‫اینجا.
‫عجله کنین! اون زن... ‫چه بد.
‫آقای هو، بیا بریم.
‫می‌دونی که اگه آقای کیم منو اینجا ببینه ‫بد میشه.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫متاسفم.
‫اصلا تصور نمی‌کردم...
‫فقط می‌خواستم
‫چیزی که دیده بودم رو بهت ثابت کنم.
‫لطفا منو همینجا پیاده کن.
‫بقیه راه رو پیاده میرم.
‫ممنون که رسوندیم.
‫فردا سر کلاس می‌بینمت.
‫راستش رو بهم بگو ‫و حق نداری دروغ بگی.
‫واقعا نمی‌دونستی ‫یا خودت رو به ندونستن زدی؟
‫بله؟
‫منظورت چیه؟
‫چرا بهم نگفتی که پدر سیون کیه؟
‫نگو که نمی‌دونستی.
‫چی...
‫آقای کیم کیه؟
‫تو نویسنده کیم سوهون رو نمی‌شناسی؟
‫نویسنده کیم سوهون؟
‫نویسنده کیم سوهون...
‫پس بابای سیون نویسنده‌ست.
‫پس بگو.
‫من با نویسنده‌های زیادی آشنا نیستم.
‫خب که چی؟
‫مگه چیه که اون کیم سوهون باشه؟
‫این الان مهمه؟
‫پس از اول تو بودی، کیم سوهون.
‫مامان.
‫آها، تویی.
‫مونو؟
‫تو هم سر کلاس نرفتی؟
‫اوه، بیا.
‫این چیه؟
‫من عاشق این شاعرم. ‫از کجا می‌دونستی؟
‫وای، خدای من.
‫خیلی بابت این ازت ممنونم، مونو.
‫بعدا می‌بینمت.
‫- اونجو. ‫- سوهون!
‫به به.
‫عجب سورپرایزی. ‫کجا داری میری؟
‫لطفا زیاد فکر نکن.
‫مهم‌ترین چیز برای من اینه که ‫تو در آرامش باشی.
‫توی خانواده ما، ‫هیچی مهم‌تر از این نیست.
‫کیم سوهون، ای پدر سوخته.
‫چطور تونستی به اونجوی عزیز ‫بی‌وفا باشی...
‫ما به همه اتفاقاتی که در زندگی روزمره ما میفته ‫حادثه نمی‌گیم، غیر از اینه؟
‫صرف‌نظر از ابعادش،
‫اگر رویدادی تأثیر قابل توجهی
‫روی زندگی و اعمال شخصیت‌ها داشته باشه،
‫می‌تونیم اون رو یه حادثه روایی بنامیم.
‫و چنین رویدادهایی...
‫همیشه ناشی از…
‫تضادهای پیچیده
‫درون ذهن انسان...
‫ببخشید.
‫بنابراین تضادها...
‫صبر کنین. ‫کجا بودم؟
‫بیا دفترم، فورا.
‫بچه پررو.
‫چرا تو همیشه
‫ردیف آخر کلاس می‌شینی؟
‫واسه اینه که به جای گوش دادن به درس
‫بتونی خیالبافی کنی، مگه نه؟
‫از اونجا همه‌چیز معلومه.
‫جایی که بدون اینکه خودم دیده بشم ‫می‌تونم همه‌چیز رو ببینم.
‫گوش کن.
‫درباره اتفاق دیشب.
‫بیشتر برام تعریف کن.
‫اسمش چی بود؟ ‫مین‌هوی؟
‫سون مین‌هوی بود، آره؟
‫زنی که تصادف کرده بود.
‫و...
‫کیم سو...
‫بابای سیون.
‫از اون موقع داره چیکار می‌کنه؟
‫بهم بگو.
‫چیه؟
‫نمی‌خوای بگی؟
‫حداقل باید بهم بگی.
‫به خاطر تو، منم دیشب اونجا بودم.
‫اون مرده.
‫مرده؟
‫پلیس...
‫امروز صبح تماس گرفت.
‫پس در نهایت...
‫در نهایت...
‫پس در نهایت...
‫آقای هو، تو شخصا کیم سوهون رو می‌شناسی؟
‫چقدر خوب می‌شناسیش؟
‫چی؟
‫اونقدر خوب نمی‌شناسمش.
‫فقط می‌دونم یه نویسنده معروفه، همین.
‫چرا داری دروغ میگی؟
‫چی گفتی؟
‫شنیدم شما دوتا رفیق بودین.
‫سیون بهم گفت سخنرانی ویژه‌ای که
‫اخیرا توی دانشگاه انجام داد ‫رو تو میزبانی کردی.
