‫میگی...
‫حقیقت رو جعل کنم؟
‫جعل چیه؟
‫خب، مگه منظورت همین نیست؟
‫من اون‌ها رو تا بیمارستان ‫تعقیب نکردم و چیزی ندیدم.
‫چطور ممکنه دیده باشم ‫آقای کیم به مین‌هوی صدمه میزنه...
‫عوضی!
‫خوب گوش کن.
‫اسم این کار جعل حقیقت نیست.
‫خودِ حقیقته. ‫حقیقت غیر قابل انکار براساس چیزهایی که می‌دونیم.
‫وگرنه کیم سوهون چرا باید ‫بعد از خوندن اون نامه،
‫سروکله‌اش تو پارک پیدا بشه؟
‫این رفتار مهر تاییدی بر جرمیه که مرتکب شده!
‫لی کانگ. داری گوش میدی؟
‫با این‌حال، ‫نمی‌تونم چیزی که ندیدم رو بنویسم.
‫اسم این کار دروغه.
‫مگه خودت چند بار بهم نگفتی؟
‫یه نویسنده باید بی‌طرف باشه ‫و حقیقت رو به شکلی که هست، ببینه.
‫راستگو باش.
‫درسته!
‫آره. می‌دونم.
‫منظورم این نیست که کلاهبرداری کنیم.
‫صرفا داریم یه شکاف کوچیک در حقیقت رو ‫با خیالات‌مون پر می‌کنیم.
‫داستان‌ها در همین خلاصه میشن.
‫قصه‌ای که سودای حقیقت داره.
‫قدرت واقعی داستان‌ها همینه!
‫نمی‌دونم.
‫چرا می‌خوای چنین داستانی بنویسی؟
‫باید ذاتِ واقعی ‫اون کیم سوهون عوضی رو به دنیا نشون بدیم.
‫این وظیفه به دوش نویسنده‌ای هست ‫که از حقیقت باخبره.
‫نه.
‫نمی‌تونم.
‫تازه، دیگه نمی‌تونم چیزی بنویسم. ‫حال بابام خوب نیست.
‫راستشو بگم، ‫هفته خیلی سختی داشتم.
‫اگه می‌خوای، خودت بنویس.
‫چی؟ من؟
‫چطور می‌تونم؟
‫تو نویسنده‌ای، بچه‌جون!
‫چرا که نه؟ ‫تو هم قبلا می‌نوشتی.
‫الان تو نویسنده این داستان هستی، ‫هر کاری می‌خوای انجام بده.
‫ببخشید آقای هو.
‫هی لی کانگ!
‫هنوز حرفم تموم نشده، هی!
‫عوضی، قطع نکن!
‫کثافت نمک‌نشناس!
‫چی گفت؟
‫الان من نویسنده‌‌ام؟
‫من...
‫الان من نویسنده‌ام؟
‫نمی‌تونم هدف و مقصود نویسنده رو بگم.
‫منو به فکر فرو برد،
‫وقتی آدم حرفی برای گفتن نداره، ‫چرا الکی چیزی بنویسه؟
‫به همین شکل زندگی کردن ایرادی نداره.
‫ولی از همه مهم‌تر،
‫باید دوباره جمله‌سازی رو یاد بگیری.
‫خوب نگاه کن، کیم سوهون، بی‌شرف.
‫نشونت میدم.
‫[یادداشت‌هایی از ردیف آخر ‫به قلم هو مونو]
‫آره.
‫خواب نبود.
‫رمان منه.
‫واسه منه.
‫دومین رمانم.
‫خب، ببین کی زنگ زده.
‫- خب، آقای نویسنده تازه‌کار. ‫- آقای هو؟
‫- اول صبح زنگ زده... ‫- چرا جواب نمی‌دادی؟
‫مردک دیوونه، چرا داد میزنی...
‫شعور نداری؟
‫تا صبح داشتم بهت زنگ میزدم!
‫چی؟
‫[لی کانگ - سیزده تماس از دست رفته]
‫چرا؟ چی شده؟
‫آقای هو.
