‫آنچه گذشت...
‫اون چیزی که تو وجودم حمل می‌کردم، ‫هنوز حسش می‌کنم.
‫بس کن!
‫من با اون موجود ارتباط برقرار کردم.
‫کنترلش کردم.
‫شاید بالاخره راهی پیدا کردم ‫که بتونم مقابله کنم.
‫ضربان قلبش ‫۱۹ تا در دقیقه‌ست.
‫غیرممکنه.
‫فاطمه الان اصلاً نباید زنده باشه.
‫می‌خوای اینجا بمونی، هنری؟
‫آره، آره.
‫باید به زور ارتباط رو قطع کنی.
‫باید اون تکیه‌گاه رو از بین ببری.
‫پس دکتر ازم می‌خواد که ‫تو رو از بین ببرم؟ بکشمت؟ نه.
‫اون واقعی نیست.
‫چطور می‌تونم؟ ‫حتی اگه... حتی اگه بخوام هم نمی‌تونم.
‫رویا هر چیزی که نیاز داشته باشی رو ‫در اختیارت می‌ذاره.
‫فقط باید بپذیری که واقعی نیست.
‫چطور می‌تونم همچین کاری کنم؟
‫می‌دونی واقعاً کی هستم؟
‫اون دختری که اون عقبه،
‫خیلی شبیه توئه.
‫چون خودمم.
‫ما دقیقاً بالای اون غاری ایستادیم
‫که اون استخوان‌ها توش دفن شدن.
‫می‌خوای درخت رو قطع کنی؟
‫می‌خوام از ریشه درش بیارم.
‫وقتی اون درخت رو بکشی بیرون، ‫انگار پنجره‌ای رو باز کردی.
‫چه طلسم باشه چه نباشه، ‫اونا میان داخل.
‫هر کسی توی اون تونل باشه ‫سلاخی می‌شه.
‫وقتی استخوان‌ها رو بکشیم بیرون،
‫تالار رو امن نگه می‌دارن.
‫بعدش، با نردبان طنابی که ‫توی غذاخوری دارن آماده می‌کنن،
‫میاریمشون بیرون.
‫می‌خواید درخت بطری‌دار رو بکشید بیرون؟
‫باید مطمئن بشیم که می‌تونیم آدمامون رو
‫سالم از تونل‌ها بیاریم بیرون.
‫نه! تو... تو نمی‌تونی این کار رو کنی.
‫نمی‌تونی!
‫جلوتونو می‌گیرم!
‫نه! نه! نه! ‫من دارم سعی می‌کنم کمکت کنم!
‫- می‌دونم! ‫- دارم سعی می‌کنم کمک کنم!
‫فقط من و جید باید باشیم.
‫- چی؟ ‫- ما کسایی هستیم که
‫نتونستیم اون بچه‌ها رو نجات بدیم.
‫به اون طلسم نگاه کن.
‫فکر می‌کنی اونا کی هستن؟
‫ما فقط یه فرصت داریم.
‫و فکر می‌کنم اینجا، ‫توی این مکان،
‫نحوه انجام دادنش مهمه.
‫اونا توی تالار هستن.
‫وانت رو سر جاش مستقر کنیم.
‫با سیگنال بعدی، می‌ریم.
‫خدای من.
‫جید...
‫می‌دونی، واقعاً نباید این کار رو کنید.
‫نه، نه، تبیتا.
‫هی، پیش من بمون.
‫تقریباً کار تمومه.
‫تبیتا؟
‫اینجام.
‫زود باش، زود باش. زود باش.
‫بابا؟
‫فقط یه لحظه بهشون وقت بده، باشه؟
‫آخه یه مدتیه که اون پایینن.
‫- فقط... ‫- باشه.
‫خدای من.
‫به این فکر نکن که اونا چی هستن.
‫فقط بذارشون توی کیسه.
‫باشه.
