایت.
‫- هرتفوردشر. ‫- دوون.
‫ما مزرعه کوچیکی داریم، ‫کلاً هشتاد هکتاره،
‫ولی به شدت قراره تحت تاثیر ‫قرار بگیریم. زمین ما قابل کِشته.
‫نمی‌تونیم پولی که ازمون می‌خوان ‫رو بهشون بدیم
‫و مجبور می‌شیم مزرعه‌مون رو بفروشیم.
‫چطور از مردم می‌خواید از ‫سبک زندگیشون دست بکشن
‫و بابت تولید غذا و مراقبت
‫از مناطق روستایی مجازاتشون کنید؟
‫این وسط، یه خبرنگار از چارلی نظر کوتاه ‫رو پرسید.
‫و اونم داشت نظر «کوتاهش» رو به ‫سبک خودش بهشون می‌گفت.
‫از بین اون هزار و پونصدتا، ‫فقط تعداد کمیشون قرار نیست تحت تاثیر
‫ترکیب تجارت و معافیت مالیاتی ‫املاک کشاورزی قرار بگیرن.
‫می‌دونید، تاثیرش سنگینه.
‫بله، از نظر مالی، ولی از نظر ‫اعتماد به نفس
‫برای سرمایه‌گذاری روی تولیدات...
‫[چند دقیقه بعد...]
‫میشه ۱.۲ میلیون.
‫پس مجبور میشن از دارایی‌های واقعیشون
‫که باهاش شیر تولید می‌کنن ‫مالیات بدن.
‫دو دقیقه بیشتر از ظرفیتمون صحبت کردیم، ‫اگه ممکنه همینجا تمومش کنیم.
‫خیلی ممنونم.
‫تا ظهر، خیابون وایت‌هال پر از
‫هزاران کشاورز و خانواده‌هاشون شد،
‫و سخنران‌ها رفتن روی استیج.
‫این هفته در مجلس اعیان، ‫علیه این پیشنهاد از طرف
‫جایگاه حزب کارگر صحبت کردم.
‫[بارونس مالالیو، عضو مجلس اعیان حزب کارگر] ‫و سخنران‌های تمام جایگاه‌های اون مجلس،
‫از محافظه‌کارها گرفته، تا دموکرات‌های لیبرال، ‫بی‌طرف‌ها و حتی کشیش‌ها،
‫علیه این سیاست بودن.
‫شما...
‫شما حمایت یک ملت رو بابت ‫کارتون دارید.
‫عالیه.
‫من اولی هریسون هستم.
‫کشاورز محصولات در نزدیک ‫لیورپولم.
‫خانواده‌م به مدت صد و هفتاد و پنج سال ‫در تاربوک کشاورزی کردن،
‫و من جزو نسل پنجم هستم،
‫و جیمز دوست داره نسل ششم باشه.
‫ما چرا کشاورزی می‌کنیم؟
‫چرا این قیمت‌های پایین رو می‌پذیریم؟
‫چرا درآمدهای کم و شیفت‌های ‫طولانی رو تحمل می‌کنیم؟
‫الان میگم چرا.
‫ما برای بچه‌هامون کشاورزی می‌کنیم.
‫برای سیر کردن شکم یک ملت.
‫[بدون کشاورزها غذایی در کار نیست] ‫چون تو خونِ ماست.
‫و چون این کار رو دوست داریم.
‫هیچکس برای پول کشاورزی نمی‌کنه.
‫هیچکس.
‫اونا می‌دونن چه حسی داره که آدم ‫ساعت چهار صبح بیدار شه تا به گاوها غذا بده؟
‫نه!
‫می‌دونن احیای یه بره ضعیف ‫چه حسی داره؟
‫نه!
‫می‌دونن روشن کردن کمباین ساعت ‫دو صبح و
‫زخمی کردن دست و انگشت‌ها به خاطر ‫خاربن‌های روش چه حسی داره؟
‫نه!
‫اصلاً دولت می‌دونه غذا از کجا میاد؟
‫نه!
‫ما امروز دور هم جمع شدیم تا به ‫دولت نشون بدیم که باید به حرفمون گوش بدن.
‫[با مالیات بجنگید] ‫خیابون داونینگ، اگه صدای ما رو می‌شنوید،
‫باید این اوضاع رو درست کنید.
‫آره!
‫من نمی‌تونستم مثل اولی ‫حرفای احساسی بزنم،
‫ولی به نظرم می‌تونستم یه ‫منظوری رو به گوش بقیه برسونم.
‫سلام به همگی.
‫می‌دونم خیلی‌ها در سر تا سر کشور ‫و با هر شغلی،
‫به خاطر کاهش بودجه تحت تاثیر ‫قرار گرفتن.
‫به شدت به خاطرش اذیت شدید.
‫می‌دونم.
‫امروز به اندازه کافی درباره‌ش شنیدید ‫و من زیاد درباره‌ش صحبت نمی‌کنم.
‫فقط همین رو میگم.
‫ریچل ریوز به ما گفت...
‫چی بود؟
‫هفتاد و دو درصد کشاورزها قرار نیست ‫تحت تاثیر این مالیات قرار بگیرن.
