رفیق، همین‌طوری نشین. زود باش!
برنامه شروع شده. بیا، بیا!
-برو پی کارت بابا! -وارون... وارون تامبی، فقط بیا!
چی می‌گی مرد! چی هست که ببینم؟
رفیق، اجرای متاله!
یه اجرای متال فوق‌العاده‌ست، داداش!
برام مهم نیست! متال و این حرفا بیخیال!
این‌قدر غر نزن و فقط بیا، داداش.
بهت می‌گم داداش... متال...
از سال اول همین‌طوری بوده.
اول از همه، می‌دونی چیه؟ سومش همین الان زنگ زد.
حتی نمی‌تونن وارد بشن. درهای آهنی قفله.
یه ذره دیگه بازش می‌کنن.
رفیق، جوپان درستش می‌کنه.
من قرار نیست مثل احمق‌ها از بیرون نگاه کنم.
صبر کن، صبر کن. بیا ده دقیقه تماشاش کنیم و...
نزدیک به سه دهه قبل از این عصر سرعت بی‌امان،
یه دوران طلایی وجود داشت.
اون موقع‌ها...
وقتی داشتم دوره پیش‌دانشگاهی‌ام رو می‌گذروندم...
آن...
دوران طلایی دانشگاه ما بود.
-چه خبره؟! -اما...
مسابقه رقصی که آن زمان برگزار کردند
متأسفانه... پایین‌تر از حد متوسط بود،
لذت بردن از آن بسیار کم بود.
آن دیگر کیست؟
اما امروز، اوضاع متفاوت است.
این گروه کُر به نام «روباه‌های آهنین هوی متال»...
گروه کُر؟!
عجب وضعی، مرد!
هی سامبو، بهشون بگو درها رو باز کنن.
دانشجوهای بیرون دارن دیوونه میشن.
هر کاری هم بکنم، اول باید مدیر موافقت کنه.
بذار صبر کنیم تا جوپان برسه.
لعنتی، کجاست اون؟!
به خاطر اینه که مقاله رو نفرستادن، درسته؟
تقریباً رسیدیم، نگران نباش.
یه لحظه. بابا داره زنگ می‌زنه.
الو؟
اوضاع چطوره؟ نسخه‌های چاپی رو از چاپخونه گرفتی؟
نه، پدر جوپان گفت خودش نسخه‌های مجله رو تحویل می‌گیره.
این دست‌پاچگی‌های لحظه آخری دقیقاً عادت دختر منه.
من عمداً تأخیر نکردم، بابا.
اون شعر هایکوی گروه مکانیک،
«کسانی که آهن را بیش از زنان دوست داشتند.»
فقط دیشب به دستم رسید.
اگه اون رو نذارم، اون‌ها من رو زنده زنده می‌سوزونن.
به هر حال، امیدوارم مراسم خیلی عالی باشه.
سخنرانی خوبی داشته باشی، باشه؟
باشه بابا.
جوپان باهاته؟
آره.
سلام منو بهش برسون.
چی گفت؟
گفت سلامش رو بهت برسونم!
آه، اونهاشون.
اون بچه‌ها نیومدن؟
-امیدوارم سخنرانی رو خراب نکنم! -نمی‌کنی!
عزیزم، فقط تونستم ۲۰ نسخه چاپ کنم.
کافیه.
فقط چند نسخه برای مهمان ویژه و کسانی که بعد از افتتاحیه روی صحنه هستند نیاز دارم.
بفرما، این رو بگیر.
بابا، نمی‌آیی داخل؟
نه، هنوز مغازه رو نبستم.
-تو برو. -باشه.
می‌تونی به سامکوتی بگی که مراسم داره شروع می‌شه؟
شنیده که میله پرچم قدیمی معبد مامالاسری، ایریدیوم داره،
برای همین با گروهش رفته اونجا تا بتراشتش.
گفته فقط وقتی برمی‌گرده که میلیونر شده باشه.
تو فقط به کارت برس.
خیلی خب.
پس، چیزی می‌گیریم یا نه؟
بذار برنامه تموم بشه، یه فکری می‌کنیم.
-حتماً این کار رو بکن. -بزن بریم.
حتماً برای مراسم رونمایی اونجا باش، باشه؟
نظرت رو در مورد یادداشت سردبیرم لازم دارم.
باشه، حتماً. یه لحظه صبر کن.
هی، این رو نگه دار.
بگیرش.
کجا بودی؟
رفیق، ترافیک وحشتناکی توی پالایام بود!
عالی شد!
اینجا همه چی مرتبه؟
اون سال‌اولی‌ها دارن اونجا هرج‌ومرج راه می‌اندازن.
توی بخش والدین جا هست.
ولی اون خانم لاولیِ بدقلق نمی‌ذاره در رو باز کنیم.
لعنتی، ما از اونا هم پول جمع کردیم!
دقیقاً!
-خودم حلش می‌کنم. -می‌خوای چیکار کنی؟
فقط باید کلید رو داشته باشیم تا بازش کنیم، درسته؟
کی به اجازه نیاز داره؟ -خیلی خب.
بی‌دلیل دردسر درست نکن. اگر خانم لاولی بفهمه، کارت تمومه.
-عجله کن. سریع باش. -خودم درستش می‌کنم.
-سروصدا راه ننداز. -نمی‌کنم! نمی‌کنم!
کشش نمی‌دم...
ای وای!
ممنونم.
رونمایی از مجله دقیقاً قبل از آخرین آهنگ انجام می‌شه.
و تو این رو الان داری به من می‌گی؟
یک اشتباه لحظه آخری پیش آمد.
جوپان کجاست؟
جوپان رفت تا در را باز کند.
برو به او بگو.
نه، نه! هل ندهید!
مرین... برو کنار، تو!
گفتم برو کنار!
مرین!
هی، سامبو!
زود باش دیگه!
مرین!
مرین، چایترا و آخیل سه دانشجویی هستند
که در ازدحام جمعیت دیروز جان خود را از دست دادند.
یک کمیته کارشناسی تعیین شده است...
اوه، پس تو هم می‌توانی برقصی؟
بله، خانم.
او تب و تاب شعر گفتن هم دارد.
نر آلفا... نر آلفا...
چی؟
خانم، من چند ویژگی نر آلفا را دارم.
آخ!
همه‌شون اینجا هستن؟
نه دقیقاً.
یکی از بچه‌های لیست بورسیه کلیسا هنوز نرسیده.
اون کیه؟
خدا می‌دونه!
مدیریت بحران.
بیش از حد کاری.
یه آدم به‌شدت فداکار. احتمالاً حتی نمی‌خوابه.
این دلقک دیگه کیه؟
فقط خدا می‌داند.
بیا، برویم آنجا. بلوک بعدی است.
برادرم اینجا طرفدارهای زیادی داشت، مگه نه بابا؟
بیا.
پسرم، آخرین بار است که از تو می‌پرسم.
مطمئنی؟
این روزها همه مهندسی می‌خوانند.
چند سال دیگر، تقاضا برایش از بین می‌رود.
بابا، بدون آینده‌نگری حرف نزن.
مردم چطور بدون پل و ساختمان زنده بمانند؟
و پدر، می‌دونی که بزرگ‌ترین نقطه قوت من مدیریت بحرانه.
مهندسی برای این کار عالیه.
فیلم «سه احمق» رو ندیدی؟
نه.
دقیقاً منظورم همینه!
- تو برادر جوزفی، درسته؟ - بله قربان.
جوزف این روزها کجاست؟
تو توتیکودی هست. اونجا تو یه شرکت کار می‌کنه.
من اون موقع مسئول هماهنگی اون پرونده بودم.
بعد از اون دیگه نتونستم باهاش تماس بگیرم.
باشه، ولش کن.
صبر کن، جوزف‌کوتی، تو دو سال عقب‌تری.
سام‌کوتی هستم. من سام‌کوتی‌ام.
ببخشید، سام‌کوتی. چی شد؟
قربان، برای آی‌آی‌تی دوباره امتحان دادم.
واقعاً؟ بعدش؟
وقتی داشتم دوباره می‌خوندم، فهمیدم...
که وقتی دانشگاه معتبری مثل بی‌سی‌ای‌تی همین بغل دستمونه...
جایی که کنجکاوی به خرد می‌رسه.
و برادرم هم اینجا درس خونده.
این پذیرش از طریق بورسیه کلیسا است.
اگر حتی در یک درس مردود شوی یا حضورت کم شود،
-بورسیه لغو خواهد شد. -بله، می‌دانم.
آن وقت پدرت باید شهریه را بپردازد.
او می‌پردازد.
آقا، چای شما.
خب بگو ببینم، سامکوتی.
چرا رشته مهندسی عمران را انتخاب کردی؟
آقا، وقتی کارگرها آمدند
تا آن زمان خانه‌مان را بسازند...
آن‌ها شن را این‌طور روی زمین پخش می‌کردند.
بعد روی آن سیمان می‌ریختند
و با هم مخلوط می‌کردند.
وقتی رنگش خوب و یکدست می‌شد...
روی آن شن و ماسه می‌ریختند
و همه را با هم مخلوط می‌کردند.
بعد وسطش یک گودال می‌کندند،
و داخلش آب می‌ریختند.
بعد از آن، بیل برمی‌داشتند و مدام همه چیز را هم می‌زدند.
هم می‌زدند و هم می‌زدند...
آقا...
وقتی کاملاً نرم و له می‌شود،
آدم فقط دلش می‌خواهد بخوردش!
همان‌جا بود که فهمیدم آقا،
یک مهندس عمران درونم زندگی می‌کند.
می‌توانستی او را به عنوان کارگر بنا بفرستی.
چرا در این سن چنین ریسک بزرگی کردی؟
آن خیلی بهتر بود.
خانم...
آن پسری که بورسیه کلیسا را گرفته خیلی احمق به نظر می‌رسد.
او برادر کوچک‌ترِ جوزف ماست.
این یک توصیه‌نامه ویژه است که مستقیماً از طرف اسقف آمده.
فقط به او پذیرش بدهید.
تازه، جوزف هم اولش همین‌طور بود.
بالاخره یاد می‌گیرد.
فکر کنم این ویژگی در ژن‌شان است.
اوه! پس او هم ژنِ «بالاخره یاد می‌گیرد» را دارد، هان؟
آنجا آهنگری است. منظورم همان کارگاهِ ساخت‌وساز است.
پشتِ آن هم ریخته‌گری است.
آقا، کجا در مورد بتن و این‌جور چیزها درس می‌دهند؟
پسر، اول درست روی زمین بایست.
وقتی وقتش برسه، همه این‌ها رو بهت یاد می‌دم.
اهل کجا هستی؟ هان؟
خجالت کشید!
آدم احمق!
خب، همگی به دانشگاه خوش اومدید.
ببینید، دلیلی که همه‌تون مهندسی رو انتخاب کردید...
اون لاکشمیه.
اون یکی تانویه. و اون هم الیزابته.
من پراسانت هستم. بقیه من رو پاراشو صدا می‌زنن.
من سامکوتی هستم. مردم مرا سم‌بوی صدا می‌کنند.
-اسم آن دختر چیست؟ -کدام؟ الیزابت؟
نه الیزابت. آن یکی.
سواتی آر کریشنا.
دختر صاحب فروشگاه کاشی و سرامیک رامش.
کدام دانشکده؟
یک لحظه، بروم دستشویی و برگردم.
زود باش.
اگر اینجا نباشد، حتماً در آزمایشگاه دیگر است.
موراکامی؟
-سواتی آر. کریشنا؟ -موراکامی، درسته؟
چی؟
چوب نروژی؟ موراکامی؟
نه، لیوایز اورجیناله!
-تی‌شرت قشنگیه. -ممنون.
-اورجینال! -کاملاً اورجینال!
احمقِ تمام‌عیار!
بله!
موراکامی. این چیزی بود که اون گفت.
اوه، لعنتی!
-مگه اون برادر کوچک‌تر جوزف نیست؟ -اون ساپیوسکشواله.
ساپیوسکشوال کسیه که به خاطر هوش و ذکاوت
جذب آدم‌ها می‌شه.
استیو جابز، زاکربرگ، ایلان...
جی.اس. پرادیپ، شاشی تارور، مایتریان.
اوه!
ببخشید! ببخشید!
اوه... نمایش!
اوشو!
این چیه؟
نگاه کن!
رفیق، فکر نمی‌کنم اون جذب آدم‌های باهوش بشه.
حتی اینشتین هم نمی‌تونه تحت تأثیرش قرار بده.
این گل می‌ده؟
هی.
اون ممکنه واقعاً گل بده.
اسپانیا هم از این‌ها داره.
حالا چی؟ برو بهش پیشنهاد بده، داداش.
می‌گه که یه مرد آلفاست.
باید یکم مراقب باشی.
خدای من. کاش آن بازنده آدم سمی‌ای از آب دربیاید!
امروز پیشنهاد بدم؟ فردا چطور است؟
دیروز هم همین را گفتی!
اگر دست‌دست کنی، آن پسر مغرور او را می‌برد!
امکان ندارد!
و بعد از پیشنهاد دادن، به او بگو: «چشم‌های زیبایی داری.»
زود باش، یک بار بگو.
من چشم‌های زیبایی دارم، مگر نه؟
رفیق! چشم‌های خودت نه، چشم‌های او!
گیجم نکن.
من یک نقشه عالی دارم.
گوش کن...
کجا داری می‌ری؟
لطفاً موقع حرف زدن، شوخی‌های بی‌مزه نکن.
برو. کاری کن عاشقت بشه.
هی!
ببین کی اینجاست!
الهه معبد، خودش؟
پاراشو...
سلام دختر...
می‌خوای عقدت کنم
و با خودم ببرمت خونه؟
پسر...
اون یه آدم غیرقابل‌اعتماده!
غیرقابل‌اعتماد؟
من اهل سیاست نیستم.
-پدرم قبلاً... -منظورم اون نیست، احمق!
بیا، بریم.
۰.۷.
رفیق، سواتی داره میاد.
یادت هست چی بهت گفتم، درسته؟ اون قیافه جدی رو حفظ کن.
الان فقط تئوری «میوه ممنوعه» جواب میده.
-داداش، یه بار دیگه توضیح بده. -خیلی ساده‌ست.
هر وقت دیدیش، طوری رفتار کن که انگار وجود نداره.
اون‌وقت اون شروع می‌کنه به فکر کردن
که چرا داری نادیده‌اش می‌گیری.
هر وقت دور و برت پیداش شد...
فقط کاملاً بی‌تفاوت باش.
در نهایت، خودش میاد سراغت.
این همون تئوری میوه ممنوعه است.
اف‌تی‌وی...
اگه برم پیشش و وانمود کنم عکاس خیابونی‌ام چی؟
داداش، عقلت رو از دست دادی؟
-خفه شو. نیازی به این کار نیست. -مگه نه؟
-اون یارو دوباره پیداش شد. -کارمون تمومه.
داداش، کجا داری می‌ری؟
این دیگه چیه؟
همون «هر چی» که گفتی نیست؟
این روش جواب می‌ده، مگه نه؟
آره، حتماً. برو جلو.
لطفاً همه آرام باشید.
یکی یکی صحبت کنید.
شانو، مشکل چیست؟
آقا، به خاطر اتفاقی که سال‌ها پیش افتاد،
شما حتی با برگزاری یک جشنواره بین‌دانشکده‌ای هم موافقت نمی‌کنید.
این دانشگاه حالا مثل قبرستان شده است.
در مورد جشن ورودی‌ها هم همین‌طور است.
اجازه بدهید حرفم تمام شود. وسط حرفم نپرید.
ما حتی نتوانستیم یک جشن ورودی برای سال‌اولی‌ها بگیریم.
همه آن‌ها ناامید شده‌اند.
ببینید، این‌ها تصمیماتی است که شورای مدیریتی گرفته است.
کدام شورای مدیریتی، قربان...
گوش کن.
دانشگاه ما عمدتاً بر درس تمرکز دارد.
خدای معبد هم که اینجاست!
علاوه بر این، ما مسابقات مقاله‌نویسی آنلاین داریم،
-سودوکو و این‌جور چیزها. -سودوکو؟!
قربان، آیا این‌ها اصلاً رویداد محسوب می‌شوند؟
پس تکلیف جشنواره «آروهان» چه می‌شود؟
دیگر هیچ‌کس نباید در این محوطه کلمه «آروهان» را به زبان بیاورد.
چه حرف‌های بی‌معنی‌ای می‌زند؟
و اگر باز هم این موضوع را پیش بکشی،
حتی مسابقه سودوکو را هم لغو می‌کنم.
اوه، خب لغویش کنید!
مورد دیگری در مورد انجمن هست؟
-خیر قربان، همین بود. -پس به کلاس‌هایتان بروید.
اگر به ما اجازه ندهید...
هی، گوش کن!
حضورتان را رد می‌کنم!
-حضور همه شما را رد می‌کنم. حالا بروید. -به کلاس بروید.
بروید سر کلاس‌هایتان. راه بیفتید.
چه اخلاقی! پیرمرد غرغرو!
-این سال‌بالایی‌ها خیلی مسخره‌ان. -آدم‌های احمق!
هر کس دیگری بود تا الان جشنواره را راه انداخته بود.
چه کسی اینجا توانایی‌اش را دارد؟
این‌ها فقط خودنمایی سال‌بالایی‌هاست.
برگزاری جشنواره تلاش واقعی می‌خواهد.
توانایی؟
رفیق، دوران "هر چه پیش آید" تمام شد.
حالا دوران "توانمندی" شروع می‌شود.
اگر جشنواره «آروهان» را که دو سال است تعطیل شده دوباره راه بیندازم،
او توانایی مرا می‌بیند.
علاوه بر این، برادرم مسئول برگزاری آخرین جشنواره آروهان بود.
ما از قبل این میراث را داریم.
فکر می‌کنی کی هستی؟ جاگاناتان در فیلم «آرام تامپوران»؟
بله. جاگاناتان!
-خب، جاگاناتان عزیز... -بله عزیزم؟
دوستت پراشانت اینجا کلاً ۱۱۴ روپیه دارایی دارد.
حتی اگر به من زمان بیشتری بدهی، چیزی تغییر نمی‌کند.
برای برگزاری جشنواره، مدیریت باید آن را تأیید کند.
