این عالی بود حتماً ببینیدش
ذات واقعی پسر سیاستمدار
نگاهشون کن، خنده‌داره پشت پول قایم شدن. چندش‌آوره.
مجبور به نوشیدن می‌کنه. جدی میگه؟
حق قلدره همینه
دمت گرم، سازمان نظارت آموزشی ولی زیاده‌روی نیست؟
هان؟ من که فکر می‌کنم باحالن
خیلی اغراق می‌کنن!
من از سازمان نظارت آموزشی حمایت می‌کنم
سازمان نظارت آموزشی رو منحل کنید اونا حقوق دانش‌آموزها رو نقض می‌کنن
با تنبیه بدنی!
منحلش کنید!
دیگر بس است، سازمان حقوق آموزشی دانش‌آموز‌آزار!
دیگر بس است!
سریع‌تر از چیزی که فکر می‌کردم واکنش نشان دادند.
این‌طوری بهتر است.
بهتر است ضربه را از همان اول بخوریم.
در هر صورت انتظارش را داشتیم.
- منحلش کنید! - سازمان دانش‌آموز‌آزار...
با این حال، نذار ازت فیلم بگیرن.
ولی گفتی جلوی همه گلوله‌ها و موشک‌ها رو می‌گیری...
من می‌تونم جلوی گلوله و موشک رو بگیرم، ولی جلوی فیلم‌ها رو نه.
باید از طریق آمریکا اقدام کنیم تا اون‌ها رو حذف کنن.
پس من دیگه هیچ کاری نمی‌کنم.
منظورم این نبود...
متفرق شید!
این کار رو عمداً کردی، نه؟
- آره. - "آره"؟
همون موقع باید با ماشین می‌زدم بهت.
این‌قدر بچه‌بازی در نیار.
راه حل ارائه بده!
شانس آوردی که سرم شلوغه.
حتماً. بفرمایید.
منحل کردن سازمان حفاظت از حقوق آموزشی که حقوق بشر دانش‌آموزان رو نقض می‌کنه...
بیرون پر از خبرنگاره. می‌خوای بری و جوابشون رو بدی؟
کسی که مقصره باید جواب بده.
ولی اون ما نیستیم.
وزیر، دقیقاً کار سازمان حفاظت از حقوق آموزشی چیه؟
آیا شما دو سال پیش پیشنهاد تأسیس این سازمان رو دادید؟
به خاطر دبیرستان جین‌وون؟
آیا تمرکز اصلی روی آزاد کردن تنبیه بدنیه؟
قانون منع تنبیه بدنی چی؟ قراره لغو بشه؟
بعضی‌ها میگن شما به دورانی برگشتید
که حقوق دانش‌آموزها نادیده گرفته می‌شد.
لطفاً نظر خودتون رو در این مورد بگید، وزیر.
حقوق بشر؟
گفتید حقوق بشر؟
سیستم آموزشی کره شکست خورده.
بچه‌ها بیشتر از مدرسه، به کلاس‌های تقویتی تکیه می‌کنند.
آن‌ها به معلم‌های کلاس‌های تقویتی بیشتر احترام می‌گذارند و گوش می‌دهند
تا به معلم‌های اصلی‌شان در مدرسه.
مدرسه‌ها دیگه فقط جایی دیده می‌شن که ساعت‌های کار داوطلبانه رو اونجا پر کنن
و ارزیابی‌های عملکردی که برای دانشگاه لازم دارن رو انجام بدن.
تازه، مگه ما شاهد مشکلاتی مثل قمار، مواد مخدر،
تعرض و حتی گروه‌های خلافکار نیستیم
که توی مدرسه‌هایی که همیشه می‌گفتیم مقدس هستن، دارن ریشه می‌دوانن؟
بچه‌ها دیگه به معلم‌هاشون احترام نمی‌ذارن،
و معلم‌ها هم از بچه‌ها می‌ترسن.
وقتی اقتدار معلم‌ها از بین رفته، چطور می‌تونن درست آموزش بدن؟
البته شاید این موضوع برای
بچه‌هایی که به کلاس‌های تقویتی و خصوصی دسترسی دارند، مهم نباشد.
اما بچه‌هایی هم هستند که فقط به درس‌های مدرسه متکی‌اند.
مگر سیستم آموزشی‌مان را نساختیم
تا آن بچه‌ها بتوانند بدون هیچ نگرانی درس بخوانند؟
بنابراین، دفتر حفاظت از حقوق آموزشی از تنبیه بدنی استفاده خواهد کرد،
و اگر لازم باشد حتی فراتر هم می‌رویم،
تا از حق یادگیری محافظت کنیم.
برای کسانی که در یادگیری اختلال ایجاد می‌کنند،
این یک هشدار است.
سر راه آموزش اجباری قرار نگیرید.
دفتر حفاظت از حقوق آموزشی تحملش نخواهد کرد.
اعلام "اقدام قاطع" علیه اخلال در آموزش
ما باید به وزیر چوی یک جایزه قدردانی بدهیم
به نمایندگی از حزب‌مان.
رقیب سرسخت شما، ریو گوانگ-پیل، به لطف او کنار گذاشته شد.
اوضاع حالا راحت‌تر شده.
لایحه تأسیس دفتر حفاظت از حقوق آموزشی دو سال پیش تصویب شد؟
بله، لایحه این دفتر، برگ برنده‌ای بود
که آن‌ها در آن زمان در ازای توافق‌شان ارائه دادند.
در مورد پیشنهاد حزب ما برای افزایش بودجه ویژه دادستانی.
پس در نهایت، "اداره حفاظت از حقوق آموزشی" تلاش مشترک حزب ما بود، درسته؟
"چوی گانگ-سوک" اصلاً شناخته‌شده نیست،
و این اداره فقط یک جرقه زودگذر خواهد بود.
