(صدای چرخش)
(صدای بع‌بع)
(صدای ناله)
(صدای بع‌بع)
(موسیقی ملایم)
- (زمزمه) ستارگان مهربان، در شرق و غرب...
مراقب فرزندانم باشید تا در آرامش بخوابند.
- مامان؟
- هیس.
هنوز تا صبح ساعت‌ها باقی مانده است.
- همین الان می‌خوای بری؟
- جزر و مد داره شروع می‌شه. باید حرکت کنیم.
- من رو هم با خودتون ببرید!
- بذار تادئوس بیدار نشه.
- من تمام کتاب‌های طلسم شما رو خوندم.
مطمئنم می‌تونم کمکتون کنم.
- چیزهایی هست که نمی‌شه از توی هیچ کتابی یاد گرفت.
اول باید بتونیم اون‌ها رو حس کنیم.
- با ذهن، با قلب.
این که معنی خاصی نداره.
(آه می‌کشد)
- وقتی به خانه برگردم،
به تو نشان می‌دهم و متوجه خواهی شد.
- قول می‌دهی؟
- قول می‌دهم.
- مامان؟
دوستت دارم.
- من هم دوستت دارم.
(موسیقی محلی)
(صدای وزش باد)
(موسیقی مرموز)
- با ذهن، با قلب.
(دم و بازدم)
آلفا آریتیس!
تستودو!
اسکورپیوس!
(صدای بع‌بع)
هیس! هیس! هیس! هیس! هیس!
- لیدیا!
- اوه-اوه.
- لیدیا!
- عجله کن، اونیکس. ما نباید اینجا باشیم.
(صدای بع‌بع)
(صدای ناله)
وای!
آخ!
ممنونم، داداش بزرگه.
- دوباره رفتی لب ساحل؟
اگه مادربزرگ بفهمه اونجا بودی چی می‌گه؟
- اگر کسی به او چیزی نگوید، او هم حرفی نمی‌زند.
- شاید یک روزی به او بگویم.
- تو؟ ابداً.
(ناله می‌کند)
- می‌دانم، کریتِر.
او به اندازه یک قاطر لجباز است.
(آه می‌کشد)
(صدای بع‌بع گوسفند)
(صدای نواختن فلوت)
(صدای بع‌بع گوسفند)
- عجله کنید! عجله کنید! بله! بله! بله!
(نواختن فلوت)
مادربزرگ!
- سلام بچه‌ها.
- سلام مادربزرگ!
- هی، ما برگشتیم.
(خنده کوتاه)
- بله، بله، بله، بله، بله! - بله، بله، بله!
(بع‌بع گوسفند)
- لیدیا. - سلام مادربزرگ.
- تولدت مبارک، کوچولوی شیطون.
(موسیقی ملایم)
(ناله می‌کند)
- نه، نه، نه.
- کوچولو، اون کیک تولدت نیست.
- لیدیا، حالا دیگه می‌تونی دوره کارآموزی‌ت رو شروع کنی.
به این فکر کردی که دوست داری چی کاره بشی؟
شاید داروساز، یا نجار.
آهنگر محل همیشه دنبال شاگرد جدید می‌گرده.
اوه، فهمیدم! شاگرد پنیرساز.
اوه! پنیر! م‌م‌م...
- راستش...
می‌خواهم به رصدخانه آلمالوز بروم
و یک ستاره‌شناس شوم.
درست مثل مامان.
- عالیه، لیدیا.
- اصلاً حرفش رو هم نزن! - مادربزرگ!
برای سفر به آلمالوز،
باید از دریای مه‌آلود نفرین‌شده عبور کنی
که پدر و مادرت را از ما گرفت.
- من آماده‌ام که با این چالش روبرو شوم.
- پس اون همه حرف‌هایی که شنیدیم چی
توی این چند هفته اخیر؟
درباره‌ی ناپدید شدن بچه‌ها در دریا می‌شنیدیم چه؟
- آن‌ها چیزی جز شایعه نیستند.
- و من نمی‌ترسم.
- دختر نادان.
تو باید وحشت‌زده باشی،
مخصوصاً بعد از اتفاقی که برای پدر و مادرت افتاد.
(آه می‌کشد)
- نکته هم همین‌جاست.
اگر من یک اخترجادوگر بشوم،
شاید روزی بتوانم بفهمم چه بلایی سرشان آمده.
- اوه، کودک بیچاره‌ی من.
چیزی برای فهمیدن وجود ندارد.
مادر تو هم باور داشت
که می‌تواند با جادویش دریا را رام کند.
اما دریای مه‌آلود روح خودش را دارد...
و آن روح، شیطانی است.
من با خودم عهد کردم
که از هر دوی شما محافظت کنم،
تا بتوانید درس‌های جادویی
و کشتی‌ها و ماجراجویی‌ها را فراموش کنید.
شما در سلیا در امان می‌مانید و همین است که هست.
(فین‌فین کردن)
اوه...
(ناله کردن)
(آه کشیدن)
(موسیقی محلی ملایم)
(آه کشیدن)
(صدای نواختن فلوت)
- مادربزرگ اِستر فقط به کمی زمان نیاز دارد.
همین.
او هنوز نتوانسته با شوکِ
غرق شدن کشتیِ مادر و پدر کنار بیاید.
(آه می‌کشد)
یادت هست مادر چه می‌گفت؟
(صدای ناله)
- من چیزی یادم نمی‌آید.
- خب، شاید این هدیه به تو کمک کند.
- یک سنگ خاطره!
- از من قول گرفت که این را به تو بدهم
اگر روزی تصمیم گرفتی ستاره‌شناس شوی.
این مالِ مادر بود.
- نه، من آن را نمی‌خواهم.
- آسان نیست، اما...
- ولی من از پسش برمی‌آیم.
- نگران نباش. من با مادربزرگ صحبت می‌کنم.
- ممنونم، تادئوس.
(همهمه صحبت کردن)
پنیر! عسل! پای سیب و نان شیرین!
خوراکی‌ای برای روح! چه کسی شیرینی‌های مرا می‌خرد؟
- اوه، من حتماً مقداری می‌خرم.
- آه، مادربزرگ استر. امروز هم مثل همیشه؟
- بله، لطفاً.
و چرا کمی از آن پنیر خانگی مخصوص خودت را اضافه نمی‌کنی؟
خیلی خوشمزه است!
- همین الان.
اوه، آن دختر واقعاً دارد به سرعت بزرگ می‌شود.
- بله.
- او شبیه پدرش است.
- اما خوی مادرش را دارد.
ایشارای من.
لیدیا، تو نباید به دریای مه‌آلود نگاه کنی.
این کار بدیمن است.
اوه، عزیز دلم.
متوجه شدم که دیشب با تو خیلی تند برخورد کردم.
می‌خواهم بدانی که متأسفم.
- اشکالی ندارد، مادربزرگ.
تو فقط... غمگین بودی.
من هم وقتی به یادشان می‌افتم، غمگین می‌شوم.
درباره مامان و بابا.
- اوه، عزیزدلم.
تو تنها چیزی هستی که در این دنیا برایم باقی مانده.
تو و برادرت.
(صدای زنگ)
(صدای وزش باد)
یک طوفان مه‌آلود در افق دیده می‌شود!
همه پناه بگیرید!
- مادربزرگ استر! لیدیا!
به نظر طوفان بدی میاد! - قسم به تمام دریاها!
- ممکنه چند روز طول بکشه! - چند روز؟
- شما دو تا باید هرچه سریع‌تر به خونه برگردید!
- پناه بگیرید! - عجله کنید! عجله کنید!
- غرفه‌ها رو ول کنید! برید داخل!
- مامان! - دریا خشمگینه!
- داره با سرعت میاد! - مامان!
- بدو!
- لیدیا! - مادربزرگ!
- طوفان دیگه رسیده! - باید بریم سمت مزرعه!