‫بیاید ببینیم می‌تونیم چیزی رو ‫بهش بفهمونیم یا نه.
‫چند نفر اینجا مزرعه خانوادگی دارن؟
‫می‌خوام ببینم. ‫درسته، خیلی‌هاتون.
‫دستتون رو به شرطی بیارید پایین...
‫اول فکر کنید و به نتیجه برسید،
‫که فکر می‌کنید قرار نیست تحت تاثیر
‫تغییر معافیت املاک کشاورزی و ‫معافیت تجارت خانوادگی قرار بگیرید.
‫اگه قرار نیست مالیات بدید ‫دستا پایین.
‫ممنون.
‫حرف دیگه‌ای برای گفتن ندارم.
‫خیلی ممنونم.
‫[ما کشاورزی بریتانیایی رو دوست داریم]
‫در نهایت، خوشحال بودم که تونستم ‫برم به گردهمایی و صحبت کنم،
‫ولی همه اینطور فکر نمی‌کردن.
‫دکترم دیشب روانی شد.
‫چرا؟ چون...
‫گفت،
‫«می‌دونی که بهت گفتیم باید ‫شش هفته استراحت کنی؟»
‫گفت، «منظورم اینه که بشینی کنار ‫شومینه و سوپ مینسترونه بخوری...
‫کتاب بخونی.»
‫من این کار رو نکردم.
‫چیکار کنم، کی؟
‫کیلب و لیسا هم با دکتر ‫موافق بودن،
‫چون وقتی سعی کردم کمکشون کنم ‫وزن گاوها رو اندازه بگیرن،
‫خیلی سریع اخراج شدم.
‫نه، نه، نه، نکن. ‫بسه! نکن.
‫یه بلایی سر کمرت میاری و میگی...
‫خیلی باحاله! خوشم اومد!
‫می‌دونم نمی‌خوای کمکتون کنم، ‫ولی من کمک نکنم می‌خواید چیکار کنید؟
‫خودم و کیلب از پسش برمیایم.
‫برو.
‫۵۹۲ کیلو.
‫چون طرد شده بودم، رفتم سراغ ‫کارهای اداری اعصاب خرد کن دولتی.
‫ولی خیلی سریع حوصله‌م سر رفت.
‫پس رفتم جنگل که یه درخت کریسمسی ‫برای کافه ببرم.
‫کجان؟
‫آره... اینم از درخت.
‫چه خوشگله.
‫باید مراقب باشم...
‫که خودم رو زخمی نکنم، ‫چون رقیق‌کننده خون مصرف می‌کنم.
‫مشخص شد،
‫این مشکل پزشکی مهمی به حساب نمیومد.
‫نباید این کار رو می‌کردم.
‫دیگه این کار رو نمی‌کنم.
‫بعدش، تصمیم گرفتم واقعاً ‫استراحت کنم.
‫ولی اون شب، مادر طبیعت ‫یه تصمیم دیگه گرفته بود.
‫طوفان داراه هزاران نفر از مردم
‫بریتانیا و جمهوری ایرلند را ‫بدون برق گذاشت.
‫هشدار کمیاب قرمز برای بادهای ‫شدید صادر شده،
‫و به معنای تهدید جون مردمه.
‫[کافه و رستوران]
‫[دوربینِ لیسا]
‫چه صدای وحشتناکیه.
‫من بیشتر نگران درخت‌هام.
‫خدای من.
‫صبح که شد، برای شنیدن گزارش ‫خسارت‌ها رفتم دیدن آنی.
‫دو بار تکون خورد، رفت بالا، ‫در حد نود درجه، شکست،
‫و افتاد زمین، و چند سانت تا ‫کاپوت ماشین فاصله داشت.
‫آره، چه... سنگینه، نه؟
‫نمیشه تکونش داد. خیلی سنگینه.
‫- وای خدا، آره. ‫- می‌دونم!
‫- لعنتی، ببینش. ‫- آره، پاره شده.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫یه بدنه چوبی باید به اونجا ‫وصل کنیم.
‫و چون یه سری از بناهای بیرون ‫رو هم از دست دادیم،
‫ممکنه اینم سقوط کنه.
‫لعنتی...
‫اوضاع بیرون از پارکینگ بدتر بود.
‫کل نورهای دکوری هم خراب شدن.
‫و یه سری از درخت‌ها هم ‫به شدت آسیب دیده بودن.
‫اونی که از همه خطرناک‌تره اونجاست.
‫- آره، لعنتی. ‫- خیلی وحشتناکه.
‫آره...
‫تو مزرعه، لیسا داشت خونه‌ی ‫ده ساعت پیش
‫گوسفندهای بدون صورتش رو ‫بررسی می‌کرد.
‫- خدای من. ‫- می‌دونم.
‫آره. شانس آوردیم وقتی خراب شد ‫گوسفندها داخلش نبودن.
‫براشون یه آغل حصیری ساختیم
‫ولی باید ببرمشون توی طویله،
‫طویله گاوها که اون سمته.
‫- می‌بریمشون تو طویله جدیده. ‫- نه.
