‫[در مسابقات قهرمانی اروپا در سال ‫۲۰۰۴، در مجموع ۲۹۷ بازیکن بازی کردند.]
‫[امروزه فقط دو نفر آنان همچنان ‫فوتبالیست حرفه‌ای هستند...]
‫[کریستیانو رونالدو و...]
‫ولی چهل ساله به نظر نمیام، نه؟
‫نظر تو چیه؟ به نظرت چهل سالمه؟
‫خیلی‌خب.
‫روی ضبطه؟
‫- همه‌چیز درست شد؟ ‫- صدا هم درست شد؟
‫من لوکاس پودولسکی هستم.
‫و قراره یه چیز خفن ضبط کنیم.
‫مستندها همیشه یه جورن. ‫دیدگاه من اینه.
‫حرفه‌ی یه نفر رو نشون می‌دن.
‫منتخبی از بازی‌ها رو نشون می‌دن.
‫لوکاس پودولسکی، شوت می‌کنه!
‫هشتاد درصدمون اصلا اهمیتی نمی‌دیم.
‫واسه همین اصلا مشکلی پیش نمیاد.
‫هر از گاهی بخشی از زندگی ‫شخصی رو نشون می‌دن.
‫پیشی خودمی...
‫کوچولو.
‫بعد مربی‌ها میان حرف می‌زنن.
‫یوخی لو، توماس مولر، ‫تونی کروس، باستین شواینشتایگر.
‫- سلام. ‫- اولیور کان.
‫هم‌تیمی‌ها.
‫بیست و پنج تا دوربین ‫میارن و می‌گن حرف بزنی.
‫- چپ پا. ‫- چپ پا.
‫- بهترین چپ پا.
‫پودولسکی! خدای من! دارم دیوانه می‌شم!
‫- قدرت. ‫- قاطعیت.
‫شدیدا باثبات از لحاظ روانی.
‫باز هم خوب بازی کردن. پودولسکی!
‫می‌تونه از هر جایی گل بزنه.
‫- قهرمان جهان. ‫- صد و سی بازی.
‫یه افسانه است.
‫پودولکسی. آلمان عالی بازی می‌کنه. نتیجه ‫می‌شه دو بر صفر، بازیشون حرف نداره.
‫از نظر من همین یه بازیکن رو بزرگ می‌کنه.
‫هیچی نیست که از قبل ندونی.
‫به نظرم این یکم حوصله‌سربره.
‫عه؟ جدا؟
‫- خیلی‌خب. ‫- من مخصوصا وقت گرفته بودم. باشه...
‫حیف شد. من کلی حرف داشتم.
‫به نظرم باقی افرادی که باهام در ‫ارتباطن باید به سوالات جواب بدن.
‫[مربی کیت ورزشی]
‫آره، خانواده مهمه.
‫«خانم پودولسکی، عجب نوه‌ای داری!»
‫گفت می‌تونه پنج سال دیگه بازی کنه.
‫[پدر]
‫اگه بفهمه من رو می‌کشه.
‫[خواهر]
‫از عمه‌ات خیلی چیزها شنیدم.
‫آره خب...
‫اشتباه نمی‌شه کرد.
‫و بعد اون یکی عمه اومد گفت، ‫«چرا من رو انتخاب نکردی؟»
‫«چرا فقط یه عمه؟»
‫[عمه‌ی اول]
‫سلام.
‫[اون یکی عمه]
‫همراهم بیایید. ‫خونه‌‌ی جدیدم رو نشونتون می‌دم.
‫واسه فیلم. واسه مستند. ‫واسه نمایش.
‫ببینیم چی می‌شه.
‫با تمام سرعت.
‫لوکاس پودولسکی!
‫- قطعا روانیه. ‫- همیشه باید مشغول یه کاری باشه.
‫همینه دیگه.
‫نمی‌تونی جلوم رو بگیری. ‫عطسه بزنی باختی.
‫[برگهایم، آلمان]
‫من اینجا بزرگ شدم.
‫- ضبطه؟ ‫- ضبطه.
‫خیلی‌خب، حرکت.
‫[منزل پدری]
‫به نظرم باحال می‌شه که یه ‫مصاحبه‌ی خانوادگی داشته باشیم.
‫که همه پیش هم بشینن و حرف بزنن. ‫چون داستان اینطوری بیان می‌شه.
‫چرا می‌خندی؟
‫«آره، اون موقع، درسته.»
‫موی سیاه.
‫عکس‌های قشنگیه.
‫خانوادم شامل مامانم می‌شه، کریشا.
‫آهان، اینجاست.
‫- نشون بده. ‫- مامان هندبال بازی می‌کنه.
‫شماره شیش. اینجا.
‫پدرم، والدمار.
‫آره. هی، هی.
‫- چیه؟ ‫- این رو ببین.
‫نه! نه، نه، نه، نه.
‫مال وقتیه که حرفه‌ای شدم. ‫داشت شادی می‌کرد.
‫- اولین قرارداد حرفه‌ایم. ‫- نشونم بده.
‫نمی‌شه این عکس‌ها رو نشون داد.
‫خواهرم، یوستینا.
‫همه پودولسکی هستن.
‫- وای. چقدر جوان بودیم. ‫- وای. مسخره!
‫آره، ما یکم روانی هستیم.
‫آره، قطعا روانی هستیم.
‫- قطعا روانی. ‫- آره.
‫بچه که بودیم چهار تایی می‌رفتیم حمام.
‫وان رو پر می‌کردیم و چهار تایی می‌رفتیم.
‫- اول یکی... ‫- اولی، بعد دومی...
‫آخری بیچاره می‌شد.
‫همیشه وان رو پر آب می‌کرد.
‫- دوست داشت. ‫- مامانش می‌گفت انقدر آب نریز.
‫و بعد خیلی مودبانه جواب می‌داد.
‫می‌گفت «مامان، یه روزی ‫انقدر واست آب میارم...»
‫«که تموم نشه.»
‫- این خیلی... ‫- آره.
‫- و همین هم شد. ‫- الان هم همینه.
‫[کاتوویتس، لهستان]
‫مامانی.
‫- مامانی. ‫- بیا. باشه.
‫بله؟
‫الچی. خوشمزه، چوب‌شور.
‫الا قهوه درست کرده!
‫چه قهوه‌ی خوبی!
‫یک، دو، سه.
‫- آفرین! ‫- دوباره.
‫الا گل زد!
‫نه! بابا گل زد!
‫پایگاهمون، خونمون الان توی لهستانه.
‫اون نه.
‫و خانوادگی اینجا زندگی می‌کنیم. ‫یعنی من و مونیکا و بچه‌ها.
‫بابا بره واسه مایا سس بیاره.
‫لوئیس کم‌کم داره ایستادن رو یاد می‌گیره.
‫ولی من و مونیکا با دخترها ‫یه روتین روزانه داریم.
‫مونیکا همیشه پشت‌صحنه بود. ‫دوست نداشت ازش فیلم بگیرن.
‫هیچوقت خوشش نمی‌اومد.
‫[مونیکا پودولسکی توی اولین ‫مصاحبه‌اش حرف می‌زند.]
‫- نمی‌دونم واسه چی اینجا موندی. ‫- امتحان می‌کنیم، یک، دو، سه.
‫به نظرم مهمه که دیده بشه که ‫اون فقط یه فوتبالیست نیست...
‫پولدی، یه پدر هم هست.
‫که وجه متفاوت خیلی ‫مهربان و ملایمی داره. بله.
‫واسه همین موافقت کردم توی این مستند باشم.
‫فکر کنم از وقتی فوتبال رو شروع ‫کردم روتین روزانه‌ام یه چیز بوده.
‫راستش هر روز تمرین می‌کنم.
‫و بعد بازی داریم، یا جمعه، ‫شنبه، یکشنبه و یا دوشنبه.
‫- بدنت خوابیده. باید بیشتر تمرین کنی. ‫- چی؟
‫بیشتر زور بزن. باید قوی‌تر بشی دیگه.
‫بیا. دوباره شروع شد.
‫بدو رفیق!
‫حواس‌ها جمع! امیدوارم بهتون خوش بگذره!
‫یادتون نره شب زود بخوابید.
‫- موفق باشید دیگه! ‫- مرسی!
‫یه مدتی بود که به برگشتن ‫به لهستان فکر می‌کردم.
‫اومدیم توی ناحیه سیلزی.
‫تیممون مال شهر زابژه هست.
‫گورنیک زابژه.
‫و من هم اونجا فوتبال بازی می‌کنم.
‫زابژه یه شهر واسه طبقه‌ی متوسطه.
‫این ناحیه رو واسه معادت ‫روباز و حفاریش می‌شناسن.
‫مردمش معمولین، روشن‌فکرن.
‫سوشنیتسا پنج دقیقه با استادیوم فاصله داره. ‫خانواده‌ام اهل اونجان.
‫قدیم با بابام و عموم می‌رفتم استادیوم.
‫خیلی وقته که من به برگشتن به این ناحیه...
‫و این باشگاه فکر می‌کنم.
‫به مادربزرگم در لهستان قول دادم.
‫قهرمان جهان.
‫بهترین در دنیا.
‫[مادربزرگ]
‫- خوبه؟ ‫- آره، خوبه.
‫اینجا احساس خونه بودن دارم. ‫انگار اهل اینجام.
‫اینجا راحتم و دوست دارم که اینجا باشم.
‫[ژوئیه سال ۲۰۲۴]
‫اولین بازی لیگ برتر لهستان هستش.
‫لخ پوزنان میزبان گورنیک زابژه خواهد بود.
‫با خودم فکر کردم که، این ‫آخرین فصل من خواهد بود.
‫تابستون امسال چهل سالم می‌شه، ‫دیگه باید فوتبال حرفه‌ایم تموم بشه.
‫بعد می‌شینم و فکر می‌کنم که بعدش چیکار کنم.
‫ولی واسه فعلا بسه.
‫و شما هم همراه من خواهید بود.
‫این دو تا خنگول که اینجان. ‫ساعت شیش غذا می‌خورن.
‫بیا. بیا.
‫گمونم همه من رو به عنوان ‫یه فوتبالیست می‌شناسن.
‫البته توی مستند به این اشاره می‌شه. ‫منطقیه.
‫لحظات زیبایی داشتم. لحظات خیلی خوب. ‫کلی گل زدم.
‫[در ادامه در پولدی]
‫قهرمان جهان می‌شن!
‫شکست ‌ها رو می‌بینیم.
‫خیلی پایان زشتی خواهد بود.
‫همه‌ی این‌ها بخشی ازشه.
‫یه مستند نود دقیقه است.
‫یا بیشتر یا کمتر. بستگی داره.
‫و هشتاد درصدش معمولا در مورد فوتبالیست...
‫و موفقیت‌هاشه.
‫و فقط بیست درصدش ‫در مورد خارج از زمینه.
‫اگه قرار بود من مسیرش رو تعیین کنم، ‫این رو برعکس می‌کردم.
‫[کلن، آلمان]
‫۱.۲ میلیون یورو دیگه؟
‫آره، بذار ببینیم چی می‌شه. ‫بذار ببینیم، ببینیم چی می‌شه، خب؟
‫خب؟
‫بین ده تا دوازده سال گذشته ‫لوکاس خیلی عوض شده.
‫مردم انتظار آدمی که هست رو ندارن، ‫انتظار اون فوتبالیست رو دارن.
‫ولی نه لوکاس تاجری که این چند سال اخیر شده.
‫امسال احتمالا فصل آخرمه.
‫بازی آخر احتمالا در ماه مه خواهد بود.
‫می‌خوام کلکسیونی جمع کنم ‫که احتمالا آخریش خواهد بود.
‫مثلا بگیم این دیوار که اینجاست، ‫دیوار خداحافظی لوکاس پودولسکیه.
‫که با همکاری پودولسکی و باشگاه درست شده.
‫ال‌پی۱۰ایکس، لوگوی گورنیک زابژه ‫کوچیک اینجا پرینت بشه. یا روی گردن.
‫چند تا کالا می‌شه حدودا؟
‫- یه پیشنهادی بدیم؟ ‫- آره، آره.
‫می‌خوام چیزهایی درست ‫کنم که باحال‌تر باشن.