‫بچه‌ها! بیاید. ‫نردبان طنابی رو آماده کنید.
‫باشه، باشه.
‫اون تالار پایین آسیب‌پذیر می‌شه،
‫به محض اینکه اون درخت کنده بشه. ‫باشه.
‫اگه نتونیم درخت رو دربیاریم، ‫نقشه دوم چیه؟
‫نقشه دومی وجود نداره.
‫باید بهشون علامت بدیم که درخت رو بکشن بیرون.
‫هنوز نه.
‫چرا؟
‫چون ثانیه‌ای که نردبان طنابی پایین بیفته،
‫باید آماده باشی که با اون استخون‌ها بری بالا.
‫منظورت چیه؟ داری چی می‌گی؟
‫استخوان‌ها باید آخرین چیزی باشن که می‌رن بالا!
‫اونا تنها چیزی هستن که ‫از تالار محافظت می‌کنن
‫وقتی درخت کَنده بشه.
‫دروغ گفتم.
‫وقتی درخت کنده بشه، دیگه هیچ چیزی ‫از تالار محافظت نمی‌کنه.
‫این استخون‌ها جلوی اومدن اونا رو نمی‌گیرن.
‫چی؟ نه، نه، تو به من گفتی...
‫اگه بوید می‌فهمید که امن نیست،
‫کلاً قید همه ‌چی رو می‌زد.
‫- نمی‌تونستم بذارم اون‌طور بشه. ‫- لعنت بهت، جید.
‫تو باید این کار رو تموم کنی.
‫باید این چرخه لعنتی رو بشکنی.
‫تو با هر دو تا این کیسه‌ها ‫از نردبان طنابی برو بالا.
‫قول می‌دم...
‫به‌اندازه کافی معطلشون کنم تا بتونی بزنی بیرون.
‫جید، لطفاً این کار رو نکن.
‫- ببین... ‫- نه.
‫بچه‌هات لیاقت دارن که برن خونه.
‫جید!
‫نه. نه، جید.
‫نه. لطفاً این کار رو نکن. ‫این کار رو نکن!
‫می‌دونی، خوشحالم که تو بودی.
‫اگه مجبور بودم تمام اون عمرها رو ‫با کسی بگذرونم،
‫خوشحالم که اون آدم تو بودی.
‫هی، همینه! ‫وانت رو روشن کن! برو!
‫باشه! شروع کنید!
‫- باید یه راه دیگه هم باشه! ‫- نیست!
‫بیشتر گاز بده!
‫باید همین الان اون چیزو بکشیم بیرون! یالا!
‫یا خدا.
‫- یالا! ‫- شروع شد. آماده باش.
‫- یالا. یالا. ‫- زود باش.
‫خوبه که همه‌مون دوباره ‫دور هم جمع شدیم.
‫اونا نمی‌تونن بیان تو نور، جید.
‫نمی‌تونن بیان تو نور!
‫صبر کن. ‫اون نردبونو بیارید! یالا!
‫- بریم! ‫- هی!
‫تبیتا!
‫جید!
‫تبیتا! جید! ‫حالتون خوبه؟
‫جید...
‫نردبونو بنداز پایین!
‫آره! نه!
‫بده من! ‫بده به من!
‫جفتمون قراره از اینجا بریم بیرون.
‫همینه. گرفتمش.
‫- باشه. ‫- برو. یالا.
‫همینه. ادامه بده!
‫بیا بالا! ‫یالا!
‫می‌تونی! ‫تقریباً رسیدی.
‫محکمه؟
‫- محکمه. ‫- مطمئنی؟
‫باشه. بیا بالا! یالا!
‫تبیتا، وای!
‫خوبی؟
‫همه چی مرتبه.
‫نه! هی! خوبی؟
‫تبیتا؟
‫هی! جید!
‫این دیگه چه کوفتیه...؟
‫- نه، نه. نه. ‫- یا خدا!
