‫هی.
‫اوه، سلام.
‫خب شروع شد.
‫فقط یه نگهبان فروتن و معمولیِ ‫ارزشمندترین...
‫نامه‌ها و هدیه‌های شما.
‫رسوندن نامه‌ها وظیفه مقدس منه.
‫تولد، سالگرد، هر چی که بگید، ‫من می‌رسونم.
‫بذارید بهتون بگم.
‫لبخند روی لب‌هاشون ‫روزم رو می‌سازه.
‫من عاشق شغلمم.
‫واقعاً هستم.
‫مثلاً این خونه رو ببینید.
‫همون.
‫همونی که تهِ این جاده‌ی ‫خیلی خیلی طولانی قرار داره.
‫همونی که لبه‌ی صخره‌ست،
‫و داره می‌ریزه تو اقیانوس.
‫باید دیوونه باشی که اونجا زندگی کنی.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫وایسا.
‫نرو.
‫می‌دونی چیه؟
‫راستش این اصلاً داستان من نیست.
‫اما با نامه‌ای که من تحویل می‌دم ‫شروع می‌شه.
‫پس یه جورایی فکر کنم داستان من هم باشه.
‫آه، اونجان، دوقلوها.
‫دکتر، این بیمار یه بینی کم داره.
‫الفی، نگاه کن!
‫خیلی عالی شده.
‫خانم! این یه خانم‌برفیه ‫و بهترین چیزیه که تا حالا درست کردیم.
‫آهای سوسک‌های سرگین‌غلتانِ کوچولو!
‫آماده‌ی شکست باشید!
‫آه!
‫واو!
‫بابا، حالت خوبه؟
‫از این بهتر نمی‌شم.
‫حمله!
‫دو نفر به یک نفر.
‫اینو بگیر!
‫ها! خیلی بد زدی آبجی!
‫حالا اینو بچش.
‫اوه!
‫ضربه خوبی بود.
‫اینو بگیر.
‫خطا زدی.
‫این یکی چطور؟
‫هی! مراقب باش!
‫اوه.
‫چه خانواده فوق‌العاده‌ای هستن.
‫یالا، می‌تونی بهتر از این عمل کنی.
‫اونا شادِ شادن.
‫کافیه!
‫کافیه! ولم کنید!
‫قبول نیست!
‫تسلیمم.
‫من تسلیمم!
‫ما بردیم!
‫شما سه تا دارید چیکار می‌کنید؟
‫بیاید تو.
‫هوا خیلی سرده.
‫الان میام.
‫حالا دیگه تو دردسر افتادید.
‫بابا. الفی!
‫یالا دیگه.
‫اومدم.
‫فقط دارم نامه‌ها رو برمی‌دارم.
‫بعضی وقتا نامه‌ها با خودشون غافلگیری میارن.
‫هی، دارم میام بگیرمت.
‫امم... وقت کادوهاست؟
‫خیلی خب.
‫دسر چی پس؟
‫فقط یه چیز ناقابله بچه‌ها.
‫امسال سال یه کم سختی بود.
‫این عالیه.
‫خودت درستش کردی؟
‫با همین دستای هنرمند خودم.
‫این همون کشتی‌ایه که می‌خوای ‫باهاش بری سفر، الفی؟
‫قول داده بودیم در این مورد حرف نزنیم.
‫ببخشید، مامان.
‫عاشقشم.
‫این چیه؟
‫یه شال‌گردنه.
‫آه. خیلی قشنگه.
‫بابا، نوبت توئه.
‫کادوت رو باز کن.
‫اوه، واو.
‫قابش رو خودم ساختم و نقاشیش هم کار خودمه.
‫عاشقشم.
‫نوبت توئه مامان.
‫برام یه جعبه گرفتی؟
‫دسته‌اش رو بچرخون.
‫عاااه!
‫هی، آبجی.
‫منم یه غافلگیری کوچیک برات دارم.
‫عا! اَه!
‫برگرد اینجا ببینم.
‫ای سوسک سرگین‌غلتان کوچولو!
‫ها!
‫اینو بگیر!
‫آه!
‫آخ.
‫همم همم همم.
‫آخ.
‫خیلی براش وقت گذاشته بودم.
‫خیلی مسخره‌ست.
‫آها!
‫بله.
‫اَه.
‫بله.
‫آه!
‫همین الان هر دوتاتون برید تو خونه!
‫ببخشید، مامان.
‫منظوری نداشتم.
‫همه‌اش تقصیر توئه، الفی.
‫نه. تقصیر توئه.
‫ای کاش شما دو تا فقط مودب بودید.
‫اون شروع کرد.
‫نه، اون شروع کرد.
‫نمی‌خوام چیزی بشنوم.
‫برید تو و اتاقتون رو تمیز کنید.
‫همین الان!
‫درخت کریسمس چی؟
‫بابا هیچ‌وقت تزیین کردنش رو ‫تا این موقع عقب نمی‌نداخت.
‫خب، پدرت دیگه اینجا نیست، مگه نه؟
‫الیز!
‫اگه بود، اصلاً از این طرز رفتار شما ‫دو تا خوشش نمیومد.
‫هیچ‌کدومتون تو کارای خونه کمک نمی‌کنید.
‫اتاقتون به هم ریخته‌ست و ‫قدر هیچی رو نمی‌دونید.
‫قدر چی رو؟
‫ما تو این خونه‌ی درب‌وداغون ‫وسط هیچ‌کجا زندگی می‌کنیم.
‫ما هیچی نداریم.
‫الفی که فقط نق می‌زنه، و ‫تو هم فقط سرمون داد می‌کشی.
‫مطمئن نیستم این خانواده ‫اصلاً لیاقت کریسمس رو داشته باشه.
‫از این جا متنفرم.
‫و از تو هم متنفرم.
‫امیدوارم از ته دلت نگفته باشی.
‫اوه.
‫نمی‌دونم تا کی می‌تونم ‫تنهایی از پسش بربیام.
‫ممم.
‫دلم برای بابا تنگ شده.
‫آره. خورد وسط هدف.
‫ها! اَه!
‫پیف! الیز!
‫آه، ای سوسک سرگین‌غلتان کوچولو!
‫اینو بگیر!
‫ها!
‫هدفم تو نبودی.
‫داشتم ساعت رو نشونه می‌گرفتم.
‫آه! الیز، باید اینجا رو مرتب کنیم.
‫آه!
‫آه! آه!
‫آه!
‫دوباره خطا زدی.
‫واقعاً؟
‫تو فقط یه بالارونده‌ی افتضاحی.
‫آه! تمومش کن!
‫یالا.
‫مامان واقعاً ناراحت می‌شه.
‫اون همیشه ناراحته.
‫همم. کجا رفت؟
‫آه!
‫ها! جوینده یابنده‌ست.
‫اوه، این ریخت‌وپاش رو ببین.
‫مثل یه برج هرج‌ومرجه.
‫آه!
‫همم. بهتره اینجا رو تمیز کنی.
‫مامان الان پیداش می‌شه.
‫فقط کاش اونقدر همیشه عصبانی نبود.
‫این آرزوی غیرممکنیه.
‫می‌دونی، از وقتی بابا رفته ‫دیگه مثل قبل نیست.
‫تو هم نیستی.
‫حالا انگار خودت هستی.
‫اون برمی‌گرده.
‫می‌دونم.
‫ای کاش تو این خونه‌ی پیر و دلگیر نبودیم.
‫چی می‌شد اگه می‌تونستیم به تمام ‫آرزوهامون برسیم؟
‫من آرزو می‌کردم از این جا ‫و از دست همه دور بشم.
‫که همه‌اش بهم نگن چیکار کنم.
‫فکر می‌کنی می‌تونی هر کاری ‫دلت می‌خواد بکنی؟ بدون هیچ قانونی.
‫من فقط آرزو می‌کنم کاش می‌تونستیم یه ماجراجویی داشته باشیم.
‫بچه‌های دوازده‌ساله که ماجراجویی نمی‌کنن.
‫من فقط آرزو می‌کنم بابا خونه بود.
‫آخ! آخ!
‫آخ!
‫ببخشید، مامان.
‫الان تمیز می‌کنیم.
‫الیز، به برادرت کمک کن.
‫کاش می‌تونستم کریسمس رو یه جای دیگه باشم.
‫مراقب باش چی آرزو می‌کنی.
‫الیز. مودب باش.
‫بیاین. یه چیز کوچیک ‫برای شما دو تا دارم.
‫باباتون اینو برای مواقع اضطراری گذاشته بود.
‫چیه؟
‫بازش کنید و ببینید.
‫هان؟
‫یه ساعت؟
‫حتی تیک‌تاک هم نمی‌کنه.
‫چرا بابا باید این چیز قدیمی رو برای ما بذاره؟
‫این یه ساعت معمولی نیست.
‫این یه ساعتِ آرزوهاست.
‫یه ساعت آرزو؟
‫چی؟
‫به گفته‌ی پدرتون، این قبلاً ‫مال «جمع‌کننده‌ی آرزوها» بوده.
‫اون می‌تونه صدای آرزو کردنِ ‫همه‌ی بچه‌های دنیا رو بشنوه.
‫بعد یه شب دیروقت، پیداش می‌شه.
‫و شما رو می‌بره به ‫«سرزمین بعضی‌وقتا».
‫جایی که همه‌ی آرزوهاتون برآورده می‌شه.
‫واو. اما نه اون‌طوری که انتظار دارید.
‫بابا چطوری اینو گیر آورده؟
‫دقیق نمی‌دونم، اما...
‫تو یکی از ماجراجویی‌های زیادش بوده.
‫اون برام قصه‌هایی از یه جزیره‌ی ‫مرموز می‌گفت که اونجا...
‫هر چهار فصل فقط تو یک روز می‌گذره.
‫پس، وایسا، داری می‌گی که...
‫ما می‌تونیم با این ساعت آرزو کنیم؟
‫شاید. اما هر بار که این کار رو می‌کنید، ‫می‌خوام به این فکر کنید که...
