درک مقیاس جنگ‏.‏‏.‏‏.‏
در جبهه اقیانوس آرام و آسیا سخته‏.‏
این جبهه از هاوایی تا برمه‏،‏
از جزایر آلیوتی تا هندوچین کشیده شده‏.‏
سال 1942‏،‏ ایالات متحده سربازهاش رو می‌فرسته‏.‏‏.‏‏.‏
به جاهای دوری که بیشتر آمریکایی‌ها حتی اسمشون رو هم نشنیده بودن‏.‏
اون‌ها سرباز‏،‏ ملوان‏،‏ خلبان و تفنگدار دریایی.‏‏.‏‏.‏
از هر شهر آمریکا‏ هستن.‏
اون‌ها با دشمنی روبه‌رو می‌شن که مرام اخلاقیش.‏‏.‏‏.‏
تسلیم شدن رو مجاز نمی‌دونه‏.‏
همه جنگ‌ها دنیا رو تغییر می‌دن‏.‏
اما هیچ‌کدومشون دنیا رو‏.‏.‏‏.‏
مثل جنگ جهانی دوم‏ تغییر ندادن.‏
ژاپن در حال پیشروی بود‏،‏ آلمان در حال پیشروی بود‏.‏
هیچ‌کس نمی‌تونه کابوسی رو تصور کنه‏.‏‏.‏‏.‏
که اون‌ها قراره به راه بندازن‏.‏
مخرب‌ترین جنگ در تاریخ بشر‏.‏
ناگهان‏،‏ دنیا زیر و رو می‌شه‏،‏
و جهنم به پا می‌شه‏.‏
غرب از سرعت پیشروی شگفت‌زده شده‏.‏
متفقین رو داریم‏،‏ که توسط سه قدرت بزرگ رهبری می‌شن‏.‏‏.‏‏.‏
روزولت‏،‏ چرچیل‏،‏ استالین‏.‏‏.‏‏.‏
مردانی که با‏.‏‏.‏‏.‏
مسائل فوق‌العاده پیچیده دست و پنجه نرم می‌کنن‏.‏
این بزرگ‌ترین عملیات نظامی تاریخ بشره‏.‏
متفقین باید با هم متحد بشن‏،‏
نه فقط از نظر نظامی‏،‏
بلکه در مقیاس صنعتی‏.‏‏.‏‏.‏
این یک دیدگاه جهانیه‏.‏
اون‌ها باید در هر آب و هوایی بجنگن‏،‏
از قطب شمال تا جنگل‌های اقیانوس آرام‏.‏‏.‏‏.‏
تا بیابان‌های آفریقا و اعماق اقیانوس‏.‏
اما هیچ اطمینانی به پیروزی نبود‏.‏
قرار بود یک حمام خون وحشتناک باشه‏.‏
ما انسان‌ها رو در بدترین حالت خودشون می‌بینیم‏،‏
اینکه چطور با انسان‌های دیگه رفتار می‌کنن‏.‏
و اون‌ها رو در بهترین حالت خودشون می‌بینیم‏،‏
که حاضرن جونشون رو بدن تا بقیه زنده بمونن‏.‏
جنگ جهانی دوم نبردی بود‏.‏‏.‏‏.‏
که فقط یک پیروز و یک مغلوب می‌تونست داشته باشه‏.‏
[گوادال‌کانال]
[8‏ دسامبر 1941]
[فیلیپین]
ساعاتی بعد از حمله به پرل هاربر‏،‏
ژاپن به فیلیپین حمله می‌کنه‏.‏
اون‌ها با یک حمله ویرانگر شروع می‌کنن‏.‏‏.‏‏.‏
علیه پایگاه هوایی آمریکا در کلارک فیلد‏.‏‏.‏‏.‏
بعد 35 هزار سرباز رو پیاده می‌کنن و به سمت‏.‏‏.‏‏.‏
پایتخت‏،‏ مانیل‏،‏ پیشروی می‌کنن‏.‏
نیروهای آمریکایی و فیلیپینی در هم کوبیده می‌شن‏.‏
ظرف چند هفته‏،‏ مانیل تصرف می‌شه‏.‏
یک طرح جنگی فیلیپینی وجود داشت که‏،‏
در صورت یک حمله بزرگ ژاپنی‏،‏
نیروها به باتاآن عقب‌نشینی می‌کردن‏.‏
باتاآن از نظر استراتژیک کنار خلیج مانیل قرار داره‏.‏
این یک شبه‌جزیره صخره‌ایه‏.‏
دو آتشفشان خاموش داره‏.‏‏.‏‏.‏
که وسطش قرار گرفتن‏،‏
و برای همین یک زمین دفاعی واقعاً خوبیه‏.‏
در 23 دسامبر 1941‏،‏ نیروهای آمریکایی و فیلیپینی‏.‏‏.‏‏.‏
عقب‌نشینی خودشون رو به شبه‌جزیره باتاآن شروع می‌کنن‏.‏
این عقب‌نشینی آشفته رو داریم‏.‏
حدود صد هزار سرباز آمریکایی و فیلیپینی‏،‏
و باید 25 هزار غیرنظامی رو هم اضافه کنیم‏،‏
فیلیپینی و همچنین آمریکایی‏،‏ حالا ناامیدانه سعی دارن.‏‏.‏‏.‏
از ژاپنی‌های مهاجم‏ فرار کنن.‏
همون‌طور که نیروها عقب‌نشینی می‌کنن‏،‏
ژاپنی‌ها به دنبال کردن.‏‏.‏‏.‏
یک حمله برنامه‌ریزی‌شده و هماهنگ‌شده‏ ادامه می‌دن.‏‏.‏‏.‏
که مستعمرات بریتانیا و هلند رو هدف گرفته‏.‏
اون‌ها قبلاً به برمه‏،‏ بورنئو و مالایا حمله کرده بودن‏.‏
اون‌ها هنگ‌کنگ رو در روز کریسمس تصرف می‌کنن‏،‏
بعد بیشتر به سمت مالایا پیشروی می‌کنن‏.‏
مالایا یک منطقه جنگلی دشوار محسوب می‌شه‏.‏
اما ژاپنی‌ها‏،‏
با استفاده از پیاده‌نظام دوچرخه‌سوار و چند تانک‏،‏
موفق می‌شن به سمت جنوب پیشروی کنن‏.‏‏.‏‏.‏
به جزیره سنگاپور‏.‏‏.‏‏.‏
که به جبل‌الطارق شرق معروفه‏.‏
سنگاپور پایگاه نظامی ما بود‏،‏
با تأسیسات عظیم دریاییش‏.‏.‏‏.‏
توپ‌هایی که رو به دریا بودن‏.‏‏.‏‏.‏
تا بتونه از اون موقعیت محافظت کنه‏،‏
و واقعاً یک ستاد نظامی‏.‏‏.‏‏.‏
برای امپراتوری در خاور دور‏.‏
اون‌ها حمله خودشون رو در 8 فوریه شروع می‌کنن‏.‏
وینستون چرچیل‏،‏ در لندن‏،‏
با وحشت نظاره‌گره‏.‏
اون یک مرد امپراتوریه‏.‏
اون بارها گفته بود‏،‏ به قدرت نرسیده‏.‏‏.‏‏.‏
تا بر انحلال امپراتوری اعلیحضرت نظارت کنه‏،‏
اما این امپراتوری جلوی چشماش در حال فروپاشیه‏.‏
چرچیل نمی‌تونه از دفاع بریتانیا‏.‏.‏‏.‏
و نبرد اقیانوس اطلس‏ دست بکشه.‏
اون نمی‌تونه ریسک کنه‏.‏‏.‏‏.‏
که کل دریای مدیترانه‏،‏
شمال آفریقا‏،‏ و خاورمیانه رو‏.‏‏.‏‏.‏
به نیروهای محور ببازه‏.‏
پس چی باید از دست بره؟
متأسفانه برای چرچیل‏،‏
اون باید در مورد دفاع در خاور دور‏.‏‏.‏‏.‏
