چیزی برای خوردن داری؟
خیلی گرسنه‌ام.
کلاهت را بردار.
شبیه پسرها نیستی.
کلاهت را بردار.
نمی‌ترسم.
مسافرها در این کوه‌ها از قهرمانی به نام رابین هود حرف می‌زدند.
او از ضعیف‌ها دفاع می‌کرد.
هیچ‌کس از ضعیف‌ها محافظت نمی‌کنه.
و اون اصلاً قهرمان نبود.
روزی سه بار دعا می‌کرد و به فقرا پول می‌داد.
و عشقِ لیدی ماریون رو داشت.
لیدی ماریون قهرمان نبود؟
همه‌ی اینا از یک افسانه‌ی قدیمی چوپانی اومده.
یک قصه‌گو تعریفش کرد که از منم مست‌تر بود.
اون طرفدارِ بزرگِ رابین‌هود بود.
هیچ عشقِ بزرگی برای کسی مثل اون وجود نداره.
من آدمایی رو دیدم که می‌شناختنش.
می‌خوای یه راز بهت بگم؟
آره، می‌خوام.
اون حتی یه بار هم تو کل عمرش دعا نکرد.
تموم اون داستان‌هایی که توی کشور پخش شده، دروغ محض بود.
اون یه قاتل و راهزن بود.
شاید گلوی یه کلانتر رو هم بریده باشه
در کنار کلی آدم دیگه.
مردم جایی که هیچ معنی‌ای نداشت، دنبال معنی می‌گشتن.
اون قهرمان نبود. فقط برای لذتِ محض، می‌دزدید و می‌کشت.
همین و بس.
کسانی که دیدی،
گفتن که از کارهای بدی که کرده پشیمونه؟
فکر کنم فقط خسته بوده.
اگه به نظر من بخوای، اگه اون آدم خلافکار،
یعنی رابین هود رو دیدی،
بهتره سریع فرار کنی و جونت رو نجات بدی.
اون فامیلت کیه؟
ویلیام وینرایت، از خانواده‌ی پیکرینگ.
از پیکرینگ؟
پدرم.
پدربزرگ.
باید حمام می‌کردی یا صبر می‌کردی جهت باد عوض بشه.
یا وزنت رو می‌انداختی روی اون یکی پات.
این تنها کاری بود که درست انجام دادی.
اونا دروغ می‌خونن.
این روستایی‌های نادان.
دروغ‌هایی درباره‌ی قهرمانی و مهربونی اون.
اما بدهی‌های خون پرداخت می‌شن.
و نسل‌های قربانیانش هنوز دارن تعقیبش می‌کنن.
چون در واقع،
هیچ‌کس بدذات‌تر و افسارگسیخته‌تر
از آن دزدِ قاتل، رابین هود نبود.
و جان کوچولو.
با توماس حرف بزن.
اون رو در چاه جنوبی دار زدند.
شکمش رو دریدند.
کس دیگه‌ای رو ندارم که ازش بپرسم.
چه اتفاقی افتاد؟
اسم من ادوارده.
اون ادوارد کی بود؟
ده تابستان پیش توی راه دیدمش.
برادرش مرده بود و اون می‌خواست چاودار بکاره
و نخود فرنگی توی زمین برادرش.
هیچ‌کس چهره‌ی ادوارد رو نمی‌شناخت.
برای همین کشتمش.
حالا من ادوارد هستم.
و مارگارت همسر خوبیه.
مزرعه‌ی خوبیه.
چی شده؟
یکی از خانواده‌های اون اطراف منو شناخت.
مزرعه‌ام رو ازم گرفت، مارگارت رو ازم گرفت.
می‌خواست جونم رو هم ازم بگیره.
من نمی‌تونم به تنهایی چیزی که مال منه رو پس بگیرم.
اون متعلق به تو نیست.
اون خانواده‌ی منه.
خسته شدم، جان.
ادوارد.
خسته شدم، ادوارد.
قراره نبرد وحشتناکی باشه.
از اون‌هایی که تبدیل به افسانه می‌شن.
تو قوی هستی.
من از نسل قدیمی‌ام.
می‌گن خون وایکینگ‌ها توی رگامه.
می‌گن که
یه زمانی پدرِ پیرش با یه خرس جنگیده.
نبرد ترسناکی می‌شه، رابین.
چند نفرن؟
چهار پنج نفر.
با هم می‌تونیم شکستشون بدیم.
احتمالاً می‌میریم.
رابین.