‫- چنین چیزی دوست ندارم. ‫- باشه.
‫ترجیح می‌دم به این سمت برم.
‫مدلش خوبه، جنسش خوبه. ‫ساده هم هست، با لوگوی واضح.
‫به نظرم این کیف خیلی خوبه. می‌خرمش.
‫مطمئن نیستم نوم باغ خوب فروش بره. ‫واقعا کالای آلمانی‌ای هستش.
‫آره نمی‌دونم. نوم باغ، ‫آخه همه دارن دیگه، نه؟
‫خب آره، ولی مدلی ‫ندارن که شبیه تو باشه.
‫- بریم توی کارش. ‫- خفن می‌شه.
‫- یکی درست کنیم. ‫- جدی؟
‫بعد تعدادش رو بهم بگو.
‫بعد قیمت نهایی مشخص می‌شه، ‫بهت خبر می‌دیم.
‫- بقیش رو خودم با باشگاه هماهنگ می‌کنم. ‫- فهمیدم.
‫فقط یه نظری دادم. ‫با تمام سرعت پیش می‌ریم.
‫پس فقط پنج ثانیه‌اش توی فیلم هست دیگه؟
‫- از کل کاری که الان کردم؟ ‫- آره. کاملا.
‫کل روز به پروژه‌ها و تجارت فکر می‌کنه.
‫«چطوری بهترش کنم؟ بزرگ‌ترش کنم؟ ‫دیگه چه کاری از دستم برمیاد؟»
‫رفتار عادیش همینه.
‫[فرودگاه اسپیر]
‫باز اومدن.
‫بله، بعد شکست می‌ریم سمت جشنواره. ‫فقط بخاطر مستند.
‫لوکاس آدمی نیست که بخوابه.
‫اصلا پیش نمیاد بگه ‫«برم چند ساعت استراحت کنم.»
‫با لوکاس از اولش از دنده شیش ‫شروع می‌شه. با تمام سرعت.
‫بزن بریم!
‫هی لوئیس!
‫بزن بریم.
‫هی!
‫بیا اینجا!
‫خودمون یه جشنواره شروع کردیم.
‫تا الان بیش از دویست هزار نفر اومدن.
‫به اسپانسر زنگ زدیم، ‫به مدیربرنامه‌ها زنگ زدیم...
‫کلش رو برنامه‌ریزی کردیم و ازش لذت بردم.
‫ممنون که اومدید بچه‌ها. ‫واقعا نمایش خوبی بود.
‫- سلام. لوکاسم. ‫- سلام. کوینم. خوشوقتم.
‫- مشکلی نیست! ‫- خوبه!
‫زنم هم یه عکس می‌خواد.
‫- آره. قبوله. ‫- ولی بدون من، خب؟
‫عزیزم، کجایی؟
‫- فقط همین یکی. باشه. ‫- عکس آخره.
‫مرسی بچه‌ها.
‫- خیلی‌خب. مرسی. ‫- مرسی بچه‌ها.
‫- خداحافظ. ممنون که دعوتمون کردین. ‫- مرسی!
‫پاشید! صبح‌ بخیر!
‫دو، یک...
‫بزن بریم.
‫پودولسکی! پودولسکی! پودولسکی!
‫یه تجارت به اسم کباب ترکی منگال دارم.
‫بستنی یونایتد. با کریستین شریکم.
‫گفت بیا بستنی درست کنیم. ‫و اینطوری شد که بستنی درست می‌کنیم.
‫و دو سه تا کار دیگه که ‫داریم روشون کار می‌کنیم.
‫برو، کباب اینجا رو بخور.
‫یه سری‌ها هستن که می‌گن ‫کباب‌هاش از فوتبال بازی کردنش بهتره.
‫البته هدف اینه که کل تجارت‌ها رشد کنن.
‫می‌خوام صد تا، دویست ‌تا ‫فروشگاه داشته باشم. هدفم اینه.
‫مردم اکثرا غافلگیر می‌شن وقتی می‌شنون...
‫الان شصت تا فروشگاه دارم.
‫با خودشون می‌گن، «وای، ‫جدی شصت تا فروشگاه زده؟»
‫خیلیه نه؟ چی بهت انگیزه می‌ده؟
‫اگه عطسه کنی می‌بازی. یادت باشه. ‫عطسه کنی باختی.
‫خیلی‌خب، بهشون زنگ می‌زنم.
‫همیشه در حرکته.
‫گاهی‌اوقات واسه دو سه ساعت میاد آلمان.
‫اصلا نمی‌فهمم که اومده.
‫و بعد عصر برمی‌گرده لهستان.
‫بعدا می‌فهمم که اومده آلمان یه سری زده.
‫خب من مدلم اینطوری نیست ‫که خیابان یه طرفه باشم دیگه.
‫بیشتر مثل چهارراه شیبویائم.
‫به همه سمت می‌رم.
‫فوتبال، تجارت، خیلی چیزها در ‫جریانه. زندگی خانوادگی هم هست.
‫خیلی آدم‌ها میان و می‌رن.
‫همیشه کلی اتفاق در حال رخ دادنه. ‫سفر هست، انجام کارها...
‫اکثرا واسم سوال می‌شه که چرا انقدر مشغوله؟
‫اوضاع خوب پیش می‌ره.
‫چرا انقدر به خودش سختی می‌ده؟ ‫ولی خب لوکاس همچنان ادامه می‌ده.
‫نمی‌خوای یکم استراحت کنی؟
‫[زابژه، لهستان]
‫پونزده، شونزده، هیفده، ‫هیجده، نوزده، بیست، یک، دو...
‫ساراپاتا، زود باش، چهار روز نبودی!
‫- بدو! ‫- بدو، بدو!
‫چیزهای جدید اضافه شده.
‫به نظرت وقتی بازنشسته بشی ‫دلت واسه چی تنگ می‌شه؟
‫وقتی کل زندگیت مشغول این کار بودی...
‫مشخصا یه جایی دلت واسش تنگ می‌شه.
‫ولی به نظرم بعد یه مدت، ‫مثلا شش ماه یا یک سال...
‫دوباره یه چیز جدیدی پیش میاد.
‫هر تغییری اولش سخته.
‫ولی باهاش کنار میای.
‫ولی دلت واسه چنین چیزهایی تنگ می‌شه.
‫که بری اونجا، بشینی، چای بخوری.
‫توی بدنت می‌مونه. بیش از بیست سال.
‫اگه یهویی یک روز از بین بره...
‫کنجکاوم بدونم واکنشم چیه، ‫یا این که چیکار می‌کنم.
‫- این تو رو نمی‌ترسونه؟ ‫- نه.
‫به قول مردم کلن که ‫«چیزی که بخواد بشه، می‌شه.»
‫[اکتبر سال ۲۰۲۴]
‫[بازی خداحافظیش با اف‌سی‌ ‫کلن در کلن برگزار می‌شه.]
‫[همون‌جایی که حرفه‌اش شروع شد.]
‫ده سالم که بود که اف‌سی کلن پیوستم. ‫بعدتر با حرفه‌ای‌ترها بازی کردم.
‫همیشه رویام این بود. باشگاهم این بود.
‫و حالا لوکاس پودولسکی برمی‌گرده، ‫در چهل سالگی به عنوان یه بازیکن حرفه‌ای.
‫یه بازی خداحافظی می‌خواستم که ‫این دو باشگاه رو به هم متصل کنه...
‫اف‌سی کلن و گورنیک زابژه.
‫می‌شه گفت دو باشگاهی که خونه‌ی من بودن.
‫که روبروی هم بازی کنن.
‫که دوباره در استادیومی بازی ‫کنم که حرفه‌ام از اونجا شروع شد.
‫لوکاس پودولسکی، به بوندسلیگا خوش اومدی.
‫هجده ساله و از الان پرامید.
‫گل اول رو به ثمر می‌رسونه.
‫که خداحافظی کنم، که بابت همه‌ی حمایت‌هایی ‫که این همه سال دریافت کردم تشکر کنم.
‫پودولسکی، ضربه رو می‌زنه و گل! ‫گل برای کلن، لوکاس پودولسکی.
‫از همه مربی‌ها و بازیکن‌هایی ‫که باهاشون بازی کردم...
‫بابت تمام سال‌هایی که ‫اینجا بودید ازتون ممنونم.
‫از طرف خودم، خانوادم.
‫و بخاطر همین، خداحافظی کردن برام سخته.
‫- پودولسکی! ‫- پودولسکی!
‫دور استادیوم قدم زد. هوادارها تشویقش کردن.
‫با مردم حرف می‌زد. دوست نداشت که بره.
‫اون موقع بود که فهمیدم، ‫زندگیش همینه.
‫طوری راه می‌رفت که ‫انگار توی زمین به دنیا اومده.
‫زیباترین چیز واسش این ‫بود که فوتبال بازی کنه.
‫فوتبال همچنان یکم محدوده.
‫به نظرت ممکنه که به زودی به پایان برسه؟
‫آره، رها کردنش سخته. ‫فعلا می‌بینم بعد این فصل چی می‌شه.
‫[گورنیک زابژه]
‫صبح بخیر.
‫- صبح بخیر. ‫- عه، صورتی پوشیدی!
‫از اینجا فیلم نگیر، شلوغه! اینجا نه!
‫[عضو هیئت مدیره‌ی گورنیک زابژه]
‫مخصوصا امروز رنگ‌های قشنگی پوشیده.
‫[عضو هیئت مدیره‌ی گورنیک زابژه]
‫روز ولنتاینته. روز ولنتاین... ‫روز ولنتاین.
‫رئیسموئه.
‫- بریم اتاق وسطی؟ ‫- آره!
‫سلام.
‫تا کی می‌خوای بازی کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫هنوز تصمیم نگرفتم که ادامه بدم یا بسه.
‫هنوز تصمیم نگرفتی؟
‫یعنی چی که تصمیم نگرفتی؟ ‫فعلا که تصمیم گرفتم بسه.
‫پس حرف زدن در مورد اطلاعات قرارداد...
‫حالا فرقی نمی‌کنه پونصد زلوتی باشه، ‫هزار تا یا هر مبلغ دیگه‌ای...
‫امروز روزش نیست؟
‫ولی من همیشه توی زندگی ‫یه دری رو باز می‌ذارم.
‫پس مشغول ضبط فصل آخرت نیستیم؟
‫فرضا فصل آخره.
‫[فرضا فصل آخر لوکاس پودولسکی]
‫هنوز آمادگیش رو ندارم که ‫بگم چند هفته‌ی دیگه تمومه.
‫واسه همین هنوز تصمیمم رو نگرفتم.
‫فوتبال واقعا بهترین ورزشه.
‫سرگرمی و احساساتی داره که ‫توی زندگیت هر روز نمی‌بینیشون.
‫و واسه‌ی همین دوستش دارم.
‫واسه من مثل مواده.
‫اگه دنبال یه چیزی باشی، ‫مثلا احساساتی که توی زمین داشتی...
‫[اولیور کان، هم‌تیمی سابق]
‫دیگه هرگز پیداشون نمی‌کنی.
‫احساس یک فینال رو، که بردی یا باختی. ‫فضاش رو.
‫همه‌چیزش تموم می‌شه. دیگه برنمی‌گرده.
‫و دیگه چیزی پیدا نمی‌شه که ‫دوباره اون احساسات رو بهت بده.
‫فقط شغلت نیست. یه اشتیاقه.
‫و این که تاابد یه اشتیاق رو بذاری کنار...
‫طبیعیه که اراده خاصی لازم داشته باشه.
‫و البته سوالات زیادی هم هست. ‫که بعدش چی می‌شه؟
‫انگیزه‌ام چیه؟ وقتی تموم بشه من چی هستم؟
‫لوکاس الان داره یه دوره‌ی ‫تغییر رو پشت سر می‌ذاره...
‫که خودش باید رها کنه.
‫و شما هم قراره دوره‌ای ‫از زندگیش رو تجربه کنید...
‫که خیلی واسش سخته.
‫♪ کلی آهنگ توی ذهنمه... ♪
‫♪ و بالاتر از همه... ♪
‫♪ و آواز خوندن... ♪
‫♪ تو مهم‌ترینش باش. ♪
‫بیا، این یکی از طرف بابایی.
