« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫آبجی؟
‫بابا...
‫یکی رو کشته.
‫گفتم بابا...
‫یکی رو کشته.
‫ولی تو اینطوری داری خیال می‌کنی.
‫خیال نمی‌کنم.
‫دارم دو دوتا چهارتا می‌کنم.
‫پس واقعا کتاب رو پاره شده دیدی؟
‫آره. وقتی رفتم تو اتاق سیون ‫اتفاقی دیدمش.
‫سطل آشغالش پر از صفحات پاره شده بود.
‫نه.
‫دوباره از اول بگو.
‫هنوز زوده که بگیم سیونـه.
‫هنوز هیچی قطعی نیست.
‫ولی...
‫اخیرا رفتار سیون
‫یکم عجیب شده.
‫عجیب شده؟ ‫از چه لحاظ؟
‫از مدرسه که برمی‌گرده ‫به ندرت از اتاقش بیرون میاد.
‫شام حاضره.
‫کلی صدات زدم.
‫بعد از شام بیا برنامه‌نویسی کار کنیم.
‫ول کن بابا! ‫فقط دست از سرم بردار، باشه؟
‫دیگه برنامه‌نویسی اهمیتی برام نداره،
‫پس دیگه نیا تو اتاقم.
‫تا حالا اینطوری ندیده بودمش.
‫هی.
‫چرا تنها اومدی؟
‫یون چی؟
‫میگه گرسنه نیست.
‫دوباره؟
‫دیروز هم همینو گفت.
‫و امروز صبح قبل از مدرسه هم ‫به زور چند لقمه صبحونه خورد.
‫اخیرا چشه؟ ‫چیزیش شده؟
‫مطمئن نیستم...
‫فکر کنم از اون روز
‫حالش گرفته‌ست.
‫نمیشه هم سرزنشش کرد. ‫منم حالم گرفته.
‫بچه پررو رو ببین.
‫اینکه بهونه‌ای واسه زندانی کردن خودش ‫و غذا نخوردن نمیشه.
‫میرم بیارمش.
‫عزیزم، ولش کن.
‫خودم بعدا باهاش حرف می‌زنم...
‫هی، کیم سیون!
‫ولی عجیب‌ترین چیز...
‫کیم سیون!
‫رابطه‌اش با آقای کیم هست.
‫واقعا اشتها نداری، نه؟
‫اگه الان کباب دنده مین‌هوی بود ‫یه کاسه کامل برنج رو خورده بود.
‫چرا اسم مُرده رو میاری؟
‫اوه، آره.
‫راست میگی.
‫مدام اسمش از دهنم می‌پره.
‫ببخشید. ببخشید.
‫بخورین. ‫همگی، غذاتون رو بخورین.
‫شاید به خاطر تشییع جنازه‌ست.
‫فکر کنم چون ذهنم درگیرشه ‫مدام اسمش رو میارم.
‫آخه خیلی دلم واسه مین‌هوی می‌سوزه.
‫اون هنوز مراسم تشییع جنازه نداشته.
‫شنیدم که خانواده‌اش رو پیدا کردن.
‫یه پدر داره که دوباره ازدواج کرده،
‫ولی اهمیتی نداده.
‫شنیدم خواهرش تنها عضو خانواده نزدیک بهش بوده،
‫ولی حتی اون...
‫پارسال به خاطر مریضی فوت شد.
‫پس...
‫مراسم تشییع جنازه‌اش چی میشه؟
‫منم همینو میگم.
‫اگه خبری نشد، ‫مسئله رو با مدیر گروه کلیسامون در میون می‌ذارم.
‫اگه اینطوری بشه، ‫مجبور می‌شیم کمک مالی جمع کنیم.
‫نه، از گروه داوطلبان کلیسا درخواست نکن.
‫نکنم؟
‫چرا؟
‫جمع‌آوری کمک مالی یا همچین کاری...
‫خیلی طول می‌کشه. ‫مراسم تشییع جنازه‌ باید هرچه زودتر برگزار بشه.