‫چه کوفتیه که داره اتفاق می‌افته؟
‫بوید؟
‫نمی‌دونم...
‫نه!
‫نه! نه، نه، نه!
‫خدای من!
‫هی! هی!
‫هی!
‫بذارید بیام بیرون! لطفاً!
‫لطفاً! لطفاً!
‫صبر کن، فقط صبر کن! ‫بس کن! بس کن! بس کن!
‫- نه! ‫- وایسا...
‫- نه! ‫- اینجا جات امنه!
‫چیه... چه خبره؟
‫می‌دونم، می‌دونم!
‫گفتم اون درخت رو نکشید بیرون!
‫چرا گوش ندادید؟
‫یا خدا.
‫نه.
‫نه. نه، نه، نه.
‫جید! ‫جید، اونجا! یالا.
‫لعنت به این زندگی!
‫بزن بریم!
‫یالا، یالا، بریم! ‫بریم!
‫تبیتا؟! جید؟
‫نباید تو فضای باز باشیم، رفیق.
‫تبیتا!
‫باید جواب بدی.
‫جید؟ تبیتا، ‫باید باهام حرف بزنید!
‫- بوید، باید بریم. ‫- زنجیر رو از وانت بیار.
‫- چی؟ ‫- می‌رم پایین.
‫- نمی‌تونی بری اون پایین. ‫- اون زنجیر لعنتی رو بیار!
‫- نه! ‫- نه، نه، باید بریم.
‫- لطفاً، باید همین الان بریم! ‫- بوید!
‫اونا رو از دست نمی‌دم.
‫اگه الان نریم، ‫همه رو از دست می‌دیم.
‫- بابا! ‫- باید بریم!
‫بوید!
‫بابا؟
‫- لعنت! ‫- بوید!
‫بابا!
‫همه برن تو ماشینا! همین الان!
‫برو، برو، برو، یالا! برو! ‫خب، برید!
‫رندال، کمک کن زنجیر رو ‫از کامیون باز کنیم!
‫یالا!
‫زود سوار ون شید!
‫همه چی مرتبه، چیزی نیست!
‫چیزی نیست، پتی! پتی!
‫نه!
‫- سوار شو! ‫- بوید، یالا!
‫سوار شید! بریم! یالا!
‫کریستی! بریم!
‫- یالا... ‫- سوار شو!
‫- نه! نه! ‫- همه چی مرتبه! مرتبه!
‫- نه، نه، نه! برو! برو! ‫- بریم!
‫- از اینجا بریم! برو! ‫- یالا!
‫یالا، جید.
‫باشه، بیا!
‫جید!
‫برو!
‫خدایا!
‫برو! برو!
‫ادامه بده.
‫برو! برو، برو، برو، برو!
‫برو!
‫یا خدا.
‫نه.
‫جید!
‫خدایا!
‫نه! لعنت بهش!
‫خدای من!
‫لعنتی!
‫عجله کن! زود باش!
‫دارن میان! ‫لطفاً زود باش!
‫عجله کن! زود باش!
‫بوید، بهتره اون عقب دهنشو ببندی!
‫باشه. ‫هی، نگاه کنید، همگی، آروم باشید.
‫حالتون خوبه. آروم باشید.
‫گوش بده... ‫نفس عمیق بکش، باشه؟
‫نفس عمیق بکش.
‫تقریباً رسیدیم به شهر.
‫ما...
‫مهم نیست! ‫ما اوضاع رو بدتر کردیم.
‫اینجارو عصبانی کردیم! ‫حالا قراره مجازات بشیم.
‫به من گوش کن!
‫همه چی درست می‌شه!
‫تو یه دروغگویی!
‫قول دادی که می‌ریم خونه!
‫پتی!
‫نمی‌تونم! ‫نمی‌تونم این کار رو کنم.
‫دیگه نمی‌خوام اینجا باشم.
‫- مراقب باش! ‫- چه مرگته!