و آن تاییدیه باید مثل یک نشان الهی به دست ما برسد.
می‌توانی از پسش بربیایی؟
تاییدیه؟
ما یک درخواست به مدیر می‌دهیم،
آن‌قدر احساسی که موقع خواندنش گریه کند.
این یک بحران مسخره است.
و من مدیریتش می‌کنم.
هی، پشت سرت چیست؟
پرسیدم پشت سرت چیست.
اوه! موهایم؟ این سبک من است!
استایل عالی‌ای داری!
-از نرم‌کننده هم استفاده می‌کنی؟ -آره.
-کدوم مدل؟ -داو.
-داو؟ هر روز؟ -هفته‌ای دو بار.
هی، جوجه.
شنیدم خیلی پسر باحالی هستی.
-این‌طوری هم نیست، داداش. -این‌طوری نیست؟
تازه اومدی و داری همه چیز رو می‌چرخونی؟!
آروم باش. هنوز ۳-۴ سال دیگه اینجا موندگاری.
به نظر میاد دردسر درست شده!
تو بودی که درخواست جشنواره آروهان رو دادی؟
آره.
-ما... -مشکلت چیه؟
-بذار حرف بزنم. می‌خوای اول تو بگی؟ -بگو.
ما اینجا همین‌طوری دست روی دست نگذاشته بودیم.
به خاطر درخواست احمقانه‌ی تو،
تنها رویدادی که داشتیم در آستانه لغو شدنه.
از شنیدن کنایه‌های دانشجوهای کالج‌های دیگه خسته شدم.
ما حتی الان هم داریم عذاب می‌کشیم
چون برادرت خرابکاری کرد و باعث مرگ ۳ نفر شد.
پای برادرم رو وسط نکش.
اوه، بچه عصبانی شد؟
سعی نکن منو بترسونی.
دارم از ترس می‌لرزم. نزدیکه خودم رو خیس کنم.
تو بچه پررو.
اگه بخوای اینجا به زرنگ‌بازی‌هات ادامه بدی،
حتی یک سال هم دوام نمیاری. فهمیدی؟
کارت شناساییت کجاست؟
کارتت کجاست؟
حالا ترسیدی؟
نمی‌خواهی درس بخوانی؟
نمی‌خواهی مهندس شوی؟
پس می‌بینمت؟
می‌بینمت، سامکوتی!
چه شده رفیق؟ مشکل چیست؟
هیچی.
همه چیز خوب است؟
-ولم کن! -من که اصلاً نگرفتمت!
هی پسر. هر بطری ۱۵ روپیه است.
هر چی!
برادر، اینجاست.
چقدر؟
داداش...
تو... چرا بدون تماس گرفتن اومدی؟
تماس گرفتم. نتونستم پیدات کنم.
آره... شماره‌ام رو عوض کردم.
-کیفم رو می‌ذارم داخل و میام. -آره، برو.
کی خونه میای، برادر؟
میام... میام.
کلاس‌ها چطور پیش میره؟
راه انداختن کارها آن‌قدرها که فکر می‌کردم آسان نیست.
یعنی چی؟
منظورم اینه که... طراحی‌ها و بقیه‌ی کارها...
پس امسال هم خبری از جشنواره نیست؟
هست. این بار جشنواره برگزار می‌شه.
مذاکرات با مدیریت در جریانه.
بچه‌ها توی گروه‌های تلگرامی دانشگاه دارن حسابی از خجالتم در میان.
متوجهش شدی؟
اون‌ها فقط یه مشت سال‌بالایی نادونن که دارن حرف مفت می‌زنن، داداش.
البته نمی‌شه خیلی هم سرزنششون کرد.
هزاران احتمال مختلف درباره‌ی کارهایی که می‌توانستم آن روز انجام دهم،
به همه‌شان فکر کردم.
اما بدترین اتفاق افتاد...
شاید سرنوشت همین‌طوری کار می‌کند.
متوجه حرفم می‌شوی؟
ولش کن برادر.
ما به اندازه کافی درباره این موضوع صحبت کرده‌ایم.
آره... درسته.
داداش... کجا داری می‌روی؟
آن... موتورم در محل کار است. می‌روم آن را بردارم.
تو برو بخواب.
من برمی‌گردم.
داداش...
نرو.
فقط به خاطر اینکه برادر منی،
داری توی دانشگاه کلی دردسر می‌کشی، مگه نه؟
نه داداش.
متاسفم.
این اتفاق به خاطر تو نیفتاد.
من انجامش دادم... تا دانشجوها بتونن از جشنواره لذت ببرن...
برادر، بشین.
همه چیزم رو از دست دادم. حتی اون رو...
برادر...
زندگیم الان کاملاً به هم ریخته.
توی یه تله افتادم.
زندگی من رو توی یه چرخه گیر انداخته و مدام بهم ضربه می‌زنه.
گریه نکن، برادر.
دیگه هیچی حس نمی‌کنم، سامکوتی.
همه چیز درست میشه.
تو خیلی آدم خاصی هستی، سامکوتی.
نتوانستم گریه کنم.
ممنون.
و بعدش؟
برادر... برادر...
پس امسال هم جشنواره‌ای در کار نیست؟
هی، پاراشو.
بله، بگو رفیق.
ما باید این بار جشنواره را برگزار کنیم. به هر قیمتی که شده.
کاملاً جدی هستم.
ما باید برادرم را بیاوریم
و همه هم‌دوره‌ای‌هاش هم همین‌طور.
اون بچه‌ها رو ببین، دارن می‌ترکونن!
رفیق، دانشگاه ما حتی یه جشنواره هم نداره. هیچی!
دانشگاه ما افتضاحه، مرد!
جدی می‌گم!
همیشه هم این‌قدر داغون نبوده.
دانشگاه سی‌ای‌تی «دوانی» رو داره، ان‌آی‌تی «راگام» رو داره، آی‌آی‌تی «سارانگ» رو داره.
دانشگاه ما هم جشنواره‌ای داشت که به همون اندازه اعتبار داشت.
جشنواره آروهان.
آروهان نماد این دانشگاه بود.
- جشنواره «آروهان» احساساتِ دانشجویان اینجا بود. - بیا، بریم.
کلاس داریم.
تسلیم نشو، تسلیم نشو! ادامه بده!
ولی اصلاً برگزاری این جشنواره چه فایده‌ای برای ما داره؟
مزایای زیادی داره!
می‌تونیم با حضور غیاب، کلاس‌ها رو بپیچونیم.
می‌تونیم برای پیدا کردن حامی مالی، بگردیم.
و دانشجوهای دانشگاه‌های دیگه هم به دانشگاه ما میان.
خب که چی؟
دخترهای دانشگاه‌های دخترانه مثل «ال‌بی‌اس» و «سنت ترزا» هم میان!
می‌دانی جشنواره «آروهان» باعث شکل‌گیری چند رابطه شده است؟
ببین، ما هم می‌خواهیم اینجا جشنواره برگزار کنیم.
اما برای آن مجوز لازم داریم، مگر نه؟
-ما مجوزش را می‌گیریم! اگر هم ندهند، آنقدر اعتراض می‌کنیم تا بدهند! -آره!
ببخشید. تو همان کسی هستی که اعتراض می‌کند؟
تو بی‌صلاحیت‌ترین و نامناسب‌ترین آدم برای این کار هستی، مرد!
هی، «وان»!
او دیگر کیست؟!
پسرک، تو از پس این کار بر نمی‌آیی!
بچه‌ها، امروز بوفه نان خامه‌ای تازه دارد!
بیخیال، مهمون من.
-خیلی خب، باشه. -بیا، بیا!
آیا هیچ نسل دیگه‌ای قراره دوباره جشنواره‌ای ببینه؟
هی، سامکوتی...
هنوز بی‌خیال این موضوع نشده؟
امکان نداره!
کدوم احمقی این کار رو کرده؟!
سواتی آر. کریشنا؟!
درخواست برای آروهان.
دیوانه‌ی روانی!
بسیار خب قربان. می‌آیم.
بسیار خب.
آن که بود؟
تماسی از دانشگاه بود.
ظاهراً سامکوتی رفته و درخواست
برگزاری جشنواره «آروهان» را به اسقف داده. درست وسط مراسم عشای ربانی!
این بدن من و خون من است.
آمین.
چه پسر دیوانه‌ای!
این را نمی‌گویم چون پسر توست،
اما سامکوتی همیشه من رو شگفت‌زده می‌کنه.
اون موها، اون استایل...
همین‌طور راه می‌ره و اون عضلاتش رو به رخ می‌کشه...
اون خیلی از خودش راضیه، برادر.
این بچه یه پدیده است.
حداقل الان باید این رو قبول کنی.
پدیده؟!
تمام اون «استعداد» لعنتیش روی قفسه سینه من خراب شد
و کمک‌هزینه‌اش هم به باد رفت!
به نظر میاد این جشنواره، هیجان جدیدشه.
فقط وقت‌گذرانیه! انگار واقعاً می‌تونه اون جشنواره رو راه بندازه!
با این حال، من طرفدارشم.
طرفدار چی؟!
اون اتوبوس زنگ‌زده‌ای که توی زمین دانشکده افتاده رو می‌شناسی، نه؟
ظاهرش خوبه، بچه‌ها برای عکس گرفتن از سر و کولش بالا می‌رن.
ولی چه فایده؟ موتور نداره!
اونم دقیقاً همین‌طوریه.
فقط سر و صدا، مدیریت بحران، دیالوگ‌های پرطمطراق...
ولی موتوری در کار نیست!
و... ولی موتورها دیگه قدیمی شدن...
این روزها همه چیز برقی شده. الکتریکی.
ماشین برقی؟
پسر، دارم درباره سامکوتی حرف می‌زنم!
اون اصلاً موتور نداره!
من در واقع اومدم پنکه رو تعمیر کنم.
حالت خوبه پسرم؟
موفق باشی!
ممنونم.
هی...
-فکر می‌کنی شنید؟ -آره، شنید.
لعنتی!
اشکالی نداره. فقط ازش عذرخواهی کن.
چیزی نیست که با یه عذرخواهی حل نشه.
اون پسرته. فقط بهش بگو. مسئله مهمی نیست.
بهش بگو.
شب بخیر.
ش... شب بخیر، درسته؟
ویلسون عموی عزیز،
-هی... -داداش؟
شرکت امروز تنها شرکتیه که دانشجوهای مشروط رو استخدام می‌کنه.
نمیای؟
احتمالاً یه شرکت قاچاق اعضای بدنه.
چی داری می‌نویسی؟
یه مطلب برای «آروهان» هست.
رفیق، هنوز تمومش نکردی؟
دوران دانشگاهمون داره تموم میشه.
از بازرس گرفته تا اداره رفاه کودکان، به همه نامه زدی!
حتی سواتی که دنبالش بودی،
تا حالا دو بار با دوست‌پسراش به هم زده.
دنیا جلو رفته.
و تو هنوز اینجایی با نامه‌ها و علاقه شدیدت به بتن!
این چیه؟ حتی چت‌های واتس‌اپ رو هم پرینت گرفتی؟!
«سلام داداش... بدون جواب.»
وینیث سرینواسان؟!
معلومه!
هی! عالیه!
فقط صبر کن و تماشا کن، پسرم!
تمام نقشه‌های قبلی من فقط یک چیز کم داشتند.
چی؟
احساس.
اما این بار، حتماً مجوز رو می‌گیریم.
چون...
چون چی؟
تو بخش اصلی نقشه منی، داداش.
واقعاً؟
پس من دو بار امضا می‌کنم!
بفرما، امضا کن.
بعدش مستقیم می‌ریم دفتر.
اونا والدین دانشجوهایی هستن که اون روز فوت کردن.
کسی که داره از اون ماشین پیاده می‌شه، پدر مرین‌چی‌چی هست.
خب... بریم داخل؟
چرا همه‌شون اینجا هستن؟
خانم، تقریباً پنج سال گذشته.
اون جشنواره متعلق به دانشجوهای اینجاست.
همه‌مون می‌خوایم که دوباره راه بیفته.
یه درخواستی دارم...
لطفاً سالن رو باز کنید و اجازه بدید دوباره مراسم برگزار بشه، خانم.
خب... من...
منظورم اینه که...
دانشجوهای اینجا واقعاً می‌خوان که جشنواره برگرده.
تا وقتی این اتفاق نیفته، بچه‌های ما همچنان بابتش مقصر شناخته می‌شن.
دقیقاً.
این... برای ما خیلی سخته.
خانم، فقط این رو ببینید.
این‌ها درخواست‌هایی هستن که دانشجوها به خونه‌های ما فرستادن.
ما هر روز ۱۰ تا ۱۵ تا از این‌ها دریافت می‌کنیم.
و تماس‌های تلفنی هم هست.
باید یه حد و مرزی وجود داشته باشه، مگه نه؟
خب... شاید چند تا دانشجو علاقه‌مند باشن.
آقا، امروز تولدمه.
-امروز چند سالته؟ -واقعاً هیچ رویدادی توی دانشگاه برگزار نمیشه.
نباید جشنواره آروهان رو برگزار کنیم؟
بیشتر دانشجوها هنوز روی درس‌ها تمرکز دارن.
جشنواره آروهان...؟
-ها؟! دیگامباران؟! از کدوم ورودی هستی؟! -سن تو!
-پرسیدم چند سالته! -در مورد آروهان... جشنواره آروهان؟
پالوولی محمد کوتی کیه؟
-اونجا چه خبره؟ تو، بیا اینجا. -خانم، این آقا!
این رو نگه دار!
-بله، خانم. -مشکل چیه؟
دوستم پاراشو... منظورم پراشانته...
میگه میخواد از این دانشگاه بره.
هان؟ کِی؟!
دلیلش چیه؟
میگه هیچ جشنواره یا سرگرمی‌ای تو این دانشگاه نیست.
منظورت همون پراشانت راج از ترم هفت با ۳۲ تا درس افتاده‌ست؟
اون قطعاً باید از این دانشگاه بره.
بذار بره! بذار بره! بهش بگو بره.
خب، پس مشکل حل شد؟
اگه پراشانت اینو میخواد، بذار انجامش بده.
چیز دیگری نیست؟
بی‌خیال خانم.
اما چه چیزی باعث شد او چنین فکری کند؟
آیا نباید به همین موضوع توجه کنیم؟
خانم، ما فقط می‌خواهیم قبل از فارغ‌التحصیلی، یک بار جشنواره آروهان را ببینیم.
به‌علاوه، در آخرین اعتبار‌سنجی «ناک»،
ما گواهی درجه A را از دست دادیم.
چون فعالیت‌های فوق‌برنامه مثل جشن اونام یا جشنواره نداشتیم.
حذف کردن یک جشنواره مهم در نیمه‌راه،
قطعاً لکه‌ی سیاهی در کارنامه شما خواهد بود، خانم.
اگر امروز بگویید «نه»، هیچ‌چیزی تغییر نمی‌کند.
فردا هم فقط یک روز کسل‌کننده دیگر خواهد بود... نه... بی‌خیال!
ما باید این جشنواره را برگزار کنیم، به هر قیمتی که شده، خانم.
دوست بیچاره‌ام پاراشو از خواب بیدار می‌شود
و فریاد می‌زند: «جشنواره آروهان! جشنواره آروهان!»
زیاده‌روی نکن، رفیق!
این جشنواره باید تقدیم شود به چیترای عزیز که ما را ترک کرد...
چایترا.
چ... چایترا عزیز،
مرین عزیز، آخیل عزیز... تقدیم به همه آن‌ها، خانم.
اگر این جشنواره برگزار بشه،
اون‌ها از بهشت با خوشحالی تماشا می‌کنن.
موفق شد!
اوه، ببخشید.
کمی احساساتی شدم.
شما داشتید اینجا جلسه کارکنان برگزار می‌کردید، درسته؟
-مشکلی نیست. -بچه‌ها، عذر می‌خوام.
خدا رو شکر. آمین.
موفق باشید.
عمو...
من فقط... تو رو اون بالا دیدم...
آه!
خب... دانشجوها هم قصد دارن
مجله‌ی مرین‌چیچی رو در طول جشنواره منتشر کنن،
همون مجله‌ای که اون روز نتونست منتشر بشه.
این خوبه.
و، عمو...
ببخشید.
برای چی؟
هیچی... همین‌طوری.
توی دفتر مدیر... من فقط...
صبح بخیر قربان. این «فِری» (FRI) هست،
تزریق‌کننده تشدید فرکانس.
با این، می‌تونیم مغز هر سیستمی رو مختل کنیم.
اما این سیستم برای کمک به مردم اختراع شده، درسته؟
پس چرا بی‌دلیل سعی داری مختلش کنی؟
قربان، شروع کنیم؟
قربان، عینک ایمنی.
-نور. -اوه!
قربان، می‌شه کمی کنارتر بایستید؟ قراره با سرعت بالا شلیک کنه.
اگر به تو بخورد، همان‌جا خشک می‌شوی.
واقعاً؟
این دیگر کیست؟
آنهایی که عقب هستند، کنار بروید، کنار!
هی، عقب بروید!
جمجمه‌تان می‌ترکد! کنار بروید!
آقا، فقط کمی آن‌طرف‌تر.
عالیه!
هی!
این برای کوبیدن برگ بتل و فوفل است؟
این همان «بتن فوری» شماست؟
این همان آشغالی است که می‌خواهی سد مولاپریار را با آن نجات دهی؟
قربان، درست مثل قهوه فوری، این هم بتن فوری است.
این فقط نسخه آزمایشی است.
وقتی نسخه اصلی بیاید، می‌توانیم حتی بلوک‌ها را زیر آب هم آب‌بندی کنیم!
یک بلوک روی سر خودت آب‌بندی می‌کنم!
اصلاً چرا این‌قدر به بتن وسواس داری؟
فقط گمشو برو، مرد! بگیر!
این را هم بگیر.
این‌طوری تکانش بده.
این طرف...
سامکوتی، می‌دونی کجاها دنبالت گشتم؟
صبر کن تا بشنوی چی پیدا کردم!
دانشجویان عزیز، یک اطلاعیه مهم داریم.
قبل از آن، بگذارید یادآوری کنم،
کالج BCET همچنان اولویتش درس و دانشگاه است.