‫پدرتون چی آرزو می‌کرد؟
‫دلم برای بابا تنگ شده.
‫منم همین‌طور.
‫اما تا وقتی که پشت هم باشیم، ‫حالمون خوب می‌شه.
‫فقط واقعاً به کمک هر دوی ‫شما نیاز دارم.
‫بدون اون هیچ‌چی مثل قبل نیست.
‫می‌دونم.
‫حالا یالا.
‫هر دوتاتون برید تو رختخواب.
‫چشمات رو ببند و یه آرزو کن.
‫یه رویای کوچیک رو به حقیقت تبدیل کن.
‫چشمات رو ببند و یه آرزو کن.
‫ببین اگه این کارو بکنی چی می‌شه.
‫می‌تونی یه آرزو رو برآورده کنی.
‫خوابای شیرین ببینید.
‫آرزو می‌کنم کاش می‌تونستیم بریم ماجراجویی.
‫فکر می‌کنی «جمع‌کننده‌ی آرزوها» واقعاً وجود داره؟
‫نه. خنگ نشو.
‫من می‌خوام بخوابم.
‫می‌تونی یه آرزو رو برآورده کنی.
‫چشمات رو ببند و یه آرزو کن.
‫یه رویای کوچیک رو به حقیقت تبدیل کن.
‫چشمات رو ببند و یه آرزو کن.
‫ببین اگه این کارو بکنی چی می‌شه.
‫می‌تونی یه آرزو رو برآورده کنی.
‫یالا، جرات کن و یه آرزو کن.
‫اصلاً از این کار نترس.
‫می‌تونی هر کاری که دلت می‌خواد بکنی.
‫می‌تونی دستت رو به ستاره‌ها برسونی.
‫فرشته‌ای که هستی رو ببینی.
‫برو جلو، جرات کن و یه آرزو کن.
‫و تو... آه، داره چی می‌شه؟
‫چه خبره؟
‫می‌تونی آرزوت رو برآورده کنی.
‫یه راز رو تو یه صدف پیدا کن. ‫آهنگِ یه چاه آرزو رو بشنو.
‫سرسره‌ای پیدا کن که هیچ‌وقت تموم نمی‌شه.
‫یه دزد دریایی رو رفیق خودت کن.
‫قدم بذار تو راه شیری.
‫الفی، نگاه کن!
‫یه کشتی!
‫الیز، از پنجره فاصله بگیر!
‫داره مستقیم میاد طرف ما.
‫می‌تونی هر جوری که بخوای آرزوش کنی.
‫یالا، جرات کن و یه آرزو کن.
‫اصلاً از این کار نترس.
‫می‌تونی هر کاری که دلت می‌خواد بکنی.
‫می‌تونی دستت رو به ستاره‌ها برسونی.
‫فرشته‌ای که هستی رو ببینی.
‫برو جلو، جرات کن و یه آرزو کن.
‫و تو قراره آرزوت رو برآورده کنی.
‫باید روی طرزِ ورودم بیشتر کار کنم.
‫این مه مستقیم می‌شینه تو سینه‌ی آدم.
‫آه، خب.
‫آها، شما اینجایید.
‫داشتم فکر می‌کردم کجا غیبتون زده.
‫احساس می‌کردم برای یه ابدیت مطلق...
‫تو اون جزیره گیر افتاده بودم.
‫هی، تو!
‫اون ساعت منه.
‫ساعت ما.
‫تو اتاق ما چیکار می‌کنی؟
‫اوه، خب.
‫سلام. ندیدم اونجا قایم شدید.
‫تو باید...
‫الیز باشی. و اون هم برادرمه، الفی.
‫الیز! الفی!
‫پاشید!
‫و شما دقیقاً کی هستید؟
‫خب، باید بشناسید.
‫هر چی باشه خودتون صدام کردید.
‫تو دانمارک بهم می‌گن «اُنسکِسامْلِر».
‫تو فرانسه،
‫«لُ کُلِکسیونور دِ سوئه».
‫و تو ژاپن، «ویشوکورِکوتا».
‫حداقل، فکر کنم این‌طوری می‌گن.
‫اما اینجا منو خیلی ساده به اسم ‫«جمع‌کننده‌ی آرزوها» می‌شناسن.
‫جمع‌کننده‌ی آرزوها؟
‫آه، اسمم به گوشتون خورده؟
‫خب، فکر کنم یه جورایی آدم معروفی هستم.
‫مشهور تو کل دنیا، سرشناسِ همه‌جا.
‫خب، حداقل قبلاً بودم.
‫مامان در موردتون بهمون گفته بود، اما...
‫اما اون یه عالمه چیز بهمون می‌گه ‫که راست نیستن.
‫خب، من اینجام، مگه نه؟
‫این روزا انگار خیلیا منو نمی‌شناسن.
‫اما حداقل بچه‌ها هنوز آرزو می‌کنن.
‫ببخشید.
‫منو بگیر بالا. می‌خوام منظره رو ببینم.
‫ساعت آرزوها... حرف می‌زنه؟
‫اوه، آره. اتفاقاً خیلی هم نظر می‌ده.
‫حواستون بهش باشه، باشه؟
‫اغلب سخت‌ترین کار اینه ‫که ساکتش کنی.
‫چقدر وحشتناک!
‫هان؟ چقدر بی‌ادب.
‫خب، من ازش خوشم میاد.
‫این سرما داره چرخ‌دنده‌هامو منجمد می‌کنه.
‫بیا. این باید ساکتت کنه.
‫پسر، قلقلکم میده.
‫با خوشحالی اعلام می‌کنم که اومدم ‫ببرمتون به «سرزمینِ...
‫بعضی‌وقتا»، جایی که همه‌ی ‫آرزوهاتون برآورده می‌شه.
‫آرزوهای ما؟
‫آرزوهای شگفت‌انگیز.
‫صبر کن. امم.
‫کدومتون بزرگ‌تره؟
‫من؟ هی، فقط سه دقیقه بزرگ‌ترم.
‫خب، پس تو اول ساعت رو نگه می‌داری. ‫ساعت من.
‫ساعت ما.
‫هر چی. پس شما می‌تونید هر کدوم ‫از آرزوهامون رو برآورده کنید.
‫البته.
‫تا وقتی که ساعت آرزوها رو ‫تو دستت داشته باشی.
‫اما نمی‌خوایم تو یه اتاق قدیمی ‫و خفه‌کننده‌ی این‌طوری انجامش بدیم.
‫نه، نه.
‫اتاق‌های قدیمی یعنی آرزوهای قدیمی و خفه‌کننده.
‫نه، نه، نه.
‫ما یه جای پرماجرا و خفن می‌خوایم!
‫هیجان‌انگیز!
‫وایسا. من هیچ‌جا نمیام.
‫و فوق‌العاده!
‫پس خودم می‌رم.
‫تو نمی‌ری. حالا تماشا کن.
‫صبر کن.
‫نترسیدی که الفی، هان؟
‫اون از سایه‌ی خودشم می‌ترسه.
‫بیا فقط این سوسک سرگین‌غلتان ‫کوچولو رو همین‌جا بذاریم.
‫نمی‌تونی بری الیز.
‫معلومه که می‌تونم.
‫کی می‌خواد جلومو بگیره؟
‫خب، من همه‌چیز رو برای دو نفر هماهنگ کردم.
‫اما اگه مجبوری بمونی، الفی.
‫یالا، بریم.
‫خیلی خب.
‫مثل اینکه فقط یه ماجراجو داریم.
‫بیا دیگه.
‫بیا اولین آرزومون رو بکنیم.
‫الیز.
‫این یه رویاست، اما ما ‫کاملاً بیداریم.
‫این واقعیه. اما فکر کنم قلابیه.
‫می‌تونم ببینم که هنوز خوابم.
‫می‌تونم پرواز کنم.
‫اما تو اعماق غرقم.
‫این برای همیشه‌ست.
‫اما زیاد طول نمی‌کشه.
‫من بیدارم، اما ممکنه اشتباه کنم.
‫نوری هست، اما چشمام بسته‌ست.
‫آره. عجیب‌تر از چیزیه که تصور می‌کنی.
‫عجیب‌تر از چیزی که بتونی تصور کنی.
‫اما همیشه همین‌جوری پیش می‌ره. ‫همین‌جوری پیش می‌ره.
‫این یه سفر معمولی نیست.
‫به سمت مغازه‌ها یا مدرسه‌تون.
‫این یه ادیسه‌ست که قراره ‫الهام‌بخش و باشکوه باشه.
‫سفری که مثل یه جواهره.
‫اوه، از قیافه‌ی این خوشم نمیاد.
‫برام سواله که چرا بهش می‌گن ‫سرزمین بعضی‌وقتا؟
‫چون بعضی وقتا اونجاست و ‫بعضی وقتا نیست!
‫اینجا سرزمین بعضی‌وقتاست.
‫سرزمینِ حالا و اون‌موقع.
‫حالا همیشه با ماست. ‫و اون‌موقع دوباره برمی‌گرده.
‫این برای همیشه‌ست اما زیاد طول نمی‌کشه.
‫من بیدارم، اما ممکنه اشتباه کنم.
‫نوری هست، اما چشمام بسته‌ست.
‫آره. عجیب‌تر از چیزیه که تصور می‌کنی.
‫به سرزمین بعضی‌وقتا خوش اومدید.
‫جایی که هر چهار فصل تو یه روز می‌گذره.
‫دقیقاً همون‌طوریه که تصور می‌کردم!
‫اینجا سرزمین بعضی‌وقتاست.
‫سرزمینِ حالا و اون‌موقع.
‫حالا همیشه با ماست. ‫و اون‌موقع دوباره برمی‌گرده.
‫جایی که آرزوها و ماجراجویی ‫با هم ترکیب می‌شن.
‫و آروم‌آروم، تبدیل می‌شن به خود زندگی،
‫و درس‌هایی که نمی‌شه فراموششون کرد.