‫واسه چیزی که می‌خوام بگم ‫خودتو آماده کن.
‫آخرین صحنه‌ای که بهم گفتی رو یادت میاد؟
‫صحنه‌ی آخر تو بیمارستان.
‫پایان تلخ‌تری داره، ‫و فکر کنم الان فهمیدم!
‫منظورت چیه پایان تلخ‌تری داره؟
‫نصفه‌شب بیدار شدم ‫و دیدم چند بار گوشیم زنگ خورده.
‫[سویون - دو تماس از دست رفته]
‫دلشوره گرفتم، ‫واسه همین زنگ زدم.
‫مشترک مورد نظر در دسترس...
‫کانگ! لی کانگ!
‫کانگ... کانگ!
‫لی کانگ.
‫کانگ.
‫کانگ، گوش میدی؟
‫بابام می‌خواد منو و مامانمو بکشه.
‫می‌خواد خونه‌مونو آتیش بزنه.
‫اونو بکشه؟
‫اونجو رو؟
‫و خونه رو آتیش بزنه؟
‫آخر پیغامش...
‫خیلی ترسناک بود.
‫آخرین چیزی بود که شنیدم.
‫من خیلی ترسیدم، آقای هو.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫اون بی‌همه‌چیز بالاخره عقلشو از دست داد.
‫سعی داره تمام مدارک رو دفن کنه.
‫فهمیده اونجو از همه‌چی خبر داره.
‫لطفا آقای هو.
‫الان دارم راه میفتم بیام سئول، ‫اما تا برسم چند ساعت میشه،
‫میشه شما الان برید اونجا؟
‫- ببینید که... ‫- آدرس.
‫آدرس رو بفرست.
‫کیم سوهون، عوضی.
‫تا کجا می‌خوای پیش بری؟
‫تا کجا می‌خوای جلو بری، کثافت؟
‫یون...
‫یون کجاست؟
‫بهم بگو.
‫بگو
‫کاری نکردی، نه؟
‫چطور تونستی؟
‫خدا لعنتت کنه!
‫چرا همچین کاری کردی؟
‫چرا سرک کشیدی ‫و همه‌چی رو زیر و رو کردی؟
‫بهتر بود نمی‌فهمیدی.
‫اگه بی‌خیال شده بودی...
‫اون‌طوری...
‫می‌تونستیم تظاهر کنیم ‫شاد و خوشبخت هستیم!
‫نه، عوضی!
‫کیم سوهون، عوضی! نه!
‫این پایان قبول نیست.
‫نه واسه اونجوی من.
‫نه واسه اونجوی عزیزم.
‫بی‌همه‌چیز، می‌کشمت.
‫[خدمات اضطراری]
‫چی؟
‫زود باش سوار شو.
‫شماره پلاک ۶۹۰۴، سرعتت غیر مجازه. ‫بزن کنار.
‫۶۹۰۴، فورا بزن کنار!
‫خوبه. راستش عالیه!
‫پشت سرم بیاید، خب؟
‫دنبالم بیاید!
‫این‌طوری دنیا به ذاتت پی می‌بره!
‫کارت تمومه. ‫کارت ساخته‌ست، عوضی!
‫پلاک ۶۹۰۴، بزن کنار!
‫دیوونه‌ست؟ برو دنبالش.
‫چشم قربان.
‫برید کنار.
‫برو کنار!
‫باید بریم؟
‫- بهتره صبر کنیم. ‫- اکثرا سرکاریه.
‫- کِی زنگ زدن؟ ‫- چیکار می‌کنید؟
‫چرا هنوز ایستادید؟
‫وایسا ببینم، تو گزارش آتیش‌سوزی دادی؟
‫آره، من بودم.
‫منتظر چی هستید؟ ‫باید در رو بشکنید!
‫اون عوضی داخل خونه‌ست، ‫می‌خواد خونه رو آتیش بزنه!
‫هی! کیم سوهون!
‫هی، عوضی!
‫فورا در رو باز کن!
‫در رو باز کن! باز کن!