‫- طویله گاو بهتره. ‫- نه، طویله جدید.
‫- نمیشه. ‫- چرا؟
‫چون... اونجا دارم حلزون پرورش میدم.
‫- یعنی... ‫- حلزون؟
‫آره.
‫هر دفعه طویله پنج دقیقه خالی ‫می‌مونه، با یه چیز پُرش می‌کنی.
‫یک ماه خالی بود.
‫ببین.
‫وای! چه خبر شده؟
‫- خوبه، نه؟ ‫- این چیه؟
‫تادا! ببین.
‫هزارتا حلزون خریدم. ‫باید بچه بیارن.
‫- چرا خریدیشون؟ ‫- خیلی خب.
‫- وقتی موسین میاد بیرون... ‫- چی چی؟
‫موسین. مایعی که میاد بیرون. ‫اسمش موسینه.
‫ضد التهاب و ضد پیریه.
‫پس... از اول تعریف کن. ‫هیچی نفهمیدم.
‫خیلی خب.
‫- مایع حلزون. ‫- آره، یه چیز مهمه.
‫- اینجا داری همون رو پرورش میدی. ‫- آره.
‫- خیلی از گاودارها... ‫- مایعش رو؟
‫- آره! و اون مایع... ‫- باهاش چیکار می‌کنی؟
‫خب، می‌ذارمش روی صورتم و ‫برای دستم هم خوبه.
‫خیلی مفیده. و هایپوآلرژنیکه.
‫چون خالصه امکان نداره ‫بهش حساسیت بدی.
‫گیاه‌خوارها می‌تونن ازش استفاده کنن ‫چون حیوونی این وسط کشته نشده.
‫و ضد التهاب هم هست.
‫پس اگه عضلاتت درد داشته باشن، ‫خیلی مفیده.
‫وایسا ببینم. پس اینا اون ‫مایع رو تولید می‌کنن.
‫آره.
‫و بعدش، بذار ببینم درست فهمیدم ‫یا نه.
‫می‌بریش فروشگاه و مایع حلزون می‌فروشی.
‫نه، نه، با استفاده از اون مایع ‫یه کرم درست می‌کنم.
‫- چندتا خریدی؟ ‫- همه‌ش هزارتا.
‫هزارتا؟
‫وقتی بچه بیارن میشن هشتاد هزارتا.
‫- چی؟ ‫- خوبه، نه؟ زیاد میشن.
‫و حلزون‌ها تنها حیوانات لیسا نبودن.
‫[نوامبر، اکتبر، سپتامبر، اوت، ژوئیه]
‫تو تابستون، یه دسته غاز خریده بود.
‫خب، دخترها... و پسرها.
‫غازها.
‫که متخصص غازهای دیدلی اسکوات ‫یعنی جرالد رو خیلی خوشحال کرده بود.
‫- اون بزرگه یه چیزی دور خودش می‌بنده، خب؟ ‫- جدی؟
‫در ماه‌های بعدی، به شکل ‫خستگی‌ناپذیری کار کرد...
‫در تمام آب و هواها...
‫لعنتی.
‫و در هر ساعتی.
‫صبح می‌بینمتون.
‫که چاق و چله‌شون کنه.
‫صبح بخیر!
‫صبح بخیر.
‫اه!
‫یک، دو، سه، چهار، پنج...
‫و حالا، در یک شب سرد دسامبر،
‫نتیجه کارش رو گرفته بود
‫و داشت آماده می‌شد که اولین شب
‫از شب‌های جشن غازی ‫رو برگزار کنه.
‫پس اینا... باید بهشون افتخار کنی.
‫- افتخار می‌کنم. خوشگل شدن. ‫- کار خوبی می‌کنی.
‫فکر می‌کردم نگاه کردن بهشون عجیب میشه، ‫ولی عالی به نظر میان.
‫و ببین، شکمشون پر از مواد اولیه شده ‫و مو هم ندارن.
‫عالی شدن. واو.
‫امیدوارم امشب خوب پیش بره.
‫می‌سپرمش به لیسا. ‫شب غازهای لیساست.
‫و من خودمم چندتا برنامه برای ‫جشن داشتم.
‫پس به چارلی گفتم برای یه ‫جلسه بیاد دفترم.
‫به یه غرفه نیاز داریم.
‫- چی؟ ‫- خب، غرفه کریسمس.
‫- درباره‌ش فکر کردم. نگران نباش. ‫- یعنی...
‫- الف‌ها و بابانوئل و... ‫- آره، دقیقاً.
‫چون الان به کلبه غازها ‫نیاز نداریم،
‫چون غازها اونجا نیستن چون...
‫- پس کلبه غازها رو میاریم اینجا. ‫- باشه.
‫و باهاش غرفه می‌سازیم.
‫پدر کریسمس رو می‌ذارم داخل،
‫بچه‌ها میان، بابانوئل بهشون ‫هدیه میده،
‫می‌دونی، یه اسباب‌بازی کوچولو،
‫و بیرونش هم نمایش تولد مسیح رو ‫اجرا می‌کنیم.