صرفه‌جویی کنه‏.‏
این برای بریتانیا خیلی زیاده که بتونه از پسش بربیاد‏.‏
[فوریه 1942]
[سنگاپور]
ژاپنی‌ها از اشتباهات نظامی بریتانیا سوءاستفاده می‌کنن‏.‏‏.‏‏.‏
و جزیره رو فقط در هفت روز تصرف می‌کنن‏.‏
ده‌ها هزار نفر از نیروهای مشترک‌المنافع‏.‏‏.‏‏.‏
به دام افتاده و زندانی می‌شن‏.‏
سنگاپور پایه و اساس گرانیتی‏.‏‏.‏‏.‏
امپراتوری بریتانیا در آسیا بود‏،‏ و بوم‏.‏‏.‏‏.‏
در عرض چند روز‏،‏ سقوط می‌کنه‏.‏
این ایده که نیروهای ژاپنی‏.‏‏.‏‏.‏
می‌تونن وارد این مکان تاریخی بشن‏،‏
یک نماد واقعی از قدرت و اعتبار بریتانیا در آسیا‏،‏
و اون رو در چنین مدت کوتاهی تصرف کنن‏.‏‏.‏‏.‏
از نظر ژاپنی‌ها کاملاً فوق‌العاده‌ست‏.‏
این لحظه سقوط رم برای بریتانیا.‏‏.‏‏.‏
در امپراتوری آسیاییشه.‏
ژاپن وارد جنگ شده‏.‏‏.‏‏.‏
و در حال ویران کردن سرزمین‌های زیبا‏،‏ حاصلخیز‏،‏ پررونق‏،‏
و پرجمعیت خاور دور هست‏.‏
امپراتوری بریتانیا حالا برای قرن‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
قدرتمندترین امپراتوری بود که دنیا تا به حال دیده بود‏.‏
ژاپنی‌ها اون رو مثل یک تخم‌مرغ شکستن‏.‏
تا زمانی که شوک پرل هاربر‏،‏
می‌دونید‏،‏ از بین می‌ره‏،‏
ژاپنی‌ها امپراتوری خودشون رو‏.‏‏.‏‏.‏
ظاهراً یک‌شبه گسترش دادن‏.‏
حمله آسیایی ژاپن دو هدف اصلی جنگی داره‏.‏‏.‏‏.‏
اول‏،‏ تصرف مواد خام‏.‏‏.‏‏.‏
مثل نفت و لاستیک‏.‏‏.‏‏.‏
دوم‏،‏ جایگزینی قدرت‌های استعماری غربی‏.‏‏.‏‏.‏
که مدت‌ها بر منطقه تسلط داشتن‏.‏‏.‏‏.‏
و ایجاد یک امپراتوری برای خودشون‏.‏
این یکی از جسورانه‌ترین حملات‏.‏‏.‏‏.‏
در تاریخ نظامیه‏.‏
اواخر 1941‏،‏ اوایل 1942‏،‏ هر هفته‏،‏ تقریباً هر روز‏،‏ خبرهای خوب می‌رسید‏.‏
تقریباً هر روز‏،‏ خبرهای خوب می‌رسید‏.‏
اون‌ها دارن آسیا رو آزاد می‌کنن‏.‏
اون‌ها دارن قدرت استعماری سفیدپوست غربی رو عقب می‌رونن‏.‏
سرعت و دامنه حمله ژاپنی‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
دنیا رو متحیر می‌کنه‏.‏
یک سال قبل‏،‏ ژنرال تومویوکی یاماشیتا‏،‏
فرمانده حمله به فیلیپین‏،‏
با متحد محور ژاپن‏،‏ آلمان نازی‏،‏ مشورت می‌کنه‏.‏
ژاپن مشتاقه که تاکتیک‌های‏.‏‏.‏‏.‏
بلیتزکریگ ورماخت رو با یک جبهه جنگی‏.‏‏.‏‏.‏
کاملاً متفاوت تطبیق بده‏.‏
اون واقعاً بلیتزکریگ آلمان‏،‏
جنگ برق‌آسای آلمان رو تحسین می‌کرد‏،‏
و اون بلیتزکریگ آلمان رو‏.‏‏.‏‏.‏
به عنوان الگویی برای جنگ آینده ژاپن در جنوب شرقی آسیا قرار داد‏.‏
پس ما باید دشمن رو غافلگیر کنیم‏.‏ باید سریع باشیم‏.‏
همیشه حرکته‏،‏ حرکت‏،‏ حرکت‏.‏
برای دشمن‏،‏ برای دشمنشون‏،‏ برای متفقین‏،‏
به نظر می‌رسه ژاپنی‌ها حتی فکر نمی‌کنن‏.‏‏.‏‏.‏
که دارن چی‌کار می‌کنن‏،‏ چون خیلی سریع حرکت می‌کنن‏.‏‏.‏‏.‏
و دائماً در حال حرکتن‏.‏
اما این یک نوع اثر شوک روی نیروهای اونجا داره‏.‏‏.‏‏.‏
که دارن سعی می‌کنن از شبه‌جزیره دفاع کنن‏.‏
ژاپنی‌ها یاد گرفتن سریع حرکت کنن‏،‏
مخفیانه حرکت کنن‏.‏
اون‌ها شب‌ها خوب می‌جنگن‏،‏
که بیشتر ارتش‌ها توی اون خوب نیستن‏.‏
اون‌ها توی هنر عملیاتی خیلی خوبن‏.‏‏.‏‏.‏
به نقاط قوت حمله نکن‏،‏ دشمن رو محاصره کن‏،‏
اون‌ها رو توی موقعیت‌های غیرقابل دفاع چه از نظر زمان چه از نظر مکان قرار بده‏.‏
و از این رو‏،‏ این موضوع بسیاری از پیروزی‌های اون‌ها رو‏.‏‏.‏‏.‏
در اوایل جنگ تعریف می‌کنه‏.‏
بریتانیایی‌ها ژاپنی‌ها رو دست‌کم گرفتن‏.‏
فکر می‌کنم بخشی از اون نژادپرستی بود‏.‏
فکر می‌کنم اون‌ها شگفت‌زده شده بودن‏.‏‏.‏‏.‏
که یک نژاد غیراروپایی می‌تونه اروپایی‌ها رو‏.‏‏.‏‏.‏
در نبرد شکست بده‏.‏
اون‌ها مردم آسیا رو قادر نمی‌دونستن‏.‏‏.‏‏.‏
به کاری که ژاپنی‌ها دارن می‌کنن‏.‏
بعد از اینکه ژاپنی‌ها در مالایا پیاده شدن‏،‏
فرماندار سنگاپور‏،‏
سر شنتون توماس‏،‏ ظاهراً می‌گه‏،‏
خب‏،‏ فکر کنم باید این مردای کوچولو رو بیرون بندازید‏.‏
اما غرور بریتانیایی حریف‏.‏‏.‏‏.‏
قدرت نظامی ژاپن نمی‌شه‏.‏
همیشه این جناح.‏‏.‏‏.‏
توی ارتش امپراتوری ژاپن به نام کودوها‏ وجود داشت،‏
جناح راه امپراتوری‏،‏ که اعتقادشون این بود‏،‏
به خاطر روحیه جنگندگی فوق‌العاده ژاپن‏.‏‏.‏‏.‏
در خون سربازانشون‏،‏
ما می‌تونیم بر شانسمون غلبه کنیم‏.‏
و این واقعاً بین سربازها جا افتاده‏.‏
پس این روحیه همبستگی‏.‏‏.‏‏.‏
توی ارتش ژاپن‏ وجود داشت.‏
این روحیه با این باور به بوشیدو هدایت می‌شه‏،‏
راه و رسم جنگجو.‏
نظم و انضباط نظامی ژاپن با اقدامات‏.‏‏.‏‏.‏
فیزیکی خشن القا می‌شه‏.‏
