‫[تابستان ۲۰۲۴، هوشی‌مین]
‫[فرودگاه بین‌المللی]
‫[تاکسی]
‫میگن کاتلین داره به سمت کره میاد.
‫به نظرتون پروازتون برقراره؟
‫کاتلین؟
‫آره، اسم یه طوفانه.
‫می‌دونی چرا اسم طوفان‌ها قشنگه؟
‫چرا؟
‫میگن اسمشون رو اینجوری میذارن ‫تا بلکه یه کم آروم‌تر عبور کنن و برن.
‫ولی می‌دونی هیچوقت اتفاق نمی‌افته.
‫سلام.
‫سلام، خوش اومدین.
‫از این طرف لطفاً.
‫خوش اومدین.
‫سلام. از این طرف لطفاً.
‫خوش اومدین.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫اخبار المپیک پکن.
‫[تابستان ۲۰۰۸، سئول] ‫با شروع المپیک پکن در ۸ اوت، ورزشکاران...
‫باران شدیدی ‫بین ۲۰۰ تا ۴۸۰ میلی‌متر باریده است.
‫به همین دلیل، سیل و رانش زمین ‫باعث حداقل ۸۶ قطعی برق شده
‫و به بیش از ۱۴۰ خانه آسیب رسانده است.
‫هنگام تردد با وسایل نقلیه یا پیاده ‫در نزدیکی کوه‌ها مراقب رانش زمین باشید.
‫[فیلم اصلی: ما و آن‌ها؛ ‫به کارگردانی رنه لیو]
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫ببخشید.
‫فکر کنم جای من نشستین.
‫بله؟
‫شماره ۳۰ جای منه.
‫اوه، مال من صندلی راهروئه؟ ببخشید.
‫نه، نه، نه! اشکالی نداره. ‫می‌تونید همونجا بشینید.
‫- شماره ۳۱ جای منه. ‫- اوه، ببخشید.
‫الان حرکت می‌کنیم.
‫لطفاً کمربنداتون رو ببندین.
‫خیلی نزدیک بود.
‫حالتون خوبه؟
‫خوبم.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫- این منم؟ ‫- نه.
‫نه، شما نیستین.
‫چرا، خودمم.
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره. لطف دارین.
‫مسافرین محترم، زمین رانش کرده. ‫نمی‌تونم جلوتر برم.
‫حدود ۲ ساعت طول می‌کشه ‫تا مسیر رو باز کنن.
‫لطفاً با کسی تماس بگیرین ‫تا بیاد دنبالتون.
‫اگه کسی رو نداشته باشیم چی؟
‫پس باید همینجا منتظر بمونین.
‫مسافرین محترم، توجه فرمایید.
‫پرواز ما به دلیل شرایط نامساعد آب و هوایی ‫در اینچئون لغو شده است.
‫پوزش ما را ...
‫لطفاً برای خروج از هواپیما ‫دستورالعمل‌ها رو دنبال کنین
‫و توی پیشخوان برای تغییر پرواز ‫کمکتون می‌کنیم.
‫از این طرف لطفاً.
‫هی،
‫میشه بری کنار؟
‫آها، باشه.
‫فیلم‌برداریم تموم شد.
‫باشه.
‫میشه اون نقاشی رو بهم بدی؟
‫نقاشی رو؟ نگران نباش، انداختمش دور.
‫راستش می‌خواستمش... ‫ولی خب باشه.
‫هی.
‫صبر کن.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫لی اون‌هو!
‫بابا، کوه ریزش کرده!
‫می‌دونستم یه روز این اتفاق می‌افته. ‫زود سوار شو!
‫ای بابا. چی شده؟
‫صبر کن.
‫هی.
‫بله؟
‫خب...
‫آروم باشین. ‫لطفا همه آروم باشین.
‫خیلی متاسفیم. ‫لطفا صف بکشید.
‫- دیگه هیچ اتاقی نداریم. ‫- ببخشید.
‫- باید برید یه هتل دیگه. ‫- اتاقی مونده؟
‫متاسفیم.
‫این آقا آخرین اتاق رو گرفتن.
‫بیا تو.
‫باشه.
‫به نظر میاد کاتلین راحت از اینجا رد شده،
‫ولی اوضاع برای کره خوب به نظر نمیاد.
‫شنیدم قوی‌ترین طوفان ‫تو ۸۰ سال گذشته‌ست.
‫بازار شبانه حتماً خراب شده.
‫بازار شبانه؟
‫روبه‌روی هتل اینجا ‫یه بازار شبانه هست.
‫رفتی؟
‫آره، ‫به رودخونه و معبد اون طرف هم رفتم.
‫اوه، معبد هم داشت؟
‫واقعاً...
‫از دیدنت خوشحالم.
‫منم همینطور.
‫خیلی وقت بود همدیگه رو ندیده بودیم.
‫می‌خوای ترمینال اتوبوس پیاده شی؟
‫بله، آقا. ممنون.
‫اینجا زادگاهته، جونگ‌وون؟
‫اینجا به دنیا نیومدم، ‫ولی اینجا بزرگ شدم.
‫پس زادگاهته.
‫جفتتون سال 2006 دانشگاه رو شروع کردین؟
‫اون‌هو، هم‌سن توئه.
‫بابا، من دو سال دیرتر رفتم دانشگاه. ‫بیا بی‌سروصدا بریم.
‫جونگ‌وون، گرسنه‌ت نیست؟
‫نه، آقا.
‫قبل از رفتن یه چیزی بخور. ‫من رستوران دارم.
‫نمی‌خوام پز بدم، ‫ولی اینجا معروفه.
‫بابا، فقط برو ترمینال.
‫- دیگه حرف نزنم؟ ‫- لطفاً.
‫یه لقمه بخوری می‌فهمی ‫که اینجا پاتوق محلی‌هاست!
‫اون سرش شلوغه.
‫نه، نیست. ‫غذای اصلی‌تون چیه؟
‫نودل تند دریایی!
‫وای!
‫حسابی خردشون کردم.
‫- ممنون، آقا! ‫- خواهش می‌کنم.
‫داری چیکار می‌کنی؟ ‫بیا اینجا غذا بخور.
‫چطوره؟
‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫می‌خوای یکم ببری خونه؟
‫نه، نمی‌خواد، آقا.
‫بخور.
‫اون‌هو، کِی بریم دیدن مادرت؟
‫فردا صبح بریم.
‫فکر می‌کنی بازم بارون بیاد؟
‫کوزه که داخله. چیزیش نمیشه.
‫منظورم این بود که مادرت بارون رو دوست داشت.
‫اون خیلی خوشگله.
‫من شبیه مادرمم.
‫تو شبیه منی!
‫لطفاً اینو نگو.
‫همه اینا رو تو کشیدی؟
‫بعضی‌هاشون رو من کشیدم ‫بقیه‌ش رو هم مامانم.
‫سبک‌هامون شبیه همه.
‫رشته‌ت هنره؟
‫نه، مهندسی کامپیوتر.
‫چی؟
‫ای بابا.
‫اون‌هو. می‌تونی اینو باز کنی؟
‫- آخ، مچم. ‫- حتی نمی‌تونی اینو باز کنی؟
‫یعنی چی؟
‫بده من امتحان کنم.
‫وای!
‫[غذاخوری اون‌هو] ‫باید یکم غذا برات می‌پیچیدم.
‫نه، لازم نیست.
‫هر وقت خواستی بیا.
‫ممنون، آقا.
‫مراقب باشین.
‫به سلامت برسونش.
‫- ممنون. مراقب خودت باش. ‫- خداحافظ.
‫[پرورشگاه اورگرین]
‫نمیری؟
‫آهان. خداحافظ.
‫سلام.
‫می‌تونم کمکتون کنم؟
‫مدیر اینجاست؟
‫برای تعطیلات رفته خونه‌ش.
‫خونه‌ش؟
‫بله، خونه‌ش. ‫می‌دونید که اینجا خونه واقعی‌ش نیست.