بعد از بحث‌ها و جلسات بازبینی بسیار،
خب، با کمال مسرت اعلام می‌کنم،
مدیریت بالاخره موافقت کرد
-جشنواره آروهان! -هورا!
عالی بود!
کارت حرف نداشت!
موفق شدی، رفیق!
اومدم دنبالت فقط همین رو بهت بگم.
تو باید مسئول برگزاری جشنواره آروهان باشی!
بفرما، این هم نشان افتخارت!
هورا!!!
آروهان! آروهان! آروهان!
خب، بعد از این همه سال انتظار،
بالاخره جشنواره آروهان ما تایید شد.
و این اولین جلسه مربوط به اون هست.
این بار مدیریت قصد داره آروهان رو در مقیاس بزرگی برگزار کنه.
من که خیلی بابتش هیجان‌زده‌ام.
حالا که صحبت از جشنواره آروهان شد...
چی شده؟
-دروازه‌های آنانتاپوری-- -ببخشید، ما کلاس داریم.
بیخیال جشنواره. من دارم میرم خونه.
قربان، این برای بی‌تی‌اس است.
چی؟ دی‌تی‌اس؟!
دی‌تی‌اس نه، بی‌تی‌اس است قربان.
- امضای سوابقت رو گرفتی؟ - نه.
- بله. - داداش...
جشنواره تایید شد.
آه!
خوشحالم براتون، رفیق.
باشکوه برگزارش کنید.
بله!
باشه.
ایول!
حالا که جشنواره قراره برگزار بشه،
مسئول برگزاری‌مون کیه؟
دیگه کی می‌تونه باشه؟
سامکوتی خودمون!
بیا بالا داداش! بپر رو کولم!
مسئول برگزاری! مسئول برگزاری! مسئول برگزاری!
بالاخره...
این چیه؟
بالاخره، تلاش‌های بی‌وقفه‌ام نتیجه داد.
کلی جلسه، یادداشت و نامه!
و در نهایت، جشنواره‌مون رسماً تایید شد.
خدا رو شکر.
دانشجوها خیلی هیجان‌زده‌ان.
شخصاً، من هم همین‌طور.
اتحادیه ما این رو فرصت بزرگی می‌بینه.
مخصوصاً من!
سپاسگزارم.
بسیار عالی، ویوی.
فقط از دانشجویانی کمک مالی جمع کنید که مایل به مشارکت هستند.
هوف! نجات پیدا کردم!
-بگذار سواتی مسئول اصلی برگزاری باشد. -وای، تبریک می‌گویم!
ویوی و نمایندگان شورای دانشجویی به او کمک خواهند کرد.
باشه؟
باشه، قربان؟
خب... کس دیگری هم هست؟
چه خبر شده؟!
چرا آن مفت‌خور اعتبارش را به نام خودش می‌زند؟
همان پسر، ویوی!
بسیار خب، جلسه عمومی به پایان رسید.
بعدی...
هی، داری گریه می‌کنی؟
بیا پایین.
-اوه، نه. -سام...
می‌دانستم این اتفاق می‌افتد.
بگذار هر کس می‌خواهد مسئول برگزاری شود.
رفیق...
فقط اون مجله رو بهشون یادآوری کن.
مزخرفاتِ توخالی.
من دارم می‌رم.
هی، نه. همون‌جا وایسا. با من بیا.
نمی‌تونی همین‌طوری راه بیفتی بری! بیا جواب بخوایم!
-هی، تبریک می‌گم! -همگی کجا دارید می‌رید؟ بشینید!
کجا دارید می‌رید؟ جلسه هنوز تموم نشده. همون‌جا بشینید!
واو، سامکوتی چتان!
خانم، سامکوتی کسیه که برای این جشنواره خون دل خورده،
و درس و مشق خودش رو فدا کرده!
حداقل او را در یکی از کمیته‌ها عضو کنید.
اوه، بی‌خیال!
به این نگاه کنید.
مدرکی که نشان می‌دهد او قبلاً برای برنامه ویژه با وینیت سرینواسان تماس گرفته است.
-بچه‌ها! -وینیت سرینواسان؟!
او دیگر کیست؟
وای!
این امکان ندارد، خانم.
او حدود ۲۵ درس افتاده دارد.
خفه شو، مرد!
تو حتی توی رشته علوم محیط زیست هم واحد داری، مگه نه؟
واقعاً که مایه شرمساریه.
اگه اون حتی نمی‌تونه دو خط درباره گرمایش جهانی بنویسه،
چطور می‌خواد از پس برگزاری جشنواره بربیاد؟
هی، تو!
ما می‌دونیم که تغییرات اقلیمی واقعیه.
تو به جز پر کردن شکمت با نون‌خامه‌ای، چه کار دیگه‌ای برای جشنواره کردی؟
جوابم رو بده، آقا.
خانم...
داری گریه می‌کنی؟
گرفتمش!
نه.
ناراحتی که عضو کمیته نشدی؟
نه.
سرما خورده‌ام.
بیا، یک سرفه کن.
اینجا مگر بخش عمومی بیمارستان آموزشی است؟
خانم، او سال‌هاست که
جلوی دفتر چادر زده است.
اگر این پسر از پشت‌بام دانشکده بپرد،
به دردسر می‌افتیم!
بله! بله! ممکنه خودش رو پرت کنه، خانم!
فقط اون رو توی یکی از کمیته‌ها جا بدید، خانم!
لطفاً...
خانم، صادقانه بگم، تنها کسی که صلاحیتش رو داره
برای برگزاری جشنواره آروهان، سامکوتیه.
هیچ‌کس مثل اون به این جشنواره وسواس نداشته.
این رو می‌دونم.
و می‌دونید، به خاطر همین
حتی بهش لقب «مرد جشنواره» رو دادیم.
-درست نیست؟ ما این‌طوری صداش می‌کنیم. -بله.
حتی موضوع سمینارش هم درباره جشنواره بود.
اون عملاً توی سمینار استدلال کرد
که نبود جشنواره باعث فروپاشی روانی دانشجوها می‌شه!
و در مورد درس‌های افتاده‌اش،
فکر می‌کنم اکثرشون رو پاس کرده.
درست نمی‌گم؟
پس این کاملاً منصفانه‌ست که سم‌کوتی مسئولیت جشنواره رو بر عهده بگیره.
وقتی کسی رو داریم که این‌قدر اشتیاق داره،
چرا باید دنبال کس دیگه‌ای بگردیم؟
پس لطفاً سامکوتی را هم در کمیته بگنجانید، خانم.
بسیار خب، کمیته آروهان تشکیل شد.
مسئول برگزاری - سواتی. مسئول رسانه - الیزابت.
مسئول کمیته انضباطی - جیبین.
طبق معمول، کمیته انضباطی پر از دردسرسازهاست.
و کسی که گریه کرد و التماس کرد... ببخشید...
کسی که با استفاده از کارت احساسات وارد شد،
سامکوتی، مسئول هماهنگی ماست.
من گریه نکردم. فقط سرما خورده بودم!
-سرماخوردگی! -بسیار خب، فین‌ات را خالی کن.
باید با وینیث سرینواسان هم عکس بگیریم.
سامکوتی چتا! من باسکوم،
۱۵۰۰ متر، سطح استانی،
الان سال اولم.
اگه چیزی لازم داشتی، فقط بهم بگو.
راستش، من یه استعداد کشف‌نشده‌ام.
آه، تحسین‌برانگیزه.
راستش من برای تو خوشحالم، سامکوتی.
همه اینجا می‌دونن که چقدر برای این جشنواره زحمت کشیدی.
واقعاً لیاقتش رو داری.
ما با هم مشکلی نداریم، درسته؟
من مشکلی ندارم.
تو بودی که پیشنهاد دادی و بعد اون روز فرار کردی.
بعد از اون حتی به من نگاه هم نکردی.
خب...
بعد از اون کمی سرم شلوغ شد.
اوه، شلوغ؟
به هر حال، اون موقع خیلی کم‌سن و بی‌تجربه بودم.
الان دیگه اون‌طوری نیستم.
خیلی کم‌سن؟!
به هر حال، دوستام میگن
پیشنهادی که اون روز دادی باید تبدیل به یه مقاله پژوهشی بشه.
راستی، تو با یه نفر که توی نیروی دریایی بود رابطه داشتی، درسته؟
اون... واقعاً به سرانجام نرسید.
-اوه، عجب. -سواتی... سواتی...
-منظورم اینه که... متاسفم. -سواتی، بیا دفتر. -یه لحظه.
-سام، ما قراره فستیوال رو برگزار کنیم. -بله.
این یه کار جدیه. یه مسئولیت بزرگه.
پس دیگه از این کارهای بچگانه خبری نیست، باشه؟
بله! البته سواتی. این یه بحران ساده‌ست.
و سواتی...
من واقعاً سرما خورده بودم.
در اصل من کسی نیستم که بخواد تو هر موقعیتی گریه کنه.
مگه اشکالش چیه؟
پسرایی که وقتی احساساتی میشن گریه می‌کنن، جذابن. فهمیدی؟
آخرش چی گفت؟
که من جذّابم!
جذّاب؟!
پسر، کارت درسته!
واقعاً؟
الان دیگه یه سطح دیگه ای!
جشنواره ردیف شد و عشق و عاشقی هم تو یه روز!
حالا دیگه هیچ‌کس نمی‌تونه جلودارم باشه.
فردا عصر در کالج BCET،
به عنوان بخشی از جشنواره آروهان،
افتخارِ تماشاییِ سینمای مالایالم،
بازیگر، کارگردان، خواننده، نویسنده و تهیه‌کننده...
وینیث سرینیواسان،
زنده در پرو‌شو!
هی، وادی!
بله داداش!
سرِ این میکروفون زنگ زده.
به اون‌ها زنگ بزن و بگو یه میکروفون درست‌وحسابی بیارن.
باشه، الان بهشون زنگ می‌زنم.
صدا همه‌جا پخش می‌شه. هیچی شنیده نمی‌شه.
حرف زدن رو تموم کن و برو اون وسیله رو بیار.
همین الان بیارش. فهمیدی؟
-بهت گفتم اینا رو قاطی کار نکن. -چه کار می‌تونم بکنم!
داداش،
میکروفون جدید الان از طرف موروگا داره میاد. من قبلاً بهش زنگ زدم.
این برنامه «وینیت سرینیواسان»، آیا برای ما دردسر میشه؟
این دیگه چه برنامه‌ایه، وادی؟
یه برنامه موسیقی بزرگه.
هی، هزینه برنامه «وینیت سرینیواسان» چقدر میشه؟
یه رقم تقریبی؟
حداقل ده تا...
ده لک.
ده لک؟!
دیگه پول هیچ ارزشی نداره؟
اونا دانشجوئن، رفیق. رویداد بزرگیه.
و عصر هم
برنامه‌ریزی کردن که یه رالی موتورسواری از زمین نِموم ما راه بندازن.
رفیق.
این وارکالا سودیش هست.
آدم خودمون.
دقیقاً شبیه وینیت سرینواسان است.
عالی می‌خواند.
حتی قیافه‌اش هم تقریباً شبیه اوست.
او را بیاوریم؟
می‌توانیم او را با حدود هشت هزار روپیه بیاوریم.
فقط او را بعد از برنامه خودت بگذار.
نیازی به این کارها نیست.
تو فقط میکروفون را بگیر و کمی زمزمه کن، داداش.
جمعیت به وجد می‌آیند، مگر نه؟
البته.
داداش کوتان،
عکس تو کمی کوچک به نظر می‌رسه.
کت اون بچه پررو نصف پوستر رو گرفته.
اون کجاست؟
اونجاست.
ولش کن مرد.
بالاخره آگنیوش توی مسابقه خوانندگی جایزه برده.
ما همسن اون بودیم چیکار می‌کردیم؟
فقط تمبر هندی و انبه می‌چیدیم!
داداش، همه‌چیز خوبه،
ولی واقعاً نمی‌توانم خودنمایی آن پسر را تحمل کنم.
دهانش از خودش بزرگ‌تر است.
از وقتی آمده، مدام به من دستور می‌دهد.
قند عسل، آب زنجبیل، دارچین...
مگر فیل است؟
کمی پیش به من گفت ترقه‌ها را با صدای کم منفجر کنم.
مگر می‌شود ترقه را با صدای کم منفجر کرد؟
ولش کن. او فقط یک بچه است.
حرفم این است که وقتی نمایش تمام شد،
تو را نگه می‌داریم و او را تکه‌تکه می‌کنیم.
این پدر آگنیوش است.
سلام.
پسرتان عالی آواز می‌خواند.
آقا سریکوتان، می‌توانم چیزی به شما بگویم؟
این اولین بار است که آگنیوش روی صحنه اجرا می‌کند
با کسی مثل شما.
سلام، منظورتان چیست؟!
نه، منظور بدی ندارم.
آگنیوش موسیقی را به صورت حرفه‌ای مطالعه کرده است.
و این آهنگی که می‌خواند، «مادر، پتوی گرم من»...
آره...
نگران نباش، از پسش برمیاد.
صداش وقتی بالا میره یه کم می‌لرزه.
این فقط به خاطر اینه که صداش هنوز داره تغییر می‌کنه. کاملاً عادیه.
نه، بعد از شنیدن این آهنگ، گفت
که یه کم آماتور به نظر میاد.
تازه انگار توسط کسی ساخته شده که اصلاً از موسیقی سر در نمیاره.
کی گفته کوتان از موسیقی سر در نمیاره؟
هان؟ اون این آهنگ رو ساخته؟
وادی...
بسیار خب آقا، متوجه شدم. خوب می‌خوانید، این را متوجه شدم.
مشکل از من نیست.
می‌دانید چرا؟
آگنیوش کمی زودجوش است.
باید هم آتشین باشد.
فقط در این صورت است که می‌تواند کار را درست انجام دهد!
نگران نباشید. برنامه عالی خواهد شد.
قول می‌دهم.
-بیا داداش، بریم ایدلی بخوریم. -سامبار هم داری؟
-بله، سامبار هم هست. -بسیار خب، پس می‌خورم.
-این چیه؟ -چطور شده؟
چی؟
پاهام.
برای پدیکور رفتم سالن زیبایی.
وای.
فقط کمکم کن این رو بپوشم.
زود باش!
دختر، این کمی زیاده‌روی نیست؟
تمام خانواده آیاپاتو دارند می‌آیند.
آن‌ها در مسافرخانه توریستی گوویندا اتاق رزرو کرده‌اند.
خاله، مادربزرگ، کل فامیل دارند می‌آیند.
نفرینم کردند، گفتند بدبخت می‌شوم!
آمدنشان چه فرقی به حال تو دارد؟
آن‌ها باید جمعیت عظیمی که تو را تشویق می‌کنند ببینند!
ما ثروتی نداریم که به رخ بکشیم.
پس بهتر است صدایت را به رخ بکشیم!
همین‌طور است.
اما از وقتی آن نخ مقدس را بستم،
پسرها می‌گویند که سست و ضعیف شده‌ام.
کسی که در این مورد تصمیم می‌گیرد من هستم!
همسرم هنوز هم یه رئیس تمام‌عیاره! اون احمق‌ها چی می‌فهمن؟
و وقتی آهنگ «مادر، پتوی گرم من» رو می‌خونی، من ردیف اول می‌شینم.
با اینکه این آهنگ درباره مادرته،
وقتی می‌شنومش، حس می‌کنم داری برای من می‌خونیش.
حتماً انجامش می‌دم.
ولی این اولین اجرای منه.
یکم استرس دارم.
هیچ‌وقت این‌قدر عصبی نشده بودم، حتی برای اون مسئله‌ی «تاکالای»!
استرس نداشته باش، الهه مراقبته.
به‌علاوه، مادرت و من هم همین‌طور.
حضور سه زن قدرتمند برای پشتیبانیت کافی نیست؟
بابا، «او»! آهنگی که با «او» شروع بشه!
باشه، «او»، درسته؟
آره، بزن بریم...
-آره، «ای عزیزترین من» -بخونش بابا.
حتماً.
... راهپیمایی جشنواره «آروهان» آغاز خواهد شد
با یک فلش‌ماب غافلگیرکننده و حماسی در ساعت ۳:۳۰ بعدازظهر!
بالاخره زمانش فرا رسید!
پس، دانشجویان بی‌سی‌ای‌تی،
وقتِ «آروهان» است!
وای!
این «آتوم» است. نمادِ آروهان.
چهار حرکت دارد.
بگذار الان یکی‌شان را نشانت بدهم. آپرکات.
این آروهان است!
این هم لیست.
هر سی دقیقه،
یک دلداده‌ی مخفی که می‌خواهد ناشناس بماند
باید یک آهنگ به داداش سامکوتی تقدیم کند.
پس می‌بینمت؟
این سامکوتی دیگه کیه؟
داداش سامکوتی خیلی معروفه.
پسری که شیفته‌ی بتونه و سیمانه.
کاش مسئولیت برگزاری مراسم بعدی آتوکال پونگالا رو هم اون بگیره.
-پسر زشت! -یه آدم آینده‌نگر!
اون کی هست که بخواد جشنواره‌ی تعطیل‌شده رو دوباره راه بندازه؟
داداش سامکوتی! داداش سامکوتی!
این‌طوریه که وینیته‌تان قراره بیاد و بخونه.
اون اصلاً کی هست؟
سامکوتی داداش! سامکوتی داداش!
هووو!
عالی بود داداش!
-این دیگه چه کوفتیه؟ -فلش ماب...
داداش، این فلش ماب اون‌هاست.
طوری رفتار می‌کنن که انگار می‌خوان دعوا کنن، بعد یهو شروع می‌کنن به رقصیدن.
این ایده گروه «کوتوکار» هست.
اوه!
چه اسم پرطمطراقی برای یه گروه، مگه نه؟
«کوتوکار»!
-هی، باسک! -بله؟
همیشه حواست به من باشه.
اگه کسی خواست برام دردسر درست کنه، کارشون رو بساز.
فهمیدی؟ تو اختیار تام داری.
باشه داداش، خیالت راحت.
ایول به تو!
بچه‌ها، آتش‌نشانی و ایمنی، آمبولانس، باید همه این‌ها مدیریت بشه.