افسران به افسران جزء بدرفتاری می‌کنن‏،‏
که اون‌ها هم به نوبه خودشون با سربازها بدرفتاری می‌کنن‏.‏
توی دفتر خاطرات‏.‏‏.‏‏.‏
و توی نامه‌هایی که به خونه می‌فرستادن مردم می‌گفتن‏،‏
امروز کتک خوردم‏.‏
سیلی خوردم‏.‏ مشت خوردم‏.‏
قنداق تفنگ به شکمم خورد‏.‏
مقدار زیادی بدرفتاری آیینی وجود داره‏‏.‏‏.‏‏.‏
زمانی که دارن چیزی رو تجربه می‌کنن‏.‏‏.‏‏.‏
که بهش ‫"درس‌ها‫" گفته می‌شد‏.‏
همه‌چیز درباره خودگذشتگیه‏.‏
اون‌ها همه‌اش دنبال سرکوب کردن نیازها و خواسته‌های فردی هستن‏.‏‏.‏‏.‏
به‌خاطر هر چیزی که ملت بهش نیاز داره‏،‏
به‌خاطر هر چیزی که امپراتور ممکنه نیاز داشته باشه‏.‏
فقط توی دو ماه جنگ‏،‏
ژاپن به بیشتر اهدافش رسیده‏.‏‏.‏‏.‏
و به‌نظر می‌رسه داره توی جنگ برنده می‌شه‏.‏‏.‏‏.‏
به‌جز توی فیلیپین‏،‏
جایی که نیروهای آمریکایی و فیلیپینی دارن مقاومت می‌کنن‏.‏
[فوریه 1942]
[فیلیپین]
بعد از بیشتر از یک ماه جنگ‏،‏
نیروهای آمریکایی و فیلیپینی‏.‏‏.‏‏.‏
همچنان در برابر ژاپنی‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
روی شبه‌جزیره باتاآن‏ مقاومت می‌کنن.‏
اما تدارکات‏،‏ غذا و مهمات‏.‏‏.‏‏.‏
دارن به شکل خطرناکی تموم می‌شن‏.‏
تدارکات‏،‏ آذوقه‏،‏ مهمات‏،‏
توی جزایر فیلیپین پخش‌وپلا شدن‏،‏
و اونجایی نیستن که مدافعان بهشون نیاز دارن‏.‏
نیروهای آمریکایی حالا کاملاً محاصره‏.‏‏.‏‏.‏
و تک‌افتاده شدن‏.‏
چیزهایی رو که برای زنده موندن نیاز دارن ندارن‏.‏
سربازها بخش زیادی از وقتشون رو‏.‏‏.‏‏.‏
فقط صرف پیدا کردن غذا می‌کنن‏.‏
هر مار‏،‏ میمون‏،‏
یا هر چیزی توی شبه‌جزیره باتاآن‏.‏‏.‏‏.‏
یه طعمه به حساب میاد‏.‏
فرمانده کل نیروهای آمریکایی‏.‏‏.‏‏.‏
و فیلیپینی توی فیلیپین‏،‏
ژنرال کاریزماتیک و جنجالی‏،‏
داگلاس مک‌آرتور هست‏.‏
مک‌آرتور پسر یکی از قهرمان‌های جنگ داخلیه‏.‏
اون بااعتمادبه‌نفس‏،‏ شجاع و یه رهبر کارکشته توی میدون جنگه‏.‏
مک‌آرتور التماس می‌کنه که نیروی بیشتری بفرستن‏،‏
تدارکات بیشتر‏،‏ کشتی‌های بیشتر‏،‏
اما هیچ‌کدوم از این‌ها در کار نیست‏.‏
آمریکا اصلاً این چیزها رو نداره‏.‏
از اون طرف ژاپنی‌ها‏،‏ البته که دارن.‏‏.‏‏.‏
سراغ نیروهای مک‌آرتور‏ میان.‏
اون‌ها می‌دونن نمی‌تونن ارتشی مثل این رو با مک‌آرتور رها کنن‏.‏‏.‏‏.‏
و فیلیپین رو اشغال‌شده فرض کنن‏.‏
[واشنگتن]
توی واشینگتن‏،‏ رئیس‌جمهور روزولت با‏.‏‏.‏‏.‏
موقعیت بسیار سختی روبه‌روئه‏.‏
مردم آمریکا انتظار دارن از نیروها حمایت بشه‏،‏
اما اون می‌دونه تأمین تدارکات و تقویت باتاآن‏.‏‏.‏‏.‏
غیرممکنه‏.‏
همچنین‏،‏ هم به دلایل سیاسی و هم نمادین‏،‏
اون باید ژنرال مک‌آرتور رو‏.‏‏.‏‏.‏
از فیلیپین خارج کنه‏.‏
نمی‌شد اجازه داد مک‌آرتور اسیر بشه‏.‏
اصلاً امکانش نبود‏،‏
چون برای روحیه آمریکایی‌ها خیلی بد می‌شد‏.‏
نمی‌شه گذاشت مردی مثل اون سقوط کنه‏.‏
اون یه شخصیت تاریخیه‏.‏
مک‌آرتور هر کاری از دستش برمیاد می‌کنه‏.‏‏.‏‏.‏
تا به نیروهاش توی باتاآن روحیه بده‏،‏
و حاضره تا پای مرگ وایسته.‏
اما اف‌دی‌آر به مک‌آرتور دستور میده‏.‏‏.‏‏.‏
فیلیپین رو ترک کنه‏.‏
[11‏ مارچ 1942]
سه هفته بعد‏،‏ اون یه عملیات نجات می‌فرسته‏،‏
و مک‌آرتور به همراه همسر و پسر کوچیکش‏،‏
با یه قایق اژدرافکن کوچیک‏،‏ فیلیپین رو ترک می‌کنه‏.‏
اون قول میده‏:‏ ‏"‏من برمی‌گردم‏"‏‏.‏
و این تعهد اون به مردم آمریکاست‏،‏
اما مهم‌تر از اون‏،‏ به خودشه‏.‏
با علم به اینکه آمریکا باید ایستادگی کنه‏،‏
ژنرال مک‌آرتور آخرین دستورش رو به نیروهاش میده‏.‏
مک‌آرتور به پادگان دستور میده تا آخرین نفر بجنگن‏،‏
که کاملاً غیرواقع‌بینانه‌ست‏.‏
سربازها توی چادرهای درمانی دارن می‌میرن‏.‏‏.‏‏.‏
صرفاً به‌خاطر اینکه داروی کافی برای نجاتشون وجود نداره‏.‏
پس همه افراد توی وضعیت ضعیفی هستن‏.‏
اما دفاعشون واقعاً قهرمانانه‌ست‏.‏
اما سربازهای روی باتاآن متوجه می‌شن‏.‏‏.‏‏.‏
که دارن قربانی می‌شن‏.‏
برای همین شعر ‏"‏عوضی‌های جنگجوی باتاآن‏"‏.‏‏.‏‏.‏
توسط روزنامه‌نگاری به اسم هولت‏ نوشته می‌شه.‏
‏"‏عوضی‌های جنگجوی باتاآن‏.‏‏.‏‏.‏
‏نه مادری‏،‏ نه پدری‏،‏ نه عمو سام‏،‏
‏نه عمه‌ای‏،‏ نه عمویی‏،‏ نه پسرعمویی‏،‏ نه خواهرزاده‌ای‏،‏
‏نه قرصی‏،‏ نه هواپیمایی‏،‏ نه توپخانه‌ای‏.‏
و هیچ‌کدام هم عین خیالشان نیست‏.‏‏"‏
برای تمام کسانی که توی باتاآن جا مونده بودن‏،‏
مطمئنم دقیقاً همین فکر رو می‌کردن‏.‏
[9‏ آوریل 1942]
[باتاآن]
بعد از چهار ماه خستگی‏،‏
گرسنگی و بیماری‏.‏‏.‏‏.‏
پادگان باتاآن تسلیم می‌شه‏.‏