‫احیاناً شما اهل اینجایین؟
‫پس بیاین تو. ‫بقیه مراقبا اینجان.
‫نه، نمی‌خواد.
‫لطفاً اینو بدین به بچه‌ها.
‫راضی به زحمت نبودیم. ‫ممنون!
‫- کارت اینجا تموم شد؟ ‫- آره.
‫نمی‌دونم خورشید کِی غروب می‌کنه.
‫بذار من برونم. ‫برو عقب.
‫چی؟
‫- بلدی برونی؟ ‫- آره.
‫محکم نگه دار.
‫محکم!
‫برگشتن به خونه چه حسی داره؟
‫حسش مثل اینه که... ‫از نودل تند دریایی خسته شده باشی؟
‫می‌خوام خونه خودمو بسازم.
‫خونه؟
‫اوه، واقعاً؟
‫من می‌خوام یه بازی بسازم.
‫چی؟ یه بازی؟
‫آره.
‫بازی‌ها می‌تونن چند تا پایان داشته باشن.
‫می‌خوام انواع و اقسام ‫پایان‌های جالب رو داشته باشم.
‫برای همین داری مهندسی کامپیوتر می‌خونی؟
‫آره.
‫چرا به جای معماری، ‫داری مددکاری اجتماعی می‌خونی؟
‫چون باهاش تونستم بورسیه بگیرم.
‫چاره دیگه‌ای ندارم.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫- آرزو می‌کنم. ‫- آرزو؟
‫از وقتی که خورشید به دریا می‌رسه ‫تا وقتی که ناپدید میشه،
‫اگه آرزوت رو ۱۰۰ بار بگی برآورده میشه.
‫- تو بهش باور داری؟ ‫- واقعیت داره.
‫جواب میده. ‫من دانشگاه قبول شدم، مگه نه؟
‫خب من چی‌ام، یه قربانی؟
‫نمی‌دونستی؟
‫وقتشه!
‫جیسون‌سافت؟
‫تو شرکت خوبی کار می‌کنی.
‫اینکه اینجایی واقعی به نظر نمیاد. ‫تقریباً انگار گرافیک کامپیوتری هستی.
‫آره، خاطرات قدیم رو زنده می‌کنه.
‫درسته.
‫هنوز داری می‌گردی؟
‫بهت که گفتم، امروز پیداش نمی‌کنی.
‫[سای‌ورلد] ‫[در حال جستجو: هان جونگ‌وون]
‫بی‌خیال شو و بیا تو بازی.
‫بیاین بدون اون شروع کنیم.
‫- تک به تک؟ ‫- باشه.
‫برگر؟
‫- هرکی برد می‌خره. ‫- باشه!
‫آماده!
‫استرایک یک.
‫[عنوان: عشق مثل باران بهاریست...]
‫استرایک یک.
‫- استرایک دو. ‫- وایسا! نه!
‫[پمپ بنزین آنپونگ]
‫- آماده. ‫- صبر کن.
‫- شروع! ‫- سونگ‌چان.
‫دوباره انجامش بده!
‫- می‌خوای بنزین بزنم؟ ‫- چی؟
‫- کدوم بنزین؟ ‫- من می‌خرم.
‫صبر کن.
‫کیونگ‌سوک، کدوم بهتره؟ ‫عینک بزنم یا نزنم؟
‫نزنی.
‫- خودشه؟ ‫- جوری رفتار کنین انگار اتفاقی دیدیمش.
‫طبیعی رفتار کنین.
‫- آروم باشین. ‫- نگران نباشین.
‫چقدر می‌خواین؟
‫۵ دلار، لطفاً.
‫۵ دلار؟
‫هی!
‫دختر آرزوها!
‫نودل تند!
‫- اینجا کار می‌کنی؟ ‫- نودل تند؟
‫چرا اومدی؟
‫اومدم بنزین بزنم.
‫سئول برای همه سخته.
‫برای اونایی که اینجا به دنیا نیومدن، ‫۱۰ برابر سخت‌تره.
‫بعد از سال‌ها آوارگی،
‫می‌خوام یه جا ساکن بشم.
‫یه نوشیدنی، لطفاً.
‫سئول خیلی سفت و سرده ‫مثل یه کف بتنی
‫که نمی‌تونم برم توش و ریشه بدوونم.
‫با این حال، یه روزی خونه خودم رو می‌گیرم.
‫[با یه بازی ده میلیون دربیار]
‫[مسابقه بازی‌سازی دانشگاه ملی]
‫- من اوه کیونگ‌سوکم. ‫- سلام.
‫بازی شروع شد! بازی شروع شد!
‫شماره چهار و پنج!
‫یک!
‫اوه!
‫- صبر کن. از این طرفه؟ ‫- درسته.
‫[جونگ‌وون]
‫بفرمایید، آقا.
‫تموم شد، آقا.
‫می‌خوام وارد یه شرکت بزرگ بشم!
‫سیلیکون‌والی، منتظرم باش!
‫می‌خوام تو آمریکا زندگی کنم!
‫خونه‌ی خودم تو سئول!
‫چی؟ همین؟
‫چه رویای کوچیکی!
‫اصلاً! کوچیک نیست!
‫- نیست! ‫- نیست!
‫با بازیم ۱۰ میلیون دربیارم!
‫- ۱۰ میلیون دربیاری؟ ‫- مطمئنی؟
‫- می‌تونم ۱۰ میلیون دربیارم! ‫- انجامش بده!
‫یالا!
‫داره بارون میاد!
‫بریم!
‫کجا میری؟
‫یه جای خوب.
‫- کجا؟ ‫- سه‌اوم.
‫کجا هست؟
‫یه کلوپ معماریه.
‫یکی از اعضای ارشد به خاطر اینکه ‫کار پیدا کرده، داره نوشیدنی میده.
‫کدوم عضو ارشد؟
‫- نمی‌شناسیش. ‫- می‌خوای بیای؟
‫نه، چرا باید بیام؟
‫من با معماری آشنام.
‫مهندس‌ها از کلمه معماری ‫برای ساختار نرم‌افزار هم استفاده می‌کنن.
‫ممنون.
‫تشویق!
‫صبر کن.
‫- گیم‌بوی؟ همون گیمره؟ ‫- بله.
‫خیلی در موردت شنیدم.
‫بچه‌ها! کی تونسته بره تو شرکت گائودی، ‫یکی از ۳ شرکت برتر معماری؟
‫قهرمان کلوپ سه‌اومِ ما!
‫بشنویم از کانگ مین‌جائه، ‫ستاره آینده معماری!
‫تشویق!
‫ممنون!
‫ممنون بچه‌ها.
‫امروز، مهمون من. ‫هر چی دلتون می‌خواد بخورین.
‫به افتخار سه‌اوم.
‫برو بریم!
‫بیاین اوج بگیریم!
‫سه‌اوم!
‫حواست به یون‌جین باشه.
‫جونگ‌وون.
‫دفعه قبل طرح‌هات رو دیدم.
‫رشته‌ت معماری نیست، ‫ولی استعداد داری.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫خیلی غافلگیر شدم.
‫اگه رشته‌ت این بود، فوق‌العاده می‌شدی.
‫واقعاً؟
‫خب، می‌تونم نکات بیشتری بهت بگم؟
‫خیلی دلم می‌خواد، ولی تو سرت شلوغه.
‫معلومه که می‌تونم برات وقت بذارم.
‫ممنون.
‫- نیازی به تشکر نیست. ‫- هی.
‫دیوونه شدی؟ ‫صدفش رو نخور.
‫چی؟
‫ما توی شهرمون اینجوری می‌خوریم.
‫می‌خوای با من قرار بذاری؟
‫چی؟
‫قسم می‌خورم باهات خوب تا کنم.
‫عوضی.
‫جونگ‌وون!
‫سیگار داری؟
‫- نه. لعنتی! ‫- مگه سیگار می‌کشی؟
‫کجا زندگی می‌کنی؟ ‫بهمون بگو خونت کجاست.
‫- برج... ‫- چی؟
‫برج پال...