‫ببین.
‫فکر می‌کنی فقط دوست‌ها می‌تونن ‫یه گفتگو رو میزبانی کنن؟
‫ما فقط هم‌دانشگاهی بودیم.
‫اونقدرهام نمی‌شناسمش. ‫صبر کن.
‫چرا می‌پرسی؟
‫خب، آقای کیم...
‫کیم سوهون چی؟
‫فقط کنجکاوم بدونم که چه‌جور آدمیه.
‫اول ازش خوشم میومد، ‫ولی الان به نظر عجیب میاد.
‫با توجه به اتفاق دیشب ‫زیادی آرومه.
‫این تنها نکته عجیب نیست.
‫اینجا یادداشتش کردم، ‫پس...
‫- به این زودی یادداشتش کردی؟ ‫- اوه، ولی...
‫آخرین تکلیف منه.
‫خودت دیروز گفتی.
‫که کلاس‌هامون دیگه تموم شده.
‫و حالا با اتفاقی که افتاد...
‫من الان توی سوپرمارکت کار می‌کنم.
‫ممنون،
‫و بابت همه‌چیز متاسفم.
‫اینکه...
‫هی، من...
‫وقتی مرز بین زیبایی و زشتی ‫کمرنگ میشه،
‫همه‌چیز به علامت سوال تبدیل میشه.
‫امروز صبح دنیا اینطوری بود.
‫دیروز هم نیومد سر کار؟
‫اونم بدون اینکه اطلاع بده؟
‫وای خدا، اصلا نمی‌دونستم.
‫دیروز حداقل سه بار بهش زنگ زدم،
‫ولی جواب نداد.
‫چون خیلی جدی باهاش حرف زدم ‫داره عقده‌ای بازی در میاره.
‫عجب رفتار زشتی.
‫اونم بعد از اینکه از خودم مایه گذاشتم ‫و اون روز باهاش حرف زدم.
‫به نظر من سخاوت و دلسوزی ‫واسه چنین آدم‌هایی هدر دادنه.
‫منم از این کارش نمی‌گذرم.
‫آره، بذار استعفا بده.
‫مگه قبلا بهت نگفته بودم که به خاطر اون ‫به خودت استرس وارد نکنی؟
‫فردا که اومد بهش میگم.
‫یعنی فکر می‌کنی فردا هم نمیاد؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫چیزی نیست.
‫هی. ‫شما آماده‌این؟
‫فقط یه خرده صبر کنین. ‫دیگه کارم با آماده کردن میز داره تموم میشه.
‫امروز حق ندارین به پیش‌غذاها گیر بدین.
‫مخصوصا تو، کیم سیون.
‫فقط بگو "خوبه" و بخور.
‫چی شده؟
‫تو نگران نباش.
‫فعلا خودم پیش‌غذا درست می‌کنم.
‫یا تا وقتی که یه آدم جدید استخدام می‌کنیم ‫می‌تونیم بخریمشون.
‫صبر کن، مگه مین‌هوی داره استعفا میده؟
‫چرا؟ ‫کِی استعفا داد؟
‫حتما قهر کرده. ‫مامانت دعواش کرد.
‫از دیروز خبری ازش نیست.
‫چرا، عزیزم؟ ‫از اینکه شنیدی داره استعفا میده ناراحت شدی؟
‫نه، اینطوری نیست. ‫نگرانش نباش.
‫نه، کانگ. ‫تو غذات رو بخور.
‫مدرسه‌ات دیر میشه.
‫کانگ، بشین.
‫بله، الو؟
‫ببخشید؟
‫پلیس؟
‫چی؟
‫منظورت چیه...
‫یا خدا.
‫- عزیزم، این وحشتناکه. ‫- چی شده؟
‫عزیزم.
‫مسئله مین‌هویـه.
‫دیروز، اون... ‫یعنی...
‫بامداد امروز...
‫مین‌هوی؟
‫اون چش شده؟
‫الو؟
‫بله، مسئله چیه؟
‫بله، می‌تونین به من بگین.
‫چی شده، خانم آن؟
‫مین‌هوی چش شده...
‫توی تصادف فوت شده؟
‫توی اورژانس؟
‫منظورتون چیه که خانواده‌ای نداره؟ ‫این غیرممکنه.
‫خب، حقیقتش،
‫ما هم چیز زیادی در مورد خانواده‌اش نمی‌دونیم...
‫یون! ‫چی...
