دونال عزیز، راه داره که یه سری به گلن‌روتان بزنی؟
خوشحال می‌شم ببینمت.
حالم زیاد تعریفی نداره ولی خب، می‌دونی،
هنوز زنده‌ام و نفس می‌کشم.
خیلی وقت گذشته.
نزدیک ۴۰ سال از وقتی رفتی آمریکا می‌گذره.
زمان خیلی زیادیه.
اینجا تغییرات بزرگی کرده.
شاید اصلاً اینجا رو نشناسی.
خب، نظرت چیه؟
خیلی خوشحال می‌شم که خوش‌آمدگویی گرمی داشته باشم.
برادرت، سندی.
پس بالاخره اون نامه رو نوشتی.
می‌خوای برات پستش کنم؟ که نخوای تا اونجا بری؟
تو استاد تقطیری، جس، نه پستچی.
فکر کنم بتونم خودم تا اداره پست پیاده برم.
می‌دونم می‌تونی. فقط می‌خواستم زحمتت نشه.
ای وای، ای وایِ من.
برادر کوچولوم. چطوریه؟
مثل خودشه، سندی.
دقیقاً مثل خودش.
آره.
بعدی شیکاگوئه.
عصر خوبی داشته باشید، همگی...
♪ تمام و کمال
♪ تا ببینی با ۱۵ سنت چیکار میشه کرد
♪ یه کوفته‌قلقلی
بیا بالا، ایمی!
دخترم، ایمی!
این دختر حرفش رو رک می‌زنه.
آره، ایمی!
- بابا؟ - هوم؟ چی؟
بابا، بیدار شو!
-چی؟ -نه، باید بیدار بشی.
توی کافه آتیش‌سوزی شده.
-چی؟ -کل اونجا، اون... اون...
یا خدا!
یکی نردبون رو بیاره. باید بریم!
وصلش کنین به شیر آتش‌نشانی.
یا خدا!
دنیا به آخر نرسیده، بابا. کسی آسیب ندیده.
بیمه داریم. می‌تونیم دوباره اینجا رو بسازیم.
آره حتماً، می‌تونیم.
الان بهترین موقع‌ست که یه سفر کوتاه بریم.
خب، من مانعت نمی‌شم.
نه، تو هم با ما میای. تو، من و ساشا.
می‌خوایم بریم عمو سندی رو ببینیم.
نه، نه.
ایمی، نمی‌تونم. اینجا کلی کار دارم.
کارهای مهم. خیلی وقت گذشته.
و می‌دونی که من هیچ‌وقت به پشت سرم نگاه نمی‌کنم.
پس تکلیف این نامه چی می‌شه؟
این رو از کجا پیدا کردی؟
توی یکی از جیب‌هات.
وقتی داشتم به اون آشفته‌بازارِ آپارتمانت سر و سامون می‌دادم.
«دونال عزیز، خوشحال می‌شم ببینمت.
«اوضاع سلامتی‌م زیاد خوب نیست.
«الان دیگه تقریباً ۴۰ سال شده.
«زمان خیلی طولانی‌ایه».
من و ساشا هر سال می‌ریم گلن‌روتان.
و هر بار هم ازت می‌خوایم که باهامون بیای.
و تو هم هر بار می‌گی نه.
منتظر چی هستی؟
که اون بمیره و تو روی قبرش برقصی؟
بی‌خیال دیگه.
اون برادرته!
اون هیچ بچه‌ای نداره.
فقط یه کارخونه تقطیر.
اون فقط تو رو داره، بابا.
♪ اون مرد کوچیک حالش خیلی بد بود
♪ کل چیزی که داشت یه دونه کوفته‌قلقلی بود
♪ و توی خواب‌هاش اون صدا رو می‌شنید
♪ با یه دونه کوفته نون بهت نمی‌رسه
♪ یه دونه کوفته قلقلی
♪ خب، باهاش نون گیرت نمی‌آد...
خوش‌آمدگویی گرم به اسکاتلند.
- سلام! - جس!
آخی!
جس.
خیلی وقت بود ندیده بودمت.
همون‌طور که یه ماهی مرده به اون یکی گفت.
پس سندی همراهت نیست؟
نه. سندی ازم خواست این کار رو انجام بدم.
الان دیگه زیاد رانندگی نمی‌کنه.
به‌ندرت از گلن‌روتان خارج می‌شه.
ساشا، زود باش، کالسکت منتظره.
- بزن بریم! - اوه!
وو!
اوپس.
خوشحالم که برگشتی، دونال.
بعد از این همه مدت.
آره، حتماً.
۲۰۰ سال از تأسیس تقطیرخانه می‌گذره.
-می‌دونستی؟ -واو، فوق‌العاده‌ست!
آره، تمام اهالی روستا منتظرن رئیس رو غافلگیر کنن.
سندی چطوره؟
فهمیدن حال سندی سخته.
آب‌های آروم عمق زیادی دارن.
با دونال راحت‌تر بود. اون همیشه تو قسمت‌های کم‌عمق بود.
داشت آب‌بازی می‌کرد.
و تو کجا بودی؟
غرق در تحسین.
این قسمت همیشه حالمو دگرگون می‌کنه.
مثل جنگ ستارگانه، مگه نه، پدربزرگ؟
به همون اندازه نامهربون.
سرزمین مادریته، دونال؟
ماشینو نگه دار.
-خوبی؟ -بهتر از این نمی‌شم.
بفرما.
اسکاتلند زیبا.
مراقب زمان باش، ایمی.
می‌تونه بی‌خبر غافلگیرت کنه، مثل یه طوفان سهمگین.
بفرما، پدربزرگ.
آب‌نبات. برای شکمت خوبه.
ممنون، عزیزم.
یالا دیگه. از ماشین بیا بیرون.
خسته‌ای. می‌دونم.
بابا!
بعداً. فقط می‌خوام یه گشتی این‌اطراف بزنم،
شاید یه سیگار بکشم یا... آره، می‌خوام سیگار بکشم.
آره.
-ممنون! -خواهش می‌کنم.
خوش اومدی خونه!
هو، هو! هو، هو، هو!
از دیدنت خوشحالم!
خدای من، چقدر بزرگ شدی!
خیلی خوبه که هردوتون رو می‌بینم!
بیا، بذار اینا رو بگیرم. آخ...
پرنده پرید، سندی.
دونالِ ما همیشه همین کار رو کرده.
یه خورشتی بار گذاشتم.
هر وقت خواستی بکش بخور.
دستشویی داری؟
- آره. - برو.
خب...
پس بالاخره اومد.
اومد.
مجبور شدی با تهدید اسلحه تا فرودگاه ببریش؟
نه، نیازی نشد.
نیازی به استفاده از دستبند هم نبود.
خب، اینم یه اتفاق غیرمنتظره.
نامه‌ت رو خوندم.
جریان سلامتیت چیه؟
فقط یه کم پیازداغش رو زیاد کردم
تا یه ذره دونال رو بترسونم!
چیزی نیست، می‌دونی. خب، سن و ساله دیگه.
بالا رفتن سن و این حرفا.
جای نگرانی نیست.
ببین، اوم...
نمی‌دونم بین شما دو نفر چی گذشته.
منظورم اینه که نه بابا بهم می‌گه و نه تو.