و مگه پاراشو مسئول گرفتن مجوز پلیس برای مسابقه گل‌بازی نیست؟
سامکوتی!
سواتی آر. کریشنا؟
خواهری...
ما اونجا مدیریت بحران داریم. بیا بریم.
فقط بریم اونجا و هر کاری از دستمون برمیاد انجام بدیم.
به ایمیل وینیت سرینواسان چی جواب دادی؟
اون میگه بدون دریافت پول روی صحنه نمیره.
سواتی--
تو باعث شدی پدرم نصف پول رو بده چون ما بودجه نداریم!
تا حالا دیدی یه شرکت سنگ‌تراشی اسپانسر جشنواره کالج بشه؟
«سنگ‌تراشی رامش»
می‌خوای کاری کنی که دانشجوها من رو کتک بزنن؟
برای حمایت از این جشنواره لعنتی؟
سواتی، این فقط یک بحران ساده‌ست.
خودم مدیریتش می‌کنم.
در ادامه، آهنگی تقدیم به مسئول برگزاری، سامکوتی
از طرف یکی از طرفدارانش در سال سوم رشته الکترونیک.
بیایید به این آهنگ گوش کنیم.
رفیق!
داداش، مشکلی نداری الان یکم پز بدم؟
اصلاً، رفیق.
تو سه ساله که داری برای این جشنواره کمرت رو زیر بار کار می‌شکنی!
وقت یک نمایش ارزان و بی‌ارزش است.
بسیار خب!
آن را به مسئول برگزاری می‌دهم. یک دقیقه.
تایید شد!
آن را به مسئول برگزاری می‌دهم. صبر کن.
-برو کنار! راه را باز کنید! -تایید شد.
-آب؟ -آره، بده به من!
پهپاد!
-چطور جرات کرد... -نه! نکن!
تایید شد!
هورا!
چاقو رو بده به من، رفیق!
نه، نه!
-چیه، رفیق؟ -جی‌سی‌بی!
مشغول کار شو!
-بهش می‌رسونم. -تایید شد.
-هی! برو کنار! -بس کن، رفیق!
می‌خوای سر جاشون بشونیمشون؟
یالا! بیاید جلو!
-یه «تایید» دیگه لطفا. -تایید شد.
هی پسر. بیا پایین.
-هوا خوبه؟ -خوبه.
-ماشین‌ها خوبن؟ -خوبن.
-موتورها خوبن؟ -خوبن.
مگادوت؟
بچه‌ها!
رژه رو شروع کنید!
"معبد مامالاسری مراسم تری‌کودیِتو"
-اگنی، آب گیاهی‌ت. -به من دست نزن!
بی‌سی‌ای‌تی!
زنده باد BCET!
درود بر BCET!
داداش کوتان!
هی! شما اینجا چیکار می‌کنید؟
فردا اینجا مسابقه گل‌بازی داریم.
جایزه نفر اول ۸۰ هزار روپیه است. اومدیم یه نگاهی بندازیم.
۸۰ هزار روپیه؟
آره. می‌خوای شرکت کنی، داداش؟
افراد غریبه هم می‌تونن مسابقه بدن.
بیا دیگه داداش. یه امتحانی بکن.
برو پی کارت، مرد.
عصر می‌بینمت. باشه.
دست بزنید!
دست بزنید دیگه، رفیق!
صدا رو کم کن! چه مزاحمتی!
-انگار نسل جدیدی هستن. -خب که چی؟ مگه آدم نیستن؟
چیه؟ هان؟
برو پی کارت!
-نمی‌بینی دارن رژه می‌رن؟ -خب که چی؟
-تو کی هستی؟ -می‌خوای جلوی کار رو بگیری؟
گم شو!
تو کی هستی؟ از اینجا برو بیرون!
چی؟ گم شو!
از اینجا برو بیرون!
اگه اون دلقک‌ها دوباره اینجا پیداشون بشه، حسابشون رو می‌رسم!
-ولش کن. اونا فقط بچه‌اند. -تا کی باید این وضع رو تحمل کنیم؟
اشکالی نداره. به راهت ادامه بده.
-چی شد؟ حالت خوبه؟ -سرم گیج می‌ره.
آب داری؟
مبلغ پرداختی «وینیت سرینواسان» رو واریز کردی؟
هی، براش آب بیارید. سرگیجه داره.
آب... سواتی... من مسئول برگزاری...
حالش خوب نیست! اول آب بیارید!
باشه. باشه.
چه وضعیتی شد!
-داداش، آب داری؟ -نه رفیق!
سریع بده!
عزیزم، لطفاً کمی آب میدی؟
یه خانم مسن لازم داره.
-نه، نمی‌دم! -لطفاً بده.
اصلاً امکان نداره!
-سرش گیج میره و خیلی تشنه‌شه. -ابداً!
-فقط ازت آب خواستم! -گفتم نه. دستمو ول کن!
چطور جرأت کردی به آب گیاهیِ استاد دست بزنی؟ ها؟
-اوه، پس تو استادی؟ -آره، خودمم!
-گمشو برو! -متأسفم!
چطور جرأت کردی به سام‌کوتی دست بزنی؟
فهمیدی؟
بگیرینش! زود باشین!
قضیه چیه، هان؟
فلش ماب!
نیا! عقب بمون!
داداش، صبر کن! نیا!
دارید ما رو مسخره می‌کنید؟
لطفاً این کار رو نکنید!
شماها دارید ما رو دست می‌اندازید؟
هی، رفقا! نه!
این‌ها...
صبر کن، این‌ها هم جزو فلش ماب هستن؟
نه!
این یک دعوای واقعیه؟
عجب چیزی!
اوه نه، دعواست! فرار کنید!
پسرم، از این طرف! فرار کن!
بدو!
هی، بس کنید! لطفاً!
برنامه تموم شد! من رو نزنید! من مسئول برگزاری‌ام!
روستایی‌های مزاحم!
زود باشید!
برو کنار! برو کنار!
کتم!
کت پسرم!
هی، مگه شماها کمیته انضباطی نیستید؟
یه مشت دلقک بی‌انضباط!
کتکش بزنید!
داداش کوتان!
هی! برو کنار!
بزنش، بزنش!
به او نزن!
هی، به او نزن!
گفتم به او نزن!
چه خودنمایی!
رفیق، دسته‌بازی غیب شد!
دارد حرکت می‌کند! یک کاری بکن! متوقفش کن!
دارم می‌آیم.
بروید کنار، احمق‌ها!
داداش، خوبی؟
همه چیز مرتب است؟
حالت خوبه؟
ای الهه مادر مودیپورا!
این آروهان است!
خوب شد که به‌موقع جلویش را گرفتند.
روی استخوان پایت کوفتگی وجود دارد.
فعلاً یک باند کشی بستم.
اگر درد بعد از ۷-۸ روز باقی ماند،
برای معاینه دوباره بیا و عکس رادیولوژی می‌گیریم.
چشم، دکتر.
بسیار خب.
الان داری فیس‌بوک چک می‌کنی؟
دلیلی داره.
داداش...
تسلیم می‌شم، داداش.
کشفِ عالی، بی‌خیال بابا!
بچه‌ها...
پلیس به گروه «کوتوکار» کاری نداره!
حالا قدرت مامانم رو ببین!
دیوانه‌های عوضی!
به پسرت نصیحت کن.
مامان، همه چی ردیفه؟
هی چاکی! چطور جرأت کردی وسط خیابون دعوا کنی؟
چاکی؟!
- ولم کن مامان. - تو یکی!
اون که ویوی نیست... اون یه بچه‌ست!
دوستام دارن تماشا می‌کنن مامان!
دو تای دیگه، ادامه بدید!
- لطفاً خجالت‌زده‌ام نکن! - چی انقدر خنده‌داره، ها؟
باید حقتون رو کف دستتون بذارم!
با من بیا!
تیپش رو نگاه کن! به درد نخور!
دیگه کی توی این گروه «کوتوکار، رفقا» هست؟
من نه. من نه.
صبر کنید، شماها حتی نمی‌دونید که با هم رفیق هستید یا نه؟
-ساجی... -بله قربان؟
به والدینشون زنگ بزن بیان اینجا.
و یه گزارش پلیس هم تنظیم کن.
-اوه نه. خواهش می‌کنم قربان... -ببخشید قربان...
اجرای زنده وینیت سرینواسان امشب برگزار می‌شه.
قربان... خواهش می‌کنم به حرفم گوش بدید قربان...
حالا باید چیکار کنیم؟
داداش...
اوضاع از کنترل خارج شده.
هر وقت به اون یارو زنگ می‌زنم، یه آهنگ تامیلی یا تلوگویی پخش می‌شه!
حتی برام یه ویس هم فرستاده.
فقط به این گوش کن.
«چرت و پرت گفتن هم حدی داره.»
«اگه نمی‌تونی یه رویداد برگزار کنی، اصلاً تلاشش رو هم نکن.»
«روز خوبی داشته باشی.»
نسخه هندی‌اش رو هم داره، گوش کن.
«چرت و پرت گفتن هم...»
بقیه اعضای کمیته می‌گویند تو کسی هستی که این افتضاح را به بار آوردی.
همه این را می‌گویند.
می‌گویند این عواقب درگیری‌های قدیمی گروه توست.
کارمان ساخته است.
قربان...
با در نظر گرفتن قهرمان‌بازی‌هایی که در گذشته در کالج اس.ان درآوردی...
این چیزی است که به راحتی درک می‌کنی، درست است؟
درست است؟ درست است؟
-بله، بله. -بله.
بله.
تو از کجا همه این‌ها را می‌دانی؟
همه در دانشکده ما این را می‌دانند.
بالاخره تو بازرس منطقه هستی.
داستان‌های آن زمانی که به تنهایی جاده آشرام را محاصره کردی،
همه آن را می‌دانند.
-مگر نه؟ -بله، بله.
-و آن تخلیه شبانه... -نه، نتیجه‌ای نداشت.
چون کسانی که کتک زدی شکایتی نکرده‌اند، حالا می‌توانی بروی.
اما اگر دوباره این اتفاق بیفتد، روی واقعی من را خواهی دید.
راه بیفت.
از همان ابتدا می‌دانستم
که عاقبتش دقیقاً همین می‌شود.
آمدن به اینجا خودش اتلاف وقت بود.
هر چقدر هم سعی کنی آدم خوبی باشی...
گناهانت همیشه به دنبالت خواهند آمد!
یک روز او با چاقوی کسی کشته خواهد شد!
هی، چرت و پرت نگو!
دیدی که بچه‌های کالج هجوم آوردند، ندیدی؟
حتی با وجود این همه دردسر، آیا او دستش را بلند کرد؟
ببین چقدر با آرامش ایستاده، حتی الان.
قربان!
آرامش کجا بود!
قدیم‌ها، خیلی از دست‌هایش استفاده می‌کرد.
حالا که واقعاً لازم است، یک‌دفعه آرام شده!
قربان...
یک مشکلی پیش آمده. کسی که کتکش زدند...
دقیقاً به همین خاطر است که کارت به اینجا کشید.
مجبورم نکن دوباره شروع کنم.
مطمئنی؟ خودش است؟
کوتان است، قربان. نگاه کنید.
هی، هی! صبر کنید!
شماها کوتان را کتک زدید؟
با «توتا کوتان» درگیر شدید، احمق‌های بی‌کله؟
اوه نه! توتا کوتان؟
او دیگر کیست؟
هر کسی که باشد، قطعاً کارمان ساخته است!
فکر کردید کسی است که بتوانید همین‌طوری با او دربیفتید؟
او یک تبهکار است! یک تبهکار تمام‌عیار!
چاقوی مرا ندیدید؟
آقا، مگه اون یه خواننده معمولی نیست؟
سی نفر اومدن که کارش رو تموم کنن.
اونم با جیپ کوبیدشون به صخره‌های تاکالای
و با بمب دستی منفجرشون کرد!
اون "خواننده" مورد نظر شما این کار رو کرد!
آپالام حاجی رو می‌شناسی،
همونی که مسئول بارگیری و پارکینگ بازار چالا هست؟
همون عمویی که تو لیست خلافکارهاست و گاهی تو روزنامه‌ها اسمش میاد؟
آره، همون عمو.
کوتان یه قلاب بارگیری رو فرو کرد تو قفسه سینه اون عمو.
و گوشت تنش را درید!
آن هم در شلوغ‌ترین روز بازار.
به اضافه ۷ مورد دیگر از حمله با بمب‌های دستی.
آن زمان‌ها، او با بمب و مواد منفجره بازی می‌کرد.
حالا نخ مقدس به تن می‌کند مثل ولایودان در فیلم ناران،
و مسیر موسیقی و خانواده را در پیش گرفته.
او یک اراذل است!
یک اراذلِ آوازخوانِ لعنتی!
اگر روزی آن نخ مقدس را باز کند...
-رفیق، آن کوتان... -آرام باش. مشکلی نیست.
اون یه خلافکار بازنشسته‌ست، رفیق. حتی اگه تلاش هم کنه، هیچ اتفاقی نمی‌افته.
غیرممکنه!
داداش! داداش!
ما از مسابقه گنج‌یابی اومدیم. لُنگ سنتی و یه لباس پر زرق و برق.
جواب «انبه» است. لطفاً راهنمایی کنید؟
رفیق، اونا نیستن!
وقت نداریم. لطفاً راهنمایی کنید!
راهنمایی رو بهش بدید.
راهنمایی؟
وای، خدای من!
کی جرأت داره بیاد اینجا؟
داداش، نکن! اون ماشین ما نیست!
ولم کن!
خواهش می‌کنم نکن! اون ماشین دنی‌چانه... برامون دردسر می‌شه!
رفیق، اومد، خودی نشون داد، و حالا داره می‌ره!
حالا یه حرکتی بزن!
چه حرکتی؟
یه کاری بکن!
پدر، در مورد دعوایی که توی دانشگاه شد شنیدید؟
-دعوا؟ -همونی که نزدیک در ورودی بود!
اون یه نمایش خیابونی بود!
-یه نمایش خیابونی برای آگاهی اجتماعی. -نه، یه دعوای خیابونی واقعی بود!
هی، چیز جدی‌ای نبود.
آقای سانال فقط می‌خواست یه کلمه با سام‌کوتی حرف بزنه.
کل این جلسه همین بود. هیچی بیشتر...
اصلاً هیچی!
هی سام، بیا اتاقم.
دمت گرم، داداش.
هی، سام اینجاست.
-خب، چی شد؟ -یه جورایی جنجال شد.
خانم محترم اولش موافقت نمی‌کرد.
از وقتی کوتان و دار و دسته‌اش دانشگاه رو به هم ریختن،
مدیریت می‌خواد ازشون شکایت کنه.
آه، باشه.
فعلاً دارن کوتاه میان
فقط به خاطر اینکه بلیت‌های نمایش وینیت سرینواسان کاملاً فروخته شده.
اما اگه یه مشکل دیگه پیش بیاد، جشنواره قطعاً لغو می‌شه.
داداش، پس...
سواتی! سواتی! ببخشید بچه‌ها، دانشجوهای سی‌ای‌تی دارن صدام می‌زنن.
باید بیای به اتاق پشت صحنه. بیا. سریع.
ما آن‌ها را برای جمع‌آوری کمک فرستادیم، حتی یک مغازه هم پول نداد.
کوتان و گروهش به همه گفتند که کمک مالی نکنند.
سامکوتی…
کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است.
ما کارها را داخل دانشگاه مدیریت می‌کنیم.
ما داوطلب‌ها را در دروازه پشتی هم مستقر کرده‌ایم.
چطور است؟
تو اصلاً هیچ کاری نکن.
فقط برو یک بستنی بگیر و استراحت کن.
باشه داداش.
فقط محیط دانشگاه نه. آزمایشگاه FM رو هم پوشش بدید.
و محوطه پارکینگ رو هم.
باید همه‌جا رو زیر نظر داشته باشیم.
پس امشب کسی نوشیدنی نمی‌خوره.
هرگز، رفیق.
هیس... دور نندازش!
اون‌قدرها که فکر می‌کنی آسون نیست.
اون یارو یه دردسر تمام‌عیاره.
برای همین یه نقشه کوچیک کشیدم.
چه نقشه‌ای؟
چند تا آدم اجیر از موتاثارا گرفتم.
کلش مادو، کاتاپا سونی.
هر دو رقبای سرسخت کوتان هستند.
گوش کن...
من نوشیدنی نمی‌خوام.
هی! این دیگه چیه؟
پول ما رو می‌گیری و مسخره‌مون می‌کنی؟
بازنده!
خودم این بحران رو حل می‌کنم.
آره، بهتره همین کار رو بکنی.
وقتی وینیث سرینواسان می‌رسد، نباید هیچ دردسری پیش بیاید.
اگر او اوضاع را به‌هم‌ریخته ببیند، وجهه بدی خواهد داشت.
خیلی بد. واقعاً بد.
گور بابای بستنی‌اش!
-توش نوشیدنی الکلی هست؟ -آره.
بهش نیاز دارم.
مستقیم برو و بپیچ به راست.
کاویا، بچه‌های سی‌ای‌تی چی شدند؟
-همه چیز ردیفه. -همه کارها انجام شده.
-باشه. -ما همه چیز رو مدیریت کردیم.
سام‌کوتی، من اون اصلاحات رو انجام دادم.
آره، خوبه.
ببرش روی ال‌ئی‌دی و یه تست بگیر.
برادرت فردا میاد؟
هنوز چیزی قطعی نشده.
یه ترفند کوچیک زدم.
-سلام. -سلام.
جوزف، درسته؟
بله. شما؟
من پدر مرین هستم.
ویلسون.
آه... بله.
الان کجایی؟
شهر هستی؟
من... من توتیکورین هستم.
اینجا کار می‌کنم.
اوه.
هیچی دیگه.
از دانشگاه تماس گرفتن.
این بار قراره جشنواره رو برگزار کنن.
خب... مجله قدیمی مرین...
دانشجوها گفتن بالاخره قراره منتشرش کنن.
فکر کردم...
خوب می‌شد تو هم بیای، جوزف.
من... کسی اونجا نیست...
پس...
من... مطمئن نیستم...
خب... منظورم اینه که...
جوزف، باید بیای.
من...
انقدر برادرت رو دوست داری؟
معلومه!