‫کجا داری میری؟
‫[گشت محله]
‫بیا همینجا ولش کنیم. ‫اونا می‌برنش خونه.
‫نه!
‫اوه. ببخشید.
‫بس کن!
‫بیا تو.
‫لعنتی!
‫پول رو بهم قرض بده، عوضی!
‫چه غلطا! ‫دارم با تلفن حرف می‌زنم!
‫بهش اهمیت نده.
‫اگه اوضاع بدتر شد، بهم زنگ بزن.
‫بعدش چی؟
‫بیا خونه من. ‫کلید زیر گلدون درخته.
‫پس برو دیگه.
‫باشه.
‫بذار اول یه استراحتی بکنم. ‫هلاک شدم.
‫یکم می‌مونم. ‫خیلی خسته‌م.
‫از این پسر معماره خوشت میاد؟
‫نه. فقط فکر می‌کنم ‫معمار بودن باحاله.
‫خیلی عجیبه که با دستاشون خونه می‌سازن.
‫اون تازه‌کاره، معمار نیست. ‫احتمالاً فقط تخته جابه‌جا می‌کنه.
‫ولی اگه بری تو کار معماری،
‫می‌دونم که می‌تونی یه معمار بشی.
‫هر کسی نمی‌تونه این کار رو بکنه.
‫باید مدرک معماری داشته باشی،
‫و حداقل ۵ سال سابقه کار ‫تو یه شرکت تا بتونی تو آزمون شرکت کنی.
‫اینقدر سخته؟
‫گفت باهام خوب تا می‌کنه.
‫حتی قلبش رو هم بهت میده؟
‫قلبش رو می‌خوام چیکار؟ ‫مگه مشکل قلبی دارم؟
‫این یه استعاره‌ست.
‫- شاعری؟ ‫- معلومه.
‫خب، می‌خوای باهاش قرار بذاری؟
‫مطمئن نیستم.
‫اگه من دوست‌دختر داشتم، ‫مثل یه ملکه باهاش رفتار می‌کردم.
‫ولی نداری.
‫می‌تونم که رویاپردازی کنم، نمی‌تونم؟
‫تو باید بری.
‫سلام!
‫ببخشید! تو ترافیک گیر کرده بودم.
‫میرم لباسم رو عوض کنم.
‫باشه! برو.
‫[کلوپ بازی، بلیزارد]
‫[دریا...]
‫دریا؟
‫جونگ‌وون می‌خواست یه هوایی بخوره.
‫می‌تونم کافه‌ای که طراحی کردم ‫رو هم بهش نشون بدم.
‫شب رو می‌مونین؟
‫- چی؟ ‫- هیچی.
‫ممنون. ‫فقط کافیه تا ۱۲ وایسی.
‫می‌بینمت.
‫مین‌جائه، صبر کن.
‫هی! خوشگل شدم؟
‫بد نیست.
‫می‌بینمت!
‫- اول تو برو تو. ‫- نه، تو برو.
‫بیاین بشینین جلسه داریم. ‫۲ هفته تا مسابقه مونده.
‫- تو بگو. ‫- نه، تو بگو.
‫چی شده؟
‫- اون‌هو، داشتم فکر می‌کردم.... ‫- خب.
‫مسابقه مهمه. ‫این رو می‌دونیم...
‫باید به اینم فکر کنیم ‫که اگه شکست خوردیم چی میشه.
‫خب؟
‫فکر کردیم منطقی‌تره که ‫از الان به فکر نمره‌هامون باشیم.
‫هی، بهونه‌تون ‫برای خیانت به من اینه؟
‫- چی؟ ‫- خیانت؟
‫تو هم همینطور؟
‫اولش فکر کردم دیوونه شده، ‫ولی در واقع خیلی منطقیه.
‫درسته.
‫بچه‌ها، با حقوق کارمندی ‫نمی‌تونین ۱۰ میلیون دربیارین.
‫نظرت در مورد خرید و فروش سهام ‫با حقوقت چیه؟
‫- ایده بدی نیست. ‫- مگه نه؟
‫جونگ‌وون!
‫وای!
‫نمی‌تونم نفس بکشم.
‫حالت خوش نیست؟ ‫چرا صورتت اینقدر قرمزه؟
‫نه. کیونگ‌سوک و سونگ‌چان...
‫بی‌خیالش.
‫خونه‌م یکم به هم ریخته‌ست.
‫صبر کن.
‫آب می‌خوای؟
‫- نه، ممنون. ‫- باشه.
‫- می‌تونم اینو بذارم اینجا؟ ‫- آره.
‫چرا نمیپرسی؟
‫چیو؟
‫اینکه چرا کات کردیم.
‫حتماً دلایل خودت رو داشتی.
‫مامانش رو دیدم.
‫کنار دریا زندگی می‌کنه؟
‫اتفاقی همدیگه رو دیدیم.
‫در مورد خانواده‌م پرسید.
‫صادقانه بهش گفتم که یتیمم ‫و تو یه خوابگاه کوچیک زندگی می‌کنم.
‫بعد صورتش سرخ شد ‫و زد زیر گریه.
‫دلش برام سوخت.
‫یعنی چی؟
‫بعدش یه بند ‫در مورد یه چیزایی حرف زد.
‫خلاصه‌ش این بود ‫که لازم نیست پولدار باشم،
‫ولی اصالت و تربیت خانواده مهمه.
‫خب، منم همین فکر رو می‌کنم.
‫ولی چیکار می‌تونم بکنم؟
‫مین‌جائه فقط همونجا نشست ‫و هیچی نگفت.
‫وقتی برگشتم اتاقم،
‫از تو اون پنجره کوچیک،
‫نور آفتاب میومد تو، ‫فقط اندازه کف دستم.
‫حتی نور آفتاب هم... ‫فقط همینقدر سهم منه.
‫فقط یه مشت.
‫عوضی‌های لعنتی!
‫چطور جرئت می‌کنین!
‫برای همین، دلم گرفت.
‫همین.
‫می‌تونی داشته باشیش.
‫تا وقتی یه جایی پیدا کنم ‫همینجا می‌مونم.
‫نصف اجاره رو میدم. ‫جرئت نداری سرم کلاه بذاری.
‫باشه.
‫نصف پول قبض‌ها رو هم میدم و...
‫جونگ‌وون.
‫خوشحالم که اومدی.
‫اومدم.
‫چی باعث شد بیای اینجا؟
‫سلام، اون‌هو. خونه بودی.
‫آره.
‫لپ‌تاپم دوباره قاطی کرده.
‫نامزدته؟
‫ما دوستای جون‌جونی هستیم.
‫دوستای جون‌جونی؟
‫جون‌جونی؟
‫کرش کرده و هنگ کرده.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫می‌تونی فقط ویندوز رو دوباره نصب کنی. ‫می‌خوای من انجامش بدم؟
‫آره، انجامش بده.
‫باشه.
‫نیاز نیست از چیزی بک‌آپ بگیری؟
‫نه، فقط انجامش بده.
‫باشه پس.
‫- لطفا صبر کن. ‫- حتما.
‫ببخشید.
‫عزیزم!
‫اومدم.
‫اون‌هو.
‫برام انجامش بده.
‫من از همه‌چیز بک‌آپ می‌گیرم.
‫ممنون. می‌بینمت!
‫«اون‌هو، برام انجامش بده.»
‫چندش.
‫چرا؟ دختر بامزه‌ایه که.
‫بامزه؟ کجاش بامزه‌ست؟
‫می‌خوای جزئیاتش رو برات بگم؟
‫اونا که عینک طبی نیستن، هستن؟
‫شاید تو هم باید عینک بزنی ‫تا سلیقه‌ت تو انتخاب مردها بهتر بشه.
‫- ای پسره‌ی...! ‫- آخ!
‫می‌تونی رو تخت بخوابی.
‫نه، تو بخواب.
‫من اینجا جام خوبه. ‫تو برو رو تخت.
‫ولی تخت توئه.
‫رو تخت بخواب.
‫لامپ رو خاموش می‌کنم.