اما...
فکر می‌کنم این یه فرصت خیلی خوبه
تا شما دوتا همه‌چیز رو حل‌وفصل کنید.
وقت غذاست.
از گشنگی دارم می‌میرم.
شوخی نمی‌کنم!
چقدر سرده!
دونال نِرن! دونال!
محض رضای خدا، زن! اون پسر هم مثل خودت خُله!
ببینم می‌تونی روی دست این بزنی.
یه شیش‌تایی.
بد نیست، آره.
ولی کافی نیست، نه؟
از تمرین دور بودم.
تو چی؟
نزدیک بود، ولی نشد.
اوهوم.
جات توی مراسم خاکسپاریش خالی بود.
اون هیچ‌وقت دلش برام تنگ نشد.
ولی من دلم تنگ شد.
آخرش سریع تموم شد.
بدنش، مثل کوه قوی بود.
عقلش، کاملاً از کار افتاده بود.
در حال نوشیدن یه جرعه مُرد.
تنها چیزی که تو عمرش دوست داشت.
به همین فکرت ادامه بده،
اگه این‌طوری حالت بهتر می‌شه.
یه خوراک روی اجاق دارم.
اگه میل داری.
گوشت گوساله.
همونی که دوست داری.
عجله نکن.
می‌مونه.
اینجا چه کار می‌کنی دونال نیرن؟
صدام رو می‌شنوی، دونال؟
دیگه این‌طرف‌ها پیدات نشه!
دیگه هیچ‌وقت برنگرد!
خوراک چطوره؟
مطمئنم خوبه، اما زیاد گرسنه نیستم.
همیشه شلخته غذا می‌خوردی، دونال نیرن.
یه ذره تادی؟
اگه اصرار می‌کنی.
قوری نداری؟
قوری به چه دردم می‌خوره؟
فقط خودم هستم.
نمی‌تونی دو تا چای کیسه‌ای خرج کنی؟
اسراف نکن تا محتاج نشی.
خب، نامه‌ت به دستم رسید.
حدس زدم، چون اینجایی.
اوضاع بده؟
این از روی خوش‌خیالیه؟
حتی نمی‌خوام با یه جواب بهش ارزش بدم.
به افتخاره.
می‌بینم که هنوز هم همون آدم لجبازی.
خب، اوضاع چقدر بده؟
تا جایی که می‌دونم، خیلی بد نیست.
یعنی چی؟
خب، آزمایش‌هایی انجام دادن. منتظر نتایجم.
آزمایشِ چی؟
شایعه شده که توموره.
اوه، چیزی نیست.
خودت که می‌دونی دکترها چطوری‌ان، دیگه می‌دونی.
عاشق این آزمایش‌های کوچیکشون هستن.
و وقتی گیرت بیارن، دیگه شورش رو درمیارن.
کافه چطوره؟
خب، اِم، الان برای بازسازی بسته است.
بازسازی؟
می‌دونی، واقعاً باید... من... باید یه کم بخوابم.
کجا، اوم...
اتاق قدیمیت.
همون‌جاییه که ولش کردی.
♪ صبح دوشنبه رفتن سر کار
♪ خب، کار واقعاً سختیه
لعنتی!
جس...
بچه‌ی کله‌شق.
♪ ولی ترجیح می‌دم خونه باشم
♪ ترجیح می‌دم خونه باشم پیش تو
گاس!
اون بشکه‌های بلوط رسیدن؟
آره.
و منتظر اجازه تو هستن.
آره.
شنیدم برگشته. میاد سر کار؟
اعتصاب کردی
یا میای اون پشت کمکم کنی؟
سوخت، سوخت.
-امروز حالش خوبه. -آره.
شاید نگران شغلشه؟
خب، پس، یه کم اون‌طرف‌تر. چپ، چپ، چپ. چپ، چپ.
یه کم عقب، عقب.
یه کم بالاتر. بالاتر، بالاتر، بالاتر.
همینه.
یه کم غلتش بده. زود باش.
خوبه! مستقیم...
زود باش! عجله کن! قبل از اینکه سندی برگرده.
زود باش! عجله کن!
همینه. بالاتر. بالاتر، بالاتر، بالاتر! همینه.
صاف نگهش دار.
جشن دویست‌سالگی گلن‌نیرن.
دیگه چی؟
زود باش.
لعنتی.
اما توی دریاچه‌ی ما،
در اعماق پنهان گلن‌روتن،
کی می‌دونه؟
چه موجود بزرگی ممکنه اونجا کمین کرده باشه!
اوه، اوه، اوه، اوه، اوه، اوه، اوه!
-بابابزرگ! -ببین باد چی با خودش آورده.
یه جونور گنده.
خوب خوابیدی؟
خوب بود، ممنون.
ساش، مامانت کجاست؟
بیا ببین، تنبل‌خان!
پس صبحانه‌ات چی؟
باشه.
مشغول به نظر میای.
آره. دارم از نور نهایت استفاده رو می‌برم.
بهم نگفته بودی.
چی رو بهت نگفته بودم؟
اینکه یه کارگاه داری.
آره، من وارد این بحث نمی‌شم، بابا.
باشه؟ ما توافق کردیم که وقتی من و ساشا اومدیم اینجا،
تو نمی‌خواستی چیزی در موردش بدونی.
«هیچی. هیچ اطلاعاتی.» این چیزی بود که گفتی.
باشه؟ ما پای قولمون موندیم.
حرف من سنده.
رک و پوست‌کنده گفتی، دخترم.
ووی!
سندی این رو برام راه انداخت!
-بیا هلم بده! -دارم می‌آم!
آخ...
و رفتیم!
می‌تونیم بعدش بریم شکار هیولاهای بزرگ؟
از پدربزرگت بپرسیم که باهامون بیاد؟
دونال، کجا داری می‌ری؟
حدس بزن.
دونال، نه.
اگه مچمونو بگیره...
نمی‌گیره.
فقط می‌خوام یه نگاه کوچیک بندازم.
باشه.
فانوس رو بگیر بالا، خنگول.
دونال!
صبر کن.
چرا برگشته؟
دونال نِرنه.
منظورت از همون خونواده‌ایه که اون تقطیرخونه‌ی بالای جاده مال اوناست؟
آره.
-همیشه آدم عجیبی بود. -آره.
اگه می‌تونستی انتخاب کنی که هر جایی بری،
هر جای دنیا،
کجا می‌رفتی؟
گلن‌روتن.
-تو که همین الانشم اینجایی. -آره، سندی،
ولی اگه اینجا نبودم،
و حق انتخاب داشتم که هر جایی برم،
همین‌جا می‌بود.
تو چی؟
هر جایی به جز اینجا.
اون بیرون جای خیلی بزرگیه،
و من می‌خوام ببینمش.
تو متعلق به اینجایی، دونال.
تو عاشق همه‌چیزِ اینجایی.
کارخونه‌ی تقطیر، دریاچه، تپه‌ها.
- آره. تو هم همین‌طور. - معلومه که هستم.
تو همونی هستی که اون نیاز داره تا کارخونه رو سرپا نگه داره.
خرگوش ندیدی؟
شنیده بودم داری برمی‌گردی.
یادمه کی هستی، دونال نیرن.
واقعاً فکر می‌کردی کسی هستی.
