‫- یه جاسوس تو مدرسه‌مونه؟ ‫- من با بی‌نام‌ها نیستم. دارن برام پاپوش درست می‌کنن.
‫پدرم یه مکالمه‌ی ساختگی راه انداخت که رد گم کنه.
‫نمی‌خوان ما با هم کار کنیم. ‫از چیزی که قراره پیدا کنیم می‌ترسن.
‫مادربزرگ، درباره‌ی والدین واقعیم چی می‌دونی؟
‫هیچی نمی‌دونم.
‫فکر می‌کنی بهت دروغ گفته؟
‫همه‌تون سه روز می‌رید خونه.
‫لاکت داره هر کاری می‌کنه که نفهمم اسمشون چیه.
‫پیداش کردم.
‫کجا داری منو می‌بری، ایوری؟
‫بهتره سریع تموم شه.
‫اولین گروه سرویس‌های کروکزیت آماده‌ست...
‫بیرون منتظرن که همین الان تو رو با خودشون ببرن.
‫سه روز بی‌دغدغه، دور از قیافه‌ت.
‫بهم اعتماد کن، واسه فرار لحظه‌شماری می‌کنم.
‫ولی قبلش باید اینو ببینی.
‫این چیزیه که دارن قایمش می‌کنن.
‫ولاسکز و بابات.
‫والدینم.
‫اینم مدرک اینکه همه‌ چی یه سرپوش‌گذاری بزرگه.
‫می‌خوام از کروکزیت استفاده کنم ‫تا بالاخره حقیقت رو از زبون بابام بشنوم.
‫آره، موفق باشی.
‫اینجا حقیقت هیچ ارزشی نداره.
‫ولی من از زبون مادربزرگم حقیقت رو می‌گیرم.
‫همون مادربزرگی که درباره اون سکه ‫و والدینت بهت دروغ گفت؟
‫جرأت نداره تو روم دروغ بگه.
‫ولی بابات...
‫اینجا خالی میشه.
‫اونوقت قشنگ گیرش می‌ندازم.
‫دیگه جایی واسه قایم شدن نداره.
‫آخرین فراخوان برای کلک‌بازها.
‫ماشین‌هاتون منتظره.
‫بجنب.
‫همه دارن میرن خونه. ‫اگه الان برم، کسی شک نمی‌کنه.
‫هنوز نمی‌تونی بری.
‫همه نگاه‌ها رو آمیراست.
‫کسی به من شک نداره، ولی هر چی بیشتر بمونم...
‫مأموریتت تموم نشده. ‫هنوز یه تیکه از پازل باقی مونده.
‫یه درخواست ویژه از طرف کامیلیون.
‫هر چی بگی.
‫آزمون‌های اصلی در راهه. ‫اونا خیلی سخت‌گیرن که
‫کی رو وارد کروک‌هیون کنن.
‫واسه همین اون به هویت و ‫یه کارت بیومتریک نیاز داره.
‫اگه موفق بشم چی؟ می‌تونم برگردم خونه؟
‫کامیلیون رو بفرست تو کروک‌هیون، ‫اون‌وقت اونم تو رو میاره بیرون.
‫گابریل!
‫سرویس داره میره.
‫این آخرین فرصتته که از جزیره بری بیرون.
‫آمیرا. انگار داری در جهت مخالف میری.
‫نه، در واقع تصمیم گرفتم بمونم.
‫دلیل خاصی داره؟
‫آره. می‌خوام ثابت کنم کی برام پاپوش درست کرده...
‫واسه همین باید گابریل رو پیدا کنم.
‫برات پاپوش درست کردن؟
‫آره، معلومه که درست کردن.
‫فرض می‌کنم مدرک خیلی محکمی داری.
‫- دارم روش کار می‌کنم. ‫- خوبه. خوبه.
‫کروکزیت خوبی داشته باشی.
‫هورا!
‫- دوباره کنار هم. ‫- عجب حس خوبی داره.
‫گببستر! گوشیتو بده من رفیق.
‫- شماره‌هامونو رد و بدل کنیم. ‫- خب، یادت رفته که من ندارم؟
‫آخه اصلاً چطوری سر می‌کنی؟
‫اگه تو کروکزیت بخوایم بهت زنگ بزنیم چی؟
‫چرا باید بخواید؟ ‫فکر کردم کل هدف کروکزیت اینه که
‫بتونیم از دست همدیگه راحت بشیم.
‫خب، بعضی‌هامون به اون خوش‌شانسی نیستیم.
‫من گیر اون دوقلوهای احمق افتادم.
‫بیا.
‫دستت رو بده به من.
‫شماره‌تو بده بهش.
‫اگه ذره‌ای رحم تو وجودت هست، یه زنگ بزن.
‫احتمالاً نیاز میشه نجاتم بدی.
‫یا یه وکیل جور کنی.
‫قبل از اینکه برید، یه هشدار دوستانه.
‫مریت‌ها باید همیشه داستان پوششی‌شون رو حفظ کنن.
‫یادتون باشه، شما تو آکادمی سنت جود هستید.
‫تحت هیچ شرایطی کلک‌باز‌ها نباید
‫مهارت‌های خاصشون رو تو دنیای بیرون استفاده کنن.
‫چون باور کنید، ما حتماً می‌فهمیم.
‫خوش بگذره.