‫بابانوئل از کجا پیدا کنیم؟ ماه دسامبره.
‫باید درباره‌شون تحقیق کنیم.
‫- و دی‌بی‌اسشون رو که مطمئن بشیم... ‫- جان؟
‫دی‌بی‌اس، که مطمئن بشیم ‫خطرناک نیستن.
‫یعنی چی؟ نمی‌دونم دی‌بی‌اس چیه.
‫- که بفهمیم سابقه کیفری دارن یا نه؟ ‫- اوه.
‫اگه دارن، جرمشون چی بوده؟
‫خب، هر سال بابانوئل دزدکی وارد ‫خونه میلیاردها آدم میشه،
‫به نظرم سابقه کیفری داره.
‫خب، باید چکش کنیم.
‫چطوری... اگه نیاد چی؟
‫یه جوری رفتار می‌کنی انگار ‫شرکت هواپیمایی بریتانیاییه.
‫«لازم نیست هواپیما بخریم. ‫اگه خلبان نیاد چی؟»
‫چقدر می‌تونن با بابانوئل وقت بگذرونن؟
‫- نمی‌دونم، پنج دقیقه؟ ‫- پس دوازده هدیه در یک ساعت.
‫هوم.
‫- خیلی خب، و... ‫- شش ساعت در روز. دوازده شش‌تا؟
‫هفتاد و دوتا هدیه.
‫و باید یکی رو بذاریم اون داخل ‫پیش بچه‌ها باشه.
‫- کی؟ ‫- یا والدینشون...
‫- یا یه الف. ‫- یه الف.
‫پس باید تو روزنامه محلی آگهی ‫بدم و بنویسم،
‫«استخدام می‌کنیم: مرد یا زنی که ‫برای حداقل حقوق
‫لباس الف‌ها رو بپوشه.»
‫نه، با حقوق کافی.
‫پس میگی باید یه بابانوئل پیدا کنیم،
‫باید مطمئن باشیم که آدم ‫بدی نیست،
‫یه الف بیاریم،
‫و کلبه غازها رو بیاریم اینجا،
‫با شلنگ یه سری از کثیفی‌ها رو تمیز کنیم...
‫- همه کثیفی‌ها رو. ‫- همه‌ش رو.
‫ضدعفونیش کنیم.
‫در حالی که طبقه بالا چارلی ‫داشت با نقشه‌هام موافقت می‌کرد،
‫لیسا تو آشپزخونه داشت خبرهای ‫بدی می‌شنید.
‫داریم بهشون نمک می‌زنیم،
‫که وقتی خواستیم کبابشون کنیم ‫پوستشون ترد و آبدار بشه.
‫بقیه رو کِی میارین؟
‫بقیه؟ همه‌شون همینان.
‫ولی نه، ما... ما...
‫مگه قرار نشد تا کریسمس، برای
‫شام و نهار سروشون کنیم؟
‫مگه بازم غاز داری؟
‫نه، این برای ضیافت بزرگ امشبه، خب؟
‫همه‌ش همینان.
‫- من سی‌تا غاز داشتم. ‫- همه غازها... همینا هستن.
‫- همه‌شون قراره امشب خورده بشن؟ ‫- آره.
‫ولی فکر کردم می‌تونیم تا کریسمس ‫واسه شام و نهار برای مهمون‌ها سِروشون کنیم.
‫نه.
‫غازهایی که فرستادی فقط برای ‫شام امشب کافی هستن، همین.
‫اینجا گوزن شمالی نداریم؟
‫گوزن شمالی؟
‫پس یه گوزن عادی میاریم...
‫که اگه بچه‌ها نزدیکش بشن می‌ترسه.
‫حصارها چقدر باید برای یه ‫گوزن بلند باشن؟
‫یک و نیم تا دو و نیم متر.
‫خیلی خب، پس یه حصار یک و نیم متری...
‫شبیه اردوی اسیرهای جنگی میشه.
‫می‌دونم، چند وقت پیش به ‫استالاگ لوفت سه سر زدم.
‫که تاثیرگذاره، ولی مطمئن نیستم ‫تِم مناسبی باشه.
‫حیوانات پلاستیکی.
‫عالی میشه.
‫البته نه زیاد، ولی فکر خوبیه.
‫اولین ایده‌ی خوبت بود.
‫اون شب، لیسا تصمیم گرفت
‫که تمام مهمون‌های غاز خورش باید ‫در این درد باهاش شریک بشن.
‫آره، و فکر می‌کردم این غازها ‫قراره از الان تا
‫کریسمس دووم بیارن.
‫نه، نه، نه. انگار امشب همه‌شون ‫رو خوردید.
‫و من...
‫چارلی بالاخره با ایده غرفه ‫کریسمسیم موافقت کرده بود،
‫ولی فعلاً نمی‌تونستم شروعش کنم.
‫خوبه.
‫چون با رسیدن زمستون...
‫سلام، گاوها و اندگیم!
‫وقتش بود که ساکنین چهار پامون رو...
‫شرمنده، گاوها.
‫ببریم به گرمای طویله‌شون.
‫واسه چی اینجوری می‌کنی؟ ‫قرار نیست بوکس کار کنی که.