‫چی شده؟
‫- بله، بهم خبر بدین. ‫- چی شده؟
‫- بله. ‫- چی شده؟
‫- با تلفن خونه تماس نگیرین. به گوشیم زنگ بزنین. ‫- یون، چی شده؟
‫- یون. ‫- شماره همراهم اینه...
‫- آروم. میشه سرش رو بلند کنی؟ ‫- شماره‌ام 010...
‫- 248، آخرش هم 5117 هست. ‫- یون؟
‫- بله، ممنون. ‫- یون؟
‫روی صدای من تمرکز کن.
‫یون، همینطوری نفس بکش، باشه؟
‫کاری که تو بیمارستان یاد گرفتیم رو انجام بده.
‫نفس بکش. همینطوری.
‫همینطوری دستش رو ماساژ بده.
‫به نظرت حالش خوب میشه؟
‫شاید بهتره ببریمش دکتر؟
‫فقط شوکه شده. ‫لازم نیست به خاطر این ببریمش دکتر.
‫آرامبخش خورده، ‫بخوابه خوب میشه.
‫بریم. ‫باید بذاریم بخوابه.
‫مشکلش اینه که اون جیگر نداره.
‫فکر کردم ورزش بهش کمک می‌کنه، ‫ولی یه ذره هم تغییر نکرده.
‫تو خوبی؟
‫نه.
‫راستش رو بگم، منم ناراحتم.
‫همش دارم به اینکه چقدر با مین‌هوی بد رفتار کردم ‫فکر می‌کنم.
‫اون روز، نباید می‌ذاشتم
‫اونطوری بذاره بره.
‫دوباره داری زیاد فکر می‌کنی.
‫تو کار اشتباهی نکردی.
‫طوری نیست.
‫زندگی ما دستِ سرنوشته.
‫واقعا حیفه، ولی...
‫وقتی مرز بین مهربانی و بی‌رحمی ‫کمرنگ میشه،
‫همه‌چیز به علامت سوال تبدیل میشه.
‫مثل اون لبخندی که کینه‌ای ناشناخته ‫درش نهفته‌ست.
‫"کینه"؟
‫کینه.
‫کینه...
‫کینه؟ ‫منظورش چیه؟
‫روز خوش.
‫خوش اومدین...
‫آقای هو؟
‫یه پاکت از اینا بده.
‫از کجا می‌دونستی که اینجا کار می‌کنم؟
‫خودت بهم گفتی که توی سوپرمارکت ‫کنار تقاطع کار می‌کنی.
‫اومدی منو ببینی؟
‫داشتم می‌رفتم خونه که دیدم سیگار تموم کردم.
‫چرا داری پوزخند می‌زنی؟
‫خیلی تابلوئن.
‫دروغ‌هات.
‫چی می‌خوای بگی؟
‫به خاطر همین هم اومدی.
‫اگه امروز سرت شلوغ نیست، ‫بیا حرف بزنیم.
‫می‌دونی...
‫من فقط به این خاطر گفتم باید کلاس‌هامون ‫رو متوقف کنیم...
‫چون عصبانی شده بودم.
‫تو چی؟
‫به نظرت اگه اینطوری تمومشون کنیم ‫پشیمون نمیشی؟
‫البته که...
‫دوست دارم ادامه بدم.
‫و می‌خوام به نوشتن ادامه بدم.
‫فقط مطمئن نیستم که واسه تو مشکلی نداشته باشه.
‫به خاطر آقای کیم...
‫چون شخصا می‌شناسیش، ‫باید برات یه جوری باشه.
‫درسته.
‫از نظر اخلاقی، سر این قضیه مردد شدم.
‫حتی اگه صمیمی هم نباشیم،
‫برام یه آدم غریبه نیست.
‫ولی به خاطر درس‌های تو،
‫به نظرم به عنوان یه معلم ‫وظیفه‌ی منه...
‫که کلاس‌ها رو طبق برنامه‌ی اولیه ‫ادامه بدیم.
‫تازشم،
‫به نظرم درستش همینه
‫که در چنین مواقعی
‫بیشتر شجاع باشم.
‫اگه تو مشکلی نداری باشه...
‫ممنون.
‫صادقانه بگم،
‫واقعا واسه من مهم نیست که ‫آقای کیم کیه.
‫چیزی که دارم از تو یاد می‌گیرم ‫خیلی مهم‌تره.
‫همین حرفاست که خوشحالم می‌کنه.
‫به این میگن رفتار درست.
‫ما فقط باید با همین ذهنیت
‫به کلاس‌هامون ادامه بدیم، باشه؟
‫ولی...
‫لازم نکرده
‫در مورد من به کیم سوهون بگی.