- دستم را بگیر!
(موسیقی دراماتیک)
(نفس‌نفس زدن)
صبر کن. بگذار نفسم جا بیاید.
- روستا تقریباً به‌طور کامل ناپدید شده است.
(صدای بع‌بع)
اونیکس!
بقیه کجا هستند؟
- اوه، نه! برادرت کجاست؟
- او هنوز در چراگاه است!
- خدای من، این دریا!
در این طوفان، ممکن است به راحتی گم شود!
- می‌روم پیدایش کنم!
- نه! لیدیا!
گوسفندها را به حال خودشان بگذار!
مستقیم بدو به سمت خانه!
و از صخره‌ها دور بمان!
(موسیقی دلهره‌آور)
- تادئوس!
(صدای بع‌بع گوسفندها)
تادئوس!
(ناله کردن)
کوچولو. حالا جات امنه.
تادئوس کجاست؟
(آوای وهم‌آور)
تادئوس!
برگرد!
(جیغ کشیدن)
نه!
- لیدیا!
- تادئوس داره برده می‌شه!
- اوه، به تمام دریاها قسم! پسرک گم شد!
باید پناه بگیریم!
- نه!
من برش می‌گردونم!
- لیدیا! نه!
- قول می‌دم!
- لیدیا!
(صدای بع‌بع)
- تادئوس!
(جیغ می‌کشد)
(جیغ‌کشان)
ما داریم شناور می‌شیم!
آه!
کجا...
این دیگه چیه؟
اوه...
کوچولو! بیا اینجا.
(صدای ناله حیوان)
(جیغ)
نه، نه، نه، نه، نه!
اوه.
(موسیقی مرموز)
تادئوس؟
(ناله)
هان.
(آواز نهنگ)
(غرش)
(ناله موجود)
(نجوای وهم‌آلود)
- لیدیا...
- کی اونجاست؟
(نجوای وهم‌آلود)
(صدای زنگ جادویی)
مامان؟ واقعاً تویی...
نه. نه، این واقعی نیست.
- فرزند بیچاره‌ام.
- مادربزرگ؟
- باید قوی باشی.
- این فقط یک خاطره است.
- کشتی غرق شده. - نه!
- تنها کسی که پیدا کردند، مادر بود.
- نمی‌خواهم این را به یاد بیاورم!
باید از اینجا بروم!
- او بسیار ضعیف شده. بیا و برای آخرین بار او را ببین.
- وقتی به خانه برگردم، به تو نشان می‌دهم. قول می‌دهم.
- بچه‌های بیچاره.
(جیغ می‌کشد)
(ناله می‌کند)
(موسیقی عرفانی)
(ناله)
اوه؟
(صدای فشار)
(جیغ کوتاه)
(سرفه)
- بادبان بالایی را تنظیم کنید!
طناب‌های بادبان عقب را بکشید!
- باد شدید است ♪
♪ بیایید آواز بخوانیم ♪
♪ وقتی برای بازی نیست ♪
♪ روز دیگری انجامش می‌دهیم ♪
♪ وقتی برای بازی نیست ♪
♪ روز دیگری انجامش می‌دهیم ♪
♪ خستگی در می‌کنیم ♪
♪ در روزی دیگر ♪
♪ ناخدا به ما کار سپرده است ♪
♪ مراقب باش، او نگاهت می‌کند ♪
♪ ما کشتی را به سلامت می‌بریم ♪
(موسیقی حماسی)
- آرگو نویس!
(صدای ناله)
- آخ!
مراقب باش! تو داری چه...
- اوه، امم، من... داشتم... من... متأسفم.
- یک بچه گم‌شده.
کاپیتان! کاپیتان!
- آفرین ملوان‌ها. حالا در امان هستیم.
- پدر! ما یک بچه پیدا کردیم.
- هان؟ - (لوکاس) ما یک دختر پیدا کردیم.
- یک بچه؟ - یک بچه توی کشتی؟
- کیه؟ - یکی از بچه‌های گمشده‌ست؟
- آروم باشید. آروم باشید.
- نه! لطفاً بهم صدمه نزنید.
- بذارید ببینمش. - یه دختر کوچولوه.
- نمی‌بینم. - بذارید رد شم.
عقب بایستید، همگی‌تون.
نمی‌بینید دارید این دختر بیچاره رو می‌ترسونید؟
- عقب بایستید، همگی.
- نترس، دخترم. - اوه...
- اسمت چیه؟
- لیدیا. اسم من لیدیاست.
- اهل کجایی، لیدیا؟
- اهل سلیا هستم.
- اسمش لیدیاست و اهل سلیاست.
(زمزمه‌کنان)
- برادرم!
تادئوس! تو هم پیداش کردی؟
- ام...
- متأسفم.
ما کس دیگری را پیدا نکردیم.
(موسیقی غمگین)
سرگیجه داری؟
مشکل تنفسی چطور؟
- هوم...
- صدا یا زمزمه‌ای می‌شنوی؟
- نه.
- خیلی خوش‌شانس بودی که یکی از مدل‌های ما پیدایت کرد.
آن‌ها قایق‌های نجات کوچکی هستند
که برای کسانی که در دریا گم شده‌اند، می‌فرستیم.
من کاپیتان چادیو هستم،
و این بانو آمبروزیا، اخترشناس کشتی ماست.
شما در کشتی دلفین هستید.
- یک کشتی مه‌پیما. - (چادیو) دقیقاً همین‌طور است.
چیزی درباره کشتی‌ها می‌دانی؟
- پدرم... او یک کاپیتان بود.
- اوه، واقعاً؟ در کدام کشتی مه‌پیما؟
- آلباتروس.
پس او...
(آه می‌کشد)
چطور سر از دریای مه‌آلود درآوردی؟
- ناگهان طوفان مه‌ای وزید.
و برادرم تادئوس...
کسی داشت اشاره می‌کرد...
که او را به سمت دریا می‌کشید.
- ما به او «افسونگر» می‌گوییم.
- مدتی است که داریم دنبالش می‌گردیم،
چون او بچه‌های زیادی را ربوده است.
اما او توانایی پنهان شدن در مه را دارد.
- چرا بچه‌ها را می‌رباید؟
- م. جای نگرانی نیست.
طوفان ما را خیلی از سلیا دور کرده،
اما تو را به خانه برمی‌گردانیم.
- می‌خواهم پیش شما بمانم و تادئوس را پیدا کنم.
بگذارید کمکتان کنم.
من بلدم چطور اخترجادو انجام دهم.
- اوه... من دیگر شاگرد نمی‌گیرم.
(آه می‌کشد)
- نگران نباش.
هر کاری لازم باشد انجام می‌دهیم تا برادرت را پیدا کنیم.
حالتون خوبه؟ - بله، خوبیم.
- در این فاصله، می‌تونی با پسرم لوکاس هم‌اتاق بشی.
لوکاس؟ (در زدن)
اوه، لوکاس، زود باش.
در رو باز کن.
بله، بله! فقط یه لحظه!
(آه می‌کشد، می‌خندد)
- نباید زیاد طول بکشه.
(خندیدن)
هوم...
هوم!
(آه می‌کشد)
(صدای هیاهو)
- آخ! آخ!
(ناله می‌کند)
- حالت خوبه؟
- آره. آره.
اسم من لوکاسه.
- من لیدیا هستم.
(ناله ضعیف)
- اوه، چه موجود کوچولوی بامزه‌ای!
آخ!
- آروم باش.
باید «کریتر» رو ببخشید.
اسم واقعیش همینه؟
- اون متعلق به برادرمه.
بعد از تمام اتفاقاتی که افتاده،
کمی ناراحته.
- بله، در مورد اون موضوع.
خدمه کشتی میگن تو روی بستر دریا راه رفتی.
ممکن بود در مه غرق شوی.
- مادربزرگم حق داشت.