حالا شدی مایه ننگ؟
حداقل من به چیزی شلیک نکردم.
می‌خوای گزارشمو بدی، پادشاه قلعه؟
اونوقت فکر می‌کنن من عجیبم؟
خیلی خب...
اگه چیز عجیبی می‌خوان،
الان بهشون نشون می‌دم کی عجیبه.
اوه!
یا عیسی.
این مریِ بدجنسه.
دونال نِرن.
فکر کردی نمی‌دونستم کار توئه که از مغازه‌م آب‌نبات کش می‌رفتی؟
همیشه مایه دردسر بودی.
حتی نیومدی که زیر تابوت پدرت رو بگیری.
خیلی بهت امید داشت.
خدا می‌دونه چرا.
اصلاً عقل تو کله‌ش نیست!
می‌بینیش ساش؟ می‌بینیش؟
-هورا! -آفرین ساش!
-آفرین. -واو.
عمو سندی...
پدربزرگ کی برمی‌گرده؟
وقتی گاو از روی ماه بپره.
و سگ کوچولو بخنده.
آفرین ساشا.
بذار ببینم!
عمو سندی، بیا دیگه!
لعنتی!
خیلی تند میری، بهت نمی‌رسم.
آره.
شام ساعت هفته.
خب، ما معمولاً یه کم به خودمون می‌رسیم،
ولی خب، اگه چیز مناسبی نداری، ام...
می‌تونم مناسب باشم.
پس همون ساعت هفت.
به یه موش آزمایشگاهی نیاز دارم!
رسیدیم.
اگه اونو بخورم،
دوتا پودینگ گیرم می‌آد، نه؟
- سلام. - سلام.
عالی شدی!
اوه، با این لباس کهنه؟
بیا اینجا! آخی...
اون موجود غول‌پیکر رو گرفتی؟
آره، ولی آزادش کردیم.
این بچه یه فیلسوفه.
فیلسوف چیه؟
از پدربزرگت بپرس.
خب، بابات با برگشتن چطور کنار میاد؟
از وقتی رسیدیم اینجا به زور دیدمش.
پس هیچی عوض نشده.
هنوزم همون‌قدر خودشیفته‌ست.
-خودشیفته؟ -خودخواه.
مغرور. از خود راضی.
پس بالاخره برگشتی خونه.
و دوست قدیمی‌م رو خوشحال کردی.
داگی.
حال مریض‌هات این روزها چطوره؟
هنوز مثل برگ خزون می‌ریزن؟
آه، دیگه بازنشسته شدم. عطشم فروکش کرده.
مسافر به خونه برگشت.
از کوه و کمر به خونه.
از تک‌تک لحظه‌هاش لذت می‌برم.
آه...
داگی... باز اومدی چیزی ببری؟
فقط اومدم که جمع‌تون جور بشه، جس.
نوشیدنی چطوره، دونال؟
به همون خوبیه که یادم بود.
خوشحالم که در حد استانداردهای سختگیرانه‌ت هست.
مهمانان گرامی، برای سفری تکرارنشدنی به... بفرمایید بنشینید.
مراکش!
بفرمایید!
نوش جان.
خب، دونال...
سندی بهم می‌گه که تو مالک اصلی
یه کافه بلوز هستی.
دقیقاً کجاست؟
مرکز شهر شیکاگو.
شیکاگو؟
گانگسترها.
آل کاپون.
آره، الان زیر خاکه.
من فقط به خاطر موسیقی اونجام.
مادرمون عاشق موسیقی بود.
خب، به خاطر همینه که، دونال به اون رفته.
آره، همین‌طور بود.
وقتی تنها بود.
فقط با من.
خب، منم بعضی وقتا اونجا بودم.
صدای رادیو تا آخر زیاد.
همه‌ی بزرگان.
باهاشون می‌خوند. حتی می‌رقصید.
آره، مامانمون واقعاً خوب می‌رقصید.
البته نه با شوهرش.
نه با اون.
جیمز نیرن خوبی‌های خودش رو داشت.
بشقاب پاک شد. وقت دسره.
یه دقیقه دیگه.
یه کم به شکمت استراحت بده، ساش.
آره، اول دلم یه سیگار می‌خواد.
برای عوض شدن ذائقه.
داگی یه الف‌بچه خودخواه و رو مخه.
بهش این لذت رو نده؟
باشه، خانم رئیس.
دسرت داره سرد میشه.
این کراناکانه. همیشه سرده.
فقط دارم چک می‌کنم که خواب نباشی، دونال.
خیلی خوب به نظر می‌رسی...
راستی.
با چاپلوسی به جایی نمی‌رسی.
آره، نه با تو، اون که حتمیه.
ولی امتحانش ضرری نداره.
دونال، چند وقته که داری موسیقی بلوز می‌خونی؟
تمام عمرم، داگی.
همون‌طور که خودت خوب می‌دونی.
اون یه استاده.
اون یه کتاب دربارش نوشت.
بلوز مرد وحشی.
راستش خیلی خوبه.
باید بخونیش. عمو سندی خونده‌تش.
آره، خوندم. از مغازه آکسفام خریدمش.
توی سبد حراجی بود.
دستت درد نکنه.
خواهش می‌کنم.
قراره سال دیگه یکی دیگه منتشر کنه.
درباره سال دیگه نمی‌دونم. این چیزا زمان می‌بره.
اسمش هست بلوز، حلقه‌ی گمشده.
هیچ‌وقت به فکرت رسیده در مورد خونه بنویسی؟
-خونه؟ -گلن‌روتان.
خب، این یه موضوع ارزشمندیه.
اما اون خیلی سرش شلوغِ رسیدگی به کلابش می‌شه.
اسم کافه چیه؟
شیرجه‌ی دونال.
انگار اسم استخر شناست.
شاید بتونی عوضش کنی، بابا.
وقتی دوباره بسازیش.
منظورت چیه، "دوباره بسازیمش"؟
-به خاطرِ آتیش‌سوزی. -کدوم آتیش‌سوزی
اِیمی؟
توی کافه آتیش‌سوزی شد.
همه‌چیز یهو... سوخت و خاکستر شد.
کِی؟
درست قبل از اینکه بیایم اینجا.
همه‌چیز درست می‌شه. می‌تونیم دوباره بسازیمش.
فقط به پولِ بیمه احتیاج داریم.
من برم یه سیگار بکشم.
سعی می‌کنم همه چیز رو به آتیش نکشم.
برای این حرف دیگه یه کم دیره.
پدرم عاشق اون کافه است.
منم همین‌طور.
من قبلاً اینجا کار می‌کردم، چیزها رو تعمیر می‌کردم.
اون مال قدیم بود.
الان توی خراب کردنشون بهترم.
بابا، کی می‌خوای از دلسوزی برای خودت دست برداری؟
کارم اینه؟
آره...
گاهی اوقات.
نباید سیگار بکشی.
خیلی قشنگه!
اون مال سندی بود.
هیچ‌وقت نذاشت باهاش بزنم، فسقلیِ لجباز.
واقعاً باید یکم باهاش راه بیای، می‌دونی.
چرا؟ اونجا من رو مثل یه...
نارگیل پشمالو ضایع کرد.
نه، این‌کار رو نکرد.