‫اوه وایسا، تقریباً قوانین رو فراموش کرده بودم.
‫می‌دونستم یه کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه‌ست.
‫فقط چند تا جزئیات خیلی ریزه‌میزه‌ست ‫که اصلاً ارزش گفتن نداره.
‫نه؟ بگو خب، بهشون اشاره کن.
‫از اونجایی که یه جزیره‌ی جادوییه، ‫هر روز در پایان زمستون، سرزمین...
‫بعضی‌وقتا غرق می‌شه و ‫فرو می‌ریزه تو اقیانوس.
‫و همه‌مون غرق می‌شیم؟!
‫نه، معلومه که نه!
‫فقط تبدیل می‌شید به ساکن دائمیِ جزیره.
‫چی؟!
‫همین الان کشتی رو برگردون!
‫اوه، بی‌خیال بابا.
‫تا وقتی که آرزوهاتون رو قبل ‫از پایان زمستون تموم کنید،
‫همه‌چیز عالی و مرتبه.
‫آرزوهامون رو تموم کنیم؟
‫البته.
‫ساعت آرزوها به شما شش تا آرزو داده.
‫شش تا آرزو؟
‫هر کسی که ساعت دستش باشه ‫می‌تونه آرزو کنه.
‫اما فقط مراقب باشید چی آرزو می‌کنید.
‫هر کدوممون سه تا آرزو داریم.
‫دقیقاً.
‫فقط مطمئن بشید که همه‌ی ‫آرزوهاتون رو استفاده کردید و...
‫قبل از تموم شدن زمستون ‫به کشتی برگشتید.
‫اوه، اصلاً از این حرف خوشم نمیاد.
‫آه.
‫زمان‌بندیِ عالی.
‫هوا کاملاً بهاریه.
‫لنگر انداختیم.
‫یالا بیاید.
‫اینجا سرزمین بعضی‌وقتاست.
‫بریم! حواست به ساعت باشه، باشه؟
‫اوهه...
‫یواش‌تر.
‫باید پیش هم بمونیم.
‫یالا دیگه، بیاید اولین ‫آرزومون رو بکنیم.
‫آخ! الفی.
‫کار من نبود.
‫مراقب باش!
‫آخ!
‫این چیه؟
‫آه! این یه «فندقِ خندون»ـه. ‫اونا عاشق اینن که پرتاب بشن.
‫اوه، چقدر نازه.
‫خب، وقتی بخوره پسِ کله‌ت ‫حسابی می‌سوزه.
‫کی پرتابش کرد؟
‫فکر کنم یکی از ساکنینِ بی‌شمارِ ‫جزیره رو پیدا کردید.
‫این یکی عاشق یه جنگِ حسابی ‫با فندق‌های خندونه.
‫اما این شازده یه کم گوشه‌گیره. ‫می‌دونی چه‌جور آدمیه دیگه؟
‫آره، کاملاً می‌شناسم.
‫فکر کنم ازت خوشش اومده، الیز.
‫چه روش مسخره‌ای برای نشون دادنش. ‫بیا بیرون و بجنگ!
‫وهوو!
‫اون پرتاب‌کننده‌ی خیلی خوبی نیست، مگه نه؟
‫بع بع. ترسو!
‫ای سوسک سرگین‌غلتانِ کوچولو.
‫اینو بگیر.
‫آره! خورد وسط هدف!
‫اوه اوه.
‫اون شازده نیست.
‫اون چیه؟
‫اوه! اوه!
‫کی جرات کرده سمت من فندقِ خندون پرت کنه؟!
‫نگهبان، ما دعوایی با تو نداریم. ‫اون شازده...
‫اینو پرت کرد سمتش. ‫اونم فقط پرتش کرد عقب.
‫چطور جرات می‌کنی بچه‌های بیشتری رو ‫بیاری تو این جزیره؟! بعد از...
‫اون همه‌کاری که کردی.
‫اگه واقعاً می‌خوای بدونی، ‫خودشون صدام زدن.
‫پس، ساعت دست اوناست.
‫چی؟ امم. نه.
‫حالا که حرفش شد. همون‌طور که ‫رفیق خوبم سقراط یه بار گفت...
‫خرد واقعی...
‫ساعت رو بده به من، ای بچه‌تخس!
‫مراقب باش!
‫آااا!
‫فرار کنید!
‫اوه!
‫آاااه!
‫به هیچ‌کدوم از حرفای این آدم که بهش می‌گن ‫«جمع‌کننده‌ی آرزوها» اعتماد نکنید.
‫ولم کن!
‫اون یه حقه‌بازه.
‫اگه ساعت رو بدی به من، ‫هر چی که بخوای بهت می‌دم.
‫چرا باید بهت اعتماد کنیم؟
‫اون ساعت رو بده به من.
‫وووا.
‫آهای، داری منو به هم می‌ریزی.
‫همین الان بدش به من!
‫آه!
‫کمک!
‫نه!
‫اوف!
‫اوه. آخ دنبالیچه‌ام...
‫بده بده بده!
‫ولم کن!
‫ول کن!
‫این مال بابامونه!
‫اَه، آرزو می‌کنم کاش بالای اون کوه بودی.
‫آرزو برآورده شد.
‫چیکار کردی؟
‫آآآه، ای بچه‌پروی گستاخِ...
‫آه!
‫آه! همم.
‫مطمئن نیستم که این ایده‌ی خیلی خوبی بود.
‫منظوری نداشتم.
‫اون کی بود؟
‫خب، اون «نگهبان» بود.
‫اون آتشفشان رو کنترل می‌کنه، و شدیداً دنبال ‫اینه که دستش به ساعت آرزوها برسه.
‫...
‫تا بتونه آرزوها رو برای خودش استفاده کنه.
‫اوهوم. خب، یه چیزی تو همین مایه‌ها.
‫اما به نظر می‌رسه الیز فرستادش ‫همون‌جایی که بهش تعلق داره.
‫هان؟
‫آه. اونجایی.
‫حتماً دیده که من جزیره رو ترک کردم.
‫معمولاً جرات نمی‌کنه تا این پایین بیاد.
‫فکر می‌کردی قراره چی بشه؟
‫خوشبختانه به این زودیا دیگه پیداش نمی‌شه.
‫اوه. اون چیه؟
‫اون همیشه این‌طوری فرار می‌کنه؟
‫همیشه.
‫همون‌طور که دوست خوبم کنفوسیوس می‌گفت، ‫مهم نیست چقدر آهسته می‌ری...
‫تا وقتی که متوقف نشی.
‫به نظر میاد یه کم صبحانه لازم داری.
‫راستش، خیلی گرسنه‌مه.
‫خب، یالا، نوبت توئه. ‫چرا یه آرزو نمی‌کنی؟
‫مطمئنم ساعت آرزوها می‌تونه یه ‫ضیافتِ معرکه و خوشمزه ظاهر کنه.
‫اوه. منم از اونا دلم می‌خواد.
‫یالا الفی.
‫نباید اول از الیز بپرسم؟
‫اوه، مطمئنم اونم حسابی گرسنه‌ست. ‫تازه، بعدش نوبت اونه.
‫باشه؟ من یه ضیافتِ معرکه و ‫شگفت‌انگیز آرزو می‌کنم!
‫آرزو برآورده شد.
‫واو الفی.
‫نگاه کن!
‫جواب داد!
‫چی جواب داد؟
‫اولین آرزوی من. من یه ‫ضیافت باشکوه آرزو کردم.
‫و ایناهاش. تو چند ثانیه ظاهر شد.
‫همین الان یه آرزوی دیگه کردی!
‫فکر کردم گرسنه‌ت باشه.
‫منظورم اینه که من از گرسنگی دارم می‌میرم.
‫ما هیچ صبحانه‌ای نخوردیم. ‫تازه، آرزوی بعدی برای توئه.
‫این چیزای چندش‌آور چیه؟
‫اینا اصلاً خواستنی و قابل خوردن نیستن. ‫ما نمی‌تونیم اینا رو بخوریم.
‫خب، البته که می‌تونید.
‫در واقع، بعضی از اینا خیلی کمیابن. ‫از پنج گوشه‌ی دنیا اومدن.
‫...
‫پنج گوشه؟ ‫اوهوم، به طرز عجیبی خوشمزه‌ست.
‫اوه. پایِ توت‌مورموری! عاشقشون می‌شید.
‫پای توت‌مورموری؟
‫اوه!
‫و کیکِ لزجِ غل‌غلی.
‫باعث می‌شن زبونت مورمور بشه.
‫آخ.
‫آفرین الفی. این واقعاً ‫یه ضیافتِ باشکوهه.
‫اوه! غذای مورد علاقه‌م!
‫ها! توت‌های بوق‌بوقی.
‫چندش‌آوره.
‫گرفتی چی شد؟ هاماها.
‫باعث می‌شن بوق بزنی!
‫ها! این عالیه. ‫الیز، باید امتحانش کنی!
‫اِ، نه، خیلی ممنون.
‫چقدر بچه‌گانه.
‫اِ،
‫من گرسنه‌مه.
‫اون قابل خوردن به نظر میاد.
‫همم. بوی یه چیز قابل خوردن رو می‌ده.
‫هی!
‫یوهو!
‫هی، تو! پسش بده! اون مال منه.
‫وووو.
‫وی‌هو!
‫اون تنها چیزی بود که ارزش خوردن داشت.
‫پسش بده.
‫اوه اوه...
‫هی، اون مال تو...
‫می‌شه از رو صورتم بری کنار؟
‫اوه، اینجایی.
‫اَه، بالاخره.
‫بیا بگیر.
‫خواهش می‌کنم. حالا برو کنار.
‫یالا! دور شو!
‫به این راحتی‌ها از شرش خلاص نمی‌شی.
‫تو همین الان به یه «فلیگل» غذا دادی.