‫مردم ممکنه حرف در بیارن.
‫این بی‌احترامی در حق مرحومه.
‫اگه مشکل پوله، ‫خودمون می‌تونیم حلش کنیم.
‫من هزینه‌اش رو میدم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫معلومه.
‫اون یه مدت توی خونه ما کار کرد.
‫باید تا آخر هواش رو داشته باشیم.
‫حداقل کاریه که ازمون برمیاد.
‫اوه، عزیزم.
‫تو واقعا خیلی...
‫بابت غذا ممنون.
‫کثافتِ نفرت‌انگیز!
‫از دست اون عوضی.
‫بله؟
‫سیون.
‫هر موقع تو دانشگاه می‌بینمش
‫به نظر میاد حالش خوبه.
‫و تکالیفش هم عادی‌ان.
‫همیشه درباره چیزهای پیش پا افتاده می‌نویسه.
‫آره، درسته.
‫توی خونه اونطوری رفتار می‌کنه
‫ولی توی دانشگاه طوری رفتار می‌کنه ‫که انگار هیچی نشده.
‫حتی با دوست‌هاش بسکتبال هم بازی می‌کنه.
‫کانگ.
‫وقتشه دوباره بری هتل.
‫- هتل؟ ‫- آره.
‫به قول معروف، ‫همیشه قبل از هرکاری باید فکر کرد.
‫خیلی مهمه که اول به واقعیت‌ها پی ببریم.
‫وقتشه بریم سر کلاس. ‫بهتره بریم.
‫- به این زودی؟ ‫- بجنب!
‫- می‌بینمت. ‫- باشه.
‫واقعا تو بودی؟
‫سیون.
‫امیدوارم واقعا تو بوده باشی.
‫یکم سوهون، ای عوضی.
‫آخه پسرت
‫چی راجع‌بهت فهمیده؟
‫حق با من بود، آقای هو.
‫در مورد سیون.
‫که اینطور.
‫پس خودش بوده.
‫با التماس کردن به جه‌شیک ‫تونستم اینو گیر بیارم.
‫باشه.
‫بهش پی بردیم!
‫بهش پی بردیم.
‫پس حالا،
‫فقط باید بفهمیم که کیم سیون چی می‌دونه.
‫هی.
‫چرا پکری؟
‫بله؟
‫منظورت...
‫چرا قیافه‌ات اینقدر داغونه؟
‫خب، آخه...
‫آخه چی؟
‫حرف دیگه‌ای داری؟
‫اگه داری، بگو.
‫از بس دارم به سیون فکر می‌کنم ‫ذهنم بهم ریخته.
‫تا همین اواخر،
‫خیلی حس خوشحال کننده‌ای داشت که فهمیدم ‫آقای کیم آدم بدیه.
‫می‌دونی چرا؟
‫سیون یه جورایی آزار دهنده بود.
‫به نظر میومد که اون یه زندگی بی‌نقص ‫و همه‌چیز داره.
‫ولی این روزها که می‌بینمش...
‫گمون کنم واقعا دردناکه که...
‫زجر کشیدن یه دوست رو ببینی.
‫آره، دقیقا.
‫به خاطر همین هم داریم به سیون کمک می‌کنیم.
‫بله؟
‫متوجه نیستی؟
‫اگه بفهمیم که کیم سیون چی می‌دونه،
‫ممکنه بتونیم کمکش کنیم.
‫تا حالا خارج از چارچوب فکر کردن ‫به گوشِت خورده؟
‫تازشم، رفاقت همینه دیگه.
‫لاپوشونی کردن حقیقت ‫همیشه بهترین راه‌حل نیست.
‫بعضی اوقات، پرده‌برداری از حقیقت
‫و اینکه دوستت رو وادار کنی باهاش روبرو بشه ‫می‌تونه به صلاحش باشه.
