‫بعد اینکه موبایلش زنگ خورد، ‫یه‌دفعه همه‌چیز عوض شد.
‫سویون؟
‫سویون!
‫و وضعیت به تعقیب و گریز تبدیل شد.
‫هی، وایسا!
‫خانم آن؟
‫شما...
‫اونجو بود؟
‫اونجوی عزیزم بود؟
‫چطور ممکنه...
‫ولی از همه‌چیز شوکه‌کننده‌تر
‫اینه که اون همه‌چی رو می‌دونست!
‫زنی که فکر می‌کردیم هیچی نمی‌دونه!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫منو تعقیب می‌کردی؟
‫نه، فکر کردم سویون هستی.
‫اینجا چیکار می‌کنی، خانم آن؟
‫سویون؟
‫پس تو همون زن جوونی هستی ‫که رفت هتل؟
‫همونی که پرسید قتل بوده یا نه؟
‫تو هم...
‫رفتی هتل؟
‫اگه رفته باشی هتل، می‌فهمی. ‫یه تصادف ساده بود.
‫و این یه موضوع خانوادگیه. ‫به تو ربطی نداره!
‫چطور به من ربط نداره؟ ‫یه آدم مُرده.
‫می‌دونی که تصادف نبود، ‫توی نامه اومده.
‫«فیلم دوربین بیمارستان دست منه.»
‫اون نامه.
‫تو چقدر...
‫چی می‌خوای؟
‫نه، من چیزی نمی‌خوام. نگران نباش.
‫فقط...
‫می‌خوام حقیقت رو بدونم. همین.
‫و طرف تو هستم.
‫نه طرفِ پلیس.
‫پلیس؟
‫اگه بهم نگی، چاره‌ای واسم نمی‌مونه.
‫واسه اینکه حقیقت مرگ اون مشخص بشه.
‫در نهایت،
‫همه‌چیز رو واسم تعریف کرد.
‫حرف‌های اون خیلی تکون‌دهنده بود. ‫واسه همین دیر کردم.
‫- نمی‌تونستم حرفشو قطع کنم. واسه همین... ‫- باشه.
‫که اینطور.
‫خیلی‌خب. آروم باش.
‫بهتره بشینیم، و بعد تعریف کن.
‫هر چی امروز شنیدی رو بگو.
‫چیزی رو از قلم ننداز.
‫باشه.
‫داستان با...
‫وایسا، صبر کن.
‫از الان به بعد...
‫آروم حرف میزنیم. آهسته.
‫باشه، خب...
‫الو، بله؟
‫واقعا؟
‫باشه.
‫بله، متوجه‌ام.
‫الان راه میفتم.
‫هی، چیکار می‌کنی؟
‫چی شده؟
‫ببخشید. یه مسئله فوری پیش اومده.
‫بعدا زنگ میزنم... نه، فردا.
‫صبر کن، فردا؟ چرا؟
‫چی شده؟
‫اونجو چیزیش شده؟
‫آره؟ چی شده؟
‫نه، به خانم آن ربطی نداره، اما...
‫هی، نمی‌تونی این‌طوری بری!
‫صبر کن.
‫لی کانگ.
‫بهم زنگ بزن.
‫زود زنگ بزن. ‫وقت کردی زنگ بزن!
‫خب در محبثِ
‫رخدادهای ادبی،
‫خودِ رخداد حائز اهمیت نیست.
‫بلکه، تمرکز بر اینه
‫چه آدمی در این رخداد گفته شده درگیر شده
‫و درباره شخصیت اون چه چیزی رو برملا کرده.
‫مردک عوضی. کجایی؟
‫چرا زنگ نزدی؟ ‫و چرا نیومدی کـ...
‫سلام.
‫چرا نیومدی سر کلاس؟ ‫پیغاممو گرفتی زنگ بزن، باشه؟
‫هی، کیم سیون!
‫تو...
‫بله استاد؟
‫تو...
‫می‌دونی لی کجاست...
‫بی‌خیال.
‫می‌تونی بری.