‫لوکاس جلوی بقیه زود خودش رو بروز نمی‌ده.
‫باید خیلی وقت پیشش باشید، کلی سال...
‫که بفهمید چه جور آدمیه.
‫- یک، دو، سه. یک، دو، سه. ‫- یک، دو، سه.
‫شما فقط فوتبالیست رو می‌بینید، ‫پولدی بامزه.
‫- پولدی. ‫- مامان!
‫خیلی خیلی خیلی وجه‌های بیشتری داره.
‫برای درک شخصیت و هویت لوکاس...
‫باید یه نگاهی به بزرگ شدنش هم بندازید...
‫که چطوری رشد کرده و اهل کجا بوده.
‫بیا بریم.
‫به نظرم اون موقع خیلی چیزها رو درک می‌کنید.
‫[سال ۱۹۸۷، لهستان]
‫اواخر نوامبر سال ۸۷ بود، ‫دوره‌ی سختی بود.
‫لهستان همچنان نمی‌تونه روی پای خودش بایسته.
‫رشد اقتصادی منجر به تورم و فقر شده.
‫بعد از افزایش قیمت شدید، دیگه ‫خیلی‌ها از پس مخارجشون بر نمیان.
‫نمی‌دونم دقیقا چطور رفتیم آلمان، ‫من خیلی کمسن بودم.
‫فقط داستانش رو از پدر و مادرم شنیدم.
‫پاسپورت.
‫آره، اون پاسپورته.
‫پاسپورت لهستانی قدیمی.
‫اینجا، اینجاست. ویزای مامان.
‫ایناهاش.
‫همه نمی‌تونستن بیان. ‫زنم هم از هلند ویزا گرفت.
‫و من هم از آلمان گرفتم. ‫آره، همه مخفیانه بود.
‫کی از قبلش خبر داشت؟
‫فقط من، شوهرم، خواهر شوهرم.
‫و همین. دیگه هیچکس.
‫کسی خبر نداشت. وسایلمون رو جمع کردیم.
‫من با یه بچه و زنم هم اون یکی بچه.
‫و گفتیم بریم یا نه؟ و دل رو زدیم به دریا.
‫و اومدیم اینجا برگهایم.
‫اومدیم اینجا که بچه‌ها ‫زندگی بهتری داشته باشن.
‫با وسایل کمی اومدیم اینجا. ‫اینجا هیچی نداشتیم.
‫پدرم یه شغل پیدا کرد. ‫مادرم نظافتچی مدارس بود.
‫کلاس‌ها رو تمیز می‌کرد. ‫آره، اولش اینطوری بود.
‫و مادربزرگم ما رو راه داد خونه‌اش.
‫اون اوایل برام مثل مادر دومم بود.
‫و توی بزرگ کردن من کمک کرد، ‫مواظبم بود.
‫[اتاق ۰۰۶، خانم پودولسکی]
‫خوبه. آره، خوبه.
‫کت پوشیدی.
‫- واسه امروز لباس رسمی پوشیدی پس؟ ‫- آره، امروز یکشنبه است.
‫آره.
‫همیشه آدم خیلی خوبی بود.
‫[مادربزرگ]
‫آره.
‫کوچیک‌ترین عضو خانواده بود.
‫یک سالت بود.
‫- نه، دو. دو. آره. ‫- آره؟ یک... دو؟ آره.
‫دو سالت بود آره.
‫نمی‌خواستی بری مهدکودک. همیشه گریه می‌کردی.
‫این مال مهدکودک بود. ‫معلم فقط آلمانی بلد بود.
‫و مشخصا من هم اولش چیزی نمی‌فهمیدم.
‫مادربزرگم من رو رسوند جلوی در. ‫و بعد خودش رفت.
‫و من نرفتم توی کلاس. رفتم بیرون.
‫و بعد من تا ساعت یک، دو اونجا منتظر موندم. ‫که بیاد دنبالم.
‫- تنها بودی؟ ‫- آره، تنها بودم.
‫یه سری بچه‌ها مسخره‌ام کردن.
‫چون زبان رو نمی‌فهمیدم، ولی...
‫این که آلمانی رو زود یاد بگیری...
‫و با فرهنگ آلمان جور بشی خیلی مهم بود.
‫وقتی می‌رفتیم بیرون غذا بخوریم، ‫خیلی پیش می‌اومد که والدینم بگن...
‫«درست رفتار کن، آلمانی‌ها اینجان.»
‫وقتی بچه بودم این زیاد پیش اومد.
‫چون کلی آلمانی اونجا بودن و می‌خواستن ‫که ما نشون بدیم که باهاشون جوریم.
‫خوبیش اینه که ما توی یه ‫مجتمع مسکونی زندگی می‌کردیم...
‫و از بیست و پنج ملیت مختلف اونجا بودن.
‫کسی واسش مهم نبود که اهل کجایی.
‫فقط خوش می‌گذروندیم و توی ‫خیابون فوتبال بازی می‌کردیم.
‫[برگهایم]
‫قبلا اینطوری تا زمین ورزشی می‌رفتم.
‫همیشه توپ همراهش بود، همیشه، حتی توی حموم.
‫همیشه توپ همراهش بود.
‫توپ همیشه همراهم بود.
‫مادرم من رو می‌فرستاد خرید، ‫با توپ می‌رفتم...
‫روی پله‌ها توپ بازی می‌کردم، ‫توی مسیر توپ‌ بازی می‌کردم.
‫وقتی مامان و بابام بهم توپ فوتبال ‫دادن، خوشحال شدم، افتخار می‌کردم.
‫با توپم می‌خوابیدم. چون خیلی خفن بود.
‫فرقی نمی‌کرد هوا چطوریه.
‫امکان نداشت بفهمه که بارون میاد یا سرده.
‫کاملا خیس برمی‌گشت خونه.
‫همیشه توی زمین فوتبال بود.
‫اون زمین فوتبال توی برگهایم...
‫واسم خیلی لوکس بود و توش آزادی داشتم.
‫همیشه اونجا احساس راحتی می‌کردم.
‫اونجا بود که شکوفا شدم، ‫همه‌چیزم بود.
‫- اونجا خودش رو چطور بروز می‌داد؟ ‫- مثل الان. به سختی.
‫پسربچه‌ که بود هم مثل الانش بود.
‫باید جلوش می‌ایستادی، ‫چون باثبات و سرسخت بود...
‫همیشه با پای چپش شوت می‌کرد.
‫همه از شوتش می‌ترسیدن، ‫سلاحش بود.
‫فقط خوش می‌گذروندیم. پنج به پنج، ‫شیش به شیش، هفت به هفت.
‫همیشه داشتیم بازی می‌کردیم.
‫آره!
‫همه لوکاس رو می‌شناختن، و با دوچرخه...
‫[خواهر]
‫تا زمین فوتبال حدود شیش، هفت دقیقه راه بود.
‫مامانم همیشه صداش می‌کرد.
‫و خبرش تا زمین فوتبال می‌رفت.
‫لوکاس، مامانت صدات می‌کنه، برگرد خونه.
‫سلام.
‫همین الان گذاشتم یخ بزنه.
‫چهار تا خوراک و مرغ دیگه؟
‫آره.
‫امروز سیب‌زمین با شوید داریم...
‫با گوشت...
‫- و قارچ. ‫- شنیتسل!
‫شنیتسل. خب گوشته دیگه. ‫توی لهستان بهش می‌گیم گوشت.
‫- شنیتسل سوسیسی. ‫- آره.
‫- باید یکم کره بزنی. ‫- پس کره‌ی گیاهی رو بده.
‫- وای، داری خرابش می‌کنی. ‫- شلوغش نکن.
‫مامانم دوست داره که همه ‫کار رو بی‌نقص انجام بده.
‫مثل خودم خیلی جاه‌طلبه.
‫اگه مثلا کلیدش گم بشه، ‫انقدر می‌گرده که پیداش کنه.
‫در حالی که بقیه می‌گن «مهم ‫نیست، یکی دیگه می‌گیرم.»
‫«یا قفل رو عوض می‌کنم.»
‫انقدر می‌گرده که پیداش کنه، ‫یا یه جوری درستش کنه.
‫جنگنده‌است، روحیه‌ی پیروزی داره. ‫من هم همینم.
‫من هیچوقت آدم ترسویی نبودم.
‫- به نظرت اینش به تو رفته؟ ‫- اینطور فکر می‌کنم.
‫به نظرم همه‌چیزش به من رفته.
‫واسه یه پسر کوچولو خیلی بود بود که...
‫انقدر اعتمادبه‌نفس داشته باشه، ‫که سلطه‌جو باشه...
‫با این که معمولا از همه کوچولوتر بود.
‫همچنین توی بازی گاهی خیلی خوب پاس می‌داد...
‫خیلی خوب سانتر می‌کشید، ‫و خب توی موقعیت خیلی خوبی بود.
‫همچنین شم گلزنیش خوب بود.
‫واسم مشخص بود که باید اون ‫بازیکن رو به اف‌سی کلن ببریم.
‫از سال ۱۹۹۵ توی تیم جوانان اف‌سی کلن بودم.
‫هر کسی که تا اینجا بیاد، ‫انگیزه داره که بیشتر پیش بره.
‫در نهایت همه دوست دارن حرفه‌ای بشن.
‫یکشنبه‌ها توی تیم زیر هفده سال و ‫نوزده سال اف‌سی کلن بازی می‌کردم.
‫بازی‌ها ساعت یازده بودن. ‫بعد دوباره ساعت سه یا چهار می‌رفتم...
‫و با دوست‌هام توی زمین بازی می‌کردم.
‫البته کلی خرابکاری هم ‫می‌کردیم و خوش می‌گذروندیم.
‫- چه خرابکاری‌هایی می‌کردی؟ ‫- یه کارهایی می‌کردم، آره. خیلی.
‫دزدی می‌کردیم.
‫با بچه‌ها یواشکی می‌رفتیم توی یه انبار.
‫اون زمان توی بازار سیاه بلیت می‌فروختیم.
‫همیشه بلیت رایگان واسه ‫بازی‌های تیم جوانان داشتیم.
‫و اون زمان توی بازارهای سیاه می‌فروختیمشون.
‫یه بازیکن‌هایی بودن که ‫توی کلن زندگی نمی‌کردن...
‫و وقت نداشتن که آخرهفته‌ها ‫بیان کلن که بازی رو ببینن.
‫و ما بلیت‌ها رو از بچه‌ها می‌خریدیم، ‫ده مارک یا پنج مارک...
‫و بیست مارک یا بیست و پنج مارک می‌فروختیم.
‫پولدی همیشه توی کار داد و ستد بود.
‫اگه پنج مارک بود قبول نمی‌کرد. ‫نمی‌فروخت.
‫ممکن بود واسه هر بازی ‫هشت یا ده بلیت داشته باشی.
‫اگه همه رو جمع کنیم مبلغ زیادی می‌شد.
‫همچنین جمع‌آوری سپرده‌های استادیوم.
‫یه سریمون بخش پایین رو می‌گشتیم، ‫یه سری بخش بالا.
‫مثلا ده، پونزده تا لیوان جمع ‫می‌کردیم و می‌فروختیمشون.
‫با پولش چیکار می‌کردین؟
‫نمی‌دونم، یادم نیست.
‫کل پول‌هاش رو جمع می‌کرد، اینطوری تا می‌زد، ‫می‌گفت «ببین.»
‫همیشه با پولش همین کار رو می‌کرد، ‫حتی الان هم می‌کنه.
‫«تو هیچی نداری. من رو ببین.» ‫همیشه پول داشت. همیشه.
‫پز نمی‌دادم یا ولخرجی نمی‌کردم.
‫احتکار می‌کرد.
‫صرفه‌جو بود. خیلی صرفه‌جویی می‌کرد.
‫و همیشه باقیش رو توی ‫کمدم زیر لباس‌ها قایم می‌کردم.
‫که خواهرم ندزده.
‫اون جمع می‌کرد، من خرج می‌کردم.
‫فکر کنم این اعتقاد و سرسختیم ‫رو از خیابون یاد گرفتم.