اون فوق‌العاده‌ست.
می‌دونی اون آدم‌های بی‌نقص و خیلی مثبت که دور و برمون می‌بینیم؟
معمولاً یه کارای مشکوکی زیر سرشون دارن.
ولی اون اینطوری نیست.
هم از بیرون و هم از درون، واقعاً آدم خوبیه.
ودکا. می‌خوری؟
نه.
خب، برادرم...
حدوداً هفت سالم بود که مادرم ما را ترک کرد.
اوه.
هی... متاسفم.
مشکل سلامتی داشت؟
نه.
او واقعاً ما را ترک کرد... با کسی فرار کرد.
ما هیچ‌وقت دلیل اصلی‌اش را نفهمیدیم.
پدرم آن زمان‌ها زیاد می‌نوشید.
شاید مادرم منطق خودش را داشت.
-اما مادرم... -سامکوتی، خودکار داری؟
بله.
بعد از اینکه مادرم رفت، زندگی پدرم از هم پاشید.
راستش، برادر ۱۱ ساله‌ام بود که از من مراقبت می‌کرد.
او تعادل را به خانه برگرداند.
بعد از آن، پدر شروع کرد به تلاش بیشتر برای اینکه پدر بهتری باشد.
با اینکه فقط سه مرد در خانه بودیم...
خوشحال بودیم.
اما بعد از اینکه برادرم رفت، هیچ‌چیز درست به نظر نمی‌رسد.
زندگی الان مثل یک آگهی دولتی کسل‌کننده است.
و من همیشه به هر حال برای پدرم بچه لوسی بودم.
اگر برادرم برای این جشنواره بیاید...
همه را ببیند
و دوباره با همه این‌ها روبرو شود...
شاید... اوضاع دوباره روبه‌راه شود.
شاید همه چیز دوباره درست شود.
سم...
بغل می‌خوای؟
هی! برو گمشو!
یا شاید...
سواتی، داری گریه می‌کنی؟
چی؟ چرا باید گریه کنم؟
سواتی، تو هم مثل من آدم زود گریه‌ای نیستی، درسته؟
همه‌چیز درست می‌شه. مراسم عالی خواهد بود.
برادرت هم فردا می‌آید.
پس همه‌چیز روبه‌راهه، درسته؟
حالا دیگه عضلاتت رو از دست دادی.
دیگه هیچ انگیزه‌ای نمونده.
اصلاً دارم سعی می‌کنم کی رو تحت تأثیر قرار بدم؟
راستی، وینیث سرینیواسان کی می‌رسه؟
وینیث‌اتان با پرواز ساعت ۸ صبح فردا می‌آید.
رفیق!
-رفیق! -رفیق!
اینجا چیکار می‌کنی؟
یه نمایش دانشجویی دارم. تو چی؟
یه مراسم اهدای جوایز.
آهنگساز جهانی، شان رحمان!
توی باشگاه سریمولام.
بیا بریم. می‌رسونمت.
هی، اونجا برام بریانی تدارک دیدن.
برات بریانی می‌گیرم. دارم می‌رسونمت!
صادق باش. برای دادن جایزه اومدی؟
نه رفیق، جدی میگم...
پسر، خیلی وقت بود ندیده بودمت. اون کجاست؟
آره، درسته.
داداش، پرواز وینیث‌اتان هنوز ننشسته.
چی؟ اون بهم پیام داد که رسیده.
شما کجایید؟
ما دقیقاً جلوی ترمینال داخلی هستیم.
چی؟ داخلی؟!
نه داخلی، بین‌المللی!
-سریع برو دنبالش، باشه؟ -بین‌المللی؟!
آه، باشه، باشه.
بین‌المللی! بین‌المللی! بین‌المللی!
رفیق، اون طرف فرودگاهه!
-اون طرف؟ چرا؟ -زود باش، حرکت کن!
الان دیگه کاملاً گیج شدم.
چرا اونجا فرود اومد؟ مگه پروازهای داخلی این طرف نیست؟
من از کجا بدونم؟
-من حتی تا حالا سوار هواپیما هم نشدم. -داخلی... بین‌المللی...
هی، فکر کنم همین الان وینیث سرینواسان رو دیدم.
ما داریم می‌ریم دنبالش، بعد تو می‌گی قبلاً دیدیش؟
نه...
حتماً کس دیگه‌ای بوده.
مدیر داره زنگ می‌زنه.
-جواب بده. -باشه داداش.
آخ، سامکوتی، خوشحالم که جواب وینیِتان رو دادی.
-جواب دادم؟! -ببرش هتل، باشه؟
باشه.
-چی شد؟ -وینیِتان قبلاً سوار شده.
سوار شده؟
-کی؟ -کی؟
شما باید استادهای دانشگاه باشید، درسته؟
بله، بله.
ایشون استاد سوبهاش پال هستند.
من مانیک پاشا هستم.
اوه.
فکر کنم کوتان گوندا داشت اون ماشین رو می‌روند!
-کوتان؟ -آره. -کوتان؟!
-آدم‌ربایی!!! -آدم‌ربایی!!!
دور بزن! دور بزن! دور بزن!
کدوم رشته؟ مکانیک؟
آره، آره. مکانیک.
من، ترمز و کلاچ،
و داداش... یعنی، آقای سوبهاش... کاربراتور و سوپاپ.
و ما... تعویض روغن!
وینیته!
آقای وینیث!!!
-وینیته! -اینجا رو نگاه کن! پشت سر!
-داداش، دارن دنبالمون میاد! -هی! اینجا رو نگاه کن، آقای وینیث!
ماشین رو نگه دار، داداش!
-آقای وینیت! -رسیدگی می‌کنم.
اوه نه!
وینیت‌اتا!
نگاه کن، دسته‌گلت توی این ماشینه، آقا!
هی مرد، وینیت‌اتا... وینیت سرینیواسان!
این آروهان است! این آروهان است!
-وینیت‌اتا! -این ماشین! این ماشین!
اوزین، سریع‌تر برو! سامکوتی، پات رو بکش داخل!
هی، برو داخل!
هی، بزن کنار! سریع برو!
وینی‌اتان... وینی‌اتان... اون یه قلدره!
اون ماشین نه،
این ماشین!
-این ماشین! این ماشین! -آقا وینی!
آقا وینی!
این ماشین، وینی‌اتان!
موازی! ماشین رو بیار کنارش!
-اوزین، گازش رو بگیر! -وینی‌اتان، وینی‌اتان...
آقا!
-اون نیست، احمق! -ببین.
طرفدارها دوره‌مون کردن. سریع‌تر برون!
-هی... هی... -هی آقا، اینجا رو نگاه کن!
-تو... دزدیده... شدی! -بس کن این مسخره‌بازی‌های احمقانه‌ت رو!
بچه‌ها خوابن. اونا چنای هستن! چنای!
اوزین، راه رو ببر و جلوش رو بگیر!
برو جلو! برو جلو!
تو... دزدیده... شدی!
-تو دزدیده شدی! -بخونش مرد! به انگلیسیه!
احمق، مگه نمی‌تونی بخونی؟!
از ماشین رد شو.
وینی‌تا... هی...
خب...
محل اقامت ما کجا هماهنگ شده؟
در مسافرخانه توریستی گوویندا، همین نزدیکی.
لعنتی...!
کولر داره!
ماشین اشتباهیه! ماشین اشتباهیه!
به پلیس زنگ بزنید! به پلیس زنگ بزنید!
-الو؟ -الو.
کلانتری؟
ایشان بازیگر و کارگردان، وینیت سرینیواسان هستند.
بله قربان؟
الو، قربان؟
قربان، صدایتان را می‌شنوم.
قربان، شما سروان هستید؟
بله.
نام شما چیست قربان؟
مانیچان.
قربان، شما سروان فوق‌العاده‌ای هستید.
فقط تماس گرفتم تا خودم را معرفی کنم.
قربان، شما مایه افتخار اداره پلیس کرالا هستید.
خیلی خب، خیلی خب.
شما احمق‌ها چی فکر کردید،
که می‌تونید همین‌طوری ما رو بدزدید؟
بیخیال اون بشید.
اصلاً می‌دونید من کی هستم؟
کرالا واقعاً به آتیش کشیده می‌شه!
شماها دیگه کدوم احمق‌هایی هستید؟
-آااااخ! -وای خدای من!!!
هی. من کوتان هستم.
به من می‌گن «توتا کوتان».
آخرین باری که «توتا» منفجر کردم
به خاطر این بود که توی یه عروسی به من پاپاد ندادن!
کل آشپزخونه رو به آتیش کشیدم!
وقتی کنترل خودمو از دست بدم، برام فرقی نمی‌کنه ستاره باشی یا فضانورد،
لهت می‌کنم!
این آدم‌رباییه!
یه آدم‌رباییِ صادقانه!
فهمیدی؟!
وینی‌تا، من سامکوتی‌ام.
مسئول برگزاری جشنواره آروهان.
هان؟! شان آقا!
هی!
دارم مثل کامیونی که ترمز بریده با سرعت می‌آم!
وسط جاده مثل یه قورباغه گیج واینسا.
له می‌شی! فهمیدی؟!
وینیته‌تا...
وایسا!
ماشین رو نگه دار، تو!
-هی سامکوتی... -سام...
اوزین... اوزین... عجله کن! ماشین رو روشن کن!
زود باش!
برادر...
سامکوتی...
دارم میام دانشگاه.
تا عصر می‌رسم.
آقا، این رو ببینید.
-کارگردانی، خوانندگی، همه‌ش همین‌طوره، درسته؟ -بله.
به مناسبت جشنواره مامالاسری کاوو تریکودیِتو،
امشب اجرای زنده خواهم داشت.
ساعت ۸ شب در کنسرت موسیقی.
و من هم آنجا خواهم بود.
شاید یک چیزی مربوط به هوش مصنوعی...
-هی ساجی. -بله قربان.
احتمالا یک ویدیو با هوش مصنوعی است، قربان.
هی، آیا وینیت سرینواسان فیلم «بهشت جیکوب» را کارگردانی کرده؟
بهشت جیکوب؟
بله قربان.
اگر کسی مثل او فقط برای معرفی خودش تماس بگیرد،
موضوع مهمی است، مگر نه؟
البته!
او مرد بسیار پرمشغله‌ای است.
چرا می‌پرسید، قربان؟
اوه، هیچی.
هان؟ باز هم این‌ها؟
به نظر می‌رسد امروز با یک دردسر جدید آمده‌اند.
-قربان... -اوه، تویی؟
قربان، وینیث سرینواسان ربوده شده است!
چی؟!
قربان، قرار بود او در دانشگاه ما آواز بخواند.
آن مرد او را دزدیده است.
کدام مرد؟
همان آدم لات و آوازخوان... کوتان!
چطور ممکن است؟ وینیث سرینواسان همین الان با من تماس گرفت.
حقیقت دارد.
من از پلیس فتا پرس‌وجو کردم.
اما قربان،
شنیده‌ام که وینیث سرینواسان امروز در مامالاسری کاوو می‌خواند.
این دیگر چه صیغه‌ای است؟! پس تکلیف نمایش اصلی ما چه می‌شود؟
آنجا؟!
شاید دستمزدش را پرداخت نکردی.
وگرنه چرا باید کار دیگری قبول کند؟
او از آن آدم‌ها نیست. من می‌دانم!
قربان، لطفاً حرف ما را باور کنید، وینیث سرینواسان واقعاً ربوده شده است!
این ممکن نیست.
همین الان به وینیث سرینواسان زنگ می‌زنم.
داری به وینیث سرینواسان زنگ می‌زنی؟
الو؟
قربان، من استوار مانیچان هستم،
همانی که قبلاً زنگ زد تا خودش را معرفی کند.
همان «استوار درجه یک».
آه بله، بله.
قربان، حالتان خوب است؟
خوبم. حالم خوب است.
قربان، امشب در «مامالاسری کاو» آواز می‌خوانید؟
ب... بله، بله!
پس امروز در دانشگاه اجرا ندارید؟
نه، در دانشگاه نه.
قربان، برایتان مشکلی که پیش نیامده، آمده؟
ن... نه مشکلی نیست! اصلاً مشکلی نیست. من خوبم.
می‌تونم بپرسم الان کجا هستید، قربان؟
قربان... من...
الان در یک جای خیلی شخصی هستم.
-ببخشید قربان، جای شخصی؟ باشه، باشه. -قربان... قربان...
قربان، می‌تونیم باهاش صحبت کنیم؟
هی، اون با خانواده‌اش توی یه جای شخصی‌یه.
اصلاً آدم ربوده شده که همون زنگ اول جواب نمی‌ده!
شماها و این داستان‌های عجیب‌تون!
اون واضح گفت که جای دیگه‌ای اجرا داره. برید!
-آقا لطفاً، اجازه بدید باهاش حرف بزنیم. -برید! برید!
-میشه فقط یک بار باهاش صحبت کنیم؟ -حالش خوبه.
-آقا، فقط یک بار، لطفاً. -نفوذ ایشون رو دیدید، نه؟
گم شید!
ما قبلاً حساب رو تسویه کردیم، مگه نه؟
-ما پول رو پرداخت کردیم! -بذارید با مدیر تماس بگیرم.
آقا...
شاید بهتر باشه فقط یک بار بررسی‌اش کنیم.
خیلی عادی.
آره، فقط یک پرس‌وجوی ساده بکنیم.
-آقا. -...از بازرس مانیچان دعوت می‌کنم به روی صحنه بیایند.
باورنکردنیه، مگه نه؟
تونستی گوشه راگا رو تشخیص بدی؟
بیمپالاسی.
تو واقعاً یه احمق به تمام معنا هستی، آقا؟
این دیگه چه وضعیه؟
من تا حالا تو عمرم چنین گروه کودنی ندیده بودم!
پتو مادر؟! این دیگه چه کوفتیه؟!
نمایش مسخره‌تون رو متوقف کنید!
تو اصلاً توی برنامه نبودی.
تو فقط یه آهنگ اضافه هستی.
من رو یادت میاد؟
اوایل دوران «استار سینگر»،
من توی مرحله انتخابی آزاد در تالار «مانامولا کارایوگام» خوندم.
نفر بعدی...
وقتی دستم رو بالا بردم تا گام رو بگیرم، چی پرسیدی؟
«هواپیما داره از بالای سرت رد می‌شه؟!»
راستش، اون روز نزدیک بود یه ترقه بندازم توی استودیوت.
دو روز براش نقشه کشیده بودم!
بعد بی‌خیالش شدم.
تو بالاخره یک هنرمندی! بیخیالش شدم.
هی... هی... هی!
نیرویی وجود داره به نام باگاواثی، الهه!
دقیقاً برای همینه که دور زدی و درست افتادی توی بغل من. باشه؟
امشب، من اینجا برنامه‌ای دارم.
روی اون صحنه،
اون آهنگی که من خوندم رو با من می‌خونه.
این هم متن آهنگ «پتوی مادر».
و تو هم هارمونیوم می‌زنی.
روی صحنه، زنده. جلوی همه.
بعد از اون، هر دوتون رو می‌رسونم
ایستگاه قطار یا ترمینال، هر جا که بخواید.
می‌بینید؟ معبد خوبیه.
حتی توی گوگل هم پنج ستاره گرفته.
آقای کوتان...
بابت شوخی بی‌مزه اش عذر می‌خوام.
نه! چرا عذرخواهی می‌کنی؟
شوخی خوبی بود!
ببینید آقای کوتان،
اون برای هر اجرا ده لک می‌گیره.
-کمی گران است. -چی؟!
ولی تو اصلاً این پول را داری؟
هی، هی، هی، این حرف‌ها دیگر چیست؟
آرام باش! سر جایت بمان!
همین که افتخار هم‌صحنه شدن با من را داری، برایت کافی است.
در مورد دستمزد نیم‌روزت هم،
آن را نذری برای الهه در نظر بگیر.
موقع رفتن، چهار قوطی تبرکی به تو می‌دهم.
آن هم فقط اگر خوب رفتار کنی.
خدای من!
خب...
حتی فکرش را هم نکن که بتوانی دو خط بخوانی
و با فریب دادن الهه، یواشکی جیم شوی.
او خیلی زودجوش است.
بدتر از او!
خیلی خب، پول را فراموش کن.
اما برای یک اجرای درست و حسابی، به تجهیزات صوتی خاصی نیاز داریم.
-میکروفون‌های شور اکسیِنت. -میکروفون!
کنسول کوانتوم ۳۳۸...
-مانیتورهای داخل گوش. -مانیتورهای داخل گوش سنهایزر!
همچنین، سیستم صوتی دی‌اند‌بی.
-باند‌های کناری! باند‌های کناری! -بله، باند‌های کناری!
هیچ‌کدام از این‌ها اینجا نیست.
-ما «موروگا ساندز» را داریم! -البته!
کارمان تمام است!
او کیست، پسرم؟
پسر بازیگر، سرینیواسان.
همان که مدام مصاحبه می‌کند؟
نه، پسر بزرگ‌تر.
اوه!
خیلی خب.
همه‌شون رو فراموش کن.
می‌شه حداقل یه فیدبک (بازخورد) بگیریم؟
هان؟
نظر!
نظرمون رو وقتی برنامه تموم شد می‌فهمید.
منظورم اون نیست!
فیدبک یه نوع بلندگوئه.
باید صدامون رو موقع خوندن بشنویم، مگه نه؟
چرا؟
تا بتونیم صدامون رو بشنویم.
شما کله‌پوک‌ها چرا باید صداتون رو بشنوید؟
مخاطب برای همینه!
فقط اگه صدامون رو بشنویم می‌تونیم درست بخونیم.
نمی‌تونی به متن نگاه کنی و بخونی؟
تو حتی نمی‌دونی فیدبک چیه
و به خودت می‌گی خواننده؟
-پس اگه این رو بدونم فقط خواننده‌ام؟ -آره!
ترسیده.
مثل من محکم بایست. عقب‌نشینی می‌کنه.
انگار بیهوش شده.
حالا بگو. همین حالا!
مگه من خواننده نیستم؟ بهم بگو!
مگه من خواننده نیستم؟
فقط به خاطر پدرش ازش می‌گذرم.
ولی انتظار نداشته باش برای تو هم همین کارو کنم.