‫باشه.
‫لعنتی.
‫می‌خوای به این گوش بدی؟
‫باشه.
‫[عشق مثل باران بهاریست...]
‫این آهنگ پس‌زمینه پروفایلمه.
‫واقعاً؟ من عاشق این آهنگم.
‫- واقعاً؟ ‫- واقعاً.
‫ ♪ نمیپرسم چرا داری میری ♪
‫ ♪ چون می‌دونم دیگه دوستم نداری ♪
‫♪ هیچ جای قلب شکسته‌ت ♪
‫♪ می‌دونم عشق من دیگه جایی نداره ♪
‫♪ عشق مثل بارون بهاریه ♪ ‫♪ که قلبم رو خیس می‌کنه ♪
‫ ♪ و خاطراتی جا میذاره ♪ ‫♪ که پاک نمیشن ♪
‫♪ حالا، من... ♪
‫راستی، ‫لباس زیر قرمزت رو انداختم دور.
‫چی؟
‫از بس استفادش کرده بودی سوراخ شده بود.
‫برای مسابقه بدون اونا بدشانسی میارم.
‫کِی انداختیش دور؟
‫دو روز پیش؟
‫یعنی چی؟ ‫این دیوونگیه!
‫یه ماشین داره میاد.
‫جونگ‌وون! ‫چرا جواب تلفنام رو ندادی؟
‫می‌دونم نباید این کار رو بکنم.
‫ولی اینو خیلی وقت پیش ‫برات خریدم.
‫لطفاً قبولش کن.
‫لطفاً؟
‫باید چیکار کنم؟
‫چرا از من می‌پرسی؟
‫از خرگوشه بپرس.
‫باید چیکار کنم؟
‫گردنبند رو بنداز دور.
‫حسودی می‌کنی؟
‫می‌خوای حسودی کنم؟
‫چی؟ می‌دونم ازم خوشت میاد.
‫نه. تو سلیقه‌ی من نیستی.
‫پس سلیقه‌ت چیه؟
‫سلیقه‌ی من؟
‫خب، حالت چطور بود؟
‫از اون چیزی که می‌ترسیدم بهتر شد.
‫ولی اگه شانس اینو داشتم که برگردم عقب، ‫فکر کنم این کار رو نمی‌کردم.
‫واقعاً...
‫من حداقل یه بار به برگشتن فکر کردم.
‫به کِی؟
‫سال نوی قمری میرم.
‫- بردی؟ ‫- چیو؟
‫- خودت می‌دونی. ‫- مسابقه رو می‌گی؟
‫آره.
‫چرا اینقدر برات جالبه؟
‫دفعه بعد می‌برم. خداحافظ!
‫فکر نمی‌کردم روز آخر سال ‫اینقدر سرم شلوغ باشه.
‫حیف شد.
‫- همینجاست؟ ‫- آره.
‫با دوستات خوش بگذرون.
‫چرا امروز اینقدر خوشگل شدی؟
‫عوضی.
‫به سلامت بری. خداحافظ.
‫آره، مراقب پله‌ها باش.
‫مواظب باش!
‫کجا؟ آره، زود میام.
‫باشه، تو راهم.
‫- بازم من باید حساب کنم؟ ‫- سلام!
‫- اوه! ‫- وای!
‫موهات رو صاف کردی؟
‫آره، مین‌جائه موی صاف دوست داره.
‫بهت میاد.
‫گمونم هر چی بگه گوش می‌دی.
‫چقدر متعهد.
‫موهات رو درست کردی؟
‫صافش کردم.
‫- عجیب شده. ‫- هی!
‫خیلی خوشگل شده که!
‫چرا امشب پیش مین‌جائه نیستی؟
‫باید کار کنه.
‫جدی؟
‫شرکتش مجبورش کرده ‫۳۱ دسامبر کار کنه؟
‫یه کارمند پاره‌وقت چه می‌دونه؟
‫- درسته. ‫- ما اینجور چیزا رو می‌دونیم.
‫آخ.
‫- اون مسابقه چی شد؟ ‫- آره! نتایج اومد؟
‫- بردی؟ ‫- چی شد؟
‫تو این مسابقه‌ها ممکنه ایده‌هات رو ‫به شرکت‌های بزرگ ببازی.
‫یه سایت خارجی هست ‫به اسم استینگ.
‫می‌تونی بازی‌هات رو اونجا بذاری ‫و اگه معروف بشه، می‌ترکونی!
‫درسته.
‫جونگ‌وون راست میگه.
‫- وای. ‫- درسته!
‫نیازی نیست ناامید بشی پسر. ‫طاقت بیار و ادامه بده!
‫درسته!
‫مثل خریدن بلیت بخت‌آزمایی ‫به تلاشت ادامه بده!
‫- تو می‌تونی! ‫- آره!
‫پاشین بچه‌ها!
‫ما سال ۲۰۰۹ رو اینجوری تموم نمی‌کنیم. ‫یون‌جین مهمونمون می‌کنه!
‫- چی؟ ‫- تو مهمون می‌کنی؟
‫- یهویی؟ من؟ ‫- واقعاً؟
‫- کباب کُره‌ای! ‫- آره!
‫عمراً! برگردین اینجا!
‫♪ هر روز مثل یه ستاره می‌درخشه ♪
‫♪ آشنایی با تو یه خوش‌شانسیه ♪
‫♪ این قلب کوچیک تو سینه‌م داره می‌لرزه ♪
‫♪ عاشق لبخند شیرینت شدم... ♪
‫♪ عشق عشق عشق ♪
‫♪ با حس خوبی بیدار میشم ♪
‫♪ انگار هر چیزی ممکنه ♪
‫♪ امیدوارم یه روزی به عقب نگاه کنی ♪
‫♪ من همیشه پشت سرت منتظر می‌مونم ♪
‫♪ از ته قلبم، می‌خوام بگم ♪
‫♪ دوستت دارم ♪
‫- سال نو مبارک! ‫- سال نو مبارک!
‫سال نو مبارک! ‫سال نو مبارک!
‫خداحافظ!
‫سال نو مبارک!
‫هی.
‫- بیا بدوییم! ‫- بدوییم؟
‫وایسا!
‫ببین، بیا بریم اونجا!
‫- عجله کن! ‫- اون چیه؟
‫دارن از مردم فیلم می‌گیرن. ‫بیا دیگه!
‫- دوربین کجاست؟ ‫- وای، چقدر باحاله.
‫ما چی؟
‫- نگاه کن! ماییم! ‫- وای!
‫- گرفتیش؟ ‫- آره گرفتم.
‫ماییم!
‫♪ مثل بارون بهاری ‫که قلبم رو خیس می‌کنه ♪
‫♪ و خاطراتی جا میذاره ‫که پاک نمیشن ♪
‫نگاه کن، نگاه کن! من بردم!
‫بازی حبس نفس! ‫شروع!
‫وایسا!
‫♪ گل‌ها کنار آلاچیق شکوفه میدن ♪
‫♪ هورا! ♪
‫کانگ مین‌جائه، برو به درک.
‫نگاهم کن.
‫بپر! بپر!
‫[ناقوس بوسینگاک، سئول] ‫چقدر آدم اینجاست!
‫فقط به چیزای خوب فکر کن.
‫فقط چیزای خوب.
‫- اون‌هو. ‫- چیه؟
‫گوش کن.
‫سال ۲۰۰۹ دست همه اون ‫عوضی‌های خوشبخت بود.
‫آره.
‫آدمای بدبخت، بدبخت‌تر شدن.
‫- درسته. ‫- اصلاً منطقیه؟
‫اصلاً منطقی نیست.
‫مسخره‌ست.
‫- جونگ‌وون. ‫- بله؟
‫سال ۲۰۰۹ سال تقویت ما بود.
‫درسته.
‫تو سال ۲۰۱۰، بیا بهشون نشون بدیم ‫چقدر سخت تلاش کردیم.
‫اینکه چقدر لایق موفقیتیم!
‫بیا به همه‌شون نشون بدیم.
