‫[خانۀ قشنگم]
‫[تام و جری] ‫[مجلۀ ونتی فر]
‫[هر ماه ۱۳۰ دلار]
‫[آموزش اسب‌سواری]
‫[ماجراجویی در شرق]
‫[نمایشگاه سیار قطب‌نمای کیهانی] ‫[سفری به شرقِ اسرارآمیز]
‫[ماجراجویی در شرق]
‫[تعطیل است]
‫وای!
‫و در آخر، می‌رسیم به باارزش‌ترین قطعۀ نمایشگاهمون...
‫قطب‌نمای کیهانی...
‫که می‌گن قدرت بی‌نهایتی داره.
‫طبق افسانه‌ها، آخرین باری که ارباب ققنوس، ‫اسطورۀ جنگ، بازش کرد...
‫کلاً غیبش زد.
‫از اون‌موقع تا حالا، ‫با اینکه برای جهانِ هستی خیلی حیاتیه...
‫جادوی این طلسم هنوز برنگشته.
‫اینکه چطور قطب‌نما رو می‌شه فعال کرد...
‫معماییه که تا به امروز جوابش رو پیدا نکردیم.
‫[نحوۀ استفاده از کپسول]
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫[شهر طلایی، شرق باستان]
‫نیروی کمکی خیلی زود رسید.
‫قطب‌نما مال من می‌شه!
‫این دیگه چیه؟ اون قطب‌نمای منه!
‫چشمام!
‫دستۀ موش‌ها، اون قطب‌نما رو برام بیار!
‫ارباب، واقعاً یه گربه از آسمون برامون فرستاده شده؟
‫پس اسطوره‌ها این‌شکلی هستن.
‫- اونجا رو! یه پیشی! ‫- چی شده؟
‫اون یارو، حساب هیولا رو رسید.
‫- اژدها رو شکست داد. ‫- آره شکستش داد، خودم دیدم.
‫- اون یه‌جور اسطوره یا قهرمانه؟ ‫- مطمئنی؟
‫حرکت!
‫[نمایشگاه سیار قطب‌نمای کیهانی] ‫[سفری به شرقِ اسرارآمیز]
‫- نگاه کنید، یه پیشی! ‫- دیدم که از آسمون افتاد.
‫پس حتماً اسطورۀ آسمانیه.
‫اسطورۀ گربه‌ای!
‫به گربۀ قهرمان ادای احترام کنید! ‫اون محافظ شهر طلاییه.
‫نجات پیدا کردیم.
‫ارباب، قطب‌نـ...
‫هیس!
‫دوستت داریم، گربۀ قهرمان!
‫♪ خوش اومدی، خوش اومدی ♪
‫♪ سلام گرم از ما زمینی‌ها ♪
‫♪ خوشحالیم که اینجایی. دیگه هیچ ترسی نداریم ♪
‫من اون گربه رو نمی‌شناسم...
‫ولی برای برگردوندن قطب‌نما از آسمون اومد.
‫انگار خدا هنوز دوستمون داره.
‫قهرمان آسمون‌ها، هیولا رو شکست داد...
‫و قطب‌نما رو به‌موقع برامون آورد.
‫ارباب، بالأخره می‌تونیم برگردیم خونه.
‫تخم‌مرغ؟
‫از وقتی که یه تغییراتی داشتم، ‫هر وقت خیلی هیجان‌زده می‌شم تخم می‌ذارم.
‫تا وقتی می‌تونی ازش لذت ببر.
‫به‌زودی یه ققنوس می‌شی.
‫آهای تامی.
‫شهروندهای اون پایین رو می‌بینی؟
‫می‌میرن برای ما.
‫از نظر اونا ما اسطوره‌ایم! ‫پس اون کارت رو دربیار،
‫اون کلاه کوچیکِ نگهبانی‌ت رو هم بردار ‫قبل از اینکه لو بری!
‫[تامِ نگهبان] ‫[کارآموز]
‫نکنه ترجیح می‌دی جری تمام غنیمت‌ها و...