اون می‌خواست اون شام یه خوش‌آمدگویی برات باشه.
پس نباید اون آدم مزخرف رو دعوت می‌کرد.
داگی سال‌هاست که دوستشه.
منظورم اینه که همیشه اینجا بوده.
ممکنه آدم مزخرفی باشه، ولی یه آدم مزخرفِ همیشگیه.
چی؟
اوه!
فکر می‌کردم سندی این رو اوراق کرده باشه...
خیلی وقت پیش. اِم...
ولی حتماً تمام این سال‌ها نگهش داشته.
ازش مراقبت کرده.
فکر می‌کنی چرا این کار رو کرد؟
عذاب وجدان.
یا عشق؟
نگاه کن.
بیا دیگه!
لابد این رو هم برای تو نگه داشته؟
آره، لابد همین‌طوره.
این این‌طوری می‌شه...
اون‌طوری می‌شه.
اوه!
خدای من!
-منظورم اینه که... -بی‌خیال دیگه.
یه کلید اینجاست.
بابا، حداقل یه تشکر بکن!
پس بالاخره پیداش کرد.
آره.
وایلد من بلوز.
دیگه نمیشه جلوش رو گرفت.
هیچ‌وقت نمی‌شد، مگه نه؟
چرا، می‌شد.
یه زمانی بود که همین هم کاملاً کافی بود.
دونال، اینجا گیر نیفت.
می‌دونم دوسش داری و جای قشنگیه، اما اسیرت می‌کنه.
تمام اون شور و شوق رو در وجودت می‌کُشه مثل بلایی که سر پدرت آورد.
دونال، اولین فرصتی که گیرت اومد،
فقط برو و هیچ‌وقت پشت سرت رو نگاه نکن.
باشه، آقای رئیس؟
فکر می‌کنی کی برگرده؟
من که جای تو بودم منتظر نمی‌موندم.
وقتی دونالِ ما سوار اون موتور می‌شد،
دیگه کار تموم بود.
آره.
تو هم که همیشه اون پشت بودی.
فقط حواسم بهش بود.
آدم خطرناکی بود.
دلم براش تنگ شد... وقتی که رفت.
آره، این عادت بدیه که تو داری.
اینکه می‌ری و برنمی‌گردی.
فقط یه دوری زدم. خوابم برد.
نگرانت بودیم.
به چی می‌خندی؟
ببخشید.
- چی؟ - ببخشید، کلاهته. کلاهت.
این کلاه یکی از ملزومات ضروری برای هنر ماهیگیری با پشه‌ست.
ببخشید، ببخشید، ببخشید.
راستش، می‌دونی چیه؟
چی؟
می‌خوام ازت تشکر کنم.
برای اینکه شبیه آدم‌های هالو شدم؟
نه. برای اینکه مراقب موتورم بودی.
لازم نبود این کار رو بکنی، این یه هدیه‌ی واقعیه و...
ممنونم.
برای کافت متأسفم.
کارخونه رو بهم نشون بده.
می‌خوام ببینمش.
خب، پس از این طرف بیاید، قربان.
-جس رو کجا پیدا کنیم؟ -توی قدس‌الاقداش، آقای نیرن.
اونجاست. البته.
اِم، دونال، بیا دیگه!
اومدم.
این گاسه. مسئول مخزن پخت ماست.
پاتوق قدیمی‌ت.
این نوشیدنی مخلوط "گلن نِرن" ماست.
- یه مخلوط؟ - خب،
جس زن خیلی باهوشیه.
یه نوشیدنی تجاری خوب و بی‌غل‌وغشه، و بشکه بشکه می‌فروشیمش.
بابا اگه بود چی می‌گفت؟
خب، بابا که اینجا نیست.
می‌دونی، یه روز درست قبل از مرگش،
توی اتاق مطالعه‌ش نشسته بود، آفتاب می‌تابید و چشماش برق می‌زد.
و هی می‌گفت که متأسفه.
آره، جیمز نِرن گفت که متأسفه.
و اینکه چقدر دوستم داره.
خب، نمی‌دونستم از خجالت چیکار کنم.
و بعد...
فهمیدم فکر می‌کرده من تو هستم.
هی من رو دونال صدا می‌زد.
«متأسفم دونال، متأسفم.
همیشه دوستت داشتم.»
اون... اون گیج شده بود. منظورش تو بودی.
اون نکرد.
بیا، این رو بچش، جس.
چطوره؟
دونال.
داری یه ترکیب درست می‌کنی؟
مگه از روی نعش من رد بشی.
من روزهاست که دارم روی اون کار می‌کنم!
اینجا جای بازی نیست!
تو اینجا نیستی که هر کاری دلت خواست بکنی، دونال.
تو اینجایی تا به سال‌ها خون‌دل خوردن و زحمت احترام بذاری.
که صرفِ تولید نوشیدنی‌مون شده.
فهمیدی؟
تو دیگه باید بهتر بدونی!
اشکالی نداره.
فقط بهش زمان بده، همون‌طور که مامانت می‌گه.
باهاش کنار می‌آد.
جس، مهمون داری.
خوشحالم که وقت کردی بیای، دونال.
راحت باش و بمون، اما ناراحت نشو اگه من به کارم ادامه بدم.
یه کمی از برنامه‌ام عقبم.
تا حالا سرِ خاکِ مادرت رفتی؟
فقط به راهت ادامه بده. یه وقت دیگه.
حتماً، یه وقت دیگه، دونال.
سلام، مامان.
ببخشید دیر اومدم. این اواخر یکم گرفتار بودم.
مامان،
اگه فقط می‌دونستی
توی این سال‌ها مشغول چه کارهایی بودم.
بهترین چیزها...
بهترین چیزها دخترهام هستن.
امی و...
ساشا.
عاشقشون می‌شدی.
ساشا نه سالشه.
خیلی سرزبون‌داره. موندم این رو از کی به ارث برده.
دلم برای حرف زدن باهات تنگ شده، مامان.
همیشه پشتم بودی.
همیشه بودی...
تا هوامو داشته باشی.
واسه همین، وقتی که رفتی...
دیگه هیچ‌وقت احساس امنیت نکردم.
دونال. فکر می‌کنی کجا داری می‌ری، دونال نیرن؟
برگرد تو!
آدم از مراسم ختم مادر خودش نمی‌زنه بیرون.
محض رضای خدا، یه کم احترام بذار!
چی، منظورت مثل کاریه که خودت کردی؟
تو هیچ احترامی بهش نذاشتی.
تو هیچ عشقی بهش ندادی!
تو هیچی بهش ندادی!
می‌دونی چیه، برگرد سراغ همون نوشیدنیت، بابا.
این تنها چیزیه که برات مونده.
می‌دونی، تو هم مرده‌ای.
از درون مرده‌ای.
-کجا داری می‌ری؟ دونال! -تا جایی که بتونم ازت دور می‌شم!
هیچ‌جا نمی‌ری! نمی‌ذارم بری.
فقط دست از سرم بردار.
-نکن... -داری چیکار می‌کنی؟
من... سندی، ولم کن!
ولم کن!
برگرد! برگرد!
-ولم کن! -آخ!
دونال، چیزی نیست.
خواهش می‌کنم!
خواهش می‌کنم نرو!
بذار بره، سندی.