‫اول از همه به تو نشون میدم، ‫می‌دونی؟
‫اون‌هو...
‫می‌دونم که می‌ترکونی.
‫جونگ‌وون...
‫تو قراره خیلی خوشبخت بشی، می‌دونی؟
‫آره.
‫ده، نه، هشت، هفت، شش...
‫پنج، چهار!
‫سه، دو!
‫یک!
‫سال نو مبارک!
‫برات بهترین‌ها رو آرزو می‌کنم.
‫- من هم همینطور. ‫- ممنون.
‫لطفاً پیام خود را بگذارید...
‫یون‌جین، جونگ‌وون پیش توئه؟
‫نه، من پیش خانواده‌مم. ‫روز سال نوئه. چطور؟
‫اوه، هیچی. خداحافظ!
‫[اون‌هو]
‫جونگ‌وون! کجایی؟
‫چرا جواب تلفن رو ندادی؟
‫یه جا برای موندن پیدا کردم.
‫شوخیت گرفته؟
‫چطور می‌تونی مثل یه مسافرخونه ‫همینجوری بیای و بری؟
‫جونگ‌وون؟
‫هان جونگ‌وون؟
‫اگه می‌خوای بری، ‫بیا وسایلت رو هم ببر.
‫وگرنه می‌ریزمشون دور.
‫اون‌هو.
‫میشه بازم باهام دوست بمونی؟
‫نه.
‫دیدی؟
‫برای همینه که نمی‌تونم برگردم.
‫چی؟ آخه چرا...
‫الو؟
‫اون موقع خیلی بی‌رحم بودی.
‫یه هفته غیبت زد.
‫چی؟ من که یادم نمیاد.
‫اونقدر کلافه بودم که حتی زنگ زدم به... ‫اسمش چی بود...
‫کانگ مین‌جائه! یادت میاد؟
‫حتی به کانگ مین‌جائه هم زنگ زدم.
‫کانگ مین‌جائه؟
‫آره.
‫اون موقع اولین بارت بود...
‫اولین بارم؟ ‫چرا اینطور فکر می‌کنی؟
‫درسته! قشنگ معلوم بود جا خوردی.
‫آره. اولین بارم بود.
‫ولی تو نتونستی انجامش بدی.
‫هی، خاطرات رو دستکاری نکن.
‫خب، تو خودت خاطره رو عوض کردی.
‫اگه اون اتفاق نمی‌افتاد، ‫ما برای همیشه دوست می‌موندیم؟
‫مطمئن نیستم...
‫چرا؟ پشیمونی؟
‫نه.
‫[تعطیلی پرورشگاه اورگرین]
‫تنها اومدی؟
‫اون‌هو این روزا خیلی سرش شلوغه.
‫یعنی انقدر سرش شلوغه؟
‫- ممنون. ‫- مراقب خودتون باشین!
‫عجله داره که تا قبل از ‫شروع دوباره دانشگاه یه بازی بسازه.
‫این دفعه خوب پیش میره.
‫اگه بازی خوب پیش بره، ‫می‌تونه پول خوبی دربیاره؟
‫صد در صد! نگران نباشین.
‫تنها چیزی که می‌خوام اینه که بتونه ‫خرج خودش رو دربیاره و سالم بمونه.
‫وقتی کلاس ششم بود،
‫مثل دیوونه‌ها التماس می‌کرد ‫که براش یه سی‌دی بازی بخرم.
‫وقتی گفتم نه، ‫فحش داد و فرار کرد.
‫۳ روز غیبش زد.
‫دعواش نکردین؟
‫خب، من همیشه آرامش خانواده رو ‫تو اولویت می‌ذارم.
‫اینو ببر و با اون‌هو بخور.
‫ولی...
‫شما دو تا دعوا کردین؟
‫نه. چرا باید دعوا کنیم؟
‫لی اون‌هو!
‫وقتی سرت شلوغه چرا اومدی؟
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من؟
‫دارم سوپ می‌خورم.
‫- چیه؟ ‫- چی؟
‫بی‌خیال. سال نو مبارک.
‫هی!
‫سر من داد نزن.
‫خودت می‌دونی چرا رابطه ما به جایی نمی‌رسه.
‫چرا نمی‌رسه، هان؟
‫ما هیچ کمکی به هم نمی‌کنیم.
‫من باید فارغ‌التحصیل بشم ‫و یه کار پیدا کنم.
‫تو قلبت چیه؟
‫واقعاً چه حسی داری؟
‫می‌ترسم.
‫از چی می‌ترسی؟
‫می‌ترسم دیگه جایی رو ‫نداشته باشم که بهش برگردم.
‫اگه تو رو از دست بدم، دیگه هیچ جایی ‫برام نمی‌مونه که بهش برگردم.
‫چرا باید منو از دست بدی؟
‫اگه کات کنیم، دیگه نمی‌تونیم با هم ‫بریم آواز بخونیم یا نوشیدنی بخوریم.
‫نمی‌تونم بیام رستورانتون.
‫قسم می‌خورم پسر خوبی باشم.
‫همین؟
‫چی؟ بیشتر از این می‌خوای؟
‫بگو که قلبت رو هم بهم میدی.
‫قلبم رو هم بهت میدم.
‫- خیلی خوبه، نه؟ ‫- دقیقاً!
‫دستمزدم رو بده.
‫- خوشگله. ‫- آره.
‫- اینجا رو نگاه کن. ‫- باشه.
‫ببخشید. اون پورشه مال شماست؟
‫بله، مال منه.
‫اون مرسدس مال منه. ‫ممکنه ماشینتون رو جابجا کنین؟
‫اوه ببخشید.
‫این خونه آینده‌مونه.
‫یه چیزی اینجاست. نگاه کن.
‫- اینطوری فر می‌کنی؟ ‫- آره.
‫- بچرخونش ‫- اینجوری؟
‫درسته!
‫- اینجوری سریع بچرخونمش؟ ‫- آره!
‫چه حس خوبیه!
‫- من مشتری دارم. بعداً بهم زنگ بزن. ‫- عالیه!
‫چه داستان عالی‌ای.
‫«...این یه عنصر کلیدی ‫تو سیستم نشانه‌گذاریه.»
‫- نخواب. ‫- باشه.
‫[رایگان بردارید]
‫خسته‌ شدی؟
‫- جونگ‌وون. ‫- بله؟
‫داری هول میدی، نه؟
‫- اون‌هو! با من بپر! ‫- عمراً.
‫یالا! پاشو!
‫معجون انرژی!
‫- چی؟ ‫- معجون من.
‫گرمه، مگه نه؟
‫کولر بگیریم؟ ۵ تا نصب کنیم ‫که همه‌جا رو خنک کنه؟
‫این چطوره؟
‫بیا بریم تو خونه‌ای زندگی کنیم ‫که دارم تو مرکز شهر می‌سازم.
‫باشه.
‫نظرت در مورد بچه‌دار شدن چیه؟ ۳ تا؟
‫- نه! ‫- چرا نه؟
‫من سرم با نمایشگاه معماری پاریس گرمه.
‫چطوره این ترم رو نری دانشگاه ‫تا برای انتقالی آماده بشی؟
‫رشته معماری بخون.
‫مدرک معماریت رو بگیر.
‫شروع کن.
‫تو می‌تونی!
‫پول کلاس‌های تقویتی رو ندارم.
‫من سرمایه‌گذاری می‌کنم و ازت حمایت می‌کنم.
‫ولی باید برام یه خونه خیلی بزرگ بسازی،
‫یه خونه با یه باغچه جذاب...
‫و یه خانوم خونه‌ی جذاب‌تر.
‫می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫آره!
‫با مد روز پیش برو. ‫چرا رو همچین بازی‌هایی پافشاری می‌کنی؟
‫چرا اینقدر هنری؟
‫اینجور چیزها این روزا فروش نمیره.
‫[آموزشگاه آمادگی انتقالی]
‫لی اون‌هو!
‫زیاد درس نخوندی؟ ‫چرا اینقدر سبکی؟
‫درس خوندم!