‫کدوم آتیش، آقا؟
‫چی شده؟ بیمار اورژانسی داریم؟ ‫اینجا چه خبره؟
‫خب، ما هم سوال‌مون همینه.
‫آقا، شاید اشتباه کردید؟
‫اشتباه کردم؟
‫اصلا می‌دونید اون تو چه خبره؟
‫اینجا چه خبره؟ خسته نباشید.
‫- باز کن، عوضی! ‫- آقا.
‫می‌دونید از چند تا چراغ قرمز رد شدید؟ ‫چرا نایستادید؟
‫خوبه، اومدید.
‫پلیس. شما پلیس هستید.
‫فورا این در رو باز کنید!
‫الان موضوع من نیستم.
‫نه، هنوز نمرده.
‫باید اونجو رو نجات بدم. ‫باید اونو نجات بدیم!
‫اونجو نباید بمیره!
‫یالا، فورا در رو باز کنید!
‫شما نویسنده، کیم سوهون رو می‌شناسید؟ ‫آره؟ نویسنده کیم سوهون؟
‫اون عوضی بی‌همه‌چیز ‫که مدام تو تلویزیونه.
‫اون کثافت توی خونه‌ست و داره آدم می‌کشه. ‫می‌فهمید چی میگم؟
‫دارن می‌میرن، عوضی‌ها!
‫در رو باز کنید! ‫فورا در رو باز کنید!
‫- لطفا آروم باشید. ‫- کیم سوهون، کثافت!
‫- آقا. ‫- ما هستیم، لطفا آروم باشید.
‫- آقا، لطفا. ‫- ولم کنید! دارم راستشو میگم!
‫استاد؟ استاد هو مونو؟
‫خونه‌ی من چیکار می‌کنید، استاد؟
‫سلام هو مونو.
‫مونو؟
‫شما مونو هستید، درسته؟
‫جریان چیه؟
‫مونو؟
‫ماجرا چیه؟
‫مونو؟
‫چی شده؟
‫نمی‌دونم چی شده، ‫ولی چطوره بریم خونه و...
‫[لی کانگ]
‫جواب بده.
‫جواب بده، عوضی.
‫یالا، جواب بده.
‫جواب بده، کثافت!
‫جواب بده دیگه!
‫گوشی کوفتی‌تو جواب بده!
‫- کثافت. ‫- شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید...
‫[آقای هون مونو]
‫هی، لی کانگ!
‫وایسا!
‫هی!
‫تو چه مرگته؟
‫وایسا ببینم. باید حرف بزنیم.
‫چی شده؟ هی، وایسا ببینم!
‫عوضی.
‫وایسا!
‫اون عوضی کجا رفت؟
‫عزیزم.
‫چرا چمدون بستی؟
‫لی کانگِ عوضی اینجا بود؟
‫اومده بود اینجا،
‫آره؟
‫اون بی‌شرف اینجا بود؟
‫چی گفت؟
‫چی گفتید؟
‫جواب بده!
‫اون کثافت چی گفت؟
‫اون بی‌شرف روانیه!
‫الان که فکرشو می‌کنم، یه‌کم عجیبه.
‫اصلا چرا اومده،
‫وقتی من خونه نبودم؟
‫پوزخند میزنی؟
‫چرا پوزخند میزنی؟
‫چیزی بین شماست؟
‫تو روز روشن، نوشیدنی خوردید ‫و خوش‌گذرونی کردید؟
‫محاله.
‫تو چنین کاری نمی‌کنی.
‫اون بچه نیست. بزرگساله.
‫خب که چی؟
‫درباره ما خیال‌پردازی کن.
‫تخصص توئه، مگه نه؟
‫ما؟
‫دیوونه شدی؟
‫- چرا یه‌دفعه... ‫- یه‌دفعه نبود.
‫کانگ اومد پیش من،
‫وقتی که زندگی‌تو وقفِ ‫داستان آن اونجو کرده بودی.
‫که اینطور.
‫پس از اول مشغول این کار بوده.
‫منو گول میزد.
‫آره، راستش...
‫کلاس درس واقعی نبود.