‫شاید بهم حمله کنه.
‫اندگیم مودب، آره.
‫تو دوست منی، نه؟
‫خوبه.
‫عزیزم، اینطوری باید ‫گوسفندها رو جابجا کنی.
‫وقتی به حیوانات رسیدگی کردیم،
‫می‌تونستم برم سراغ غرفه‌م.
‫و چون در روستاهای نزدیک درخواست ‫استخدام بابانوئل رو فرستاده بودیم،
‫[به دنبال بابانوئل هستیم، مجرم نباشید]
‫یه مرد محلی باهامون تماس گرفت.
‫هر وقت بتونم، ولی چهارتا سگ دارم.
‫و مجرم نیستی؟
‫نه.
‫درسته.
‫بعد از تحقیق و استخدام بابانوئل،
‫باید کلبه غازها رو می‌آوردیم پیش کافه.
‫و وقتی این کار رو کردیم،
‫می‌تونستم تبدیلش کنم ‫به یه غرفه.
‫ام...
‫این نقشه منه.
‫حیوانات و نمایش تولد رو ‫اینجا میاریم،
‫روی زمین حصیر می‌ذاریم،
‫و اینجا میشه غرفه کریسمس بابانوئل،
‫پس فرش می‌اندازیم
‫که واسه همه راحت بشه.
‫خداحافظ غازها
‫و درود به فرش.
‫درسته.
‫هدیه‌ها.
‫اینا از نظر فنی گوزن شمالی نیستن، ولی...
‫آره.
‫و اتاق باید روشن هم بشه.
‫الف این هفته.
‫میز تحریرش.
‫سیگار بابانوئل.
‫وقتی غرفه بابانوئل رو تزئین کردم
‫و نمایش تولد مسیح رو ‫هم چیدم...
‫عالیه، ببینش.
‫حس کردم کار خوبیه که یه ذره درباره
‫تولد مسیح کوچک تحقیق کنم.
‫از کلیسای محلی برای خودم...
‫یه انجیل گرفتم.
‫و در انجیل متی،
‫نوشته...
‫«مریم آشنای یوسف نجار بود.»
‫فکر کردم ازدواج کرده بودن.
اما اینطور نبوده و
‫از طریق روح‌القدس متوجه شد ‫که بارداره.»
‫پس یه حقیقته. نیازی به تحقیق نیست.
‫«روح‌القدس بهش گفت که بارداره.
‫چی؟
‫تا حالا این بخشش رو نخونده بودم.
‫«ولی بعد از اینکه این فکر به ذهنش رسید،
‫فرشته‌ی خداوند اومد به خوابش و گفت،
‫یوسف، پسر داوود،
از چیزی نترس
‫چون بچه‌ی او از روح‌القدسه.
‫سپس مریم مقدس،» اون موقع ‫هنوز مریم مقدس نبوده،
‫«باردار خواهد شد و پسری ‫رو به دنیا خواهد آورد
‫و اسمش رو می‌ذارن امانوئل.»
‫چی؟
‫چرا امانوئل؟
‫چرا باید اسم بچه رو از روی اسم ‫یه بازیگر دهه هفتاد بردارن؟
‫به خدا نوشته‌های انجیل متی
‫شبیه نوشته‌های منه.
‫هر چقدر جلوتر میره جالب‌تر میشه.
‫علاوه بر نسخه عجیب انجیل ‫متی از وقایع،
‫یه مشکل مهم‌تر پیش اومده بود،
‫و وقتی کشیش کوپر رسید ‫همه چیز رو براش توضیح دادم.
‫- کیلب، من از این نگرانم که... ‫- چیه.
‫ما این رو به عنوان
‫مسیح کوچولو اجاره کردیم.
‫موهاش رو ببین.
‫چقدر مو داره. ‫موهاش چقدر سریع بلند شدن!
‫این... شبیه پسر بری گیبه.
‫بری گیب کیه؟
‫من نمی‌خواستم چیزی که شبیه ‫بچه‌ی عضو گروه بی جیز بود رو
‫به عنوان مسیح کوچک جا بزنم.
‫پس یه نسخه جایگزین خریدم.
‫وحشتناک به نظر میاد.
‫از این که بهتره.
‫می‌پیچیمش تو قنداق...
‫کلاه داره!
‫مسیح عروسکی برند کبج پچه. ‫[کبج به معنی کلم است.]
‫- کبج پچه؟ ‫- نه.
‫- نه؟ ‫- داری میگی گیاهه.
‫مسیح که تو فلان سال قبل ‫از میلاد با کلاه به دنیا نیومده.
‫- «فلان سال قبل از میلاد.» ‫- خب کِی بوده؟
‫سال صفر، اصلاً قبل از میلاد نبوده که.
‫خب، مگه قبل از میلاد نبوده؟
‫وای خدا... از دست تو، کیلب.
‫اصلاً می‌دونی قبل از میلاد یعنی چی؟
‫- نه، فکر می‌کردم دوران باستانه. ‫- یعنی «قبل از میلاد مسیح.»