فرد.
ماجراجویی جالبی بود.
یادت هست وقتی پاتر رو دیدیم؟
ولش کنیم لباس نداشته باشه یا بکشیمش؟
بکشیمش.
البته، وقتی تعریفش کردم
یکی گفت که ولش کردیم لباس نداشته باشه.
منم یادم نمیاد.
تو همیشه بلد بودی داستان رو قشنگ تعریف کنی، رابین.
چرا باید لخت رهاش می‌کردیم؟
نمی‌دونم.
فقط
ما هیچ‌وقت پاتر رو ندیدیم. منظورت چیه ندیدیم؟
منظورم اینه که اصلاً همچین اتفاقی نیفتاده.
این فقط یه داستانیه که یه جایی شنیدی.
ولی اگه یه پاتر رو می‌دیدیم
می‌کشتیمش. اگه اتفاق افتاده بود یادم می‌موند.
بله.
از همسرت برایم بگو.
مارگارت.
زن خوبی است.
خیلی خوب. زن مقدسی است.
به من یاد می‌دهد که دعا کنم و نقاشی بکشم.
توصیفش کن.
توصیفش کنم؟
توصیفش کنم
موهای قرمزی دارد.
قرمز
مثل خون تازه.
نه، نه خون.
نه.
یه چیزی که قرمزه، ولی قشنگه.
قرمز مثل
مثل غروب خورشید.
مثل غروب تابستون.
مارگارت همسر خوبیه.
با موهایی قرمز مثل خورشیدِ در حال غروبِ تابستون.
اون از من مراقبت می‌کنه و من هم از اون مراقبت می‌کنم.
رابین.
دشت‌های بازِ اون‌طرفِ کوه‌ها
جاهای زیادی برای یه شروع تازه دارن.
من قصدی برای شروع دوباره ندارم.
ترجیح می‌دم شرافتمندانه بمیرم.
هنری! هنری!
بیا، هنری!
نه، هنری!
فرار کن! نه
هنری، برگرد!
هنری، بقیه رو بیار!
هنری!
ادوارد، عزیزم
مراقب مارگارت کوچولو باش.
اون دیگه کوچولو نیست.
تو در امانی.
دخترت در امانه.
بیایید دعا کنیم.
خداوندا،
خدای ما،
به ما توفیق ده که با تمام وجود تو را بطلبیم.
بیا، دعا کن.
تا هنگامی که تو را یافتیم، تو را دوست بداریم.
و در حالی که تو را دوست داریم،
از گناهانی که ما را از آن‌ها رهانیدی، متنفر باشیم.
به واسطه‌ی عشق خدا. آمین.
آمین.
بسیار خب.
متأسفم.
درست همون موقع بیدار شدم.
دخترخاله.
درست همون موقع بیدار شدم.
ببخشید!
بادی از سمت شمال و شرق
تمام خنکی و سرما را می‌آورد.
فقط به من می‌وزید، نه به دیگران،
لباس‌های نازک و کهنه‌ام بی‌گناه بودند.
چمن‌ها، از شبنم خیس بودند،
جوانه‌های کوچکشان را بلند کردند
و آن گل مروارید کوچک و فروتن سرش را خم نکرد،
وقتی گونه‌های اشک‌آلودم را دید.
ای جوان بخت‌برگشته، که برای رنج کشیدن زاده شدی،
ای پسر سرگشته و بیچاره،
دنیایی که با شجاعت، سرزندگی و بی‌اعتنایی به آن قدم گذاشتی،
انگار با گشاده‌رویی به من لبخند می‌زند.
و اگرچه درد من تحمل‌ناپذیر به نظر می‌رسد،
اما در واقع بسیار بزرگ است.
این است درد من، همچون نهری که جاری است،
انگار همه چیز برایشان یکسان شده.
زمین و ادینبرا دیگر وجود ندارند،
و چراگاه‌ها از بین رفته‌اند.
دشت‌های سرسبز، چراگاه‌ها و مرداب‌هایی که زمانی آنجا بودند
دیگر ناپدید و نابود شده‌اند.
به درگاه خداوند فریاد می‌زنیم.
بر ما رحم کن و ما را ببخش.
ای پادشاه آسمان و خداوند جاودان،
دعاها و تضرع ما را که به درگاهت می‌آوریم، بپذیر.
بر بیماران نظر کن و آنان را ببخش.
اسیران را آزاد کن.
بیوه و یتیم را یاری کن و به آن‌ها بخشایش عطا فرما.