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫پس بیا با تاکسی بریم.
‫دیوونه شدی؟ بیا منتظر اتوبوس بمونیم.
‫نه، می‌تونیم با تاکسی بریم.
‫چرا؟ سال بالایی‌ت از بازیت خوشش اومد؟
‫عاشقش شد، ‫برای همین یکم تغییرش دادم.
‫می‌برمش پیش شرکت‌های مختلف، ‫بعد انتخاب می‌کنم.
‫درسته.
‫تو می‌ترکونی. نگران نباش.
‫معلومه.
‫بیا با تاکسی بریم.
‫تاکسی!
‫چرا اینقدر تار می‌بینم؟
‫حتماً تو بینایی‌تون مشکل داشتین. ‫دیابت هم دارین، درسته؟
‫میشه روند آب‌سیاه رو کند کرد، ‫ولی درمانش غیرممکنه.
‫ممکنه بیناییتون رو از دست بدین.
‫بیایین یه معاینه کامل انجام بدیم.
‫- جونگ‌وون! ‫- چیه؟
‫به نظرت می‌تونی هم تو خونه تبلیغاتی کار کنی ‫هم برای آزمون توئیک درس بخونی؟
‫هر سال آزمون هست. ‫می‌تونم سال دیگه امتحان بدم.
‫کار کردن تو اون خونه ‫خودش تجربه معماری حساب میشه.
‫موضوع بابامه.
‫خودم یه کاریش می‌کنم.
‫انقدر مثل غریبه‌ها رفتار نکن!
‫اگه پام بشکنه و نتونم حرکت کنم، ‫تو منو همینجوری ول می‌کنی؟
‫- این کاملاً فرق می‌کنه. ‫- دقیقاً همونه!
‫اگه من کار پیدا کنم،
‫می‌تونم وام بگیرم، پس درس بخون.
‫من دلم نمی‌خواد بازیت رو ول کنی! ‫می‌خوام کمک کنم.
‫وای خدا!
‫آره واقعا وای خدا!
‫داری گریه می‌کنی؟
‫نه.
‫دستت رو بده.
‫تحت تأثیر قرار گرفتی، نه؟ ‫چشمات اشکی شده.
‫نه! شاید یه کوچولو.
‫مرخصی تحصیلی؟
‫- قبول شدی! ‫- بله؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫این صندلی شماست.
‫[فرار کن!]
‫بازی «تاریخچه جنگ فرشتگان» ‫از شرکت جیسون‌سافت.
‫فقط اونقدری کپیش کن که گیر نیفتی، ‫و یه طرح برای یه بازی بنویس.
‫کپیش کنم، آقا؟
‫خوش اومدین.
‫جونگ‌وون، بیا.
‫چطور بود؟
‫یه اتفاق شوکه‌کننده افتاد.
‫چی؟
‫هوان‌سو بهم گفت...
‫شماره‌گیر سریع ۱ اون‌هوئه و ۲ منم.
‫۳ هم دهیاره.
‫خودت رو بذار شماره ۱ ‫و اون‌هو رو شماره ۲.
‫- درسته. من اولم، مگه نه؟ ‫- معلومه.
‫من اومدم.
‫اون‌هو.
‫اون‌هو؟
‫دوستت دارم.
‫جونگ‌وون، منم مین‌جائه.
‫شرکت ما داره کارآموز می‌گیره. ‫اگه علاقه‌مندی بهم زنگ بزن.
‫گرفتگی سینک رو درست کردم. ‫۹۰ دلار پاش دادم.
‫باشه، اطلاعات حسابم رو براتون می‌فرستم.
‫تمدید قرارداد؟ حتماً.
‫ودیعه بیشتر؟
‫لی اون‌هو!
‫خودم تنهایی نمی‌تونم ‫در این مورد تصمیم بگیرم.
‫با دوستم صحبت می‌کنم ‫و بهتون خبر میدم.
‫لعنتی.
‫- گشنه‌ای؟ ‫- آره.
‫- بیا غذا بخوریم. ‫- باشه.
‫اوه، خدای من.
‫چرا اینقدر دیر کردی؟
‫به خاطر یه مشتری بی‌ادب ‫دیرتر کارم تموم شد.
‫یعنی با کسی قرار نداشتی؟
‫کی؟
‫هیچی.
‫بده به من، من بازش می‌کنم.
‫خودم می‌تونم!
‫- من انجامش میدم. ‫- طوری نیست.
‫- تو نمی‌تونی. ‫- خودم انجامش میدم!
‫- بدش به من. ‫- خودم...
‫چت شده تو؟
‫صاحبخونه می‌خواد ودیعه رو ببره بالا.
‫برای همینه که اینقدر استرس داری؟
‫آره.
‫طوری نیست.
‫تو باشی، هر جایی باشه مهم نیست.
‫راستی،
‫جونگ‌وون، اگه یه روزی اتفاقی ‫همدیگه رو دیدیم،
‫واقعاً دلم می‌خواد یه چیزی ازت بپرسم.
‫چی؟
‫صبر کن.
‫بابا! چرا نمیای؟
‫دا اون!
‫چرا نیومدی؟
‫پرواز بابا تاخیر داشت. ‫فردا صبح میام.
‫اونجا داره بارون میاد؟
‫اینجا؟ نه، نمیاد.
‫واقعاً؟
‫دیره. برو بخواب عزیزم.
‫نه! بیرونو نشونم بده.
‫بیرون؟
‫از پنجره! ‫اگه دوباره بارون بیاد چی؟
‫ولی بیرون تاریکه.
‫نشونم بده.
‫نشونم بده! نشونم بده!
‫بیا بریم ببینیم.
‫عجله کن!
‫بفرما.
‫اوه؟
‫نگاه کن.
‫همه‌جا سیاهه.
‫درسته.
‫هیچی نمی‌تونم ببینم.
‫بهت گفتم که سیاهه.
‫فردا میام خونه.
‫باشه.
‫می‌بینمت.
‫دوستت دارم، بابا.
‫منم دوستت دارم.
‫بوسِ بابا!
‫تو هم باید بوس کنی، بابا.
‫خداحافظ! شب بخیر!
‫خداحافظ.
‫آخ.
‫صبر کن.
‫می‌تونی این طرفش رو بلند کنی؟
‫آره.
‫نمیشه.
‫- فکر کنم جا بشه. ‫- عمراً.
‫بندازش دور.
‫برو اون‌ور. بذار من امتحان کنم.
‫یالا.
‫- آخ! ‫- ای بابا!
‫ببین چقدر بزرگه! ‫جا نمیشه! لجبازی نکن.
‫لعنتی.
‫میرم پماد بیارم.
‫چیزی نیست. خودم میارم.
‫برای عید شکرگزاری میای؟
‫نمی‌تونم. سرم تو شرکت شلوغه.
‫باید برم.
‫پوف.
‫تموم شد؟
‫تازه دیروز بهم دادینش.
‫با اینکه کپی کردنه، ‫ولی زمان می‌بره، آقا.
‫به جای اینکه ‫همچین آشغالی تحویل بدی،
‫می‌تونستی تمومش کنی!
‫ببین.
‫[طرح توسعه بازی - پیدا کردن جین] ‫منم می‌خوام بازی‌های خفن بسازم.
‫فقط تو نیستی که می‌خوای خفن به نظر برسی!
‫ولی نمی‌تونیم، پس این کارو نمی‌کنیم!
‫اگه می‌خوای پول دربیاری، ‫دهنتو ببند و کاری که بهت میگن رو بکن.
‫چیه؟ نمی‌خوای انجامش بدی؟
‫پاشو.
‫پاشو، عوضی!
‫آقا!
‫چطور جرأت می‌کنی به من زل بزنی، ‫عوضیِ روانی!
‫نمی‌خوای عذرخواهی کنی؟
‫ولم کن! ‫بگو ببخشید!
‫ببخشید آقا. عذر می‌خوام.
‫- ولم کن! ‫- متاسفم.