‫داری برمی‌گردی پیش عمو آندری؟
‫آره.
‫تو چی؟ مادربزرگت می‌دونه داری میای؟
‫قراره سورپرایز بشه.
‫خوب گوش کنید. ‫بقیه، برید آماده بشید واسه سرویس بعدی.
‫کمی بی‌کله‌گی نیست؟ اینکه بذاریم آزادانه بچرخن.
‫اونا شاگردای ما هستن، نه زندانی‌هامون.
‫خب، حداقل تشخیص چهره
‫یعنی می‌تونیم به صورت زنده ردیابیشون کنیم.
‫می‌خوام تک‌تک مریت‌ها تحت نظارت دائم باشن.
‫نباید حتی برای یه ثانیه ازشون چشم برداریم.
‫مادربزرگ؟
‫مادربزرگ؟!
‫پنلوپه. ‫بیا تو. لازم نیست در بزنی.
‫می‌خوام چند تا سوال مستقیم ازت بپرسم ‫و ممنون می‌شم
‫- جواب‌های مستقیم بدی. ‫- البته. ولی چون مهمون داریم،
‫شاید بهتر باشه بذاریم واسه بعد؟
‫داشتم توضیح می‌دادم که
‫در طول کروکزیت، اینجا دیگه مدرسه نیست.
‫اینجا خونه‌ی ماست. ‫یعنی نیکی و آمیرا حالا مهمون‌های ما هستن.
‫- چرا هنوز اینجان؟ ‫- مامان و بابای من هر دو سر کارن،
‫و بابات گفت می‌تونم بمونم. ‫امیدوارم مشکلی نداشته باشی.
‫تازه فهمیدم این بهترین فرصته ‫که برای آزمون‌ها تمرین کنم.
‫می‌دونی، ما سه تا لگسی ‫کل اینجا رو واسه خودمون داریم...
‫این واقعاً فرصتیه که بهتر همدیگه رو بشناسیم.
‫می‌دونم که هر کاری از دستت برمیاد می‌کنی ‫تا کاری کنی که جفتشون
‫احساس راحتی کنن.
‫هی! اید هستم. یا درگیر
‫کار و بارم یا گوشیم شارژ نداره ‫چون اد شارژرم رو کش رفته.
‫می‌دونی وقتی صدای بیپ رو شنیدی ‫باید چیکار کنی.
‫آره، گوشیت رو جواب بده، اید! ‫همه چیز مادربزرگم قطع شده.
‫نه گرمایشی، نه برق، نه آب.
‫و برای درست کردن قبض‌هاش به کمکت نیاز دارم.
‫ببین، اگه نتونم اینو حل کنم، امکان نداره برگردم.
‫و...
‫سلام؟ کسی اونجاست؟
‫گابریل!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫راستش، چیزی نیست که بخوای نگرانش باشی.
‫فقط یه سوءتفاهم کوچیکه.
‫ولی سوءتفاهم نیست، هست؟
‫قبض‌هات رو پرداخت نکردی.
‫خب... یه هفته یا ده روزی بود ماه پیش
‫که یکم مریض بودم. الان خوبم.
‫ولی باعث شد نتونم مثل همیشه کار کنم، ‫واسه همین
‫آقای مرسیه حقوقم رو یکم کم کرد.
‫- یه کم؟ ‫- راستش...
‫چقدر، مادربزرگ؟
‫کل اون ماه. هزار تا.
‫به خاطر اینکه مریض بودی هزار تا ازت دزدید؟
‫- دزدی نبود، عزیزم. ‫- ولی دست کمی هم نداشت.
‫و من اصلاً خبر نداشتم مریضی.
‫چرا این همه راز رو ازم قایم می‌کنی؟
‫قایم نمی‌کنم! همینه دیگه.
‫دیگه هیچ‌چیزی رو ازت پنهون نکردم.
‫الکی میگی.
‫پشت تلفن وقتی درباره ‫والدین واقعیم ازت پرسیدم، گفتی
‫نمی‌دونی کی هستن.
‫ولی داشتی دروغ می‌گفتی.
‫نیکی، نمی‌خوام بی‌ادبی کنم ‫ولی چطور یه لگسی هستی و با یه کار
‫ساده مشکل داری؟ ‫مگه بقیه ما روی تخت‌خوابمون
‫قفل نداشتیم؟
‫اگه وقتی سه تامون هستیم اینطوری باشم،
‫تو آزمون‌ها چطوری می‌خوام باشم؟ ‫قراره جلوی
‫کل مجتمع کلک‌بازها آبروی خودمو ببرم.
‫کل مجتمع کلک‌بازها نیست.
‫فقط ۲۰ نفر یا همین حدودا هستن.
‫و این ۲۰ نفر کین؟
‫افراد مهم. والدین.
‫و سیسمن خودش تک‌تک مهمون‌ها رو چک می‌کنه.
‫والدین تو میان، نیکی؟
‫مادرم امیدوارم بیاد.
‫اگه بتونه اسمش رو توی لیست مهمون‌ها رد کنه. ‫تو چطور، آمیرا؟
‫نه. نه، خانواده‌ی من اینجا محبوب نیستن.
‫با توجه به اینکه همه فکر می‌کنن برادرم با بی‌نام‌هاست.
‫و نصف مدرسه فکر می‌کنن منم هستم.
‫هنوز نمی‌فهمم چرا سیسمن ‫اونطوری تو رو با خودش کشید برد.