‫الان گفتی فلیگل؟
‫وقتی به یه فلیگل غذا بدی، ‫برای همیشه بهت وابسته می‌شن.
‫یه دوست برای تمام عمرت پیدا کردی.
‫من دوست نمی‌خوام.
‫مخصوصاً اونی که غذای منو می‌دزده.
‫یالا. کیش!
‫هان؟ فلیگل؟
‫چه خبره؟
‫اووووه.
‫من مهمون دارم!
‫اسلینگی!
‫اسلینگی؟! اَه.
‫جای تعجب نیست که همه‌ی این غذاها ‫این‌قدر چندش‌آور به نظر می‌رسن.
‫متوجه نشده بودم اینا غذای حلزونه.
‫الیز. بی‌ادب نباش.
‫و تو!
‫اوه، مامان!
‫اوه، لطفاً.
‫لطفاً بیاید تو، بیاید تو.
‫کفشاتون رو دربیارید.
‫ببخشید. کف اینجا همیشه خیسه.
‫سلام!
‫من اسلینگِ شل‌ولِ رودخونه‌ام. ‫یه موجود فلس‌دار و لرزون.
‫اوه، یه موجود لزجِ پیر.
‫من نرم و نارنجی‌ام، با چشمای مهره‌ای و براق.
‫اما نگران نباشید. ترسناک نیستم. یه کم خجالتی‌ام.
‫چهارتا پا دارم و یه پوزه. و یه دمِ پلاستیکی.
‫و یه شکم خیلی گنده که پر از فلسه.
‫اوه!
‫خونه‌م یه صدفه که خودم کندمش ‫پر از علف و...
‫شیشه‌ی شکر و جوراب کهنه رو طاقچه‌ش.
‫اوه. برای ضیافت شامم، ‫«وزوزوها» رو دارم.
‫من یه حیوون پیرِ گلی، عجیب و دوست‌داشتنی‌ام.
‫وقتی چشمای براق و مهره‌ایم یه ‫«اسنیگلِ» آبدار رو می‌بینه، شیرجه می‌زنم.
‫و قورتش می‌دم، یه آروغ می‌زنم و می‌خندم.
‫بنوازید ای نرم‌تنانِ موزیکال!
‫اوه. صدای خوبیه.
‫کمک!
‫اوه، آره!
‫اون شل‌وپله و تو رفتاراش خیلی عزیزه.
‫دوست پیدا کردن خیلی کیف می‌ده.
‫یه روزِ شگفت‌انگیزه.
‫اون فلس داره، اون تاب می‌خوره.
‫و خیلی هم لیزه!
‫اون اسلینگِ شل‌ولِ رودخونه‌ست.
‫ما ازش خوشمون میاد؟
‫آره خوشمون میاد!
‫ممنونم.
‫وایسا، وایسا! نه. وایسا. نایست!
‫ای حلزونِ وحشتناک!
‫الیز!
‫چندش‌آوره.
‫از این جا متنفرم.
‫آخ! آخ!
‫نگهبان! انگار یکی عصبانیش کرده.
‫کار کدومتون بود؟
‫صبر کن. چرا از نگهبان می‌ترسی؟
‫فکر می‌کردم اون فقط ساعت آرزوها رو می‌خواد.
‫می‌خواد، اما اون آتشفشان رو هم کنترل می‌کنه.
‫هر وقت که دلش بخواد می‌تونه ‫گدازه‌های کندویی رو بریزه سرمون.
‫باید ازش دوری کنید. هیولای وحشتناک!
‫اون هیچ‌وقت نباید پاشو تو این جزیره می‌ذاشت.
‫خیلی خوشحالم که از دست من عصبانی نیست.
‫موفق باشید بچه‌ها!
‫آااا!
‫داره در مورد چی حرف می‌زنه؟
‫اوه، بهش گوش ندید. ‫همیشه یه کم الکی نگرانه.
‫خیلی مبالغه می‌کنه.
‫خب، اون یه هدر دادنِ کاملِ یه آرزو بود.
‫نوبت منه.
‫آهای! قلقلک داره.
‫هان؟ ببینم تو و اون دوستت ‫می‌تونید بهتر از این عمل کنید.
‫من می‌تونم هر چیزی رو آرزو کنم.
‫البته، اما من جای تو بودم سعی می‌کردم ‫یه کم واضح‌تر بگم.
‫ساعت آرزوها می‌تونه تفسیر کنه...
‫هر چی که بگی رو هر جوری که خودش بخواد.
‫آهای، ولم کن! هی! برگرد!
‫تو. ساعت دست توئه.
‫اوه «اُلاغ‌فنری‌ها». واقعاً دیدنشون کم پیش میاد.
‫الاغ‌فنری؟
‫چه اسم خنده‌داری.
‫به نظر میاد تابستون تو راهه.
‫فکر کنم فنرِ اون یکیشون خراب شده.
‫دنبالمون بیاید. دنبالمون بیاید.
‫بازم که رفت.
‫دنبالمون بیاید.
‫کمک!
‫سرگرمی! هیجان! آرزو!
‫ولم کن!
‫داری منو به هم می‌ریزی.
‫کمک! قلقلکم می‌دی!
‫هی! اون مال تو نیست! پسش بده!
‫دستام رو ول کن!
‫سرگرمی. هیجان.
‫آرزو، آرزو. ساعت آرزوها.
‫آرزوی بعدیم رو می‌دونم.
‫من هیجان می‌خوام و اینکه دیگه هیچ قانونی نباشه.
‫آرزو برآورده شد.
‫اوه.
‫کی تابستون شد؟
‫چیزی رو از دست دادم؟
‫اوه مگه فوق‌العاده نیست؟
‫دنبالمون بیاید.
‫اوه نه.
‫یه «مدیوکریس».
‫اون چیه؟
‫یه پری.
‫واقعاً؟ یه پری؟ این معرکه‌ست!
‫می‌تونم حدس بزنم که تا حالا یه پری ندیدی؟
‫راستش، نه.
‫بیشترشون دردسرسازن، اما این یکی ‫تجسم خودِ هرج‌ومرجه.
‫اگه یه چیز باشه که تو سفرای ‫زیادِ خودم یاد گرفته باشم،
‫اون اینه که همیشه از پریا دوری کنم.
‫حتی خوباشون هم دندونای بچه‌های ‫کوچولو رو می‌برن، می‌دونی که.
‫منظورت پریِ دندونه؟
‫دقیقاً.
‫آااا!
‫چندش‌آور.
‫اوه، خدای من. اونا واقعین!
‫فقط بیا امیدوار باشیم که ‫تو روزِ خوبش بهش برخوردیم.
‫الیز، صبر کن ما هم بیایم!
‫دنبالمون بیاید.
‫اَه، این خواهرِ من. ‫هیچ‌وقت گوش نمی‌ده.
‫شاید گوشاش نمی‌شنوه.
‫تا حالا شنواییش رو پیش یه ‫گوش‌شناسِ خوب امتحان کرده؟
‫یه آدم فوق‌العاده تو "کراکوف" می‌شناسم.
‫الیز، وایسا.
‫دنبالمون بیاید.
‫سلام؟ کسی اینجاست؟
‫خب.
‫هان؟
‫اینجا چی داریم؟
‫خب.
‫اووو. اَه.
‫اینا چیه پوشیدی؟
‫اوه، خدای من. اَه.
‫تا حالا تو آینه به خودت نگاه کردی؟!
‫نمی‌تونیم بذاریم این‌طوری بمونی، مگه نه؟
‫مدیوکریسا! جن‌ها!
‫پریا!
‫یه مورد اورژانسی داریم!
‫اینجاست که سرگرمی شروع می‌شه.
‫وی‌هو!
‫الان قراره یاد بگیری که هیچی ‫اون‌طوری که تو فکر می‌کردی...
‫نیست.
‫تاریکی نوره. خسته‌کننده درخشانه.
‫بزرگ کوچیکه. چون تمام ‫منطق‌ها غیرمنطقین.
‫هیچ قانون خسته‌کننده‌ای اینجا نیست. ‫نیازی نیست همه‌چیز همون‌طوری بمونه.
‫هیچ قانونی برای شکل یا اندازه نیست.
‫به جای ثباتِ کسل‌کننده، تو هر قدم یه تغییره.
‫روتین‌های روزمره‌ی معمولی، ‫دیگه مشکلِ تو نیستن.
‫یه کاروان از رازها، یه تناقضِ شاد. ‫مجذوب‌کننده برای...
‫دختری مثل تو. و فکر کنم، برای یه پسر.
‫الیز. باهات چیکار کردن؟
‫همه‌مون به یه تغییر ظاهر نیاز داشتیم.
‫یه تغییرِ اساسی از همه‌چی بهتره.
‫تسخیر شدن با تخیل. ‫دیوونه باش. خودت باش!
‫برای دیدنِ چیزای پیش‌بینی‌نشده خوب دقت کن.
‫تغییر پادشاهه و تغییر ملکه‌ست.
‫منظورم اینه که قانون‌ها رو بشکن.
‫این یه جستجوی بی‌پایانه.
‫وو هو!
‫مرد جوان، لطفاً توضیح بده ببینم اینجا چیکار می‌کنی؟
‫و با اینکه از نق زدن متنفرم، ‫باید بدونی که...
‫این برج، فقط منطقه‌ی پریاست!
‫الیز! الیز!
‫دیگه داره از حد می‌گذره. ما باید از اینجا بریم. اونم سریع.
‫اوه، لطفاً نرو. ما تازه شروع کردیم.
‫قراره حسابی بترکونیم!
‫وو هو!
‫دیوونه‌کننده‌ست.
‫چرا دقیقاً وقتی که داره حسابی ‫خوش می‌گذره می‌خوای بری؟
‫خیلی دیره.
‫ولم کن!
‫اون الان بهم نیاز داره. و من تنها کسی‌ام که داره.
‫دیگه نه.
‫الیز! بذار بیام تو، الیز!
‫الفی. نه نه نه.
‫نه.