‫زرق‌وبرق‌ها رو برای خودش برداره؟
‫[تامِ نگهبان] ‫[کارآموز]
‫ارباب، این یه‌جور تاجه؟ بوی عجیبی می‌ده.
‫- نمی‌تونم این زبان و نمادها رو بخونم. ‫- عجیبه.
‫از زمان تبعیدمون...
‫یعنی از زمان جابه‌جایی‌مون، که ۳۰۰ سال پیش بود،
‫شرط می‌بندم بهشت خیلی عوض شده.
‫ما دوتا یه‌کم احساس بی‌خبری می‌کنیم.
‫قبل از اینکه برگردیم، ‫بگو چه خبر از اون بالا.
‫الان چی مُد شده؟
‫ارباب، چرا هیچی نمی‌گه؟
‫به نظرت داره ما رو امتحان می‌کنه؟
‫این چوب‌دستی کل بدنم رو مورمور می‌کنه.
‫سانی، مؤدب باش.
‫به مهمون عزیزمون برش گردون.
‫این سلاح برای موجوداتِ فانی نیست.
‫من ارباب ققنوس هستم. ‫رئیس نگهبانان پشت‌بام.
‫باعث افتخارمه که برای کمک به من...
‫این‌همه راه از بهشت اومدی.
‫راضی به زحمت نبودیم.
‫ارباب، خوبی؟
‫اینم سوارِ قابل‌اعتمادِ منه.
‫یه ققنوس با پوششِ یه مرغِ گُنده.
‫نظرت چیه سوار شی؟
‫بریم یه گشتی توی شهر طلایی بزنیم؟
‫وقتی برگشتیم هم یه مهمونیِ خوشامدگویی می‌گیریم.
‫توی این پرواز ‫نمی‌تونی خوراکی همراه خودت بیاری.
‫سانی، زاندر، تدارکات رو شروع کنید و حسابی مایه بذارید.
‫- حله، وقتِ مهمونیه! ‫- حله، وقتِ مهمونیه!
‫امروز جشنوارۀ فانوس‌هاست.
‫و حالا که تو اومدی اینجا دیدنمون...
‫کلی دلیل برای جشن گرفتن داریم.
‫اون معبد طلایی رو می‌بینی؟ من مدیر اونجام.
‫از اونجا کل شهر رو زیر نظر داریم.
‫شبانه‌روز، همیشه سرِ پُستیم.
‫دریاچۀ طلایی.
‫وقتی گل‌های بهاری باز می‌شن، ‫مردم از سرتاسر دنیا میان.
‫منظرۀ زیباییه، مگه نه؟
‫اینم از دروازه.
‫و خندقمون هم توی کل قلمرو، بزرگ‌ترینه.
‫شهر طلایی اینو در کمتر از صد سال ساخته.
‫تحسین‌برانگیزه، نه؟
‫و اینم مرکز شهر، خیابون فانوس.
‫بهترین جا برای وقتایی که می‌خوای خوش بگذرونی.
‫قربان، باید محکم بچسبی.
‫اون یه خوراکیه؟
‫[واحد پول شهر طلایی]
‫قطب‌نما!
‫آهای، پیشی!
‫ترمز کن! یواش!
‫قربان!
‫مجسمۀ جدید ارباب.
‫این اسطورۀ خوش‌تیپ کیه؟
‫ای وای! فکر کنم خودِ خودم باشم.
‫مجسمۀ امسالِ ارباب...
‫- خیلی زشت و زننده‌ست؟ ‫- اصلاً شبیه‌ش نیست.
‫نه، دقیقاً کپیِ منه.
‫این چیزه شبیه منه، نه؟
‫آفرین! آفرین!
‫آفرین!
‫تو باید قهرمان جدید شهر باشی.
‫اینو ببین.
‫قربان! قربان! قربان!
‫اون وسط اجرای یه نمایشه!
‫این «جید»‌ـه، شاگرد موردعلاقه‌م.
‫فکر نمی‌کردم انقدر به اپرای پکن علاقه داشته باشی.
‫حالا که انقدر طرفدارشی، ‫نظرت با یه اجرای دونفره چیه؟
‫من باهات هم‌خوانی می‌کنم.
‫حله رئیس، من می‌رم.