‫یکی داره برام پاپوش درست می‌کنه.
‫ولی اگه تصمیم گرفته ولت کنه، ‫حتماً سیسمن فکر می‌کنه بی‌گناهی.
‫نه. اگه دست سیسمن بود، ‫الان هنوز باید حبس می‌بودم.
‫این بابات بود که حرفش رو رد کرد.
‫اون زمان توی یه هتل شیک خدمتکار بودم.
‫یه شب، یه زوج با یه بچه اومدن.
‫تو با اون چشم‌های درشت قهوه‌ایت بهم خندیدی ‫و من دیگه نتونستم فراموشت کنم.
‫زنه گفت، حتماً ازت خوشش اومده... ‫اون هیچ‌وقت به غریبه‌ها لبخند نمی‌زنه.
‫اون شب اونا می‌خواستن برن بیرون،
‫گفتن می‌تونی یکم مراقبش باشی؟ ‫۵۰ پوند بهم داد.
‫۵۰ پوند؟
‫خب، باشه، خیلی ممنون.
‫کل شب رو باهات نشستم
‫ولی اونا هیچ‌وقت برنگشتن.
‫واسه همین وقتی داشتن دنبال والدینت می‌گشتن، ‫تو رو با خودم بردم خونه.
‫ولی معلوم شد اسم‌هایی که باهاش ‫ثبت‌نام کرده بودن واقعی نبوده.
‫هیچ‌وقت اسم واقعی‌شون رو نفهمیدی؟
‫نه.
‫خلاصه، یه روز شد یه هفته، بعد یه ماه و...
‫فکر می‌کردم دیگه از سن مادر شدن من گذشته.
‫با این قضیه کنار اومده بودم.
‫خیلی تلاش کردم که عاشقت نشم.
‫ولی شکست خوردم، مگه نه؟ ‫بدجور هم شکست خوردم.
‫پس منو به فرزندی قبول کردی؟
‫خب، در نهایت، یه پلیس
‫اومد که تو رو ببره
‫و من داغون شدم
‫و تو داشتی از ته دل گریه می‌کردی و...
‫خب، پلیسه دلش برای هر دومون سوخت.
‫گفت که چطور خودش توی پرورشگاه ‫بزرگ شده، چطور درست نیست
‫وقتی می‌بینه چه مادر خوبی برات هستم ‫ما رو از هم جدا کنه، و...
‫گفت ممکنه به خاطر این کار ‫شغلم رو از دست بدم.
‫ولی، خب، اون ما رو از سیستم حذف کرد
‫و تو رو به من داد.
‫پس هیچ‌وقت قانونی منو به فرزندی قبول نکردی؟
‫تو مال منی، عزیزم.
‫هیچ‌وقت، هیچ‌وقت به این شک نکن.
‫ولی نه از نظر قانون.
‫برای همینه که تمام عمرم رو با ترس و لرز گذروندم
‫هر جا که آدما کنجکاو می‌شدن، نقل مکان کنم.
‫همیشه منتظر این بودم که در رو بزنن.
‫واسه همین بود که باید نامرئی می‌موندیم.
‫همه‌چی نقدی.
‫بدون هیچ قرارداد.
‫پس واسه همینه که باید برای مرسیه‌ها کار کنی.
‫خیلی وقته که از این روز وحشت داشتم.
‫ولی حالا تموم شده. ‫و آسمون که به زمین نیومده، مگه نه؟
‫این من و تو هستیم در برابر دنیا.
‫درست نمی‌گم، مادربزرگ؟
‫[دفتر مرکزی مرسیه]
‫ببخشید. باید با آقای مرسیه صحبت کنم.
‫اون یه اشتباه جدی کرده و باید جبرانش کنه.
‫فکر کردی اولین نفری هستی ‫که با یه داستان اشک‌آور میای اینجا؟
‫شنبه‌ست. آقای مرسیه اینجا نیست.
‫و حتی اگه بود هم، کارای خیلی مهم‌تری داره
‫که به غرغر امثال تو گوش بده.
‫بزن به چاک... گمشو برو.
‫چه عجب، فرصت شد حرف بزنیم.
‫میز برای چی چیده شده...؟
‫زمان‌بندی عالیه، خانم‌ها. پنج دقیقه تاخیر.
‫هیچی بی‌ادبانه‌تر از مهمون وقت‌شناس نیست.
‫راحت باشید.
‫همون‌طور که می‌بینید، من آماده‌م.
‫جکی رو برای آخر هفته مرخص کردم، پس متاسفانه
‫مجبورید دستپخت منو تحمل کنید. ‫بین خودتون حرف بزنید.
‫برم پیش‌غذاها رو از آشپزخونه بیارم.
‫خب... تا الان کروکزیت‌تون رو چطور گذروندید؟
‫داریم برای آزمون‌ها مرور می‌کنیم. ‫مخصوصاً نفوذ.
‫درست نمی‌گم، آمیرا؟
‫متأسفانه کلی عقب‌موندگی دارم که باید جبران کنم.
‫خیلی متواضعی، نیکی.
‫مطمئنم استعدادهای پنهان داری.
‫البته استعداد اصلی تو توی فریب‌کاریه، نه؟
‫درست مثل مادرم.
‫اون خیلی راحت می‌تونه... غیب بشه.