ما اینجا نمی‌خوایمش.
صدامو می‌شنوی، دونال؟
دیگه اینجا پیدات نشه!
هیچ‌وقت برنگرد!
همون کاری رو کردم که گفتی، مامان.
من زدم بیرون.
خب، من اینجام، مامان.
برگشتم.
اما نمی‌دونم به کجا تعلق دارم.
هی.
می‌خوای پازل درست کنیم یا یه همچین چیزی؟
نه.
منتظر پدربزرگم.
اون زود برمی‌گرده.
بیا، بیا بریم بازی کنیم.
می‌تونم کمکتون کنم؟
راه رو گم کردید؟
اوم، فکر نمی‌کنم.
اینجا منزل خانواده‌ی نِرنه، درسته؟
بله، همین‌طوره.
پس قطعاً راه رو گم نکردم.
دنبال آقای دونال نِرن می‌گردم.
ایشون فعلاً بیرون هستن.
من برادرش هستم، سندی نِرن.
آنا مک‌کینلی.
شرکای تجاری اس و ای.
اومدم تا پیگیر انجام ارزیابی روی تقطیرخانه‌اش بشم،
به قصد فروش.
فروختن تقطیرخانه‌اش؟
بله.
متأسفم که باید بگم سرتون کلاه رفته،
مثل همه‌ی ما که یه زمانی یا زمان دیگه‌ای،
توسط اون آدمِ موذی و بی‌مصرفی که برادر منه.
این تقطیرخانه‌ی منه.
با احتیاط برونید.
دونال نایرن! چشمم روشن.
نَن باکستر.
هنوز اینجا کار می‌کنی؟
الان دیگه اینجا مال منه.
چطور این کار رو کردی؟
یه بانک رو زدم.
گاس، به این جوون یه نوشیدنی بده، می‌شه؟
یه لحظه صبر کن، تو برای برادرم کار نمی‌کنی؟
چرا، کار می‌کنه. اون بود که اون موتورت رو تعمیر کرد.
آره، بدجوری زنگ زده بود.
حتماً همین‌طوره.
عالی کار کردی. مثل ساعت کار می‌کنه.
-خب، چی میل داری؟ -گلن نِرن، دابل کسک.
فکر می‌کردم همین رو بگی.
می‌تونم با کارت حساب کنم؟
همه امکانات مدرن رو داریم.
این گروه کی‌ان؟
اسمی ندارن. فقط گروهِ کرستی‌ان.
دخترِ جس.
ایول!
خوبه، مگه نه؟
خب، تو باید بدونی.
بله.
گمانم باید بدونم.
هی.
متاسفم اگه بابام ناراحتت کرد، سندی.
تو لازم نیست معذرت بخوای.
پدرت خیلی قبل از اینکه تو بیای، داشت تصمیم‌های اشتباه می‌گرفت.
خب، من می‌تونم...
ماشین رو بردارم و برم دنبالش بگردم.
این وقتِ شب هیچ‌جا نمی‌ری!
به جهنم.
هی!
دونال نِرن...
کارت بانکی‌تون.
متأسفم، باید بگم که رد شد.
ای بابا!
ببخشید، ببخشید. حتماً به خاطر...
اختلاف ساعت و این‌جور چیزهاست.
فکر کنم یکم پول نقد داشته باشم.
«نَن» گفت در ازای موسیقی، می‌تونیم چندتایی مهمون‌ت کنیم.
خیلی ممنون.
ولی واقعاً پولش رو دارم.
درسته.
-می‌بینمت. -حتماً!
لعنتی!
خب...
♪ و با تو، و با تو
♪ و با تو، جانیِ من
تو واقعاً احمقی، دونال نِرن!
سوار شو، قبل از اینکه از روت رد بشم.
باشه، باشه!
دخترت یه کم می‌تونه بخونه.
گیتار رو محشر می‌زنه.
هیچ‌وقت چیزی رو جدی می‌گیری؟
اگه دست خودم باشه، نه.
آدم‌هایی این‌جا هستن که لیاقت رفتار بهتری از طرف تو رو دارن.
چهل سال زمان زیادیه که بخوای کینه به دل بگیری، جس.
خب، تو خودت این رو خوب می‌دونی.
اوم.
دونال.
ببین، تو، با یکم تمرین،
می‌تونی خیلی خوب بشی.
منتظرت بیدار مونده بودم.
باید می‌اومدی پاب.
حسابی غوغا کردم.
تا وقتی که تو ستاره باشی، دونال،
بقیه دیگه اهمیتی ندارن.
درست مثل پیرمرد.
خاصیتِ اینجاست.
این کاریه که با آدم می‌کنه، سندی.
خب، تو لابد مشکلی نداری، که بهش پشت کردی.
به همه‌ی ما.
نمیتونستم بمونم.
من... نه بعد از اینکه مامان رفت.
اونی که باید می‌رفت من بودم!
اما نمیتونستم ولت کنم، چون خیلی بچه بودی!
واسه همین صبر کردم.
و بعدش تو منو رها کردی.
میتونستی با من بیای.
نه، نمیتونستم!
نمیتونستم اون رو تنها بذارم.
هر فکری که می‌کردی،
اون هنوز پدرمون بود.
تو هیچ‌وقت جلوش واینستادی.
حتی یک بار.
گذاشتی به اون زور بگه، و گذاشتی به منم زور بگه!
اه! خودت گذاشتی که این‌طور بشه.
و مامان همیشه طرف تو رو می‌گرفت.
تو یه آدم موذی و بدجنسی، دونال.
این دیگه چه حرفیه؟
قیمت‌گذاری روی تقطیرگاه پشت سر من!
منتظر چی بودی؟
که من بیفتم بمیرم و تو بتونی بفروشی‌اش
اونم درست جلوی چشمِ خانواده؟
برگشتی، درسته،
ولی به خاطر من نبود.
پس...
راهت رو بکش و برو، دونال.
برو دیگه.
این دفعه دیگه برای همیشه.
هر جور راحتی.
ای آدمِ حق‌به‌جانبِ بی‌شعور!
-دیگه پیرتر از این حرفایی. -آخ! کی گفته؟
فکر کردم مریضی؟
هر وقت بخوای حریفتم!
-هی! -آخ...
هی! تمومش کنید! هر دوتاتون!
این همه وقت صبر کردید
که دور هم جمع بشید که چی، تمام مدت فقط دعوا کنید؟
بیا اینجا.
-اونم با این وضع حالت؟ -خوبم، خوبم.
چه خبره؟
از پدرت بپرس، ایمی.
از پدرت بپرس که داشته چیکار می‌کرده.
داشتم پرس‌وجو می‌کردم
که ببینم ارزش تقطیرگاه چقدر ممکنه باشه.
چرا؟
به خاطر کافه، ایمی.
این چه ربطی به کافه داره؟
من... حق بیمه رو پرداخت نکرده بودم،
و برای همین نمی‌تونم بازسازیش کنم.
کافه دیگه از دست رفته.
و حق با سندی‌ـه. من آدم خوبی نیستم.
برگشتم اینجا چون فکر می‌کردم شاید پولی توش باشه.
- چطور تونستی همچین کاری کنی؟ - می‌دونم. می‌دونم.
خیلی بد به نظر میاد، اما...