چیزی پلید در آن پایین کمین کرده است.
- هیولا یا روح دیدی؟
- نه، بیشتر شبیه این بود که...
انگار مه به شکل خاطرات وحشتناکی درآمده بود...
که برمی‌گردند تا عذابت دهند.
- هوم.
در هر صورت،
خوش‌شانس بودی که سر از این کشتی درآوردی.
خدمه ما بهترین هستند.
اگر برادرت در دریای مه‌آلود ناپدید شده،
مطمئن باش که خیلی زود پیدایش می‌کنیم.
- تا حالا بچه‌های زیادی را پیدا کرده‌اید که گم شده باشند؟
- اوه، به غیر از خودت؟
نه، واقعاً نه.
- این که اصلاً دلگرم‌کننده نیست.
- ما تمام تلاشمان را می‌کنیم.
- و من هم می‌توانم کمک کنم.
باید پدرت را راضی کنی که بگذارد بمانم.
در کشتی مه‌پیمای خودت.
- اوه، نه، نه، نه، نه.
بحث کردن با ناخدای کشتی خلاف قوانین است.
- و تو همیشه از قوانین پیروی می‌کنی، مگه نه؟
- تو یه دردسرساز کوچولویی، مگه نه؟
پس خوب گوش کن.
اجازه نداری به وسایل من دست بزنی یا سرک بکشی.
اجازه نداری از طناب‌های دکل بالا بروی
و اجازه نداری به سکان کشتی دست بزنی.
- نفس کشیدن چطور؟
حداقل اجازه دارم این کار رو انجام بدم؟
- هوم!
و این شامل تو هم می‌شه، کریتِر.
(ناله می‌کند)
اوه، چرا باید انقدر موجود بانمکی باشه؟
(ناله می‌کند)
خیلی خب. وقت خوابه.
باید چند ساعت دیگه بیدار بشیم.
(صدای غرغر)
- امیدوارم مادربزرگ استر حالش خوب باشه.
(موسیقی محلی ملایم)
- خانم بیلی، وقت حرکت است. همه روی عرشه.
- چشم، کاپیتان.
همه روی عرشه.
- لنگر را بکشید.
- همه روی عرشه!
- آماده برای حرکت!
- ♪ هی-یا، هی-هو ♪
♪ هی-یا، هی-هو ♪
♪ همه روی عرشه، بدون درنگ، بدون تأخیر ♪
♪ دریا وسیع است، کارهای زیادی داریم ♪
♪ و پرچم را بالا ببرید ♪
♪ اما ما خدمه‌ای شجاع و خوشحال هستیم ♪
- لنگرها را بکشید!
- ♪ سفر ما امروز آغاز شده است ♪
♪ همه روی عرشه، ما در راهیم ♪
- مراقب باشید!
- جریان آب با ماست، پس عجله کنید!
بیایید او را به دریا ببریم!
- همه به سمت بادبان‌ها!
- به سمت بادبان‌ها! به سمت دکل‌ها!
- بادبان‌ها را باز کنید. - بادبان‌ها را باز کنید!
- حواستان به طناب‌های دکل باشد!
- بیایید باد را مهار کنیم!
- آن طناب را سریع‌تر بکشید!
- بادبان‌ها را درست تنظیم کنید!
- ♪ هی-یا هی-هو ♪
♪ هی-یا، هی-هو ♪
- همان‌جا نایستید، کمک کنید!
- ♪ مه را بیاورید، طوفان خروشان را ♪
♪ دریا وسیع است و کارهای زیادی هست ♪
- زود باش، هل بده!
- فکر کردم اجازه ندارم به چیزی دست بزنم.
- اوه، فکر می‌کنی خیلی بامزه‌ای، نه؟
- ♪ سفر ما امروز آغاز شده است ♪
♪ همه به روی عرشه، ما در راهیم ♪
- بادبان‌ها را بالا بکشید!
- همه بادبان‌ها باز!
- حالا بادبان بالایی را تنظیم کنید!
- اطاعت، کاپیتان! - چشم، کاپیتان!
- بگذارید روی مه سوار شود!
- آمبروزیا! ما داریم به سمت جنوبِ جنوب‌غربی می‌رویم.
کمی باد برایمان فراهم کن.
- بله، کاپیتان.
کشتی‌بان!
عقاب!
اسب بالدار!
(می‌خندد)
- ♪ هی‌یا هی‌هو ♪
♪ هی-یا، هی-هو ♪
♪ هی ♪
(آواز نهنگ)
(ناله)
- آرگو نویس...
دلفینوس...
آکیلا، پگاسوس!
- امیدوارم بدونی که نباید به این بگی جادو.
- آه، برگرد سرِ زمین‌شور زدنت.
- چرا سعی نمی‌کنی یه کار مفید انجام بدی؟
و به جای آن به تمیز کردن عرشه کمک کنی؟
(هر دو آه می‌کشند)
(صدای غرغر نهنگ)
- آرگو نویس، دلفینوس...
- داری آرگو نویس را اشتباه می‌کشی.
- چی؟
- همیشه باید با بدنه کشتی شروع کنی.
- بعد نوبت قسمت عقب کشتی است.
- و در نهایت، بادبان‌ها.
(خنده کوتاه)
- آخ!
- صبر کن! لطفاً!
می‌شه دوباره بهم نشون بدی؟
می‌خوام یاد بگیرم.
- گوش کن، لیسا.
- اسمم لیدیاست.
- آره، درسته.
حالا، چرا نمی‌ری با لوکاس بازی کنی؟
- چی؟ من بازی نمی‌کنم!
(آه می‌کشد)
هیچ‌کس برای کار سخت من به عنوان ملوان ارزش قائل نیست.
- لطفاً.
اگر نمی‌خواهی مرا به عنوان شاگرد بپذیری،
پس شاید...
شاید بتوانم یکی دو تا از کتاب‌هایت را قرض بگیرم؟
- آن سنگ خاطره.
- متعلق به مادرم بود.
- مادرت؟
آیا او تو را وارد «خزانه» کرد؟
- ام... خزانه دیگر چیست؟
(صدای زنگ‌دار)
- سنگ خاطرات تو مثل لنگر کشتی است.
برای انجام اخترجادو،
باید خودت را به خاطراتت گره بزنی.
- متوجه شدم. آماده‌ام.
ام؟
بانو آمبروزیا؟
(نفس‌نفس زدن)
وای.
(موسیقی باشکوه)
- به خزانه خوش آمدید.
- شبیه کرم‌های شب‌تاب هستند.
- آن‌ها خاطرات اخترجادوگران هستند.
هر بار که اخترجادوگران جادوی خود را اجرا می‌کنند،
باید خاطره‌ای را با خزانه به اشتراک بگذارند.
و خزانه در عوض، جادوی خود را با ما سهیم می‌شود.
(موسیقی ملایم)
- لیدیا، امتحان کن.
- خیلی سخت است. هیچ‌وقت یاد نمی‌گیرم.
- حق با توست. کار آسانی نیست.
- اما من از پسش برمی‌آیم.
م‌م.
- لیدیا!
(نفس‌نفس زدن)
(سرفه کردن)
- همین‌طور است. نفس بکش.
بله.
درست مثل دریای مه‌آلود،
خزانه پر از خاطرات است.
غرق شدن در آن‌ها آسان است.
- من مادرم را دیدم.
- تو سنگ خاطرات او را داری.
به او فکر کن.
بگذار در جادویت راهنمایت باشد.
بیا امتحانش کنیم.
- تستودو!
(ناله می‌کند)
- نزدیک بود. دوباره تلاش کن.
- تستودو!
- ساجیتا!
(ناله می‌کند)
- خیلی درد داشت!
- درد فقط یک توهم است.
فراموش کردی که بدنت در خزانه نیست،
بلکه در کابین من نشسته است؟
- اوه!
- حالا دوباره امتحان کن.
ساجیتا!