‫حالا حله؟
‫از الان به بعد،
‫هر موقع مردد بودی،
‫به خودت یادآوری کن که ‫ما داریم به دوستت کمک می‌کنیم.
‫باشه.
‫راستی، آقای هو
‫من یه خبری دارم.
‫خبر؟
‫خواهر سیون، جونگ‌هو ‫یکشنبه داره میاد خونه.
‫تولد آقای کیمه.
‫تولد کیم سوهونه؟
‫سیون خیلی با خواهرش صمیمیه.
‫انگار زیاد هم باهم در ارتباطن.
‫جدی؟
‫پس به تمام حرفایی که
‫وقتی باهم تنهان می‌زنن
‫با دقت گوش بده.
‫یه چیزی توی گفتگوهاشون دستگیرمون میشه.
‫این تکلیف تحقیقاتیِ
‫این هفته‌ست.
‫بیا.
‫حتی...
‫امضات هم باحاله.
‫مثل رمانت.
‫افتخار برای منه.
‫از اون طرف، سیون هیچ علاقه‌ای به کارهام نداره.
‫بیا.
‫بابا کجاست؟
‫آقای افتخاری‌مون؟
‫بابات؟
‫بابات به مراسم تشییع جنازه‌ی مین‌هوی رفت.
‫امروز عصر بعد از انجام یه سری کارهاش برمی‌گرده.
‫مراسم تشییع جنازه‌اش؟
‫از بین این همه روز...
‫پس بالاخره داره برگزار میشه.
‫باعث آسودگیه...
‫که بالاخره می‌تونن تشییع جنازه بگیرن.
‫منم می‌خواستم باهاش برم، ‫ولی بابات گفت خونه بمونم...
‫تو چرا بری؟
‫منظورت چیه که چرا من برم؟
‫منم دلیلی واسه رفتن دارم، غیر از اینه؟
‫آخه منظورم اینه که...
‫من مدتیه که نیومدم خونه. ‫اگه هر دوتون اینجا بودین که...
‫ایناهاش.
‫تازه بیدار شدی؟
‫تو اومدی.
‫سیر خواب شدی، خوابالو؟
‫با اینحال، تونستی قانعش کنی بیاد پایین.
‫چی؟ ‫منظورت چیه؟
‫اون اخیرا خودش رو تو اتاقش می‌زنه،
‫و شبانه‌روز بازی ویدیویی می‌کنه.
‫باید یه خرده دعواش کنی.
‫یون از بچگی همیشه به حرف خواهرش گوش داده.
‫همیشه مثل سایه دنبالش بود.
‫پس باید برم دعواش کنم.
‫هی، بچه پررو.
‫با من بیا. کارت تمومه.
‫پدرت رو در میارم.
‫- بهت گفته بودم که پسر خوبی باشی، نگفتم؟ ‫- بله؟
‫- هی، بچه پررو. ‫- من دیگه بچه نیستم.
‫هی.
‫باشه حالا. ‫تا باباتون میاد خونه شلوغش نکنین.
‫- تکون نخور. ‫- من کلی کار دارم.
‫ول کن. ‫سه، دو...
‫چه بی‌شرم و حیا.
‫تو یه روز خانوادگی ‫رفته تشییع جنازه‌ی اون زن؟
‫از اونجایی که حاضر نبوده مامان رو ول کنه،
‫حتما یکم به خاطر بی‌وفایی عذاب وجدان گرفته.
‫همونطور که شک کرده بودم، ‫جونگ‌هو هم می‌دونه.
‫ولی آخه چطور مامان متوجه همه اینا نشده؟
‫و واقعا می‌خواسته بره تشییع جنازه‌اش؟
‫خدایی داره دیوونه‌ام می‌کنه.
‫نه.
‫بهتر که مامان نمی‌دونه.
‫اگه بخوام روراست باشم،
‫به نظرم مامان هم باید بدونه.
‫بابا چند وقته که به اسم هنر ‫داره بی‌وفایی می‌کنه؟
‫امروز قضیه رو لو بدیم؟
‫- به جهنم که تولدشه. ‫- نه، نمی‌تونی بگی!