ما گناه کردیم و از تو روی برتافتیم.
ای رهاننده‌ی همگان، تو ما را نجات خواهی داد.
ای رهاننده‌ی هستی،
ما را نجات ده و به ما بخشایش عطا فرما.
بر توبه‌کنندگان رحم کن.
و پاک کن آلودگی‌های گناه را.
و به ما بخشایش عطا فرما.
آمین.
گادوین!
خواهش می‌کنم
راجر، نه!
راجر! نه!
نه!
جان کوچولو!
بیست زمستان پیش
تو پسرعموی من، والترِ هاویشام رو کشتی.
برخلافِ نوه‌اش.
به خاطر دخترت، از جونت می‌گذرم.
داستان‌هایی درباره یک صومعه مخفی شنیده‌ام.
آنجا راهبه‌ای زندگی می‌کند
که هیچ‌کس سنش را به یاد نمی‌آورد.
می‌گویند او قدرت شفابخشی دارد.
تو را پیش او می‌برم.
دوباره تو را درمان خواهد کرد.
داستان‌های باورنکردنی شنیده‌ام.
رابین.
باید تو را تنها بگذاریم.
دنبالمون می‌گردن.
به برف نگاه کن.
عجیبه که این‌قدر آروم می‌باره.
ولی نمی‌شینه.
خداوند منجی ماست.
یه مرد تو رو آورد اینجا.
زخم‌هات رو با آتیش بست.
و کارش هم خیلی خوب بود.
شش روزه که اینجایی.
زخم‌هایی روی شکمت داری.
دنده‌های شکسته و شکستگی شدید پا.
می‌فهمی چی بهت می‌گم؟
بله.
تو در صومعه سنت کلمنت هستی.
اینجا جاییه برای اینکه بهبود پیدا کنی.
تو کدوم شهر؟
شهری وجود نداره.
داستان سائول رو می‌دونی؟
یه زمانی مردی بود که اسمش سائول بود.
اون شاگردانِ خداوند رو تهدید می‌کرد.
اون پیش کاهن اعظم رفت
و از او خواست نامه‌هایی برای دمشق بنویسد،
برای کنیسه‌ها،
تا اگر پیروان این طریقت را چه مرد و چه زن یافت،
آن‌ها را در بند کرده و با خود بیاورد.
همین بود.
فقط چند قطره.
خیلی درد نداشت.
نه.
من خواهر بریجت هستم.
اسم تو چیست؟
راندولف.
پس من به تو یک عذرخواهی بدهکارم، راندولف.
برای چی؟
تو التماس می‌کردی که بگذارم بمیری.
و من این کار را نکردم.
گفتی که از تب هذیان می‌گفتم.
اما حالا تبت پایین آمده.
حالا استراحت کن، راندولف.
بدنت پر از جای زخم است.
منظورت این است که کسی اینجا از دست تو در خطر است؟
نه.
ویل آنیگهام تا اینجا دنبالت می‌آد؟
نمی‌آد.
تو قرار نیست بهشون آسیبی بزنی.
حالا برگرد برو توی تخت.
حالا برگرد سمت در.
حالا در رو باز کن.
برو هر چقدر که می‌خوای دور شو.
می‌تونی الان پارو بزنی؟
یه قایق توی ساحل غربی هست.
باشه.
می‌تونی اینجا بمونی، اگه توی باغ کمک کنی.
من کشاورز نیستم.
پس شکار بلدی؟ آره، بلدم.
توی این جزیره شکار پیدا می‌شه.
ولی نه، تو قرار نیست شکار کنی.
تو حتی نمی‌تونی زه کمان رو بکشی.
می‌تونم زه کمانم رو بکشم. بیشتر خرگوش می‌گیرم.
تله‌گذاری بلدی؟ آره، بلدم.
خیلی خب، ولی بیشتر از شش تا تله نذار.
وگرنه جمعیتشان دوام نمی‌آورد.
می‌توانی به شش تله قناعت کنی؟
می‌توانم.
بسیار خب.
و بقیه وقتت را در باغ کمک می‌کنی.
داری سعی می‌کنی فرار کنی؟
ساکتی.
من آرام و کند هستم.
تو آرامی، اما باید آهسته‌تر حرکت کنی.
تو معلولی. -اما جذامی نیستم.
اشکالی نداره آروم پیش بری. اینجا در امان هستیم.
این خیلی حرف‌ها برای گفتن داره.
تو می‌دونی، منم می‌دونم.