دقیقاً.
میگن می‌خوان با کتک زدن آموزش بدن. مردم زیر بار این حرف نمیرن.
این همون کشوریه که پروازها رو
کنکور دانشگاه‌ها زمین‌گیر می‌کنه.
وقتی پای آموزش وسط باشه، مردم به سیاست، ایدئولوژی یا جایگاه اهمیت نمیدن.
وزیر آموزش و پرورش مسئول چنین آموزشیه.
اگه از همون اول جلوی مشکلات رو بگیریم، دیگه هیچ پیامد بدی نخواهیم داشت.
دبیرستان فنی حرفه‌ای گون
رتبه‌بندی شده در بین ۳ مدرسه برتر اوباش
مدرسه برتر برای نسل بعدی گانگسترها
مدرسه‌ای که معلم‌ها ازش فراری‌ان
حالیت می‌کنم
هی، عوضی!
- برو اون‌ور! - بزن بریم!
گمشو اون‌ور، عوضی!
نو بود. لعنتی.
هی، سیگار داری؟
اصلاً چی داری؟
- بجنب! - اومدم.
من قبلاً اونجا نگهش نداشتم.
- دیدمش، لعنتی. - گفتم من نبودم، عوضی.
- زدش. - نه، هنوز نه.
باشه.
خودتون امتحانش کنید، بچه‌ها.
هی.
هی!
داشتی زل می‌زدی.
نه، نمی‌زدم.
چرا، داشتی می‌زدی.
دنبال دردسر می‌گردی؟
نه، من از اون دانش‌آموزاش نیستم.
واقعاً؟
هی، این کاملاً نوئه.
- تازه‌واردی؟ - آره.
می‌دونستی اینجا خیلی اوضاع خرابه؟
یه کمی دربارش تحقیق کردم.
می‌خوای ازت محافظت کنم؟
مطمئن نیستم تو از اون بچه‌هایی باشی که
بشه روشون حساب کرد.
این روزها خیلی‌ها فقط حرف می‌زنن.
پس خودم بهت نشون می‌دم.
بفرما، اینم حق‌حفاظت!
چه بازنده‌یِ به‌شدت آماده‌ای هستی تو.
صبر کن. فکر می‌کنی
می‌تونی برام یه رسید بنویسی؟
- نه، نمی‌تونی؟ - عمراً.
همین فکر رو می‌کردم. معذرت می‌خوام.
- اون یکی رو پیدا کن و بپوشونش. - باشه.
سلام.
من دانش‌آموز انتقالی‌ام. اسمم
بونگ گون-دائه است.
برو اون میز خالی کنار پنجره بشین.
دعوا نکنید و سعی کنید با هم کنار بیاید.
بچه‌ها کتاب‌ها رو دربیارید. درس رو شروع کنیم.
- کتابم رو نیاوردم. - با هم‌کلاسیت شریک شو.
- اونم نداره. - منم همین‌طور.
- تو هم همین‌طور.
فقط برات می‌خونمش، یه جوری حلش می‌کنیم.
تو برو کپی بگیر.
"آقا، لطفاً برای ما انجامش بدید."
این‌طوری بیشتر طول می‌کشه.
بقیه معلم‌ها هم همین کار رو می‌کنن.
آقا.
خیلی خب. خودم می‌رم کپی می‌گیرم.
ممنون.
بچه‌ها، بریم سراغ کارمون.
- کشاورزی؟ - بزن بریم!
بجنب.
هی، گوانگ-کی، برو اون موش کثافت رو بیار اینجا.
- صبر کن. ولی چرا؟ - بیا بیرون.
- من نمی‌خوام... - راه بیفت.
باز کن.
بچه‌ها، ناهار امروزمون
پیکاچوی کبابه!
بزن بریم!
پیکاچو!
لعنتی.
- اه. - شماها دارید چیکار می‌کنید؟
خانم، امروز قراره کلاس مشترک داشته باشیم.
لعنتی. این ماشین‌های قراضه.
هی، کلاس مشترک فکر خوبیه.
بیا بیرون، احمق عوضی.
- هی، جیک-سه. - بله.
فیلم خوبی بگیر.
باشه. خیالت راحت، عالی درش میارم.
آشغال عوضی! لعنتی!
لعنت به این شانس! بهت گفتم حواست بهم باشه، احمق.
لعنت بهش.
;کثافت عوضی!
بجنبید، بچه‌های برق!
اومدید پیک‌نیک؟ احمقِ عوضی!
تازه‌وارد! تو هم اومدی پیک‌نیک؟
نه، نیومدم.
بیا بیرون ببینم.
لعنتی. چه غلطی می‌کنی؟
قول داده بودی ازم محافظت کنی.
تو همون احمقِ قبلی هستی. ببخشید.
تازه‌واردی، درسته؟
من کیم هیونگ-جو هستم از همون رشته‌ی تو.
صبر کن.
- چه خبره بینشون؟ - باید عضو بشن.
چی؟
اون پارک سونگ-هوانه، رئیس رشته مکانیک خودرو.
- همون که موهاش کوتاهه؟ - آره.
آه، همون.
لعنتی!
چو این-بئوم هم رئیس رشته برقه.
- همون که موهاش بلنده؟ - آره.
باید جنگجوی خوبی باشی تا به چشم بیای.
فقط برنده‌ها استخدام می‌شن.
لعنتی، عوضیِ بی‌شرف.
ولی تو توسط کی استخدام شدی؟
نمودار سلسله‌مراتب قلدرها
این پسر، جانگ گوان-هیوک، قلدرِ شماره یک سال سومیه.