‫درست نمی‌گم، پدر؟
‫اون یه استعداد نسلیه. خیلی بهش افتخار می‌کنیم.
‫قزل‌آلا چطوره؟ یکم بی‌مزه نیست؟
‫عالیه، آقای لاکت. ‫کجا یاد گرفتید این‌ طوری آشپزی کنید؟
‫خب، یه بار با یه آتش‌افروز سیسیلی هم‌سلول بودم.
‫توی کباب کردن ماهی نابغه بود.
‫البته یه عادت داشت که می‌سوزوندش.
‫خودت گرفتیش؟ توی دریاچه؟
‫این‌بار نه. سپردمش به باغبان‌ها.
‫نخواستی از قلاب آزادشون کنی؟
‫اون‌وقت همه‌مون گشنه می‌موندیم.
‫زیاد طرفدار آب نیستم.
‫با اینکه همیشه از ماهی‌گیری خوشم می‌اومد.
‫یه حس خاصی داره؛ گذاشتن طعمه،
‫منتظر موندن واسه اینکه ماهی کوچولو نوک بزنه،
‫و بعد بالا کشیدنش.
‫مطمئن نیستم اون‌قدر صبر داشته باشم.
‫ترجیح میدم کس دیگه‌ای برام بگیرتش.
‫مادربزرگ؟
‫گیبستر! جالوف آوردیم!
‫معرکه‌ست!
‫دوستات تصمیم گرفتن غافلگیرت کنن.
‫- قشنگ نیست؟ ‫- خیلی دلم برات تنگ شده بود، رفیق.
‫نیکی، یادم بنداز چرا برای کروکزیت نرفتی خونه.
‫مامان و بابام هر دو سر کارن.
‫راستی، خونه‌تون کجاست؟ ‫هیچ‌وقت نشنیدم درباره خانواده‌ت حرف بزنی.
‫راستش رو بخوای، خانواده‌ی هیچ‌کس ‫به اندازه‌ی تو دهن‌به‌دهن نمی‌چرخه.
‫بیچاره. نباید آسون باشه.
‫عکس داری؟ شاید توی اتاقت؟
‫- می‌دونی که ندارم، آمیرا. ‫- از کجا باید بدونم؟
‫چون دزدکی وارد اتاق من شدی.
‫نمی‌خواستم چیزی بگم.
‫ولی بوی خیلی خاصی میدی.
‫عود. من نسبت به بو خیلی حساسم.
‫دزدکی رفتی تو اتاقش؟ چرا؟
‫تمرین نفوذ.
‫اون قفل‌های آموزشی خوبن ‫ولی هیچی جای تمرین واقعی رو نمی‌گیره.
‫این نشون‌دهنده‌ی ابتکار خوب توئه، آمیرا.
‫ممنونم، آقای لاکت.
‫پس چرا اتاقت این‌قدر خالیه، نیکی؟
‫حتی یه وسیله شخصی هم دیده نمیشه.
‫والدین من هر دو از استادان این کاره‌ان.
‫تقریباً هیچ عکسی ازشون وجود نداره.
‫خیلی ریسکش بالاست.
‫ولی مادر منم استاده و من عکساشو دارم.
‫خوبه، وگرنه یادم نمی‌موند چه شکلیه.
‫خیلی هم زمان نگذشته.
‫ماه‌ها گذشته!
‫نمی‌خواید راجب یه چیز دیگه حرف بزنیم؟
‫میشه نه؟ چطوره یه بار برای همیشه طفره نریم
‫یا فریب ندیم یا چیزی رو پنهان نکنیم؟
‫چطوره برای یک‌بار هم که شده ‫یه گفتگوی صادقانه داشته باشیم؟
‫ما کلک‌بازیم.
‫به صداقت بیش از حد بها داده شده.
‫پس لطفاً درباره سنت جود بهم بگو.
‫گابریل چیزی بهم نمیگه.
‫یعنی، چی بگم؟
‫یه مدرسه‌ی کاملاً معمولیه.
‫درست نمی‌گم، اد؟
‫آره.
‫برنامه درسی‌مون کاملاً عادیه و تأکیدش
‫بیشتر روی کارهای عملیه تا تئوری.
‫عملی، مثل چی...؟
‫خب چطور پیدام کردید؟
‫آسون نبود.
‫چند تا سرنخ کوچیک از تحقیق و تفحص دقیقی که روی
‫- تو و مادربزرگت انجام دادیم داشتیم. ‫- چرا گوشیت رو جواب ندادی؟
‫کسی شماره‌ی مخفی رو جواب نمیده.
‫همه اینو می‌دونن.
‫پس فکر می‌کنی از پسش برمیای؟ ‫قبض‌هاش رو درست کنی؟
‫ببخشید، گیبستر.
‫یه هفته طول می‌کشه ‫و خیلی مشکوک به نظر می‌رسه.
‫پس تمام این راه رو اومدی فقط که بگی نه.
‫گفته بودی دیگه برنمی‌گردی.
‫ولی بدون گیبستر، دار و دسته‌ای وجود نداره.
‫پس چی کار می‌تونیم بکنیم؟
‫خب، یه راه هست که بتونی کمک کنی.
‫ولی نمی‌دونم پایه‌ش هستید یا نه.
‫نمی‌دونم اون داد و بیداد سبک‌سرانه چی بود،
‫ولی ترسیدم جلوی مهمونا آبرومون بره.