‫پس قبل از مسیح آدم‌ها وجود داشتن؟
‫آره، وجود داشتن.
‫فکر می‌کردم کل هدف و نیت انجیل ‫اینه که خدا اومد
‫و حضرت مسیح رو خلق کرد ‫و بعدش آدم‌ها به وجود اومدن.
‫نه؟
‫نه! خب، به نظرت مریم و یوسف ‫کجا بودن؟
‫- اونا چطوری به وجود اومدن؟ ‫- نمی‌دونم!
‫فکر می‌کردم مثلاً دایناسورها وجود داشتن،
‫بعد میمون‌ها و یک دفعه بعدش آدم‌ها ‫به وجود اومدن.
‫دایناسورها و میمون‌ها بودن و ‫بعدش مریم و یوسف...
‫فکر می‌کردم تاریخ این شکلیه
‫و می‌دونی، ما از اول این شکلی نبودیم ‫و کم‌کم شروع کردیم به حرف زدن
‫و بعدش آدمیزاد شدیم.
‫آره، همینطوره.
‫آره، منم درباره اینا اینطور ‫فکر می‌کردم.
‫نه، نه.
‫انجیل به ما میگه که خدا...
‫خب، خیلی عجیبه، مگه میشه
‫همچین اتفاقی بیفته.
‫- حالا که افتاده. ‫- غیرممکنه.
‫خب، ما باور می‌کنیم دیگه. ‫بگذریم، بیخیال اون شو.
‫گلوریا کیه؟
‫اون فرشته جبرئیله که یه حوله ‫آورده و روش نوشته، «گلوریا.»
‫فکر کرده بچه دختره.
‫- قشنگ شده، نه؟ ‫- آره.
‫بچه‌ها عاشقش میشن.
‫می‌دونم.
‫و هنوز کارم تموم نشده بود،
‫چون علی‌رغم خوشحال شدن چارلی ‫بابت حیوانات پلاستیکی،
‫فکر می‌کردم غرفه‌م با
‫حیوانات واقعی بهتر میشه.
‫پس وقتی داشتم بیرون رو دکور می‌کردم...
‫چه خوب شد.
‫چارلز داروین رفت حیوون بیاره.
‫بزها، به خونه جدیدتون خوش اومدید.
‫بیاید. برید داخل. بیا دیگه.
‫برو.
‫آره، نگاه می‌کنه و فکر می‌کنه، ‫«اینجا چه خبره؟»
‫خب، اون دشمنشونه.
‫بز نماد اهریمنه،
‫و داخل هم مسیحه.
‫ببینشون، بزهای خوشحال.
‫داره خرابکاری می‌کنه.
‫چیکار کرد؟ ‫داره نورهای دکوری رو می‌خوره.
‫برق داره؟ باید...
‫- آره. ‫- باید جلوش رو بگیرم.
‫لعنتی. ‫الان برق می‌گیرتشون!
‫یه مورد فوری رو دستمونه!
‫بیا.
‫- اون دارواشه؟ ‫- ها؟
‫- درسته. ‫- درخت خاسه.
‫- خیلی خب. ‫- نیست؟
‫- نمی‌دونم. ‫- ها؟
‫لعنتی!
‫این شیشه‌ست.
‫لعنتی.
‫گذاشتمش اینجا که بزها ‫رد نشن، رفیق!
‫ولی چند ساعت پیش نبود!
‫ولی الان هست!
‫گذاشتمش که بزها نیان تو ‫غرفه بابانوئل.
‫نه، نخوریدش.
‫ای خدا.
‫در نهایت، مجبور شدم از غرفه برم
‫چون دیلوین قرار بود به گوسفندهای ‫ایزی‌کر سر بزنه و بهشون واکسن بزنه،
‫اونم دوباره.
‫و تو دشتشون، که مشخص بود با ‫گوسفندهای نر صمیمی شده بودن،
‫کیلب تونسته بود دور هم ‫جمعشون کنه.
‫حصار بالاست.
‫- چرا اون یکی داخل نیست، کیلب؟ ‫- نمی‌تونم بیارمش داخل.
‫- چی؟ ‫- خیلی عوضیه.
‫چرا نمیری داخل؟
‫میشه دروازه رو باز کنی؟ من میارمش.
‫برو در رو باز کن. ‫بجنب، زود باش.
‫نمی‌تونم.
‫- نگهش دار. اون سمتش رو نگه دار. ‫- یواش‌تر.
‫بس کن. آخ، گوسفند عوضی!
‫وای خدا!
‫وایسا!
‫تو رو خدا!
‫سلام، گوسفندهایی که راحت ‫بچه میارید.
‫با اون سرهای جالبتون.
‫جرمی! جرمی!
‫برو. هی! یواش.
‫- دروازه رو از اون سمت نگه دار! ‫- آخ، لعنتی!
‫آخ، لعنت بهش!
‫- لعنتی. ‫- برق داره.
‫خدای من.
‫یکیش در رفت.
‫ولش کن. فکر کنم انگشتم رو شکستم.
‫- این گوسفندهای ایزی‌کر... ‫- آره.
‫واقعاً دارن... خب، ‫نزدیک بود تبدیلش کنن به...