‫و با دوست‌هام که باهاشون بازی می‌کردم، ‫با هم چنین اعتقاد و سرسختی‌ای داشتیم.
‫اوایلی که دوران‌ حرفه‌ایم رو شروع کردم...
‫مطمئن شدم که از همون جلسه‌ی ‫اول نشون بدم که اومدم که بمونم.
‫[سال ۲۰۰۳]
‫[بازی کلن با هامبورگ]
‫رختکن‌های قدیمی رو عوض کردیم.
‫وارد می‌شدی، لباس شماره‌ی ۳۶ رو می‌دیدی.
‫هر چیزی که از بچگی آرزوش ‫رو داشتی یهویی جلوت بود.
‫دیگه آرزو نبود، لباس جلوت آویزون بود...
‫تنت می‌کردی و عملا وارد تیم می‌شدی.
‫لوکاس پودولسکی، به بوندسلیگا خوش‌اومدی. ‫هیجده ساله...
‫دوران حرفه‌ایش هنوز شروع نشده، ‫ولی از الان پرامیده.
‫قدیم پشت دروازه بودم، کنار ‫زمین، به عنوان یه هوادار.
‫و یهویی دیگه اون قسمت بودم، ‫خودم بخشی ازش بودم.
‫و با خودم فکر کردم، «الان کجایی؟»
‫بعد وقتش فرا رسید، فرصتی ‫که کل زندگیم منتظرش بودم...
‫که وارد اف‌سی کلن یعنی باشگاه خودم بشم.
‫حالا می‌ره!
‫پودولسکی!
‫پای چپ خوبی داره.
‫واسه باقی خانواده ممکنه ‫غافلگیرکننده بوده باشه...
‫ولی من می‌دونستم که موفق می‌شه.
‫لاتنر، بله، بسیارعالی، ‫حالا پودولسکی!
‫احساس می‌کنی که توی یه قصه هستی؟
‫نه واقعا. طبیعیه. مثل همیشه.
‫از سرکار اومدم خونه و یهویی...
‫اومدم دیدم یه ماشینی جلوی ماشین من پارکه.
‫جایی پارک بود که من ماشینم رو پارک می‌کردم.
‫سوییچ رو دادم بهش و گفتم ‫«یه چیزی واست خریدم.»
‫رفت پایین و یه آئودی آ۴ اونجا بود.
‫گفت «مال توئه، کادوئه.»
‫این که خوشحال شد یا نه رو خودش باید بگه.
‫چی بگم؟ وای، محشره!
‫و بغلم کرد و من رو بوسید و ‫نتونست جلوی اشک‌هاش رو بگیره.
‫آره، نمی‌دونم. گریه کردم؟ نمی‌دونم.
‫به عنوان یه کارگر امکان نداشت ‫که بتونم چنین ماشینی بخرم.
‫خب؟ و یهویی چنین ماشینی گیرم اومده بود...
‫و یک ساعت بعد می‌تونستم ‫مستقیم تا ووپرتال رانندگی کنم.
‫باباش توی تمام تمرین‌ها همراهش می‌رفت.
‫[صدای مصاحبه با مونیکا پودولسکی]
‫آره، به عنوان یه پدر همیشه مقتدر بود.
‫ولی انقدر صمیمی بودن که ‫هر روز به هم زنگ می‌زدن...
‫و همه‌چیز رو به هم می‌گفتن.
‫ارتباط خیلی قوی‌ای با هم داشتن.
‫البته آدم یه سری چیزها رو ‫از پدرش به ارث می‌بره...
‫چون اون هم فوتبالیست بود.
‫فقط این نیست که ‫پدرت همیشه بهت بگه...
‫«هیچی از هیچی نمیاد...» ‫البته که تلاش کردن هم بخشی ازشه.
‫پدر من همیشه می‌گفت ‫«فرقی نمی‌کنه چی باشه...
‫هیچوقت در موردش قطعی فکر نکن.
‫باید یه کاری واسش بکنی.
‫مسیرت خودش میسر نمی‌شه.
‫باید تلاش کنی. اون موقع ‫می‌تونی بگی که موفق شدی.»
‫تعطیلات زمستانی بوندسلیگا تموم شده...
‫و مسابقه‌ی دربی آخرهفته میان ‫اف‌سی کلن و مونشن‌گلادباخ شروع شده.
‫لحظه‌ی شروع برات کی بود...
‫وقتی که با خودت گفتی ‫«فوتبال حرفه‌ایم شروع شد.»
‫فکر کنم وقتی بود که توی ‫دربی جلوی گلادباخ گل زدم.
‫شرودر موقعیت داره، پودولسکی، ‫شوت می‌زنه، و گل می‌شه!
‫گل برای اف‌سی کلن، لوکاس پودولسکی!
‫نیرویی که از جایگاه جنوبی می‌اومد ‫بهم قدرت می‌داد. همچنین هم از رسانه‌ها.
‫یه سانتر خوب!
‫اف‌سی کلن جلو می‌افته.
‫گل خوبی بود نه؟ به نظرم بود.
‫پودولسکی! بازی یک‌-یک می‌شه!
‫پودولسکی! و گل!
‫باور نکردنیه!
‫[قصه‌ی پولدی]
‫به عنوان یه هیجده، ‫نوزده ساله می‌ری اونجا...
‫بازی می‌کنی، اسمت رو صدا می‌زنن، ‫ازت حمایت می‌کنن.
‫پودولسکی! و بازی دو، هیچ می‌شه! یه گل عالی!
‫اتفاقی که رخ داد باورنکردنی بود...
‫با این که حتی لوکاس ‫مدت طولانی‌ای اونجا نبود.
‫ولی اون زمان قهرمان‌های زیادی نبودن، ‫ستاره‌های جوانی توی آلمان نبودن...
‫و با شخصیت بامزه‌ای که ‫داشت بین مردم محبوب شد.
‫همین چند وقت پیش خودش بین طرفدارها ‫نشسته بود، ولی الان خودش طرفدار داشت.
‫برام نامه نوشتن که ‫می‌خوام باهام ازدواج کنن.
‫زیرش هم شمارشون رو نوشتن.
‫ولی من قبول نمی‌کنم.
‫- ماشین یا همسر نداری. ‫- فوتبال مهم‌ترین چیزه. همین مهمه.
‫توی نوجوانی تفریحات جایی نداشتن؟
‫- اصلا. ‫- اصلا.
‫من اصلا حتی دوران ‫نوجوانیم هم دنبال تفریح نبودم.
‫همیشه فقط فوتبال بازی می‌کردم.
‫دوست‌هام آخرهفته می‌رفتن کلن ‫دنبال تفریح و اینجور چیزها...
‫و برام تعریف می‌کردن که چه کارهایی کردن.
‫پسرها همینن دیگه.
‫و من همیشه خونه بودم، یا شنبه ‫و یکشنبه‌ها بازی فوتبال داشتم.
‫یه بار یه دوستم گفت که یه ‫دختر لهستانی رو می‌شناسه.
‫من هم اهل لهستانم. اون هم لهستانی بود. ‫موهاش روشن بود و آشنای اون بود.
‫ما رو به هم معرفی کرد.
‫آشنا شدیم و حرف زدیم و...
‫همین دیگه.
‫بعد توی حیاط مدرسه کنار ‫میز پینگ‌پونگ هم رو دیدیم.
‫و رفتیم پمپ‌بنزین نوشابه و شکلات خوردیم.
‫یادمه. رفتیم یه قدمی زدیم.
‫کلی بیرون بودیم.
‫کلی در مورد فوتبال حرف زد، ‫کلی در مورد خانوادش حرف زد...
‫و خیلی زود فهمیدم که ‫دیدگاهمون نسبت به زندگی یکیه.
‫و برای همین باز هم با هم بیرون رفتیم.
‫و عروسیش، وای.
‫- اصلا نمی‌خوام حرفش رو بزنم. ‫- عجب عروسی‌ای بود!
‫عجب عروسی‌ای. سه روز بود. ‫می‌دونی چیه؟ اشک آدم در می‌اومد.
‫- رویایی بود. ‫- اشکت رو در میاورد.
‫- توی کلیسا. ‫- رویایی بود.
‫عالی بود. محشر بود. ‫هر سه روزش، خب؟
‫[سال ۲۰۰۴]
‫همه‌چیز خیلی شدید بود.
‫اوایل متوجه‌اش نمی‌شدی، ‫ولی بعد بهش عادت می‌کردی.
‫ولی من واسش خیلی خوشحال بودم. ‫می‌دونستم که چقدر واسش مهمه.
‫شهرت و افتخارش خیلی نه...
‫این که یه فوتبالیست حرفه‌ای باشه.
‫احتمالا اون اوایل دید که ‫خیلی انرژی واسش می‌ذارم...
‫و خیلی تمرکز کردم و شدیدا برام در اولویته، ‫برای همین خودش رو در جایگاه دوم گذاشت.
‫و این یعنی گذاشت که من به رویام برسم.
‫اون زمان توی تیم زیر بیست و یک ساله‌ها ‫بودم، بعد رودی فولر باهام تماس گرفت.
‫«باید بری اردوی تمرینی تیم ملی.»
‫سال ۲۰۰۴ با رودی فولر. ‫آره، اون موقع شروع شد.
‫ما دیگه خسته شده بودیم.
‫لوکاس پودولسکی قراره وارد زمین بشه.
‫به عنوان دومین تعویضی در ‫کنار شواینشتایگر وارد زمین می‌شه.
‫خیلی خسته شدیم. بعد اون نذاشت بازی کنه.
‫تا الان فرصتی نشده که لوکاس پودولسکی ‫ وارد زمین بشه.
‫هنوز داره گرم می‌کنه.
‫و بازی می‌کردن و گفتن «چرا بازیش نمی‌دن؟»
‫حالا فرصتی پیش میاد.
‫این بازیکن کلنی سومین بازیکن جوان...
‫تاریخ تیم ملی آلمان در دوران پس از جنگه.
‫ولی بعدش بازی کرد. خوشحال شدیم. ‫آره، اینجا کلی شادی کردیم.
‫اون زمان من و باستی بودیم.
‫هر دو توی اوج بودیم.
‫پودولسکی، گل!
‫بله! ده دقیقه تا پایان نیمه‌ی اول، ‫نتیجه سه بر صفر.
‫و توی جام‌جهانی ۲۰۰۶ هم بودیم.
‫انتظارات خیلی شدید بود.
‫[توی جام جهانی همه روی پولدی حساب می‌کنیم.]
‫همه باور داشتن که لوکاس پودولسکی ‫تنهایی ما رو قهرمان می‌کنه.
‫وقتی باورها اینه که...
‫تو باید تنهایی آلمان رو به ‫قهرمانی جهان برسونی...
‫چند باری خوندم که نوشتن «پولدی موفق می‌شه.»
‫این مضطربت می‌کنه یا از پس فشارش برمیای؟
‫توی مطبوعات حرف زیاد می‌زنن...
‫من لازم نیست به خودم فشاری بیارم.
‫من حین فوتبال بازی کردن لذت می‌برم، ‫و همین رو می‌خوام نشون بدم.
‫حرفش اینه. آدم دوست داره حرفش رو باور کنه.
‫تمرکزش روی کاری بود که باید می‌کرد...
‫و استعدادش رو داشت ‫که وارد یه بازی بشه...
‫و کاملا بی‌پروا و راحت باشه.
‫واسه من اوضاع توی ‫جام‌ جهانی ۲۰۰۶ خیلی ساده بود.
‫حالا که اونجایی، تمام ‫تلاشت رو بکن و بازی کن.
‫و شروع می‌شه، ضدحمله توسط اشنایدر، ‫پودولسکی!
‫یه گل عالی! محشر بود! شگفت‌انگیزه!
‫کلوزه، روی بازگشت توپ، ‫کلوزه میاد، گل!
‫گل توسط لوکاس پودولسکی!
‫من توی تمام بازی‌ها حضور داشتم. ‫همه رو از اول تا آخر دیدم.
‫توی همه‌ی بازی‌ها حضور داشتیم.
‫کلوزه.
‫باز هم پودولسکی! باورم نمی‌شه!
‫باور نکردنیه!