‫متوجهی، درسته؟
‫به محض اینکه بگی، ‫باید کلاس‌هامون رو ببوسی و بذاریشون کنار.
‫می‌دونم، آقای هو.
‫اینقدرهام دیگه حالیمه.
‫منم نمی‌خوام بهش بگم.
‫دیگه حتی نمی‌خوام با آقای کیم حرف بزنم.
‫خودت که خوندی چی نوشته بودم.
‫حالا که حرف از تکلیفت شد،
‫منظورت از آخرش چی بود؟
‫"کینه"؟
‫من از کجا بدونم؟
‫من فقط چیزی که در اون لحظه دیدم ‫و حس کردم رو نوشتم.
‫قبلا هم بهت گفتم، ‫تو خیلی سریع قضاوت می‌کنی.
‫اگه می‌خوای چنین کلمه‌ای به کار بگیری، ‫باید دلیلی داشته باشی.
‫دلیل؟
‫تو گفتی که اونا باهم سروکار داشتن.
‫با اینحال وقتی عشق مخفیانه‌اش مرد ‫اون لبخند زده؟
‫این جور در نمیاد.
‫دوباره داری بهم شک می‌کنی؟
‫کاملا واضح دیدم!
‫نه، به تو شک نمی‌کنم.
‫شخصیت و داستان باورپذیری‌ای نداره ‫که بهش بگی کینه.
‫اول، باید ته و توش رو در بیاریم
‫که دقیقا قبل از تصادف ‫چه اتفاقی بینشون افتاده بود.
‫پس،
‫داری ازم می‌خوای
‫به اون هتل برم؟
‫حالا دوزاریت داره میفته.
‫بخوام یه جور دیگه بگم...
‫این...
‫یه تکلیف تحقیقاتیـه.
‫با تحقیق کردن، به داستانت واقع‌گرایی می‌بخشیم.
‫می‌دونی که یه لحظه قلبم هیجان گرفت؟
‫پس داری بهم میگی
‫که شخصا برم اونجا ‫و صحنه رو بررسی کنم، درسته؟
‫- اینقدر جوگیر نشو. بشین. ‫- بله، آقا.
‫چرا داری اینقدر جوگیر میشی؟
‫بهتره خونسرد باشی، ‫مخصوصا در همچین مواقعی.
‫باشه. ‫من فردا عصر یه مقدار وقت دارم.
‫باشه پس.
‫من دیگه میرم.
‫دوست داری باهام بیای؟
‫من؟
‫من چرا بیام اونجا؟
‫چرا که نه؟
‫می‌ترسی ضایع بشی؟
‫ضایع؟ ‫ول کن بابا.
‫من فردا برنامه‌های مهم‌تری دارم.
‫بچه پررو، فکر می‌کنی دارم دروغ میگم؟
‫فردا چیکاره‌ای؟
‫اگه سرت شلوغ نیست...
‫با خودم گفتم می‌تونیم بریم بیرون.
‫فیلمی چیزی تماشا کنیم.
‫مشخص نیست؟
‫دارم...
‫ازت می‌خوام باهم سر قرار بریم.
‫لعنتی، سوئیچ ماشینم.
‫سوئیچ ماشینم.
‫اینجا نیست؟ کجاست؟
‫سوئیچ کوفتی ماشینم کجاست!
‫آقای هو، تازه از هتل برگشتم.
‫اگه الان تکلیفم رو شروع کنم، ‫باید تا دو ساعت دیگه توی ایمیلت باشه.
‫کلی چیز شوکه کننده فهمیدم.
‫دعوتت کرد سر قرار؟
‫دیروز یهویی ازم خواست.
‫ازم خواست تنها بریم سینما، ‫ولی اینطوری که حال نمی‌داد.
‫منم از شما خواستم باهامون بیاین.
‫یا شایدم ما رو دعوت کردی ‫تا پُز قرارت رو بدی.
‫پُز بدم؟ ‫بیخیال.
‫تو خیلی بلبل زبونی.
‫نمیشه یه بار به روی آدم نیاری؟
‫فقط شما نیستین که سر قرار می‌رین.
‫درسته، عزیزم؟
‫چیکار می‌کنی؟ ‫جوابم رو بده.
‫جواب چی رو بدم؟
‫اون اخیرا رفتارش خیلی عجیب شده...
‫دو ساعت شد. ‫تکلیفت کجاست؟
‫رفتارش عجیب شده؟ ‫چطور مگه؟
‫بعضی وقت‌ها توی اتاق من می‌خوابه.
‫وای!
‫وای، مونو. این عالیه! ‫عجب.
‫نه، اینکه خوبه.