‫اگه طرح و برنامه‌ای
‫برای واحدهای اختیاری جدید عمومی دارید،
‫الان زمان خوبیه مطرح کنید.
‫مدیریت دانشگاه درخواست کرده
‫واحدهای عمومی خاص‌تری رو اضافه کنیم.
‫رئيس؟
‫[لی کانگ]
‫سلام.
‫ببخشید آقا هو. ‫باید زودتر زنگ میزدم.
‫خواب بودید؟
‫نه، بگو.
‫چون زنگ زدید جواب ندادم، ‫عصبانی هستید؟
‫نه، حرفتو بزن.
‫چی شده؟
‫قصه‌اش مفصله.
‫دیروز که بهم زنگ زدن
‫از آسایشگاه بود.
‫تو تکلیفم نوشته بودم ‫که بابام آسایشگاهه، یادت میاد؟
‫به هر حال، زنگ زدن ‫و گفتن که گم شده،
‫الان خارج از شهرم.
‫چی، تو شهر نیستی؟
‫نه، خیلی دورم.
‫خدا رو شکر پیداش کردیم، ‫پس جای نگرانی نیست، اما...
‫بابام یه‌کم آسیب دیده.
‫یه‌مدت باید اینجا بمونم.
‫هی، صحبت‌مون چی میشه؟
‫جانم؟
‫درست میگی.
‫حال بابات چطوره؟ خوبه؟
‫گفتی که به نوشیدنی اعتیاد داشته، درسته؟
‫آره، همین‌طوره.
‫یادتونه.
‫معلومه یادمه.
‫امیدوارم زود خوب بشه.
‫ولی...
‫هی، صحبت‌مون چی میشه؟
‫می‌تونی توی تکلیفت بنویسی؟
‫تکلیف؟
‫با عجله اومدم، لپ‌تاپمو نیاوردم.
‫یا می‌تونی پشت تلفن بگی. ‫الان حرف بزنیم.
‫بیکارم. وقتم آزاده.
‫نه، نمی‌تونم زیاد حرف بزنم.
‫خیلی‌خب.
‫سعی می‌کنم کامپیوتر ‫دفتر آسایشگاه رو قرض بگیرم.
‫نمی‌تونم یه‌دفعه تمومش کنم، ‫ولی هر چی بتونم رو می‌نویسم.
‫ممکنه حدود یک هفته زمان ببره.
‫چی، یک هفته؟
‫کانگ!
‫من باید برم.
‫بابام صدام میزنه. ‫بزودی ایمیل میزنم.
‫هی، لی کانگ! صبر کن!
‫کثافت!
‫چی؟ یک هفته؟
‫یه هفته تمام؟
‫گفت بزودی بهم ایمیل میده. ‫بزودی یعنی کِی؟
‫از دست اون پسره‌ی عوضی.
‫این مردک حالش خوبه؟
‫عوضی مثل دیوونه‌ها رانندگی می‌کنه.
‫چوی دونگ‌جو.
‫حاضر.
‫چوی می‌گیونگ.
‫حاضر.
‫آقای هو. ‫اولین تکلیفم رو فرستادم.
‫سعی کردم حرف‌های خانم آن رو ‫مو به مو بنویسم.
‫خودتو آماده کن.
‫- چوی بوگوم. ‫- حاضر.
‫خب...
‫ببخشید، اما کلاس امروز کنسله.
‫کلاس بعدی‌تون جبرانی‌شو می‌ذارم.
‫ببخشید.
‫کلاس...
‫کنسل شد؟ جدا؟
‫اون پیرمرد حالش خوبه؟
‫بریم کافه اینترنت.
‫استاد، سلام.
‫سوال‌های آزمون نهایی رو ‫کی می‌تونید بفرستید؟
‫استاد؟
‫جریان چیه؟
‫- سلام استاد. ‫- این اواخر چرا عجیب شده؟
‫راستش، من مدت زیادیه خبر دارم
‫که شوهرم به من تعهد نداره.
‫مگه میشه ندونم؟
‫اما...
‫هیچ‌وقت بحثشو پیش نکشیدم ‫و ازش چیزی نپرسیدم.