‫چرا تلفن رو برنداشتی؟
‫اشکال نداره. ‫بعداً بهم پیام بده. خداحافظ.
‫کی بود؟
‫کیونگ‌سوک.
‫بده من اونو.
‫مگه سرت شلوغ نیست که اومدی اینجا؟
‫امروز رو مرخصی گرفته.
‫شرکت بدون اون نمی‌چرخه. ‫نگران نباش.
‫[- ببخشید، منم پول اضافه ندارم. ‫- اشکالی نداره.]
‫برنامه‌ای برای سر و سامون گرفتن ‫و ازدواج دارین؟
‫این روزا زود ازدواج کردن دیگه مد نیست.
‫فقط گفتم بپرسم.
‫ولی اگه با هم پول جمع کنین...
‫کاملاً اشتباه متوجه شدی، بابا.
‫این روزا کی بدون خونه ازدواج می‌کنه؟
‫و شاید جونگ‌وون هم نخواد.
‫اوه! سوپ استخون گاو درست کردم ‫که جونگ‌وون دوست داره.
‫همینجا بمونین.
‫واقعاً نیازی نیست.
‫صبرم رو امتحان نکن.
‫پس نگیرش.
‫آقا!
‫- از دستم افتاد. ‫- وای، نه!
‫بهت گفتم مغازه رو ببند!
‫چطور می‌تونی با اون چشمات آشپزی کنی!
‫برو کنار!
‫کی از تو کمک خواست؟
‫لی اون‌هو!
‫از اون شرکت لعنتی بیا بیرون.
‫به وزارت کار گزارش بده.
‫پس قبض‌ها چی؟
‫برگرد سر ساختن بازی خودت ‫یا برای یه شرکت بازی‌سازی واقعی کار کن!
‫فقط هر کاری بکن جز این!
‫جونگ‌وون، این چیزیه که ‫من می‌خوام بهت بگم.
‫بی‌خیال معماری شدی؟
‫عاشق کار کردن تو اون خونه‌های تبلیغاتی‌ای؟ ‫پس همونو ادامه بده.
‫کی گفته من عاشقشم؟
‫من به خاطر تو دارم اونجا کار می‌کنم.
‫نگو که این کارو به خاطر من می‌کنی!
‫از مین‌جائه خبر داری، نه؟
‫گفت کمکت می‌کنه یه جا استخدام بشی؟
‫پس همون کارو بکن.
‫من جلوت رو نمی‌گیرم.
‫آره پیامش رو گرفتم، ‫ولی جواب ندادم.
‫بهش زنگ بزن و قبول کن.
‫بعداً منو مقصر ندون، انجامش بده.
‫نمیای؟
‫به من شک کردی؟
‫نه، اینطور نیست.
‫منظورم این نبود. ‫خیلی متاسفم.
‫فعلا کاری از دستم برنمیاد برات.
‫ولم کن.
‫بیخیال. اینطوری نیست.
‫بس کن!
‫نگام کن. خواهش می‌کنم! ‫واقعاً متاسفم.
‫اشتباه بزرگی کردم.
‫حتماً عقلمو از دست دادم. ‫چه عوضی روانی‌ای هستم.
‫اون‌هو!
‫از وقتی با توئم گریه‌هام بیشتر شده ‫و از این متنفرم.
‫جونگ‌وون. نگام کن. ‫متاسفم.
‫جونگ‌وون، خواهش می‌کنم.
‫متاسفم. ‫چرا اون حرفو زدم؟
‫متاسفم، جونگ‌وون.
‫خسته شدم، اون‌هو.
‫[فرار کن!]
‫تعداد متقاضیان آزمون خدمات دولتی ‫به بالاترین حد خود رسیده.
‫وزارت مدیریت عمومی ‫اعلام کرده که میانگین نرخ رقابت
‫حدود ۸۲.۱ به ۱ است.
‫مدیریت آموزش با نرخ ۵۸۳.۸ به ۱، ‫بیشترین متقاضی را دارد.
‫[مصاحبه‌های استخدامی جدید] ‫آقای جونگ هونگ‌جین.
‫بله، به مرحله نهایی راه پیدا کردم.
‫که اینطور.
‫[اون‌هو]
‫- عاشق کابینت‌ها شدم. ‫- قشنگن، نه؟
‫من همچین جایی می‌خوام.
‫- و همچین مبلمانی توش بذاری؟ ‫- بیاین بریم اتاق بعدی.
‫[بازی‌های هانسونگ: شما انتخاب نشدید.]
‫[تاریخچه اریک و جین]
‫نظرت چیه؟
‫خوبه...
‫ولی چرا داستان اینقدر یکنواخته؟
‫اگه یه بحرانی داشت جذاب‌تر می‌شد.
‫همه همین رو میگن.
‫مدام این جور نظرات رو می‌شنوم،
‫ولی من دلم نمی‌خواد ‫همچین داستان‌هایی بسازم.
‫با این حال، واسه یه داستان خوب نیازه ‫که شخصیت‌ها یکم به دردسر بیفتن.
‫- اون‌هو. ‫- چیه؟
‫با اینکه ممکنه خسته‌کننده به نظر برسه، ‫بیا با آرامش زندگی کنیم.
‫[بازیافت شهری]
‫اگه اریک نتونه جین رو پیدا کنه چی میشه؟ ‫پایان غم‌انگیزی میشه.
‫خب...
‫اونوقت دنیا سیاه و سفید میشه.
‫تو پیدا کردنم ماهری.
‫همیشه اونقدری فرار می‌کنی ‫که بتونم پیدات کنم.
‫من فرار نکردم. رفتم.
‫ما چرا کات کردیم؟
‫این هم توی حراجیه؟
‫بله.
‫اون‌هو!
‫- چی؟ ‫- هی!
‫اون‌هو!
‫هی!
‫جونگ‌وون!
‫سلام!
‫این یونیفرم کجاست؟
‫از دیدنت خوشحالم.
‫به افتخارش!
‫[مدیریت رستوران] ‫نمی‌دونستم این اینقدر خوشمزه‌ست.
‫هر چقدر دلت می‌خواد بخور.
‫اونجا یه عالمه دارم.
‫خونه‌ت قشنگه. ‫مال خودته؟
‫به اسم منه، ‫ولی پدر و مادرم خریدنش.
‫تا اینجا تو قرضم.
‫ببین. اینو آوردم.
‫- مدل روی جلد! ‫- هی!
‫- کی اونو آوردی؟ ‫- اون باباشه.
‫تو سرآشپزی؟ ‫تو که حتی نمی‌تونستی رامن درست کنی.
‫من فقط دکورم. ‫رئیس اصلی بابامه.
‫من فقط میام و تو رستوران یه دوری می‌زنم.
‫حالم از زندگی مثل یه بی‌عرضه به هم می‌خوره.
‫ولی بازم، خیلی بهت حسودیم میشه!
‫- قدرش رو بدون. ‫- درسته.
‫- اون‌هو. ‫- بله؟
‫- بیا اینجا. ‫- باشه.
‫خیلی وقته همو ندیدیم. بیا پیشمون.
‫اولین باره که منظره رودخونه هان رو می‌بینم.
‫- قشنگه، نه؟ ‫- آره.
‫شنیدم که اگه خیلی به منظره رودخونه ‫نگاه کنی افسرده میشی.
‫اتاق کلوپمون رو یادت میاد؟
‫- بلیزارد! ‫- بلیزارد!
‫۱۰ میلیون دلار دربیار!
‫- واقعاً دیوونگی بود. ‫- درسته.
‫نمیشه با بازی‌سازی ‫۱۰ میلیون دلار دربیاری.
‫ولی ما جاه‌طلب بودیم و اشتیاق داشتیم!
‫- فقط چون جوون بودیم، پسر. ‫- درسته.
‫- بی‌خبر از همه‌جا. ‫- ولی خوش می‌گذشت.
‫اون‌هو؟ می‌خوای یه نوشیدنی دیگه بخوریم؟
‫- یکی دیگه؟ ‫- آره.
‫بزن بریم!
‫از چیزی عصبانی هستی؟
‫نه.