- آزمایش... آه!
(ناله می‌کند)
تستو... آه!
تستودو! آه!
(صدای ناله)
(نفس‌نفس زدن)
- آیا داری به خاطره مادرت می‌چسبی؟
- نمی‌خواهم این کار را بکنم!
- نشانه‌ها کافی نیستند.
اگر می‌خواهی اخترجادو انجام دهی،
باید خودت را به خزانه متصل کنی
از طریق سنگ خاطره‌ات.
- اما... چطور؟
- با ذهن.
با قلب.
(آه می‌کشد)
- این که معنی خاصی نداره.
- هرطور راحتی.
مراقب باش!
داری وقتم رو تلف می‌کنی.
اگه شکست بخوری، به خاطر اینه که اراده‌ات ضعیفه.
- (صدای مرد) متاسفم.
- چی؟
- گفتم که متأسفم.
- نه.
من هستم که باید عذرخواهی کنم.
(نفس‌نفس می‌زند)
آوردن تو به خزانه اشتباه بود.
تو نمی‌توانی شاگرد من باشی.
- نه، صبر کنید!
لطفاً، اجازه بدهید از نو شروع کنم.
خودم را به سنگ متصل می‌کنم.
اراده‌ام را بیشتر به کار می‌گیرم -
- وقتشه که به خونه پیش سلیا برگردی.
- پس برادرم چی؟
- پیداش می‌کنیم.
و بقیه رو هم پیدا می‌کنیم.
(سوت زدن)
- بجنب، بیشتر فشار بیار. - دارم بیشتر فشار میارم.
- مثل همیشه عقب موندی. - عقب نموندم.
- اوه، سلام، موجود کوچولو. - مراقب باش، کرییتر.
- خیلی حرف می‌زنی. بجنب، فشار بیار.
- هی، موجود کوچولو.
- این هم از مفید بودنِ تو با جادوی ستاره‌ای.
می‌دونی با آدم‌های تنبل چیکار می‌کنیم؟
اون‌ها رو از کشتی می‌اندازیم توی دریا.
پس اگه می‌خوای اینجا بمونی، شروع کن به جارو زدن.
- اگه بخوام اینجا بمونم؟
هه. بریم سر کار.
(موسیقی محلی)
- هی! لیدیای جوان!
- بله، بله، رفیق! - سلام، خانم کوچولو!
(می‌خندد)
- بهتره مراقب باشی، لوکاس.
اگه همین‌طور پیش بره، تو کسی هستی که توی سلیا پیاده‌ت می‌کنیم،
و اون کسیه که به عنوان ملوان روی کشتی می‌مونه.
- هوم. ها.
(خندیدن) - اوه!
(خنده‌ی کوتاه)
(هر دو در حال زور زدن)
- آماده باشید بچه‌ها! و شروع!
- یالا، لوکاس! داره بهت می‌رسه!
- بجنبید بچه‌ها! - تندتر حرکت کنید!
- یالا! - بجنبید بچه‌ها!
- پایین رو نگاه نکنید! - شما بهتر از این‌ها هستید!
- سریع‌تر! سریع‌تر!
تندتر حرکت کنید!
هی! کار رو این‌طوری انجام می‌دن!
- هاها! من بهترین عرشه‌نورد هستم!
- شما دوتا بهترینید!
(هر دو می‌خندند)
- دارید خسته می‌شید! - نه، خسته نیستم!
هان؟ انجامش میدم. بده به من.
- صبر کن. نه. مال منه.
پسش بده!
- تشنمه.
آب؟ به هر حال ممنون.
(آه می‌کشد)
(موسیقی محلی شاد)
- کاپیتان چادیو؟
- بله، لیدیای جوان؟
- با اجازه شما، قربان،
می‌خواهم به عنوان
ملوان دوم در این کشتی استخدام شوم.
- باید اعتراف کنم که به یک ملوان دیگر نیاز داریم
تا در کارهای کشتی به ما کمک کند.
تابه‌حال دلفین را تا این حد تمیز و مرتب ندیده بودم.
هاها! اما بانو آمبروزیا تصمیمش را گرفته است.
تو باید به خانه برگردی.
- اوه! آمبروزیا.
او نمی‌تواند مرا تحمل کند.
- برعکس.
او می‌خواهد که تو در سلیا در امان باشی.
- او اصلاً اهمیتی به برادرم نمی‌دهد.
- هوم. لوکاس؟
- من همین‌جا هستم.
- سکان کشتی را بگیر، پسرم.
- اوه! حالا کاپیتان کیست؟
من کاپیتان هستم!
(موسیقی محلی قطع می‌شود)
- بله.
(می‌خندد)
- می‌دونی، مِه پسر آمبروزیا رو هم با خودش برد.
- چی؟
- وقتی ناپدید شدن بچه‌ها شروع شد،
اون کسی بود که این سفر رو ترتیب داد.
من به آمبروزیا اطمینان کامل دارم.
ما هر کاری از دستمون بر بیاد می‌کنیم تا اون بچه‌های گمشده رو پیدا کنیم...
از جمله برادر تو رو.
قول میدم.
درسته، لوکاس؟
- درسته، کاپیتان.
♪ کی می‌تونه بدون باد بادبان بکشه؟ ♪
♪ کی می‌تونه بدون پارو پارو بزنه؟ ♪
♪ بدون پارو؟ ♪
♪ کی می‌تونه از دوست جدا بشه ♪
♪ بدون اینکه اشک بریزه؟ ♪
- ♪ من می‌تونم بدون باد ♪
♪ بادبان بکشم ♪
♪ من می‌تونم بدون پارو پارو بزنم ♪
♪ اما نمی‌تونم از ♪
♪ دوست جدا بشم ♪
♪ نه بدون ریختن اشک
♪ نمی‌توانم دوستی را تنها بگذارم ♪
♪ بدون ریختن اشک ♪
- آه، پس اینجا قایم شدی.
حالت خوبه؟
(صدای فین‌فین)
- چیزی نیست.
- می‌دونی، یک بار گذری دیدمش.
طلسم‌گر رو.
درست وسط یک طوفان مه‌آلود بودیم،
اما انگار اصلاً برایش اهمیتی نداشت.
- چرا بچه‌ها را می‌دزدد؟
او چه می‌خواهد؟
تو چیزی می‌دانی.
- شنیدم که پدرم و آمبروزیا درباره‌اش صحبت می‌کردند.
جاسوسی نمی‌کردم، فقط داشتم رد می‌شدم.
ایستادم تا گوش کنم،
و شنیدم که آمبروزیا گفت
که اسپل‌بایندر خاطرات بچه‌ها را می‌گیرد.
او به خاطراتشان نیاز دارد.
تا بتواند نوعی جادوی مه انجام دهد.
- نه. تادئوس!
او مرا فراموش خواهد کرد!
باید کاری بکنم!
- هی!
کجا می‌روی؟
- تادئوس.
پیدایت می‌کنم.
بیا کریتر.
مادر همیشه می‌گفت پاسخ هر مشکلی در کتاب‌هاست.
حتماً چیزی آنجا هست که بتوانیم از آن استفاده کنیم.
هوم...
کرییتر، آن یکی را به من بده.
(ناله می‌کند)
پسر آمبروزیا.
(صدای نزدیک شدن قدم‌ها)
(جیغ می‌کشد)
- تو اینجا چه کار می‌کنی؟
- سریع باش، این را بگیر!
- چی؟ چرا؟
- زود باش، کریتر!
(صدای زور زدن)
- ها! عجله کن، لوکاس.
ما نباید اینجا باشیم. کتاب رو بیار.
- «کتاب رو بیار، کتاب رو بیار.»
باهاش یه فنجون چای هم میل داری؟
لیدیا! لیدیا!
(نفس‌نفس زدن)
اگه این رو پس ندم،
آمبروزیا ما رو به گرد ستاره تبدیل می‌کنه.