‫غرورم بهم اجازه نمی‌داد.
‫نمی‌تونم اونو ببخشم.
‫ولی فکر کردم می‌تونم ‫خودمو به حماقت بزنم
‫تا از بچه‌هام محافظت کنم.
‫پس تحمل کردم.
‫به روی خودم نیاوردم.
‫اما...
‫این‌دفعه نمی‌تونستم چشم‌پوشی کنم.
‫اونم تو خونه خودم.
‫توی خونه‌ام، ‫جایی که بچه‌هام زندگی می‌کنن.
‫با آدم‌های بی‌خاصیتی مثل اون خدمتکار.
‫[تست بارداری]
‫چیکار می‌کنی؟
‫این چیه، مین‌هوی؟
‫تو کیف تو چیکار می‌کنه؟
‫چرا...
‫من از کجا بدونم؟
‫هنوز بیداری. چی شده؟ ‫لامپ رو خاموش کنم؟
‫نه، نمی‌خواد.
‫چی شده؟
‫هنوز از دست اون ناراحتی؟
‫بابت دعوایی که داشتید؟
‫نمی‌دونم.
‫یاد خاطرات قدیم افتادم.
‫مین‌هوی
‫بدون اجازه، لباس‌هامو می‌پوشید.
‫دوباره یادش افتادی؟
‫تو که می‌خواستی اون‌ها رو اهدا کنی، ‫چرا گنده‌اش می‌کنی؟
‫شال رو چی میگی؟
‫چرا شال منو دزدید؟
‫وقتی رفتم دنبالش و پرسیدم، ‫گفت ندزدیده.
‫شاید اشتباه کردی.
‫اشتباه کردم؟
‫از اون طرفداری می‌کنی؟
‫کاسه صبرم لبریز شد.
‫باید قبل اینکه یو بویی می‌برد، ‫این ماجرا رو تموم می‌کردم.
‫چی باعث شده آخر هفته،
‫به همچین محله داغونی بیای؟
‫اومدی عذرخواهی کنی؟
‫چرا...
‫دیروز تو کیفت پیدا کردم.
‫خوب می‌دونم یعنی چی.
‫یعنی چی؟
‫جدی میگی؟
‫فکر می‌کنی
‫بچه شوهرتو حامله‌ام، زن؟
‫چی؟
‫زن؟
‫به هر حال اخراج میشم.
‫میگی حتی اینجا هم باید خانم صدات بزنم؟
‫باشه.
‫هر چی دوست داری بگو.
‫ولی این...
‫این چیزیه که می‌خوای؟
‫ببین، زن.
‫نه، اشتباه فهمیدی.
‫مضحکه.
‫تو دیوونه‌ای.
‫پاک عقلتو از دست دادی.
‫گوش کن،
‫زن.
‫این...
‫اصلا به شوهر تو ربطی نداره.
‫زندگی خصوصی منه.
‫منو چی فرض کردی؟
‫باشه.
‫اینکه از یه آدم خرپول حامله بشم ‫و تلکه‌اش کنم، واقعا عالیه.
‫اما شوهر تو نه.
‫فکر می‌کنی اونقدر دیوونه‌ام ‫که با عوضی پلیدی مثل اون دربیفتم؟
‫فکر می‌کنی من مثل اون زن‌هایی هستم ‫که پشت سرت باهاشون می‌گرده؟
‫فکر می‌کنی اون کیه؟ ‫واقعا فکر می‌کنی انقدر تحفه‌ست؟
‫احمق نباش.
‫شوهر تو یه آدم هفت رنگ چندش‌آور بیشتر نیست،
‫یه دزد که دنیا رو فریب میده...
‫و یه بی‌عرضه‌ی بدبخت.
‫تو از هیچی خبر نداری.
‫چی؟ دزده؟
‫منظورت چیه...
‫حرفی که زد خیلی تکون‌دهنده بود.
‫راز شوهرم
‫که هرگز تصور نمی‌کردم.
‫[ادامه دارد...]