اما مصیبتشون تازه داره شروع می‌شه‏.‏
ژاپنی‌ها انتظار نداشتن‏.‏‏.‏‏.‏
این‌ همه از مدافعان متحدین توی فیلیپین‏.‏‏.‏‏.‏
واقعاً تسلیم بشن و به اسارت دربیان‏.‏
یکی از چیزهایی که توی ارتش ژاپن بهت یاد میدن‏.‏‏.‏‏.‏
اینه که نباید تسلیم بشی‏.‏
با این کار مایه ننگ خانواده‌ات می‌شی‏.‏
مایه ننگ خونه‌ات‏،‏ روستات‏،‏
کشورت و امپراتور می‌شی‏.‏
تسلیم شدن مایه بی‌آبروییه‏،‏
نه‌تنها برای خودت‏،‏ بلکه برای خانواده‌ات‏.‏
هر کسی که تسلیم بشه‏،‏ ذاتاً مایه ننگه‏.‏
این ایده که تسلیم بشی‏.‏‏.‏‏.‏
و بعد انتظار داشته باشی باهات با احترام رفتار بشه‏،‏
بعد از چنین کاری‏،‏ واقعاً.‏‏.‏‏.‏
برای خیلی از سربازهای ژاپنی‏ منزجرکننده‌ست.‏
ژاپنی‌ها 75 هزار نیروی آمریکایی‏.‏‏.‏‏.‏
و فیلیپینی رو پیاده می‌برن‏.‏‏.‏‏.‏
به یه اردوگاه اسرا توی 105 کیلومتری شمال باتاآن‏.‏
این مردها خسته و کوفته‌ان‏.‏ ‏سوءتغذیه دارن‏.‏
ژاپنی‌ها‏.‏‏.‏‏.‏ اون‌ها رو به صف می‌کنن‏،‏
و پیاده راهیشون می‌کنن‏.‏
توی دمای 43 درجه‏.‏‏.‏‏.‏
بدون غذا‏،‏ بدون آب‏،‏
و نگهبان‌های ژاپنی هم همه‌اش کتکت می‌زنن‏.‏‏.‏‏.‏
و بهت لگد می‌زنن و تمام مسیر بهت نیزه می‌زنن‏.‏
برای همین‏،‏ اگه یه سرباز تازه‌کار اونجا باشی‏.‏‏.‏‏.‏
و کلی کتک خورده باشی‏.‏‏.‏‏.‏
از افسرهای ارشد خودت توی مسیر‏.‏‏.‏‏.‏
تا جایی که الان هستی‏،‏ اون‌وقت خیلی راحت‏.‏‏.‏‏.‏
یه غربی رو که جلوت ایستاده و غذا می‌خواد‏،‏
یا آب می‌خواد‏،‏ سیلی بزنی‏،‏
بهش مشت بزنی‏،‏ یا شاید حتی بهش شلیک کنی‏.‏
ژاپنی‌ها قمقمه‌هاشون رو سر می‌کشن‏.‏‏.‏‏.‏
و بعد باقی‌مونده‌اش رو روی کنار جاده خالی می‌کنن‏.‏
نیروهای زخمی روی زمین می‌افتن‏.‏
و بلافاصله با سرنیزه کشته یا تیرباران می‌شن‏.‏
به اون‌ها یاد داده شده که به سربازهای غربی‏،‏
و فکر کنم کلاً به غیرنظامی‌های سفیدپوست غربی‏،‏
اصلاً و ابداً احترام نذارن‏.‏
این آدم‌ها پست‌تر هستن‏،‏ تقریباً در حد اینکه‏.‏‏.‏‏.‏
یه گونه جانوری پست‌تر باشن‏.‏
هزاران نفر توی چیزی که بعدها به اسم‏.‏‏.‏‏.‏
‏"‏راهپیمایی مرگ باتاآن‏"‏ معروف شد‏،‏ می‌میرن‏.‏
از دست دادن فیلیپین‏،‏ توانایی نظامی آمریکا‏.‏‏.‏‏.‏
توی اقیانوس آرام رو برای ماه‌ها فلج می‌کنه‏.‏
این ضربه سختی هم به روحیه مردم توی کشور وارد می‌کنه‏.‏
ظرف مدت فقط چند ماه‏،‏
ژاپنی‌ها امپراتوری با‏.‏‏.‏‏.‏
پونصد میلیون جمعیت رو فتح کردن‏.‏
ژاپنی‌ها توی اقیانوس آرام دست بالا رو دارن‏.‏
مشخص نیست چه چیزی یا چه کسی می‌تونه جلوشون رو بگیره‏.‏
[آوریل 1942]
[توکیو]
بهار توی توکیو‏.‏‏.‏‏.‏
ژاپن بخش‌های وسیعی از اقیانوس آرام‏.‏‏.‏‏.‏
و جنوب شرقی آسیا رو کنترل می‌کنه‏.‏
برای محافظت از این امپراتوری در حال رشد‏،‏
ژاپن قلمروهای جدیدش رو تثبیت می‌کنه‏.‏‏.‏‏.‏
و به سمت مجمع‌الجزایر مختلف پیشروی می‌کنه‏.‏‏.‏‏.‏
تا سد دفاعی قوی‌تری‏.‏‏.‏‏.‏
در برابر ایالات متحده ایجاد کنه‏.‏
ژاپنی‌ها می‌گن‏:‏ ‏"‏ما باید سریعاً‏.‏‏.‏‏.‏
موقعیتمون رو تثبیت کنیم‏.‏
باید یه دژ دفاعی‏.‏‏.‏‏.‏
بین ایالات متحده و ژاپن بسازیم‏"‏‏.‏
پس همه این مجمع‌الجزایر که مثل مروارید به هم وصلن‏،‏
باید تقویت بشن‏.‏
اون‌ها باید به شکل یه جور‏.‏‏.‏‏.‏
حریم دفاعی مستحکم بشن‏.‏
ژاپن هزاران نیرو رو‏.‏‏.‏‏.‏
به پاسگاه‌هایی می‌فرسته که تا اعماق اقیانوس آرام جنوبی کشیده شدن‏.‏
ژاپنی‌ها کاملاً دارن مطمئن می‌شن‏.‏‏.‏‏.‏
که چیزهایی رو که به دست آوردن‏،‏ حفظ می‌کنن‏.‏
توی آمریکا‏،‏ تولیدات جنگی شتاب می‌گیره‏.‏
روزولت خواستار تولید 60 هزار هواپیما‏.‏‏.‏‏.‏
و 125 هزار تانک‏.‏‏.‏‏.‏
توی سال 1942 می‌شه‏.‏
و توی ماه ژوئن‏،‏ نیروی دریایی آمریکا‏.‏‏.‏‏.‏
ژاپنی‌ها رو توی نبرد میدوی شکست میده‏.‏
این اولین شکست قاطع ژاپنه‏.‏
پیروزی توی میدوی توی ژوئن 1942 اتفاق می‌افته‏،‏
اما این یه پیروزی دریاییه‏.‏
این فقط علیه کشتی‌های جنگی ژاپنه‏.‏
در نهایت‏،‏ آمریکایی‌ها می‌دونن‏.‏‏.‏‏.‏
که باید قلمروهای خاکی رو پس بگیرن‏.‏
اون‌ها در واقع باید جزیره‌ها رو تصرف کنن‏.‏
نقشه ژاپنی‌ها توی اقیانوس آرام جنوبی‏.‏‏.‏‏.‏
ساختن کلی باند فروده‏،‏
که بهشون اجازه میده از نیروی هوایی‏.‏‏.‏‏.‏
برای دفاع از این مواضع مستحکم استفاده کنن‏.‏
برای مقابله‏،‏ آمریکا نسل قدیمی رو می‌فرسته‏.‏‏.‏‏.‏
لشکر 1 تفنگداران دریایی‏.‏
سپاه تفنگداران دریایی همیشه ‏"‏سربازان دریا‏"‏ بودن‏،‏
از زمان انقلاب وقتی که به ناسائو حمله کردیم‏،‏ مگه نه؟
ما قرار بود از دریا بیایم‏.‏
مأموریتمون در حمایت از نیروی دریایی همینه‏.‏