‫یکی به حساسی مامان ‫طاقتش رو نداره.
‫یادت نمیاد؟
‫سال‌ها پیش که مامان افسرده بود ‫و قرص خورد
‫تا خودکشی کنه؟
‫حتما مامان فکر می‌کنه من نمی‌دونم، ‫ولی همه‌چیز رو یادمه.
‫ولی اگه از این قضیه خبردار بشه...
‫نه. ‫من از مامان محافظت می‌کنم.
‫باشه، می‌فهمم.
‫به خاطر همین هم دهنم رو بستم.
‫ولی این یکی دیگه خیلی شوکه کننده‌ست.
‫اون تو خونه‌مون کار می‌کرد!
‫بابا خیلی آشغاله.
‫و بدتر از همه اینا، اون تصادف...
‫ولی...
‫مین‌هوی...
‫به خاطر تصادف نمرد.
‫چی؟
‫نتونستم پشت گوشی بهت بگم.
‫پس الان بهم بگو. ‫منظورت چیه؟
‫مین‌هوی...
‫بابا کشتش.
‫چی گفتی؟
‫آخه ببین...
‫جونگ‌هو.
‫سیون.
‫کیم جونگ‌هو.
‫کیم سیون.
‫کانگ، بچه‌ها کجان؟
‫چرا جواب نمیدن؟
‫نمی‌دونم.
‫واقعا مطمئن نیستم...
‫پس میشه تو بیای و یه نگاهی بندازی، کانگ؟
‫جان؟
‫نظرت چیه؟ ‫به نظرت خوبه؟
‫بنا به دلیلی، امسال خودم می‌خواستم کیک رو بپزم.
‫نظرت چیه؟
‫بیشتر تزئینش کنم؟
‫نه، خوبه. ‫از کیک‌های قنادی هم خیلی قشنگ‌تر شده.
‫جدی؟
‫اینطوری فکر می‌کنی؟
‫آره، واقعا.
‫پس من دیگه میرم.
‫به نظرت...
‫روش چی بنویسم؟
‫شاید بهتره یه جمله تولد خاص بنویسم؟
‫امکان نداره.
‫نه، حتما اشتباه دیدی.
‫آره خب، بابا عوضیه ‫ولی همچین کاری نمی‌کنه.
‫نه، خودم همه‌چیز رو دیدم...
‫گفتم نمی‌تونه حقیقت داشته باشه!
‫متاسفانه،
‫تا وقتی من رسیدم ‫بخش مهم گفتگوشون تموم شده بود.
‫قضیه اینه که
‫از بس بازی ویدیویی کردی ‫مخت تاب برداشته.
‫توهم زدی.
‫- ولی... ‫- این حرف رو نزن!
‫یه حقیقت خیلی مهم رو فهمیدم.
‫بهت که گفتم.
‫بعد از تصادف ‫یواشکی تا بیمارستان تعقیبشون کردم.
‫خیلی‌خب.
‫بیا فرضا بگیم که حقیقت داشته باشه.
‫در این صورت،
‫قضیه فقط یه بی‌وفایی جنجالی نمیشه.
‫اینطوری...
‫اعتباری که بابا ساخته،
‫و دنیایی که من تازه توش پا گذاشتم...
‫همش به فنا میره.
‫می‌فهمی؟
‫- جونگ‌هو. ‫- تو...
‫اینو به کس دیگه‌ای هم گفتی؟
‫لی کانگ.
‫به اون گفتی؟
‫چرا باید به کس دیگه‌ای بگم؟ ‫فقط به تو گفتم.
‫باشه، خوبه. ‫پس خوبه.
‫جونگ‌هو.
‫باشه، آره.
‫پس فقط باید دهنت رو بسته نگه داری. ‫همین.
‫خوشبختانه انگار پلیس هم متوجه نشده،
‫پس همه‌چیز ردیفه.