‫ادامه دارد. ادامه دارد. ‫همیشه‌ی خدا ادامه دارد.
‫باورم نمیشه.
‫می‌دونستی...
‫مراسم رونمایی کتاب هیونگ‌جونگ پس فرداست؟
‫سونگ‌هوی زنگ زد.
‫آره.
‫به استاد پارک زنگ زدم و گفتم نمیرسم بیام. ‫تو تنها برو.
‫شنیدم کیم سوهون میاد.
‫و دقیقا کیم سوهون چی دزدیده؟
‫دقیقا چه دزدی‌ای کرده؟
‫آره، می‌دونم سرت شلوغه و کار سرت ریخته.
‫پس اول بهم بگو. ‫دلیل داره که می‌خوام بدونم.
‫هی، لی کانگ.
‫لی کانگ؟
‫پسره‌ی عوضی.
‫خب،
‫دزدی اون...
‫امکان نداره.
‫من یه خواهر بزرگ‌تر داشتم.
‫یعنی داشتم.
‫تنها خانواده‌ام بود،
‫اما پارسال سرطان گرفت و فوت کرد.
‫بعد مراسم ختمش فهمیدم
‫که رویای اون...
‫این بود که نویسنده بشه.
‫[به مین‌هوی بگم مریض شدم؟]
‫[روزی که رمانم رو تموم کنم، خوب میشم]
‫[مهمانان نیمه‌شب - سون اون‌هوی]
‫مامان، چی می‌خونی؟
‫چی؟
‫چیزی که خاله‌ات نوشته رو می‌خونم.
‫همیشه دعواش می‌کردم ‫که خودشو تو اتاقش زندانی کرده.
‫فکر کنم داشته این داستان مزخرف رو نوشته.
‫با این‌حال، باید جالب باشه.
‫تا حالا ندیدم چیزی بخونی.
‫عزیزم.
‫اینو واسه ناشر بفرستم؟
‫ناشرها کتاب چاپ می‌کنن، درسته؟
‫کتاب؟
‫ممکنه یه‌کم پول گیرمون بیاد.
‫اونوقت می‌تونم ‫هزینه تحصیل دختر باهوشمو جور کنم
‫و آرایشگاه بزنم.
‫باشه، بفرست.
‫گفتی مردی که واسش کار می‌کنی ‫پول پارو می‌کنه، درسته؟
‫آقای کیم، ببخشید مزاحم شدم.
‫پیش‌نویسی که دفعه آخر به شما دادم.
‫خوندید؟
‫منتظر نشستم اما شما هیچی نگفتید.
‫در مورد چی؟
‫می‌دونید، چیزی که آخرین بار به شما دادم. ‫رمان خواهرمو میگم.
‫گفتم اگه میشه بخونید.
‫اونو میگی.
‫ببخشید.
‫کتاب خودم بزودی چاپ میشه،
‫واسه همین وقت ندارم ‫پیش‌نویس یکی دیگه رو بخونم.
‫باشه.
‫و وقتی کار می‌کنم، تمیزکاری نکن.
‫فکر کردم بار آخر بهت گفتم.
‫پس میشه پس بدید؟
‫می‌خواستم واسه یه ناشر بفرستم.
‫خب،
‫باید همین اطراف باشه.
‫کجا گذاشته بودم؟
‫آخه...
‫تنها نسخه‌ای هست که دارم.
‫باشه.
‫پیداش می‌کنم و بهت میدم.
‫وقتی کتاب شوهرت چاپ شد، فهمیدم.
‫صبر کن.
‫این دیگه چیه؟
‫[چشم‌های خانه]
‫نمی‌فهمم چی میگی.
‫چطور ممکنه هر دو یکسان باشه؟
‫فکر می‌کنی من کودنم؟
‫زن فقیر و بی‌خونه...
‫زنی که دوست داره ‫خونه و زندگی مردم رو نگاه کنه
‫یواشکی وارد خونه یه زوج پولدار میشه ‫که سفر بودن
‫و یواشکی اونجا می‌مونه. ‫کاملا شباهت داره.