(صدای قدم‌ها)
(ناله)
اوه، خیلی دیر شد!
- لوکاس؟
(نفس‌نفس زدن)
- بله؟
- شب بخیر پسرم.
- شب بخیر پدر.
کاپیتان پدر؟
وای! اون چیه؟
- سریع باش، در را ببند!
- فکر کردی داری چه کار می‌کنی؟
- می‌خواهم برادرم را پیدا کنم.
من قصد ندارم در سلیا دست روی دست بگذارم
در حالی که اسپل‌بایندر دارد خاطرات تادئوس را از او می‌گیرد.
- خب، چه نقشه‌ای داری؟
ورد بخوانی؟ این جادو نیست.
این دستورالعملی برای فاجعه است!
تو را به قورباغه یا چیزی شبیه آن تبدیل می‌کند.
- تو هیچ‌چیز درباره‌ی اخترجادو نمی‌دانی.
- تو هم همین‌طور. تو حتی شاگرد هم نیستی.
- اما من هنوز باید تلاش کنم!
- واقعاً فکر می‌کنی توانایی انجام جادو رو داری؟
اصلاً کار آسونی به نظر نمی‌رسه.
- می‌دونم آسون نیست!
ولی من از پسش برمیام.
(خمیازه می‌کشد)
- شیفت صبح!
(خمیازه می‌کشد)
- بیدار شو، ای گرگ دریا!
- صبح بخیر خانم‌ها.
تخم‌مرغی برای من هست؟
(خمیازه می‌کشد)
- «در رقص سایه‌ها،
سگ‌های شکاری بی‌صدا می‌خزند،
در جستجوی گمشده‌ای در اعماق خاطرات.
«از میان حجاب اسرارآمیز، نجواها باقی می‌مانند،
خاطره‌ای دردناک را که در مه پنهان شده، دنبال می‌کنند.»
هوم.
با ذهن.
با قلب.
پیکسیس نوتیکا.
سیرسینوس.
کروکس.
سکستانس.
تلسکوپیوم.
رتیکولوم.
(نفس‌نفس زدن)
- کانس وناتیسی.
از دل تاریکی برخیزید!
(آه می‌کشد)
شاید چیزی را فراموش کردم.
- هوف. خطر رفع شد.
آخ!
(نفسش بند می‌آید)
- انجامش دادم، این...
کار می‌کند!
- این دیگر چیست؟
- صورت فلکی سگ‌های تازی.
- آن‌ها چه کار می‌کنند؟ چه می‌خواهند؟
چرا آن‌ها در کابین من هستند؟
- دارند دنبال ردی می‌گردند.
- کاپیتان!
- طلسم‌گر! آماده‌باش برای نبرد!
- این یکی فرق دارد.
- باید چیزی که متعلق به تادئوس بوده را به آن‌ها بدهم.
- هوم!
آه! نه! قصدش را نداشتم!
آه! بس کن!
گاز نگیر! آخ! آخ!
(موسیقی مرموز)
- تازی‌ها.
از شما می‌خواهم او را پیدا کنید.
به نام تادئوس!
(صدای پارس سگ‌ها)
بله! - نه!
(صدای ناله)
- برو تادئوس را پیدا کن!
(صدای پارس سگ‌ها)
باید دنبال سگ‌ها برویم... آخ!
- (فریاد) چه کار کردید؟
- داریم غرق می‌شویم!
- کمک!
داریم غرق می‌شویم! - به چیزی چنگ بزنید!
- کف دریا متلاشی می‌شویم!
- کشتی را به حالت تراز برگردانید!
- درست روبه‌رو صخره است!
- داریم سقوط می‌کنیم! به چیزی محکم بچسبید!
(نفس‌نفس زدن)
- با تمام وجودتان محکم نگه دارید!
- همین رو می‌دونستم! می‌دونستم یه اتفاق بدی می‌افته!
- بدنه کشتی داره صدا می‌ده! - محکم نگه دارید!
- لیبرا!
- (بیلی) بادبان اصلی رو باز کنید! بادبان اصلی رو باز کنید!
- طناب‌ها رو محکم کنید!
- همه این‌ها تقصیر توئه!
(موسیقی دراماتیک)
(فریادها)
- لوکاس!
- دکل داره می‌شکنه! کارمون تمومه!
- لوکاس از کشتی به دریا افتاد!
- کشتی را ترک کنید! کشتی را ترک کنید!
- دیگر نمی‌توانیم دوام بیاوریم!
- برای برخورد آماده شوید!
- داری چیکار می‌کنی؟
لیدیا! نه!
(جیغ کشیدن)
- لوکاس!
لوکاس!
- کمکم کن!
- دستم رو بگیر!
- نمی‌تونم!
خیلی دوری!
- شنا کن!
شنا کن!
(موسیقی دراماتیک)
(صدای زور زدن)
- گرفتمت!
(جیغ)
(نفس‌نفس زدن)
- طناب رو بگیر!
(صدای فشار)
(صدای پارس سگ‌ها)
سگ‌های شکاری!
- حالا چی؟
- رد ما رو گرفتن!
تادئوس؟
طلسم‌کننده!
پسر آمبروزیا!
(صدای جیغ)
- به کشیدن ادامه بدید، ملوان‌ها!
(صدای زور زدن)
محکم‌تر!
- کمک! کمک!
- اون هیولا چیه؟
- یه کوسه‌ی اعماق!
شنا کنید!
(جیغ کشیدن)
(صدای غرش)
- زود باشید!
- تندتر، تندتر، تندتر!
- تقریباً به ما رسیده!
- آمبروزیا!
مدل!
(جیغ می‌کشد)
- دورادو!
(جیغ می‌کشد)
(ناله می‌کند)
- لوکاس!
لوکاس!
نه!
لوکاس!
- (سرفه کردن) بابا!
(سرفه کردن)
- لوکاس؟
هنوز سالمی؟
(سرفه می‌کند) - من خوبم، بابا.
- و تو؟
(آه می‌کشد)
(ناله می‌کند)
- آن دیگر چه بود؟
آن بادبان‌ها را ببین!
و دکل عقب کشتی!
کسی هست به من بگوید کجا هستیم؟
- همین الان، کاپیتان.
- نقشه را نشانم بده.
- به نظر می‌رسد که خیلی از سلیا دور شده‌ایم.
- آمبروزیا!
(آهی می‌کشد)
(آب دهانش را قورت می‌دهد)
- احمق کوچولو.
بی‌ملاحظگی تو جان تمام خدمه را به خطر انداخت.
(صدای ناله کاپیتان)
- دلفین با این وضعیت نمی‌تواند به سفر ادامه دهد.
چاره‌ای جز بازگشت به آلمالوز نداریم.
- آلمالوز؟ رصدخانه؟
- همین حالا تمام آن خیال‌بافی‌های احمقانه را از سرت بیرون کن.
رصدخانه فقط کارآموزان عاقل،
سخت‌کوش
و کسانی را می‌پذیرد که بلدند خودشان را کنترل کنند.
- من فقط سعی داشتم برادرم را پیدا کنم!
- با جادوی ممنوعه؟ هه!
جادوی مه، تمام خاطرات
کسانی که از آن استفاده می‌کنند را می‌بلعد.
تک‌تک اخترجادوگرانی
که به چنین جادویی متوسل شدند، دیوانه شده‌اند.
این مه از خاطرات بد،
از تجربه‌های تلخ و رنج ساخته شده است.
آیا این همان اخترجادوگری است که امیدوار بودی بشوی؟
- مجبور بودم تلاش کنم!
و من تقریباً موفق شدم، نشدم؟
من «افسونگر» را دیدم.
یا بهتر بگویم، پسر شما را!
- چی؟ - دیگر بس است.
لیدیا، چیزهایی هست که تو نمی‌فهمی.
- اوه، من خیلی چیزها را می‌فهمم!