‫وقتی می‌شنون که می‌گن «پولدی و شواینی...»
‫لذت عمیقی رو از درون تجربه می‌کنم.
‫بدو! بریم بازی!
‫پاشو تنبل.
‫مثل دو تا دوست خوبیم ‫که خیلی با هم کنار میان.
‫در نهایت همینیم دیگه.
‫- عوضی از این‌ها می‌خوره. ‫- وای، شواینی.
‫من هم رفته بودم اونجا.
‫زن‌ها اجازه داشتن روزهای خاصی برن دیدنشون.
‫یه بسته چیپس با خودم بردم.
‫درواقع مال من بودن ‫مال لوکاس نبود.
‫واسه همین وقتی بهش اشاره شد خیلی خندیدم.
‫که لوکاس چنین چیزهایی می‌خوره.
‫نگاه کن.
‫بخش خوب ما این بود که...
‫با هم توی زمین خیلی خوب کنار می‌اومدیم.
‫با هم کنار می‌اومدیم و خوش می‌گذروندیم. ‫و مردم، از این خوششون می‌اومد.
‫آلمان و آرژانتین. وقت اضافه ‫داریم همراه ضربات پنالتی.
‫اگه یه کاری باشه که اصلا بلد نباشه، ‫اینه که استرس بگیره.
‫فرقی نمی‌کنه سر ضربه پنالتیه، ‫یا جلوی حریفش یا هم‌تیمیش.
‫هر دو توی ضربات پنالتی ‫جام‌ جهانی قبلیشون پیروز شدن.
‫امروز متفاوت خواهد بود.
‫لحظات سختی مثل پنالتی‌های ‫جلوی آرژانتین رو یادمه.
‫رفتیم پیش هم و مربی گفت کی احساس ‫آمادگی داره؟ کی روحیه‌ی خوبی داره؟
‫من گفتم «من حاضرم بزنم.» ‫فکر کنم بازیکن دوم یا سوم بودم.
‫من اون موقع تعویض شده بودم، ‫نمی‌تونستم پنالتی بزنم.
‫گفتم خدا رو شکر که اون هست.
‫حالا لوکاس پودولسکی.
‫واسه همین می‌خوای حرفه‌ای بشی دیگه.
‫که آماده باشی، که از خودت مطمئن باشی.
‫لوکاس، گلش کن.
‫پودولسکی!
‫اصلا واسش مهم نبود.
‫کل بازی‌ها رو سرتاسر آلمان می‌رفتیم.
‫و لوکاس همه‌چیز رو برنامه‌ریزی می‌کرد.
‫ماشین داشتیم، هتل داشتیم، ‫غذا داشتیم، بلیت داشتیم.
‫[عمو]
‫و خب لوکاس هم بعد بازی می‌اومد پیشمون.
‫با ماشین، پابرهنه، کلینزمن هم اجازه می‌داد، ‫چون خانوادش اومده بودن.
‫و شب با ماشین برمی‌گشتیم.
‫ما رو تا هتل می‌رسوند.
‫یه بار تند رانندگی کرد و پلیس جلوش رو گرفت.
‫به لوکاس نگاه کرد و...
‫گفت «خداحافظ.» ‫گذاشت بریم.
‫با این که سرعتش غیرمجاز بود.
‫- همه دوستش داشتن. ‫- آره.
‫طبق آرا، لوکاس پودولسکی ‫بهترین بازیکن جوان جام‌ جهانی شد.
‫فیفا این بازیکن ۲۱ ساله رو انتخاب کرد.
‫توی اولین جام جهانیت چه حسی داری؟
‫- توی اولین جام جهانیت چه حسی داری؟ ‫- خوشحالم. دیروز برنده‌ی یه جایزه شدم...
‫وای، وای، وای، باز داره پرحرفی می‌کنه.
‫بی‌خیال شواینی. برو پی کارت.
‫رونالدو و مسی هم ‫توی اون جام جهانی بودن.
‫اون‌ها هم همسن لوکاس بودن.
‫اون زمان اون‌ها بازیکن‌های خوبی بودن.
‫ولی لوکاس رو انتخاب کردن.
‫این قطعا بهم انگیزه می‌ده ‫که حرفه‌ام رو بهتر کنم.
‫تجربه‌ی خیلی بزرگی واسه ‫کل خانواده بود، و واسه لوکاس.
‫[سال ۲۰۲۵]
‫پنج سال جوان‌تر شدی.
‫حداقل!
‫- بس کن. ‫- چهل سالت نیست. انگار سی سالته.
‫واسه لیگ برتر لهستان خیلی هم خوبی.
‫سرم از الان درد می‌کنه.
‫لوکاس، فصل بعدی هم بازی می‌کنی؟
‫- نمی‌دونم. ‫- نمی‌دونه.
‫پودولسکی!
‫شروع امسال واسه لوکاس سخت بود.
‫خودش نمی‌گه، ولی من شاهدش بودم.
‫یعنی، حال خوبی نداشت.
‫دقیقه‌ی هشتاد و هفتم، بازی ‫همچنان صفر، صفر مساویه.
‫لوکاس پودولسکی پونزده ‫دقیقه‌ی پیش وارد زمین شده.
‫و یه صحنه‌ی زشت رو خلق می‌کنه.
‫دوباره سیدلکی فرصت داره.
‫می‌تونن از بازیکن شکایت کنن!
‫و می‌ری، می‌زنی...
‫می‌دوی. توپ رو ببر و بازی کن. ‫دو تا عقبیم.
‫انگار دارم با دیوار حرف می‌زنم.
‫بازیت رو بکن. توی زمین حواست رو جمع کن.
‫شاید احساس راحتی نداشت که...
‫لازم بود چنین تصمیمی بگیره.
‫چند هفته‌ای حضور نداشت.
‫گفت که تا آخر ژانویه خبرش رو می‌ده.
‫خبرش رو نداد.
‫گفت «دو هفته‌ی دیگه وقت ‫بده. باید با مونیکا حرف بزنم.»
‫چیزی نگفت. نگفت که توی سرش چی می‌گذره.
‫قطعا بهش فکر می‌کرد.
‫خیلی روش فشار بود. ‫حتی از بچه‌ها نظر می‌پرسید.
‫مرغ می‌خوای؟
‫یا سوسیس؟
‫مرغ؟ باشه.
‫می‌پرسید «نظر شما چیه؟ ‫بابایی باز هم بازی کنه؟»
‫اگه واقعا بهش فکر می‌کرد، ‫واسش سخت می‌شد.
‫واقعا نمی‌دونست که چیکار کنه.
‫گاهی اوقات با خودت می‌گی بسه، ‫گاهی‌اوقات می‌گی بی‌خیال.
‫وقتی توی تمرینات می‌بینی ‫که هنوز هم از پسش برمیای...
‫که می‌تونی توی لیگ ‫برتر لهستان بازی کنی...
‫بعد با خودت می‌گی چرا باید بی‌خیال ‫چیزی بشم که انقدر دوستش دارم؟
‫الا!
‫دلیلی نداره. تنها دلیلش خانواده است.
‫این فیلمیه که می‌خوایم.
‫باید تظاهر کنم رکاب می‌زنم، ‫وگرنه مردم فکر می‌کنن دوچرخه‌ی برقیه.
‫زود باش!
‫الا.
‫بیا بریم الا.
‫اونجا مستقیم برو عزیزم. مستقیم برو.
‫مایا، اونجا بپیچ سمت چپ به سمت بستنی‌فروشی.
‫- بیا بریم، خب؟ ‫- بدو!
‫هر وقت میام خونه، پیش بچه‌هام و خانواده...
‫حس می‌کنم وقتشه که بگم، ‫دیگه واسه بقیه چیزها بیشتر وقت می‌ذارم.
‫بچه‌ها مدت زیادی رو پیشت نبودن.
‫الا بیشترین سود رو می‌بره، ‫چون دیگه توی تیم ملی نیست.
‫دیگه مثل قبل سفر نمی‌ره.
‫ولی اگه همچنان بخواد بازی کنه، ‫گفتم که باید واسه بچه‌ها وقت بذاره.
‫توی چند سال گذشته اصلا وقت ‫نداشتم که به کل حرفه‌ام فکر کنم.
‫که بشینم و فکر کنم «وای، ‫واقعا کجا بازی کردم؟
‫لحظات خوبش کدوم‌ها بودن؟»
‫بعد می‌فهمی که چی رو از ‫دست دادی و چی به دست آوردی.
‫[سال ۲۰۰۶]
‫بااستعدادترین مهاجم آلمان ‫به موفق‌ترین تیم آلمان می‌ره.
‫و این اون رو تبدیل به یکی از ‫باارزش‌ترین بازیکنان دنیا می‌کنه.
‫و گل!
‫لوکاس پودولسکی اولین گلش ‫رو برای بایرن به ثمر می‌رسونه.
‫وقتی که رفت مونیخ شما چه حسی داشتید؟
‫اگه بایرن مونیخ کسی رو بخواد، ‫همه قبول می‌کنن دیگه.
‫اینجا، پول و همه چیزش خوبه.
‫آپارتمان کنار دریاچه. محشره. ‫من هم بودم قبول می‌کردم.
‫اون یکی از ستاره‌های جوان جام جهانی بود.
‫وقتی که رفت اونجا ‫چنین دیدی بهش داشتن.
‫البته اون و باستین شواینشتایگر...
‫ستاره‌های آینده‌دار تیم ملی ‫در جام کنفدراسیون‌ها هم بودن.
‫ازشون انتظارات بالایی می‌رفت.
‫تنها بدیش این بود که برای اولین ‫بار مدتی طولانی از خونه دور بودم.
‫من همیشه با والدینم زندگی کردم.
‫اولین باری بود که مستقل شدم.
‫اولین باری بود بابام نرسوندم سر تمرین...
‫و مامان توی خونه واسم آشپزی نکرد.
‫مونیخ خیلی قدم بزرگی بود، ‫چون که بیرون کلن بود.
‫خانواده اونجا نبودن.
‫لوکاس همیشه پیش خانوادش بود.
‫به دور از دوستانم، از محیطم.
‫اومدم شهری جدید و تنها بودم.
‫ولی روی فوتبال تمرکز کردم.
‫اول همه‌چیز خوب بود. شاهزاده پولدی از کلن.
‫ولی بعد یه بازی بد بازی می‌کنی.
‫و بعد انتقادات و مطبوعات پیداشون می‌شه.
‫رسانه‌ها دیگه ازت مراقبت نمی‌کنن، ‫بهت حمله می‌کنن.
‫[پودولسکی و بایرن؟ سوتفاهم بود؟]
‫بازی‌ها و فرصت‌های کمتری نصیبت می‌شه، ‫که یعنی اجازه نداری اشتباه بکنی...
‫چون رقابت سنگینه.
‫الکی نیست که می‌گن اف‌سی بایرن ‫مثل آکواریوم کوسه است.
‫[شاهزاده در باواریا کاری رو پیش نمی‌بره.]
‫وقتی به بازی‌ها و آمارم نگاه می‌کنم...
‫به نظرم عملکرد ورزشیم در مونیخ خوب بوده.
‫بهترین یا محشر نبودم، ولی خوب بودم.
‫قرار نبود همیشه توی بایرن بازی کنه. ‫باید خودش رو اثبات می‌کرد.
‫موضوع این نبود که همیشه ‫توی ترکیب اصلی باشه.
‫فقط می‌خواست که بازی کنه.
‫باید با این تجربه هم کنار می‌اومد.
‫چیزیه که هست دیگه.
‫حتما خیلی کلافه می‌شده.
‫ولی هیچوقت نشونش نمی‌داد.
‫هیچوقت به دنیای بیرون ‫یا باشگاه بروزش نمی‌داد.
‫من اصلا نشنیدم برادرم شکایت کنه.
‫اگه حالش بود بود متوجه نمی‌شدین.
‫بخاطر موقعیت‌های زیادی که توش بوده ‫سرسخت شده، بخاطر اتفاقاتی که رخ داده.
‫بزرگ‌ترین استعدادمون یعنی لوکاس پودولسکی، ‫تحت انتقاد قرار گرفته.
‫داره یکم بهش سخت می‌گذره.