‫و اینجا. این قسمت که توی فریزر ‫جنازه پیدا می‌کنه دقیقا یکیه.
‫خانم.
‫خانم؟
‫خانم، منظورت چیه؟
‫این ادعا تو رو توی بد دردسری می‌ندازه.
‫تو در مورد ادبیات چی می‌دونی؟
‫اصلا می‌دونی داستان چیه؟
‫اگه بخوای اتهامات بی‌پایه و اساس بزنی،
‫ازت شکایت می‌کنم.
‫واسم مهم نیست. مزخرف رو بس کن!
‫فکر می‌کنی من بی‌خیال میشم؟
‫انگار حالیت نیست.
‫مدرکی داری که من اثر اونو دزدیدم؟
‫مدرک؟
‫آره.
‫بدون مدرک، هیچ‌کس حرفتو باور نمی‌کنه.
‫آره.
‫مدرک دارم.
‫رمان خواهرم.
‫فایل اصلی‌شو دارم.
‫از اون روز به بعد،
‫شوهرت تو مشت من بود.
‫کافی بود دهنمو باز کنم ‫تا زندگیش نابود بشه.
‫کثافت بدبخت.
‫معرکه‌ست.
‫وای، جدا واقعیه؟ آره؟
‫بهش گفت کثافت بدبخت.
‫اون پاک دیوونه‌ست، نه؟
‫آقای کیم سوهون.
‫کیم سوهون. هی، سوهون!
‫چطور ممکنه نویسنده مشهوری مثل تو ‫رمان یه نفر دیگه رو بدزده؟
‫احمق دیوونه، پاک رد دادی.
‫پس ذاتت واقعیت همین بوده، ها؟
‫خیلی‌خب، بی‌شرف.
‫بذار ببینم
‫چقدر وقیح هستی.
‫سلام منم. من میام. ‫واسه مراسم میام.
‫منظورت چیه؟
‫واسم مراسم رونمایی کتاب استاد پارک میام.
‫چرا یه‌دفعه تصمیمت عوض شد؟
‫فکر کنم فهمیدی.
‫چی رو فهمیدم؟ ‫منظورت چیه؟
‫زن کیم سوهون. ‫اونم قراره بیاد.
‫واسه همین نظرت عوض شده؟
‫چرا زودتر بهم نگفتی؟
‫من پیشنهاد دادم دعوتش کنیم.
‫تو گفتی؟ واسه چی؟
‫خواستم ببینم چطور آدمیه.
‫چرا باید بخوای اونجو رو ببینی؟ ‫چه نقشه‌ای داری؟
‫الان روزهای سختی رو می‌گذرونه.
‫فکرش خیلی درگیره.
‫نه، دروغ میگی.
‫اون هیچ‌وقت چنین کاری نمی‌کنه.
‫اصلا می‌دونی چند تا کتاب نوشته؟
‫چطور ممکنه...
‫اثر یه نفر دیگه رو به همین راحتی بدزده؟
‫گندت بزنن.
‫ببین.
‫اینکه باور کنی واست سخته، ‫یا نمی‌خوای باور کنی؟
‫اینو می‌بینی؟
‫اون عوضی دیروز نزدیک بود منو بکشه.
‫حقیقت داره؟
‫چی؟
‫اینکه فایل اصلی رو داری؟
‫تو روحت. ‫اگه نمی‌خوای باور نکنی، اشکال نداره.
‫می‌تونم رو اینترنت آپلود کنم.
‫پس بده به من.
‫بهم بفروش.
‫کافیه؟
‫اگه می‌دونستم این‌طوری میشه، ‫زودتر بهت می‌گفتم.
‫این شد یه چیزی.
‫اون عوضی
‫آب از دستش نمی‌چکه.
‫دوشنبه بیار خونه.
‫پولتو آماده می‌کنم.
‫الو، بله؟
‫ببخشید؟
‫پلیس؟
‫آخرش هم سرکار نیومد
‫چون یک‌شنبه شب مُرد.
‫بعد از اون روز...
‫چیزهای زیادی عوض شد.