هدفشون همینه‏.‏
بعد از جنگ جهانی اول‏،‏ کاری که واقعاً شروع کردن به انجامش‏.‏‏.‏‏.‏
این بود که توجهشون رو جلب کنن به اینکه‏،‏
جنگ بعدی چطور می‌شه؟
و چیزی که کم‌کم متوجه شدن این بود که‏،‏
ژاپن داره به یه قدرت توی اقیانوس آرام تبدیل می‌شه‏.‏
اگه قرار باشه توی اقیانوس آرام بجنگیم‏،‏
پس باید بفهمیم‏.‏‏.‏‏.‏
چطور پهلوگیری‌های آبی‌خاکی‏ رو انجام بدیم‏.‏
پهلوگیری‌های آبی‌خاکی در این مقیاس‏.‏‏.‏‏.‏
بی‌سابقه‌ست‏.‏
خب‏،‏ نمی‌شه مخفیانه به یه جزیره نزدیک شد‏.‏
اون‌ها می‌تونن اومدن کشتی‌ها رو ببینن‏.‏
پس هر حمله‌ای به ساحل‏،‏ یه حمله مستقیمه‏.‏‏.‏‏.‏
مسلسل‌ها‏،‏ توپخانه‌های سریع‌الانفجار‏.‏
این خودکشیه‏،‏ ایده خیلی بدیه‏.‏
و سپاه تفنگداران دریایی می‌گه‏:‏ ‏"‏فهمیدم‏،‏ ما انجامش می‌دیم‏"‏‏.‏
و این‌طوری شد که وارد عملیات‌های آبی‌خاکی شدن‏،‏
چون این همون چیزی بود که لازم داشتن‏.‏‏.‏‏.‏
تا توی اقیانوس آرام عملیات انجام بدن‏.‏
آموزش‌های نیروی تفنگداران دریایی آمریکا‏.‏‏.‏‏.‏
احتمالاً سخت‌ترین آموزش‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
توی کل نیروهای مسلح آمریکا در اون زمان بود‏.‏
اون‌ها برای جنگ‌های آبی‌خاکی طراحی شده بودن‏.‏‏.‏‏.‏
اما طوری که بتونن نسبتاً سبک حرکت کنن‏،‏
چون معلومه‏،‏ اگه از دریا به یه ساحل حمله کنی‏،‏
نمی‌تونی تجهیزات سنگین زیادی با خودت ببری‏.‏
وظیفه‌شون اینه که یه نیروی تهاجمی زبده باشن‏.‏
اما نباید اون‌ها رو برای مدت طولانی توی یه نبرد رها کنی‏،‏
چون همه سلاح‌های سنگین رو در اختیار ندارن‏.‏‏.‏‏.‏
تا بتونن برای یه مدت طولانی به جنگیدن ادامه بدن‏.‏
نیروی دریایی کشتی داره و ارتش هم تانک و توپخونه داره‏.‏
تفنگداران دریایی چی دارن؟
اون‌ها فرهنگ خودشون رو دارن‏.‏
واسه همین اگه به تفنگداران دریایی ملحق شدی،‏
شاید به خاطر اینه که می‌تونی یکی از اون نیروهای زبده باشی‏.‏
می‌دونی که قراره بری با ژاپنی‌ها بجنگی‏.‏
حالا نوبت شماست که برید] [حال اون ژاپنی‌ها رو بگیرید
بیشترشون نیروهای تازه‌نفس هستن‏.‏
اون‌ها نسبتاً بی‌تجربه‌ان‏.‏
آموزش‌های خیلی سریع و عجولانه‌ای دیدن‏.‏
و حالا یهو‏،‏ توی سال 1942‏،‏
قراره وارد میدون نبرد بشن‏.‏‏.‏‏.‏
علیه دشمنی که می‌شناسنش و ازش می‌ترسن‏.‏‏.‏‏.‏
چون می‌دونن حریف بسیار سرسختیه‏.‏
اون‌ها داستان‌های زیادی‏.‏.‏‏.‏
درباره اینکه ژاپنی‌ها تقریباً مثل سوپرمن هستن‏‏،‏‌ خوندن.‏
تا وقتی که واقعاً توی نبرد تن‌به‌تن باهاشون روبه‌رو نشیم‏،‏
هیچ‌وقت نمی‌فهمیم اون‌قدر خوب هستیم که از پسشون بربیایم یا نه‏.‏
توی تابستون 1942‏،‏ یه بمب‌افکن بی‏-‏17 آمریکایی‏.‏‏.‏‏.‏
حین گشت‌زنی معمولی گزارش می‌ده که ژاپنی‌ها دارن‏.‏‏.‏‏.‏
یه باند فرودگاه روی بزرگ‌ترین جزیره از جزایر سلیمان‏ می‌سازن.‏‏.‏‏.‏
گوادال‌کانال‏.‏
اگه ژاپنی‌ها موفق می‌شدن‏،‏
یه پایگاه هوایی روی گوادال‌کانال می‌ساختن‏.‏‏.‏‏.‏
و این پتانسیل رو داشت که.‏‏.‏‏.‏
خطوط ارتباطی با استرالیا رو‏ قطع کنه،‏
جایی که قرار بود نقطه شروعی باشه‏.‏‏.‏‏.‏
واسه هر عملیاتی که قرار بود‏.‏‏.‏‏.‏
از سمت اقیانوس آرام جنوبی آغاز بشه‏.‏
ما نمی‌تونستیم بذاریم این اتفاق بیفته‏.‏
آمریکایی‌ها می‌دونستن که استرالیا نقشی حیاتی‏.‏‏.‏‏.‏
توی حفظ تسلطشون روی اقیانوس آرام داره‏.‏
چیزی که این وسط،‏
به‌خصوص برای نیروی‌های تفنگداران دریایی آمریکا‏ در خطر بود،‏
این بود که اون‌ها تمام شرط‌بندی‌شون رو‏.‏‏.‏‏.‏
روی این ایده عملیات‌های آبی‌خاکی گذاشته بودن‏.‏
حالا وقتش بود که واقعاً برن و اجراش کنن‏.‏
اگه آمریکایی‌ها می‌خواستن قدرت‏.‏‏.‏‏.‏
ژاپن رو توی اقیانوس آرام عقب برونن‏.‏‏.‏‏.‏
باید نیروی زمینی وارد عمل می‌شد‏،‏
و این حضور زمینی قرار بود توی گوادال‌کانال اتفاق بیفته‏.‏
[7‏ آگوست 1942]
صبح زود 7 آگوست 1942‏.‏‏.‏‏.‏
لشکر اول تفنگداران دریایی به گوادال‌کانال نزدیک می‌شه‏.‏
اون‌ها اولین نیروهای آمریکایی هستن‏.‏‏.‏‏.‏
که توی جنگ جهانی دوم دست به حمله می‌زنن‏.‏
نکته جالب درباره تمام فرودهای آبی‌خاکی‏.‏‏.‏‏.‏
اینه که اگه با مقاومت روبه‌رو بشی و شناخت درستی‏.‏‏.‏‏.‏
از منطقه‌ای که داری واردش می‌شی نداشته باشی‏،‏
همیشه احتمال رخ دادن یه فاجعه وجود داره‏،‏
و این دقیقاً همون چیزی بود که توی گوادال‌کانال جریان داشت‏.‏
بعد از بمباران نیروی دریایی‏،‏ تفنگداران پیاده می‌شن‏.‏‏.‏‏.‏
و تلاش می‌کنن تا فرودگاه رو تصرف کنن‏.‏‏.‏‏.‏
و امنیت جزیره رو برقرار کنن‏.‏
اطلاعات جاسوسی‏.‏‏.‏‏.‏