‫آقای هو عاشق داستان‌هاست ‫و خیلی زود مجذوب‌شون میشه...
‫اما نمی‌دونه کدوم داستان واقعا مهمه.
‫بعلاوه، تو توی داستان‌های اون حضور نداری.
‫آره، می‌دونم.
‫راستش،
‫خیلی وقته می‌دونم.
‫اما چرا...
‫این چیزها رو به من میگی؟
‫دفعه بعد...
‫جوابتو میدم.
‫چند بار دیگه همدیگه رو دیدیم
‫و دوست شدیم.
‫چی بلغور می‌کنی؟
‫عاشقش شدی؟
‫مهمه؟
‫فقط به همین موضوع اهمیت میدی؟
‫کانگ راست می‌گفت.
‫حتی الان، نمی‌دونی چی بپرسی.
‫چیزی که واقعا مهمه رو متوجه نیستی.
‫خب الان چی مهمه؟ بهم بگو.
‫نه، نمیگم.
‫چون دیگه چیزی بین ما نیست.
‫چی گفتی؟
‫متوجه نیستی؟
‫دیگه با تو زندگی نمی‌کنم.
‫صبرم تموم شد.
‫الان داستان خودمو می‌نویسم.
‫جو هیون‌سوک.
‫هیون‌سوک!
‫هیون‌سوک، نرو.
‫تو رو خدا نرو، جو هیون‌سوک.
‫نرو.
‫یعنی چی...
‫چی شد؟
‫چی...
‫بله؟
‫مونو، یه اتفاق وحشتناک افتاده!
‫انجمن دانشکده رو دیدی؟
‫مثل بمب ترکیده.
‫انجمن چی شده؟
‫بهم بگو.
‫خب، نمی‌دونم چطوری توضیح بدم...
‫زود باش، چی می‌خوای بگی؟
‫واسم بخون.
‫باشه. چند خطشو می‌خونم.
‫«استاد هون مونو من رو مجبور کرد ‫یک داستان افترا آمیز
‫درباره نویسنده کیم سوهون بنویسم.»
‫«حسادت اون رو کور کرده بود،
‫با هدف تخریب اعتبار کیم سوهون
‫اطلاعات ساختگی و جعلی منتشر کرد.»
‫«وقتی به نیتِ وان پی بردم، ‫تلاش کرد با پیشنهاد
‫لو دادن مسابقه برنامه‌نویسی ‫رشوه بده تا دهنمو ببنده.»
‫«وقتی دیگه زیر بار زور نرفتم،
‫اثر من رو دزدید، ‫و ادعا کرد اثر خودشه...»
‫خب، این نکات اصلیش بود.
‫به‌طور ناشناس پست شده،
‫و حتی هشدار داده که بزودی رمان رو ‫به‌عنوان مدرک رو سایت می‌ذاره.
‫موضوع اینجاست،
‫بازدیدش بالا میره... اوج گرفته.
‫و مردم کامنت می‌ذارن.
‫مونو.
‫ماجرا چیه؟ ‫حقیقت نداره، درسته؟
‫رمانم.
‫رمانم کجاست؟
‫رمانم چی شده؟
‫رمانم کجا رفته؟
‫رمانم.
‫رمانم کجا رفت؟ ‌رمانم.
‫لی کانگ، عوضی. ‫رمان منو دزدیدی؟
‫چطور جرئت کردی ‫به رمانم دست بزنی.
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد.
‫- چی؟ ‫- لطفا دوباره تماس بگیرید.
‫عوضی.
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد.
‫عوضی!
‫کثافت! بی‌همه‌چیز!
‫بی‌شرف!
‫رمانمو دزدیدی...
‫حق نداری! بی‌شرف. نه.
‫بی‌همه‌چیز!
‫لی کانگ.
‫بی‌همه‌چیز!
‫چرا باید...
‫چرا باید همچین کاری با من کنی؟
‫چرا من؟
‫هفته‌ی گذشته، گزارشی از اتهامات جنجالی
‫علیه یکی از اساتید ‫دانشگاه‌های برتر سئول پخش کردیم.