او همان کسی است که بچه‌ها را می‌دزدد!
از کی می‌دانستی که اوست؟
- این‌ها مسائلی است که به تو مربوط نمی‌شود.
- به من مربوط می‌شود!
او دلیل ناپدید شدن برادر من است!
پسرت کجا پنهان شده؟
تو می‌دانی، اما نمی‌خواهی بگویی، همین است؟
- همه ما در اینجا یک هدف داریم.
پیدا کردن برادرت و دیگر جوانان.
حالا به کابین خود برگرد.
امروز به اندازه کافی حماقت کردیم.
(آه می‌کشد)
(ناله می‌کند)
- اوه، کرییتر.
بیا اینجا.
دیگه تموم شد.
متاسفم.
(صدای ملایم فلوت)
(آه می‌کشد)
(آواز گروه کُر)
- آلمالوز، مستقیم جلو!
- آماده پهلو گرفتن کشتی بشید!
- دوباره خونه!
- سالم و سلامت به مقصد رسیدیم!
- ♪ به سوی آلمالوز می‌رویم ♪
- آماده پهلوگیری کشتی شوید!
- هی! بجنبید!
- ♪ خدمه‌ای خسته ♪
♪ کجا می‌توان یافت ♪
♪ با اخترجادوگران در اطراف ♪
- ها-ها! آلمالوز در دیدرس است!
(موسیقی باشکوه)
- ♪ بادبان‌هایمان را وصله می‌کنند، دکل‌هایمان را تعمیر می‌کنند ♪
- وای!
- ♪ آن‌ها جادوی ستارگان را به کار خواهند گرفت ♪
♪ ما دست یاری دراز خواهیم کرد... ♪
- مه‌نورد نزدیک می‌شود! این دلفین است!
آن‌ها برگشتند! - وای خدای من! کشتی آسیب دیده است!
- ♪ دلفین دوباره قدرتمند خواهد شد ♪
- داریم به بندر می‌رسیم! - بادبان‌ها را پایین بیاورید!
- لوکاس! - بله ناخدا؟
- خودی نشان بده و برای محکم کردن طناب کمک کن!
- همین الان، ناخدا!
- همه چیز محکم شد!
- یادم می‌آید که من هم مجذوب زیبایی رصدخانه شدم،
اولین باری که آن را دیدم.
- بانو آمبروزیا؟
بابت طرز صحبتم در دیروز عذرخواهی می‌کنم.
- یک عذرخواهی؟
خب، این خودش یک پیشرفت است.
- می‌دانم که لیاقت فرصت دوباره را ندارم.
اما اگر برایتان اشکالی ندارد،
می‌شود لطفاً چیزی نگویید
درباره اشتباهات کوچک من
به رئیس رصدخانه؟
تنها چیزی که در دنیا می‌خواهم باشم، یک اخترجادوگر است.
- متأسفانه، رئیس از قبل می‌داند.
- چی!؟
- خوش آمدید، سرکار خانم رئیس.
چه مدت پیش ما خواهید ماند؟
- خیلی طولانی نیست.
برنامه ما این است که به محض تعمیر کشتی، حرکت کنیم.
حرف رئیس را شنیدید! - بله قربان!
- همه مشغول تعمیرات شوید!
- تو «دی‌ان» آلمالوز هستی؟
- همین‌طور است.
(آهی می‌کشد)
تو استعداد عجیبی در دردسر درست کردن داری، مگر نه؟
مادرت هم در سن تو همین‌طور بود.
- شما مادرم را می‌شناختید؟
- با من بیا.
(همهمه و صحبت‌های نامفهوم)
- مراقب آن باش!
- اوه!
(موسیقی ملایم)
- جادوی ایشارا خالص بود.
تزلزل‌ناپذیر.
او یک اخترشناس واقعاً استثنایی بود.
من همان اراده‌ای را در تو حس می‌کنم که مادرت داشت.
هر اتفاقی که بیفتد، لیدیا،
قول بده که دیگر هرگز سعی نکنی از جادوی مه استفاده کنی.
(موسیقی باشکوه)
- رئیس آمبروزیا.
- استاد کیجانو.
- این دختر جوان چه کسی است؟
- نامش لیدیا است.
شاید او کارآموز جدید باشد.
- گفتم «شاید».
او دختر اشارا است.
- آه، اشارا.
- مادرم را به یاد دارید؟
- بعید است او را فراموش کرده باشم.
با تمام دردسرهای احمقانه‌ای که درست می‌کرد،
حتماً هزار بار این کف را تی کشیده است.
چرا تردید می‌کنید، خانم دین؟
- اراده لیدیا متزلزل است.
او هنوز نتوانسته خودش را به سنگ خاطراتش متصل کند.
- هوم.
یادم می‌آید کارآموز جوان دیگری هم بود
که برای متصل شدن به سنگش مشکل داشت.
- اوه...
- در آن زمان، از شهودم پیروی کردم
و به او فرصت دوباره‌ای دادم.
و خوشحالم که این کار را کردم.
چون آن کارآموز بزرگ شد و جانشین من شد
به عنوان رئیس رصدخانه.
(می‌خندد)
(خنده کوتاه)
- خاطره‌ات را محکم نگه دار.
(صدای وزش باد)
بله.
- لیدیا؟
حق با توست.
آسان نیست.
- اما من می‌توانم این کار را انجام دهم.
(صدای وزش باد)
- خاطرات کودکی خالص هستند.
از میان تمام خاطراتمان، آن‌ها قدرتمندترین هستند.
هرچه بزرگ‌تر می‌شویم،
موفق می‌شویم برخی از این خاطرات کودکی را حفظ کنیم،
اما تعداد بسیار کمی.
تعداد خیلی خیلی کمی.
- آیا به همین دلیل است که «اسپل‌بایندر» خاطرات کودکان را می‌دزدد؟
- جادوی مِه، آدم را دیوانه می‌کند.
با استفاده از خاطرات کودکان
که سرشار از معصومیت و پاکی است،
پسرم معتقد است که می‌تواند در برابر جنون مقاومت کند.
اما او در هر صورت به آن گرفتار است.
- می‌توانی آن را حس کنی؟
- مشکلی برای دخمه پیش آمده است.
(نجواهای وهم‌آور)
- کسی آنجاست.
- پشت من پنهان شو.
(نجواهای وهم‌آور)
- مادر.
- مائل!
- مِه این را برایم آورد.
- فلوت تادئوس!
به من بگو برادرم کجاست!
- برادرت؟
اگر بخواهی می‌توانم تو را با خودم ببرم.
دوباره به او و بقیه ملحق خواهی شد.
- نه!
به من بگو بچه‌ها را کجا برده‌ای.
می‌توانیم در این مورد صحبت کنیم.
- تو آنجا جایی نداری.
این دختر برای تو چه کسی است؟
- او دختر یکی از دوستان قدیمی من است.
- اما او چیزی فراتر از این است، مگر نه؟
او همچنین...
شاگرد من است.
(جیغ می‌کشد)
- تستودو!
(ناله می‌کند)
- پسرم، من شرارتی که در وجودت هست را حس می‌کنم.
اما تنها چیزی که می‌شنوم، فریادِ دردناک
یک کودکِ وحشت‌زده است.
- ها! یک کودک وحشت‌زده؟
من اصلاً فراموش کرده‌ام که ترس چه حسی دارد.
غم و شادی را فراموش کرده‌ام.
حتی عشق را.
من آن خاطرات را کنار گذاشته‌ام.
- نمی‌بینی که هر روز بیشتر در مه
غرق می‌شوی؟
(غرش)
از تو خواهش می‌کنم، به من بگو بچه‌ها کجا هستند.
- فراموششان کن.
- نه!
بانو آمبروزیا!
(ناله)
- داری وقتم را تلف می‌کنی.
اگر شکست بخوری، به خاطر این است که اراده‌ات ضعیف است.