برای فرود توی گوادال‌کانال اون‌قدر ناچیز بود‏.‏‏.‏‏.‏
که حتی نمی‌دونستن بخش‌های داخلی جزیره چه شکلیه‏،‏
و قطعاً این رو هم نمی‌دونستن که‏.‏‏.‏‏.‏
چه تعداد نیروی مدافع اونجا حضور دارن‏.‏
ده هزار تفنگدار دریایی به ساحل می‌رسن‏.‏
با کمال تعجب و خوشحالی‏،‏ رسیدن به خشکی بدون هیچ مقاومتی انجام می‌شه‏.‏
هیچ نیروی ژاپنی برای دفاع از ساحل اونجا نبود‏.‏
ژاپنی‌ها کلاً 2500 نفر توی جزیره داشتن‏،‏
که بیشترشون کارگرهای اجباری برای ساخت فرودگاه بودن‏.‏
تفنگداران دریایی از اینکه کار چقدر راحت پیش رفت تعجب کردن‏.‏
اون‌ها به سمت داخل جزیره حرکت می‌کنن و خیلی سریع فرودگاه رو می‌گیرن‏.‏
تفنگداران دریایی یه کمربند دفاعی‏.‏‏.‏‏.‏
دور تا دور باند فرودگاه می‌سازن‏،‏
و اسمش رو می‌ذارن ‏"‏فرودگاه هندرسون‏"‏‏،‏
به یاد یکی از خلبان‌های بمب‌افکن‏.‏‏.‏‏.‏
تفنگداران دریایی که توی نبرد میدوی کشته شده بود‏.‏
تدارکات تفنگداران دریایی روی گوادال‌کانال‏.‏‏.‏‏.‏
توسط ناوگروه نیروی دریایی آمریکا نزدیک ساحل نگه داشته شده بود‏،‏
ناوگروهی که توی تنگه ساوو لنگر انداخته بود‏.‏
اما دو روز بعد از فرود‏،‏
آرامش تنگه ساوو در هم می‌شکنه‏.‏
نصفه‌شب بود‏.‏
خدمه این رزم‌ناو‌های آمریکایی خواب بودن‏.‏
اون‌ها نتونستن سریع خودشون رو به پست‌های جنگی برسونن‏.‏
ظرف مدت 25 تا 30 دقیقه‏.‏‏.‏‏.‏
ژاپنی‌ها چهار رزم‌ناو متفقین رو غرق کردن‏،‏
و بیش از هزار ملوان متفقین رو کشتن‏.‏
این یه شکست فاجعه‌بار برای آمریکایی‌ها بود‏،‏
بدترین شکست نیروی دریایی از زمان پرل هاربر‏.‏
جنازه‌ها بودن که روی ساحل می‌اومدن‏.‏
صحنه وحشتناکی بود‏.‏
اون‌قدر کشتی آمریکایی غرق شده بود‏.‏‏.‏‏.‏
که تنگه ساوو به ‏"‏تنگه کف‌آهنی‏"‏ معروف شد‏.‏
ناوگروه که در برابر حملات هوایی آسیب‌پذیر بود‏،‏ عقب‌نشینی کرد‏.‏‏.‏‏.‏
اون هم قبل از اینکه بتونن‏.‏‏.‏‏.‏
تمام غذا و مهمات تفنگداران دریایی رو تخلیه کنن‏.‏
ژنرال وندگریفت فرمانده‏.‏‏.‏‏.‏
لشکر اول تفنگداران دریایی بود‏.‏
اون کاملاً حق داشت که از فرار کردن نیروی دریایی عصبانی باشه‏.‏
اما در عین حال خیلی حیاتی بود که‏.‏‏.‏‏.‏
به نیروهاش حس اعتمادبه‌نفس و اطمینان بده‏.‏
ما قراره از پس این شرایط بربیایم‏.‏
هر چی نباشه‏،‏ ما تفنگداران دریایی آمریکا هستیم‏.‏
اولین موج از نیروهای ژاپنی‏،‏ روز 18 آگوست.‏‏.‏‏.‏
توی شرق کمربند دفاعی تفنگداران دریایی پیاده شدن‏.‏
هدف اون‌ها‏.‏‏.‏‏.‏ فرودگاه هندرسون بود‏.‏
این فرودگاه توی موقعیت کلیدی قرار داشت‏.‏‏.‏‏.‏
تا خطوط کشتیرانی از آمریکا به استرالیا رو حفظ کنه‏.‏
اون خط تدارکاتی مثل عصب سیاتیک متفقین بود‏.‏
واسه همین‏،‏ این یه اتفاق بسیار جدی بود‏.‏
این وضعیت باید برای تفنگداران دریایی خیلی دلهره‌آور بوده باشه‏.‏
اون‌ها روی جزیره رها شده بودن‏.‏
می‌تونستن صدای نزدیک شدن کشتی‌های ژاپنی رو بشنون‏.‏
می‌دونستن که روزهای سختی در پیش دارن‏.‏
نیروهای زمینی چه گزینه‌هایی دارن؟
می‌تونی حمله کنی‏،‏ دفاع کنی یا عقب‌نشینی کنی‏.‏
خب‏،‏ حدس بزنین چی شد‏.‏
تفنگداران دریایی دیگه راهی برای عقب‌نشینی نداشتن‏.‏
پس هر اتفاقی هم که می‌افتاد‏،‏ باید تا پای جان می‌جنگیدن‏.‏
تفنگداران دریایی بی‌تجربه در آستانه رویارویی‏.‏‏.‏‏.‏
با سربازهای ژاپنی برای اولین بار بودن‏.‏
[21‏ آگوست 1942]
[گوادال‌کانال]
در گوادال‌کانال‏،‏ لشکر اول تفنگداران دریایی‏.‏‏.‏‏.‏
دور تا دور فرودگاه هندرسون سنگر گرفته بودن‏،‏
و خودشون رو برای حمله ژاپنی‌ها آماده می‌کردن‏.‏
فرماندهی نیروهای ژاپنی‏.‏‏.‏‏.‏
بر عهده سرهنگ کهنه‌کار‏،‏ ‏کیونائو ایچیکی‏ بود‏.‏
تفنگداران دریایی می‌دونستن که ژاپنی‌ها تا اون موقع‏.‏‏.‏‏.‏
فقط طعم پیروزی رو چشیده بودن‏.‏
کم‌کم داشتن به چشم موجوداتی با قدرت‌های ماورایی دیده می‌شدن‏.‏
شب‌ها بی‌صدا حرکت می‌کردن‏.‏ همه‌شون تک‌تیرانداز بودن‏،‏
نیازی به استراحت نداشتن‏.‏ به شدت متعصب بودن‏.‏
همه این ویژگی‌ها داشت از اون‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
یه دشمن در حد ‏ابر سامورایی‏ می‌ساخت‏.‏
روز 21 آگوست،‏
نیروهای ایچیکی به خطوط دفاعی تفنگداران دریایی حمله کردن‏.‏
تفنگداران دریایی با تفنگ‏،‏ خمپاره‏.‏‏.‏‏.‏
و شلیک مسلسل بهشون پاسخ دادن‏.‏
ژاپنی‌ها حدود 200 نفر رو‏.‏‏.‏‏.‏
فرستادن تا از این باریکه شنی عبور کنن‏،‏
اما همه‌شون درو شدن‏.‏
ایچیکی اصلاً به این تلفات اهمیت نداد‏.‏
اون دو بار دیگه هم حمله کرد‏.‏
اما تفنگداران دریایی عقب روندنشون‏.‏
درگیری‌ها بی‌رحمانه بود‏.‏‏.‏‏.‏