‫تو همین‌جا بمون.
‫توی روزِ روشن، شانسِ پیروزی‌مون خیلی کمه.
‫اون کوچولوی پشمالوی بی‌ادب دیگه کیه؟
‫آفرین!
‫خاله، می‌دونی این مال کدوم اپراست؟
‫هی، این خیلی حرکتِ کثیفی بود.
‫آفرین!
‫نور خورشید! می‌سوزونه!
‫هی رئیس، بسپرش به ما.
‫مراقب باش!
‫قربان، اینجا امن نیست. من از قطب‌نما محافظت می‌کنم.
‫آره! بگیرش!
‫پشت سرت!
‫بگیر که اومد!
‫آفرین! آفرین!
‫حالا فهمیدم. اجرای آزمایشیه.
‫اپرای «بانی خرگوشه» در مقابل «دافی داک».
‫آره. آره.
‫آفرین!
‫از همگی خیلی ممنونم.
‫واقعاً شرمنده‌ام کردید. خیلی لطف دارید.
‫انگار یکی افتاده دنبالم.
‫دنبال من نه، دنبال قطب‌نما.
‫ساعت ۳ عصره. باید دست بجنبونیم.
‫ببخشید که میزبانِ خیلی خوبی نبودم.
‫جشنواره به‌زودی شروع می‌شه، ‫ضیافت‌تون هم همین‌طور.
‫کیک‌های هلویی‌تون رو بگیرید! ‫تازه و داغ از تنور در اومده.
‫- من گربۀ قهرمانم. ‫- نه، من گربۀ قهرمانم!
‫کاردستیِ کاغذیِ گربۀ قهرمان!
‫آب‌نبات گربۀ قهرمان! طعمِ ویژه. ‫داره تموم می‌شه.
‫تابلوی گربۀ قهرمان!
‫جنّ‌ها رو دور می‌کنه، ‫اگه نکرد بیاید پولتون رو پس بگیرید.
‫کیک‌های هلوییِ داغ!
‫♪ درود بر گربۀ بزرگ! ما رو از شرّ موشِ بزرگ حفظ کن! ♪
‫برات از خوراکی‌های شهر طلایی...
‫یه ضیافتِ حسابی تدارک دیدیم.
‫نوش جان.
‫[ما عاشق تام هستیم]
‫می‌بینم که بعضیا خیلی به خودشون مغرور شدن.
‫قربان، به لطفِ شما ‫داره روی صورتم چروک‌هایی می‌افته که قبلاً نبود.
‫یه‌موقع به خودت آسیب نزنی.
‫من پوست حساسی دارم.
‫برات یه نوشیدنیِ ترکیبیِ کمیاب از هلوی بهشتی آوردم.
‫لطفاً یه مزه بکن.
‫این میوه از درختی میاد ‫که هر ۳۰۰۰ سال یه‌بار شکوفه می‌ده.
‫با یه جرعه، یه گربۀ کاملاً جدید می‌شی.
‫- و تضمین می‌کنیم که دیگه نگران هیچی نمی‌شی. ‫- و تضمین می‌کنیم که دیگه نگران هیچی نمی‌شی.
‫اگه هلوی بهشتیه، چرا من تا حالا امتحانش نکردم؟
‫چون هلوی بهشتی نیست
‫فقط آبمیوۀ هلوئه ‫که با یه‌کم سنبل‌الطیبِ قوی قاتی شده.
‫وقتی شُل و بی‌حال شد، قطب‌نما مال خودِ خودمون می‌شه.
‫برو بالا.
‫می‌بینم که کنار نوشیدنی، خوراکی هم داری.
‫بفرما قربان. یکی دیگه برات می‌ریزم.
‫خیلی شیرینه. خودت رو کنترل کن، سانی.
‫روز تموم شد. اَبَرموش وارد می‌شود.
‫کلاس شروع شد. این براتون درس عبرت می‌شه!
‫درسِ‌ت رو گرفتی، ولگرد؟
‫حالا می‌رسیم به تو...
‫انگار داری از گشنگی می‌میری.
‫برات یه تیکه کیک هلویی که قبلاً پختم، نگه داشتم.