اون ما رو در امان نگه داشت.
خیلی قبل‌تر از ما.
اون هم مثل ما بود.
غم بزرگی رو تجربه کرد، درد بزرگی رو.
جوون بود که بیوه شد.
اما از دل همون درد
قدرتش رو پیدا کرد که ما رو شفا بده.
به هر حال به نظر نمی‌رسه که خوب شده باشی.
یه بار یه راهب داستان یه فیلسوف بزرگ رو برام تعریف کرد.
بزرگ‌ترین فیلسوف زمان خودش.
ولی یه روز پادشاه علیه‌ش شد.
اون رو انداختن توی سیاه‌چال تا شکنجه‌ش بدن و اعدامش کنن.
اما در اوج بدبختی‌اش
وقتی که دیگه هیچی براش باقی نمونده بود
یه فرشته ظاهر شد و باهاش حرف زد.
و بهش یاد داد که اصلاً مهم نیست
که تمام دنیا پر از بدبختی باشه
اگر تنها چیزی که انتظارش رو می‌کشید مرگ بود
چرا که چیزی داشت که هیچ‌کس نمی‌تونست بهش دست‌درازی کنه
یا ازش بگیره.
اون ذهنش رو داشت.
و توی ذهنش
خدا رو داشت.
هیچ‌وقت برای پیدا کردن آرامش دیر نیست.
داری چیکار می‌کنی؟
هر روز قایقرانی می‌کنم.
دوستت اون‌قدر قوی بود که تو رو حمل کنه.
ولی همه‌شون این‌طور نیستن، برای همین من اون‌ها رو به اون طرف می‌برم.
تو من رو به اون طرف می‌بری؟ نه.
وقتی قوی‌تر شدی، خودت پارو می‌زنی.
فعلاً، روی کارهات تمرکز کن.
کسی هست که تله می‌ذاره. من می‌رم برای شکار.
نه، تو نمی‌تونی شکار کنی.
خب؟
چه بلایی سر اون فیلسوف بزرگ اومد؟
معلومه که شکنجه شد و اعدامش کردن.
معلومه.
با تمام دنیا و هر کاری که می‌کنی
به ما نشون بده هر چیزی رو که به این دنیا هدیه می‌دی.
تو.
با ریتم بخون. تو تنها کسی هستی که می‌مونه.
هی! هی!
اون جذامی یکی رو از اون طرف ساحل آورد.
پدر فوت کرد.
اوضاع چطوره؟
بیا تا بهت نشون بدم درخت‌هام رو.
این‌ها درخت‌های آقطی هستن.
برداشت محصول در پایان تابستان انجام می‌شه.
می‌دونن قبلاً کی بودی؟
باید توی دادگاه طرف اون رو بگیری.
بعدش نوبت برداشت گلابی‌هاست.
و قبل از اون چی بودی؟
شمشیر می‌فروختم.
در بهترین حالت.
در بهترین حالت، حتماً.
ما این‌جوری زندگی کردن رو یاد گرفتیم.
-یادت هست، درخت‌ها. -گلابی و آقطی، عالیه.
بعضی‌ها می‌دانند.
اما رئیس صومعه هیچ‌وقت برایش مهم نبود ما کی هستیم.
و پاییز فصل برداشت سیب از راه می‌رسد.
او چطور؟
درباره‌ی چیزهایی که برایش اتفاق افتاده با تو حرف زد؟
رئیس صومعه مراقب آن دختر است.
اگر نگرانی، با خودش حرف بزن.
درخت‌ها چه بودند؟
گلابی، سیب و آقطی.
عالی است.
این آخرین جلسه درمان تو خواهد بود.
اگرچه بدنت هنوز نیاز به بهبود زیادی دارد.
خسته‌ای.
بله.
اما من قبلاً هم خسته شده بودم.
بچه نمی‌خوابد.
چه بلایی سرش آمده؟
اتفاقات وحشتناکی.
داستانش را برایت تعریف کرد؟
او حرف نمی‌زند.
نه غذا می‌خوره نه می‌خوابه.
اسمش چیه؟
مارگارت.
اون کیه؟
پدرش رو دیده بودم.
کشاورز بود.
حالا دیگه مرده.
و احتمالاً مادرش هم همین‌طور.
فکر کنم اون هم فوت کرد.
نمی‌دونم. اون مرده.
قصه قدیمی‌ایه.
به قتل رسید.
شاید.
خیلی متقاعدکننده دروغ می‌گی.