‫چه مرگته!
‫هی، هی، خوبی؟
‫نه، نه، نه، نه! پتی!
‫چه مرگته؟ ‫چه مرگته؟
‫آخه چه مرگته؟ هان؟
‫تو اصلاً...
‫همه چی مرتبه.
‫لعنتی، لعنتی! ‫راه بیفت.
‫باشه! دارم می‌رم!
‫فقط بشین! ‫برو دیگه!
‫باشه!
‫همه چی مرتبه.
‫چیزی نیست. ما خوبیم، ‫خوبیم، خوبیم.
‫ببین، باید یه کاری کنیم.
‫باید صبر کنیم.
‫و اگه اونا برنگردن چی؟
‫می‌خوای بدویی بیرون و بذاری بکشنت؟
‫این حالتو بهتر می‌کنه؟
‫چطور اینقدر آرومی؟
‫نیستم. خب؟
‫ولی الان، وظیفه‌مونه که ‫خونسردیمونو حفظ کنیم.
‫نه. گور باباش.
‫صبر کن. فاطمه. صبر کن. ‫هی، وایسا!
‫تو اصلاً وضعیتت جوری نیست که ‫بخوای الان بری اون بیرون. لطفاً!
‫مگه چه وضعیتی دارم؟
‫تو و کریستی این همه وقت منو اینجا نگه داشتید، ‫فقط پازل چیدیم.
‫چه مرگمه؟
‫چی رو بهم نمی‌گید؟
‫خدایا، چرا نمی‌خوای...
‫فاطمه؟
‫نه، نه، نه، نه.
‫هی، چه خبر شده؟
‫فاطمه؟
‫داره میاد.
‫اون چیزی که به دنیا آوردم، ‫داره میاد سمت کلینیک.
‫همه چی مرتبه. مشکلی نیست. ‫نمی‌تونه بیاد داخل.
‫باید...
‫لعنتی.
‫طلسم کجاست؟
‫زلزله حتماً باعث شده ‫از دیوار بیفته.
‫- ماریل! ‫- اونجاست!
‫باشه، بیارش، بیارش!
‫یالا! یالا!
‫عجله کن!
‫ماریل! ماریل! ماریل!
‫گرفتمش!
‫یالا! بیا اینجا!
‫مادر.
‫گمشو بیرون!
‫نکن!
‫جالبه.
‫به من نزدیک نشو!
‫بهت صدمه نمی‌زنم.
‫بگو چطور کمکت کنم.
‫حالم خوبه.
‫ماریل، چیکار کنم؟
‫بهم بگو چیکار کنم!
‫کریستی کجاست؟ ‫باید کریستی رو ببینم.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫نه. صبر کن.
‫نه. اون چیه؟
‫- عمراً. ‫- لعنتی.
‫نه، برو.
‫لعنتی، لعنتی، لعنتی.
‫- باشه. یالا. ‫- برو!
‫همه برن داخل!
‫داخل!
‫نه، نه، نه، نه!
‫برو!
‫- ماری! ‫- بیا اینجا!
‫عزیزم، هی. عزیزم.
‫من... من متاسفم.
‫لازم نیست متاسف باشی.
‫حالت خوب می‌شه. باشه؟
‫هی. چی لازم داری؟
‫کیفم توی لابی‌ـه.
‫باشه.
‫باید دووم بیاری، باشه؟
‫اوضاع خرابه، کریستی.
‫نمی‌خوام برم...
‫نه. دوست خوبم.
‫الجین، می‌فهمی چی بهت پیشنهاد می‌دم؟
‫این یه شانسه که بری خونه،
‫که همه اینا رو پشت سر بذاری،
‫درست مثل کاری که برای کلارا کردم.
‫خیلی زود، همه اینا حس یه کابوس بد رو می‌ده
‫که با گذشت هر روز، کمرنگ‌تر می‌شه.