هر وقت دلش بخواد میاد مدرسه.
همیشه بچه‌ها رو کتک می‌زنه و پولشون رو می‌گیره.
با مدرسه‌های دیگه دعواهای گروهی راه می‌ندازه.
واقعاً مایه دردسره.
به عنوان یه معلم نباید اینو بگم،
ولی ای کاش دیگه هیچ‌وقت پاش رو به مدرسه نمی‌گذاشت.
اون عملاً نصفش گنگستره.
هنوز فارغ‌التحصیل نشده جذبشون کرده و داره اون‌طوری زندگی می‌کنه.
بگیر. اینو ببین. یه نگاه بنداز.
موتور گرون‌قیمت داره، لباس‌های مارک‌دار،
نوشیدنی‌های سنگین و خالکوبی.
بچه‌ها میگن ماهی ده‌ها میلیون وون درمیاره.
خب دیگه کی دلش می‌خواد درس بخونه؟
می‌خوان گوان-هیوک متوجه‌شون بشه و جذبشون کنه،
برای همین فقط تا سر حد مرگ با هم می‌جنگن.
جانگ گون-هیوک، قلدرِ شماره یک که باید مراقبش باشی
- گمشو بمیر، عوضی. - لعنتی.
گوش کن، آشغال.
مشکل همیشه از دهنِ توئه.
صبر کن. لعنت بهش!
چی شد؟ لعنتی.
- وای لعنت! - چی شده؟
هی، گون-هیوک برات پیام خصوصی فرستاده.
بیا یه مصاحبه داشته باشیم
لعنتی!
هی! اون "گون-هیوک" عوضیه!
می‌خواد از من مصاحبه بگیره، عوضی!
لعنتی!
کادر آموزشی ما اصلاً حریفشون نمی‌شن.
برای همین با اداره حفاظت از حقوق آموزشی تماس گرفتیم.
به‌هر‌حال،
بقیه بازرس‌ها کِی می‌رسن؟
- باید فضای جداگانه‌ای براشون آماده کنیم؟ - نه، فقط من هستم.
می‌خوای تنهایی با این بچه‌های خشن سر و کله بزنی؟
حتی معلم ورزش، که قبلاً قهرمان جودوی کشور بوده،
دو ماهه که غیبت کرده، از وقتی که یه دعوا رو جدا کرد
و استخون ترقوه‌ش شکست.
این دیگه فراتر از یه تنبیه ساده‌ست.
باید علیه جرم و جنایت اعلام جنگ کنی.
واقعاً لازمه که اعلام جنگ کنیم؟
با این طرز فکرِ سهل‌انگارانه، حسابی به دردسر می‌افتی.
- باید به چشم یه جنگ واقعی بهش نگاه کنی و... - قربان.
اگه جنگی در کار باشه،
واقعاً ممکنه کسی کشته بشه.
نگران نباش.
بچه‌ها بالاخره با هم کنار میان و از کلاس‌هاشون لذت می‌برن.
لعنتی.
چه حرف مزخرفی، احمقِ بی‌شعور.
تو که قبلاً فرار کردی.
چرا اومدی مدرسه ما؟
می‌خواستم مکانیک یاد بگیرم و یه شغلی پیدا کنم.
منم دنبال یه شغلم.
"گون-هیوک" مثل یه شرکت بزرگه که می‌خوام توش استخدام بشم،
و دعواهای خیابونی هم رزومه ماست.
آزمون عملی تکنسین خودرو
بیا اینجا.
هی، تازه‌وارد.
- بیا اینجا، لعنتی! - بجنب.
برو بیرون.
- ولی چرا؟ - می‌تونی شکستش بدی، مگه نه؟
چی؟
احمقی که اینجا ببازه... معیار قدرت می‌شه.
می‌شه بپرسم
منظورت چیه؟
کنجکاوی؟
پس سعی کن ببازی.
بجنگ.
می‌خواهید هر دوتون کتک بخورید؟
چی؟ دارید چیکار می‌کنید؟
هی، هلش بده.
فقط بهم ضربه بزن.
چرا این کارو می‌کنی؟
اوضاع همینه. فقط انجامش بده.
- دارید همو می‌بوسید؟ - چطور می‌تونم؟
وگرنه جفتمون تنبیه می‌شیم. بهم ضربه بزن.
چته تو؟
حالت خوبه؟
بچه‌ها، خوب گوش کنید.
اگه این دفعه هم نتونیم توجه "گون-هیوک" رو جلب کنیم،
کارمون دیگه تمومه.
- باشه. - هی، اندازه‌گیر.
بهتره درست اندازه‌گیری کنی.
امتیازت ۹۲ شد. تبریک می‌گم. حتماً مبارز هنرهای رزمی هستی.
پیشرفت کردی. حمله کن.
امتیاز من چنده؟
برو کنار.
- نگاه کن. - نمره‌ت ۹۵ شد.
تبریک می‌گم. فعلاً تو پیشتازی.
حالت خوبه؟
خوبم. نیازی نیست.
بگیر، فعلاً این رو نگه دار.
کیفت رو بده به من.
اشکالی نداره.
تو هم به من کمک کردی.
ممنون.
کجا زندگی می‌کنی؟
اینجا خونه‌ی منه.
فهمیدم. خب، بفرما.
- ممنون. - فردا می‌بینمت.
می‌خوای بیای تو یه رامیون بخوری؟
منظورم اون چیزی که فکر می‌کنی نیست. منظورم واقعاً خودِ رامیونه.
درسته.
خب...
حتماً.
- بیا تو. - باشه.
- مراقب قدم‌هات باش. - باشه.
ممنون.