واقعاً قصد نداشتم تا آخرش پیش برم.
باید حرفم رو باور کنید. هر دوتاتون.
باید باور کنید.
هی. بیا اینجا عزیزم.
اشکالی نداره.
اِیمی بهم زنگ زد،
و فکر کردم ممکنه اینجا پیدات کنم.
اینجا همون جاییه که با هم سیگار می‌کشیدیم.
برای وقتی که پدرت مچمون رو می‌گرفت.
اوه! حسابی خیس شدم.
وقتی حواست به خودت نباشه همین می‌شه.
این حالت رو جا میاره.
گیج شدم.
-در مورد چی؟ -تو.
اون همه فرار کردن از اینجا،
باد توی صورتت و از این جور حرف‌ها.
با این حال تهش ۳۰ سال و اندی توی همون یه جا موندی.
چی بگم، من مجموعه‌ای از تناقض‌های رو اعصابم.
حرفی توش نیست.
خب، بعد از اون چه اتفاقی برات افتاد...
بعد از اینکه من رو دست‌تنها رها کردی؟
رفتم دانشگاه.
این حرفه رو یاد گرفتم.
اما بعدش پدرت مریض شد.
و همه‌چیز موند رو دوش سندی.
ازم خواست کمکش کنم، منم همین کار رو کردم.
- و آخرش شدم استاد تقطیر. - ملکه.
چیزی که تو هم می‌تونستی باشی.
تحسینت می‌کنم.
خب، برگشتی. بعدش چی شد؟
با تام بیوکنن ازدواج کردم.
خیلی با هم خندیدیم.
اما اون فوت کرد.
یه حادثه بد توی مزرعه.
خدای من! واقعاً متأسفم.
نه به اندازه ناراحتیِ من.
و مامانِ ایمی چی؟
اون هنوز همون شیکاگوئه.
ما هم با هم ازدواج کرده بودیم، تا اینکه ترکم کرد.
معلوم شد شوهرِ خیلی خوبی نیستم.
یه بار مادرم رو آوردم اینجا.
یکم قبل از اینکه بمیره.
بهم گفت برم،
و هیچ‌وقت پشت سرم رو نگاه نکنم.
- چشم‌هات رو ببند. - چی...
دستات رو بیار جلو.
زود باش. ببندشون!
دزدکی نگاه نکن.
داری چیکار می‌کنی؟
مهم نیست چقدر دور فرار کنی
یا کجا سر در بیاری،
اینجا سرزمین توئه.
اینجا گلن‌روتنه.
ما این هستیم، دونال!
تو حتی برام یه کارت‌پستال هم نفرستادی!
ای وای من.
ای وای، ای وای من.
وحشتناکه.
واقعاً وحشتناکه.
اه...
این بهتر شد.
عزیز دلم.
می‌خوام...
معذرت‌خواهی کنم.
من، اِم...
من هم همین‌طور.
من، اوم...
من فقط...
من... من فقط... ناامیدت کردم. کنترلم رو از دست دادم.
خیلی از دست خودم کلافه‌ام.
من هم همین‌طور.
آره.
خیلی کلافه‌ام.
چرا دعوا کردید؟
خب، راستش...
سر چیزی که اتفاق افتاده بود عصبانی شدیم...
- خیلی وقت پیش. - آره.
و، خب...
توضیح دادنش سخته.
وقتی من دعوا می‌کنم،
به هم فرصت می‌دیم.
بعدش از هم معذرت‌خواهی می‌کنیم.
اگه مال خیلی وقت پیش بوده،
پس فرصتت رو داشتی.
فکر نکن قسر در رفتی، بابا.
دلت یه پیاده‌روی کوتاه می‌خواد؟
من پادشاه قلعه‌ام!
سندی هم یه وروجک کثیفه!
دلم برات تنگ شده بود، دونال.
نمی‌دونم چرا.
تو خانواده‌می.
این دلیل خوبی نیست.
چرا، هست.
برای من هست.
من همیشه نفر دوم بودم.
تو ستاره بودی.
این تو بودی که توی تقطیر استعداد داشتی.
ولی تو پدرمون رو دیوونه کردی.
اون دیوونه از دنیا رفت.
آره، همین‌طور شد.
ای بابا، تقصیر همه‌چیز این‌جا می‌افته گردن من.
ای بابا...
وقتی رفتی، همه‌چیز افتاد روی دوش من،
ولی از نظر اون، هیچ‌وقت به اندازه کافی خوب نبودم.
حتی نزدیکش هم نبودم.
متاسفم، سندی.
ای کاش می‌شد جور دیگه‌ای باشه.
ای کاش می‌تونستم بمونم.
دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدنه؟
امشب یه جلسه‌ی کوچیک با، اوم، جس دارم.
خوب می‌شه اگه بتونی، می‌دونی، همراه بیای.
فکر کردم این یه کار تجاریه؟
اوم...
هست.
یه مدتی هست که دارم فکر می‌کنم،
و می‌دونم که وقتشه.
تصمیم گرفتم از ریاست تقطیرخانه استعفا بدم.
دونال، برادرم، اداره‌ی کار رو به دست می‌گیره.
چی؟
خب، قبلاً گفتی.
نه، نگفتم. من هیچ‌وقت... هیچ‌وقت این رو نگفتم.
«کاش مونده بودم». این چیزیه که گفتی.
خب... تو...
حالا، می‌تونی.
آره، آره، اما اون فقط...
چی؟
عشق برادرانه؟
من اهل تجارت نیستم، سندی.
آره، تو یه کافه رو توی شیکاگو می‌چرخوندی.
که کاملاً سوخت و خاکستر شد.
می‌بینی؟ اون‌قدرها هم بد نیست.
هدیه‌ای از طرف خداها!
حتماً عقلت رو از دست دادی
اگه فکر می‌کنی من می‌تونم این کار رو بکنم، سندی.
من... من نمی‌تونم. این...
اِم... این کارِ من نیست.
این تقطیرگاه از پدر به پسر،
و از برادر به برادر رسیده.
این حقِ مادرزادیته.
تو برای این کار به دنیا اومدی.
جس، بهش بگو...
من نمی‌تونم این کار رو بکنم، سندی.
من یه نمایش‌دهنده‌ام، یه آدمِ اهلِ رقص و آوازم.
خودت اینو می‌دونی.
من فقط مایه دردسرم.
حقیقتش همینه.
متاسفم، سندی.
پس چاره‌ای برام نمی‌ذاری جز اینکه تقطیرگاه رو بفروشم.
پرس‌وجوها انجام شده.
بله، دونال؟
همین الان تمومش می‌کنیم.
هر دوتامون.
یک‌بار برای همیشه.
سندی، آروم باش مرد.
تو رو خدا داری چیکار می‌کنی؟
این تقطیرخونه قلبِ این روستاست.
این نوشیدنی یعنی خودِ این مردم.
این منبعِ درآمدشونه.
اگه بفروشیش به یه غریبه و...
کسی چه می‌دونه چی می‌شه؟
هیچی تغییر نمی‌کنه.
همه‌چیز لعنتی تغییر می‌کنه!
هر دوتاتون لنگه‌ی همید.
خودخواه، لوس و کله‌شق!
اما شماها اونایی نیستید که از این بابت صدمه می‌بینید.