و بیشتر اوقات تن‌به‌تن می‌شد‏.‏
بعضی از سربازهای ژاپنی حتی از شمشیرهای سامورایی اجدادیشون استفاده می‌کردن‏.‏
نبرد تا ساعت 5 عصر اون روز تموم نشد‏.‏
‏44 تفنگدار دریایی کشته شده بودن‏.‏‏.‏‏.‏
اما نزدیک به 900 سرباز ژاپنی کشته شدن‏.‏
تفنگداران دریایی شوکه شده بودن‏.‏
چطور یه فرمانده گردان می‌تونه 900 نفر رو این‌طوری به کشتن بده؟
آخه کی این کار رو می‌کنه؟
بعد از نبرد‏،‏
سرهنگ ایچیکی خودکشی کرد‏.‏
فقط یه سرباز ژاپنی تسلیم شد‏.‏
ممکنه مُرده به نظر برسن‏،‏ اما اگه اسلحه داشته باشن‏،‏
وقتی از کنارشون رد می‌شی بهت شلیک می‌کنن‏.‏
اگه نارنجک داشته باشن‏،‏ ممکنه خودشون رو منفجر کنن‏.‏‏.‏‏.‏
تا شما رو هم با خودشون بکشن‏.‏
این یه نوع دشمن کاملاً متفاوت بود‏.‏
تفنگداران دریایی آمریکا روی گوادال‌کانال فهمیدن‏.‏‏.‏‏.‏
که برای مقابله با این وضعیت و محافظت از خودشون‏،‏
باید خودشون هم به همون اندازه بی‌رحم باشن‏.‏
و این موضوع باعث شکل‌گیری‏.‏‏.‏‏.‏
نوعی از جنگ به‌شدت وحشیانه شد‏.‏‏.‏‏.‏
که فکر می‌کنم توی جنگ جهانی دوم بی‌سابقه بود‏.‏
تفنگداران دریایی حالا فهمیده بودن که برای‏.‏‏.‏‏.‏
دفاع از گوادال‌کانال به چه چیزهایی نیاز دارن‏.‏
این جزیره تبدیل به میدون آزمایشی‏.‏‏.‏‏.‏
برای نسلی از جوان‌های آمریکایی شده بود‏.‏
ژاپنی‌ها حملات هوایی منظمی رو‏.‏‏.‏‏.‏
روی فرودگاه هندرسون انجام می‌دادن‏.‏‏.‏‏.‏
و به فرستادن نیرو و تدارکات‏.‏‏.‏‏.‏
به موقعیت‌های هجومی ادامه می‌دادن‏.‏
ژاپنی‌ها هر شب با استفاده از شناورهای ترابری سریع‏،‏
نیرو و تدارکات روی گوادال‌کانال پیاده می‌کردن‏،‏
مسیری که بعدها به ‏توکیو اکسپرس‏ معروف شد‏.‏
اون‌ها کاملاً مصمم بودن‏.‏‏.‏‏.‏
تا این جزیره رو پس بگیرن‏.‏
تمام استراتژی اون‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
برای پیشروی توی اقیانوس آرام جنوبی‏.‏‏.‏‏.‏
بر پایه بازپس‌گیری گوادال‌کانال بود‏،‏
و حاضر بودن تا جایی که می‌تونن‏.‏‏.‏‏.‏
نیروی بیشتری بفرستن‏.‏‏.‏‏.‏
تا مطمئن بشن کار رو تموم می‌کنن‏.‏
وندگریفت و کادر فرماندهیش اقدامات پیشگیرانه‌ای رو شروع کردن‏.‏‏.‏‏.‏
تا در صورت شکست خوردن و سقوط جزیره‏،‏ غافلگیر نشن
واسه همین شروع به سوزوندن اسناد اطلاعاتی حیاتی‏ کردن.‏
تا ماه اکتبر‏،‏ نیروهای ژاپنی‏.‏‏.‏‏.‏
تعدادشون رو به بیش از دو برابر رسونده بودن‏.‏
اما نیروی دریایی آمریکا هم می‌تونست تدارکات تفنگداران دریایی رو‏.‏‏.‏‏.‏
از پایگاه‌های تدارکاتی تازه‌تأسیس تأمین کنه‏.‏
نبرد گوادال‌کانال حالا به یه جنگ فرسایشی تبدیل شده بود‏.‏‏.‏‏.‏
کی اول تسلیم می‌شه؟
ژاپنی‌ها توی حمله‌های شبانه خیلی خوبن‏،‏
واسه همین شب‌ها وحشتناکن‏.‏
تصور کن یه بچه آمریکایی ‏19 یا 20 ساله باشی‏،‏
و توی یه سنگر انفرادی باشی‏،‏ شاید با یه نفر دیگه‏،‏ خب؟
یکیتون می‌خوابه‏.‏ اون یکی نگهبانی میده‏.‏
و می‌تونی صدای سنگرهای دیگه هم‌رزم‌هات رو بشنوی‏،‏
اما توی تاریکی دیده نمی‌شن.‏
یادتون باشه‏،‏ این جزیره‌ها شب‌ها واقعاً تاریک تاریک می‌شن.‏
و صدای جیغ کشیدن رو از یه سنگر دیگه می‌شنوی‏.‏
این مسئله مرگ و زندگیه‏.‏
اگه بخوابی‏،‏ شاید دیگه بیدار نشی‏.‏
این آدم تا 24 ساعت پیش پیشت بود‏.‏
حالا توی سنگر بغلی گلوش رو بریدن‏.‏
این یه جنگ تن‌به‌تنه‏.‏
این یه جنگ شخصیه‏.‏
و هر شب با تاریک شدن هوا‏،‏
ترس عمیق‌تر و عمیق‌تر می‌شه‏.‏
با اینکه از خواب محروم بودن‏،‏
غذای کافی نداشتن‏،‏
و با بیماری‌های استوایی می‌جنگیدن‏،‏
تفنگدارها روحیه‌شون رو حفظ کردن‏.‏
اما آمار تلفاتشون داره بالا میره‏،‏
و کم‌کم شک می‌کنن که به حال خودشون رها شدن‏.‏
خیلی‌ها دارن مالاریا و اسهال خونی می‌گیرن‏.‏
غذای کافی ندارن‏.‏
و روزبه‌روز توانایی انجام کارهاشون رو‏.‏‏.‏‏.‏
بیشتر از دست میدن‏.‏
ژنرال وندگریفت تخمین می‌زنه که کمتر از نصف‏.‏‏.‏‏.‏
نیروهاش توانایی جنگیدن دارن‏.‏
ژاپنی‌ها هنوز دارن میان‏.‏
گوادال‌کانال قراره جایی باشه که ژاپنی‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
به آمریکایی‌ها بهای رخنه کردن‏.‏‏.‏‏.‏
توی اون کمربند دفاعی رو یاد بدن‏.‏
اون‌ها میگن‏:‏ ببینید چقدر تلاش لازم داشت‏.‏
ببینید چقدر نیرو روی گوادال‌کانال از دست دادید‏.‏
فکر می‌کنید چقدر طول می‌کشه‏.‏‏.‏‏.‏
تا راهتون رو از میان اقیانوس آرام باز کنید؟
یه شب‏،‏ دو ماه بعد از شروع نبرد‏.‏‏.‏‏.‏
ژاپنی‌ها بمبارانی رو راه می‌اندازن که هدفش‏.‏‏.‏‏.‏
در هم شکستن روحیه تفنگدارهاست‏.‏
اما تفنگدارها فقط سنگرهاشون رو عمیق‌تر می‌کنن‏.‏