چی شد که اومدی مدرسه ما؟
برای اینکه برم دانشگاه.
از طریق پذیرش ویژه برای دبیرستان‌های خاص.
پس برو یه مدرسه دیگه.
مطمئنم می‌تونی، چون تازه انتقالی گرفتی.
از پدر و مادرت بخواه که بفرستنت یه مدرسه دیگه.
ممنون.
تو چطور؟
همیشه فکر می‌کردم این مدرسه تنها امید منه،
ولی این‌طور نبود.
فکر کنم دیگه خیلی دیر شده.
گزینه‌هایی مثل امتحان معادل‌سازی دیپلم هم هست.
برای اون امتحان باید بری آموزشگاه، که خیلی هزینه‌ش بالاست.
کیمچی رو امتحان کن.
مادرم توی رستورانی کار می‌کنه که به خاطر کیمچی‌های خوشمزه‌ش معروفه.
اون مادرمه.
هیونگ-جو، خونه‌ای؟
سلام.
ای وای، هیونگ-جو یه دوست آورده خونه.
فقط دارید رامیون می‌خورید؟
یه لحظه صبر کنید، الان براتون یه غذای درست‌وحسابی درست می‌کنم.
- نه مامان. - نه خانم، من راحتم.
- اشکالی نداره. - صبر کنید...
- ای داد، لابد بوی بدی میدم، مگه نه؟ - نه...
سریع میرم یه آبی به دست‌ و صورتم می‌زنم.
فقط یه لحظه صبر کنید.
اگه این کار رو بکنی، روزنامه همه‌ی رطوبت رو به خودش می‌کشه
و این‌طوری زودتر خشک میشه.
پوشیدن کفش خیس اول صبح خیلی کلافه‌کننده است.
رشته مکانیک خودرو
من قبلاً اونجا نگهش نداشتم.
- دیدمش. - یک، دو.
- سه، چهار. - زدش.
- پنج. - نه، هنوز نه.
خودتون امتحانش کنید، بچه‌ها.
اون قلدرها هر روز کتکتون می‌زنن.
چرا این‌قدر به خودتون زحمت می‌دید که بیاید مدرسه؟
چون اینجا بالاخره مدرسه‌ست.
جواب درست.
تو دیگه کی هستی؟
من بازرس اداره حفاظت از حقوق آموزشی هستم.
یه کم در موردت تحقیق کردم.
چی؟ می‌خوای چند تا حقیقت در مورد کیم هیونگ-جو برات ردیف کنم؟
از کجا اسمم رو می‌دونی؟
هی.
بهت گفتم که تحقیق کردم.
کلاس داره شروع می‌شه. باید بری.
نگران نباش.
از این به بعد، اون‌قدر درس می‌خونی که بالا بیاری.
تو از پسش برمیای، کیم هیونگ-جو.
کدوم رسید؟ دارن ازت زورگیری می‌کنن، احمق.
چه آدم روانیه.
راحتی، مگه نه؟ همون‌جا بمون.
اوه؟
- لعنتی، دیدمش. - من نبودم، عوضی.
دیوانه‌ای از قفس پرید.
اون دیگه چیه؟
وقتی می‌گم "یکی از لونه پرید"،
تو باید بگی "بال‌بال، بال‌بال"، درسته؟
این رمز امروزه.
"رمز"؟
هی!
برات پیامش کردم به‌همراه ویدیوی قربانی.
شما حتماً
معاون مدیر، "بونگ" هستید؟
بله، قربان.
مطمئنم که آدم درستی رو استخدام کردم.
رزومه بونگ گئون-ده
خب.
به این طرف نگاه کنید.
معاون، دونده خوبی هستید؟
چرا دارید...
هی، عوضی‌ها!
هی، شما اراذل، شما لات‌ها،
احمق‌های بی‌شعور!
هی.
هر کس اون احمق رو بگیره صد هزار وون جایزه می‌گیره. بگیریدش.
صبر کنید، نه!
اوه نه. متأسفم.
کجا رفت؟
بیا بیرون دیگه، آشغال
ترسیدی، عوضی؟
- کجایی، ترسو؟ - لعنتی.
کجایی؟ ترسیدی یا چی؟
- این دیگه چیه؟ - چه غلطی...
چه خبر شده؟
این دیگه چه کوفتیه؟
تو دیگه کی هستی؟
من؟
بازرسِ "اداره‌ی حقوق آموزشی".
اداره‌ی حقوق آموزشیِ چی؟
اداره‌ی حفاظت.
ظاهراً چندتا از بچه‌درس‌خون‌های دبیرستان "دِهان" رو کتک زدن.
ای بابا، پس هنوز برای دبیرستان "گون" امیدی هست.
بالاخره یکی اینجا پیدا شد که اوضاع رو بفهمه.
اینم قبولی!
آقا.
اینجا بودن به چیزی افتخار نمی‌کنن.
اینجا یه جای وحشیه.
ما اینجا جلوی معلم و بزرگتر و هیچ‌کس کم نمی‌آریم.
خوبه، خوشم اومد.
داری امتیاز خوبی می‌گیری.
فکر کردی دارم شوخی می‌کنم.
فقط نگرانم اگه جدی بگیرم، آسیب ببینی.
خیلی خب، بچه‌ها.
بشینید سر جاتون.
شوخی‌تون گرفته؟
داری چه غلطی می‌کنی، احمق؟
می‌خوام تیکه‌پاره‌ش کنم!
نه، من باید این کار رو بکنم.
تو که اصلاً نمی‌تونی درست بجنگی.
بی‌خیالِ دردسرش نمی‌شی؟
لعنتی، نهایتش اخراجم می‌کنن. زندگی همینه، تهِ تهش هیچی نیست.