سرت رو می‌شکنم.
باشه، خیلی خب! باشه، خیلی خب!
کوتان، کوتان، کوتان! آروم باش، آروم باش!
الان ساعت یازدهه.
تا ساعت ۲، هر جا که بخواهی می‌آیم
و هر چند تا که بخواهی آواز می‌خوانم.
باشه؟
نه، نمی‌شه.
ساعت ۲ زمانِ نذری دادن است.
برنامه موسیقی ساعت ۸ است.
-ساعت ۸ نمی‌شه-- -اون که تغییر نمی‌کنه.
-ساعت ۸ برام مقدور نیست. -من نزدیک اینجا کنسرت دانشگاهی دارم.
دانشگاه بی‌سی‌ای‌تی، درسته؟ اون برنامه لغو شده.
محلی‌ها ریختن اونجا و همه چیز رو بهم زدن.
کوتان، داری وارد دردسر بزرگی می‌شی.
همین که ولم کنی، پلیس دستگیرت می‌کنه.
هی،
شماها پلیس رو فقط تو فیلما دیدین، مگه نه؟
پس،
من هر چی خواسته بودین رو براتون جور می‌کنم.
کوتان...
اگه بخوای زرنگی کنی
و اون آهنگی که گفتم رو نخونی.
هرگز!
دفعه بعد که روی صحنه ارناکولام هستی...
-ممکنه یه «توتا» بیفته. -بابا...
بگو عزیزم.
مامان داره صدات می‌کنه.
اومدم.
یادت باشه.
گور بابای بازخوردش!
جایزه باشگاه سریمولام من...
چرا بهم زنگ زدی؟
داری چیکار می‌کنی؟
بی‌دلیل برای خودت دردسر درست نکن.
چه دردسری؟ هیچ دردسری نیست.
تو را به خدا، او را برگردان.
وقتی آن پسر رفت، می‌توانی تنهایی اجرا کنی.
چرا این کارها را می‌کنی؟
دیگر آن نخ مقدس را نمی‌بندی؟
تو!
بی‌دلیل عصبانی نشو.
من او را به زور اینجا نیاوردم. خودش آمد.
این حقیقت ندارد.
دخترِ سیمی‌چی آنجا درس می‌خواند.
او گفت برنامه وینیث در کالج برگزار می‌شود.
نمی‌فهمی این موضوع چقدر اهمیت دارد؟
اگر همین الان این را درست نکنی،
قسم می‌خورم که به پلیس زنگ می‌زنم.
دختر جان...
من قبلاً آن بندِ مقدس را بسته بودم
و همه چیز برای راه‌اندازی یک گروه موسیقی بعد از این نمایش آماده بود.
حتی اسمش را هم «صدای آسمانی» گذاشته بودیم.
وادیِ بیچاره حتی برایش رفت تا طبلا یاد بگیرد.
بعد اون‌ها اومدن و کل برنامه‌ام رو خراب کردن.
-حتی پایی که بهش رسیده بودی رو هم شکستن! -پدیکور شده بود!
آره، همون.
نمی‌ذارم برنامه‌شون به این راحتی برگزار بشه!
بذار پلیس بیاد،
یا اگه می‌خوای خودت بهشون زنگ بزن.
ولی فقط بعد از این برنامه.
من کمال حسن توی فیلم «آنبه سیوام» نیستم که فقط ببخشم و فراموش کنم.
همین‌جا توی سینه‌ام، یه بمب ساعتی داره می‌سوزه.
فقط آهنگ اون می‌تونه خاموشش کنه.
عزیزم، امروز نمایش من هست.
با وینیت سرینیواسان.
وادی...
لعنتی، اون مدیر جواب نمی‌ده!
رفیق، دو تا راه بیشتر نداری.
یا حقیقت رو بهشون بگی و قانعشون کنی.
که تا اون موقع، شب می‌شه.
یا اینکه وانمود کنی مراسم با قدرت در جریانه.
در هر صورت، تصمیم با خودته.
رفیق، وینیت‌اتان کجاست؟
وینیتیتَن نیومده؟
وینیتیتَن هتل هست. زود میاد اینجا.
سامکوتی، بهش زنگ زدم. جواب نداد. چی شده؟
احتمالاً داره دوش می‌گیره.
چطور وقتی داره دوش می‌گیره جواب بده؟ مگه حموم نیست؟
ولی گفته بود برای چک کردن صدا مستقیم میاد اینجا.
صدا، درسته؟ صدا...
اون صداش رو همون خونه چک کرده.
پس نیازی نیست دوباره چک کنه!
ما صداش رو شنیدیم.
دقیقاً همان صدایی که در فیلم‌ها می‌شنویم. چه صدای دلنشینی!
صدای خوبی است.
واقعاً!
سواتی، استرس نداری که؟
هان؟ چرا باید استرس داشته باشم؟
آها، دقیقاً!
روحیه‌ات عالیه.
هیچ‌کس نباید نگران باشه. چرا نگرانی؟
به همه بگو بی‌خیال باشن.
ما فقط یک بار زندگی می‌کنیم، مگه نه؟ یک زندگی!
پانتومیم.
و، سامکوتی...
می‌تونی قبل از نهایی کردنش یک‌بار این رو چک کنی؟
- اسم جشنواره چی بود؟ - آروهان!
- پس بقیش با تو، درسته؟ - حتماً!
باشه!
آره!
- چش شده؟ - ما که از دستش ندادیم.
- داداش! - اون کیه؟
داداش، ما از دانشکده مهندسی پوندیچری هستیم.
ما فقط برای اجرای «وینیت‌اتان» این همه راه رو تا اینجا اومدیم.
جدی؟ عالیه، عالی!
این‌ها دیگه کی هستن؟
این‌ها همگی برادرهای من هستن.
این آقا امروز مراسم خواستگاری‌اش بود.
اون حتی اون رو هم کنسل کرد و اومد اینجا
فقط برای اجرای «وینیت‌اتان»!
درسته! درسته! طرفدارهای واقعی!
ما طرفدارهای دوآتیشه «وینیت‌اتان» هستیم.
ما فقط بعد از اجرای اون اینجا رو ترک می‌کنیم.
نمایش؟!
بوس! خداحافظ!
ترسوندیم!
بیایید برادرها!
چه خبر شده؟!
این‌ها رو ببرید یه جایی و بخوابونیدشون.
راه زیادی اومدن. حتماً خسته‌ان.
در ادامه، یه آهنگ ویژه دیگه
از طرف یه دلداده‌ی مخفی دیگه!
دلداده‌ی مخفی دیگه چه صیغه‌ایه! ولم کن!
برادر... در محل مسابقه گِل...
در محل مسابقه گِل؟
بچه‌ها، بیاید برای شرکت‌کننده شماره ۱۰۶ دست بزنیم.
او در ۳ دقیقه و ۳۵ ثانیه مسابقه را تمام کرد.
یک شرکت‌کننده دیگر هم داریم.
و حالا شرکت‌کننده شماره ۱۰۷ را داریم.
حسابی تشویقش کنید!
نام شرکت‌کننده؟
او در ۲ دقیقه و ۵۲ ثانیه مسابقه را تمام کرد.
حالا شرکت‌کننده شماره ۱۰۸ را داریم.
هورا! آفرین!
وای! او در ۲ دقیقه و ۴۳ ثانیه کارش را تمام کرد.
بالاخره برنده مسابقه دو در گل «آروهان» مشخص شد.
با وجود شرکت‌کنندگان حرفه‌ای بسیار،
این شرکت‌کننده غیرمنتظره که در لحظه آخر آمد...
...کمترین زمان، یعنی ۲ دقیقه و ۴۳ ثانیه را ثبت کرد!
او جایزه نقدی ۸۰ هزار روپیه‌ای را
که توسط بانک هند جنوبی اهدا شده است.
ممنونم آقا. ممنونم.
-این رو ببین! -نشونم میدی؟
من برنده شدم، درسته؟ اجازه بدید چند کلمه‌ای صحبت کنم.
دانشجویان عزیز،
اساتید،
و دیگر حضار محترم.
اسم من کوتان است.
من مسئول برگزاری جشنواره «تریکودیِتو ماهوتساوام»
در معبد مامالاسری در همین نزدیکی هستم.
مطمئنم همه شما در مورد جشنواره آنجا شنیده‌اید.
به عنوان بخشی از این جشنواره، یک برنامه فرهنگی کوچک تدارک دیده‌ایم.
شخصاً آمدم تا همه شما را دعوت کنم.
این دومین باری است که به اینجا می‌آیم.
نمی‌دانم چرا،
ولی حس عجیبی دارم...
انگار پیوند روحی خاصی با این دانشگاه دارم.
پس امروز عصر، دقیقاً ساعت ۸...
در محوطه معبد،
یک شب موسیقی بزرگ... با اجرای وینیت سرینواسان.
آقا وینیت؟!
'جشن بزرگ موسیقی زنده'
حالا دیدی؟ دیدی؟
به همراه او، این هنرمند فروتن هم حضور خواهد داشت.
عالیه! عالیه!
اما همه می‌توانند در این رویداد شرکت کنند، باشه؟ نیازی به کارت ورود نیست.
موسیقی چیزی نیست که بتوانید فقط با پول بخرید.
ما حتی بلندگوهای فیدبک هم داریم!
بیا، بریم! بهت نگفته بودم؟
همچنین، ما یک بحران بودجه کوچک داشتیم...
تشکر فراوان از کالج BCET که پا پیش گذاشت و آن را پوشش داد.
هی برادر کوچک، خیلی ممنونم.
پس، در حالی که موسیقی در رگ‌های همه جاری است...
رفیق، به هتل زنگ زدم. چک کردم.
وینیث سرینیواسان هنوز حتی به اونجا نرسیده.
-چی؟! -این‌ها کلا کلاهبردارن.
بیخیال.
ممنونم. ممنونم.
ای الهه مادر.
نفر بعدی، سریکوتان ولایانی آهنگی رو تقدیم می‌کنه به همه دانشجوهای BCET.
داداش، اون با اسم جعلی ثبت‌نام کرده!
سلام، قربان.
حرفی که دانشجوها زدن یه مقدار حقیقت داره.
اون کوتان داره یه نقشه‌هایی می‌کشه.
الان کجایی؟
تو دانشگاهم، قربان.
الو؟ هی ویوی.
بله.
رفیق، این سامکوتی کل مراسم رو کاملاً به هم ریخته.
وینیث سرینیواسان قرار نیست اینجا بخونه.
باید حسابی حالش رو بگیریم.
کارش رو تموم کن، مرد.
دیگه نباید جرئت کنه سرش رو بالا بگیره.
بیا فقط حسابی کتکش بزنیم.
احمقِ بی‌عرضه!
-الو؟ -نه! نه! نه!
رفیق، از روی عصبانیت وسایل رو نشکن، باشه؟
الو؟ الو؟ خودت رو کنترل کن مرد!
این پسر واقعاً باورنکردنیه!
باید یه جوری پلیس رو متقاعد کنیم.
ما می‌تونیم همه اون کارها رو بکنیم، اما وضعیت اینجا چی می‌شه؟
هی سامکوتی...
داری سعی می‌کنی همه رو گول بزنی و پول دربیاری، آره؟
وینیث سرینیواسان کدوم گوریه؟
پول‌ها کجاست؟
دانشجوهای دانشگاه‌های دیگه دارن نگاه می‌کنن. گند نزن بهش.
انگار تا الان گند نزده شده!
هی سامکوتی، هر جا که پول رو قایم کردی،
پیداش می‌کنیم. شنیدی چی گفتم؟!
چه کلاهبرداری آشکاری، مرد!
برو کنار!
-نمایشِ مسئول برگزاری بودنت دیگه تموم شد. -دیگه چی مونده؟ مراسم تموم شد!
حداقل می‌تونستی به ما بگی.
داداش...
-ببخشید. -نه داداش. اشکالی نداره.
بزن بریم.
رفیق...
بیا اینجا.
سامکوتی...
وینیتهان هنوز حاضر نشده؟
تو خیلی آدم عجیبی هستی، سامکوتی.
قبول دارم.
فکر می‌کردم ما با هم تیم هستیم!
مگه نیستیم؟
بله.
من بهت اعتماد کردم و پدرم رو درگیر کردم، و حالا...
اصلاً باید چی بهش بگم، سام؟
حداقل انتظار داشتم
صداقت و تعهد ساده‌ای ازت ببینم.
مگه بهت نگفتم این یه شوخی نیست؟
سعی داری با به دوش کشیدن این همه فشار، چی رو ثابت کنی؟
این... این قهرمان‌بازی نیست.
حماقته.
سواتی، من...
تو خودت رو تبدیل به یک دلقک کردی.
و همه‌ی ما رو هم همین‌طور.
کجا داری می‌ری؟ هان؟
هیچ مراسم یا چیزی در کار نیست. برگرد!
مشکل چیه؟ مگه وینیتیتان نمی‌آد؟
یه چیزی بگو! ما کلی منتظر موندیم!
نمی‌خوای وینیتیتان رو به ما نشون بدی؟!
عمو، جزوه‌های مکانیک سیالات بانسال رو داری؟
آره، دارم می‌آم.
-کدام ماژول؟ -دومی.
پولش را کارت‌به‌کارت کردم.
برای جشنواره آمدی؟
آره.
حالت خوب است؟
هنوز پیش دکتر می‌روی؟
بله، بله.
خوب است، نوبت‌هایت را فراموش نکن.
همه‌چیز درست می‌شود.
هیچ‌کدام از این‌ها تقصیر کسی نیست، درست است؟
خیلی‌ها پرسیدند که
لوگوی جشنواره آروهان ما دقیقاً چه معنایی دارد.
آن لوگو توسط جوزف طراحی شده، مسئول سابق آروهان.
برای همین ما یک فایل صوتی قدیمی از او پیدا کردیم.
بیایید بشنویم او چه می‌گوید.
ما کلی لوگو برای جشنواره آروهان بررسی کردیم.
در نهایت، روی این طرح توافق کردیم.
کار پیچیده‌ای نیست،
همان‌طور که می‌بینید ساده است.
در واقع داستان یک پرنده است.
پرنده‌ای که همیشه می‌خواست پرواز کند.
اما همان‌جا با امنیت، روی شاخه نشسته بود.
بریم خونه؟
نه، جشنواره که داره برگزار می‌شه، مگه نه؟
و سامکوتی هم مسئول برگزاریه.
نباید بریم اونجا؟
من نمیام.
شنیدم از دانشجوها پول گرفته
و قول داده که وینیت سرینواسان رو بیاره.
در حالی که روی اون شاخه نشسته بود،
آن شاخه بالاخره یک روز باید می‌شکست،
تا پرنده بتواند پرواز کند.
اولین پروازش!
آروهان!
خودت بهتر از من می‌دانی که سامکوتی هرگز کسی را فریب نمی‌دهد.
منظورم این نبود...
هنوز هم نگرانی.
نگران این هستی که ما را درست بزرگ نکرده‌ای.
نام خانوادگی «اومن» که ما داریم،
همیشه بخشی از هویت ما هم بوده، پدر.
پس فایده‌ای ندارد که همیشه در امنیت بمانی.
این مضمون «آروهان» است.
می‌دانم که انگیزه‌ی خیلی کلیشه‌ای به نظر می‌رسد!
اما بخش مورد علاقه‌ی من در این، آن شاخه‌ی شکسته است.
شاخه‌ای که قرار بود تکیه‌گاه پرنده باشد
در یک لحظه به زمین می‌افتد.
و در مورد سامکوتی.
او از من خیلی باهوش‌تر است، پدر.
شاید بعداً، مردم آن را زیر پا له کرده باشند.
ممکن است خرد شده باشد.
اما وقتی آن پرنده بعد از گشتن دور دنیا برمی‌گردد...
همان شاخه ممکن است باز هم به او برای ساختن لانه کمک کند.
هیچ‌چیز واقعاً پایان کار نیست.
مهم نیست چقدر سخت زمین می‌خوریم، یا چه کسی از روی ما رد می‌شود...
ما در هر صورت به جلو حرکت می‌کنیم، این چیزی است که باید بگویم.
باشه؟
همان‌طور که سابو چتان می‌گوید.
او خیلی به خودش افتخار می‌کند.
او این رویداد را به‌طور فوق‌العاده‌ای اداره خواهد کرد.
پایینش بیار، مرد!
همه بروید بیرون!
گم شوید!
اوه نه، جشنواره هنوز پابرجاست. این‌ها فقط شایعه است. من می‌توانم...
سواتی...
دوباره بهت زنگ می‌زنم.
متاسفم که قبلاً دروغ گفتم.
ولی من حتی یک درصد هم در مورد
این رویداد بی‌صداقت نبودم.
هیچ‌وقت هم آن را به شوخی نگرفتم.
برخلاف چیزی که قبلاً گفتی، مسئله ثابت کردن چیزی به کسی نیست.
تمام این تلاش‌ها فقط برای این است که لبخند به لب کسی بیاید.
خودت هم می‌دانی.
تازه، یک چیز دیگر هم هست که از تو پنهان کرده بودم.
من هنوز خیلی دوستت دارم.
اغلب احساس می‌کنم که تو خیلی از من سرتری.
برای همین بود که دیگر به تو نزدیک نشدم.
این را الان می‌گویم، بدون اینکه انتظار جوابی داشته باشم.
فقط الان جراتش را پیدا کردم.
و تو هم به خاطر من کتک نخواهی خورد.
جشنواره به هر قیمتی که شده برگزار می‌شود.
یک دقیقه.
الو؟
الو، شما کوتان هستید؟
بله، بفرمایید.
داداش، من سامکوتی هستم. از کالج بی.سی.ای.تی.
قبلاً همدیگه رو دیدیم.
آه، همون پسری که قورباغه داشت!
چطوری؟ همه چیز خوبه؟
همچنین، ممکنه کمی احساس ناراحتی در قفسه سینه‌ات داشته باشی.
نگرانش نباش.
اشکالی نداره، برادر.
و خودت خوب می‌دونی که
کاری که کردی یه حرکت سطح پایین بود، درسته؟
من کلی التماس این و اون رو کردم تا مجوز این جشنواره رو بگیرم.