‫و تنها کاری که باید بکنی ‫اینه که به من کمک کنی.
‫الجین؟
‫می‌فهمم.
‫و؟
‫به اون نگاه نکن.
‫به من نگاه کن.
‫می‌دونی چرا بیرون تاریکه؟
‫چون داریم به پایان نزدیک می‌شیم.
‫آخرش خیلی گند‌کاری می‌شه.
‫دارم سعی می‌کنم از اون قضیه دورت کنم.
‫الجین.
‫خدایی...
‫فکر می‌کنی کجا داری می‌ری؟
‫هیچ‌جایی برای قایم شدن نداری.
‫دستاتو بده به من.
‫مجبورم نکن دو بار بگم.
‫یه بار دیگه برای آخرین بار ازت می‌پرسم،
‫می‌خوای معامله‌ام رو قبول کنی؟
‫خون گران‌بها، کلام خدا، تو رستگاری ابدی منی.
‫گمگشته در گناه، تو مرا رهایی بخشیدی.
‫- تو مرا از تباهی نجات دادی... ‫- شما آدما و دعاهاتون.
‫که روح ضعیف مرا گنجینه خود کردید.
‫من...
‫نگاه کن.
‫خورشید برگشت.
‫جنازه رو سر به نیست کن.
‫چطوری؟
‫مشکل من نیست.
‫بعدش چی می‌شه؟
‫حالا، کبریت رو روشن می‌کنم، ‫و سوختنشو تماشا می‌کنم.
‫به‌زودی می‌بینمت، کلارا.
‫خوبی، هنری؟
‫وسط روز هوا تاریک شد.
‫آره. این دیگه نوبره.
‫نمی‌تونه واقعی باشه.
‫چطور ممکنه واقعی باشه؟
‫هنری، فکر کنم باید بری کلانتری،
‫به ویکتور سر بزنی،
‫مطمئن شی حالش خوبه.
‫آره.
‫فقط می‌خوام...
‫اول یکم اینجا رو مرتب کنم و...
‫کمک می‌خوای؟
‫فکر کنم خودم از پسش بربیام.
‫باشه.
‫اگه چیزی خواستی فقط بهم بگو.
‫باشه.
‫دانا؟
‫بله؟
‫چرا ویکتور فشنگ داره؟
‫قدیما یه اسلحه توی ظرف ناهارش داشت.
‫بوید ازش گرفت.
‫و الان کجاست؟
‫حدس می‌زنم تو کلانتری باشه.
‫وقتی بپذیری که این یه رویاست،
‫رویا همه چیزهایی که نیاز داری رو ‫در اختیارت می‌ذاره.
‫هنری؟
‫هنری...
‫برو پسرتو ببین.
‫آره.
‫- باشه؟ ‫- آره، حتما.
‫بقیه کجان؟
‫رفتن سمت اقامتگاه گروهی.
‫فقط برگشتم که مطمئن شم ‫همه‌تون سالم رسیدید اینجا.
‫چی شد؟
‫ماریل سعی کرد ازم دفاع کنه، ولی اون...
‫و بعدش چی؟
‫فاطمه؟
‫اون رفت.
‫فقط بهم لبخند زد و رفت.
‫حالت خوبه؟
‫کریستی کجاست؟
‫اون... اون توی...
‫کریستی؟
‫من...
‫هی، کریستی...
‫باشه، باشه.
‫من نمی‌دونم...
‫باشه، باشه.
‫باشه، درست می‌شه.
‫من همین‌جام.
‫باشه.
‫خدای من!
‫ما چه غلطی کردیم؟
‫برگشتن!
‫نه، نه، نه، نه، نه! ‫توی ایوان بمون!
‫ببرش داخل. تبیتا کجاست؟
‫نتونستیم سیگنال بگیریم. نمی‌دونم کجان.
‫مامان کجاست؟
‫جولی؟
‫نمی‌دونم...