‫جونگ‌هو، تو واقعا...
‫ای کثافت ضعیف.
‫اگه کاری که میگم رو نکنی،
‫می‌کشمت.
‫تلافیش رو سرت در میارم.
‫سیون...
‫دوباره خودش رو تو اتاقش زندانی کرده.
‫یون، چیکار می‌کنی؟ ‫بیا بیرون.
‫جونگ‌هو داره میره.
‫حتی واسه بدرقه‌ی جونگ‌هو هم نیومد بیرون.
‫حالت خوبه، آقای هو؟
‫خب،
‫من الان کلی چیز شوکه کننده شنیدم.
‫اصلا نمی‌دونم از کجا شروع کنم.
‫می‌دونم، مگه نه؟
‫منم مدام داشتم شوکه می‌شدم.
‫روحمم خبر نداشت که اونقدر راز داشتن.
‫الان دیدم به اون خونه ‫نسبت به بار اول
‫خیلی فرق داره.
‫در هر صورت...
‫دوباره برگشتیم سر خونه اول.
‫چیز قطعی‌ای نشنیدی.
‫ولی یه چیزی حتمیه.
‫سیون یه چیزی می‌دونه.
‫و اون روز هم توی هتل بود...
‫درسته. خودشه.
‫اون قطعا در صحنه‌ تصادف بوده.
‫و تا بیمارستان تعقیبشون کرده ‫و یه چیزی دیده.
‫آره.
‫غافلگیر کننده‌ترین بخشش همینه.
‫سیون از کجا می‌دونست که باید به هتل بره،
‫و توی بیمارستان چی دیده؟
‫ولی...
‫اینجاش جالبه که خواهر خودش
‫وادارش کرده دهنش رو ببنده.
‫پس الان لازمه که سیون رو به حرف بیاریم.
‫حالا که حرفش شد، ‫باید اقدامات جدی‌ای انجام بدیم.
‫اقدامات جدی؟
‫به نظرم باید پای خانم آن رو به قضیه باز کنیم.
‫- اونجو؟ ‫- بله.
‫"اونجو"؟
‫اونو هم شخصا می‌شناسی؟
‫اینش مهم نیست.
‫پای اونو به قضیه باز کنیم؟ ‫چطوری؟
‫خب، از اونجایی که از جونگ‌هو چیزی عاید نمیشه ‫فقط خانم آن مونده.
‫و امکان نداره که سیون چیزی به من بگه.
‫بنابراین حقیقت رو به خانم آن می‌گیم
‫تا خودش سیون رو سوال‌پیچ کنه.
‫درحال حاضر، اون هیچی نمی‌دونه.
‫این نقشه خوبی نیست که بتونیم ‫چیزهای بیشتری بفهمیم؟
‫نه.
‫چرا آخه؟
‫یادت نیست که سیون چی گفت؟
‫گفت مامانش قرص خورده بود
‫و چیزی نمونده بود خودش رو بکشه!
‫آدم دلش واسه اون بچه‌ی بیچاره می‌سوزه ‫که اینقدر نگران مامانشه، درست میگم؟
‫با اینحال،
‫این تنها فرصت ما برای فهمیدن حقیقته.
‫حالا تویی که مردد شدی.
‫دلیلش چیه؟
‫به خاطر خانم آنه؟
‫نگران اونی؟
‫- چه ارتباطی با اون داری؟ ‫- ارتباطی نداریم!
‫فقط در سال سوم دانشگاهم ‫باهاش آشنا بودیم!
‫راضی شدی؟ ‫بچه پررو.
‫بگذریم...
‫بعدا مفصل راجع‌به این قضیه حرف می‌زنیم.
‫واسه امروز کافیه.
‫من خسته‌ام. ‫حتما همه‌چیز رو بنویس
‫و تکلیفت رو هرچه زودتر بفرست.
‫- سلام، چه خبر؟ ‫- سلام، استاد.