‫واقعا تصادف بود؟
‫اگه...
‫مرگ اون تصادف نبوده باشه؟
‫نمی‌تونستم دست رو دست بذارم.
‫باید ته‌وتوی ماجرای مرگشو درمی‌آوردم.
‫قتل؟
‫تونستم تایید کنم که تصادف بوده،
‫اما باری رو از روی دوشم برنداشت.
‫نه، به گروه داوطلبانه کلیسا نگو.
‫نگم؟ چرا؟
‫جمع‌آوری پول...
‫خیلی زمان می‌بره.
‫مراسم ختم باید فورا برگزار بشه.
‫مردم حرف درمیارن.
‫بی‌احترامی در حق متوفیه.
‫اگه مسئله پوله، ‫خودمون پرداخت می‌کنیم.
‫من میدم.
‫تو پرداخت می‌کنی؟
‫- بدو. ‫- اسمت چیه؟ چند سالته؟
‫نسبت به سنش، خیلی بالغه.
‫یه‌جورایی باعث نگرانیه. ‫حتی گریه نمی‌کنه.
‫الان عاقبت اون چی میشه؟
‫خوشبختانه، تونستیم با مادربزرگش ‫تو آمریکا ارتباط بگیریم.
‫دو ماهه دیگه میره.
‫خوشحال شدم شنیدم
‫کسی رو داره مراقبش باشه.
‫انگار مامان اونسو خوش‌شانس بوده.
‫تونست مراسم تدفین داشته باشه،
‫هرچند که با تاخیر بود، ‫ولی دوستی مثل شما زحمت‌شو کشید.
‫گفتید اونو از کجا می‌شناختید؟
‫اگه امکانش هست
‫این پول رو خرج ‫هزینه سفر بچه به آمریکا کنید...
‫بهش بدهکار بودم.
‫این یه قسمت از بدهی منه.
‫خانم مدیر؟
‫بله؟
‫همه سوال‌ها رو حل کردم.
‫فردا مراسم تدفینه.
‫عکس مامانت رو انتخاب کردی؟
‫چیزی نیست. گریه نکن.
‫چیزی نیست.
‫هی اونسو، مامانت...
‫مامانت...
‫اون، احیانا،
‫یه فایل نداشت؟
‫فلش؟
‫اینو میگی؟
‫مامانم گفت خیلی مهمه
‫و باید مراقبش باشم.
‫این فلش، اونسو،
‫راستش
‫واسه مامانت نیست.
‫واسه منه.
‫منم مثل اون بودم.
‫هیچ فرقی با شوهرم ندارم.
‫یه آدم هفت رنگ و چندش آور.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ تولدت مبارک بابا جون ♪
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫[شوهری فوق العاده و پدری قابل اتکا]
‫همین جا تموم میشه.
‫همه‌چیز تموم شد.
‫تولدت مبارک، بابا!
‫دستتون درد نکنه.
‫ممنون عزیزم.
‫خدای من.
‫[ادامه دارد...]
‫این چیزا کجا با عقل جور درمیاد؟ ‫اصلا چطور ممکنه؟
‫ببین.
‫واضحه می‌دونسته شوهرش چیکار کرده،
‫پس چرا مدرک رو نابود کرده ‫و حتی اجازه داد شوهرش بغلش کنه؟
‫چرا از دست من عصبانی هستی؟ ‫صرفا چیزهایی که شنیدم رو نوشتم.
‫از دستت عصبانی نیستم، بیشعور!
‫اینکه گندکاری شوهر عوضی‌شو ‫لاپوشونی می‌کنه زور داره!
‫آقای هو.
‫حسودیت شده؟
‫چی؟ حسودیم بشه؟
‫عوضی. چطور جرئت می‌کنی!
‫با ماشین من بریم.
‫لباست چندان مناسب نیست.
‫حسابی شیک و پیک کردی.
‫اتفاقا تو حسابی به خودت رسیدی.
‫فکر کنم می‌خوای واسه یه نفر دلبری کنی.
‫چی شده؟
‫معده‌ام درد می‌کنه.