‫نه نه نه نه نه نه.
‫الان نمی‌تونی بری. ‫ما تازه شروع کردیم.
‫برای چی نگران اونی؟
‫اون فقط یه بچه‌ی نق‌نقوی خیلی گنده‌ست.
‫پای برادرِ منو نکشید وسط.
‫چِت شده تو؟ این هیجان‌انگیزه!
‫مگه همینو آرزو نکرده بودی؟
‫اصلاً چرا باید بخوای از اینجا بری؟
‫می‌تونی هر کاری که دلت می‌خواد بکنی.
‫بدون هیچ قانونی!
‫ولم کنید!
Telegram: @DoostihaIR
‫نه!
‫زود باش! کوتوله.
‫بی‌ادب! دختره‌ی کوچولو!
‫اَه!
‫آخ!
‫از برجِ من دور بمون!
‫آااا!
‫واو!
‫آااا!
‫الیز، تو خیلی خودخواهی.
‫ببخشید. نمی‌خواستم کار به اینجاها بکشه.
‫من فقط هیجان آرزو کرده بودم.
‫تو باید بزرگ شی. قرار نیست ‫همه‌چیز تو زندگی هیجان‌انگیز باشه.
‫ساعت رو بده به من. ‫حالا نوبت منه که آرزو کنم.
‫لابد مثل اون ضیافتی که به پا کردی.
‫خب، از یه آرزوی خودخواهانه‌ای ‫مثل مال تو که بهتره.
‫آرزو می‌کنم کاش دهنت رو می‌بستی ‫و دست از نق زدن برمی‌داشتی.
‫اوه.
‫مراقب باش. من اگه جای تو بودم...
‫خب، منم آرزو می‌کنم کاش برای ‫تنوع هم که شده به بقیه فکر می‌کردی.
‫آرزو می‌کنم کاش بزرگ می‌شدی ‫و دست از بچه‌بازی برمی‌داشتی.
‫واقعاً باید مراقب باشی.
‫خب، منم آرزو می‌کنم کاش می‌رفتی و ‫منو تنها می‌ذاشتی.
‫آرزو برآورده شد.
‫ووا!
‫چیکار کردی؟!
‫منظوری نداشتم.
‫ووا، ووا.
‫آااا!
‫اوه ای بابا. خب، من که سعی کردم بهشون هشدار بدم.
‫ببخشید.
‫آه، اینجایی.
‫زیاد به این گروه وابسته نشو.
‫همون‌طور که کنفوسیوس یه بار گفت،
‫جاده‌ها برای سفر کردن ساخته شدن، ‫نه برای رسیدن به مقصد.
‫تو عجب پیرمردِ دل‌رحمی هستی.
‫اونا خیلی چیزا برای یادگیری دارن.
‫و الان هم دیگه ساعت آرزوها رو ندارن ‫که بهشون کمک کنه.
‫من که می‌گم همه‌چیز داره طبق برنامه پیش می‌ره.
‫ووا.
‫الیز! چیکار کردم؟
‫آااا!
‫اوه.
‫ممنون، فلیگز.
‫آخ!
‫اَه، اون سوسک سرگین‌غلتانِ کوچولو!
‫باورم نمی‌شه اون کارو کرد.
‫حالا ما کجاییم؟
‫الیز؟
‫الیز! الیز!
‫اوه! راسوها.
‫هان؟
‫سلام.
‫سلام؟
‫کی اونجاست؟
‫اوه، یه بچه.
‫برای تور بازدید اومدی؟
‫تور؟ نه، من اینجام تا خواهرم رو پیدا کنم.
‫خب، شاید اون تو باشه.
‫چه شکلیه؟
‫امم، یه کم شبیه منه، اما دختره.
‫خب معلومه. ما دوقلوییم.
‫اووه.
‫چه جالب. تا حالا دوقلوها رو ندیده بودم.
‫می‌تونم بذارم بری تو ‫تا یه نگاهی بندازی.
‫خب، فکر کنم برگشتن به عقب ‫دیگه فایده‌ای نداشته باشه.
‫فقط در بزن.
‫موفق باشی.
‫موفق باشم؟ تو چی؟
‫الیز!
‫آااا!
‫چی؟ این مسخره‌ست.
‫آااا!
‫تهش کجاست؟
‫ته نداره. ‫باید یه در رو انتخاب کنی.
‫چی گفتی؟
‫می‌دونی، راست می‌گه.
‫هان؟
‫منو انتخاب کن.
‫مطمئنم یه عالمه چیزای باحال ‫پشت من قایم شده.
‫به اون گوش نده.
‫اگه می‌خوای از اینجا بری بیرون، ‫باید از من رد بشی.
‫من دارم درها رو امتحان می‌کنم.
‫خب، تو منو که امتحان نکردی.
‫یا منو.
‫خیلی خب.
‫اینو باش!
‫فکر کردم گفتی می‌تونی ‫منو از اینجا ببری بیرون.
‫من فقط یه درم. نمی‌دونم به کجا ختم می‌شم.
‫شاید باید یکی دیگه رو امتحان کنی.
‫این دیگه مسخره‌ست.
‫ببخشید که تو رو هم قاطی این ماجرا کردم فلیگز.
‫من هیچ‌وقت به چیزی که دقیقاً جلومه ‫دقت نمی‌کنم.
‫و حالا ما رو ببین. ‫گیر افتادیم وسطِ...
‫یه جایی.
‫کاش مامان اینجا بود.
‫مامان، می‌دونی، ‫همون کسی که ازت مراقبت می‌کنه.
‫یه نفر مثل من، اما خیلی بزرگ‌تر.
‫شبا روتو می‌کشه. باعث می‌شه ‫احساس امنیت کنی و تنها نباشی.
‫وقتی می‌ترسیدیم برامون ‫لالایی می‌خوند.
‫فکر نکنم تا حالا کسی برای اون لالایی خونده باشه.
‫شعرش چطوری بود؟
‫چشمات رو ببند و یه آرزو کن.
‫یه رویای کوچیک رو به حقیقت تبدیل کن.
‫چشمات رو ببند و یه آرزو کن. ‫ببین اگه این کارو بکنی چی می‌شه.
‫می‌تونی یه آرزو رو برآورده کنی.
‫یالا، جرات کن و یه آرزو کن.
‫اصلاً از این کار نترس.
‫می‌تونی هر کاری که دلت می‌خواد بکنی.
‫می‌تونی دستت رو به ستاره‌ها برسونی.
‫فرشته‌ای که هستی رو ببینی.
‫برو جلو، جرات کن و یه آرزو کن.
‫و تو قراره آرزوت رو برآورده کنی.
‫دلم برای خونه تنگ شده.
‫یه نوری اونجاست.
‫شاید راه خروج باشه!
‫فلیگل؟!
‫من اگه جای شما بودم از اون طرف نمی‌رفتم خانم.
‫اَه!
‫آخ!
‫اگه از من می‌پرسید اصلاً امن نیست.
‫خب، من که از تو نپرسیدم، مگه نه؟
‫آخ!
‫من فقط دارم سعی می‌کنم کمک کنم.
‫خب، کمکی که نمی‌کنی.
‫برو پی کارت و دست از پرتاب کردن ‫اون فندق‌های مسخره بردار.
‫من نمی‌دونستم نگهبان پشتمه.
‫من فقط می‌خواستم یه کم خوش بگذرونم.
‫این بهترین کاریه که می‌تونی بکنی؟
‫اوه، می‌شه تمومش کنی؟
‫من وقتِ این کارا رو ندارم.
‫باید برادرم رو پیدا کنم.
‫وایسا، وایسا، پسر جوان.
‫یه کم شبیه توئه.
‫اوه، آره. می‌دونم کجاست.
‫می‌دونی؟
‫آره. اون دقیقاً پشتِ این...
‫واقعاً؟
‫دیوارِ خیلی گنده‌ست.
‫آره جون خودت.
‫و من دقیقاً چطوری ‫باید برم اونور؟
‫وقتِ منو تلف نکن.
‫نه، وایسا وایسا، وایسا.
‫نه، می‌تونم کمک کنم.
‫من به کمک هیچ‌کس نیازی ندارم.
‫یالا فلیگز!
‫هر جور خودت می‌دونی.
‫سلام.
‫هان.
‫خداحافظ.
‫اون می‌تونه پرواز کنه؟!
‫وایسا! چرا نگفت می‌تونه پرواز کنه؟
‫کله‌سبزِ فندق‌پرتاب‌کُنِ احمق.
‫انگار چاره دیگه‌ای نداریم. بیا بریم.
‫چیزی نیست. از این بدتر که نمی‌شه؟
‫فکر نکنم راه خروج از اینجا رو بلد باشی.
‫آه!
‫یه چاه آرزو.
‫مامان؟
‫بابا؟!
‫ببخشید، الفی، اما سکه‌ی تو ‫واقعاً می‌تونه به جفتمون کمک کنه.
‫آرزو می‌کنم کاش من و الفی بتونیم بریم ‫خونه و دوباره یه خانواده باشیم.
‫امیدوارم جواب بده.
‫آه! مراقب باش فلیگل!
‫اون دیگه چه موجودیه؟
‫من خانم بلیپم و خیلی لیزم.
‫سر می‌خورم و می‌لغزم.
‫تو یه سطل با حباب و لجن زندگی می‌کنم.
‫تو پوست موزا قایم می‌شم. تو آشغالدونی قایم می‌شم.
‫و کاری که از همه بیشتر دوست دارم، ‫اینه که باعث بشم آدما لیز بخورن! ها ها!
‫کی داره تو چاه من چیز پرت می‌کنه؟
‫ببخشید، من فقط داشتم آرزو می‌کردم.
‫آرزو می‌کردی!
‫این یه چاه آرزوئه.
‫این یه چاهِ خاطراته، ‫نه چاه آرزو.
‫اینجا هیچ آرزویی برآورده نمی‌شه.
‫بچه‌ی بی‌ادب و وحشتناک.