مثل دو تا بچه رفتار می‌کنید که حرفشون به کرسی نمی‌شینه،
و واقعاً لایق همدیگه هستید!
من دیگه با هر دوتاتون کاری ندارم!
سندی، بی‌خیال...
حرف‌ها زده شده، دونال.
وظیفه‌ام رو انجام دادم.
یه عذرخواهی بهت بدهکارم.
قضیه بیمه رو خراب کردم.
می‌خواستم بهت بگم، اما نمی‌دونستم چطوری.
داستان همیشگی زندگیته، بابا.
آره، این‌طور به نظر می‌رسه.
اما درستش می‌کنم، ایمی.
به محض اینکه برگردیم.
پس، می‌خوای دوباره سندی رو ول کنی و بری؟
ایمی، فکر کنم بالاخره تمام پل‌های پشت سرم رو با عموت سندی خراب کردم.
اون ازم خواست بمونم و مدیریت تقطیرگاه رو به دست بگیرم،
و من واقعاً نمی‌تونم این کار رو بکنم.
من، با اینکه می‌بینم چقدر شکننده شده، باز هم...
- بابا... - می‌دونم. از خودم خجالت می‌کشم.
وقتی هم‌سن ساشا بودم،
قدیما هر وقت به دردسر می‌افتادم، فرار می‌کردم و قایم می‌شدم.
و تو پیدام می‌کردی.
و مجبورم می‌کردی با هر خرابکاری‌ای که کرده بودم روبرو بشم.
چون می‌گفتی وقتی این کار رو بکنم،
یعنی در مسیرِ درست کردنش هستم.
حالا نوبت توئه.
به حرفی که می‌زنی عمل کن.
همه‌مون اشتباه می‌کنیم، بابا.
مهم اینه که چطور باهاش برخورد می‌کنیم.
نمی‌تونی مثل بقیه آدم‌ها در بزنی؟
سنگ‌ریزه به پنجره.
این‌طوری رفیقام رو می‌کشیدم بیرون.
بعضی‌ها هیچ‌وقت بزرگ نمی‌شن.
قبلاً هم یک بار به پنجره‌ات سنگ‌ریزه پرت کردم.
خیلی وقت پیش بود و تو هیچ‌وقت جواب ندادی.
کی بود؟
شبی که رفتم.
نه!
می‌خواستم خداحافظی کنم.
باید در رو می‌شکستی!
مادربزرگت من رو می‌کشت.
اون که اصلاً ازت خوشش نمی‌اومد!
همیشه همه چیز درباره توئه، دونال؟
من بهترین رفیقت بودم.
مادرت همیشه می‌گفت ما مثل یه جفت نوزاد قورباغه بودیم.
هیچ‌وقت با هیچ موجود زنده‌ای اینقدر احساس نزدیکی نکردم.
اما وقتی رفتی، مثل یه شاخه خشک من رو بریدی.
انگار... انگار هیچی نبودم!
ترسیده بودم. ترسیده بودم.
نمی‌خواستم... به پشت سرم نگاه کنم!
الان چی؟
هنوز می‌ترسی؟
نه. نه، نمی‌ترسم.
و من اینو درستش می‌کنم، جس، بهت قول می‌دم.
چطوری؟
چون قراره آخر هفته یه جشن باشه!
خب، این همون چیزیه که دارم سعی می‌کنم حلش کنم.
آره؟ خب، پس موفق باشی!
اون یکی...
شبیه یه کرگدن بزرگه.
-نه. -نه؟
-پس چی؟ -یه دست گنده و چاق!
دونال، سندی تو راهه؟
می‌دونی که ماهی‌ها منتظر نمی‌مونن.
و از طرف جس دستور دارم که اونو از سر راه دور کنم.
من میرم دنبالش.
ممنون.
خبری از بیمارستان نشد؟
همش میگه همه چیز مرتبه.
اون اینو میگه، اما طبق نظر تخصصی من،
بعدش باید شیمی‌درمانی بشه.
و تو این سن، کار پرخطریه.
اگه اسب مسابقه بود، احتمالش خیلی کم بود.
من که روش شرط نمی‌بستم.
هر وقت آماده باشید در خدمتم، قربان.
بالاخره!
سندی...
می‌تونیم با هم حرف بزنیم؟
دیگه حرفی باقی نمونده، دونال.
همه‌چیز تموم شده.
مراقب باش.
یالا، زود باش. بیا قبل از اینکه سندی برگرده این رو آماده کنیم.
بیا هر چی که ملکه بهمون میگه رو انجام بدیم!
باشه.
واو!
یک، دو...
هی، بریم بالا!
خوب به نظر میاد!
امیدوارم سندی از این خوشش بیاد.
چِته؟ تمام روز یه کلمه هم حرف نزدی.
چرا فقط بهش نمیگی بره؟
تمام عمرش چیزی جز دردسر نبوده.
فقط یه موجود اضافیه.
داگی...
چرا نمیری پی کارت؟
جناب پسر ناخلف، هنوز اینجایی پس؟
از این طرف!
کجا داری می‌ری؟
به زودی می‌فهمی.
سندی، سندی، سندی!
بسیار خب. به عنوان رئیس شورای بخش،
قرار بود یه سخنرانی افتتاحیه کوتاه بکنم اما، اه،
بیخیالش.
سندی نِرن...
بهتره زود بیای اینجا بالا!
زود باش!
تو متعلق به اینجایی، دونال.
تو عاشق همه‌چیزِ اینجایی.
آره، تو هم همین‌طور.
تو همون کسی هستی که اون نیاز داره تا تقطیرگاه رو سرپا نگه داره.
آقای نِرن...
یه چیزی بگو؟
خب، من...
خب، البته که باید ازتون تشکر کنم.
حق هم همینه. اما...
من لایق این نیستم.
-واقعاً نیستم. -اوه!
هی، خجالت نکش، سندی!
بدون تو لنگ می‌موندیم، مرد.
خواهش می‌کنم، تمومش کنید. التماس می‌کنم.
من...
زندگیم رو پای این‌جا گذاشتم.
پای این کارخونه.
و من انجامش دادم.
مثل یه اسب پیر انجامش دادم،
که تا روز مرگش گاری رو از تپه بالا می‌کشه.
اما، می‌دونی، من واقعاً...
چیزهای دیگه‌ای هم توی زندگیم می‌خواستم.
اما وظیفه‌م سرنوشتم بود،
و سرنوشتم وظیفه‌م بود.
این سخت‌ترین کاریه که تا حالا مجبور شدم انجام بدم.
تصمیم گرفتم تقطیرگاه رو بفروشم.
نه!
-چی؟ -من هیچ...
من... من چاره‌ای ندارم.
اصلاً چاره‌ای ندارم.
نه، سندی، یه راه دیگه هم هست.
چی؟
دوناله!
برادرم داره راست می‌گه. همیشه همین‌طور بوده.
اون تمام زندگیش رو اینجا گذاشته،
و حالا وقتشه که یه استراحت درست و حسابی بکنه.
یکم خستگی در کنه.
سندی؟
فکر نمی‌کنم هیچ‌کدوممون بفهمیم چقدر زحمت کشیدی،
سندی، توی این ۴۰ سال گذشته.
چقدر فداکاری کردی. می‌دونم که من نکردم.