‫لوکاس، به باشگاه اروپایی هری خوش اومدی.
‫- خوشحالم که اینجایی. ‫- من هم مشتاق بازیم.
‫لوکاس، طبق چیزی که ‫از خیابان زابنر شنیدیم...
‫ناامیدکننده است که روی ‫نیمکت باشی و امثال لوکا تونی...
‫و میرسلاو کلوزه به تو ارجحیت داشته باشن؟
‫برام مهم نیست. من می‌جنگم. ‫ما واسه تیم بازی می‌کنیم.
‫و من اینجا در بایرن قرارداد دارم.
‫هیچ مشکل ارتباطی‌ای ‫بین من و بایرن وجود نداره.
‫من واضح حرف می‌زنم ‫که همه بفهمن و متوجه بشن.
‫هر کسی می‌تونه یه حرفی بزنه.
‫اصلا چیزی از سیاست می‌فهمی؟ ‫بلدی چطوری رای بدی؟
‫معلومه که بلدم رای بدم احمق.
‫روی گوشی نوکیام حتی قابلیت تماس مجدد دارم.
‫واسه من شبیه انتقادهایی بود ‫که توی ورزش نصیبت می‌شه.
‫بخاطرشون کلافه می‌شی.
‫سلام خاطرات عزیز، لوکاس هستم، درسته؟
‫فوتبال حرفه‌ای مثل آلمانی یاد گرفتنه. خب؟
‫باید کلی پیشرفت بکنی...
‫و بعد چند سال، نمی‌دونی چیکار کنی.
‫باستی شواینی و من باید فیلیپ لام رو...
‫توی کافه اف‌سی بایرن با یه ‫حوله خیس دنبال کنیم، خب؟
‫که با حوله‌ی خیس بزنیمش. خب؟ حرف نداره.
‫می‌خواستن مسخرش کنن...
‫چون نمی‌تونست به خوبی بقیه حرف بزنه.
‫البته من اگه بودم این کار رو با شخصی که ‫سابقه‌ی زندگی در لهستان داره نمی‌کردم...
‫مخصوصا اگه از گذشته و زادگاهش می‌فهمیدم.
‫داشت پاش از گلیمش درازتر می‌کرد.
‫و همچنین به والدین و مادربزرگ ‫مادریش توهین می‌کردن.
‫انگار که مثلا خوب زبان یاد نگرفته.
‫به نظر هیچکدوممون بامزه نبود، ‫ولی خب چه می‌شه کرد؟
‫اون لحظه باید چیکار بکنی؟
‫[پولدی واکنش نشان می‌دهد.]
‫[لزومی نداره که بهم توهین بشه.]
‫اگه فکر می‌کنه باهاش ‫بدرفتار می‌شه، دنبال عدالته.
‫پس می‌تونه جواب بده.
‫همچنین از جانب ما روزنامه‌نگاران در ده ‫روز آخرش در فدراسیون فوتبال آلمان...
‫ولای اصلا مصاحبه نکرد ‫و از تمام دوربین‌ها رد شد...
‫و همون حرف تکراری رو زد. ‫«نه، مصاحبه نمی‌کنم.»
‫نه، نه، نمی‌کنم.
‫- و این چیکارش کرد؟ ‫- عمیق‌تر به موضوعات فکر می‌کنه.
‫کمتر بی‌احتیاطی می‌کنه.
‫مردم چی می‌خوان؟
‫مثبت، منفی، اگه این رو بگم چه عواقبی داره؟
‫و این باعث شد بالغ‌تر باشه.
‫[سال ۲۰۰۸]
‫[ورتسی، آلمان]
‫اون پشت، کوه‌ها قشنگن.
‫تابستون این دریاچه خیلی خوب می‌شه.
‫واقعا محشره.
‫- شنا کردن چی؟ ‫- آره، می‌شه شنا کرد.
‫بعد مسابقات یورو شروع می‌شه.
‫زنم زنگ زده.
‫هم رو می‌شناسیم.
‫سلام.
‫سلام، سلا.
‫نمی‌تونم. پنج دقیقه‌ی دیگه بهت زنگ می‌زنم.
‫یه خبرنگار واقعی.
‫پس تا مونیخ، همیشه ‫بحث فوتبال و رابطمون بود.
‫ مسئولیت بزرگی در کار نبود.
‫خوبه. دقیقا.
‫[لوئیس]
‫بعد اون پدر شد.
‫چیزی که همیشه آرزوش رو داشت، ‫که الان داره رخ می‌ده.
‫که یه بچه داشته باشه، یه انسان کوچیک...
‫و این که مسئولیتش رو قبول کنه، ‫و این واسش بزرگ بود.
‫هم برای اون و هم من.
‫لوکاس حین هفته نبود، آخرهفته‌ها نبود.
‫شاید هفته‌ای دو بار می‌اومد خونه، ‫گاهی اوقات هفته‌ای دو روز.
‫و من با بچه تنها بودم.
‫به عنوان یه ورزشکار، نمی‌تونی ‫تصمیم بگیری که کجاها بری.
‫گاهی‌اوقات یه جایی، فرداش یه جای دیگه.
‫لحظاتی توی زندگی یه بچه هستن که همیشه خاصن.
‫و اکثرا اون حینشون حضور نداشت.
‫قدیم وقتی خیلی از لوئیس ‫دور بودم گریه می‌کردم.
‫وقتی می‌فهمیدم قراره سه، ‫چهار یا پنج هفته نباشیم...
‫جدایی واسم سخت بود.
‫به نظرم آدم وقتی فوتبالیست می‌شه ‫این بخش وجودش رو قربانی می‌کنه.
‫رفتارش خودخواهانه نبود، ولی فرقی هم نداشت.
‫صرفا مثل قبل ادامه می‌داد. ‫با این تفاوت که حالا بچه داشت.
‫- خیلی‌خب، حالا. ‫- آره، الان. الان.
‫به اون سمت بازی کن.
‫پسر!
‫بیشتر، بیشتر، جلوتر! آفرین پولدی!
‫بازی کن!
‫زود باش پسر. با سر بزن پسر.
‫حالا.
‫آفرین پسرم!
‫آفرین لوئیس.
‫همینه پسر.
‫باید همین باشه. بخاطر فشاره.
‫وقتی که فشار زیاد باشه، ‫مردم خوب واکنش نشون می‌دن.
‫پسر کو ندارد نشان از پدر. ‫همین رو می‌گن دیگه؟
‫[پسر]
‫اینجا خوبه؟
‫اگه یه مستند در مورد پدرت درست کنیم...
‫به نظرت چی باید توش باشه؟
‫شوخ طبعیش، بامزه بودنش، ‫قطعا بخشی از شخصیتشه.
‫اکثر مردم این رو می‌دونن ولی...
‫اومد.
‫- مشکلی نداره که گوش کنه؟ ‫- نه، اصلا.
‫خب؟ خوبه؟
‫خوبه. نور خوبه. ‫آره، قاب خوبیه.
‫پدر بامزه‌ایه، آره. ‫خیلی هم پیر نیست.
‫آره دیگه، شوخی سرش می‌شه، ‫می‌شه باهاش خوش گذروند.
‫شده که آبروت رو ببره؟
‫نه، نه جدا. خوشبختانه نه.
‫توصیف که که چه جور پدریه؟
‫کمیاب و تکم. خیلی پدر کم‌نظیریم.
‫ببین، این رو گل نکردی. باید...
‫- آره. ‫- باید واقعا عطش داشته باشی.
‫باید روی بازیکن‌ها فشار بیاری.
‫انقدر که بالا بیارن.
‫از دیدگاه کسی که بازی می‌کنه، ‫همه دوست دارن حرفه‌ای بشن.
‫باید خیلی خوش‌شانس باشی.
‫مصدوم نشی و...
‫تحصیلات هم مهمن.
‫- چی؟ باز شروع کرد. ‫- آره، آره. مهمه.
‫ولی حرفه‌ای شدن...
‫هر چیزی بشه دیگه.
‫- سعیم رو کردم. ‫- چی؟
‫می‌خواستم نزدیک تیرک بزنم. ‫یکم محکم باشه، ولی اشتباه شد.
‫از اونجا باید به کنج دروازه بزنی.
‫- خیلی بلند بود. پاهاش درازن. ‫- خیلی معطل کردی.
‫- آره. ‫- آره.
‫- می‌خواستم دریبلش کنم. ‫- اولین هت‌تریکت بود؟
‫آره.
‫توی گورنیک دومی یا سومی بود.
‫این فصل اولیش بود.
‫- با من میای خونه؟ ‫- آره.
‫- پس برو دوش بگیر. می‌بینمت. ‫- باشه.
‫ولی عجله کن. دوباره طولش نده.
‫وقتی زیادی فکر کنی، همچین اتفاقی رخ می‌ده.
‫بزنه به داخل، باید بزنه ‫کنج، به داخل، به کنج.
‫- خیلی راحته، نه؟ ‫- خیلی راحته، آره.
‫هر از گاهی ازش می‌پرسم ‫که خسته شده یا نه...
‫ولی همیشه یه جواب می‌ده، ‫که ازش لذت می‌بره.
‫همچنان مثل قبل عاشق فوتباله.
‫پدرم کلی داستان برام تعریف کرده ‫که چطوری اینجا وارد فوتبال شده.
‫اینجا خونه‌ی اونه. اینجا به دنیا اومده. ‫اینجا فوتبال رو یاد گرفته.
‫من همیشه توی باشگاه‌هایی ‫که توشون بودم مسئولیت داشتم.
‫مخصوصا اینجا، چون باشگاه زادگاهمه.
‫مسئولیت قبول می‌کنم چون می‌دونم توی زمین ‫بهم نیاز دارن، بیرون زمین بهم نیاز دارن.
‫باشگاه توی شرایط سختیه، ‫از لحاظ مالی هم وضع همینه.
‫فقط می‌خواستم یه سال بیام، ‫بازی کنم و خداحافظی کنم.
‫ولی با دوباره اشتیاقم زنده شد، ‫مثل توی تجارت.
‫می‌خوام با این باشگاه‌ها ‫یه چیزی رو به دست بیارم.
‫حالا یه جلسه دارم.
‫می‌خوایم سالن ورزشی و ‫ماساژ رو دوباره طراحی کنیم.
‫[آکادمی جوانان گورنیک زابژه]
‫می‌خوایم یکم سرمایه‌گذاری کنیم.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ادامه بدین! حرف بزنین و فحش بدین.
‫چیه؟ تموم شد؟
‫- تمرینه یا بازیه؟ ‫- تمرین.
‫اینجا قرار نیست یه مرکز پنج ستاره بشه.
‫باید هویت این مکان رو حفظ کنیم.
‫اتاق‌ها اینجا می‌شن، حوض ‫آب داغ و سرد می‌‌ذاریم.
‫و سونا هم اونجا می‌شه؟
‫سونا یا دوش. قدیم این‌ها همه سالم بوده.
‫زود می‌رم معمار رو خبر می‌کنم.
‫- طرح‌های اولیه رو بهت نشون می‌ده. ‫- باشه.
‫می‌تونی یه چیزی درست کنی. ‫باحاله.
‫سرمایه‌گذاری کنی. به مردم انگیزه بدی.
‫که شاهد پیشرفت باشن. ‫به آرومی، ولی پیشرفت شکل می‌گیره.
‫پیشنهادم واسه زمین اینه. این کاشی.
‫و دیوار چی؟
‫شاید این یکی. ولی این یکی هم بد نیست.
‫اگه از زمین و دیوار از ‫یه کاشی استفاده کنیم چی؟
‫می‌شه این کار رو کرد. ‫بستگی به سلیقه‌ی خودت داره.
‫- خب پس این، شاید هم با این. ‫- باشه، بیا با همون پیش بریم.
‫اگه شخصی که باشگاه رو زنده نگه می‌داره، ‫یعنی رهبرش، جدا بشه...
‫ممکنه توی باشگاه هم همین اتفاق رخ بده. ‫چون هنوز به سبکی طبقه‌بندی نشده که...
‫بشه بگی «خب باشه، از ‫الان بدون اون ادامه می‌دیم.»
‫در نتیجه در قبال تیم ‫مسئولی، در قبال اعضا...