‫ایتن... ایتن، لطفاً!
‫بوید؟
‫کنی؟
‫ویکتور؟
‫هنری.
‫هی.
‫چیزی لازم داشتی؟
‫نه، فقط... دنبال ویکتور می‌گشتم.
‫رعد و برق رو دیدی؟
‫آره، نمی‌شد ندیدش.
‫باید برم. ببخشید. می‌بینمت.
‫مامان برنمی‌گرده، مگه نه؟
‫ایتن...
‫مامانت و جید هنوز توی...
‫دوباره داره اتفاق می‌افته!
‫ایتن... باشه. برو، برو، برو!
‫ایتن!
‫نه! ایتن!
‫ایتن، وایسا.
‫نه! مامان قول داد برمی‌گرده! قول داد!
‫می‌دونم. می‌دونم.
‫گفت که ما رو می‌بره خونه!
‫و حالا، اون رفته!
‫و بابا رفته. و به‌زودی تو هم می‌ری!
‫نه، نه، نه!
‫همه کسایی که اینجا هستن می‌میرن ‫و من اینجا تنها می‌مونم!
‫- اما من نمی‌تونم... ‫- نه!
‫نمی‌خوام!
‫نه، تو قرار نیست تنها بمونی!
‫تو هیچ‌وقت تنها نمی‌مونی، ایتن!
‫داری دروغ می‌گی! ‫اون هم همینو گفت!
‫نمی‌تونم...
‫به من گوش کن. گوش کن.
‫ما مراقب همدیگه هستیم، باشه؟
‫من و تو، از هم مراقبت می‌کنیم.
‫چطوری؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی با هم یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫باشه؟
‫باشه.
‫باشه. بیا اینجا.
‫هی.
‫روزی که می‌خواستیم نبود، نه؟
‫ویکتور راست می‌گفت.
‫اصلاً نباید اون درخت رو می‌کشیدیم بیرون.
‫حالا می‌خوایم چی کار کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫بوید؟
‫باید برگردیم.
‫چی؟
‫استخونا هنوز اون پایینن.
‫- ببین، ما نمی‌تونیم... ‫- نه، نه، نه.
‫تو به مردم گفتی که اون استخوونا
‫کلید فرار ما از اینجان.
‫الان نمی‌تونیم متوقف بشیم. ‫باید برگردیم و بیاریمشون.
‫و... و چیکار کنیم؟
‫- چی... ‫- حتی اگه دستمون باشه،
‫نمی‌دونیم چطوری ازشون استفاده‌ کنیم!
‫تنها کسایی که چیزی درباره‌شون می‌دونستن
‫رفتن تو تونلا و دیگه برنگشتن.
‫این مکان دقیقاً به همون چیزی ‫که می‌خواست رسید.
‫احتمالش هست که زنده مونده باشن؟
‫چطوری، کنی؟
‫فقط یه راه خروج از اون تالار هست.
‫یکی! ‫اگه زنده بودن...
‫لعنت بهش!
‫اگه زنده بودن، الان اینجا بودن.
‫نه، نمی‌تونیم به این سادگی تسلیم شیم!
‫خیلی خب، پس بهم بگو چطوری ادامه بدیم، باشه؟
‫لطفاً. یکی یه چیزی بگه. بهم بگید!
‫ما باعث شدیم خورشید غروب کنه!
‫ما با رعد و برق یه سوراخ گنده تو ‫آسمان لعنتی ایجاد کردیم!
‫کدوم خری اصلاً می‌دونه اینا یعنی چی!
‫خب، باید چیکار کنیم
‫که حتی یه ذره اوضاع رو بهتر کنه؟
‫بوید...
‫- امروز سه نفر رو از دست دادیم! ‫- بوید...
‫- من نمی‌رم... چی؟ ‫- بوید! بس کن!
‫گوش کن.