پس، اگه تصمیم گرفتم این رویداد رو برگزار کنم،
برام مهم نیست که تو کوتا کاتان هستی،
یا حتی خودِ خدایِ تور...
من وینیث سرینیواسان رو میارم اینجا و این رویداد رو برگزار می‌کنم.
برادر کوچکم،
سختی‌هایی که کشیدی رو برای من لیست نکن.
تو حریف من نمی‌شی.
این اولین اجرای من بود که تقدیمش کردم به مادرم، دخترم و همسرم،
و شماها خرابش کردید.
در ضمن،
من قرار نیست مثل فیلم‌های قدیمی قهرمان‌محور،
دیالوگ‌های کلیشه‌ایِ «من یه زمانی آدم خفنی بودم» بگم.
نه وقتش رو دارم و نه علاقه‌ای بهش.
احتمالاً تو من رو به عنوان آدم بده جلوه می‌دی.
اما عزیزم،
این دوره‌ایه که آدم‌بدها همه تشویق‌ها رو مال خودشون می‌کنن.
ولی فیلم هنوز تموم نشده، داداش.
پس خودت شروعش کن، پسرجون.
تمومش می‌کنم.
آره، ادامه بده. تمومش کن. و بهم خبر بده.
رفیق، برنامه اصلیت چیه؟
به هر حال، این «ثور» قدرتمند دقیقاً کیه؟
ثور؟
هر کی که هست، بذار بیاد. می‌بینیم چی میشه.
کوتان! ستوان مانیچان داره میاد.
از چهارراه رد شدن.
با این شماره تماس بگیر.
هتل بِسمی.
کجا داری می‌ری، کوتان؟
چی شده، آقا؟
وینیث سرینواسان کجاست؟ باید ببینمش.
تماسش وصل نمی‌شه. ها؟
اینجا نیست.
خب، چیز خاصی نیست. فقط باید ببینمش. همین.
بعد از اون می‌ریم.
آقا، اون... اون همین الان داره می‌آد.
آقا، اجازه بدید برم داخل چک کنم.
آقا، داخل دارن تمرین می‌کنن.
هنوز نرسیده.
بذارید چک کنه.
آقا، رفته هتل بیسمی که کباب بخوره.
اگه خودش باشه، بعید نیست آقا.
دیدید؟ داشتم می‌رفتم از اونجا بیارمش.
-هتل بیسمی، درسته؟ -بله.
هتل بیسمی؟ اینجا رئیس پلیس نِموم هست.
بله قربان، بفرمایید.
وینیت سرینواسان به آنجا آمده؟
کمی قبل تماس گرفت تا میزی رزرو کند.
-بسیار خب. ممنونم. -چشم، قربان.
هی، ساجی. برگرد.
مگر قبلاً به تو نگفته بودم، آقا؟
خودم می‌روم و او را می‌آورم.
کوتان... می‌خواهی با این بروی؟
بیا. برویم با ماشین خودمان او را سوار کنیم.
جای نگرانی نیست، آقا. همین کافی است.
نه، او مرا می‌شناسد.
نمی‌دونم کِی به بیسمی می‌رسیم!
بهشون گفتم خواننده پرادیپ کومار رو بیارن...
وینیته‌تان اینجاست! ببین!
الان چطوره؟
هی، اون واقعاً وینیته؟!
-برو کنار، برو کنار! -مراقبش باشید!
برید کنار، برید کنار!
راه رو باز کنید!
وینیته؟
وینیث؟ واقعاً؟!
پاراشو، وینیث‌تان کجاست؟
- ما می‌خواهیم وینیث‌تان را ببینیم. - او تازه بریانی خورده و خوابیده است.
یه جای کار می‌لنگد.
می‌لنگد؟ هیچ جای کار نمی‌لنگد!
- برو کنار، بگذار ببینیمش. - ورود افراد غیرمجاز ممنوع است.
- سواتی، نرو داخل! - برو کنار!
- برو کنار، پاراشو! - اینجا حریم شخصی اوست!
آقای وینیث؟
بله؟
-هوم؟! -طوری رفتار کن که انگار هیچی نمی‌دونیم.
این یارو کیه؟
این چیه؟
این وارکالا سودیش هست.
همون صدا، همون ظاهرِ وینیتِتان.
آره.
تا وقتی که خودش برسه،
اون برای مدتی وینیتِتان خواهد بود.
پاراشو، من نمی‌تونم بخشی از این مسخره‌بازی باشم.
به نظرت چطور می‌خوایم با این کنار بیایم؟
سواتی، آروم باش. مشکلی نیست. سامکوتی به ما اطمینان داده.
ما فقط داریم از اون برای مدیریت جمعیت استفاده می‌کنیم.
اونا به زودی می‌رسن. نیم ساعت دیگه.
اوه نه!
پاراشو... این... این دیگه خیلی زیاده!
فقط نگاه کن.
-داداش، بیا اینجا. -باشه، باشه.
-راه رو باز کنید. -هی، بیا.
بذار من بهشون برسم.
-بی‌سی‌ای‌تی! -اینجاییم، وینی‌تان!
هورا! هورا!
خیلی خب، بسه، بسه.
-نیم ساعت دیگه برگردید -همگی متفرق شید.
هورا!
حالا باید برم روی صحنه و بخونم؟
-ها؟! -من خیلی خوب می‌خونم.
-بخونی؟ -نه، نیازی نیست.
دیدی؟ بهت گفتم که از پسش برمیاد.
پاراشو، می‌خوای سکته‌ام بدی؟
-اگه مدیر بفهمه چی؟ -آروم باش، همچین اتفاقی نمی‌افته.
-وقت تلف نکن. -سواتی!
هیچ مشکلی پیش نمیاد.
بهم اعتماد کن.
سامکوتی همه‌چیز رو مدیریت می‌کنه.
داداش، واقعاً قراره برنامه اجرا بشه؟
آروم باش. وینیتیتان اینجاست.
برنامه کاملاً برقراره.
آره، برنامه اجرا می‌شه.
همین الان شروع می‌شه.
چرا اونجا ایستادی؟ لطفاً بیا تو.
-ما تازه رسیدیم. -لطفاً بفرمایید داخل، خانم.
بفرمایید داخل.
داداش، من همه کارها رو دقیقاً همون‌طور که گفتی انجام دادم.
نقشه داره جواب میده.
لطفاً اون رو به‌موقع بیارش اینجا.
می‌دونم خیلی‌هاتون
مشتاقانه منتظر اجرای وینیث سرینیواسان هستید!
و قطعاً ارزشش رو داره که منتظرش بمونید!
حالا، از مهمان ویژه و بقیه دعوت می‌کنم
که برای مراسم اختتامیه، چراغ رو روشن کنند.
سامکوتی چطور می‌خواد وینیِتان رو از دست اونا برگردونه؟
آناگا، فکر کنم
اون یه جوری این بحران رو حل می‌کنه.
سام، اینجا فقط پنج شش تا خونه هست.
حتماً توی یکی از اونا‌ست.
ممکنه اوضاع خراب بشه؟
نه داداش.
باسکو، اونجا همه چیز مرتبه؟
همه چیز ردیفه، داداش.
-بچه‌ها... -بله؟
پهپادها!
هی، کسی ما رو می‌بینه؟
سریع درستش کن.
اگه کسی ببینه، کارمون تمومه!
قبل از اینکه اون احمق‌ها برسن اینجا درستش کن.
اون ساختمونی که چراغ‌هاش روشنه کدومه؟
به نظر یه مدرسه ابتدایی میاد.
شاید بچه‌ها دارن درس می‌خونن.
کی نصفه‌شب کلاس برگزار می‌کنه؟!
راست میگی.
آیاپان، پهپادها برگشتند. پهپادها برگشتند.
متوجه شدم.
هی! نگاه کن! شان رحمان! شان رحمان!
-می‌تونم سرِ آقا شانِ دستپاچه رو ببینم! -هی بوسکو، خط قطع شد، خط قطع شد.
باشه.
وقت نداریم داداش. بهم بگو.
یه لحظه صبر کن، دوباره بهت زنگ می‌زنم.
-چی شده؟ -برق رفته.
-اونجا که برق هست. -چرا قطع شد؟
-نمی‌دونم. -کی می‌دونه! -شاید فیوز پریده.
ژنراتور خاموش شد؟
-به نظر میاد همین‌طوره. -بجنب.
به اون بچه‌ها بگو بیان اینجا.
سواتی، اگه همین‌طور پیش بره، کارمون تمومه.
باید برنامه رو یه جوری ۱۰ تا ۲۰ دقیقه کش بدیم.
صبر کن.
یه فکری دارم.
و در آخر، نه از لحاظ اهمیت.
برای سخنرانی تشکر، کو...
نه آقای کومار. آقای جایاراج.
-مشکلی پیش نمی‌آید؟ -نه، فقط بگو.
برای سخنرانی تشکر، از آقای جایاراج دعوت می‌کنم.
دست نزنید، رفیق.
درست وقتی که وقت نداریم!
سلام...
بله!
قبل از اینکه شروع کنم...
به صحبت درباره جشنواره آروهانام...
این...
شکایت همیشگی درباره من وجود دارد.
اون...
خیلی طول می‌کشه...
تا حرفم تموم بشه.
خب، ممنون از همگی. ناماسکارام.
ها؟!
همه‌چیز خوبه عزیزم؟
پسر، وقتی یه شخصیت رو انتخاب کردی، تا آخرش همون بمون!
-چه غلطی داری... -اون استاد ماست! مراقب باش!
ببخشید استاد.
باشه، باشه.
-با آرزوی موفقیت. -ممنونم قربان.
-قربان، سخنرانی‌تان خوب بود. -ممنونم.
ما ۴۰ لیتر گازوئیل توی حلق آن دستگاه ریختیم.
پس چرا دوباره برق قطع شد؟
-همه چراغ‌ها خاموش شدند. -قطعی کامل برق.
بیایید، برویم ژنراتور را چک کنیم.
هی، بیایید، بیایید، بیایید!
بیایید، بیایید.
-هی، آرام‌تر. -بجنبید!
سریع! سریع!
هی کوتان، اون نخ مقدس رو دور انداختی؟
دوباره نقشه داری همه چیز رو به هم بریزی؟
نه قربان، برای مراسم دعا دادمش.
در هر صورت، هیچ‌وقت کار من نبود،
سیستم من رو تبدیل به آدم بده کرد.
هی کوتان، از کی تا حالا شروع کردی به فلسفه‌بافی؟
رفیق، وینیتهتان داره عوض می‌شه! فقط یکم صبر کن.
-خیلی طولش داد! -فقط آروم باش!
داره ساری می‌پوشه؟
فقط ده دقیقه دیگه.
چه خبره!
گفتن وینی‌اتان میاد. اون کجاست؟
هی، این دیگه چه وضعیه؟
اف آر آی... فرای!
اگر بمب یا چیزی شبیه آن باشد چه؟
خفه شو، تو!
صدای انفجار خمپاره است.
سیم قرمز یا سیم آبی؟ کدام را باید بکشم؟
سیم آبی را بکش.
-معمولاً این‌طور است. -ما یکی هم در خانه‌تان کار گذاشتیم.
با دانشجوهای بی.سی.ای.تی در می‌افتی، هان؟!
بگیریدش!
همان‌جا بایست!
او کیست؟ چه اتفاقی دارد می‌افتد؟
بگیریدش!
سامکوتی، فرار کن! برو، برو!
هی، هی!
قربان!
قربان، گوشی‌ام زنگ می‌خورد. می‌توانم جواب بدهم؟
شاید موضوع مهمی باشد.
رسیدگی به مسائل مهم وظیفه پلیس است.
البته. جواب بده، ساجی.
داداش، عده‌ای از دانشجوها به اینجا هجوم آورده‌اند
تا وینیت سرینیواسان را با خود ببرند!
قربان...
تو!
سیستم چه بدی‌ای در حق تو کرده بود؟
می‌خواستی سر پلیس کلاه بگذاری؟
قربان،
من همیشه به پلیس احترام گذاشته‌ام.
که چی؟
من واقعاً دارم با چنگ و دندان به زندگی‌ام می‌چسبم.
چاره‌ی دیگری ندارم.
لطفاً مرا ببخشید.
برو کنار! راه رو باز کنید!
برو کنار!
گفتم برو کنار!
بگو ببینم، ناقلا!
وینیث سرینواسان کجاست؟
وینیث!
وینیث! آره!
این کیه؟ کجایی؟
وینیث، منم، سامکوتی! مسئول برگزاری جشنواره آروهان.
عزیزم، کجایی؟
-وینیت‌اتان‌ات را نجات بده! -یه لحظه، یه لحظه!
زود باش، وینیت‌اتان‌ات را نجات بده!
وینیت‌اتان‌ات را نجات بده!
-نجاتت می‌دم، نجاتت می‌دم! -نجاتم بده، پسر!
گرفتمت! گرفتمت!
-آقا... آقا... -به اورژانس زنگ بزن! به اورژانس زنگ بزن!
-به اورژانس زنگ بزن! -اون شماره امداد آمریکاست، احمق!
عینک آفتابی‌ام! عینک آفتابی‌ام!
آقا... آقا... آقا!
اوزین، من زود برمی‌گردم، باشه؟
چرا؟ چی شده؟
سریع اون‌ها رو ببر به زمین ما!
-هی، هی... -شان آقا، وینیته آقا...
هی! من رو ول نکنید و نرید!
آقا، لطفاً بیایید!
-وایسید! وایسید! -سریع، زود بیایید!
سوار موتور شو!
خیلی خب بچه‌ها، خداحافظ!
نمی‌تونم با تلفن به اون بازنده‌ها دسترسی پیدا کنم!
هی مانی! هی هری! این طرف!
نگاه کنید! داره فرار می‌کنه!
-کی؟ -اون مسئول برگزاری کالج.
-سام؟ -کجاست؟
سام‌کوتی کجاست؟
می‌دونستم که فرار می‌کنه.
زود باش، زنگ بزن!
به پلیس زنگ بزن!
اون فرار نکرده!
اونجا رو نگاه کنید!
پاپاجی با بارها داره میاد.
دهنت رو ببند. افتادن دنبالمون. نقشه شکست خورد.
نقشه ب! نقشه ب!
بدوید! دنبال کامیون...
راست! راست!
دنیچان، ماشین رو بچرخون و بزن بهشون!
محکم بگیرید! محکم بگیرید!
وقتشه بال و پر بگیریم، دنیچان!
بپر پایین و چند تا تیکه بنداز!
باشه!
بزن بریم!
سلام! سلام!
درود بر همگی!
من سامکوتی هستم.
مسئول برگزاری جشنواره آروهان در کالج BCET در همین نزدیکی.
امشب، رأس ساعت ۸،
میزبان اجرای زنده وینیث سرینیواسان هستیم.
اینجا خبری از نمایش‌های اوباش‌گری نیست.
هر کسی که کارت ورود معتبر داشته باشد می‌تواند شرکت کند.
و برای کسانی که کارت ندارند...
من یه بلندگوی ۲۰۰۰ واتی رو همین‌طوری پخش می‌کنم.
حتی اون قورباغه کوچولوی گیج وسط جاده هم غرور داره!
این رو به رئیست برسون.
هی!
به هر حال، عید تیروکودی‌یِتو مبارک!
هی، یه لحظه صبر کن!
دِنیچان اینجاست، درگیر قسط‌های این ماشینِ تقویت‌شده.
منم غرور دارم!
-هی! -بسه دیگه مرد، ماشین رو روشن کن!
برو! برو! برو!
همان‌جا بایست! بایست!
لعنتی!
سام، آن حرکتت، چرخاندن بلندگو...
پسر، عالی بود! محشر بود!
ممنون، داداش.
پانصد دلار می‌شود.
دنی‌چان...
آن مال من بود.
خیلی خب، باشه. ۴۵۰. قبول.
-هی... -بگو برادر. -این یک تسویه حساب است یا چی؟
داداش، این بی‌ام‌وئه. رنگ زرد!
من می‌پرسم که دنده اتوماتیک هست یا نه.
داداش، کاملاً اتوماتیکه.
فقط پدال رو فشار بده... و بوم، برو!
اون نمی‌دونه.
اون نمی‌دونه!
اون قسمتش اون‌طرفه.
مستقیم برو فرودگاه، عزیز من.
وینیته‌تان، در مورد رویداد ما چی؟
رویداد شما؟ کل سیستم من داغون شده!
-رفیق... -نه، فرودگاه رو فراموش کن!
مستقیم برو کلانتری.
لطفاً این حرف رو نزن.
مجبورم نکن. شان، تو براش توضیح بده.
بفهم پسر. درک کن.
وینی‌اِتان...
لطفاً این حرف رو نزن.
مراسم رونمایی مجله‌مون، نمایش ویژه...
عمیق‌تر فکر کن، رفیق.
فقط بهش فکر کن.
حتی در باشگاه هنری مالاروادی هم،
نیوین پولی گیر کرده بود وقتی برنامه اجرا نشد.
ورزش؟!
دردش رو حس می‌کنی، داداش.
اگه این برنامه شکست بخوره...
همه دانشجوها می‌ریزن سرم.
می‌خوای حالا گریه‌اش رو دربیاری؟
لطفاً من رو تنها نذار.
اگه لازم باشه، دویست هزار تا دیگه هم بهت می‌دم.
هان؟!
دو و نیم!
سهم من چقدره؟
-یک. -قبول نیست.
-یک و نیم. -تمام.
باشه.
-حله! -بزن بریم.
در اون صورت، شان ایکا، یه سورپرایز برات دارم.
بعد از نمایش، تو این غول رو می‌رونی.
هر دکمه‌ای که گفتی رو بزن.
همون دکمه زد... آره، همون.
حالا شد یه معامله!
به هر حال، این بالاخره یک تجربه زندگیه!
می‌تونی توی فیلم بعدی‌ت ازش استفاده کنی.
چی شد؟
-چی؟ -صبر کن، ترمزها واقعاً کار می‌کنن؟!
خدای من، الهه واقعاً عصبانیه!
حالا این دیگه چیه؟
-چی شد؟ -اوه... فقط همین؟
بنزین تموم کردیم.
اما چطور؟
چقدر بنزین زدی؟
۲۳۰ تومن.
عالیه!
۲۳۰ تومن بنزین زدی و اومدی دنبال ماشین‌بازی، بازنده؟!