‫من فقط دارم سعی می‌کنم برادرم و اون ‫«جمع‌کننده‌ی آرزوها»ی حقه‌باز رو پیدا کنم.
‫جمع‌کننده‌ی آرزوها؟
‫یه آدم دردسرساز. که همیشه قولِ ‫آرزوهای شگفت‌انگیز رو می‌ده...
‫با اون ساعت آرزوهاش.
‫خب، آره. منم این‌طوری اومدم اینجا.
‫آه عالیه اوه... ها ها!
‫سرت رو بپا!
‫سفر خوبی داشته باشی.
‫ها ها!
‫دارم می‌ندازمت!
‫آااا! ووا.
‫نگاه کن. اینم یکی دیگه.
‫هیس.
‫صدات رو می‌شنوه.
‫اووو.
‫زود باشید، همگی!
‫موش افتاده تو هزارتو!
‫از همین الانم کلی جلو افتاده!
‫چرا این‌قدر گیج به نظر میاد؟
‫اینجا کجاست؟
‫همه‌چیز قلابیه!
‫هی! به کی می‌گی قلابی.
‫اونم مثل بقیه‌ی بچه‌هاییه ‫که اینجا گیر می‌افتن، بی‌ادب!
‫بس کنید!
‫باید یه راهی برای خروج از اینجا پیدا کنم.
‫می‌شه لطفاً کمکم کنید؟
‫و چرا باید کمکت کنیم؟
‫سال‌ها بود این‌قدر بهمون خوش نگذشته بود!
‫از زمان آخرین شرکت‌کننده تا حالا.
‫وااااه!
‫امیدوارم بتونه بدوه.
‫هی، بچه.
‫اینجا! این‌طرفا!
‫ببینیم می‌فهمه یا نه.
‫هیچ‌کس نمی‌فهمه.
‫یه بن‌بست دیگه.
‫سریع‌تر بچه. حوصلمون سر رفت!
‫اوه، داره نزدیک می‌شه!
‫نه، نمی‌تونی بری اونجا!
‫بهت که گفتم. داره دور خودش می‌چرخه.
‫همه‌شون دور خودشون می‌چرخن!
‫بهت که گفتم!
‫نه، نه، نه! اصلاً و ابداً!
‫اوو داره می‌ره بالا!
‫این تقلبه!
‫هی، وایسا!
‫قرار نبود اون کارو بکنی!
‫هی!
‫بس کن!
‫قلقلکم میاد!
‫جلوش رو بگیرید!
‫آخ!
‫دماغم!
‫ابروهام!
‫بس کن!
‫نه!
‫نه! نه!
‫ووا!
‫وووو!
‫وااااه!
‫خیلی خب، ای بچه‌تخس!
‫ساعت آرزوها رو بده به من ‫و شاید بذارم بری.
‫پیف!
‫ای حیوونِ کوچولوی چندش‌آور!
‫ولش کن. نمی‌بینی ‫ترسیده؟
‫ها ها ها!
‫تو هم باید بترسی، ‫ای بچه‌ی وحشتناک و بی‌ادب.
‫من فقط می‌خوام برادرم رو پیدا کنم ‫و از این جزیره برم.
‫ببین چی می‌گم.
‫تو ساعت آرزوها رو بده به من ‫تا شاید بذارم بری بیرون.
‫ساعت پیش من نیست.
‫دروغ‌گو!
‫من دروغ نمی‌گم.
‫اما خودت گفتی این‌طوری اومدی اینجا.
‫آره، اما برادرم آرزو کرد که من دور بشم ‫و این‌طوری سر از اینجا درآوردم.
‫حتی برادرش هم ازش خوشش نمیاد.
‫نه، اون فقط عصبانی بود. سرزنشش نمی‌کنم.
‫اوهوم. پس ساعت دست ‫برادرته، آره؟
‫ووا! ووا!
‫کمک! کمک! کمک!
‫بع!
‫ووا!
‫ووا! ووا!
‫هی، یه جورایی باحال بود.
‫ممنون، بَبعی. بیا. این آخرین دونمه.
‫احتمالش هست که یه سواری بهم بدی؟
‫اگه بتونم خودم رو به اون درخت غول‌پیکر برسونم،
‫شاید بتونم الیز رو پیدا کنم.
‫بع.
‫کلیدا! می‌تونی بیاریشون؟
‫یالا. تو می‌تونی.
‫حالا!
‫ما تیم خوبی هستیم.
‫بیا بریم، باید از اینجا بریم بیرون.
‫تو تمام این مدت می‌تونستی بری بیرون؟!
‫پیشنهادت اینه که پسره رو ‫ببریم پیش نگهبان؟
‫اما ما از نگهبان متنفریم. ‫اونم از ما متنفره.
‫این بچه‌تخسا حسابی عصبانیش کردن.
‫ممکنه گدازه‌های کندویی رو ‫بریزه تو تمام فاضلاب‌های قشنگمون.
‫راست می‌گی.
‫علاوه بر این، شاید به ما هم ‫اجازه بده یه آرزو بکنیم.
‫ما بیشتر از اون هیولاهای کوچولوی لوس ‫لیاقتش رو داریم.
‫خب، پس نقشه چیه؟
‫من پسره رو می‌برم بالای آتشفشان،
‫جایی که نگهبان می‌تونه حسابش رو برسه!
‫شنیدید چی گفتن؟
‫قراره الفی رو ‫ببرن پیش نگهبان.
‫ما باید پیداش کنیم.
‫همم.
‫آها!
‫می‌دونستم یه صدایی شنیدم!
‫برگرد اینجا!
‫آه! آه!
‫ها ها! هاهاها!
‫آررررغ!
‫آااا!
‫ها ها ها!
‫اوهوم.
‫ها ها! ها ها!
‫نههه!
‫آاااه.
‫برگردید اینجا، ای ‫موجوداتِ کوچولوی وحشتناک!
‫موفق شدیم!
‫بزن قدش... یا بیست تا...
‫ووا. ووا.
‫اَه.
‫آررغ.
‫اَه. اَه.
‫واو! اونجا رو ببین.
‫چقدر طولش دادی!
‫تو چطوری...
‫چایی دیگه داره سرد می‌شه.
‫چایی! الان وقت چایی خوردن نیست.
‫ما باید الیز رو پیدا کنیم!
‫هنوز پیداش نکردی؟
‫فکر کردم تمام این مدت ‫مشغول همین کار بودی.
‫ساعت رو بده به من.
‫باید آرزو کنم و الیز رو پیدا کنم.
‫مراقب باش الفی. تو فقط ‫یه آرزوی دیگه داری.
‫و قانوناً، نوبت الیزه.
‫منظورت چیه یه آرزو مونده؟
‫ما تازه چهار تا آرزو کردیم.
‫نگهبان، اون ضیافت، ‫اون پریِ وحشتناک.
‫و بعدیش هم آخری. ‫اما اون یه اتفاق بود.
‫اولین آرزوی الیز رو یادت نره.
‫کدوم اولین آرزو؟
‫تو اتاقتون.
‫آرزوی رفتن به یه ماجراجویی.
‫اونم حساب شد؟!
‫خب، حتماً اون موقع ‫ساعت دستش بوده.
‫پس ما فقط یه آرزو برامون مونده؟!
‫متاسفانه بله.
‫و یادت باشه، جزیره در پایان ‫زمستون فرو می‌ریزه.
‫ما باید پیداش کنیم و از اینجا بریم.
‫اوه. تو این مورد می‌تونم کمکتون کنم.
‫اینجا همه‌چی حرف می‌زنه؟
‫حالا دیگه درخته داره حرف می‌زنه!
‫ببخشید. ووا! آقای ریزه‌میزه.
‫من درخت نیستم، آقا.
‫آقای ریزه‌میزه.
‫ای کاش این‌طوری یواشکی ‫پشت سر آدما ظاهر نمی‌شدی.
‫آقای.. ریزه‌میزه؟
‫آقای ریزتر از ریزتر از ‫ریز. اگه خیلی دلت می‌خواد بدونی.
‫همیشه تو سایه‌ها می‌لوله ‫و با اون...
‫شب‌پره‌ی کره‌ایِ رباتیکش پرواز می‌کنه.
‫اگه دنبال یه دختر جوان می‌گردید،
‫همین نزدیکی‌ها با یکی برخورد کردم.
‫دنبال برادرش می‌گشت.
‫مطمئن بود که توسط اون ‫نگهبان دزدیده شده.
‫داره می‌ره سمت آتشفشان ‫تا پیداش کنه.
‫الیز. باید بریم. همین الان!
‫خیلی خطرناکه، الفی.
‫دلیلش همینه که باید پیداش کنیم.
‫اوه، من جای شما بودم عجله می‌کردم.
‫احتمالاً تا الان نصف راه رو رفته.
‫جمع‌کننده‌ی آرزوها. من یه ‫آرزوی دیگه می‌خوام. لطفاً.
‫این آخرین آرزوته، الفی جوان.
‫بهتره درست ازش استفاده کنی.
‫آرزو می‌کنم الیز در امان باشه و ‫پایین آتشفشان باشه!
‫اون دیگه چی بود؟
‫پاییز؟ باید عجله کنیم!
‫فقط یه فصل دیگه مونده.
‫خب، این عجیبه.
‫چی شد؟
‫جواب نداد.
‫مطمئنی رفته سمت آتشفشان؟
‫البته. داری می‌گی من دروغگوام؟
‫چطور جرات می‌کنی!
‫نه. خب، نه واقعاً.
‫فقط ساعت آرزوها زمانی این کارو ‫می‌کنه که یه آرزو...
‫غیرممکن باشه یا قانونی شکسته شده باشه.
‫من با چشمای خودم دیدمش!
‫و اگه عجله نکنی، اون ‫نگهبان می‌گیرتش و...
‫می‌ندازتش تو گدازه‌های کندوییش.
‫همه‌ی شما از این نگهبان ‫می‌ترسید. اما من نمی‌ترسم.