‫میگم چرا این روزها می‌درخشی، هیون‌سوک.
‫ببخشید؟
‫چی داری میگی؟ ‫من همیشه می‌درخشم.
‫- تو همیشه زیبا بودی. ‫- آره.
‫مونو.
‫لطفا با هیون‌سوک خوب رفتار کن. ‫مثل قبلا تنها نذارش.
‫هی، قبلا؟
‫آره، در گذشته.
‫وقتی چند بار بچه‌ات سقط شد.
‫و وقتی که لقاح مصنوعی رو امتحان می‌کردی.
‫چرا الان بحث اونو پیش کشیدی؟
‫مونو اون موقع خیلی بی‌توجه بود.
‫هیچ می‌دونی...
‫اون موقع هیون‌سوک چقدر تنها بود ‫و چقدر زجر کشید؟
‫بیخیال، عزیزم. ‫چت شده؟
‫چیه، بیراه میگم؟
‫همینطوری بودی دیگه.
‫تو خسته بودی...
‫تازه تکلیفم رو فرستادم.
‫ببخشید دیر شد، آقای هو.
‫ولی به جای اینکه نگران خودت باشی ‫بیشتر نگران رکود خلاقیت مونو بودی.
‫من میرم دستشویی.
‫باشه، برو.
‫خوش ندارم بهت بگم که "بهت گفته بودم"،
‫ولی تو کشته‌مُرده‌ی یه نویسنده بودی.
‫هی!
‫اون چون خجالت‌زده شد رفت.
‫چطور تونستی اینو تو روش بگی؟
‫این قضیه واسه گذشته‌ست. ‫الان باهام خوبه!
‫بعدش،
‫لکه‌های خون کاملا پاک شده بودن.
‫مطمئن نیستم.
‫من تک تک مهمان‌ها رو یادم نمیاد.
‫حتی اگه یادم هم میومد، ‫نمی‌تونم اطلاعات شخصی مهمان‌هامون رو بهتون بدم.
‫و تصادف هیچ ارتباطی با هتل ما نداره.
‫میشه بپرسم چرا اینو می‌پرسین؟
‫مسئله چیه؟
‫متوجه‌ام. ممنون.
‫- ببخشید. ‫- بله؟
‫- یه لحظه لطفا. ‫- بله؟
‫شما این مرد رو بین مهمان‌ها دیدین؟
‫نه، ندیدم.
‫شما این مرد رو می‌شناسین؟
‫تا حالا ندیدمش.
‫نمی‌شناسمش.
‫مطمئن نیستم.
‫اوه، ببخشید.
‫معذرت می‌خوام.
‫تو اجازه نداری اینجا باشی.
‫آقا؟ ‫خروجی این طرفه.
‫خودم می‌دونم.
‫لی کانگ؟
‫خودتی؟ لی کانگ؟
‫جه‌شیک؟
‫جه‌شیک!
شانس بهم رو کرد
‫چطوری؟
‫اگه در اون لحظه جه‌شیک رو نمی‌دیدم،
‫حقیقت تا ابد در تاریکی دفن می‌موند.
‫تابستان گذشته بود
‫که من با جه‌شیک آشنا شدم.
‫"لی کانگ".
‫سال آخر دبیرستانی؟
‫مگه دانش‌آموزهای سال آخر دبیرستان ‫تابستون رو توی آکادمی مشغول درس خوندن نیستن؟
‫ولی تو داری وقت باارزشت رو ‫با کار کردن تلف می‌کنی.
‫عجب زندگی سختی.
‫چی می‌خونی؟
‫آزمون استخدامی دولت؟
‫"اوه جه‌شیک".
‫تازه دارم شروع می‌کنم.
‫راستش، سومین باره که دارم شروع می‌کنم. ‫ای لعنت به زندگیم.
‫بنازم، دانشگاه یونسئو؟ ‫پس باهوشی، ها؟
‫تو چی؟ ‫آزمون استخدامی دولت چی شد؟
‫هنوز قبول نشدم.
‫تسلیم نشدم. ‫فکر نکن نمی‌تونم.
‫فکر کنم نمی‌تونی؟ ‫عمرا.
‫تو همینطوریش هم خفنی.
‫واقعا؟
‫آره خب. ‫کار کردن توی هتل بدک نیست.
‫قضیه اون تصادف چیه؟ ‫چی می‌خوای بدونی؟
‫خب، داستانش مفصله.
‫شدیدا شخصیه. ‫یه جورایی زنی که فوت شد رو می‌شناختم.
‫جدی؟
‫می‌شناختیش؟
‫آره، فقط دلم براش می‌سوزه.