‫چطور نقش یه خانواده‌ی شاد رو ‫بازی کنم وقتی داری
‫درباره‌ی همه‌ چی بهم دروغ میگی؟
‫مامان. آمیرا. گابریل.
‫و هرچی به حقیقت نزدیک‌تر میشم، ‫تو سریع‌تر داری
‫ازش فرار می‌کنی.
‫چطوری قراره به حرفات اعتماد کنم؟
‫چطور قراره یه جواب درست و حسابی ازت بگیرم؟
‫بهتره باهام بیای.
بوی دردسر میده
‫صد در صد.
‫می‌دونستم یه همچین چیزی پیش میاد.
‫به نیرو کمکی نیاز داری.
‫می‌زنیم به دفتر مرسیه‌ها. ‫میریم تو بخش حقوق و دستمزد.
‫هزار تایی که از مادربزرگ دزدیدن رو برمی‌گردونیم.
‫بعد هم می‌زنیم بیرون.
‫اونا مخصوصاً هشدار داده بودن ‫که از مهارت‌هامون استفاده نکنیم.
‫از کجا قراره بفهمن؟
‫چون همه‌جا چشم دارن!
‫تازه فرق هست بین دزدکی رفتن توی مدرسه
‫با یه سرقت واقعی.
‫دقیقاً، رفیق. این دیگه فقط بحث امتیاز نیست.
‫داریم یه اشتباه بزرگ رو جبران می‌کنیم.
‫و گابریل هم می‌تونه برگرده به کروک‌هیون.
‫من پایه‌م.
‫انگیزه وسیله رو توجیه می‌کنه.
‫نقشه چیه؟
‫اول از همه، باید به ‫مانیتورهای امنیتی‌شون دسترسی پیدا کنیم.
‫این نباید خیلی سخت باشه.
‫فقط سیگنال رو ایزوله می‌کنیم، ‫تصویر رو کپی می‌کنیم و رو حالت لوپ می‌ذاریم،
‫دقیقاً مثل کاری که تو کتابخونه کردیم.
‫یه نگهبان هست.
‫آدم باحالیه. شکموئه.
‫سفارش غذا رسید!
‫زودباش، زودباش، زودباش.
‫هی رفیق. اسمت چیه؟
‫من چیزی سفارش ندادم.
‫شاید کس دیگه‌ای تو ساختمونه؟
‫هیچ‌کس دیگه‌ای اینجا نیست. ‫پس گمشو برو.
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫ما... لوپش کردیم!
‫ببین رفیق، من یه وظیفه دارم.
‫این ماهی و چیپس بزرگ رو بدم به این آدرس.
‫پس دارم همینو انجام میدم.
‫حیفه ماهی به این خوبی حروم شه، نه؟
‫بگیرش، مهمون من.
‫بزن به چاک.
‫خوش اومدید به مرسیه‌ها. ‫از این طرف.
‫بخش حسابداری طبقه ششمه!
‫طبقه شش؟ ‫حتماً می‌تونیم با آسانسور بریم، نه؟!
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫از کی تا حالا یه غار تنهایی داشتی؟
‫از سن تو. و وقتی داشتم دنبال مامانت می‌گشتم،
‫می‌اومدیم اینجا، ما...
‫نه! بس کن! بس کن!
‫خیلی اطلاعات دادی، دیگه نگو.
‫فکر کردم دنبال اطلاعاتی.
‫مگه واسه همین اینجا نیستیم؟
‫که بتونی درباره آمیرا ازم بپرسی؟
‫- اون جاسوسه؟ ‫- دلیلی ندارم که این فکر رو کنم.
‫- ولی اون مدارک... ‫- قرائن و شواهد ناقصه.
‫- کارت دزدیده شده‌ی باغبان؟ ‫- تو کارت اتاق مدارک رو دزدیدی.
‫وارد کتابخونه شدی. شبکه کلک‌بارها رو هک کردی.
‫پس اگه کسی جاسوس باشه، پنلوپه...
‫آمیرا میگه دارن واسش پاپوش می‌سازن.
‫اینجا باعث میشه همه به هم شک کنن.
‫یا نکنه باورش کردی؟
‫به نظرم چرته.
‫مثل تماس ساختگیت با مامان.
‫- چی باعث شد فکر کنی ساختگیه؟ ‫- می‌دونم که اون تو عملیات گم شده!
‫پس چطوری تونستی همین‌طوری بهش زنگ بزنی؟
‫و چطوری اون مکالمه دقیقاً همون چیزی بود
‫که من شنیدمش؟
‫چون می‌خواستم بشنویش.
‫چون اون‌همه زحمت کشیدی ‫و برام شنود گذاشتی، می‌خواستم
‫یه چیزی بهت بدم. ‫امیدوار بودم تئوری‌های توطئه‌ت رو
‫تموم کنه، ولی خب، الان اینجاییم.
‫من رو دست‌کم نگیر.
‫اگه می‌خواستم دست‌کم بگیرمت، اصلاً اینجا نبودیم.
‫اون با یه سیم‌کارت یک‌بار مصرف بهم زنگ زد.
‫محلش ثبت نشده چون ماهیت ماموریتش یعنی اینکه
‫اگه غیر از این کار می‌کرد، جونش به خطر می‌افتاد...