‫به نظر میاد که هستی.
‫اون یونیفرم...
‫جز توی محل کار جایی اونو نپوش. ‫بهت به چشم تحقیر نگاه می‌کنن.
‫چرا بازیت رو توسعه نمیدی؟
‫اون‌هو.
‫تو موفق میشی. می‌دونم.
‫میشه لطفاً دیگه اینو نگی؟
‫عمداً این کارو کردی؟
‫یعنی چی؟
‫من فقط نشسته بودم!
‫عوضی!
‫گمشو!
‫- بیا اینجا! ‫- کثافت!
‫- اون اول منو زد! ‫- عوضی!
‫چه مرگته تو!
‫ولم کن! لعنتی!
‫آخه من چه غلطی کردم! ‫من هیچ کاری نکردم!
‫چرا من!
‫من آروم نشسته بودم! ‫چرا منو می‌زنی!
‫اگه می‌خوای کسی رو بزنی، ‫فقط منو بزن!
‫سلام.
‫ببخشید، این دفعه نتونستیم بیایم.
‫اشکالی نداره. نگران نباش.
‫چند بار به اون‌هو زنگ زدم، ‫ولی جواب نداد.
‫حتماً سرش شلوغ بوده.
‫کار پیدا کردن سخته.
‫الان هم رفت درس بخونه.
‫خیلی خب. مراقب خودت باش، جونگ‌وون.
‫برای عید شکرگزاری میایم.
‫- می‌بینمتون. ‫- خداحافظ.
‫[جین و اریک]
‫[موفق باشی، اون‌هو]
‫گفتن امروز بارون میاد.
‫جونگ‌وون.
‫اون‌هو.
‫من گذشته رو فراموش کردم ‫و تو هم همینطور.
‫هر دوتامون الان خیلی وضعیتمون بهتره.
‫می‌دونم.
‫ولی اگه...
‫به اون خونه قدیمی ‫اسباب‌کشی نمی‌کردیم چی میشد؟
‫بازم با هم بودیم؟
‫نه.
‫تقریبا یه سال با هم می‌موندیم.
‫پس اگه...
‫منتظرم می‌موندی چی میشد؟
‫اگه تا آخرش منتظرم می‌موندی چی میشد؟
‫اونوقت بازیت رو تموم نمی‌کردی.
‫اونوقت...
‫اگه با هم ازدواج می‌کردیم چی میشد؟
‫طلاق می‌گرفتیم.
‫دیگه کافیه، اون‌هو.
‫صبر کن! فقط یکی دیگه.
‫آخرین سوالمه.
‫اون روز...
‫اگه سوار قطار میشدم چی میشد؟
‫اگه جلوت رو می‌گرفتم چی میشد؟
‫اونوقت...
‫باهات می‌موندم.
‫برای همیشه.
‫نه. بالاخره کات می‌کردیم.
‫چون...
‫فقط باد پنکه رو سمت خودت می‌دادی.
‫چقدر جزئی.
‫من...
‫گذاشتم از دستم بپری.
‫من ولت کردم.
‫نه، ما همدیگه رو ول کردیم.
‫و تصمیم درستی بود.
‫من پشیمون نیستم، اون‌هو.
‫[کیمچی، خوراک ماهی مرکب]
‫فیلم‌های عاشقانه همیشه ناامیدم می‌کنن.
‫مثل احمق‌هایی می‌مونن که ‫فقط وقتی همه‌چیز تموم شده بیدار میشن.
‫منم یکی از اونا بودم.
‫با این حال، باور داشتم یه روزی ‫می‌تونم همه‌چیز رو درست کنم.
‫پس تحمل کردم، ‫به امید اینکه بتونم همه‌چیز رو درست کنم.
‫جین یه جادوگر خوبه که تمام ‫رنگ‌های این دنیا رو مدیریت می‌کنه.
‫- خب. ‫- ولی پادشاه اهریمنی جین رو می‌گیره.
‫بعدش چی؟
‫رنگ‌ها از بین میرن.
‫حالا مرحله آخره.
‫پادشاه اهریمنی اون جلوئه.
‫جین رو بستن و داره جیغ می‌کشه ‫تا یکی نجاتش بده.
‫- خب. ‫- حالا باید چیکار کرد؟
‫باید نجاتش بدیم! ‫[پیدا کردن جین]
‫درسته!
‫جین! عجله کن! بریم! ‫فرار کن!
‫- نجاتم بده! ‫- بریم! داره دنبالمون میاد!
‫- بجنب! ‫- ایول! بزنش!
‫[صندوق ورودی: احتمال همکاری ‫برای توسعه‌ی بازی پیدا کردن جین]
‫[اون‌هو]
‫[حذف]
‫[آزمون ورودی انتقالی]
‫[دانشکده معماری]
‫سلام!
‫[پذیرش شما ‫در دانشکده معماری را تبریک می‌گوییم]
‫کم‌کم که یه چیزهایی به دست ‌آوردم، ‫فهمیدم...
‫زمان با هم بودنمون گذشته.
‫خودِ گذشته‌مون، خیلی وقته از بین رفته.
‫[جیسون‌سافت]
‫[سای‌ورلد] ‫هیچ راه برگشتی نیست.
‫[اعلان تعطیلی]
‫بابا، ما که گفتیم میایم. ‫چرا این همه راه اومدین؟
‫[تا اطلاع ثانوی تعطیل است]
‫جونگ‌وون.
‫تو می‌دونی که من، اون موقع‌ها...
‫واقعاً دوستت داشتم، مگه نه؟
‫می‌دونم.
‫منم، اون موقع‌ها، واقعاً دوستت داشتم.
‫می‌خواستم همه‌چیزم رو بهت بدم.
‫من همه‌شو گرفتم.
‫یه چیزی می‌خوام بگم.
‫ازت ممنونم که...
‫ اون موقع‌ها خونه من بودی، اون‌هو.
‫راستی،
‫میشه آدرست رو بهم بدی؟ ‫یه چیزی می‌خوام برات بفرستم.
‫[معماری عهد]
‫[معمار هان جونگ‌وون]
‫می‌دونستم که موفق میشی.
‫خداحافظ.
‫[از طرف لی اون‌هو]
‫[جونگ‌وون عزیزم]
‫جونگ‌وون،
‫حالت چطوره؟
‫هر سال همین موقع‌ها یادت میفتم.
‫امسال هم دوباره غذاهای ‫مورد علاقه‌ت رو درست کردم.
‫تازگیا، از اون‌هو شنیدم ‫که شما دو تا کات کردین.
‫عاشق این بودم که ببینم ‫از غذام لذت می‌بری.
‫حالا دیگه راهی ندارم که باهات سهمش کنم.
‫اگه می‌شد رابطه‌ها تا ابد دوام بیارن ‫خیلی عالی بود
‫ولی سخته که همدیگه رو ناامید نکنیم.
‫احساسات و زندگی آدما ‫ناگزیر تغییر می‌کنه.
‫ولی عیبی نداره.
‫واقعاً عیبی نداره.
‫[جونگ‌وون عزیزم] ‫نمی‌دونم این نامه رو اصلاً می‌گیری یا نه،
‫ولی لطفاً بدون که تو برای من ‫و اون‌هو خیلی عزیز بودی.
‫مهم نیست چه انتخاب‌هایی می‌کنی ‫و چطوری زندگی می‌کنی،
‫من می‌دونم که موفق میشی، جونگ‌وون.
‫هر جا که هستی، ‫حتماً خوب غذا بخور.
‫اگه یه موقع هوس دست‌پختم رو کردی، ‫هر موقع خواستی بیا اینجا.
‫سالم و شاد بمون.
‫[آیا می‌خواهید پایان را ببینید؟ ‫بله، خیر]
‫من آرزوم رو خیلی وقت پیش فراموش کردم.
‫چیزی که یادمه اینه که...
‫ما اون موقع یه رویاهایی داشتیم...
‫که با هم آرزوش می‌کردیم....
‫که یه زمانی «ما» بودیم.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»