‫هر دوتا دستم!
‫آخ، انگشتم خیلی درد گرفت.
‫دیلوین که دامپزشکه،
‫زیاد علاقه‌ای به آسیب‌ها و مصدومیت‌های ‫انسانی نداشت.
‫فقط می‌خواست به گوسفندها واکسن بزنه ‫که دچار این بیماری جدید لعنتی نشن.
‫بیماری زبان آبی، درست ‫فکر می‌کنم که
‫شبیه مگس‌ریزه‌ها هستن؟
‫بیماری زبون آبی توسط یه ویروس ‫ایجاد میشه،
‫که توسط مگس‌ریزه‌ها منتقل میشه.
‫مگس‌ریزه؟ و تو هلند آغاز شدن،
‫- از کانال رد شدن... ‫- آره.
‫و بیماری زبان آبی گوسفندها ‫رو هم می‌کشه.
‫خیلی خب، پس بهشون واکسن بزن.
‫پوستش رو فشار بدم؟
‫آره، فشار بده. همینجا تزریق کن.
‫- داری روشون علامت می‌زنی؟ ‫- آره.
‫زیاد قشنگ نشدن. ‫شبیه گروه آدام و انت‌ها شدن.
‫وقتی بالاخره گوسفندها رو فرستادیم ‫توی آغل، دیلوین تصمیم گرفت
‫ناخنشون رو بگیره.
‫اینجوری دیگه لنگ نمی‌زنن؟
‫آره.
‫تکون نخور دیگه! مثل گاوها باش.
‫معمولاً وقتی به پشت برشون گردونی، ‫مثل بچه آدم می‌شینن.
‫اوه، واو، انگار داری براشون ‫مانیکور انجام میدی.
‫یکی تموم شد، پنجاه و هشت‌تا ‫موندن.
‫این سومیشه؟
‫دومی.
‫- تا شب کار داریم. ‫- آره.
‫بعد از تموم شدن مانیکور گوسفندها،
‫می‌تونستیم برگردیم به غرفه
‫که هنوز به یه مقدار دکور ‫دیگه نیاز داشت،
‫از جمله به دستگاه برف من.
‫خیلی خب، فکر کنم اینجوریه.
‫- ببین! ‫- چه باحاله!
‫قرار نیست جزو عکس‌های
‫«بدترین غرفه‌های کریسمس» دیلی میل ‫بشیم که، نه؟
‫اوه، داره به درخت‌ها می‌چسبه، ببین!
‫و بعدش، برای تکمیل نمایش ‫تولد مسیح...
‫یالا، بریتنی.
‫واو! نظرتون چیه، بزها؟
‫برید یه غذای دیگه پیدا کنید.
‫عاشق الاغ‌ها هستم.
‫- ای وای، نه. ‫- هی!
‫لعنتی.
‫دروغ چرا، واقعاً داره به سخت می‌گذره.
‫در بخش بابانوئل غرفه،
‫متوجه یه مشکل دیگه شدم.
‫باید یه فیلمبردار بیاریم اینجا
‫که از بابانوئل و بچه‌ها فیلمبرداری کنه.
‫ولی اگه اون رو بیاریم اینجا، ‫همه ضدحال می‌خورن.
‫بعدش یه فکری به ذهنم رسید،
‫که به کمک دستیار فیلمبردارمون ‫نیاز داشت.
‫- جویی؟ جویی؟ ‫- بله؟
‫رفیق.
‫یه خواهش بزرگ دارم.
‫جدی میگی؟
‫یک ساعت بعد،
‫همه چیز در غرفه کریسمسی ‫کافه سگ کشاورز آماده بود،
‫حتی شخصیت‌ها.
‫هو هو هو!
‫- عالی شده. ‫- بابانوئل!
‫سلام، پسر کوچولو.
‫اوه...
‫- سلام. ‫- جای بحث داره.
‫بعد از اومدن اولین خانواده‌ها...
‫اوه، سلام!
‫چارلی رسید و حتی اونم ‫تحت تاثیر قرار گرفته بود.
‫می‌دونی که چقدر به ‫این ایده‌ت شک داشتم؟
‫می‌دونم، به تمام کارهایی که می‌خوام ‫انجام بدم شک داری.
‫می‌دونم. خب... عالی شده!
‫و برنامه کاری چیه؟ ‫هر بلیط ده پوند.
‫- هدیه‌ها چهار پوند میشن. ‫- آره.
‫بابانوئل، حقوقش یادم نیست... ‫کمه.
‫- دستیار فیلمبردار شد الف ما. ‫- آره.
‫پس از ده پوند، بیست درصد ‫سهم برمی‌داری؟
‫اوه، نمی‌دونم.
‫چرا داری تو جشن درباره حسابداری ‫صحبت می‌کنی...
‫از ده پوند، هشت پوندش رو نگه می‌داریم.
‫چون باید بیست درصدش رو بدیم ‫به دولت.
‫بگذریم، گوش کن.
‫بزرگترین مشکل ما اینه. ‫حسابداری رو بیخیال.
‫چی؟ نه!