‫در جریان هستین که امروز ساعت 2 بعد از ظهر ‫قراره یه جلسه علمی برگزار بشه؟
‫- جناب رئیس پرسیدن. ‫- درسته.
‫چون شما فرم‌تون رو ثبت نکردین.
‫باشه، الان می‌فرستم.
‫گفتم باشه. ‫ساعت 2.
‫فقط داشتم از اینجا رد می‌شدم ‫و گفتم می‌تونیم با همدیگه ناهار بخوریم.
‫باشه، عزیزم.
‫از کلاس لذت ببر. ‫باشه.
‫خونه می‌بینمت. ‫خدافظ.
‫تویی.
‫واقعا خودتی.
‫آن اونجو.
‫اونجو.
‫[دستیار آموزشی کیم می‌سو]
‫عزیزم، چرا اینقدر زود اومدی؟
‫معلومه خب، ‫چون دلم برات تنگ شده بود.
‫خوب سر به سر می‌ذاریا.
‫زیادی رمزآلوده؟
‫نه، قشنگه.
‫اونجاست.
‫- درسته. ‫- نظرت چیه؟
‫آره، قشنگه.
‫دیدن غذا خوردن اون بچه‌ها ‫داره گرسنه‌ام می‌کنه.
‫زیادی تاریکه؟
‫نه.
‫غذا چی میل داری؟
‫- گرسنته؟ ‫- آره.
‫چی بخوریم؟
‫پاستا بخوریم؟ ‫یا پیتزا چطوره؟
‫- بیا هر دوشون رو سفارش بدیم. ‫- باشه.
‫یکی اون بالا هم هست.
‫اونجو.
‫حالا چیکار کنم؟ ‫حالا چیکار کنم؟
‫چیکار کنم؟
‫حالا چیکار کنم؟
‫چیکار کنم؟
‫چرا داری با خودت پچ پچ می‌کنی؟
‫تو که هنوز لباس‌هات رو عوض نکردی.
‫یه لیوان نوشیدنی چطوره؟
‫زوجی که امروز آخرین جلسه‌شون بود ‫اینو بهم دادن.
‫گفتن رابطه‌شون خیلی بهتر شده.
‫برای اولین بار که اومده بودن پیشم، ‫خیلی اوضاع بدی داشتن.
‫ولی...
‫بعد از چند جلسه، ‫اوضاع به طور قابل توجهی بهبود پیدا کرد.
‫باعث شد پی ببرم که حرف زدن چقدر مهمه.
‫چرا اونطوری دراز کشیده بودی؟
‫چیزی شده؟
‫خیلی خوب به نظر نمیای.
‫فقط یه خرده خسته‌ام.
‫اون کلاس‌های ادبیاتت رو متوقف کردی؟
‫از اینکه چقدر بهت انرژی می‌دادن خوشم میومد.
‫بهت که گفتم.
‫دیگه انجامشون نمیدم.
‫پس دیگه توی اتاق من هم نمی‌خوابی؟
‫حرفی که...
‫می‌خوای بزنی چیه؟
‫می‌خوام ازت عذرخواهی کنم.
‫اون روز زیاده‌روی کردم.
‫می‌دونی، روزی که رفته بودیم سینما.
‫در اوج عصبانیت پرسیدم که
‫تو نسبت به کیم سوهون ‫عقده حقارت داری؟
‫چیزی که گفتم مدام اذیتم کرد.
‫می‌دونم که...
‫نویسنده‌ها سر این چیزها حساسن.
‫من بهتر از هرکسی می‌دونم...
‫که وقتی نمی‌تونستی بنویسی ‫چقدر کلنجار می‌رفتی.
‫بسه.
‫چرا دوباره داری اینو پیش می‌کشی؟
‫فقط دارم به خاطر اینکه
‫اون روز زیاده‌روی کردم ‫عذرخواهی می‌کنم.
‫چیه؟ کیه؟
‫عزیزم.