من فقط روی "گون-هیوک" حساب باز می‌کنم.
همه‌تون دارید خواب می‌بینید.
کی گفته می‌ذاریم به میل خودتون ترک تحصیل کنید؟
این دیگه دست خودمه.
نه، دست تو نیست.
فکر می‌کنی چقدر هزینه شده تا تو رو به اینجای تحصیل برسونن؟
دست‌کم نفری ۶۵ میلیون وونه.
فکر می‌کنی اون همه پول مالیات باارزش خرج شده که فقط اراذلی مثل شما بار بیایم؟
نه، معلومه که نه!
پس در مورد اینکه اینجا چی کار می‌تونی به میل خودت انجام بدی،
سه تا راه داری.
اول.
اگه می‌خوای بری، باید قبلش تمام اون پول رو پس بدی.
دوم.
منو بزنی زمین و با افتخار از اینجا بری بیرون.
سوم.
فهمیدم!
گزینه دوم. سریع و راحته.
رشته مکانیک خودرو!
- بزن بریم. - ما هم پایه هستیم!
ای بابا.
بشینید سر جاتون، عوضی‌ها.
تکون نخورید.
آسیب می‌بینید. می‌ره تو چشمتون. تموم شد!
- گفتم برو! - بزنید لت و پارش کنید!
این دیگه چیه... توله‌سگ!
لعنتی!
هستید یا نه؟
- با هم. حمله! - لعنت بهش!
کسی مونده که کتک نخورده باشه؟
کی دوباره می‌خواد امتحان کنه؟
لعنتی!
بمیر!
قبلاً بوکس کار کردی؟
باید بشینم.
خدای من.
واسه همینه که باید تا آخر به حرف‌ها گوش بدی.
اینم گزینه سوم و آخری.
اگه دو تای اول به نتیجه نرسید،
پس فقط شکرگزار باش و درست رو تموم کن.
حالا بیا بیرون. باشه؟
هی، چه حرف‌ها.
ساعت ۶ صبح بیدار می‌شید.
کلاس فوق‌برنامه ساعت ۷ صبح.
بعدش کلاس‌های عادی رو دارید،
بعد هم ناهار، کلاس‌های تخصصی،
کلاس‌های عادی بعدازظهر، کلاس‌های تخصصی بعد از مدرسه،
و کلاس‌های فوق‌برنامه شبانه.
آقا، چرا این‌قدر کلاس‌های لعنتی زیادن؟
چون باید درس‌هایی که عقب موندید رو جبران کنید.
من مطمئن می‌شم که شما عوضی‌ها
ثانیه به ثانیه کلاس‌های غیبتون رو جبران کنید.
کاری می‌کنم که به حد نصاب حضور برسید
تا بتونید فارغ‌التحصیل بشید.
چطوره؟ آموزش اجباری فوق‌العاده نیست؟
جلسه توجیهی تموم شد.
معلمتون رو میارم، پس سر جاتون بشینید.
این دیگه بدترین وضعه.
لعنت بهش!
چرا ایستادی؟
ای بابا، آخه چرا باید توی سالن ورزش درس بدیم؟
خوش آمدید، قربان.
ممنونم.
بفرمایید، این هم مال شما.
- اون‌ها مثل زامبی تشنه‌ی یادگیری هستن. - ببخشید؟
برید تو. اون‌ها گاز نمی‌گیرن.
خیلی حرف‌گوش‌کن هستن.
از اونجایی که این کلاس مشترکِ رشته‌های برق و مکانیک خودروئه،
می‌رسیم به بحث ماشین‌های برقی، که برای هر دو رشته کاربرد داره.
کتاب‌هامون رو باز کنیم؟
من کتابم رو نیاوردم.
آقا
- منم نیاوردم. - منم همین‌طور.
بدون کتاب درسی نمی‌تونیم کلاس داشته باشیم. کی کتابش رو آورده؟
فکر کنم "هیونگ-جو" کتابش رو داشته باشه.
برم کپی بگیرم؟
کاغذ و برق رو برای اینا هدر نده.
خیلی خب، خودمون کتاب درسی‌مون رو درست می‌کنیم.
به سبک دوران جوسان.
تایمر رو از همین الان روشن می‌کنم.
تمام کلمات رو دقیقاً بنویسید.
ای وای، چیکار کنم؟
چیزی برای نوشتن ندارم.
ای وای، ما باید چیکار کنیم؟
برای یادداشت‌برداری به خودکار نیاز داری. می‌تونی از چیز دیگه‌ای استفاده کنی؟
نمی‌دونم.
آهان، خونِ خودت.
صبر کن.
دیگه کی خودکار نداره؟
- بده به من. - کسی هست؟
اون مال منه، عوضی.
لعنتی، پسش بده به من.
چته؟ مگه خودت خودکار نداری؟
چی؟
- چی؟ چرا؟ - لعنت به این زندگی!
گفتم دارم وقت می‌گیرم.
اگه تموم نکردید، بیاید بالا!
دوباره کشیدش.
هنوز که نزدمت. مستقیم نگاه کن.
لعنتی!
چرا باید این کلاس لعنتی رو شرکت کنم؟
بذارید بچه‌ها برن دیگه!
اون احمق‌هایی که می‌خوان کلاس رو شرکت کنن، شرکت کنن!
چرا وقتی ما نمی‌خوایم، به زور مجبورمون می‌کنید؟
این اصلاً به درد زندگی‌مون نمی‌خوره!
بله، نکته خیلی خوبی گفتی.
پس از این به بعد، فقط کلاس‌هایی رو داریم که به درد زندگی‌تون بخوره.
وقتی به سیستم ترمز شک کردید، باید چهار تا چیز رو چک کنید.