توی 80 دقیقه‏،‏ هزار گلوله توپ شلیک می‌شه‏.‏
داریم درباره گلوله‌های 35 سانتی‌متری حرف می‌زنیم‏،‏
که بعضی از بچه‌ها وزنشون رو به اندازه ماشین‌های کوچیک توصیف کردن‏.‏
بیشتر هواپیماهای تفنگدارها توی فرودگاه هندرسون‏.‏‏.‏‏.‏
توی این بمباران نابود شدن.‏
آمریکا تفنگدارها رو تقویت می‌کنه‏.‏‏.‏‏.‏
اما ژاپنی‌ها هم نیروهای خودشون رو تقویت می‌کنن‏.‏
کنترل جزیره‏.‏‏.‏‏.‏
و کل عملیات آمریکا توی اقیانوس آرام‏.‏‏.‏‏.‏
در خطره‏.‏
همه چشم‌ها به گوادال‌کاناله‏.‏
[اکتبر 1942]
در آمریکا‏،‏ گوادال‌کانال خبر صفحه اوله‏.‏
فکر همه درگیرشه‏.‏
گفته می‌شد که‏،‏
گوادال‌کانال یه اسم نیست‏،‏ بلکه یک احساسه‏.‏
شما جوانان آمریکایی امروز طوری رفتار می‌کنید‏.‏‏.‏‏.‏
که شایسته والاترین و‏.‏‏.‏‏.‏
غرورآفرین‌ترین سنت‌های ملت ماست‏.‏
تمام توجه افکار عمومی آمریکا‏.‏‏.‏‏.‏
روی این جزیره متمرکز شده‏.‏
روزولت می‌دونه‏.‏‏.‏‏.‏
این اولین حمله زمینی بزرگ آمریکا توی این جنگه‏.‏
و داره خیلی بد پیش میره‏.‏
اون‌ها باید گوادال‌کانال رو حفظ کنن‏.‏
روزولت یادداشتی برای روسای ستاد مشترک می‌فرسته و میگه‏‏،‏
می‌خوام از یه چیزی مطمئن بشم‏.‏‏.‏‏.‏
اینکه تمام نیروها‏،‏ کشتی‌ها و هواپیماهای موجود‏.‏‏.‏‏.‏
به نبرد روی گوادال‌کانال اختصاص داده بشن‏.‏
ما اینجا توی وطن کاملاً آگاهیم‏.‏‏.‏‏.‏
که چه وظایفی در قبال شما داریم‏.‏
ما ناامیدتون نمی‌کنیم‏.‏
این عملیات یه فرمانده جدید پیدا می‌کنه‏،‏
دریاسالار ویلیام ‏"‏بول‏"‏ هالسی‏.‏
ورود هالسی به این عملیات‏.‏‏.‏‏.‏
مثل شوک دادن به یه قلب ایستاده بود‏.‏
هالسی دقیقاً ابهت این کار رو داشت‏.‏
هالسی یه فرمانده قدیمی و سرسخت بود‏.‏‏.‏‏.‏
که همیشه موفق عمل کرده بود‏.‏
اون یه آدم اهل عمل و جنگجو بود‏.‏
برای درگیر شدن با ژاپنی‌ها بی‌تابی می‌کرد‏.‏
تکیه‌کلامش این بود‏:‏ محکم بهشون ضربه بزن‏،‏ سریع ضربه بزن‏،‏
و پی‌درپی بهشون ضربه بزن‏.‏
این دقیقاً با طرز فکر‏.‏‏.‏‏.‏
یه تفنگدار معمولی همخوانی داشت‏.‏
دریاسالار هالسی به تفنگدارها قول میده‏.‏‏.‏‏.‏
که هر حمایتی نیاز دارن رو روی گوادال‌کانال دریافت کنن‏.‏
فقط چند هفته بعد‏،‏ فرصت پیدا می‌کنه تا این رو ثابت کنه‏.‏
ناوگان بزرگی از ژاپن‏.‏‏.‏‏.‏
که 14 هزار نیرو رو حمل می‌کرد‏.‏‏.‏‏.‏
داره به گوادال‌کانال نزدیک می‌شه‏.‏
این پهنه آبی به اندازه یه وان حمام کوچیکه‏.‏
پس به خطر انداختن ناونبردها.‏‏.‏‏.‏
برای فرستادنشون به تنگه آیرون‌باتم‏،‏
منظورم اینه که واقعاً مو رو‏.‏‏.‏‏.‏
روی تن آدم سیخ می‌کنه‏،‏ حتی همین الان‏.‏
اما هالسی مصمم بود که قراره.‏‏.‏‏.‏
با تمام قوا بجنگه‏،‏
واسه همین تمام دار و ندارش رو وسط می‌ذاره.‏
[13‏ نوامبر 1942]
هالسی به گروه ضربت نیروی دریایی آمریکا دستور میده‏.‏‏.‏‏.‏
تا به ناوگان ژاپن توی تنگه حمله کنن‏.‏
به مدت دو روز‏،‏ کشتی‌های جنگی آمریکا و ژاپن‏.‏‏.‏‏.‏
توی تنگه ساوو با هم می‌جنگن‏.‏
درگیری‌ها شدیده‏.‏
این شدیدترین نوع نبرد کشتی با کشتیه‏.‏
نزدیک به دو هزار آمریکایی کشته شدن.‏‏.‏‏.‏
اما ژاپنی‌ها فقط می‌تونن‏.‏‏.‏‏.‏
یک چهارم از نیروهاشون رو پیاده کنن‏.‏
بول هالسی و نیروی دریایی آمریکا‏.‏‏.‏‏.‏
ورق رو برمی‌گردونن‏.‏‏.‏‏.‏
و ژاپنی‌ها شروع به عقب‌نشینی از گوادال‌کانال می‌کنن‏.‏
بیشتر تفنگدارهای روی گوادال‌کانال‏.‏‏.‏‏.‏
توسط ارتش آمریکا جایگزین می‌شن.‏
نسلی از آمریکایی‌ها به دنیا ثابت کردن‏.‏‏.‏‏.‏
که توانایی جنگیدن توی این جنگ رو دارن‏.‏
اما گوادال‌کانال این رو هم نشون داد‏.‏‏.‏‏.‏
که این نبرد چقدر طولانی و سخت هست.‏‏.‏‏.‏
و بهای پیروزی چقدر سنگینه‏.‏
این اولین درگیری مسلحانه‏.‏‏.‏‏.‏
بین ارتش ژاپن‏.‏‏.‏‏.‏
و تفنگدارها و سربازهای آمریکایی بود‏.‏
و توی اون پیروزی‏،‏ آمریکایی‌ها برنده بیرون اومدن‏.‏
هالسی قبل از نبرد این رو به بهترین شکل گفت‏‏،‏
ژاپنی‌ها به خواست خودشون پیشروی می‌کردن‏.‏
بعد از نبرد‏،‏ به خواست ما عقب‌نشینی کردن‏.‏
راه توکیو طولانیه‏،‏
اما گوادال‌کانال اولین قدمه‏.‏
تفنگدارهایی که ماه‌ها خط مقدم رو روی گوادال‌کانال حفظ کردن‏.‏‏.‏‏.‏
مطمئن بودن که کشورشون فراموششون کرده‏.‏
اما وقتی لشکر یکم تفنگداران دریایی‏.‏‏.‏‏.‏
توسط واحدهای ارتش جایگزین می‌شه‏.‏‏.‏‏.‏
و برای تجدید قوا به استرالیا فرستاده می‌شه‏،‏
می‌فهمن که در واقع قهرمانن‏.‏
توی اون سال‏،‏ یعنی 1942‏،‏
هیتلر عملیاتش رو‏.‏‏.‏‏.‏
علیه یهودی‌های اروپا‏.‏‏.‏‏.‏
به سطح غیرقابل‌تصوری می‌رسونه‏.‏