بچه هم دید؟
شاید.
برای یک بچه، خیلی زیاده.
برای دوستت متاسفم.
ممنونم.
می‌خوای براش دعا کنم؟
هر طور که می‌خوای.
اسمش چی بود؟
ادوارد.
نترس، دختر کوچولوی من.
به خدا ایمان داشته باش و به من ایمان داشته باش.
در خانه پدر من منزل‌های بسیاری هست.
و هرگاه برای تو جایی آماده کنم،
باز خواهم آمد و تو را با خود خواهم برد،
تا تو نیز آنجا باشی که من هستم.
و تو راه رو بلدی.
مارگارت.
باشه.
مارگارت
باشه، مارگارت. باشه.
اگه جزیره رو نشناسی، گم میشی.
مارگارت! مارگارت!
هی!
بده بهم.
اون مردهایی که بهت آسیب زدن
می‌دونن اینجایی؟ آره.
اسم من چیه؟
اسمم رو بگو.
راندولف.
جان کوچولو کیه؟
این اسم یه مزخرفه و نباید هیچ‌وقت به زبون بیاریش.
اگه به کسی بگی،
یه گربه شب میاد و زبونت رو از جا درمیاره.
بخواب.
من مراقب طوفان هستم.
باشه، اونا می‌دونن.
چشمات رو ببند.
می‌تونی بخوابی.
بخواب.
ممنون که اونو برگردوندی.
کاری نکردم.
داستان این صومعه رو می‌دونی؟
نه.
حتی قبل از اینکه تاریخ ثبت بشه،
اینجا مکان مقدسی برای دروئیدهای باستان بود.
اونا خدایان ناشناسی رو می‌پرستیدن،
که توی این جنگل‌ها براشون مراسم برگزار می‌کردن.
بعد رومی‌ها اومدن.
اونا هم قدرتِ این مکان رو حس کردن.
برای همین معبداشون رو اینجا ساختن.
و خیلی‌های دیگه هم همین حس رو داشتن.
و اون‌ها اومدن اینجا که عبادت کنن.
خدایانِ بسیار، یکی بعد از دیگری،
که حتی نمی‌تونستن با هم ارتباط برقرار کنن.
با این حال، همه‌شون جذب این مکان می‌شدن.
فکر می‌کنی جادویی توی این جزیره هست؟
فکر می‌کنم یه نیرویی وجود داره.
من قدرتِ قصه‌ها رو دیدم.
اون‌ها می‌تونن باعث بشن مردم کارهای وحشتناکی انجام بدن.
و بعد، اون کارهای وحشتناک تبدیل به قصه می‌شن.
قصه‌ها
هیچ‌کدومشون قابل اعتماد نیستن.
نمی‌تونیم بهشون اعتماد کنیم.
چاقو هم نون می‌بُره هم گوشت.
همه‌چیز مسئله‌ی تعادله.
و تعادل یعنی چی؟
فکر می‌کنم اگه تعادل وجود نداشت،
ما الان اینجا نبودیم.
این دنیا هم وجود نداشت.
و ما هم این حرف‌ها رو به هم نمی‌زدیم.
تا حالا به این فکر کردی؟
آن دقت باورنکردنی در حفظ تعادل،
بعد از این همه مدت طولانی؟
تعادلی که لازم است
تا یک کلمه متولد شود، هر کلمه‌ای،
و توسط دو نفر درک شود.
راندولف.
ازت ممنونم.
گرسنه نیستم.
به‌زودی می‌میرم.
از کجا می‌دونی؟
حسش می‌کنم.
چه حسی داره؟
حس خوبیه.
کسی اونجاست.
آب خیلی مواجه.
از پاها شروع کن، با برش‌های کوچک.
خوبه، یکی دیگه.
نه.
باشه.
آره، حالا ادامه بده.
نه، سمت شکم نه. خیلی خب.
به اینجا نگاه کن.
همین‌طور همین‌طور.
آفرین. حالا اون یکی رو انجام بده.
همین بود. خیلی عالی.
تو پسر شجاعی هستی.
ممنونم، خواهر.
حالا گرسنته؟
بله، خواهر.
سارا امشب برات یه شام عالی درست می‌کنه.
خورش شاه‌ماهی.
دوستش داری؟
آره. اهل کجایی؟
مزرعه خانوادگی ما نزدیک کِسیک هست.
نزدیک کِسیک. بله قربان.
راندولف. راندولف!
نزدیک کِس‌ویک.