‫طرفدارها و کل این محله.
‫و من نسبت به این مسئولیت آگاهم.
‫خب.
‫[کلن]
‫و حالا بعد این که چند سال گذشته رو ‫لوکاس و خانوادش در لهستان بودن....
‫و مدت زیادی رو اونجا ‫با خانواده سپری کردن...
‫به نظرم درک خوبی از خونه داره.
‫تونسته در لهستان منزلی پیدا کنه، ‫ولی کلن همیشه خونه‌اش می‌مونه.
‫چه خونه‌هایی.
‫آره، بذار یکم باد بیاد.
‫[آپارتمان لوکاس، کلن]
‫عالیه، عالیه.
‫شبیه...
‫یه کارت پستاله.
‫زنده باد کلن!
‫- یه بار می‌تونی بکشیش کنار. ‫- آره.
‫آره پیرهنت رو بپوش که درستش کنیم.
‫مثل بابانوئل.
‫عالیه. کاملا اندازه است.
‫- باز بمونه؟ ‫- نه، نه.
‫آلاف.
‫- صبح‌بخیر. ‫- صبح‌بخیر.
‫- سلام. ‫- صبح‌بخیر لوکاس. من آندریاسم.
‫- صبح‌بخیر. ‫- صبح‌بخیر.
‫- صبح‌بخیر، صبح‌بخیر، صبح‌بخیر.
‫صبح همگی بخیر.
‫سلام. صبح‌بخیر.
‫- صبح‌بخیر. صبح‌بخیر. ‫- سلام. فردریک هستم.
‫موسیقی هست؟ حاضره؟
‫آره، تو از همه بیشتر استرس داری.
‫- باید یکم نظم باشه. ‫- خوش بگذرون.
‫بزن بریم. سلام.
‫خوشحالم که اینجایید. براتون ‫آرزوی موفقیت می‌کنم. خوش بگذرونید.
‫بیایید به لوکاس پودولسکی خوش‌آمد بگیم...
‫- آلاف! ‫- لوکاس!
‫- آلاف! ‫- هی!
‫هی، اینجا رو.
‫همه‌جا خونه‌ی منه. ولی البته، ‫کلن برام خیلی مهمه. قطعا.
‫[سال ۲۰۰۹]
‫- شاهزاده پولدی باید برگرده کلن. ‫- چرا؟
‫خیلی بازیکن خوبیه. بایرن ‫هم ازش استفاده نمی‌کنه.
‫[برگرد خونه پولدی]
‫[کلن داره واسه پودولسکی پول جمع می‌کنه.]
‫لوکاس رو برگردونید، ‫لوکاس رو برگردونید خونه...
‫کل کلن می‌خواستن که پسر معروف ‫به باشگاه فوتبال گایسبوکهایم برگرده.
‫[انتقال پودولکسی تکمیل شد]
‫فقط می‌خواستم به اف‌سی کلن برگردم...
‫چون دوباره هیجان باشگاه و هوادارها ‫رو داشتم، دلم واسشون تنگ شده بود.
‫عشقم به استادیوم و ‫هوادارها از بین نرفته بود.
‫من خودم همیشه از طرفدارها بودم، ‫از طرفدارهای دو آتیشه.
‫و یه عکس دیگه.
‫[پولدی برگشته]
‫هیجان، شوق. سی هزار ‫نفر توی تمرین حضور داشتن.
‫خبرنگارهای تمام شبکه‌ها اومده بودن. ‫همه داشتن گزارش تهیه می‌کردن.
‫و مشخصا، من هم خوشحال بودم.
‫همه بهم می‌گفتن که «بالاخره ‫پولدی برمی‌گرده خونه.»
‫موبایلم داشت منفجر می‌شد.
‫لوکاس پودولسکی!
‫این بازگشت روحیه خیلی خوبی به باشگاه داد.
‫باورها به عظمت کلن دوباره زنده شد.
‫این باشگاه نیاز به یه چهره داشت.
‫و اون چهره لوکاس پودولسکیه.
‫من شخصیتم طوریه که دوست ‫دارم صد درصد تلاشم رو بکنم.
‫به عنوان یه فوتبالیست ‫باید همیشه متمرکز باشی.
‫باید فقط توپ رو ببینی، حواست ‫به فوتبال و تمرین و بازی باشه.
‫گاهی‌اوقات باعث می‌شه ‫چزهای دیگه رو فراموش کنی.
‫توی کلن خیلی وضعیت عجیب بود. ‫حتی نمی‌شد بیرون رفت.
‫کلی آدم می‌اومدن سمتت.
‫عکس بگیر!
‫یه زمانی بود که کنار ‫اومدن با این واسم سخت بود.
‫که باید با میلیون‌ها نفر ‫دیگه تقسیمش می‌کردم.
‫هر روز، هر روز پشت هم.
‫شاید یه برهه‌ای بود که ‫بیشتر از قبل بهش نیاز داشتم.
‫فوتبال بازی می‌کردم، و جای این که ‫فرداش یکشنبه رو پیش مونیکا باشم...
‫و برم با لوئیس یه قدمی بزنم، با ‫دوستانم توی زمین فوتبال بودم...
‫و می‌رفتم به جای خانوادم، با ‫اون‌ها بیرون غذا می‌خوردم.
‫شاید به شیوه‌ی زندگی‌ای ادامه می‌دادم که... ‫به شیوه‌ای که قبلا داشتم.
‫و اونجا بود که گفتم «برو آپارتمان...
‫یکم ما رو تنها بذار و خوب فکر کن.
‫چون وقتی اینجایی عصبانیم می‌کنی. ‫من سرت داد می‌زنم، تو سر من داد می‌زنی.»
‫در کلن گاهی‌اوقات هفته‌ها ‫با هم حرف نمی‌زدیم...
‫بحث می‌کردیم، هفته‌ها هم رو نمی‌دیدیم.
‫وقتی که عمدا از هم جدا باشید...
‫اون موقع به فکر فرو می‌ری.
‫و وقتی که به این تصمیم ‫می‌رسی که خواسته‌ات همینه...
‫نمی‌تونیم بدون هم زندگی کنیم. ‫چطوری می‌تونیم بهترش کنیم؟
‫با مکالمه، با احساسات و مکالمه.
‫و یه طرف باید قبول کنه. ‫اون طرف هم باید قبول کنه.
‫دوباره صمیمیتمون برگشت.
‫همچنین فکر می‌کنم که این داستان...
‫که با هم از اول شروعش کردیم...
‫که با هم آشنا شدیم، از وقتی ‫که آدم‌های معمولی بودیم...
‫می‌تونم اون رو توی علامت سوال بذارم.
‫این باعث شده که آدم‌های قوی‌تری باشیم.
‫لوکاس می‌خواست برگرده کلن ‫چون دلش واسه خانوادش تنگ شده بود...
‫دلش برای محیط زندگیش ‫و باشگاهش تنگ شده بود.
‫احتمالا اهمیتی که این براش ‫داشت رو نادیده هم می‌گرفت.
‫لذت فوتبال بازی کردن رو داشت...
‫ولی مشخص بود که مثل قبل نیست.
‫به عنوان یه سوپراستار ‫برمی‌گردی و همه چشم‌ها به توئه.
‫تمام رسانه‌ها، بازیکن‌ها، ‫می‌گن «پودولسکی، یه کاری بکن.»
‫حالا پاس به پودولسکی، ‫لوکاس پودولسکی با پای چپ می‌زنه!
‫[بعد شروع بد، امید کلن به ‫پودولسکی، نوواکوویچ و مانیش است]
‫همه‌چیز به اون بستگی داشت.
‫و نمی‌تونست این انتظارات رو برآورده کنه، ‫نه از جایگاهی که در اون بود.
‫فیلیپ لام. ولی کی این پاس رو قطع می‌کنه؟
‫لوکاس پودولسکی.
‫به نظرم بخشی از مشکل این بود که اون‌هایی ‫که مسئول بودن از من محافظت نمی‌کردن.
‫اجازه دادن این ادامه پیدا کنه. ‫من رو جلوی گرگ‌ها ننداختن...
‫ولی گفتن «خب لوکاس، ببین ‫خودت تنها دوام میاری یا نه.»
‫[فراز و نشیبی بی‌پایان]
‫هیچ اف‌سی کلنی وجود نداشت، ‫به نظرم اف‌سی لوکاس پودولسکی بود.
‫[شاهزاده‌ی شک‌برانگیز]
‫[نبرد برای سقوط نکردن]
‫لوکاس پودولسکی به تنهایی نمی‌تونه ‫تضمین کنه که توی لیگ برتر بمونید.
‫[سال ۲۰۱۲]
‫سوت پایان در کلن به صدا در میاد، ‫و پایان غم‌انگیزی هم هست.
‫بازیکن‌ها دارن فرار می‌کنن و ‫وقت ندارن که خداحافظی کنن.
‫پایانی در یک شنبه‌ی سیاه.
‫[سقوط در کلن]
‫خب مشخصه که این سخت‌ترین لحظه‌ی...
‫چند سال اخیر زندگی منه.
‫و اگه در بازی آخر فصل سقوط کنید...
‫[روز سیاه پودولسکی]
‫با خودش گفت که «می‌رم ‫کلن و تاابد اونجا می‌مونم.»
‫[شاهزاده، مراقب خودت باش]
‫ولی یه جایی فهمید که ‫«این چیزی نبود که در نظر داشتم.»
‫گفت «یه چیز دیگه لازم ‫دارم که بیشتر پیشرفت کنم...
‫که تجربیات جدیدی کسب کنم.»
‫بازیکن‌هایی هستن که ‫هرگز آلمان رو ترک نکردن.
‫که فقط واسه یک یا دو باشگاه بازی کردن.
‫من فرق دارم.
‫وقتی آرسن ونگر باهام تماس گرفت درنگ نکردم.
‫لندن، آرسنال، استادیوم، مربی.
‫همه‌چیز مناسب بود. ‫وسایلم رو جمع کردم و رفتم.
‫[از کلن به لندن]
‫فیلم‌هایی از آرسنال هست که ‫واقعا می‌خوایم ازشون استفاده کنیم.
‫- ولی هزینشون به یوروئه. ‫- آره، باید از بودجه‌ی خودتون باشه.
‫چند نفر دخیلن؟
‫سیمونه، نیکو، گریت، ‫فرانک، پیوو، و این رئیس.
‫همه بدن که بتونیم استفاده کنیم.
‫[پول جمع نشد]
‫[پس در نتیجه فقط یه عکس می‌بینیم]
‫خیلی‌خب لوکاس، خیلی ‫خوشحالم می‌بینمت رفیق.
‫قراره یکم یاد بگیری مثل لندنی‌ها حرف بزنی.
‫ما می‌گیم، با سیب و گلابی و پله می‌ریم.
‫می‌تونی بگی رفیق؟
‫سیب و پله...
‫و بعد پیشنهاد اینتر میلان رسید. ‫صحبت خوبی داشتیم.
‫[از لندن به میلان]
‫[آرام و تنبل، انتقاد شدید از پودولسکی]
‫ولی به قبلا که فکر می‌کنم، بد نبود.
‫[از میلان به استانبول]
‫همیشه ارتباط خوبی با ترکیه داشتم. ‫بخاطر دوستان ترکی که داشتم.
‫وقتی پیشنهادشون اومد به خودم افتخار کردم. ‫طولی نکشید که قبولش کردم.
‫و اونجا هم خیلی بهم خوش گذشت.
‫کرنر برای گالاتاسارای، ‫یه ضربه‌ی سر و توی دروازه.
‫[پودولسکی برای اولین بار ‫با گالاتاسارای قهرمان شد]
‫و وقتی که درخواست از ژاپن هم رسید، ‫گفتم «باشه، این هم قبوله.»
‫به عنوان یه خانواده می‌خوایم تجربه‌اش کنیم.
‫که فرهنگ جدیدی رو تجربه کنیم.
‫واسه همین قبولش کردیم.
‫چهار روز توی ژاپن ضبط کردیم. ‫چرا این رو می‌خواستی؟
‫عاشق ژاپنم. کشورشون خیلی اتمسفر محشری داره.
‫درود.