‫می‌خوام بدونم قبل از تصادف چه اتفاقی افتاد،
‫ولی کسی چیزی بهم نمیگه.
‫شرط می‌بندم که هیچکس...
‫به اندازه من در موردش نمی‌دونه.
‫واقعا؟
‫من...
‫حتی شاهد تصادف هم بودم.
‫داشتم از سر کار می‌رفتم.
‫قبل از اینکه بری باهام حرف بزن!
‫حرف نمی‌زنم...
‫فورا شناختمشون.
‫مخصوصا...
‫مین‌هوی!
‫اون مرد رو.
‫چیه؟ ترسیدی؟
‫فقط صبر کن و ببین چیکار می‌کنم.
‫- آمبولانس خبر کنین. ‫- یا خدا.
‫- چی... ‫- یکی زنگ بزنه آمبولانس!
‫- آمبولانس نیاز داریم. ‫- خدای من!
‫- تصادف شد. ‫- یهو اومد توی خیابون!
‫آره، یهویی اومد.
‫اون مرد.
‫کی بود؟
‫اون مرد...
‫همیشه سوئیت ما رو می‌گیره.
‫"مشتری همیشگی سوئیت هتله"؟
‫کیم سوهون؟
‫هر ماه سه تا چهار بار میومده
‫و همیشه اون اتاق رو می‌گرفته.
‫ولی جالب اینجاست
‫که همیشه از طریق خدمات هتل ‫نوشیدنی درجه‌یک
‫با بستنی ارزون قیمت سفارش می‌داده.
‫صبر کن، بستنی ارزون قیمت؟ ‫چرا؟
‫نمی‌دونم. ‫به گمونم سر این باید به قوه تخیل‌مون متوسل بشیم.
‫سلام، قربان. ‫از خدمات اتاق تشریف میارم.
‫ممنونم، قربان.
‫لباس زنه هر بار تغییر می‌کرد.
هر روز یه مدل لباس جدید میپوشه
و هر روز یه جور جدید میبینیش
‫آره، آقای چوی.
‫به هیچ‌وجه.
‫اومدم سفر.
‫نه، تنها بدون زنم اومدم.
‫نه، چیزی نمی‌نویسم.
‫چیزی ننوشتم.
‫- حقیقت اینه که اون یه نویسنده‌ست. ‫- فقط نیاز به الهام داشتم.
‫احتمالا فکر می‌کرد که یکی مثل من نمی‌دونه.
‫اون نویسنده‌ست؟
‫آره.
‫پسر، چطور یه نویسنده می‌تونه...
‫تازه میگی متاهل هم هست؟
‫عوضی‌هایی مثل اون از شیطون هم بدترن.
‫بین مردم ادای محترم بودن در میارن ‫ولی در خفا یه مشت مریضن.
‫پس اون روز هم همون کارو می‌کرد؟
‫روز تصادف؟
‫نه.
‫اون روز...
‫یکم فرق می‌کرد.
‫میشه گفت یه خرده غیرعادی بود.
‫غیرعادی؟
‫آره. صداهایی که اون روز می‌شنیدم ‫یکم فرق می‌کردن.
‫قصد نداشتم فال گوش وایسم، ‫ولی...
‫چه صداهای متفاوتی میومد؟
‫خب، ببین...
‫[همسر]
‫چیزی که شنیدم...
‫[پارک هیونگ‌جونگ]
‫آخه چرا دارین این کارو می‌کنین؟
‫استاد پارک، چیه؟
‫مونو، کجایی؟
‫زود باش، چرا هنوز برنگشتی؟
‫الان برمی‌گردم. ‫چیکار داری؟
‫مونو، حدس بزن الان کی اینجا پیشمونه؟
‫می‌دونی اتفاقی کی رو دیدیم؟
‫چی داری میگی؟
‫صبر کن، کی؟
‫بیاین همه باهم یه عکس بگیریم.
‫سه، دو، یک.
‫اینم از این.
‫هی، مونو.
‫تو کجا، اینجا کجا.
‫چطوری؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫یه سورپرایزه، مگه نه؟
‫وقتی رفتن از قرار ملاقاتی که ‫با یه شرکت انتشارات داشت، دیدمش...
‫و ازش خواستم بهمون ملحق بشه.
‫شرکت انتشارات؟
‫چرا اینقدر توی دستشویی طولش دادی؟ ‫چیکار می‌کردی؟
‫حتی جواب زنگم رو ندادی.
‫اونقدرهام طول نکشید.
‫بگذریم، امیدوارم مزاحم خوشگذرونی‌تون نشده باشم.