اون زن جذامی گفت که دنبال برادرزاده‌ت می‌گردی.
آره. بهت حمله کردن؟
آره توی جاده؟
اینجا در امان هستیم. کدام جاده؟
جاده‌ای که به کسیک می‌رود.
خدا را شکر که زنده ماندی.
شکر خدا.
نظرت درباره کمی عسل بعد از شام چیست، حالا که این‌قدر شجاع بودی؟
ممنونم، خواهر.
مارگارت کوچک
یک مرد
آیا قبل از آمدن به صومعه او را دیده بودی؟
مارگارت.
مردها
مردهایی که پدرت رو اذیت کردن
صورتشون رو دیدی؟
بابا گفت: «فرار کن».
بابا دست از دعا کردن برداشت.
عصبانی بودم.
داشت تو دلش دعا می‌کرد.
اسم بابات چی بود؟
بابات، باباته دیگه.
بیارش اینجا.
کارت خوب بود.
آفرین.
می‌بینی؟ اینجا بیشتر خم می‌شه.
حالا باید متوازنش کنی، تا یکنواخت خم بشه.
پس این قسمت نیاز داره کمی نازک‌تر بشه.
عالیه.
می‌شه این کار رو برام انجام بدی؟
برات یه کاسه درست می‌کنم.
باشه.
امروز یاد داستان شاعر، لوکرتیوس افتادم.
اون اثری درباره اتم‌ها نوشت.
اگه درخت‌ها، آدم‌ها و سنگ‌ها رو تجزیه کنی،
به کوچک‌ترین،
ذرات نامرئی می‌رسی که تمام هستی رو ساختن.
و این اتم‌ها در فضای خالی حرکت می‌کنن.
و بعضی وقت‌ها،
بدون هیچ دلیلی، مسیرشون رو عوض می‌کنن.
حتی اگه خیلی جزئی باشه.
و اگه نبود
این انحراف کوچک و غیرقابل پیش‌بینی،
که باعث برخورد و یکی شدن‌شون می‌شه،
اصلاً هیچ چیزی زیر این آسمون وجود نداشت.
بسیار خب.
خیلی عالی.
بگیرش.
خب، بزن بریم.
باشه.
به نظرت کدومشون به کمانت می‌خوره؟
بذار ببینیم.
خیلی خب.
هر دو خوبن.
مارگارت.
مارگارت، بیا بازی کنیم.
آرتور.
ماهی گرفتن بلدی؟ - آره.
به یه دست قوی نیاز دارم. بیا.
خانواده‌ت زمین دارن؟
آره.
چند نفرید؟
نمی‌دونم.
حالت خوبه؟
دیگه مثل قدیم جوون نیستم.
می‌تونی با یک دست بلندم کنی؟
ممنونم.
ضربه محکمی خوردی.
کی این کار رو باهات کرد؟
یه مرد.
چند تا مرد بودن.
راهزن بودن.
می‌تونم ببینم؟
زخمش عمیقه.
شانس آوردی که زنده موندی.
خیلی بچه خوش‌شانسی هستی.
باید خدا رو شکر کنی که زنده‌ای.
آره
خدا رو شکر که سرت رو از تنت جدا نکرد.
راندولف.
قربان.
راهبه‌ی اعظم می‌خواد که بیای.
درد داری؟
درختا رو یادت میاد؟
درختای سیب و توت فرنگی
فوق‌العاده بودن
می‌دونی تو مهم‌ترین آدم زندگی لیتل مارجری بودی
من مهم نیستم
به همه آدمایی فکر کن که از جونشون گذشتی
ما باید یه جوری اونها رو گرامی بداریم
داستان رابین هودو میدونی؟
آره
میگن تو کشتیش
- واقعا تو کشتیش؟ - تو گیج شدی
من به هیچکس نمیگم
حالا بگو بینم واقعا تو سرشو از تنش جدا کردی؟
هیچکس نمی‌دونه واقعا چی شده اینم یکی دیگه از داستاناییه که بین همه پخش شده
ولی من سر تمام افراد رو زدم
تو واقعا یادت نمیاد؟ نه
به اسممون فکر کن
یکی از اونا اونجا بود ولی تو سرشو نزدی
گوششو بریدی
گفتی، تو یه زندگی دیگه، باهاش نوشیدنی میخوری
یادت میاد؟
دنبال پیدا کردن یه زندگی دیگه بودیم
حالا، فقط یه کار ظالمانه‌ی دیگه هست که ازت میخوام انجامش بدی
تو به راهبه خدمت میکنی
و آدم‌های این صومعه، چه گذشته و چه آینده.