‫- خودشه، درسته؟ ‫- پستی در یک انجمن آنلاین ادعا کرده بود
‫دانشجویی را تحت فشار گذاشته ‫تا رمانی برای بدنام کردن کیم سوهون بنویسد.
‫امروز، متن کامل این رمان به همراه ‫هویت استاد در فضای مجازی منتشر شد،
‫که این موضوع موجی از ‫جنجال گسترده‌تر را به همراه داشته است.
‫نکته‌ی حتی تکان‌دهنده‌تر ‫درباره این رمان این است
‫که به‌طور مداوم کیم سوهون را به‌عنوان ‫یک مجرم خون‌خوار و روان‌پریش به تصویر می‌کشد.
‫خودش نمی‌تونه بنویسه، ‫اون‌وقت بقیه نویسنده‌ها رو خراب می‌کنه.
‫[جای زباله تو سطل زباله‌ست!]
‫در واکنش به این موضوع، ‫وکیل کیم سوهون اعلام کرده
‫که در حال پیگیری شکایت هستند،
‫ زیرا آن را افترا‌ی آگاهانه ‫و سنگین می‌دانند.
‫در همین راستا، دانشگاه
‫تصمیم به تشکیل کمیته انضباطی گرفته است.
‫اکنون نگاه‌ها به این دوخته شده ‫که چگونه این شرایط را مدیریت خواهند کرد.
‫یه دانشجو شما رو فریب داده؟
‫واقعا توقع دارید باور کنیم؟
‫واقعا فکر می‌کنید می‌تونید این مسئله رو
‫با بهونه‌های پوچ و واهی حل کنید؟
‫برای آبروی لطمه‌خورده‌ی دانشگاه ‫چه پاسخی دارید؟
‫تحقیرآمیزه.
‫دانشگاه ما هر روز تیتر خبر ‫اخبار و یوتوب میشه...
‫سوابق تدریس اخیر شما نشون میده ‫کلاس‌های زیادی رو لغو کردید
‫و در جلسات هیئت علمی شرکت نداشتید.
‫اما مهم‌ترین موضوع
‫اینه که سوال‌های آزمون برنامه‌نویسی رو لو دادید.
‫به هیچ‌وجه قابل قبول نیست.
‫مسئله این نیست که صلاحیت تدریس دارید یا نه. ‫کاری که انجام دادید جرم محسوب میشه!
‫استاد.
‫اینجا رو نگاه کنید، استاد هو مونو.
‫مشاجره داشتید؟ خدای بزرگ.
‫لی کانگ در حال حاضر مرخصیه،
‫و شما گفتید حتی شماره‌ی اون رو ندارید.
‫باشه.
‫فرض بگیریم که لی کانگ شما رو فریب داده.
‫اگه حقیقت داره،
‫فکر می‌کنید
‫چرا اون دانشجو چنین کاری کرده؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم چرا...
‫این بلا رو سرم آورده.
‫عوضی، انقدر زنگ نزن. اشتباه گرفتی!
‫خیلی وقت گذشته، آقای هو.
‫لی کانگ هستم.
‫واست ایمیل فرستادم. ‫لطفا نگاه کن.
‫بی‌شرف.
‫اون بی‌همه‌چیز پیام داده؟
‫[آقای هو، آخرین تکلیف من]
‫آقای هو.
‫حالت خوبه؟
‫شنیدم دربه‌در دنبال من می‌گشتی.
‫درک می‌کنم. ‫حتما سوال‌های زیادی واست پیش اومده.
‫اینو می‌نویسم تا صبرت رو جبران کنم.
‫این... این آخرین تکلیف منه.
‫اون روز رو یادت میاد،
‫دوازده سال پیش رو میگم.
‫دوازده سال پیش؟
‫تا کِی می‌خوای قهر باشی؟
‫نزدیکیم.
‫می‌تونستی تنها بیای.
‫چرا منو اذیت می‌کنی؟
‫اذیت شدی؟
‫فکر کردم تغییر محیط ‫باعث بشه حالت خوب بشه.