‫از دیروز درد دارم.
‫می‌خوای من رانندگی کنم؟
‫چرا...
‫خونه نمی‌مونی؟
‫چی؟
‫معده‌درد شوخی‌بردار نیست. ‫برو خونه و استراحت کن.
‫من تنها میرم.
‫نمی‌خوای من بیام، نه؟
‫باز شروع شد.
‫فقط نگرانتم، همین.
‫ما که جوون نمیشیم.
‫هر وقت مریض شدیم، باید استراحت کنیم. ‫تنها راه چاره‌ست.
‫باشه.
‫تنها برو.
‫آره. برو.
‫زود میام. ‫تو برو خونه و استراحت کن.
‫و اگه حالت بدتر شد، برو دکتر.
‫اکنون از سخنان استاد پارک هیونگ‌جونگ ‫بهره‌مند خواهیم شد،
‫نویسنده‌ی کتاب طراحی آینده‌ای پایدار.
‫ایشون رو دعوت می‌کنم ‫به روی صحنه تشریف بیارن.
‫لطفا تشویق کنید.
‫ممنون.
‫تعریفِ مجری به‌حدی فوق العاده بود
‫که به وجد اومدم.
‫انتظار نداشتم این همه جمعیت بیاد، ‫ولی به لطف شما، جای خالی نیست،
‫احساس می‌کنم یه نویسنده پر فروش شدم.
‫می‌تونید بگید توهمی‌ هستم ولی خب...
‫سخت کار کردم تا نویسنده محبوبی بشم.
‫- بسیار خب، امروز... ‫- اومدی.
‫می‌خوام از ته‌دل تشکر کنم...
‫هیون‌سوک کجاست؟
‫که برای رونمایی از کتابم تشریف آوردید.
‫- طراحی آینده‌ای پایدار. ‫- امروز نمیان.
‫- یه مسئله فوری پیش اومد. ‫- حمایت شما من رو شرمنده کرد.
‫خیلی ممنون.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫باید زودتر می‌گفتی مریض شدی.
‫نمی‌خواستم نگران بشی.
‫الان خوبم. نگران نباش.
‫بس کن، مگه میشه نگران نباشم؟ ‫می‌دونی چقدر ترسیدم؟
‫لطفا دیگه مریض نشو، باشه؟
‫باشه.
‫وقتی اون راز رو دفن کردم
‫فکر کردم همه‌چیز تموم میشه.
‫اما تموم نشد.
‫یون، چیکار می‌کنی؟ بیا پایین.
‫جونگ‌هو داره میره.
‫چی شده، یون؟
‫حالت خوب نیست؟
‫هنوز بابتِ فوت مین‌هوی ناراحتی؟
‫تا کِی می‌خوای به این وضع ادامه بدی؟
‫منم صبرم حدی داره.
‫بلند شو، کیم سویون.
‫یالا. به حرف مامانت گوش کن!
‫واسش مراسم گرفتن دیگه.
‫تموم شد. کِی قراره ‫دست از این رفتار بچگونه‌ات برداری؟
‫منظورت چیه تموم شد؟
‫تو هیچی نمی‌دونی، مامان.
‫خبر نداری.
‫هیچی نمی‌دونی.
‫اون لحظه بود که همه‌چیز واقعا شروع شد.
‫خدای من!
‫تو...
‫تو اونجا بودی؟
‫دیدم.
‫همه‌چی رو دیدم.
‫اینکه بابا چیکار کرد.
‫نگاه کنید، خونریزی داره! خدای من.
‫می‌تونی حرکت کنی؟
‫- زنده‌ست. ‫- زنده‌ست.
‫لطفا کنار بایستید.
‫بیهوشه. خدای من.
‫خیلی‌خب، بلندش کنیم.
‫سه، دو، بلندش کنید!
‫سه، دو، یک.
‫بریم.
‫مین‌هوی
‫اون لحظه مطمئنا هوشیار بود.
‫لطفا اون ماشین رو تعقیب کنید.
‫بجنب، آقا.