- چی؟
یک خاطره.
(نفس‌نفس زدن)
- متاسفم، مادر.
راهی برای بهتر شدن پیدا می‌کنم.
- وقتشه با حقیقت روبرو بشی، مائل.
شاید تو اصلاً توانایی‌اش رو نداری
که به یک اخترجادوگر تبدیل بشی.
- تو نباید اینجا باشی!
(جیغ)
- جادوی مه؟
- این قدرت خیلی بزرگه.
دیگر هرگز باعث ناامیدی‌ات نخواهم شد، مادر.
- این کار ذهنت را فاسد و قلبت را مسموم می‌کند.
همین اتفاق برای
تمام کسانی که پیش از تو سعی کردند این کار را انجام دهند، افتاد.
- اگر آن‌ها شکست خوردند...
به این خاطر بود که اراده‌شان ضعیف بود.
- نه! بگذار بیرون بروم!
- چطور جرئت می‌کنی! از خاطرات من بیرون برو!
- تو لیاقت ستاره‌جادو بودن را نداری.
کاری می‌کنم که دیگر هرگز نتوانی ستاره‌جادو کنی!
- نه!
- سنگ خاطرات تو.
متاسفم که این‌طور شد.
- دیگر برایم مهم نیست.
این خاطرات، برای من هیچ معنایی ندارند.
- دردناک هستند، اما بخشی از وجود تو هستند.
خواهش می‌کنم.
من فقط می‌خواهم برادرم و بچه‌های دیگر را پیدا کنم.
ما هنوز می‌توانیم راهی برای درست کردنش پیدا کنیم.
مادرت... او هنوز تو را دوست دارد.
(آه می‌کشد)
- با این حال، او جای من را...
با تو عوض کرد.
- نه! صبر کن!
- آخ!
(موسیقی شوم)
(نفس‌نفس می‌زند)
- لیدیا! حالت خوبه؟
- من... خیلی ترسیده بودم!
- متاسفم.
همه‌اش تقصیر من است.
(موسیقی ملایم)
- نه... بس کن...
- (زمزمه‌کنان) لیدیا... - لیدیا...
(نفس‌نفس زدن)
(صدای فلوت)
(صدای ضربه)
- (زمزمه‌کنان) لیدیا...
(صدای ناله)
- کریتر، چی می‌خوای؟
اون رو می‌شنوی؟
لیدیا؟
اوه، نه.
(صدای نواختن فلوت)
لیدیا!
طلسم‌گر!
کریتر، همون‌جا بمون!
(نفس‌نفس زدن)
اوه، نه، نه، نه، نه، نه!
لیدیا!
مدل رو بگیر! برگرد!
اه! اون نمی‌گیرتش!
چرا این اتفاق مدام برای من می‌افته؟
(ناله)
قسم می‌خورم، دردسر اسم دوم اون دختره!
آخ! آااه!
وای!
لیدیا!
اون تو نرو!
این یه تله‌ست!
لیدیا! بیدار شو!
- چه اتفاقی افتاده؟ - باید برگردیم!
- تادئوس؟ - اون خودش نیست!
مدل رو بگیر!
(جیغ می‌کشد)
(صدای ناله)
لیدیا، حالت خوبه؟
صدمه که ندیدی؟ اوه، نه.
تو همه چیز رو فراموش کردی.
منم، لوکاس. من رو به یاد میاری؟
- هان؟ - لوکاس! می‌تونی اسمم رو به یاد بیاری؟
- چطور ممکنه فراموش کنم؟
تو مدام اون رو تکرار می‌کنی.
چی شد؟
- تو توسط «افسونگر» طلسم شده بودی!
- ما کجاییم؟
(موسیقی مرموز)
- اونجا، اون ماکت.
باید بهش برسیم.
از اونجا، ماکت ما رو به «دلفین» برمی‌گردونه.
(صدای خنده)
- بچه‌ها!
- هی!
مدل اون طرفه.
(نفس‌نفس زدن)
عالی شد. باز هم دردسر از راه رسید.
(صدای خنده بچه‌ها)
(خنده)
- هی. صبر کنید.
- می‌خواید با ما بازی کنید؟
- می‌تونی بهم بگی تادئوس کجاست؟
- من هیچ تادئوسی رو نمی‌شناسم.
- و اسپل‌بایندر؟ اون کجاست؟
- هیچ ایده‌ای ندارم.
- و اسم تو چیه؟
- اوه، نمی‌دونم.
بیایید بازی کنیم!
(صدای خنده بچه‌ها)
- خیلی خوشحال به نظر می‌رسن.
بیش از حد خوشحال.
- همه‌شون حافظه‌شون رو از دست دادن.
(ناله می‌کند)
- موجود کوچولو.
تادئوس.
- منتظرم بمون!
- تادئوس!
(نفس‌نفس می‌زند)
تادئوس؟
- اومدی با ما بازی کنی؟
- منم، لیدیا.
لطفاً سعی کن به یاد بیاوری.
سلیا، مادربزرگ استر،
مامان و بابا و کریتِر.
ما باید از این مکان دور شویم.
ما باید به خانه برگردیم!
- اما... اینجا خانه من است.
(جیغ می‌کشد)
- وردی به سمتش پرتاب کن و بیا از اینجا برویم!
- من بدون برادرم و بچه‌های دیگر اینجا را ترک نمی‌کنم!
- چرا می‌خواهی اینجا را ترک کنی؟
این قلمرو ماست.
اینجا هیچ بزرگتری نیست که بخواهیم از او اطاعت کنیم.
هیچ دستوری برای اجرا کردن وجود ندارد.
ما می‌توانیم هر کاری که بخواهیم انجام دهیم.
و هر کسی که بخواهد جلوی ما را بگیرد
در مه غرق خواهد شد.
به آن‌ها نگاه کن.
(خنده کودکان)
هر روز تازه و شگفت‌انگیز است.
- تو تمام خاطرات آن‌ها را دزدیده‌ای!
من آن‌ها را از ترس، و از نگرانی رها کردم،
از غم و اندوه.
چه فایده‌ای دارد به یاد آوردن چیزهایی که ما را آزار داده‌اند؟
من می‌توانم به تو نشان دهم چطور خودت را رها کنی
از تمام این دردها.
تو فقط نیاز داری که...
فراموش کنی.
(ناله می‌کند)
(جیغ می‌کشد)
(ناله خفه)
- نه!
(ناله می‌کند)
اسکورپیوس!
(صدای خنده‌ی بچه‌ها)
- مراقب باش!
حالا باید چه کار کنیم؟
- به سمت مه بدو. برو آمبروزیا را بیاور.
- تو را تنها نمی‌گذارم تا با او روبرو شوی.
- من حریفش می‌شوم.
حالا! بدو!
(ناله)
- تستودو!
- کوچولو! چیزیت نشد؟
بیا از اینجا بریم.
(نفس‌نفس زدن)
اوه!
- با ما بازی می‌کنی؟
- اوه... من...
شاید بعداً.
- همین الان بیا بازی کن!
- با ما بازی کن! - ما می‌خواهیم بازی کنیم!
(ناله می‌کند)
بیا و بازی کن! بیا و بازی کن!
- از سر راهم بروید کنار!
بازی! بازی! با ما بازی کن!
- خیلی خب! بیایید قایم‌موشک بازی کنیم.
همگی بروید پنهان شوید و منتظر بمانید تا پیدایتان کنم.
- هورا!
- ماکت! محکم نگهش دار، کریتِر!
(جیغ می‌کشد)
وای!
- لوکاس! چه اتفاقی افتاد؟
- لیدیا در خطره. بچه‌ها هم همین‌طور.
اون «اسپل‌بایندر»ه!
- من رو پیش لیدیا ببر.
پیکسیس ناتیکا!
باید دنبالشون بریم.
- همه روی عرشه!