‫یه گاز بزن.
‫رفیق، از اینکه ببینم به کسی زور می‌گن متنفرم.
‫از این به بعد، خودم زیر پر و بالت رو می‌گیرم.
‫بیا.
‫وقتشه بریم خونه.
‫پدربزرگم همیشه می‌گفت، اگه می‌خوای اوج بگیری، ‫خودت رو بسپر به جریانِ باد.
‫باد رو دنبال کن! بلند شو و پرواز کن!
‫خوش اومدی. حالا دیگه یکی از مایی.
‫بیا. می‌خوام یه چیزی بهت نشون بدم.
‫سال‌ها طول کشید تا این کلکسیونِ گنج رو جمع کنم.
‫خیلی باسلیقه‌ای. در موردت درست فکر می‌کردم.
‫سرنوشت ما رو بی‌دلیل به هم نرسونده.
‫این آثار، شکوه و عظمتِ گذشتگان رو بهمون نشون می‌دن.
‫ولی این روزها کلاً فراموش شدن.
‫کسایی که توی تاریخ اثرگذار بودن
‫همونایی‌ان که مثل ما جرئتِ نوآوری دارن.
‫می‌دونی شهر طلایی بیشتر از هر چیزی به چی نیاز داره؟
‫به تو.
‫به تو و اون مغزِ فوق‌العاده‌ت.
‫متأسفانه، سرنوشت بیشتر از همه ‫دوست داره با باهوش‌ترین‌هامون بازی کنه.
‫تازه، همیشه یه راهی برای دست‌گذاشتن ‫روی نقطه‌ضعف‌هامون پیدا می‌کنه.
‫بچه که بودم، درست مثل تو یه آرزویی داشتم.
‫تا همین ۳۰۰ سال پیش!
‫خیلی کُندی. نتونستی بزنی بهم.
‫مارمولکِ کوچولو. یالا، بیا اینجا. من اینجام.
‫حالا طعم قدرتِ قطب‌نمای کیهانی رو بچش.
‫کمکم کنید!
‫چشمام داره می‌سوزه.
‫دُمم...
‫دُمم! دُمم!
‫از اون روز به بعد، نور خورشید برام غیرقابل‌تحمل شد.
‫مجبور شدم برم زیرِ زمین، و توی تاریکی نقشه بکِشم.
‫تا اینکه... اینو پیدا کردم.
‫هدیۀ سرنوشت به من.
‫قدرتِ آسمون‌ها، فقط در دستان افرادی مثل ماست که ‫می‌تونه به بهترین شکل استفاده بشه.
‫تا محقق کردنِ سرنوشتمون فقط یه قدم مونده بود.
‫ولی اون گربۀ احمق، با پنجه‌های کثیفش چنگ زد بهش...
‫و ازش استفاده کرد تا یه قهرمانِ قلابی بشه.
‫در صورتی که اول تو پیداش کردی.
‫با هر منطقی که حساب کنی، ‫تویی که لیاقت قطب‌نمای کیهانی رو داری.
‫♪ سال‌های سال ♪
‫♪ فکر می‌کردن بهمون نیاز ندارن ♪
‫♪ ولی الان متوجه می‌شن ♪
‫♪ که چه نابغه‌هایی رو نادیده گرفتن ♪
‫♪ وقتش رسیده ♪
‫♪ نمی‌ذارم نعمت‌های بهشتی، دست اونا باشه ♪
‫♪ باید به من برسه ♪
‫♪ اون قطب‌نما رو لازم دارم ♪
‫♪ اونا می‌دونن که ما احمق نیستیم ♪
‫♪ هیچ‌وقت جلوی نگهبان‌های پشت‌بوم تعظیم نمی‌کنیم ♪
‫♪ بهترین ابزارها رو در اختیار داریم ♪
‫♪ تا یه کودتای بزرگ و باشکوه راه بندازیم ♪
‫♪ اَبَرموش و دستۀ موش‌هاش ♪
‫♪ تاریخ رو از نو می‌نویسن ♪
‫می‌دونی، به نظرم خیلی از هدیۀ کوچیکمون خوشش میاد.