‫غذای خوبی داره.
‫مردمش آرومن.
‫یه سری ساختارها و قوانین هست.
‫سه، دو، یک، بوم.
‫بیست و نه.
‫اونسن دارن. کلی جاهای دیدنی دارن. ‫طبیعت و این جور چیزها.
‫و کشتی سومو.
‫خیلی ممنون!
‫به نظرم اونجا خیلی قشنگ و مهم بود.
‫واسه همین می‌خواستم برم ژاپن.
‫مرسی، خیلی ممنون.
‫- سلام. ‫- چطوری؟
‫- خوبم تو چی؟ ‫- خوبم.
‫- خیلی‌خب، امروز، امروز بردیم، نه؟ ‫- آره.
‫- هان؟ ‫- فقط می‌بریم. تو چی؟ خوبی؟
‫خوبم، آره، خوبم، خوبم. ‫بعد بازی می‌بینمت باشه؟
‫- خوب شدی. هیکلت خوب شده. ‫- آره، هنوز خوبم. آره.
‫- بازی می‌کنی؟ ‫- آره، هنوز بازی می‌کنم، آره. توی لهستان.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- کدوم باشگاه؟ ‫- گرونیک. گرونیک زابژه.
‫- این آخرین فصله؟ ‫- آره، احتمالا آره.
‫- توی ماه مه؟ ‫- مه، اون موقع فصل تمومه.
‫[آندرس اینیستا، هم‌تیمی سابق]
‫فکر کنم. شاید. شاید یه سال ‫دیگه هم بازی کردم. نمی‌دونم.
‫تصور می‌کنی که بازنشسته بشه؟
‫به نظرت می‌تونه به ‫زندگی بدون فوتبال عادت کنه؟
‫من دو ماهی می‌شه بازی نکردم، ‫ولی لوکاس آدمیه که...
‫که به باقی چیزها خارج از فوتبال فکر می‌کنه.
‫و به نظرم مهم‌ترین چیز اینه که، ‫خارج از فوتبال...
‫تصاویری رو پیدا کنه، انگیزه‌هایی ‫رو پیدا کنه، چیزهایی رو پیدا کنه که...
‫بتونه به زندگیش اضافه کنه.
‫خب موضوع این بود که...
‫- ما الان منوی مناسب کودکان نداریم. ‫- آره.
‫و خیلی خانواده‌ها واسه بچه‌ها غذا می‌خوان.
‫دقیقا. واسه همین گفتیم ببینیم ‫چه کاری از دستمون برمیاد.
‫- این طرح اولیه‌ است. ساده است. ‫- آره، دقیقا.
‫- یه لیوان جشنواره‌ای هم درست می‌کنیم. ‫- دقیقا.
‫جشنواره‌ای، جام جهانی، ‫قهرمانی اروپا، مثلا به رنگ آلمان.
‫باید جام پولدی رو زود درست کنیم.
‫الان چهره‌ی من روشه.
‫اگه خوب با مردم ارتباط بگیریم، ‫به نظرم می‌تونه موفق باشه.
‫به نظرم فکر خوبیه.
‫- بریم سراغش. ‫- باشه.
‫من کسب‌وکارهام رو دارم، و باحالن...
‫و به همون اندازه که توی فوتبال ‫سرمایه‌گذاری می‌کنم، توی اون‌هام می‌کنم.
‫ولی از یه جایی باید درآمد داشته باشم.
‫آره، دوست دارم برم خونه.
‫ولی وقتی که مردم می‌تونم استراحت کنم.
‫درسته، خانواده و بچه دارم...
‫ولی همچنین در قبال تمام ‫پروژه‌هام مسئولیت دارم.
‫[برلین]
‫در لحظات آخر دو در برابر دو هستن. ‫حالا وقت تموم کردنشه، کروزه! مکس کروزه!
‫- وای، مکس شیشا کروزه. ‫- مکس کروزه.
‫چهار به دو.
‫وقتی اینجایی چقدر می‌خوابی؟
‫پریروز یه بازی خارج از خونه داشتیم.
‫ساعت سه صبح رسیدیم خونه.
‫امروز صبح زود تمرین داشتیم، ‫بعدش اومدم اینجا.
‫مشخصا که معمولا یکم خسته است...
‫یکم بی‌انرژیه، احتمالا خیلی هم نمی‌خوابه.
‫مثلا شش صبح بهم پیام می‌ده.
‫خیلی‌خب.
‫واسه کارهای خصوصی کمتر وقت دارم.
‫ولی نمی‌شه همه چیز رو با هم داشت. ‫باید یه سری چیزها رو کنار بذاری.
‫ولی به نظرم وقتی که دیگه ‫فوتبال تمرکز اصلیم نباشه...
‫انرژی و قدرت و وقت آزاد بیشتری هم دارم.
‫- یکم متناقضه. ‫- چی متناقضه؟
‫خب از طرفی می‌گی که دوست داری ‫با خانواده وقت بیشتری بگذرونی...
‫ولی از طرفی هم با یه پرواز دو ‫ساعته واسه لیگ بالر می‌ری برلین...
‫- من این حرف رو زدم؟ ‫- آره.
‫تا جایی که تجارت خوب پیش بره، و ‫تا جایی که فعال باشم و این چیزها...
‫باید بتونم یه جورهایی ترکیبشون کنم.
‫همیشه همینه دیگه...
‫ولی چرا توی همه‌ی این کسب‌وکارها ‫هستی؟ چی بهت انگیزه می‌ده؟
‫نمی‌دونم.
‫برای کسب دستاورد، داشتن ‫زندگی بهتر، باید براش تلاش کنی.
‫اون چنین دیدگاهی داره، در مورد ‫زندگی چنین دیدگاهی داره. تجربه‌اش کرده.
‫و هنوز هم دارش. هرگز کنار نگذاشتش.
‫اصلا نمی‌تونه بی‌حرکت باشه.
‫بی‌حرکت بودن براش ممکن نیست.
‫در مجموع آدمیه که همیشه ‫باید مشغول کاری باشه.
‫در اون صورت خوشحاله.
‫به نظرت تجارتت می‌تونه یه ‫روزی اندازه‌ی فوتبال خوشحالت کنه؟
‫نه، فکر نمی‌کنم، نه.
‫[سال ۲۰۲۵، احتمالا فصل آخر]
‫همه ازم می‌پرسن که قراره چطور باشه. ‫بعدش چی می‌شه؟ لوکاس چی می‌شه؟
‫معلومه که حس خوبی دارم...
‫هیچ مشکلی نیست، بازی‌ها خوب پیش می‌رن.
‫ولی خب یه کمبودهایی توی زندگی هست.
‫افکارم اینطوریه.
‫می‌خوایم سریع باشه،و می‌خوایم ‫بدونیم که به کدوم سمت می‌ریم.
‫وقتی با خودت می‌گی «می‌خوام ‫کل زندگیم مشغول این کار باشم...»
‫و بعد دیگه اون چیز نیست، ‫چی رو جایگزینش می‌کنی؟
‫هیچ جایگزینی نداره.
‫تنها جایگزینش اینه که به ‫ادامه‌ی این ورزش ادامه بدی...
‫که یه کاری واسه کردن داشته باشی، ‫ولی این امکان نداره.
‫اون هیچ جایگزینی نداره.
‫اگه شغلت رو از دست بدی، می‌تونی ‫بری یه شرکت دیگه و اونجا کار کنی.
‫تنها تجارت هست و خانواده...
‫و این که چیزی هست که نباشه ‫که من ازش بی‌خبر باشم یا نه.
‫ولی اون دیگه هرگز برنمی‌گرده.
‫ساکت باش.
‫بهترین سونا. بهترینشه.
‫البته دورانی پیش میاد که ‫با خودت می‌گی «سخته...
‫و باید بی‌خیال بشم.»
‫ولی همیشه هم یه بخشی می‌گه «نه، ادامه بده.»
‫برای همین همیشه در حرکتی.
‫دقیقا همین رو می‌خواستم.
‫ولی درسته، یه جایی باید یه تصمیمی بگیری.
‫و من حاضرم که تصمیم بگیرم.
‫[یک روز قبل از آخرین بازی فصل]
‫امروز چندمه؟ بیست و سوم مه.
‫فکرش رو نمی‌کردم تا چهل سالگیم بازی کنم.
‫متاسفانه امروز کت و شلوار نپوشیدم...
‫ولی سبکم همینه، شخصیتم اینه.
‫- باید این یکی رو امضا کنم دیگه؟ ‫- درسته.
‫همون‌جا.
‫- باید دکمه‌ات رو ببندی. ‫- لعنتی، اگه نبندم چی؟
‫من کت و شلوار نمی‌پوشم، ولی این رو بلدم. ‫باید دکمه رو ببندی.
‫چی باعث شد تصمیم بگیری که بازنشسته نشی؟
‫ترجیح می‌دم ادامه بدم ‫و در نهایت کنار بذارم...
‫تا این که کنار بذارم و سه ‫ماه توی ساحل دراز بکشم و...
‫ببینم عملکرد باشگاه چطوریه، ‫کمپ تمرینی باشگاه چطوریه.
‫می‌خواستم ادامه بدم و بخشی ازش بمونم.
‫[لوکاس پودولسکی قراردادش ‫رو با زابژه یک سال تمدید کرد]
‫[یک سال بعد با گرونیک ‫قهرمان جام حذفی لهستان شد.]
‫با تجربه‌ام اینجا می‌تونم خیلی ‫کمک بکنم. الان هم دارم می‌کنم.
‫واسه من مهمه که لباس‌های ‫خوبی داشته باشیم...
‫چون وقتی لباس خوبی داشته باشیم، ‫مردم می‌خرنش.
‫و ممکنه در آینده بتونم کارهای بیشتری بکنم.
‫مشغول این هستم که سهم ‫باشگاه رو از شهرداری بخرم.
‫این بهم احساس زندگی و رضایت می‌ده.
‫می‌تونم بگم که همچنان در فوتبال دخیلم.
‫حرف نداره!
‫رهاش می‌کنه، ولی نه کاملا، ‫به آرومی به اون سمت می‌ره.
‫همه‌اش بخشی از یه پروسه‌ است. ‫مثل بیست سال گذشته.
‫و باید بفهمه که...
‫«خب، دیگه خیلی چیزها کسب ‫کردم و می‌تونم آروم‌آروم ول کنم...
‫و یکم استراحت کنم.»
‫من آدمیم که در لحظه زندگی می‌کنه.
‫در همین امروز، و روزم رو با حس ‫زندگی پر می‌کنم. فرقی نمی‌کنه چی باشه.
‫به قول مردم کلن که ‫«چیزی که بخواد بشه، می‌شه.»
‫ببین. پای چپ، با نمای دریا.
‫می‌تونه بهتر هم بشه.
‫سمت چپیه هنوز نمی‌خواد بی‌خیال بشه.
‫سوال آخر.
‫توی تمام مستندات ورزشی...
‫گل ماریو گوتزه در فینال ‫جام‌جهانی ۲۰۱۴ رو نشون می‌دن.
‫به نظرت توی مستند تو با این گل چیکار کنیم؟
‫اینجا هم نشونش بدین. با هوش مصنوعی.
‫شورله. نزدیک می‌شه! بزن!
‫و طوری درستش کنین که ‫انگار من اون گل رو زدم.
‫بزن! و گل می‌زنه! لوکاس پودولسکی!
‫تمامی جام‌ها رو بذارین، ‫یا جام جهانی ۲۰۱۴...
‫توی تیتراژ بذاریدش که ‫مردم توی تیتراژ ببیننش.
‫که ببینن چی شده، من چی‌ها بردم...
‫و دوباره جام رو ببینن.
‫لوکاس پودولسکی از تیم ‫ملی خداحافظی می‌کنه.
‫پودولسکی! نه! باورم نمی‌شه!
‫هنوز باورم نمی‌شه! ‫محشره! چه گل شگفت‌انگیزی!
‫اینطوری اون هم توی مستند هست.
‫- آره. ‫- یا هم نه؟
‫باشه. آخرش. قبوله.
‫وگرنه مجبورن توی یوتیوب ببیننش.
‫[به یاد هلن پودولسکی]