اگه نصف اون عقلی که واسه اون بارونی به کار بردی رو داشتی، الان وضعیتمون خوب بود!
سم، چرت و پرت نگو.
نمی‌دونی من، دنیچان، برات چیکار کردم؟
بال‌بال زدم، ماشین رو تاب دادم، حتی ضربه رو به جای تو تحمل کردم!
داداش، من...
من حتی آهنگ هم پخش نمی‌کنم چون نمی‌دونم دکمه‌اش کدومه!
-نه! -و من همه‌ی اون کارها رو برای تو کردم!
این ماشین روی حالت اقتصادی کار می‌کنه، رفیق!
اقتصادی!
دنیچان...
-وادی... -داداش...
اونا وینیت سرینیواسان رو بردن!
اون بچه‌ها سر رسیدن و اونو قاپیدن.
-وادی... -اونا ما رو گول زدن، داداش.
-حتی از یکی‌شون هم نگذر. -هرگز، داداش.
-همه‌ی بچه‌های ما رو جمع کن. -چشم، داداش.
آن عوضی‌ها باید امروز تاوان بدهند.
حسابشان را می‌رسیم، داداش.
-یک کار برایت دارم. -بگو.
-برو کنار! -در کالج بی‌سی‌ای‌تی همین نزدیکی.
به همه زنگ بزن و آن‌ها را بیاور. -باشه.
هی، کار در کالج بی‌سی‌ای‌تی. بیایید.
سودهی، بیا.
هی، چی؟ کالج بی‌سی‌ای‌تی؟
اینجا همان‌جا نیست؟
بی‌سی‌ای‌تی...
من فقط می‌روم و برمی‌گردم.
کجا می‌روی؟
شان آیکا بنزین لازم دارد، مگر نه؟
بعد از نمایش... دِر...
داداش، داری من را می‌پیچانی؟
تو را بپیچانم؟
از ۱ تا ۱۰۰ بشمار، داداش.
اگر من، دنیچان، برنگشتم، از ۱۰۰ تا ۱ معکوس بشمار.
و اگر باز هم پیدایم نشد...
تبریک می‌گویم. سر کارت گذاشته‌اند.
داداش، فقط وسایل رو توی ماشینِ کالج بذار.
آره، حتماً، حتماً.
وینیِتان...
اون نور رو می‌بینی؟
اون کالج ماست.
از اینجا، حدود نصفِ یه...
نه، تقریباً ۴۰۰ متره.
اگه آروم شروع به دویدن کنیم...
چی گفتی؟
دویدن؟
شان ایکا، لطفاً...
اصلاً حرفش رو هم نزن!
نه! نه! نه!
چند متر دیگه مونده؟
تقریباً رسیدیم. اون چراغ، دانشگاه ماست. فقط ۴۰۰ متر دیگه.
خدایا، هنوز ۴۰۰ متر؟!
از اونا بپرس! وینی‌تان کجاست؟
سواتی...
سامکوتی، کجایی؟
۵ دقیقه دیگه اونجام.
زود بیا. اینجا غوغاست.
باشه، باشه!
و...
متاسفم.
-اون حرف‌ها رو از روی عصبانیت زدم. -ممنونم. نفر بعدی، یک فیل...
من در مورد خانواده‌ات می‌دونم، درسته؟
راستش، متاسفم.
نگران نباش، سواتی. اهمیت نده.
اما اون آخرین حرفی که زدم... می‌تونی بهش اهمیت بدی.
زود بیا.
باشه باشه، خیلی خب، من اینجام.
باشه.
اون معشوقت بود؟
هنوز نه.
داری این جشنواره رو به خاطر عشقت برگزار می‌کنی؟
نه، به خاطر خانواده‌ام.
آه، عالیه. هر دو مورد علاقه من هستن!
زود باش بیا، عزیزم.
عجله کن، عجله کن.
برای یه مندی گریه می‌کنه...
گمشو برو پی کارت!
وینیتهتان، رسیدیم.
-این دانشگاه ماست. -می‌بینم.
پاراشو، داداش.
حالا کجا بریم؟
دروازه جنوبی.
وایسا! وایسا! وایسا!
اونجا اراذل و اوباش می‌بینی؟
رفیق، همه‌مون از گرسنگی داریم می‌میریم!
آره، اون پسره کلش و دار و دسته‌اش اونجان.
یه مشکل کوچیک هست.
اونا از دار و دسته مادر کوتان هستن.
اونا به مرام برادری پایبندن.
یه کاری کن، از مسیر ام‌اچ برو.
باشه.
وینیِتان، این مسیر؟
چرا؟
برای یه رسیدگی سریع قبل از نمایش؟
-آره، خیلی بی‌روح به نظر میام. -درسته، درسته.
بیا.
وینیته‌تان کجاست؟
پنج دقیقه دیگه میاد.
خیلی وقته منتظریم.
ما برنامه دیگه‌ای هم داریم.
پنج دقیقه! داره آماده میشه.
وینیته‌تان...
این «لمس» هست و این «بالا».
به این میگی یه اصلاح ساده؟!
من رفتم!
شان ایکا...
انتشار مجله، پرو‌شو... باشگاه هنری مالاروادی رو یادت هست--
اوه نه! من از دیوار می‌پرم! دوباره داستان غم‌انگیزت رو شروع نکن.
ما در وضعیت بدی هستیم.
چاره دیگه‌ای نداریم.
فقط باید از اینجا برم.
احساسات منفی‌ت رو روی من خالی نکن.
کاشی‌های شکسته کف زمین اذیتت می‌کنه؟
پرتش کن، مرد!
سنگ‌فرش رامش!
سنگ‌فرش رامش، واتیورکاو، تریواندروم.
حالا باید چیکار کنیم؟
به هر حال، ما از اون فیگور استفاده کردیم...
از صدا هم استفاده کنیم؟
باشه عزیزم.
ریورب رو دو درجه کم کن،
تریبل رو دو درجه زیاد کن.
هی. ساکت باشید.
بچه‌ها، آروم باشید. زود بهتون ملحق می‌شم.
ولی تو اهل این خوابگاه نیستی.
هی، هی!
غذا و اقامت در بسته ما هست!
به ما گفتند به این خوابگاه بیاییم. باید داروی فشار خونم را بخورم.
نقشه آن‌ها این است که وینیت از زیر صحنه بیرون بپرد.
تو صبر کن و ببین، فقط جنازه‌اش بیرون می‌پرد!
نیازی به این کارها نیست. با یک تهدید کوچک وینیت سرینیواسان فرار می‌کند.
همین کافی است.
هر چه باشد، باید برنامه‌اش را خراب کنیم.
دیگر نمی‌توانم تحمل کنم!
هی!
فکر کردی کی هستی؟
اسم من وینیت سرینیواسان است.
من آمدم اینجا که بخوانم و قطعاً همین کار را خواهم کرد!
-سامکوتی! -آقا وینیت...
بزن بهشون!
-اون کیه؟ -آشنا به نظر میاد.
دیپاک دو!
مسئله چیه؟
تو!
اون کیه؟
-اون وارکالا سودیش، بدل‌کاره. -بدل‌کار؟!
داستانش طولانی است. الان وقت ندارم، وینیث‌اتا.
آن‌ها با عجله می‌آیند، سریع می‌آیند!
آرام باشید بچه‌ها، من به‌زودی آنجا خواهم بود!
هی، آن وینیث سرینیواسان نیست!
آن یک آدمک است! فقط یک آدمک!
-مطمئنی؟ -کاملاً مطمئنم!
برویم کتکشان بزنیم؟
نه، نه.
از دعوای قبلی چه نصیبمان شد؟!
پس این بار، از راه قانونی پیش می‌رویم.
بگذارید پلیس آن کلاهبردار را دستگیر کند!
حرفش را زدیم و پیدایش شد!
عدالت اجرا خواهد شد.
و در راه است.
آن کتانِ روانی اینجاست! فرار کنید!
اصلاً حوصله ندارم.
من یک مردِ قدرتمندم.
اوه نه!
با من در می‌افتی و می‌گویی چه، آبنبات‌چوبی؟!
عدالت اجرا شد!
-داداش... -داداش!
داداش کوتان...
این کیه؟
بده به من.
این رو بگیر. زیر صحنه‌شون منفجرش کن.
برام مهم نیست هنرمنده یا هر کوفتِ دیگه‌ای.
فیتیله‌اش بلنده. روشنش کن و دور شو.
طول فیتیله رو بی‌خیال.
اگه زنده باشم، منفجر میشه.
بیا.
وینیتهتان کجاست؟
لطفاً راه رو باز کنید!
او اینجا چه کار می‌کند؟
-این هم از مهمان ناخوانده... -چی؟!
ببخشید...
مهمان غافلگیرکننده امشب!
خودِ خودِ شان رحمان!
تو آنجا بنواز. من اینجا می‌نوازم.
اینجا امن است.
آره، امنه!
-وادی... -چیه رفیق؟
باید یه جای امن پیدا کنیم که اینو بترکونیم، فهمیدی؟
بذار ببینم.
کوتان! کوتان! به من گوش کن!
کوتان!
وینیتا، بدو. طبق نقشه‌مون پیش برو!
واسه من زرنگی نکن!
کوتان...!
زود باش!
سام، برو. ما هم می‌آییم.
داداش کوتان!
حسابی حال این‌ها رو بگیر!
دیگه نمی‌تونم این فشار رو تحمل کنم.
من برنامه رو لغو می‌کنم.
-خانم، فقط ۱۰ دقیقه. -اصلاً حرفش رو هم نزن! هر کاری می‌خواهید بکنید.
آقا... خانم!
هی، وینیت‌اتان کجاست؟
قورتش دادی؟
اوه نه!
اگه می‌تونی برنامه رو شروع کن!
هی، سامکوتی.
برنامه رو شروع کن!
هیچ برنامه‌ای قرار نیست اجرا بشه، رفیق.
سامکوتی یه شیاد به تمام معناست. بیخیال.
اینا دیگه کی هستن؟
نادیده‌اش بگیر. سامکوتی زود میاد اینجا.
سر موقع منفجر می‌شه، نه؟
می‌شه، رفیق!
زود باش، بریم!
تا وقتی من زنده‌ام، این مراسم برگزار نمی‌شه، عوضی‌ها!
دیگه این کار ممکن نیست.
صاعقه زده شده.
حالا نوبت رعد و برقه.
این فقط نسخه آزمایشیه.
نسخه اصلی حتی می‌تونه زیر آب هم بلوک‌ها رو آب‌بندی کنه.
نمی‌تونی تحملش کنی.
می‌خوای با من در بیفتی، هان؟
سواتی.
نورها رو عوض کن.
داداش...
نگاه کن! جرقه!
هی، اونجا رو ببین!
خراب شد، رفیق.
حالا بهش چی بگیم؟
چی می‌شه گفت؟
اگه می‌خوای وینیِتان رو ببر.
اون همون‌جاست.
حالا دیگه اون به چه دردم می‌خوره؟ کوتان تبدیل به یه آدم ذلیل شده!
می‌دونی چقدر دلم می‌خواست این اولین اجرای من باشه!
شماها همه‌چیز رو خراب کردید!
اگه برای یه نمایش کسی رو می‌خواید،
پولش رو بدید و استخدامش کنید، رفیق.
کارها این‌طوری پیش نمی‌ره.
تو همه‌چیز رو به‌خاطر احمق بودن خودت به اینجا کشوندی!
هی، رفیق... گوشی.
گوشیت.
چی شده؟
داری چه کار می‌کنی؟
تو واقعاً به پلیس زدی؟!
حالا چی می‌خوای؟
من هیچی نمی‌خوام.
کارت به زندان می‌کشه!
آره، و بعدش هم آزاد می‌شم. بار اولم نیست، مگه نه؟
عزیزم، لطفاً آروم باش!
برنامه‌ات خراب نشده.
بچه‌های کمیته «آگنیوش» رو از «ناگرکویل» برگردوندن.
اون قبول کرد اجرا کنه، چون قول یه کت نو بهش دادن.
تو بردی.
از روزی که دیدمت بهت گفتم،
آدم زدن باعث نمیشه آدم خفنی باشی.
کی می‌خوای عقلت سر جاش بیاد؟
من نمرده‌ام. بهت نشون می‌دم!
لطفاً منو ببخش، گند زدم!
بده به من.
هی، پسرم.
برات یه ویزای خارجی جور کردم.
زیر نظر پالا شیو.
روزهای تعطیلت، برو جوی‌ها رو تمیز کن و گل‌ولای خالی کن.
برای اون پول اضافه می‌گیرن.
فکر کن یه درآمد جانبی برای مشروب خریدنت باشه.
تو اصلاً از پس این کار برنمیای.
نسل جدید زنده‌زنده قورتت میده.
اون می‌خواد موسیقی بسازه!
رفیق! ترکید، ولی زود فروکش کرد.
-کجاست؟ -چی؟
بده به من!
اینجاست.
پرتش کن و همه‌شون رو از پا دربیار!
نگاه کن چطور پز می‌دهند!
نابودشان کنید!
پرتش کن! الان!
اصلاً این آهنگ را شنیدی، رفیق؟
قراره بترکونه!
-بذار بترکونه! -بده به من!
این آهنگ توسط سریکوتان ولایانی نوشته شده،
افتخار سرزمین ما.
آهنگی که برای مادرش نوشت.
او گام صدا را تغییر داد و آن را به سطح دیگری برد!
آره داداش.
عجب هنرمندیه!
آره داداش.
برو کنار!
هی! جیپ من کجاست؟
کوتان؟!
جیپ من کجاست؟
وینیت‌تا!
وینیت سرینیواسان!
منم، اون افسر پلیس درجه یک!
می‌بینمت! بعداً می‌بینمت!
آهنگ قشنگیه. این‌طور نیست قربان؟
کیفم توی خوابگاهه!
قرص فشار خون! باید قرص فشار خونم رو بخورم!
بی‌سی‌ای‌تی!
من در تمام عمرم هرگز چنین اجرایی نداشتم!
صادقانه بگم، سالم بیرون اومدن از اینجا... نه! منظورم اینه که...
خیلی خوشحالم که تونستم بیام اینجا و اجرا کنم.
وینیتا...
حالا...
متشکرم. متشکرم.
در ادامه، سراغ کار دیگری می‌روم که به من محول شده بود.
یک رویداد...
که قرار بود قبلاً اینجا برگزار شود.
رونمایی از یک مجله.
پیش از آن،
ویدیویی از آن دوره را پخش می‌کنیم.
هی، فیلم بگیر دیگه.
بیار پایین!
اتفاق بسیار ناگواری بود
که آن روز در اینجا اتفاق افتاد.
همه شما می‌دانید که چقدر همه را تحت تأثیر قرار داد.
ما آنها را فراموش نمی‌کنیم.
اما با یاد و خاطره‌شان به مسیرمان ادامه می‌دهیم.
برای رونمایی از مجله،
از پدر سردبیر سابقمان، مرین، دعوت می‌کنم
که به روی صحنه بیاید.
و تمام دانشجویان آن دوره
که امروز اینجا حضور دارند.
لطفاً به روی صحنه بیایید.
جوزف...
برو. برو.
تو کسی هستی که باید این رو دریافت کنی.
حالا، بذارید مهم‌ترین فرد اینجا رو صدا کنم.
در طول سال گذشته، اون مدام به من پیام می‌داد،
اصرار می‌کرد، من رو تا اینجا کشوند،
و واقعاً هر کاری که ممکن بود انجام داد تا این رویداد برگزار بشه،
و به موفقیت برسه.
همه‌کاره‌ی جشنواره‌ی آروهان...
کجا می‌ری؟ همون‌جا بمون.
مسئول برگزاری جشنواره آروهان، سامکوتی.
سامکوتی، هر جا که هستی،
لطفاً بیا روی صحنه.
آنجاست!
سامکوتی!
سلام.
ببخشید، صدایم گرفته است.
حتی نمی‌دانم چه بگویم.
افراد زیادی هستند که در پشت صحنه زحمت کشیدند.
اون‌ها کسانی بودن که همه بحران‌ها رو مدیریت کردن.
باید ازشون تشکر کنم.
اول از همه... پاراشو.
رفیق...
بعد... سواتی.
اوزین!
داداش! نیازی نیست، مرد!
بعد باسکو، چارلی، مارلی.
آنتو...
بعد هم وارکالا سودیش اتان.
او جایی همین دور و برهاست.
پس... وینیِتان.
شان ایکا.
متاسفم.
و ممنونم.
اشکالی ندارد.
ه... همه واقعاً می‌خواستند...
که این جشنواره برگزار شود.
من فقط... کمی بیشتر می‌خواستم.
و
امیدوارم حق مطلب را ادا کرده باشم.
ممنونم.
او آن‌قدرها هم که فکر می‌کردم آدم بدی نیست.
-بگیرش. -ممنونم. ممنونم.
موفق شدیم!
نگفتم که کتک نمی‌خوری؟
بی‌خیال!
سام‌کوتی!
چی شده برادر؟
آن دختر... کاملاً به تو علاقه‌مند است.
از کجا می‌دونی؟
نمی‌تونی از توی چشماش بخونی؟
از توی چشماش بخونم؟!
با نگاه کردن به چشم‌ها می‌شه راحت فهمید.
من تنها کسی هستم تو کرالا که این کار ازش برمیاد!
چشماش رو می‌بینی؟ می‌بینی؟
خوب تشویقش کنید و بهش روحیه بدید، باشه؟
-آقا، من هستم. کوتان. -سلام کوتان.
کوتان، لازم نیست همش زنگ بزنی و طلب دعا کنی.
یه بار برات دعا کردم، مگه نه؟
خب، اعضای کمیته مدام دارند به من غر می‌زنند.
و؟ آن نخ مقدس را باز کردی؟
نه... فقط داشتم فکر می‌کردم که آیا باید بازش کنم یا نه.
کوتان... تسلط تو در موسیقی‌ات است، نه در آن نخ مقدس.
آقا، الان کجا هستید؟ چنای؟
هان؟ چنای؟
نه. چنای نیست. آنجا خیلی گرم است، رفیق!
به نظر می‌رسد آنتن رفته.
-دوباره زنگ می‌زند. -آره، زنگ می‌زند.