‫عزیزم؟
‫هی، این چیه؟ ‫چه عکسیه؟
‫نامه‌ست. ‫از یه نامه عکس گرفتم.
‫امروز عصر یه نامه جدید ‫به خونه تحویل داده شد.
‫نامه؟
‫این چیه؟
‫آدرس فرستنده نداره.
‫فقط اسم تو نوشته.
‫چی؟
‫[کیم سوهون]
‫خوش اومدین.
‫سلام.
‫یون هم خونه‌ست؟
‫بله، از وقتی رسیده خونه ‫داره بازی می‌کنه.
‫پس میشه اینا رو بذاری یخچال؟
‫من میرم به یون سر بزنم.
‫حتما، شما برو. ‫من می‌ذارمشون.
‫ممنون.
‫یون!
‫مامانت اومده خونه!
‫ما پیتزای مورد علاقه‌ات رو از مانگوون‌دونگ آوردیم.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫فقط نامه یه طرفداره. ‫چیز مهمی نیست.
‫نامه یه طرفدار؟
‫یه نامه دست‌نوشته، نه ایمیل؟
‫هر از گاهی پیش میاد.
‫طرفدارهای مسن‌تر از اینجور احساسات‌گرایی خوششون میاد.
‫لعنتی.
‫آقای کیم داشت عجیب رفتار می‌کرد.
‫حتی دست‌هاش هم می‌لرزید.
‫[من فیلم دوربین مداربسته‌ی بیمارستان رو دارم]
‫[ساعت ده امشب] ‫[کنار فواره مرکزی در پارک سونگچانگ]
‫فیلم دوربین مداربسته‌ی بیمارستان؟
‫واقعا وجود داره؟
‫هنوز نمی‌دونم، ‫ولی توی نامه که اینطوری نوشته بود.
‫خیلی‌خب.
‫اگه فیلمش واقعا باشه، ‫حکم تیر خلاص رو داره.
‫ولی کی این نامه رو فرستاده؟
‫کار کیم سیون بوده؟
‫- درحال حاضر اون بهترین حدس ماست. ‫- درسته.
‫کیم سیون پیش خواهرش ‫به بیمارستان اشاره کرده بود.
‫آره، اینم هست،
‫ولی یه اتفاق دیگه هم افتاد.
‫یه اتفاق دیگه؟
‫بله، سر شام امشب.
‫این پیتزافروشی واقعا بهترین روش ‫واسه بیرون کشیدن یونـه.
‫حق با تو بود، عزیزم.
‫چی شده؟
‫فکرت کجاست، عزیزم؟
‫چیزی نشده.
‫حق با توئه. ‫اونجا بهترین پیتزا رو داره.
‫چطوره بعد از شام بریم یه فیلم آخر شبی ببینیم؟ ‫خیلی وقته نرفتیم.
‫فیلم آخر شبی؟
‫یا می‌تونیم فقط بریم یه دوری بزنیم.
‫به نظر لذت‌بخش نمیاد؟
‫حیفه که توی همچین شبی ‫خونه بمونیم.
‫نه، من نمی‌تونم. ‫کار دارم، پس یکم دیگه باید برم بیرون.
‫کار داری؟ چه کاری؟ ‫اینقدر یهویی؟
‫آره، یهو پیش اومد. ‫آقای چوی ازم خواست برم دیدنش، پس...
‫شما سه‌تا برین فیلم تماشا کنین ‫یا دور بزنین.
‫بیخیال. ‫بدون تو که کِیف نمیده.
‫منم امروز نمیام.
‫منم ساعت ده قراره برم پیش دوست‌های هم‌رشته‌ام.
‫تو هم؟ ‫اینقدر یهویی؟
‫یهویی که نیست.
‫خیلی وقته منتظرش بودم.
‫چشم‌های سیون فرق می‌کرد.
‫انگار تصمیمش رو گرفته بود.
‫من الان دارم به مکانی که توی نامه نوشته بود میرم.
‫هی!