‫و نمی‌ذارم دستش به خواهرم برسه.
‫حالا یا با من میاید یا ‫خودم تنهایی می‌رم.
‫خب، کم‌کم داری به یه ‫پسرِ کوچولوی شجاع تبدیل می‌شی.
‫آتشفشان دقیقاً همونجاست. ما ‫دقیقاً پایینش هستیم.
‫اما چطوری باید از این دیوار رد بشیم؟
‫اوهوم اوهوم اوهوم اوهوم اوهوم.
‫ووا! تو...
‫به کلاس پرتاب کردن نیاز داری.
‫اَه! خطا زدی!
‫اینو بگیر!
‫وو!
‫آه. دو نفر به یک نفر.
‫آخ. هی، قبول نیست!
‫آخ. آااا! کمک کمک!
‫خورد وسط هدف! الفی بهت افتخار می‌کنه.
‫آااا! آااا! کمک خانم! لطفاً.
‫اوه، تمام خون بدنم از ‫پاهام داره می‌ره تو سرم.
‫لطفاً یه کمکی بکنید.
‫خب، فکر کنم اگه قول بده ‫که بهمون کمک کنه،
‫شاید ما هم بتونیم بهش کمک کنیم.
‫هر چی! هر چی بخوای! خانم. فقط ‫بگو چی می‌خوای. من در خدمتم.
‫فقط، فقط کمکم کنید بیام پایین، لطفاً.
‫اوه، سلام.
‫اوه، نه. نه! ولم کنید! ولم کنید!
‫وووو!
‫پس، هر کاری می‌کنی تا بهم کمک کنی؟
‫من اینو گفتم، خانم؟ چیزی یادم نمیاد.
‫البته، البته. فقط شوخی کردم.
‫خب، ما نیاز داریم بریم ‫اون بالای آتشفشان.
‫آتشفشان؟
‫جدی می‌گی؟
‫برای چی می‌خوای بری اون بالا؟
‫خب، نگهبان رو که دیدی. ‫اون یه هیولای مکانیکیه.
‫تو یه چشم به‌هم‌زدن لهت می‌کنه.
‫برادرم تو خطره. ‫دارن می‌کشنش تو تله.
‫اما، خانم، ببین، من نمی‌تونم.
‫می‌دونستم جا می‌زنی.
‫هی، تو دیگه شروع نکن.
‫باشه، ببین چی می‌گم. ‫من تا جایی که بتونم می‌برمتون.
‫می‌بری؟
‫اما باید بهم قول بدی.
‫به اون هیولای نگهبان نمی‌گی ‫که من کمکتون کردم.
‫باشه، قول می‌دم.
‫خیلی خب. بریم!
‫یالا فلیگز، عجله کن!
‫وو هو! ها ها وو!
‫وو هو! وییی!
‫شماها چی؟
‫بیشترِ ما جزیره‌نشین‌ها بچه‌هایی مثل تو بودیم.
‫که توسط جمع‌کننده‌ی آرزوها ‫آورده شدیم به این جزیره.
‫بعضیا آرزوهاشون رو کردن ‫و رفتن، و بقیه،
‫خب، ما چیز زیادی برای برگشتن بهش نداشتیم.
‫وی‌هو!
‫و نگهبان چطور؟
‫چرا این‌قدر شدید ‫دنبال ساعت آرزوهاست؟
‫اوه، اون یه خانواده داشت و ‫خیلی دلش می‌خواست برگرده خونه.
‫اما نتونست به موقع ‫از جزیره بره.
‫همیشه جمع‌کننده‌ی آرزوها رو مقصر می‌دونه.
‫فکر می‌کنه هنوز یه آرزو براش مونده.
‫پس داری می‌گی تمام این مدت ‫به شکل یه هیولا گیر افتاده.
‫طفلکی.
‫وواااه!
‫وییی!
‫اگه براتون فرقی نمی‌کنه من ترجیح می‌دم پیاده بیام.
‫ووا!
‫وی‌هو!
‫ووا!
‫آااا!
‫مراقب باش.
‫ببخشید خانم! زمستون داره میاد، ‫اما هنوز نرسیده.
‫ها ها ها! وو!
‫تو بی‌نظیری!
‫خب، در این مورد مطمئن نیستم.
‫آه! خیلی خطرناک بود.
‫اون چه صداییه؟
‫زمستون داره میاد.
‫همین‌جا منو بذار زمین!
‫می‌تونم یه کم نزدیک‌تر ببرمت!
‫یه کم دیگه!
‫زمستون از راه رسیده!
‫باید عجله کنیم.
‫آه! مراقب باش!
‫مسیر! ناپدید شد.
‫ابرا دارن سریع‌تر حرکت می‌کنن.
‫داریم وقت رو از دست می‌دیم.
‫ووا! ووا!
‫برف خیلی زیاده. باید ‫برگردیم. خیلی خطرناکه.
‫سریع! بیا اینجا!
‫نمی‌تونیم توقف کنیم. باید الیز رو پیدا کنیم.
‫شاید بتونیم دوباره ساعت رو امتحان کنیم.
‫فقط مراقب باش چی آرزو می‌کنی.
‫باشه. بریم ببینیم چی می‌شه.
‫اوهوم.
‫اوه آرزوخان. چرخ‌دنده‌های بیچاره‌ت رو ببین.
‫اوه لعنتی. یخ زده.
‫دلم برات تنگ می‌شه فلیگز.
‫مراقبش باش!
‫آااا! ووا، داری چیکار می‌کنی؟
‫مراقب فلیگل باش.
‫آاااه! الیز!
‫اوه، مثل یه حلزون بورگوندی سرده.
‫نگاه کن، اون شب‌پره‌ی کره‌ایه.
‫آقای ریزه‌میزه باید فرستاده باشدش تا بهمون کمک کنه.
‫باید فرستاده باشدش تا بهمون کمک کنه.
‫خب، باورم نمی‌شه. کی فکرشو می‌کرد؟
‫آااا!
‫کمک!
‫الیز!
‫الیز، تویی؟
‫کمکم کن!
‫دارم میام.
‫الفی. مراقب باش.
‫الفی!
‫کمک!
‫الیز! کجایی؟
‫کمک! کمک!
‫کمک!
‫اونجا!
‫کمک!
‫دارم میام!
‫الیز!
‫کمک!
‫آااا!
‫الفی! مراقب باش الفی!
‫دووم بیار!
‫باید ولم کنی!
‫دستم رو بگیر! گرفتمت.
‫نمی‌تونم.
‫بهم اعتماد کن. می‌تونی.
‫داری منو به هم می‌ریزی!
‫موفق شدی!
‫آره..
‫باورم نمی‌شه.
‫دفعه‌ی بعد بریم یه جای دیگه.
‫مجبور بودی ماجراجویی آرزو کنی.
‫نمی‌تونستی یه توله‌سگ آرزو کنی.
‫می‌دونی نگهداری از توله‌سگ چقدر دردسر داره.
‫باید بهش غذا بدی. باید ببریش ‫پیاده‌روی. باید کثیف‌کاری‌هاشو...
‫منم دلم برات تنگ شده بود، آبجی.
‫پشت سرت! مراقب باش!
‫ها! به آتشفشان الکتریکی من خوش اومدید!
‫ساعت آرزوها رو بدید به من وگرنه می‌ندازمش.
‫این مال تو نیست! ‫تو فرصتت رو داشتی!
‫همه‌اش تقصیر توئه. همه‌اش!
‫ولش کن! ای هیولای فلزیِ هشت‌پا!
‫زمستون داره تموم می‌شه. بذار بچه‌ها برن.
‫اونا نباید اینجا گیر بیفتن.
‫مثل من؟! مثل من!
‫فکر می‌کنی من خوشحالم ‫که اینجا گیر افتادم؟
‫بذار روشنت کنم. اصلاً کار راحتی نیست.
‫شاید به نظر بیاد آدم‌بده بودن ‫خیلی کیف میده.
‫اینکه یه آدم‌پست باشی، یه اهریمن. هر کاری دلت می‌خواد بکنی.
‫اینکه زندگی‌ت رو وقفِ ‫دیوانه‌وارترین آرزوهات کنی.
‫اما به من گوش بدید، بچه‌ها.
‫آدم بالاخره خسته می‌شه،
‫از اینکه هر چی آرزو می‌کنی رو داشته باشی.
‫و وقتی هیجانش از بین رفت، احساس پوچی می‌کنی،
‫ناراحت، و بی‌قرار.
‫تو آخرین آرزوم رو بهم بدهکاری!
‫اینجا جایی برای ‫آدمای ترسو نیست.
‫تو این جزیره هیجان ‫خیلی زیادی وجود داره.
‫من آتشفشان، شب‌پره‌ی کره‌ای، ‫و پهپاد عنکبوتیِ خودم رو داشتم.
‫اونا برای یه مدت منو کاملاً خوشحال نگه می‌داشتن.
‫تو آخرین آرزوم رو بهم بدهکاری.
‫آه! چه خبره؟!
‫چیکار کردی؟
‫فلیگل!
‫آه! آه! چیکار کردی؟!
‫آااا! آااا!
‫آه! آه! تمومش کن!
‫از روم برو کنار، ای هیولای کوچولوی ‫وحشتناک! آه!
‫تو آخرین آرزوم رو بهم بدهکاری!
‫ووا! خوشحالم که اون طرف ماست.
‫خودشه. اون مرد کوچولوی احمق.
‫اختراعِ زیبای من ‫کاملاً نابود شد.
‫نقشه‌هام و ماشینم ‫تو پوچی گم شدن.
‫اگه بگم فقط عصبانی‌ام، ‫حق مطلب رو ادا نکردم.
‫من قبلاً خیلی قدرتمند بودم. ‫باشکوه، همه‌فن‌حریف.
‫اوه، چقدر دلم برای خانواده‌م تنگ شده. ‫چقدر دلم برای خونه‌م تنگ شده.