‫این اواخر کلافه بودی، ‫چون کارت کند پیش میرفت.
‫اگه یه‌کم بری بیرون و قدم بزنی، ‫شاید به بن‌بست ذهنیت کمک کنه.
‫دیگه رسیدیم به بهزیستی.
‫خب...
‫اصلا اونجا چیکار کنم؟
‫نیازی نیست کاری کنی.
‫وقتی من کار می‌کنم، ‫قدم بزن و کتاب بخون.
‫بعدش میریم یه غذای خوشمزه می‌خوریم.
‫چی؟
‫چی شد؟
‫[راننده تازه‌کار]
‫عزیزم، میشه پیاده بشی؟
‫چرا حواست به جاده نیست؟
‫چیکار کنیم؟
‫پنچر کردیم؟
‫اکه یکی از دوستان‌تون جواب داد ‫و شما هم جواب رو بلد بودید،
‫می‌تونید برچسب «منم بلدم» رو اضافه کنید.
‫و وقتی خط بینگو رو تکمیل کردید،
‫داد میزنید: بینگو!
‫بینگو!
‫برای مثال، میوه محبوب‌تون چیه؟
‫- لیمو. ‫- هندونه.
‫هندونه؟ خب...
‫حوصله‌ام سر رفت.
‫خانم؟
‫بله؟
‫این کار اجباریه؟
‫دوست نداری، مجبور نیستی.
‫اگه علاقه نداری، ‫می‌تونه بقیه رو تماشا کنی.
‫باشه؟
‫چند سالته؟
‫چرا آدم بزرگ‌ها همیشه ‫همین سوال رو می‌پرسن؟
‫تو چند سالته، آقا؟
‫لطفا بگو. چند سالته؟
‫هشت سال.
‫چرا نمی‌خواستی...
‫مشاوره بگیری؟
‫خیلی مسخره بود؟
‫همیشه می‌خوان ‫درباره بابا و مامانم حرف بزنم.
‫اذیت میشم.
‫درباره بابا و مامانت حرف بزنی؟ ‫مثلا چی بگی؟
‫گفتم نمی‌خوام درباره‌شون حرف بزنم.
‫اگه با هر کسی درباره اون‌ها حرف بزنم،
‫مامان و بابام ناراحت میشن.
‫واقعا؟
‫خب،
‫به جای صحبت در مورد بابا و مامانت...
‫بلند شو. ‫از این پایین نمی‌تونی اون‌ها رو ببینی.
‫نگاه کن. ‫اون اردک‌ها رو می‌بینی؟
‫نظرت چیه...
‫در مورد اون اردک‌ها حرف بزنیم؟
‫- اردک؟ ‫- آره، اردک.
‫خیلی‌خب، نگاه کن.
‫اون بچه اردک کوچولو رو می‌بینی؟
‫می‌بینی؟
‫تویی.
‫و اون اردک ‌بزرگ‌تر که جلو هست رو می‌بینی؟
‫اردک بزرگ‌تر مامان توئه.
‫و کنار اون، بابای تو میشه.
‫و خب،
‫سعی می‌کنیم درباره خانواده اردک حرف بزنیم.
‫این‌طوری...
‫اسمش داستان میشه.
‫داستان؟
‫آره، داستان.
‫چرا...
‫اون بچه اردک...
‫اذیت می‌شد؟
‫و...
‫چرا الان عصبانیه؟
‫چون دلش واسشون تنگ شده.
‫مامان اردکی.
‫بابا اردکی.
‫هر روز.
‫چون...
‫هر شب دل تنگ اون‌هاست.
‫به لطف اون، اون پسر بچه
‫معنای داستان رو یاد گرفت.
‫به لطف داستان خانواده اردک،
‫تونست درباره بابا و مامانش حرف بزنه
‫بعد اینکه مدت‌ها تو دلش پنهان کرده بود.
‫بابا اردکی...
‫خیلی قوی بود.
‫اون لحظه در قلب پسر بچه حک شد.
‫برای اولین بار ‫از وقتی به یتیم‌خونه اومده بود،
‫احساس می‌کرد واقعا بدون هیچ مقاومت ‫یا گاردی سفره دلشو باز کرده.