‫ماهیت ماموریتش؟
‫منظورت اینه که برای دستگیری لئوپارد؟
‫[طبقه ششم - حسابداری]
‫چقدر طول می‌کشه به بخش حسابداری دسترسی پیدا کنیم؟
‫حدود ده دقیقه. شاید بیشتر.
‫برگرد رو دوربین یک.
‫حتماً مانیتورش رو لوپ کردن.
‫اگه این‌قدر اشتباه نبود، بهشون افتخار می‌کردم.
‫کاسپین باید اینو ببینه.
‫پس این تئوری توطئه‌ست؟
‫تو دستور حمله به لئوپارد رو دادی ‫و حالا اون دنبال انتقامه.
‫داری تک‌تک کلک‌بازها رو به خطر میندازی...
‫فکر کردی قبلش در خطر نبودیم؟ ‫هیچ پشیمونی‌ای ندارم.
‫دنیا بدون اون بی‌نهایت امن‌تر می‌شد.
‫مامان چی؟ ‫از اینکه فرستادیش پشیمون نیستی؟
‫فرستادمش؟ فکر کردی این انتخاب من بود؟
‫هر کاری از دستم برمیومد کردم که منصرفش کنم.
‫ولی مادرت رو می‌شناسی دیگه.
‫نه سال طول کشید ‫تا راضی بشه باهام ازدواج کنه.
‫بالاخره راضی شد؛ اتفاقاً همین‌جا.
‫اونم به اندازه تو کله‌شق و رو مخه.
‫اون با وجود من رفت، نه به خاطر من.
‫و اگه حقیقت رو بخوای بدونی، گاهی اینجا می‌شینم،
‫و آرزو می‌کنم قایقش تو افق پیدا بشه، چون...
‫چون دلم براش تنگ شده.
‫دقیقاً به اندازه‌ای که تو دلتنگشی.
‫می‌تونم باهاش حرف بزنم؟ لطفاً؟
‫کاش می‌تونستی.
‫ولی به دلایل امنیتی، من تنها رابطش هستم.
‫و اگه براش نامه بنویسم، ‫می‌تونی به دستش برسونی؟
‫چطور یه شرکت به این بزرگی ‫فقط سه نفر رو تو لیست حقوقش داره؟
‫این چه تشکیلات داغونیه.
‫اگه مادربزرگت تو سیستم نباشه، ‫نمی‌تونیم پولش رو پس بگیریم.
‫چی؟ پس همه‌ش وقت تلف کردن بود؟
‫قراردادی در کار نیست.
‫معلومه که تو سیستم نیست. ‫نکته‌ش هم همینه.
‫واسه همینه که مجبور شده براشون کار کنه.
‫بدون کاغذبازی. فقط نقد.
‫همینه! همه‌ چی با پول نقد انجام میشه.
‫یعنی یه جایی تو این ساختمون...
‫یه عالمه پول نقد هست.
‫دفتر مرسیه. طبقه یازدهم. بریم.
‫صبر کنید!
‫[طبقه یازدهم - دفتر مدیرعامل]
‫پول‌ها کجاست؟
‫این دزدهای کوچولو. درست زیر بیخ گوش نگهبان.
‫ببین. رد انگشت روی دیوار.
‫چرا باید اونجا باشن؟
‫وای.
‫- ایولا! ‫- می‌تونی بازش کنی؟
‫- اگه گوشی پزشکی داشتم آره. ‫- حالا باید برم اورژانس.
‫اد، گوشیت چی؟ هندزفری‌ها.
‫اگه صدا رو تا آخر زیاد کنی.
‫اون یه رینولدز ۱۹۳۶ـه.
‫جیا باید تو ۶ دقیقه بازش کنه.
‫کدوم احمقی پیشنهاد داد کروکزیت برگزار کنیم؟
‫تو، فقط تو.
‫فکر کردی قراره چی بشه؟
‫این نه.
‫دارن چیکار می‌کنن؟ این یه گاوصندوقه؟
‫- این سرقته؟ ‫- پنلوپه، تو نباید اینجا باشی.
‫چی...؟
‫اون چیه؟
‫اینا... بی‌نام‌ها هستن، مگه نه؟
‫یکی باید بهشون هشدار بده!
‫برو بیرون، همین الان! برو بیرون!
‫پنلوپه، بیرون! زود باش.
‫کد قرمز داریم.
‫تکرار می‌کنم، کد قرمز داریم.
‫بیرون!
‫سیسمن، لطفاً جواب بده.
‫نیروی کمکی فوری لازمه.
‫این کد قرمزه. ‫چهار تا کلک باز در خطر فوری هستن.
‫تکرار می‌کنم، خطر فوری.
‫کد قرمز. چهار کلک‌باز در خطر جدی.
‫لطفاً جواب بده!
‫[در دفتر آقای مرسیه بازه]
‫صبر کنید.
‫وایسید.
‫اومدیم اینجا که پولی که مرسیه بدهکاره رو برداریم.
‫بیشتر از اون برداریم، دیگه خودمون دزدیم.
‫لعنت! بعضی وقتا، آدم بودن درد داره.
‫هزار پوند.
‫بدون شما بچه‌ها نمی‌تونستم انجامش بدم.
‫معلومه!
‫تماس ناشناس؟
‫رد کن!
‫نگهبانه.
‫خداحافظ، وایولت.
‫سلام، کامیلیون.