‫تو...؟
‫این دیگه چیه...؟
‫لعنتی. ‫اون رو می‌بینی؟
‫زود باش.
‫لعنتی!
‫گندش بزنن.
‫همینه. باتریش تموم شد.
‫فکر می‌کنی پیام رد شد؟
‫حتی اگه رد شده باشه، ‫باز هم باید پیدامون کنن.
‫خیلی متاسفم. من اصلا نباید...
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫تسلیم نشو، می‌فهمی؟
‫ما اینجا نمی‌میریم.
‫نمیشه شکوندشون.
‫ولی می‌تونیم بکَنیم.
‫اونقدر می‌کنیم تا از زیرشون رد شیم.
‫ارزش امتحان کردنش رو داره.
‫خیلی خب.
‫کاری که اونجا کردی،
‫کاری که حاضر بودی انجام بدی...
‫فقط می‌خواستم ازت تشکر کنم.
‫خب، می‌دونی چی میگن،
‫اول زن‌ها و بچه‌ها.
‫خواهش می‌کنم.
‫خیلی خب، بیا.
‫بیا پایین. ‫حواست به جلو پات باشه.
‫آهسته.
‫آره.
‫باشه.
‫حالت خوب می‌شه؟
‫آره، حالم خوب می‌شه.
‫خیلی خب. باشه.
‫می‌خوام همراهش برم سمت کلیسا.
‫هر چی خواستی من هستم، خب؟
‫آره.
‫بیا.
‫چرا؟
‫بیا، بیا.
‫سیگنال گرفتیم.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫یعنی زنده‌ن؟
‫دارم برمی‌گردم که بفهمم.
‫می‌ری سمت تونل‌ها.
‫- آره. ‫- خیلی خب، منم باهات میام.
‫تنهایی میرم.
‫امروز جون کس دیگه‌ای رو به خطر نمی‌ندازم.
‫نه بابا، اگه زخمی باشن چی؟
‫یعنی، چطوری می‌خوای ‫تنهایی هر دوشون رو بیاری؟
‫- یه کاریش می‌کنم. ‫- مطمئنی اون سیگنال
‫اصلاً از طرف جید و تبیتا بوده؟
‫دقیقاً، نگاه کن. این موجودات باهوشن بابا، باشه؟
‫اگه فقط دارن با این کار می‌کشونتت اونجا چی؟
‫- منم باهات میام. ‫- هر دومون میایم.
‫خیلی خب، همه‌مون...
‫نه. بوید، وقتی نزدیکن حسشون می‌کنم.
‫چی؟
‫می‌دونستم اون موجود داره میاد سمت درمانگاه.
‫قبل از اینکه ببینیمش حسش کردم. ‫اگه من...
‫اگه من اون پایین باهات باشم، ‫شاید بتونم بهت هشدار بدم.
‫کسی هست؟
‫کسی اینجاست؟
‫بابا؟
‫اون تویی؟
‫آره.
‫هی. امروز ترسناک بود.
‫آره.
‫تا حالا همچین چیزی اتفاق نیفتاده بود.
‫چرا تنها نشستی اینجا؟
‫فقط... دارم فکر می‌کنم.
‫کار اشتباهی کردم؟
‫چی؟
‫تو قبلاً متفاوت بودی. خوشحال بودی.
‫ما یه تخت آوردیم اینجا، تا بتونیم هم‌اتاقی باشیم.
‫آره.
‫و بعدش من درباره اون مرد زردپوش بهت گفتم.
‫اون عکس رو بهت نشون دادم و من...
‫من خرابش کردم.
‫نه.
‫پسر، تو... تو خرابش نکردی.
‫مشکل اینجاست...
‫که هیچ‌وقت واقعی نبود.
‫چرا اونو برداشتی؟
‫من دیدم چی واقعیه، ویکتور، و باید برگردم.
‫تو التماسم کردی که برگردم.
‫تو یه پسر داری.
‫ویکتور، تو خوشحال بودی.