اما حتی یک لحظه هم در تمام این مدت
در تمام آن سال‌های خوب و آرام
به راهبه‌ی اعظم نمی‌گی که واقعاً کی هستی.
چرا؟
چون
یکی از آن مرده‌های بی‌نام،
آن مرده‌های ناشناس در سایه‌های ذهنت
در یک زندگی دیگر حضور داره.
عزیزم.
به من قول بده.
رابین.
به من قول بده.
خداحافظ، بریجت.
آرتور.
بیا.
در ساحلی دوردست کودکی هست.
شاید او برادرزاده تو باشد.
در نامه آمده بود که تو به دنبال برادرزاده گمشده‌ات می‌گشتی.
آره.
فکر می‌کنی اون باشه؟ می‌بینیم.
هیچ ردی ازشون نمی‌بینم.
حالا باید صبر کنیم.
شاید برگردن.
اسمت چیه؟
آرتور.
وقتت رو با دروغ گفتن به من تلف نکن.
اسم واقعیت چیه؟
گادوین.
تصمیم با توئه، گادوین،
که انجامش می‌دی
یا برمی‌گردی پیش خانواده‌ت.
چه کاری رو انجام بدم؟
چند نفر رو کشتی، گادوین؟
چند تا بچه رو کشتی؟
اون‌قدر کشتم که دیگه نمی‌تونم بشمرمشون.
بیشتر از کل عمر تو،
داشتم فک و فامیل کسایی رو که کشتم، از بین می‌بردم.
اولی رو یه عمر پیش کشتم. حتی یادم نمیاد کی بود.
اون موقع برام هیچی معنی نداشت.
اما برادرهاش و بچه‌هاش
نوه‌هاش منو یادشونه.
و برای همین باید اون‌ها رو هم بکشم.
دوباره
و دوباره، با صورت‌های متفاوت، مثل سایه‌ها.
دوباره و دوباره. و هیچ‌وقت تموم نمیشه.
این یه نفرینه، گادوین.
و نفرینیه که خودت انتخابش می‌کنی،
حتی اگه این کار رو از روی وظیفه انجام بدی.
دنیا اهمیتی به وظیفه تو نمی‌ده.
این دنیا فقط به خون اهمیت می‌ده.
و خون تنها چیزیه که از من گیرش میاد.
می‌خوای یه بچه رو بکشی، گادوین؟
می‌خوای مسئولیت قتل
یه دختربچه رو گردن بگیری؟
پدرت مرده.
عموهات هم همین‌طور.
من بزرگ‌ترین کسی‌ام که باقی مونده.
دیگه کی تو این خونه زندگی می‌کنه، گادوین؟
مادرم.
خاله‌هایم.
خواهرهایم.
تو خونه داری، گادوین.
-آره. -برو خونه.
به خانواده‌ات بگو که تمام خون‌بها پرداخت شد.
و یک روز من هم حساب پس خواهم داد.
توی تخت خودت بخواب.
قدر زندگی‌ای که بهت داده شده رو بدون و با خانواده‌ات شریکش کن.
و اگه دوباره به اینجا برگردی،
تو این شانس دوم رو توی زندگی‌ت هدر دادی.
و اون‌وقت می‌دونی چیکار می‌کنم.
گلوت رو می‌برم و دیگه هیچ‌وقت بهت فکر نمی‌کنم.
حالا برو.
پشت سرت رو هم نگاه نکن.
فکر کردم رفته بودی.
من رابین هستم، یاغی.
باید بدونی که من یه هیولام.
من راندولف نیستم.
من یاغی‌ام
رابین هود.
ببخشید.
بهم بگو برم.
همین الان می‌رم.
برو بخواب.
بریجت. - دراز بکش.
تو شوهرم رو زنده زنده سوزوندی.
خواب دیدم که اون از قبل مرده بود. پس چرا در رو قفل کردی؟
انگار یک قرن طول کشید تا توی خاکستر خونه‌مون دنبالش بگردم.
و اون خیلی کوچک به نظر می‌رسید.
توی گوشه کز کرده بود،
در حالی که بخش بزرگی از بدنش سوخته بود.
اما هرچقدر هم که خوابش را می‌بینم، می‌دانم که زنده بود.
چون تا آخرین لحظه،
بدنش را دور بچه‌هایمان حلقه کرده بود.