‫تیم تخلیه کجاست؟ زود باشید!
‫برو، برو، برو!
‫نه!
‫پنلوپه؟ میگه اون داره زنگ میزنه.
‫فکر کنم یعنی با تو کار داره.
‫- سلام. ‫- باید همین الان برید بیرون!
‫از کجا؟
‫من دارم کنار مادربزرگم ریلکس می‌کنم.
‫دقیقاً می‌دونم کجایی، و در خطر جدی هستید.
‫- منظورت چیه؟ ‫- منظورم اینه که فرار کنید!
‫- زود باشید! زود باشید! ‫- چرا تکون نمی‌خوریم؟
‫در!
‫بکشش کنار!
‫اینا چی می‌خوان؟
‫اینا کین؟
‫اونان، گابریل.
‫بی‌نام‌ها هستن.
‫پنلوپه، بهت گفتم برو بیرون.
‫باید صفحه‌نمایش‌هات رو ببینم.
‫یکی‌شون توی پذیرش منتظرته، گابریل.
‫داره باهاشون حرف می‌زنه.
‫اون یکی...
‫...نمی‌تونم ببینمش.
‫از پله‌ها می‌ریم. ‫از همون راهی که اومدیم برمی‌گردیم.
‫نه، صبر کن! دید نداریم!
‫گابریل، بزن بیرون!
‫گابریل!
‫گابریل، وقتی میگم آرنج چپت رو بکوب عقب، ‫به حرفم گوش کن...
‫الان!
‫یه مانیتور جلوی پاته.
‫قاپش بزن و بچرخونش!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫می‌شناسمش. این برادر آمیر‌است.
‫ایشان داوان.
‫- بقیه زدن بیرون؟ ‫- دارم سعی می‌کنم پیداشون کنم.
‫گابریل! تله بود! بزن بیرون!
‫- گابریل، برگرد! ‫- گابریل، بدو! بدو!
‫ولشون کنید! اون کسی که می‌خواید منم.
‫ازش دور شو.
‫ولش کن!
‫گابریل!
‫زودباش، از این طرف! بزن بریم!
‫پاشو!
‫زودباش! بجنبید، بجنبید!
‫بریم! بریم! بریم!
‫وای!
‫خطر رفع شد!
‫خب، یه ذره زیادی نزدیک بود
‫به خطر، عزیزم.
‫خب، حالا.
‫بی‌صبرانه منتظرم اینو به سیسمن بگم.
‫می‌تونم توضیح بدم.
‫شرط می‌بندم می‌تونی.
‫بهتون هشدار دادیم از مهارت‌های کلک‌بازی‌تون استفاده نکنید.
‫کاملاً واضح بودیم.
‫آخه این همون چیزیه که براش آموزش دیدیم.
‫انگیزه وسیله رو توجیه می‌کنه، مگه نه؟
‫تازه آموزشتون شروع شده.
‫عملیات‌ها باید مجوز داشته باشن.
‫- ما خودسر نیستیم! ‫- قوانین کروک‌هیون واسه همینه...
‫که امنیتتون رو حفظ کنیم. ‫این چیزیه که وقتی خودسرانه عمل می‌کنید پیش میاد!
‫نمی‌تونستم همین‌طوری بشینم تماشا کنم.
‫می‌تونستی بیای پیش ما، گابریل!
‫اگه مرسیه‌ها اینو به تو ربط می‌دادن چی، هان؟
‫اوضاع رو برای مادربزرگت ده برابر بدتر می‌کردی.
‫ما مطمئن می‌شیم که اونا نتونن
‫این کار رو به تو یا مادربزرگت ربط بدن.
‫ولی خودتون رو انداختید توی خطر جدی؛ ‫این نمی‌تونه بی‌مجازات بمونه.
‫چون تلاش واسه دزدیده شدن ‫توسط بی‌نام‌ها به اندازه کافی تنبیه نبوده؟
‫اونا اومدن سراغ من.
‫چرا من؟ و از کجا می‌دونستن کجام؟
‫می‌تونیم تو کروک‌هیون درباره‌ش حرف بزنیم.
‫آره، ولی من برنمی‌گردم!
‫تا وقتی مادربزرگم رو ندیدم نه.
‫پنج دقیقه.
‫بعدش باید بزنیم به چاک.
‫ازم نافرمانی کردی، دور از چشم من ‫رفتی توی عملیات دخالت کردی.
‫اگه نمی‌کردم، گابریل الان پیش بی‌نام‌ها بود.
‫بدون شک. مادرت هم همین کار رو می‌کرد.
‫همون‌طور که گفتم... کله‌شق و رو مخ.
‫می‌رسونمش به دستش.
‫چرا اومدن سراغش؟
‫همه دانش‌آموزای ما هدفن.
‫اون کیه؟
‫و چرا اسم والدینش رو مخفی کردی؟
‫باید درک کنی.
‫تقصیر من نیست. من فقط کاری رو می‌کنم که بهم میگن. ‫اونا خانواده‌م رو تهدید کردن!
‫یه دلیل بیار که چرا باید حرفتو باور کنم.
‫چون ایشان هم همین‌طوریه.
‫اونا دارن بر خلاف میلمون ازمون استفاده می‌کنن.
‫تو ایشان رو نمی‌شناسی. کلک جرتیه.
‫می‌فهمم. خودم هم بودم باور نمی‌کردم.