- اول، دو تا سوال از خودتون بپرسید. - هی.
مشکل برقیه، یا مشکل مکانیکیه؟
دانش‌آموزان رشته برق، مدار الکتریکی را بررسی کنید.
دانش‌آموزان رشته اتومکانیک،
لنت‌های ترمز و سطح روغن ترمز را چک کنید.
- بله قربان. - چشم.
همه‌تون شنیدید، مگه نه؟
پارک سئونگ-هوان و چو این-بئوم، بیاید بالا و ترمزها رو درست کنید.
- دیگه دهنت رو ببند. - فکر کردی ممکنه؟
نمی‌تونید انجامش بدید؟
معلومه که نمی‌شه.
دوباره گفتی "لعنتی".
- می‌خوای یه مشت بخوری؟ - نه، دارم می‌رم.
چرا همش از خشونت استفاده می‌کنی تا...
باید از این صحنه فیلم بگیری.
- داری چیکار می‌کنی؟ - لعنتی.
- هی، برو بیرون. - برو بیرون.
- داری چیکار می‌کنی؟
کمربند ایمنی!
کمربند ایمنی. نه!
می‌ترسم!
کارمون تمومه!
داری چیکار می‌کنی؟ ترمزها خراب نبودن؟
- بزن رو ترمز! - تو که سر کلاس بودی.
بهت گفتم زودتر درستشون کنی.
اون جلو!
- اون جلو چی هست؟ - همه‌مون داریم می‌میریم!
خیلی خب، بزن بریم!
لعنتی!
لعنت به این زندگی.
- چطور ممکنه؟ - آره، چطور؟
وای، لعنت بهش.
تصمیم‌گیری درباره اینکه چه کلاسی لازمه، با تو نیست.
هیچ کلاسی بی‌فایده نیست.
لعنتی‌های عوضی.
در مورد اون بازرسِ "اداره حفاظت از حقوق آموزشی" تحقیق کردم، خیلی عجیبه.
توی بخش "سوابق کاری"، فقط یک کلمه نوشته شده.
"طبقه‌بندی‌شده."
من این رو رسماً از طریق کمیته اطلاعات گرفتم.
چطور ممکنه؟ اینجا که فیلم نیست.
چون شما مدیر سازمان اطلاعات ملی بودید،
فکر کردم شاید راهی باشه که بتونید اطلاعات بیشتری ازش پیدا کنید.
باید مخزن روغن ترمز رو باز کنی
و روغن قبلی رو خالی کنی. بعدش با روغن جدید پرش کن و سطحش رو چک کن.
همچنین باید چک کنی
که توی سیستم ترمز هوا نباشه.
لعنتی.
فکر کردی حالا دیگه معلم شدی؟
الان که پله‌های ترقی رو طی کردی، دیگه از هیچی نمی‌ترسی؟
لعنت بهت، عوضی...
هیچ‌وقت یاد نمی‌گیری، مگه نه؟
ولی بدنت خوب یاد می‌گیره.
لحن صحبت کردنم کمی از بالا به پایین بود.
دیگه تکرار نمی‌کنن. مگه نه بچه‌ها؟
- درسته. - آره.
چرا اون موقع ازشون حمایت کردی؟
نگران بودم اگه مشکلی پیش بیاد مجبور بشیم کلاس‌ها رو تعطیل کنیم.
هر دقیقه و هر ثانیه برای من مهمه.
به بازرس گفتی، نه؟
ممنونم.
قابلی نداشت. فقط دارم وظیفه‌ام رو انجام می‌دم.
اگه مصاحبه امروز رو از دست بدیم کارمون تمومه.
یالا، بکش.
هی، فکر کنم تکون خورد.
فایده نداره.
- یالا. - آره، داره جواب میده.
لعنتی، اصلاً کار نمی‌کنه.
عوضی.
تازه‌وارد، احمق. بیا اینجا.
تازه‌وارد، کوچولوی احمق.
سیگار داری، مگه نه؟
ولش کن بره.
هی، اون مقداری داره.
نگاه کن، این عوضی ویپ می‌کشه.
لعنتی.
چه آدم بی‌شعور وحشی‌ای.
این یه کاتر هست.
هی، اون رو بده به من و بگیرش.
چی؟ برای چی؟
هی، این واقعاً جواب می‌ده.
بهت گفته بودم جواب می‌ده.
آخریشه.
تکون نخور.
- لعنتی، آروم بگیر. - چیزی نمونده.
تموم شد.
- لعنت به این شانس. - واقعاً جواب داد.
- هی، اینو بگیر. - باشه.
اول تو برو، بعدش تو.
چرا من باید برم؟
چون ممکنه به اداره بازرسی گزارش بدی. لعنتی.
هی، اومدی. موفق باشی.
این دیگه آخرین باره.
ممنون رئیس!
لعنتی.
- خیلی خفنه. - این اعداد و ارقامت چه وضعیه؟
- با تمام وجود مایه بذارید. فهمیدید؟ - صبر کن.
چشم، رئیس.
- داره صدامون می‌کنه. - هی، بازنده.
زود باش دیگه، لعنتی.
دو، سه.
- شب بخیر! - شب بخیر!
من چو این-بئوم هستم، از رشته برق!
من پارک سئونگ-هوان هستم، ۱۸ ساله، از دبیرستان گوون!
- اسمت چیه؟ - من بونگ گئون-دائه هستم.
- باعث افتخاره! - باعث افتخاره!
فکر کنم فقط به تو گفته بودم بیای.
توی مدرسه یه مشکلی پیش اومده.
بیاید همگی با هم یه نوشیدنی بخوریم.
- هی، بیا یه عکس بگیر. - بله قربان.