و می‌دونم امیدوار بودی که من...
اداره‌ی کارخونه رو به دست بگیرم،
اما من قدرت تو رو ندارم.
سندی، من... باور تو رو ندارم.
قطعاً اون بلندنظری تو رو ندارم.
اما اینجا کسی هست که داره.
کسی که هیچ‌وقت ناامیدت نکرده
و تمام این مدت کنارت ایستاده.
جس بوکانان،
اگه این امتیاز و وظیفه بهت پیشنهاد بشه،
قبول می‌کنی؟
آره. آره، قبول می‌کنم.
خب، نظرت چیه، سندی؟
جس کسب‌وکار رو دستش می‌گیره،
من و تو هم می‌ریم پی خوش‌گذرونی؟
جس بوکانان،
با افتخار بهتون خوش‌آمد می‌گم
به‌عنوان مدیرعامل و رئیس هیئت‌مدیره
شرکت تقطیر گلن‌ نِرن.
چه بخواین، چه نخواین،
شما بخشی از این خانواده هستین.
جس! جس! جس!
آه، برادر. برادرِ من.
خوش اومدی. خوش اومدی.
ممنون.
دونال، پدرمون این دوتا بطری رو برای ما گذاشته...
به عنوان هدیه.
همیشه فکر می‌کرد اینا بی‌نظیرن.
اما خب، آدم هیچ‌وقت نمی‌دونه.
شاید مشکل مالی کوچیکت رو حل کنن.
جس، نظرت چیه؟
خدای من.
اینا گلن نایرن تک‌بشکه ۱۹۱۳ هستن.
ممکنه یه ثروت بیارن.
چقدر؟
عاشق اینجام.
کاملاً معلومه.
می‌دونی، وقتی این کوه‌ها رو می‌بینم فقط...
دلم می‌خواد از پوستم بزنم بیرون.
تا عمق استخونام حسشون می‌کنم.
بخاطر همینه که نقاشیشون می‌کنی؟
باید مراقب سندی باشی، بابا.
این وظیفه توئه.
تمام تلاشم رو می‌کنم.
اون تو می‌بینمت!
دونال نایرن، تو وروجک فسقلی!
خدایا، زهره‌ترکم کردی.
-این عادت خیلی بدیه. -می‌دونم.
یادته وقتی ازم پرسیدی که حالش بده؟
یه دروغ کوچولو بهت گفتم.
مثلاً چی؟
می‌خوان شیمی‌درمانی کنم.
گفتم دربارش فکر می‌کنم.
خب پس بهشون بگو آره.
می‌خوام پیشم باشی، برادر.
اگه موهام بریزه چی؟
برات کلاه‌گیس می‌خرم.
باشه.
قبوله.
فقط باید تا وقتی که بمیرم، زندگی کنم.
یک بشکه‌ی بی‌نظیر از تقطیرخانه‌ی آردراس
نوشیدنیِ تک‌مالت، ۱۹۸۴.
برای آخرین بار اعلام می‌شه.
قیمتِ آنلاین، ۱,۹۰۰,۰۰۰ پوند.
فروخته شد!
- تبریک می‌گم. - اوه. بد نبود.
آردراس، یه جرعه‌ی جا افتاده. تقطیرخونه‌ی قشنگی بود.
نوشیدنی باکیفیتیه. حقش بود.
و حالا می‌رسیم به آخرین موردِ امروز.
و مورد بسیار ویژه‌ای هم هست.
دو بطری آخرِ باقی‌مانده از نوشیدنی ۵۰ ساله
از شرکت تقطیرسازی گلن نایرن.
که می‌گن بهترین چیزیه که تا حالا تولید شده.
کی با ۵۰۰ هزار پوند شروع می‌کنه؟
آنلاین ۶۵۰ دارم.
۷۵۰؟
۹۰۰ هزار تا داریم؟
یک میلیون پوند دارم.
پیشنهادی بالاتر از یک میلیون؟
یک پیشنهاددهنده جدید. یک میلیون و ۲۵۰ هزار.
-واو! -پیشنهادی بالاتر از یک میلیون و ۲۵۰ هزار؟
آنلاین، یک میلیون و ۴۰۰ هزار.
پیشنهادی بالاتر از یک میلیون و ۴۰۰ هزار؟
-پشت تلفن... -یک میلیون و ۵۰۰ هزار.
۱,۵۰۰,۰۰۰ پوند.
تمومه؟
پس برای آخرین بار، به قیمت ۱,۵۰۰,۰۰۰ پوند...
فروخته شد!
- حالا دیگه کافه مال توئه، ایمی. - چی؟
می‌خوام یه مدت همین‌جا بمونم.
یه نوشیدنی می‌خوری، جس؟
حتماً، مهمون تو.
حاضری؟
شک نکن.
تو رانندگی می‌کنی.
نفر اول تویی.
-آماده‌ای؟ -آماده‌ام.
ایمی عزیز،
یه مقدار کمی تقطیر و ترکیب کردن رو شروع کردم.
ملکه زنبورها میگه که وقتی بزرگ بشم،
شاید حتی توی این کار خیلی خوب بشم.
غارتگران دونال.
سندی نمی‌تونه درست آواز بخونه،
ولی توی زدن کاز‌وو کارش حرف نداره.
داره سعی می‌کنه بهم ماهیگیری با قلاب رو یاد بده،
ولی، اوه، هر کاری می‌کنم نمی‌تونم کلاه مناسبی پیدا کنم.
منتظر دیدار بعدی تو و ساشا هستم.
پدرِ خُل‌وضع، اما مهربونت.
بیا بریم، سندی!
هو، هو!
هی، هی، هی!
♪ قلبم توی کوهستانه
♪ قلبم اینجا نیست
♪ قلبم توی هایلندزه
♪ در پیِ شکار گوزن وحشی
♪ و به دنبال آهو
♪ قلبم توی هایلندزه هر جا که برم
♪ الوداع ای هایلندز الوداع ای شمال
♪ زادگاه شجاعت سرزمینِ پرارزش
♪ هر جا که پرسه بزنم هر جا که بگردم
♪ تپه‌های هایلندز رو همیشه دوست دارم
♪ الوداع ای کوه‌های پوشیده از برف
♪ خداحافظ ای دره‌ها و دشت‌های سبز پایین‌دست
♪ خداحافظ ای جنگل‌ها و بیشه‌های خودرو
♪ خداحافظ ای تندآب‌ها و سیلاب‌های خروشان
♪ قلبم در هایلندز است قلبم اینجا نیست
♪ قلبم در هایلندز است به دنبال شکار گوزن
♪ به دنبال شکار گوزن وحشی و در پیِ آهو
♪ قلبم در هایلندز است هر کجا که بروم
♪ قلبم در هایلندز است قلبم اینجا نیست
♪ قلبم در هایلندز است به دنبال شکار گوزن
♪ به دنبال شکار گوزن وحشی و در پیِ آهو
♪ قلبم در هایلند است هر جا که بروم
♪ بدرود ای هایلند بدرود ای شمال
♪ زادگاهِ شجاعت سرزمینِ والایی
♪ هر کجا که پرسه بزنم هر کجا که بگردم
♪ تپه‌های هایلند را تا ابد دوست خواهم داشت