‫چرا؟
‫داره با عروسک بازی می‌کنه، ‫انگار پیژامه‌ست!
‫حاضری؟ خب...
‫نه!
‫- ای وای... ‫- خدای من!
‫اوه! برو پی کارت!
‫در حالی که بزهای بامزه داشتن ‫غرفه رو داغون می‌کردن،
‫وقتش بود که استراحت کنیم
‫و به سبک دیدلی اسکوات،
‫کریسمس رو جشن بگیریم.
‫در جاده‌ها، به تمام کشاورزهای ‫محلی ملحق شدیم
‫که چند ساعت ریچل ریوز رو فراموش ‫کرده بودن
‫تا بتونن با گردش سالانه‌ی
‫تراکتورهاشون بچه‌ها رو سرگرم کنن.
‫- حال شما؟ ‫- خوب هستی؟
‫- خوبی؟ ‫- خوشبختم.
‫این وسط، در سگ کشاورز،
‫یه جشن مخصوص کریسمس برای
‫تمام افرادی که در موفقیت کافه ‫نقش داشتن برگزار کردیم.
‫سلام، دوستان. از خودتون پذیرایی کنید.
‫نوشیدنی مجانیه.
‫در کنار افراد آشنا...
‫سلام!
‫کارمندهای سال‌های قبل ‫دیدلی اسکوات هم اونجا بودن.
‫- ببین کی اینجاست! ‫- خوبی؟
‫مثلاً کوین و الن، متخصص‌های گوسفند.
‫شنیدم گوسفند بدون پشم گرفتی.
‫آره، گوسفند ایزی‌کر خریدیم. ‫یکیشون اینقدر بی‌دردسر بود
‫که افتاد مُرد.
‫حتی آقا تام مخالف هم اومد
‫و با افتخار اعلام کرد که یه ‫کتاب چاپ کرده.
‫- این کتابته؟ ‫- آره.
‫قبلاً با گروه‌های محلی می‌رفتیم
‫و درباره خزه‌ها تحقیق می‌کردیم.
‫- عالیه. ‫- چه خوب.
‫فکر کردم نوشته، «راهنمایی ‫برای پیدا کردن جرعه‌ها.»
‫لیسا؟ هریت برامون هدیه خریده.
‫شوخی!
‫- خودت درستش کردی؟ ‫- آره.
‫- ممنون، هریت. ‫- این سمتی آویزون میشه.
‫کریسمسی و خشونت‌آمیزه.
‫بابام و آبجیم خودشون اون ‫قرقاول رو شکار کردن.
‫آخی، چه خوب!
‫- کجا آویزونش کنیم؟ ‫- نیاز نیست آویزونش کنی!
‫- چرا. ‫- چرا.
‫سلام، نیک. خوبی؟
‫- اینجوری میری. ‫- خب.
‫- و با دهنت بلندش می‌کنی. ‫- چی؟
‫باید می‌گفتی میک جگر بیاد.
‫- نه، وایسا. ‫- خیلی خب.
‫درسته، خب...
‫نه، نه، با زانو نه.
‫نباید از دست و زانوت استفاده کنی.
‫هاها!
‫- حاضری، جرالد؟ ‫- آره.
‫- با امتیاز ۱۰۱ شروع می‌کنیم، خب؟ بعدش دوبل بزنید. ‫- کی می‌تونه حساب کنه؟
‫- من بلدم. ‫- تو که اصلاً ضربه نزدی!
‫تخته دارت خیلی تاریکه، ‫هیچی نمی‌بینم.
‫هر دفعه داری نزدیک‌تر میشی!
‫یه لامپ بذارید روی سرش ‫که تخته روشن بشه!
‫آره!
‫- خوب بود. ‫- جایزه‌ش چی هست؟
‫یه نوشیدنی مهمون من.
‫امشب نوشیدنی‌ها مجانی هستن.
‫می‌دونم، منظورم همین بود.
‫- بلدی؟ ‫- عمراً.
‫منم نتونستم. مسخره‌ست. ‫با زانو و دست رفتم پایین.
‫یالا، چارلز. من از طرف تو ‫معیارهای سلامت و امنیت رو انجام میدم.
‫یا خدا!
‫وایسا ببینم...
‫عمراً! نمی‌تونم!
‫- نه، شد بیست و یک. ‫- چی؟
‫- دوازده نبود، نُه بود. ‫- هفت و پنج زدم دیگه.
‫زدی تو نُه، هفت و پنج.
‫با نوشیدنی‌هایی که ریخته می‌شدن ‫و شعله‌ور شدن آتیش...
‫شک نداشتم که کافه فوق‌العاده‌ای ‫تاسیس کردیم...
‫ولی در سال جدید،
‫می‌دونستم باید مزرعه ‫خوبی بسازیم.
‫خروج از انگلیس حس خیلی عجیبی داره.
‫- خارج این شکلیه. ‫- واو.
‫لعنتی.
‫این آینده‌ی کشاورزیه.
‫خدای من.
‫ذهنم نمی‌تونه اینهمه اطلاعات رو ‫هضم کنه.
‫الان سرم منفجر میشه.