هی، اون اینجاست.
زنگ مطالعه
خوش می‌گذره
وقت مطالعه است
پارک سونگ-هوان، چو این-بئوم
و بونگ گئون-ده کجا رفتن؟
ما همین‌جا هستیم.
- این‌طور نیست... - وروجک‌های بی‌ادب.
موش‌های کثیف، بهتون گفتم برید مطالعه کنید.
حتی تو، بونگ گئون-ده، بچه پررو!
نه، من نه.
قربان، کارت دیگه تمومه.
حالا می‌تونی یکم التماس کنی.
"هه هه."
چه خبره؟ نیرو کمکی آوردی یا چی؟
اون پشت.
اون گوان-هیوکه.
این خیلی افتضاحه. واقعاً!
این بچه پرروها رو ببین.
عصر بخیر!
- وای. - عصر بخیر!
- دیدنتون خوشحالم! - عصر بخیر!
ای داد بی‌داد.
اوه خدای من، اون سیگار رو ببین.
حالا با این چیکار کنیم؟
نشنیدی؟
یه یاروی خیلی ترسناک اینجاست، که هر کسی نظم کلاس رو بهم بزنه، نابود می‌کنه.
مطمئنی؟ من خیلی قوی‌ام.
جدی؟ می‌فهمم. یه دانش‌آموز دبیرستانیِ لات.
ببینم چی تو چنته داری. می‌تونم بهت امیدوار باشم؟
اون عوضی لعنتی.
لعنت بهش.
تو فوق‌العاده‌ای، رئیس!
می‌دونستم می‌تونیم روت حساب کنیم، گوان-هیوک!
گوان-هیوک!
- هیچ‌وقت بهت شک نداشتم. - گوان-هیوک!
خوب گوش کنید، عوضی‌های احمق!
از این به بعد،
هیچ‌کس حق نداره از کتک خوردن از مدرسه‌های دیگه قسر در بره!
و هر کسی که توسط پیرمردهای عوضی‌ای مثل اون مرتیکه کتک بخوره
اون هم قسر در نمیره!
اگه اوضاع خیلی بد شد، اسم منو بیار.
اگه باز هم دست از سرت برنداشتن، همه‌شون رو می‌کشم.
گوان-هیوک!
- گوان-هیوک! چه غلطی... - گوان-هیوک!
گوان-هیوک!
چرا ایستادی؟ گفت که ولت نمی‌کنه.
جانگ گوان-هیوک.
هی، این کار چی رو درست می‌کنه؟
جانگ گوون-هیوک. اسمت به چه دردی می‌خوره؟
میان‌بره؟ بلیت طلاییه؟
دقیقاً برای همینه که گفتم
آموزش لازمه.
هیکلت بزرگ شده، ولی مغزت هنوز پوشکیه.
جانگ گوون-هیوک، می‌دونی چرا تو رو تا اینجا کشوندم؟
تو برای اینا نقش کمک‌آموزشی داری.
- چی؟ - چه کلمات قلمبه‌سلمبه‌ای...
می‌خوای جانگ گوون-هیوک رو احضار کنی؟
باید علف‌های هرز رو از ریشه بکنی تا دوباره رشد نکنن.
اما چطور می‌خوای گیرش بندازی؟
خب، کسایی که فکر می‌کنن پشتشون گرمه و شرارت می‌کنن،
وقتی کتک بخورن، حتماً به بقیه خبر میدن.
عوضی...
معلومه هنوز دوزاریت نیفتاده، پس یه ضربه به پیشونیت می‌زنم.
حالت خوبه؟
کارت تمومه.
رفیقام گفتن میان
که هوامو داشته باشن.
ای وای. هنوز هم نمی‌فهمی، مگه نه؟
من هم ازت حمایت می‌کنم، عوضی.
با این.
بازرس نا هوا-جین کارنامه درخشانی داشت.
او سروان نیروهای ویژه بود.
آیا منظورتان بازگشت آموزش‌های نظامی به مدارس است؟
زمانی که دانش‌آموزان زیر چکمه‌های ارتش زندگی می‌کردند؟
این غیرقابل قبول است.
حزب ما قصد دارد تمام منابعش را برای انحلال سازمان "ای‌آر‌پی‌بی" بسیج کند.
"ای‌آر‌پی‌بی" سازمانی است که باید از بین برود.
مشکل دقیقاً چیه؟
به خاطر اینه که بازرس یه نظامی سابق بوده؟
شدت خشونت توی مدرسه‌ها خیلی وقته از حد تحمل گذشته.
دانش‌آموزایی داریم که عضو فعال باندهای خلافکارن،
و حتی باندهایی که خود دانش‌آموزا راه انداختن.
توی این وضعیت، انتظار دارید معلما فقط با خودکار جلوی اونا وایسن؟
اون چیزی که "اداره حفاظت از حقوق آموزشی" باهاش می‌جنگه، دانش‌آموز نیست.
اونا هیولان.
یه هیولا
باید به دست یه هیولای دیگه از پا دربیاد.
- خب، بزن بریم! - بریم.
فقط یه نفره؟
بجنب!
- بپر اون‌طرف! - وایسا!
رفیقاتن؟
هی!
حسابی گند زدی به همه‌چیز.
بسه دیگه!
کی اینجا دانش‌آموزه؟ دستا بالا!
هیچ‌کدومتون نیستید، نه؟ خوشحالم.
حالا دیگه لازم نیست مراعات کنم...
چی؟ کِی اومدی اونجا؟
برو اون‌طرف‌تر.
بازم اون‌طرف‌تر. آره.
لازم نیست دیگه مراعاتت رو بکنم.
واقعاً؟
خیلی ترسیدم.