- چشم، همه روی عرشه.
- امیدوارم این تعمیرات بتونه فشار رو تحمل کنه.
(نفس‌نفس زدن)
- با ذهن، با قلب.
ساجیتا!
نه...
ساجیتا!
- اراده‌ات خیلی ضعیف است.
چطور مادرم تو را به عنوان شاگردش انتخاب کرد؟
خاطراتت را می‌گیرم، چه بخواهی چه نخواهی.
- طوفان مه درست در مسیر پیش رو!
- بچه‌ها آن طرف طوفان هستند!
- آماده باشید، ملوان‌ها! داریم وارد می‌شیم!
آمبروزیا! بیایید با طوفان همراه بشیم!
- دلفینوس!
- مامان...
- لیدیا.
بیا نزدیک‌تر.
(صدای تقلا)
- مامان، این برای من خیلی سخته.
- اوه. حق با توئه.
آسون نخواهد بود.
اما...
- فکر نمی‌کنم بتوانم این کار را انجام دهم.
بدون تو نمی‌شود.
- لیدیا.
من اینجام.
- سنگ خاطراتت.
دارم تلاش می‌کنم، اما جادویم خیلی ضعیف است.
- نه.
من اینجام.
- با ذهن، با قلب.
- اوه؟
(نفس‌نفس زدن)
- اریس!
(جیغ)
- این غیرممکن است!
- سجیتا!
(ناله طلسم‌گر)
آلفا آریتیس!
- غیرممکن است!
- کاپیتان! طوفان خیلی قدرتمند است!
- بادبان‌ها را پایین بیاورید و طناب‌ها را محکم کنید!
باید مقاومت کنیم!
(جیغ می‌کشد)
(ناله می‌کند)
- اسکورپیوس!
(ناله می‌کند)
- آن خاطره‌ی قدرتمند کیست؟
- مادرم.
- توروس!
- خشکی؟ خشکی، درست روبرو!
- خشکی آنجاست، دوستان!
- آنجا! همان‌جایی است که هستند! - محکم بگیرید!
(ناله)
- اوه!
(نفس‌نفس زدن)
(نفس‌نفس زدن بچه‌ها)
- چه اتفاقی افتاد؟
- سرم...
- چه خبر شده؟
(غرش اسپل‌بایندر) - کمک!
- آه!
- لیدیا...
- تادئوس! خودتی!
برگشتی!
- اوه!
مامان؟
- این خاطره‌ی اوست.
- موفق شدی.
تو یک اخترجادوگر واقعی هستی.
(خنده کوتاه)
- همه‌چیز را خراب کردی!
تو را در مه غرق می‌کنم!
- (کودک ۱) طوفان در راه است! - (کودک ۲) این دریای مه‌آلود است!
- (کودک ۳) خیلی قوی است! - (کودک ۴) داریم غرق می‌شویم!
- داریم غرق می‌شویم! کمک!
- بس کن!
(غرش تهدیدآمیز)
- جادوی مه در سراسر سرزمین!
- حالا، لوکاس! حالا!
زود باش!
- مدل‌ها! بگیریدشان، همگی!
- آن‌ها این‌جا هستند! - محکم بگیریدشان!
- بجنبید! - آن‌ها این‌جا هستند!
- آن‌جا هستند! - پیدایشان کردیم!
هورا! آن‌ها سالم هستند!
باورم نمی‌شود! هورا! آفرین!
- پدر! لیدیا این‌جا نیست!
- کشتی بیش از این طاقت ندارد!
باید به سطح آب برگردیم!
- بچه‌ها.
(آه می‌کشد)
دوستت دارم.
- اوه نه!
- فرار کن!
(نفسش بند می‌آید)
- لیدیا!
- لوکاس!
- هی، موجود کوچولو!
(خندیدن لوکاس)
(موسیقی دراماتیک)
- آمبروزیا!
متأسفم! باید برویم!
(موسیقی باشکوه)
(صدای بع‌بع گوسفند)
- مادربزرگ! مادربزرگ استر!
(صدای بع‌بع)
- اوه، فقط دریاست
که دوباره دارد کلک‌های زشتش را می‌زند، اونیکس.
- مادربزرگ! مادربزرگ استر! - اوه!
قسم به تمام دریاها، تو صحیح و سالمی!
- مادربزرگ، ما برگشتیم!
- سلام، مادربزرگ. - تادئوس.
- خیلی دلم برات تنگ شده بود.
- ته دلم می‌دونستم که زنده‌ای.
(موسیقی ملایم)
- چیزی یادت میاد؟
- یادمه که نمی‌ترسیدم.
اینکه به‌شدت احساس تنهایی می‌کردم.
انگار چیزی خیلی مهم گم شده بود.
اون پسر.
اسپل‌بایندر.
- مائل.
او هم حتماً خیلی احساس تنهایی می‌کرده.
- تادئوس...
- از قبل می‌دانم چه می‌خواهی بگویی.
دلم برایت تنگ می‌شود.
(خنده کوتاه)
آسان نخواهد بود.
- اما من از پسش برمی‌آیم.
(همهمه صحبت کردن)
- متاسفم، اونیکس.
(صدای بع‌بع)
نمی‌تونم تو رو توی جیبم جا بدم.
مادربزرگ.
- با ذهن...
- با قلب.
- مراقب کریتر باش.
(صدای ناله)
- خداحافظ! - سفر خوش!
- هر روز دلم برات تنگ می‌شه!
- مراقب خودت باش!
- بادبان‌ها را بکشید!
- دوستت دارم!
- پس داری می‌روی آلمالوز، هان؟
- اوهوم. - هوو!
حالا که برای مدرسه می‌روی، من هم نفسی تازه می‌کنم.
اوه، کریتِر.
چطور همیشه این‌قدر بامزه به نظر می‌رسی؟
اجازه هست؟
(خندیدن)
- بابت پسرتان متأسفم.
امیدوارم روزی دوباره او را ببینید.
- ممنونم، لیدیا.
- فکر می‌کنید ممکن است کودکان دیگری را هم بدزدد؟
- نه.
سنگ خاطراتش شکست خورد و اراده‌اش هم همین‌طور.
فقط امیدوارم فرصتی داشته باشم که دوباره او را ببینم
قبل از اینکه چیزی از پسرم باقی نماند.
اما دیگر لازم نیست خودت را
درگیر این مسائل کنی.
چیزی که الان باید بهش فکر کنی
دوره کارآموزیه.
برای یه اخترجادوگر خوب نیست
که بدون سنگ خاطره وارد آلمالوز بشه.
- اوه!
ممنونم.
(آه کشیدن آمبروزیا)
(موسیقی نشاط‌بخش)
- آرگو نویس!
دلفینوس!
(موسیقی باشکوه)
- ♪ کی می‌تونه بدون باد بادبان بکشه؟ ♪
♪ کی می‌تونه بدون پارو سفر کنه، بدون پارو؟ ♪
♪ کی می‌تونه از دوستش جدا بشه ♪
♪ بدون اینکه اشکی بریزه؟ ♪
- ♪ من می‌تونم بدون باد ♪
♪ بدون باد بادبان بکشم ♪
♪ من می‌تونم بدون پارو پارو بزنم ♪
♪ اما نمی‌تونم ترک کنم ♪
♪ دوستی در حال رفتن ♪
♪ نه بی‌آنکه اشکی بریزد
♪ نمی‌توانم دوستی را ترک کنم ♪
♪ بی‌آنکه اشکی بریزم ♪
- ♪ می‌توانم درخشش سپیده‌دم را ببینم ♪
- ♪ و تاریکی شب را نبینم؟ ♪
- ♪ و تاریکی شب را نبینم ♪
- ♪ و چه کسی می‌تواند آمدن خواب را حس کند ♪
- ♪ اما خواب هرگز برای تسکین نیاید ♪
♪ برای تسکین اندوه قلبم ♪