‫وقتی اونو آوردن بیمارستان، هوشیار بود. ‫چی شد؟
‫نمی‌دونم. ‫یه لحظه اومدم بیرون و...
‫- واسه احیا آماده بشید. ‫- باشه.
‫- لطفا رزیدنت رو پیج کن. ‫- الان.
‫نبض نداره. ایست قلبی کرده.
‫احیا رو شروع کنید. الان.
‫احیا رو شروع می‌کنیم.
‫- هر سه دقیقه اپی‌نفرین بزنید. ‫- باشه.
‫- وقتی آماده بودیم، لوله بذارید. ‫- باشه.
‫خب...
‫خب، خدمتکارتون...
‫با دست‌های تو...
‫نه، یون.
‫هنوز نه.
‫هیچی مشخص نیست.
‫نه، ماشین بابا بود. ‫مطمئنم کار بابا بود!
‫بابا اونو کشت.
‫عزیزم.
‫امیدوار بودم نفهمی.
‫مامان.
‫تو چطوری...
‫چند وقته می‌دونی؟
‫یون.
‫الان این موضوع مهم نیست.
‫گریه نکن و به من گوش بده.
‫الان باید بفهمیم
‫بابا واقعا چیکار کرده...
‫به خاطر خودمون.
‫چطوری؟
‫چطوره بعد شام بریم سینما ‫و فیلم سانس آخری ببینیم؟ خیلی وقته نرفتیم.
‫فیلم ببینیم؟
‫یا می‌تونیم بریم دور بزنیم.
‫عالی نیست؟
‫حیفه همچین شبی رو آدم خونه بمونه.
‫نه، نمی‌تونم. برنامه دارم، ‫یه‌کم دیگه باید برم بیرون.
‫تو برو بیمارستان. ‫من میرم پارک.
‫وقتی باباتو دیدم،
‫همه‌چی رو از زیر زبونش بیرون می‌کشم.
‫این وسط، برو فیلم ‫دوربین‌های بیمارستان رو دربیار.
‫فهمیدی؟
‫الو، جونگ‌هو. ‫این وقت شب، وقت زنگ زدنه؟
‫چی؟
‫یون از همه چی خبر داره؟ ‫دقیقا چی می‌دونه؟
‫جونگ‌هو.
‫نمی‌دونم چی میگی.
‫بهتره همدیگه رو ببینیم.
‫رو در رو صحبت کنیم.
‫هی، یون.
‫پیدا کردی؟
‫نگاه کردی؟
‫سویون.
‫یون گریه می‌کرد.
‫گفت فیلم دوربین‌ها به کار نیومده.
‫نقطه‌ی کور بوده، ‫نتونسته چیزی رو ببینه.
‫الان تموم شد. ‫همه‌چیز تموم شد.
‫تمام مدارکی که می‌تونستیم ازش استفاده کنیم ‫تا اعتراف کنه رو از دست دادیم.
‫تقصیر منه.
‫نباید اون فلش رو از بین می‌بردم.
‫نمی‌دونم چطوری تو صورتش نگاه کنم.
‫خیلی ترسناک و وحشتناکه.
‫نمی‌دونم الان چیکار کنم.
‫چطور می‌تونم به زندگی ادامه بدم؟
‫اونجو.
‫چیزی نیست.
‫من بهت کمک می‌کنم.
‫به هر قیمتی شده.
‫نگران نباش.
‫[آقای هو مونو]
‫لی کانگ.
‫خوب گوش کن چی میگم.
‫اون مدرک.
‫می‌تونیم خودمون درستش کنیم.
‫منظورت چیه که...
‫فقط گوش کن، زبون‌نفهم!
‫اون شب، ‫همون شبِ تصادف مین‌هوی.
‫اونو تا بیمارستان تعقیب کردی، درسته؟
‫کیم سوهون رو تا بیمارستان تعقیب کردی.
‫چی؟
‫و اونجا،
‫شاهد همه‌چیز بودی.
‫با چشم‌های خودت دیدی.
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫آقای هو.
‫داستانت...
‫به این شکل تموم میشه.