راندولف.
منم.
مردم درباره رابین هود حرف می‌زنند.
داستان‌سرایی می‌کنند.
همه‌اش دروغ است.
دروغ‌هایی که سال‌ها پیش می‌گفتم،
تا احمق‌ها باور کنند.
تا در تاریکی دنبالم بیایند.
رابین.
با تو چه کار کرده‌اند؟
نترس.
تو را از این مکان بیرون می‌برم.
مارگارت کوچک را هم نجات می‌دهم.
با هم زندگی تازه‌ای شروع می‌کنیم.
ادوارد.
از همسرت برام بگو.
همسرم
مارگارت.
همسرم، مارگارت.
نقاش پرتره بود.
من یه قایق لازم دارم.
موهاش
قرمز بود مثل
غروب خورشید.
مثل خورشیدی که غروب می‌کنه.
نور قرمز، نشونه‌ی شروع تابستونه.
خورشید
به مرگ هنری‌ت رسیدی؟
آماده‌ام که تمومش کنم.
من این زندگی رو به تو مدیونم.
این وحشتناکه.
چه چیزی رو از این زندگی به من مدیونی؟
تو هیچ چیزی به من مدیون نیستی.
تا اون موقع، تو هیچ‌وقت جونی رو نگرفته بودی.
شاید شبیه چیدن یک گل به نظر برسه.
ولی نباید این‌طور باشه.
نباید باشه.
با این حال، ممکنه باشه.
من به کسانی که به این جزیره میان کمک می‌کنم.
من درمانشون می‌کنم.
منو درمان کن.
مارگارت کوچولو
اسم پدرت جان بود.
من سال‌ها قبل از اینکه پدرت بشه، می‌شناختمش.
من اون رو دیدم
وقتی داشتم از روی یه پل رد می‌شدم
روی یه رودخونه بزرگ.
خیلی کله‌شق بود.
کوتاه نمی‌اومد
جلوی هیچ‌کس.
حتی جلوی من.
واسه همین روی اون پل با هم درگیر شدیم.
همدیگه رو می‌زدیم.
یه ضربه به کنار سرش زدم.
زد توی شکمم.
روی پل سکندری خوردم
و افتادم توی آب.
با پشت خوردم زمین.
همین که اومدم بیرون
خیسِ خیس بودم
همدیگه رو بغل کردیم.
به پدرت می‌گفتیم جان کوچولو.
و سال‌ها زندگی کردیم
به عنوان قانون‌شکن توی گرین‌وود.
ما جشن می‌گرفتیم.
به فقرا پول می‌دادیم.
چه کسی این پول‌ها را می‌دزدید؟
ما می‌دزدیدیم.
از آدم‌های بد.
می‌فهمی؟
آدم‌های بد.
پدرت
دوست داشت که من این‌ها را برایت تعریف کنم.
چون خیلی دوستش داشتم.
نباید هرگز این رو به کسی بگی.
حتی به بچه‌هایی که باهاشون بازی می‌کنی.
نباید هیچ‌وقت بهشون اسم پدرت رو بگی.
آدم‌های بدی اون بیرون هستن.
و اونا از پدرت عصبانی هستن.
برای همینه که از تو هم عصبانی هستن.
می‌تونیم این راز رو پیش خودمون نگه داریم؟
می‌تونم این راز رو نگه دارم، مارگارت کوچولو.
می‌تونی؟
باشه.
آفرین!
این رو بگیر.
چرا بهش می‌گفتن کوچولو؟
چی؟
چرا به بابا می‌گفتن «کوچولو»؟
چون وقتی دیدمش خیلی کوچیک بود.
درست مثل تو.
پات رو صاف کن.
زانوت رو خم کن، همون‌طور که دیدی انجام دادم.
به سمت پنجره.
یک تیر بگذار.
جایی را پیدا کن که آب به آسمان می‌رسد.
تیر را روی گونه‌ات نگه دار.
و نگهش دار.
بهت می‌گویم کِی رها کنی.
و وقتی گفتم
رهایش نمی‌کنی.
فقط دستت را از روی آن برمی‌داری.
چشمت را به هدف بدوز.
بدنت همیشه باید در حال حرکت باشد.
حس کن اون تیر کی رد می‌شه.
یه ریتمی پیدا می‌کنی.
نگهش دار تا وقتی بهت بگم رهاش کن.
تو قوی هستی.
حسش کن.
این نوسان رو.
این ریتم رو.
حالا رهاش کن.