‫به این فکر می‌کنم که چطور همه‌شون رو ‫از خودم روندم.
‫فقط با یه آرزوی دیگه
‫می‌تونستم راهی به ‫قلب‌هاشون پیدا کنم.
‫اما دیگه آرزویی برام نمونده.
‫احساس حقارت می‌کنم.
‫و اشتباه می‌کردم که جمع‌کننده‌ی ‫آرزوها رو مقصرِ سرنوشتم می‌دونستم.
‫یه کم زیادی طمع کردم، ‫فکر نکردم، و نتونستم صبر کنم.
‫حالا حقیقت رو دیدم، دیدم واقعیت چیه.
‫اما یه کم دیر شده.
‫و دیگه آرزویی برام نمونده. احساس حقارت می‌کنم.
‫و دیگه آرزویی برام نمونده.
‫احساسِ... کوچیک بودن می‌کنم.
‫الیز، سریع! آرزو کن بریم خونه!
‫من آرزو می‌کنم.
‫آرزو می‌کنم که تو از این جزیره آزاد بشی.
‫چی؟!
‫آرزو برآورده شد.
‫الیز! چیکار کردی؟!
‫تو آرزوت رو فدا کردی.
‫مجبور بودم. اونم تو این جزیره گیر افتاده بود، ‫درست مثل ما.
‫نمی‌تونیم همین‌طوری ولش کنیم اینجا.
‫این کار درستی نبود.
‫من دوباره خودم شدم.
‫ها! تو نجاتم دادی.
‫ها ها!
‫زمستون داره تموم می‌شه.
‫ما یه آرزوی دیگه داریم.
‫اون آخریش بود.
‫چی؟
‫قصه‌اش درازه.
‫باید همین الان از این جزیره بریم بیرون.
‫آااا!
‫بپرید بالا!
‫آروم. منو محکم بگیر.
‫مراقب باش!
‫ووا!
‫ما خیلی سنگینیم. گدازه‌ی ‫کندویی داره سفت می‌شه.
‫کشتیِ طوطی کجاست؟
‫ما تمام آرزوهامون رو کامل کردیم!
‫کشتی تو اسکله بود. ما باید ‫برمی‌گشتیم به اسکله.
‫جزیره داره غرق می‌شه. ‫وقتمون تموم شده.
‫اوه، نه! دوباره نه!
‫هاها! وو!
‫شازده!
‫اونجا! اونجا رو نگاه کن!
‫داریم میایم!
‫آهای اونجا!
‫بپرید بالا، رفقای من.
‫همیشه دلم می‌خواست یه دزد دریایی بشم.
‫به خاطر من برگشتید؟
‫آره، البته. پس دوستا به چه دردی می‌خورن؟
‫که فکر نکنی قراره تو رو اینجا ‫تک‌وتنها ول کنیم؟
‫تا الان هیچ دلیلی برای رفتن نداشتم. ‫شاید دوباره همدیگه رو ببینیم.
‫دلم برات تنگ می‌شه.
‫آه! بهتره راه بیفتیم. یالا فلیگز!
‫وو!
‫هه هه!
‫بعداً می‌بینمت.
‫وو! ها ها وو!
‫حالِ جزیره‌نشینا خوب می‌شه؟
‫اوه، همه‌شون خوبن. برگشتن ‫دقیقاً به همون حالتی که خودشون می‌خوان.
‫آماده برای یه روز دیگه.
‫یالا، ما باید بریم خونه.
‫مامان حتماً خیلی نگرانه.
‫اما چطوری بریم خونه؟
‫مگه برای برگشتن به یه آرزو نیاز نداریم؟
‫شما نیازی به آرزوها ندارید. هیچ‌وقت نداشتید.
‫شما فقط به همدیگه نیاز داشتید.
‫هان.
‫حالا، اگه لطف کنی و اون ‫دوست قدیمیِ منو بیاری بیرون.
‫دوباره تبدیل شده به یه ساعت معمولی!
‫هیچ‌چیزی دقیقاً همون‌طوری که به نظر می‌رسه نیست.
‫این ساعت قدیمی ممکنه یه حقه‌ی ‫دیگه هم تو آستینش داشته باشه.
‫اون همه آرزو، همه‌شون رو هدر دادیم.
‫واقعاً؟
‫راستش الفی. ‫بچه‌ها هر روز آرزو می‌کنن.
‫اما این چیزاییه که آرزوشون رو نمی‌کنی.
‫که از همه مهم‌ترن.
‫چه بلایی سر من میاد؟
‫خب، به لطف الیز، ‫تو هم می‌ری خونه.
‫اما سال‌ها گذشته، و من هنوز یه پسربچه‌ام.
‫زمان تو سرزمینِ بعضی‌وقتا ‫متفاوت می‌گذره.
‫الفی و الیز صبح کریسمس ‫از خواب بیدار می‌شن.
‫اما تو، تو بیدار می‌شی.
‫دقیقاً صبح همون شبی که رفتی.
‫و تمام اینا مثل یه خواب و رویا به نظر می‌رسه.
‫الفی؟
‫این همه چیز از کجا اومده؟
‫وقتش بود شما دو تا بیدار بشید.
‫تمام شب رو اینجا بودید؟
‫شما دو تا همه‌ی این کارا رو کردید؟
‫صبح کریسمسه!
‫اون راست می‌گفت!
‫کی راست می‌گفت؟ شما دو تا ‫چیکار می‌کردید؟
‫جفتتون خوبید؟
‫از این بهتر نمی‌شیم!
‫ببخشید، مامان. ما خیلی خودخواه بودیم.
‫و اگه بابا قرار نیست بیاد ‫خونه، ما هنوزم یه خانواده‌ایم.
‫آخه چه اتفاقی برای شما دو تا افتاده؟
‫فقط بگم که یه شبِ خیلی خیلی طولانی بود.
‫خب، از اعتراف کردن بهش متنفرم، اما ‫فکر کنم همه‌چی خیلی خوب پیش رفت.
‫دقیقاً همون‌طوری که برنامه‌ریزی کرده بودم.
‫حرفِ مفت. تو هیچ‌کدوم از اینا رو برنامه‌ریزی نکرده بودی.
‫ببخشید، آقا. من این کارو کردم.
‫و فکر کنم الان وقتشه که یه نفر ‫دیگه رو هم بفرستیم خونه.
‫اما یه آرزوی دیگه هست. ‫یه آرزوی دیگه مونده.
‫خب، البته.
‫من دقیقاً همون آرزو رو دارم.
‫بابا!
‫تو سالمی! تو اینجایی!
‫عجب پیرمردِ دل‌رحمی هستی.
‫حواست به چرخ‌دنده‌هات باشه.
‫تنها راه برای شروع اینه که ‫دست از حرف زدن برداری و وارد عمل بشی.
‫وقتشه تو رو هم برگردونیم خونه.
‫دینگ دانگ!
‫پایانِ خوب، همه‌چیزو خوب می‌کنه.
‫می‌دونم دارید به چی فکر می‌کنید. ‫می‌دونم دارید به چی فکر می‌کنید.
‫چه بلایی سر اون بچه اومد؟
‫خب، اون من بودم.
‫بله. همون پستچیِ جذاب از اولِ...
‫داستان.
‫اما خودتون اینو می‌دونستید.
‫پس اگه یه روزی یه ساعت براتون پست شد.
‫مراقب باشید چی آرزو می‌کنید.
‫و یادتون باشه، بله، داستان ‫دقیقاً در مورد منه.
‫باشه فلیگل. بفرما.
‫و تو، پریِ شیطون، یالا، ‫بهمون ملحق شو.
‫الان قراره یاد بگیری که هیچی...
‫اون‌طوری که تو فکر می‌کردی نیست.
‫تاریکی نوره. خسته‌کننده درخشانه.
‫بزرگ کوچیکه، چون.
‫تمام منطق‌ها غیرمنطقین.
‫هیچ قانون خسته‌کننده‌ای اینجا نیست.
‫نیازی نیست همه‌چیز همون‌طوری بمونه.
‫هیچ قانونی برای شکل یا اندازه نیست.
‫به جای ثباتِ کسل‌کننده، تو هر قدم یه تغییره.
‫روتین‌های روزمره‌ی معمولی، ‫دیگه مشکلِ تو نیستن.
‫یه کاروان از رازها. یه تناقضِ شاد. ‫مجذوب‌کننده برای.
‫دختری مثل تو. و فکر کنم، برای یه پسر.
‫حالا نوبت توئه، ای دوستِ لزجِ پیرِ من.
‫اوه، آره، اون شل‌وپله و ‫تو رفتاراش خیلی عزیزه.
‫دوست پیدا کردن خیلی کیف می‌ده.
‫یه روزِ شگفت‌انگیزه.
‫اون فلس داره. اون تاب می‌خوره. ‫و خیلی هم لیزه.
‫خیلی هم لیزه.
‫اون اسلینگِ شل‌ولِ رودخونه‌ست.
‫ما ازش خوشمون میاد؟
‫آره خوشمون میاد.
‫هی، خانم بلیپ!
‫فقط همه‌جا رو پر از لجن نکن.
‫من خانم بلیپم و خیلی لیزم. ‫سر می‌خورم و می‌لغزم.
‫تو یه سطل با حباب و لجن زندگی می‌کنم.
‫تو پوست موزا قایم می‌شم. تو آشغالدونی قایم می‌شم.
‫و کاری که از همه بیشتر دوست دارم، ‫اینه که باعث بشم آدما لیز بخورن.
‫بسیار خب، همگی با هم بخونید.
‫اینجا سرزمین بعضی‌وقتاست. ‫سرزمینِ حالا و اون‌موقع.
‫حالا همیشه با ماست. ‫و اون‌موقع دوباره برمی‌گرده.
‫تاریک‌ترین لحظات روشن می‌شن. ‫لحظات شاد به دست میان.
‫اینجا سرزمینِ بعضی‌وقتاست.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»