‫به هیچ‌وجه.
‫اصلا مزاحم نیستین.
‫من الان خیلی هیجان‌زده‌ام.
‫دیدن شما بهترین بخش روزم بوده.
‫دقیقا.
‫همیشه در محضر شما بودن ‫باعث افتخاره.
‫بعد از اون سخنرانی‌ای که کردین ‫اون خیلی راجع‌به شما صحبت کرده.
‫همش پُز افتخار دیدن شما رو به همه میده.
‫آها.
‫من اولین باره که راجع‌به سخنرانی می‌شنوم.
‫این اینطوریه. ‫همیشه چیزی به کسی نمیگه.
‫من حتی نمی‌دونستم که شما دو نفر ‫هم‌دانشگاهی بودین.
‫جدی؟ من و اونجو ‫هر از گاهی راجع‌به تو حرف زدیم.
‫اونجو؟
‫همسر منم توی همون دانشگاه درس می‌خوند.
‫یه سال کوچیک‌تر از مونو هست.
‫شما دوتا راجع‌به من حرف زدین؟
‫اونجو حالش چطوره؟
‫آره، اون خوبه.
‫راستش، بچه‌ی دومم توی دانشگاه یونسئو درس می‌خونه.
‫انگار توی کلاس توئه. ‫واسه همین بعضی وقت‌ها در موردت حرف زدیم.
‫که اینطور.
‫من که اولین باره اینو می‌شنوم.
‫اون توی دوران دانشگاه ‫چطور آدمی بود؟
‫خب، خیلی آدم توداری بود.
‫همیشه مثل یه نظارت کننده ‫ردیف آخر کلاس می‌نشست.
‫راستش مکارانه بود.
‫ولی این جذبه‌ی مونو هم هست.
‫پس یه ذره هم عوض نشدی.
‫اونوقت چرا با رئیس شرکت انتشارات ملاقات کردی؟
‫تا در مورد کتاب بعدیت صحبت کنی؟
‫کتاب بعدیم نه. ‫به این زودی داره در مورد کتاب بعد از اون حرف می‌زنه.
‫ولی من برای کتاب بعدیم یا کتاب بعد از اون ‫نیاز به ایده دارم.
‫حالا که حرفش شد،
‫تو معمولا ایده‌هات رو از کجا می‌گیری؟
‫از کجا الهام جدید می‌گیری؟
‫خب، این...
‫چیه؟ ‫ضایع‌ست بخوای بگی؟
‫من فقط کنجکاوم.
‫شاید تو...
‫به جاهای جدید سفر می‌کنی
‫یا...
‫با شخص جدیدی آشنا میشی
‫و انحراف هیجان‌انگیزی نسبت به زندگی روزمره ‫رو تجربه می‌کنی.
‫به نظر من که انحرافی از زندگی روزمره‌ام نیست،
‫ولی آره، زیاد سفر می‌کنم.
‫چرا می‌پرسی؟
‫حقیقت اینه که،
‫واقعا به خاطر اینکه کنجکاوه می‌پرسه.
‫اون بعد از نوشتن اولین رمانش ‫خیلی وقته در رکود مونده.
‫صرفا کنجکاوه بدونه که
‫شما چطور انجامش می‌دین.
‫جدی؟
‫آخه چرا؟
‫چرا اون حرف مزخرف رو گفتی، ها؟
‫چرا جلوی اون کثافت ‫چنین مزخرفی درباره در رکود بودنم گفتی؟
‫بعد تو چرا بهم نگفتی؟
‫چرا اینکه باهاش هم‌دانشگاهی بودی ‫رو ازم قایم کردی؟
‫چیه؟
‫بعد از دزدیدن دختری که دوست داشتی ‫حتی نمی‌خواستی اسمش رو به زبون بیاری؟
‫- چی گفتی؟ ‫- اسمش همینه، مگه نه؟
‫آن اونجو، زن کیم سوهون!
‫اون کیه؟ ‫اصلا چه صنمی با تو داره؟
‫تو گفتی که واسه گذشته‌ست.
‫چیه، هنوز بهش احساس داری؟
‫چرا هنوزم چیزهایی رو ازم پنهون می‌کنی؟ ‫از این کارت متنفرم!
‫چی رو پنهون می‌کنم؟ ‫اینطوری نیست.
‫یا واقعا نسبت به اون ‫عقده حقارت داری؟
‫به خاطر همین بهم نگفتی؟
‫حرفات تموم شد؟
‫هیچ می‌دونی اون عوضی کیم سوهون ‫چه آدم کثافتیه؟
‫اگه تو بهم نگی ‫از کجا باید بدونم؟
‫روز غیرعادی‌ای بود.