‫- ثابتش کن. ‫- اگه بتونی باهاش حرف بزنی چی؟
‫من احمق نیستم، نیکی.
‫این‌جوری باهاشون ارتباط می‌گیرم.
‫یه خط مستقیمه.
‫سیگنال نیست. اینجا نمی‌تونیم انجامش بدیم.
‫گفتی با دوستام دارم میرم بیرون.
‫دو ساعت بعد، میای خونه و قیافه‌ت این شکلیه.
‫- خب، یکی سعی کرد خفتم کنه. ‫- نه، نکرد.
‫باز افتادی تو کارهای قدیمیت.
‫دردسر درست کردن. دزدی.
‫این دفعه چقدر؟
‫۱۰۰۰ پوند.
‫ولی من ندزدیدم، پسش گرفتم.
‫بازم دزدی حساب میشه!
‫چه غلطی کردی؟
‫آقای مرسیه هیچ‌وقت نمی‌فهمه که پول دست من بوده.
‫مطمئن شدم که هیچ‌کس نفهمه. ‫ولی نمی‌تونستم کاری نکنم.
‫نمی‌تونستم همین‌طوری ولت کنم که...
‫باید برم.
‫من تمام حقیقت رو درباره‌ی پدر و مادرت بهت نگفتم.
‫می‌خواستم ازت محافظت کنم، ولی باید بدونی.
‫پدر و مادرت کلک‌باز بودن.
‫اون شبی که رفتن، داشتن یه کاری ‫انجام می‌دادن که یه جای کارش خراب شد.
‫منظورت چیه که خراب شد؟
‫همیشه می‌ترسیدم که نکنه...
‫فکر می‌کردم اگه درست بزرگت کنم،
‫توی راه راست نگه‌ت دارم...
‫نمی‌تونم بذارم همون بلا سر تو هم بیاد.
‫- نمی‌تونم. ‫- چه بلایی قراره سرم بیاد؟
‫اون افسر پلیس، گفت اونا کشته شدن، عزیزم.
‫کشته شدن؟
‫واسه همینه که اون روزی که ‫سنت‌جود قبول شدی خیالم راحت شد،
‫چون امیدوار بودم که نجاتت بده.
‫نجاتت بده که عاقبتت مثل اونا نشه.
‫ولی اونا چطور...؟
‫کی این کار رو کرد؟
‫اونا درگیر یه نوع جنگ شده بودن.
‫یه باند رقیب.
‫این؟
‫صبح بعد از اینکه رفتن، ‫کنار گهواره‌ت پیداش کردم و نمی‌دونم
‫چرا نگه‌ش داشتم.
‫لابد فقط یه حس عاطفی بوده.
‫معنی خاصی نداره.
‫کجا داریم میریم؟
‫دریاچه. یه نقطه‌ای وسطشه.
‫چی، فکر کردی با تو سوار قایق میشم؟
‫تنها جای جزیره‌ست که نمی‌تونن استراق سمع کنن.
‫پس اگه می‌خوای با ایشان حرف بزنی...
‫نه. نه، سوار قایق نمیشم، ‫پس می‌تونیم همین‌جا بهش زنگ بزنیم.
‫تو که نمی‌تونی شنا کنی.
‫در واقع، تو از آب‌های آزاد وحشت داری.
‫توی پرونده‌ت هست، که باید بگم خیلی هم مفیده.
‫جالبه که وقتی تو اتاق منی ‫فقط اون اسپری آبیه رو می‌زنی.
‫چه بهتر، چون وقتی با هم اسپریشون کنی، خب...
‫ممکنه باعث خواب‌آلودگی بشن.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫ولم کن.
‫نیکی... واقعاً نمی‌خواستم مجبور بشم این کارو کنم.
‫کاش مثل آدم باهام راه اومده بودی.
‫می‌دونی گیر افتادن اینجا با شما کلک‌بازهای
‫مقدس‌مآب چه حسی داره؟
‫بالاخره دارم میرم بیرون،
‫و اجازه نمیدم آمیرای عزیز کوچولو همه‌چی رو خراب کنه.
‫خوب بخوابی، آمیرا.
‫شب خوش.
‫نگاه کن.
‫اونا بهترین دوستایی بودن که تا حالا داشتم، هان؟
‫بهترین کلک‌بازهایی که تا حالا دیدم.
‫ولی استعدادشون زیادی درخشان بود.
‫اونا تبدیل به تهدیدی شدن ‫که بی‌نام‌ها نمی‌تونستن نادیده‌ش بگیرن.
‫اونا پدر و مادر من بودن.
‫حق داشتم بدونم.
‫- ولی تو و لاکت... ‫- ببین، ما سعی می‌کردیم ازت محافظت کنیم.
‫فکر کردیم امن‌تره اگه هیچ‌کس ندونه تو کی هستی،
‫- حتی خودت. ‫- ولی شما شکست خوردید.
‫چرا اومدن سراغ من؟
‫پسر آدریا و لوسیانو... تو یه کار ناتمومی.
‫می‌دونی، تموم عمرم فکر می‌کردم این سکه شانسه.
‫این یه هشدار بوده.
‫آره.
‫دوباره میان سراغم. این تموم نشده.
‫نه، دوست من.
‫این تازه اولشه.
‫کمک!
W W W . M O V I E S H O . C O M