‫و کجا رفتن؟
‫بابا اردکی یه وانت داشت.
‫وقتی بچه اردک می‌خندید،
‫مامان اردکی هم خنده‌اش می‌گرفت.
‫بچه اردک خیلی خوشحال بود.
‫از شما تشکر می‌کنم ‫که این همه راه رو تشریف آوردید.
‫خواهش می‌کنم.
‫به هر حال باید برای کارورزی خودم ‫این کار رو انجام می‌دادم.
‫من باید از شما تشکر کنم ‫که با من تماس گرفتید.
‫دیگه رفع زحمت می‌کنم.
‫سفر بخیر.
‫- ممنون. ‫- ممنون که تشریف آوردید.
‫خانم؟
‫عه، تویی.
‫آقا معلم کجاست؟
‫آقا معلم؟ عه!
‫خب، باید همین اطراف باشه.
‫واسه چی؟
‫حالت خوبه؟
‫الان یه اتفاق عجیب افتاد.
‫اون پسر بچه‌ای بود ‫که باهاش حرف میزدی؟
‫دیدم صحبت می‌کردید.
‫الان اومد پیش من
‫و آدرس تو رو پرسید،
‫گفت می‌خواد واسه نامه بنویسه.
‫فکر کردم از هم‌صحبتی با تو خیلی لذت برده.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫در مورد چی حرف میزدید؟
‫و تو آدرس رو بهش دادی؟
‫آره. پسر بامزه‌ای نیست؟
‫اسمش لی کانگه.
‫چرا آدرس دادی؟ ‫عجب بدبختی دارم!
‫فکر کردم صحبت خوبی داشتید.
‫منظورت از خوب چیه؟
‫اون حرف میزد و منم گوش می‌دادم.
‫ازش پرسیدم ببینم می‌تونم ‫الهام بگیرم یا نه،
‫اما پدر و مادرش تو تصادف وانت کشته شدن.
‫بگذریم، همون داستان غم‌انگیز قدیمیه. ‫چیز جدیدی نیست.
‫منظورت چیه چیز جدیدی نیست؟
‫چرا میگی داستان غم‌انگیز؟
‫همه این بچه‌ها گذشته سختی داشتن.
‫خب که چی؟
‫داستان باید جذاب و گیرا باشه.
‫باید یه چیز خاص باشه ‫تا ازش داستان دربیاد.
‫بگذریم، بی‌خیال. بریم دیگه.
‫اگه نامه نوشت، ‫خودم راه ارتباطی‌مون رو قطع می‌کنم.
‫بجنب. سوییچو بده. من رانندگی می‌کنم.
‫[دانشگاه یونسئو، استاد هو مونو]
‫[دانشجویان ورودی دانشگاه یونسئو، خوش آمدید]
‫[دفتر استاد، هو مونو]
‫دفتر بخش کجاست؟ ‫شاید یه طبقه‌ی دیگه باشه؟
‫از اون‌طرف بریم.
‫عه؟ هو مونو؟
‫این ترم، اصول نگارش رو با اون برداشتم.
‫شنیدم باید ازش فاصله بگیری. ‫کلاس‌های اون خیلی سخته.
‫یه چیز جالب. استاد هو مونو ‫با بابام هم‌دانشگاهی بودن.
‫نکته‌ی جالبش می‌دونید چیه؟
‫وقتی دانشجو بودن، ‫از مامانم خیلی خوشش می‌اومده.
‫و سر کلاس اصول نگارش، ‫به بابام خیلی حسودی می‌کرده.
‫یه بار اتفاقی شنیدم بابا و مامانم ‫درباره این موضوع حرف میزنن.
‫از مامانت خوشش می‌اومده؟ ‫چقدر دنیا کوچیکه.
‫تو عضو برنامه‌نویسان یونسئو هستی؟ ‫هدیه خوش آمدگویی ورودی‌هاست.