‫صداهایی که اون روز می‌شنیدم ‫یکم فرق می‌کردن.
‫چطور مگه؟ ‫چه صداهای متفاوتی میومد؟
‫- ول کن! ‫- بس کن!
‫به خانواده‌ات زنگ بزنم؟ ‫می‌خوای زنگ بزنم؟
‫داری تهدیدم می‌کنی؟ ‫اگه مدام اینطوری امتحانم کنی، تقاصش رو پس میدی.
‫چی؟ من تقاص پس میدم؟
‫اونوقت چطور می‌خوای ازم تقاص پس بگیری؟
‫باشه، عوضی!
‫هرکاری می‌خوای بکن!
‫لوت میدم که واقعا چه آدمی هستی!
‫حتی مدرک هم دارم!
‫- پس دعوا می‌کردن؟ ‫- مدرک دستمه!
‫نه، خیلی که نمیشه گفت دعوا می‌کردن.
‫بیشتر همدیگه رو تهدید می‌کردن.
‫تهدید؟
‫و وقتی رفتی توی اتاق ‫چطوری بود؟
‫اون روز بهم گفت که سینی رو کنار در بذارم.
‫کنجکاوم بدونم چه تهدیدهایی کرده.
‫و مدرکی که می‌گفت چی بوده؟
‫الو؟ ‫بله، فورا برمی‌گردم.
‫باشه.
‫- من دیگه باید برگردم. ‫- حتما، جه‌شیک.
‫- شرمنده که اینقدر معطلت کردم. ‫- نه، خوش گذشت.
‫از دیدنت خوشحال شدم.
‫- به زودی می‌بینمت. ‫- آره.
‫بیا دیدنم. ‫من همینجام، باشه؟
‫می‌بینمت.
‫درسته، دیروز.
‫دیروز یکی همسن و سال تو اومد هتل.
‫چی؟
‫اونم مثل تو پرسید که قبل از تصادف ‫اتفاقی افتاده بود یا نه.
‫واقعا؟
‫کی بود؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی آخر کار یه سوال عجیب ازم پرسید.
‫پرسید که واقعا تصادف بود،
‫یا ممکنه قتل بوده باشه؟
‫- قتل؟ ‫- آره.
‫اولش جا خوردم.
‫آخه هرچی نباشه، خودم شاهد تصادف بودم.
‫ولی بعد از اینکه رفت حسابی بهش فکر کردم ‫و یه جای کار می‌لنگید.
‫تو اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫اون که نمی‌دونست اون دوتا دعوا کردن.
‫منم بهش نگفتم.
‫پس چرا یهو حرف از احتمال قتل زد؟
‫اون چی می‌دونه؟
‫به چی مشکوکه؟
‫قتل؟
‫فکر کردی که این برای خلاص شدن ازم کافیه؟
‫زن دیوونه!
‫- ول کن! ‫- بس کن!
‫به خانواده‌ات زنگ بزنم؟ ‫می‌خوای زنگ بزنم؟
‫داری تهدیدم می‌کنی؟ ‫اگه مدام اینطوری امتحانم کنی، تقاصش رو پس میدی.
‫چی؟ من تقاص پس میدم؟
‫اونوقت چطور می‌خوای ازم تقاص پس بگیری؟
‫باشه، عوضی!
‫هرکاری می‌خوای بکن!
‫لوت میدم که واقعا چه آدمی هستی!
‫حتی مدرک هم دارم! ‫مدرک دستمه...
‫کیم سوهون.
‫تو...
‫چیکار کردی؟
‫تو چیکار کردی؟
‫بجنب دیگه.
‫هی، لی کانگ!
‫اون مرد جوون رو پیدا کن.
‫آقای هو؟ ‫ساعت چنده...
‫نه باید بدونیم اون یارو کیه!
‫همون مرد جوونی که حرف از احتمال قتل زده بود.
‫فردا برگرد هتل و سعی کن بفهمی کیه.
‫اگه مجبور شدی، ویدئو دوربین‌ها رو هم بررسی کن. ‫بعدش دیگه معلوم میشه.
‫بعدش می‌فهمیم اون مدرک چیه.
‫آقای هو، لطفا آروم باش.
‫خودت بهم گفتی که جوگیر نشم، یادته؟
‫درکل می‌خواستم فردا بهت بگم...
‫ولی فکر می‌کنم بدونم کیه.
‫چی گفتی؟
‫آبجی؟
‫بابا...
‫یکی رو کشته.
‫گفتم بابا...
‫یکی رو کشته.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»