‫الان داری میری اونجا؟
‫بدون دستورات من میری؟
‫خودت گفتی...
‫که هر موقع مردد بودم، ‫باید به خودم یادآوری کنم که همه این کارها به خاطر چیه.
‫چی؟
‫دارم میرم اونجا به دوستم کمک کنم.
‫متوجه‌ام.
‫سیون بالاخره شهامت به خرج داده.
‫اگه من شاهد اون صحنه باشم، ‫می‌تونم اطلاعات گیر بیارم.
‫باشه، متوجه‌ام. ‫برو.
‫و همین که تموم شد بهم زنگ بزن، باشه؟
‫بعد یه چیز دیگه.
‫نباید گیر بیفتی.
‫می‌فهمی که، مگه نه؟
‫آره، می‌فهمم.
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫عزیزم.
‫چرا دوباره داری دروغ میگی؟
‫گفتی که کلاس‌هات رو متوقف کردی.
‫بعد اون حرفای عجیبی که زدی چی بود؟
‫منظورت از گیر نیفتی چی بود؟
‫دوباره فال گوش وایسادی؟ ‫چه زشت.
‫زشت؟
‫اگه تو حال خودت نیستی، ‫برو بگیر بخواب.
‫- هی، هو مونو. ‫- بس کن!
‫گفتم بس کن، باشه؟
‫گفتم دخالت بیجا نکن.
‫هیچ می‌دونی که
‫وضعیت چقدر جدیه؟
‫جدیه؟ ‫بازم منظورت یه چیز دیگه‌ایه که من خبر ندارم!
‫آره، همیشه اینطوری بوده.
‫تو همیشه
‫درگیر چیز جدی‌ای بودی که ‫من ازش خبر نداشتم.
‫از همون اول.
‫چون مشغول نوشتن بودی ‫یا چون درگیر بن‌بست نویسندگی بودی.
‫من همیشه اینجا بودم، ‫ولی تو هیچوقت بهم اهمیت ندادی.
‫هیچ می‌دونی...
‫هروقت مشاوره زوجین انجام میدم ‫چقدر حالم می‌گیره؟
‫"مدام باهم صحبت کنین. ‫ارتباط برقرار کردن خیلی مهمه".
‫اینو بهشون میگم، ‫ولی خودم...
‫ما...
‫تویی که هیچی نمی‌دونی.
‫نمی‌دونی چقدر گذشت می‌کنم.
‫چقدر باهات سر کردم،
‫منتظرت موندم،
‫و تحملت کردم.
‫هیچ می‌دونی؟
‫اینقدر غر نزن.
‫یه شونه؟ ‫چه خوب.
‫پس دست‌خالی نیستی.
‫- شونه. ‫- کسی گوشیش رو...
‫[لی کانگ]
‫مشترک مورد نظر...
‫چیه؟
‫نگو که اون بچه پررو...
‫این موقع شب؟
‫آقای هو، من همه‌چیز رو می‌دونم. ‫همه‌چیز!
‫- همه رازهای آقای کیم رو می‌دونم... ‫- ساکت باش!
‫زود باش، بیا داخل.
‫همه‌چیز رو می‌دونم. ‫واقعا میگم.
‫فقط برو داخل.
‫بجنب.
‫زده به سرت؟
‫آخه چطور...
‫چرا این موقع شب اومدی اینجا؟
‫می‌دونی چی شوکه کننده‌تره؟
‫می‌دونی چی میخکوب کننده‌تره؟
‫انگار پاک دیوونه شدی.
‫آقای هو، اون مرد جوون...
‫سیون نبود.
‫سیون نبود!
‫سیون! ‫منم، لی کانگ!
‫هی، وایسا!
‫چی؟ ‫اون مرد جوون...
‫کیم سیون نبود؟
‫نه، خانم آن بود.
‫مامان سیون.
‫آن اونجو.
‫آن اونجو؟
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫اونجو بود؟
‫اونجوی عزیز بود؟
‫اونجو بود؟