‫من کیم سویون هستم، ورودی ۲۰۲۵. ‫رشته علوم اطلاعات و دانش‌شناسی. تو چی؟
‫لی کانگ هستم، ورودی ۲۰۲۵. ‫مهندسی الکترونیک می‌خونم.
‫یون. بچه‌ها؟ ‫بیاید یه چیزی بخورید.
‫- نوش جان. ‫- وای.
‫- دستتون درد نکنه! ‫- ممنون.
‫- قیافه‌اش که خوشمزه‌ست. ‫- نوش جان.
‫راستش،
‫خدمتکاری در کار نبود.
‫کلاس ما تموم شد.
‫تموم شد!
‫چی...
‫خدای من!
‫- خدای من! ‫- تصادف شد؟
‫نه، خونریزی داره. عجله کنید!
‫اون‌موقع حرفت یادم اومد.
‫برای اینکه یه داستان شکل داستان بگیره،
‫باید یه چیز خاص باشه.
‫خودشه.
‫مین‌هوی‌ـه.
‫چی گفتی؟
‫اون آقای کیم‌ـه.
‫کجاست؟
‫اون مرد...
‫آقای کیم‌ـه؟
‫بابای سویونه؟
‫اون تصادف...
‫یه اتفاق پیش‌بینی نشده بود.
‫آقای کیم!
‫- رئيس چوی. ‫- خانم!
‫- مراقب باشید. ‫- خوبه.
‫- چیکار کنیم؟ ‫- ایشون تو انتشارات کار می‌کنن!
‫- من همراهش میام. ‫- وحشتناکه!
‫خوش آمدید...
‫آقای هو.
‫و بعلاوه، ‫اون اتفاق پیش‌بینی نشد رخ داد.
‫ولی به خاطر مطالعات ما،
‫فکر می‌کنم وظیفه‌ی من ‫به‌عنوان استاد تو اینه...
‫از اون نقطه به بعد، نویسنده‌ی این داستان
‫همیشه تو بودی.
‫بچه.
‫چرا این‌روزها آشفته‌ای؟
‫چیزی ذهنتو مشغول کرده؟
‫باید یه کاری کنم.
‫ولی آخرشه.
‫شغل پاره‌وقتت خسته‌ات کرده؟
‫اگه آره، عزیزم،
‫مجبور نیستی بیای ملاقاتم.
‫چرا همیشه میای؟
‫اگه نمی‌خوای منو ببینی، پس زود خوب شو.
‫آقای مدیر، برای من،
‫نقش والدینم رو دارید.
‫پدر و مادر من هستید.
‫محض رضای خدا، بچه‌جون.
‫من سال‌ها پیش ‫از مدیریت بهزیستی استعفا دادم.
‫و خب...
‫داستانت به کجا رسیده؟
‫بی‌شرف!
‫خوب گوش کن. ‫اسم این کار جعل حقیقت نیست.
‫خودِ حقیقته. ‫حقیقت غیر قابل انکار براساس چیزهایی که می‌دونیم.
‫[یادداشت‌هایی از ردیف آخر ‫به قلم هو مونو]
‫رمان منه.
‫واسه منه.
‫دومین رمانم.
‫خب...
‫داستانت به کجا رسیده؟
‫داستانت...
‫خاص و ویژه‌ست؟
‫باورم نمیشه.
‫دلیلش همین بود؟
‫همه این‌ها به خاطر اون بود؟
‫به همین دلیل بود؟
‫لعنت بهت!
‫عوضی.
‫داستانت...
‫بالاخره...
‫خاص شد؟
‫فاوست.
‫پس هنوز آثار کلاسیک طرفدار داره.
‫اگه بدونی چطور نوشته شده، ‫بیشتر علاقه‌مند میشی.
‫میشه سیزده هزار وون.
‫می‌دونم.
‫بیشتر از شصت سال،
‫دائما در حال تکمیل و بازنویسی بود.
‫دوست دارم
‫کلاس‌های ادبیات‌مون رو ادامه بدیم.
‫الان یه داستان دارم ‫که واقعا دلم می‌خوام بنویسم.
‫چه داستانی؟
‫ادامه دارد...