این اولین و آخرین اخطارته.
مدرسه جاییه که توش درس می‌خونن.
- چه خبره؟ - ساکت باش.
ورود به اینجا فقط برای دانش‌آموزان و معلم‌هایشان مجاز است.
همین که یک قدم پا به داخل بگذاری...
باید با من بجنگی.
جنگ؟
این تخصص ماست.
بیا اینجا، عوضی!
لطفاً رحم کنید!
متأسفم.
آقا، ببخشید.
موضوع این نیست.
در این صورت،
دیگه مدرسه نمیام!
ترک تحصیل می‌کنم.
گفتم که موضوع این نیست.
فکر کن ببین.
باید از کی عذرخواهی کنی؟
- هی. - هی.
هیونگ-جو!
هیونگ-جو، متاسفم!
منو ببخش. باشه؟
- ولم کن! - معذرت می‌خوام.
- باید منو ببخشی. - خیلی خیلی متأسفم!
- ما رو ببخش، وگرنه کارمون تمومه. - اشکالی نداره.
راستش رو بخوای، اشکالی نداره.
این کار رو نکن. همه‌چیز خوبه.
نه، لطفاً منو ببخش. واقعاً متأسفم.
هیونگ-جو.
واقعاً حالت خوبه؟
متأسفم.
اگه نمی‌خوای سر کلاس بیای، اصلاً نیا.
اگه نمی‌خواید درس بخونید، نخونید. زندگی خودتونه.
ولی...
مزاحم بقیه نشید.
فکر نکنید دقیقه‌ای که شما دارید با دقیقه بقیه یکیه.
شاید الان حسش یکسان باشه...
ولی بعداً، باعثِ ده‌ها سال تفاوت می‌شه.
فهمیدید، عوضی‌ها؟
بله قربان!
چرا ساکتید؟ فهمیدید؟
بله قربان!
گزارش نتایج عملکرد سازمان حفاظت از حقوق آموزشی رو ارائه می‌دم.
با تلاش بازرس ما در هنرستان گئون،
سازمان حفاظت از حقوق آموزشی نقضِ حقِ تحصیل رو برطرف کرده.
برای جلوگیری از تکرار مجدد،
ما اقدامات زیر رو با همکاری نهادهای مربوطه انجام می‌دیم.
کلینیک پاک کردن تاتو
از این به بعد، تاتو در تمام مدارس ممنوع خواهد بود.
اگه تکون بخوری، پوستت می‌سوزه.
ورود موتورسیکلت به محوطه مدرسه ممنوع است.
تو مکانیک خیلی خوبی می‌شی دوست تو، گئون-دائه
اگر دانش‌آموزی بخواهد عضو گروه‌های
زورگیر، باندهای مدرسه‌ای یا هر گروه تبهکاری سازمان‌یافته‌ای شود،
با او مثل یک بزرگسال برخورد می‌شود
و طبق قوانین مربوط به جرایم سازمان‌یافته مجازات خواهد شد.
در نهایت، ما با همکاری وزارت دادگستری و وزارت علوم و فناوری
به‌طور مداوم با باندهای نسل هزاره و نسل زد که
از طریق شبکه‌های اجتماعی عضوگیری می‌کنند، مقابله خواهیم کرد.
ما در اداره حفاظت از حقوق آموزشی
تمام تلاشمان را می‌کنیم تا از حق تحصیل اجباری دانش‌آموزان دفاع کنیم.
تلویزیون رو خاموش کن!
بله قربان.
اوه، عجب!
از اونجا اومدی بیرون و حالا اینجایی.
وزیر، فکر نمی‌کنید این اواخر زیادی توی تلویزیون هستید؟
چرا؟ می‌خوای خودت بری تلویزیون؟
منظورم این نبود. فقط به نظر میاد ازش لذت می‌برید.
اجازه ندارم؟
البته که اجازه دارید.
اون رو دیدی؟ "کسانی که نظم کلاس رو بهم می‌زنن، خوب گوش بدن."
"سر راهِ آموزش اجباری قرار نگیرید." خیلی باحال بود.
می‌تونم یه لحظه صحبتتون رو قطع کنم؟
چی شده؟
اخیراً حین انجام وظیفه، یه سری هزینه‌ها برام پیش اومد.
بله، باید هزینه‌ها رو پس بگیری.
هزینه‌ها چی هستن؟
ازم زورگیری شد
کلاً سه بار.
اوه، زورگیری؟
چهل هزار وون پول نقد برداشتن
و پانصد وون هم برای قهوه اعلا از دستگاه خودکار.
و بیرون کارگاه،
یک جفت کتانی به ارزش حدود ۱۲۵ هزار وون معروف به نایکی ایر فورس...
بیایید بگوییم همان کفش‌های سفید نایکی از من گرفته شد.
و داشتم یک سوسیس سیر اوی‌سونگ ۲۲۰۰ وونی را در مایکروویو گرم می‌کردم
در بوفه مدرسه،
و آن هم از من گرفته شد.
در نهایت ۱۶۷ هزار و ۷۰۰ وون
از پول شخصی خودم خرج کردم.
آیا می‌توانم خسارتش را بگیرم؟
حتماً.
چیز دیگه‌ای هم دزدیدن؟
خب...
نه، چیز دیگه‌ای نبود.
متوجه شدم. برو و هزینه‌ها رو پس بگیر.
ممنونم قربان.
می‌خوای برات سوسیس بخرم؟
بله؟ نه قربان.
- اشکالی نداره. - از اون مدل سیردار "اویسئونگ" بردار.
- زود باش. - هی.
اون فقط یه بچه‌ست.
- ولی اون گفت که اون رو گرفته... - بسه دیگه.