‫بابا...
‫بابا، یه چیزی اینجا بهت دروغ گفته.
‫من داشتم به خودم دروغ می‌گفتم.
‫- بابا! ‫- تمام این سال‌ها...
‫- بابا، لطفاً! ‫- وقتش رسیده که تمومش کنم.
‫خیلی متاسفم.
‫ویکتور!
‫- چی؟ ‫- نه! فرار کن!
‫چرا داری این کارو می‌کنی؟
‫گفتی که حالمون خوب میشه!
‫گفتی که ازم محافظت می‌کنی!
‫چرا اومدی اینجا که این کارو بکنی؟
‫- متاسفم... ‫- چرا؟
‫چرا؟
‫آوردیشون؟
‫دختر خوب.
‫خیلی خب.
‫بسیار خب. ‫خب، حالا این چطوری کار می‌کنه؟
‫مطمئن نیستم.
‫هر دفعه یه کم متفاوته.
‫خب، پس بیاید همه‌مون نزدیک هم بمونیم.
‫اگه پایین اونجا ‫هر اتفاقی افتاد، هر چی،
‫شما دو تا فقط فرار کنید. ‫می‌فهمید چی میگم؟
‫نه سوالی، نه بحثی.
‫به من قول بدید.
‫قول میدم.
‫تو چی؟
‫خیلی خب.
‫هی.
‫بسیار خب.
‫لعنتی. نمیشه با دست خالی این کارو کرد.
‫بیل‌های لعنتی رو نیاز داریم.
‫از استخون‌ها استفاده می‌کنیم.
‫چی؟
‫آره، برای کندن، ‫می‌تونیم از استخون‌ها استفاده کنیم.
‫اگه این میله‌ها رو کنار نزنیم، ‫همین‌جا می‌میریم.
‫وایسا! وایسا.
‫خیلی خب. یالا.
‫باور کردنش سخته که این واقعیه،
‫که این استخون‌ها ‫زمانی واقعاً بچه بودن،
‫و اینکه ما بودیم...
‫می‌دونم، می‌دونم. می‌دونم.
‫این خودش بود.
‫این خودش بود!
‫لعنتی.
‫- می‌دونن اونا کجان. ‫- چی؟
‫اون موجودات می‌دونن ‫جید و تبیتا کجا هستن.
‫باید عجله کنیم. ‫بجنب.
‫خیلی خب، باید هر چه زودتر از اینجا بزنیم بیرون.
‫نه، صبر کن!
‫آشغال لعنتی! لعنتی!
‫برای یه آشغال کوفتی.
‫- جید! ‫- بوید!
‫- هی! ‫- بوید! خدا رو شکر!
‫دارن نزدیک میشن.
‫کمکم کن. کمکم کن.
‫زود باش!
‫بوید!
‫هی، برو ته سلول.
‫برو کنار. برو کنار.
‫بسیار خب.
‫هی. خیلی خب. ‫بجنب.
‫- بجنب! ‫- بیا، بگیرش!
‫بده، بده. ‫کیف رو بگیر.
‫آروم. بیا. ‫اینم از این.
‫این رو بگیر.
‫نه، آروم. خیلی خب. باشه.
‫بجنب، بجنب.
‫اومدن.
‫باید برید.
‫چی؟
‫من براتون وقت می‌خرم.
‫چی میگی لعنتی؟
‫یادت باشه من کی بودم.
‫نه.
‫برید! برید!
‫وایسا! وایسا!
‫نه! بابا، نه! لطفاً!
‫فاطمه، نه!
‫به‌به، نگاه کن، چه بزرگ شدی.
‫استخون‌ها رو برداشتن.
‫ولی درخت بطری‌‌دار از بین رفته.
‫این بار شکست می‌خوری.
‫همیشه از خوش‌بینیت خوشم می‌اومد.
‫خواهیم دید چه خواهد شد.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»