‫به افتخارِ خودمون، رفیق.
‫صدای اون طبل‌ها یعنی جشنواره...
‫- شروع شده! ‫- شروع شده!
‫وای، خیلی قشنگه.
‫وای.
‫صبر کن، قربان.
‫حیفه برنامۀ بعدی رو نبینی.
‫ارباب!
‫صندلی‌های ویژه آماده‌ان.
‫ما نمی‌ذاریم هر گربۀ خیابونی‌ای اینجا بشینه.
‫یالا، وقتِ نمایشه!
‫قربان، حواست باشه کجا پا می‌ذاری.
‫قربان، بیرونِ دیوارهای قلعه رو هم ‫شما نورپردازی کردید؟
‫سانی، نمی‌تونستی پنج ثانیۀ دیگه صبر کنی، بعدش اینو بگی؟
‫سانی، اون مجسمه قضیه‌ش چیه؟ مجوز داره؟
‫خبر بد! اینجا چیزی ثبت نشده.
‫پس دروازه‌ها رو ببندید. راهشون ندید.
‫- از قبل بسته‌ان. ‫- ارباب، اون داره می‌ره.
‫بهمون امضا بدید!
‫- وای، مجسمۀ گربۀ قهرمانه. ‫- عجب عظمتی داره.
‫- خیلی بزرگه! ‫- معرکه‌ست!
‫لابد از بهشت اومده.
‫تا حالا ارابۀ جشنواره به این بزرگی ندیده بودم.
‫اون نورها رو ببین!
‫حیرت‌انگیزه.
‫فقط گربۀ قهرمان می‌تونه همچین مجسمه‌ای داشته باشه!
‫- اونا سایه‌بازی‌ان؟ ‫- آره نمایش سایه‌بازیه.
‫شارلاتان! اون قطب‌نما مال منه!
‫دستۀ موش‌ها، شرّ این شیاد احمق رو کم کنید.
‫به برادر جدیدمون کمک کنید انتقامش رو بگیره.
‫فرار کنید!
‫چطور جرئت کردن اونو بندازن؟
‫سانی، زاندر، برید ببینید چه خبره.
‫- اطاعت! ‫- اطاعت!
‫برادر، برای هدیۀ واقعیِ من آماده شو.
‫دیوونه شدی؟ نمی‌خوای انتقامت رو بگیری؟
‫این موشِ ترسوی کوچولو رو ببندید.
‫گرفتمش رئیس.
‫پرواز کنید!
‫- اوضاع از کنترل خارج شده! ‫- بیا از شهر محافظت کنیم. یالا.
‫- ببین! زنده‌ست! ‫- نمُرده.
‫کی تو رو بست؟
‫چطور از اون سقوط جون سالم به در بردی؟
‫فانوسِ باارزشم!
‫راهشون دادی تو، رژه رو خراب کردی و...
‫به مردم‌مون آسیب زدی.
‫دقیقاً چه نقشه‌ای تو سرته؟
‫صبر کن ببینم...
‫اون کجاست؟ با قطب‌نما چی‌کار کردی؟
‫فاجعه‌ست!
‫مگه تو رو نفرستادن که ما رو نجات بدی؟
‫چطور ممکنه همچین اتفاق‌هایی بیفته؟
‫چون معلوم شد که اون یه اسطورۀ آسمانیِ واقعی نیست.
‫اشیای بهشتی نابودشدنی نیستن!
‫ارباب، ردپا پیدا کردیم.
‫بوی موش به مشامم می‌خوره.
‫اونجا رو! یه ابزار عجیب.
‫جای پنجه. «ققنی»... ‫(ققنی: مخفف ققنوس)
‫قطب‌نما رو اون موشِ شرور دزدیده. ‫می‌ریم دنبالش.
‫اون قطب‌نمای گربه‌ست. چرا انقدر مهمه؟
‫اون صاحب اصلی‌ش نبود.
‫وسیله‌ای از بهشته، با قدرت خیلی زیاد!
‫اگه بیفته دست افراد نااهل، همه‌مون تو خطر می‌افتیم.
‫شما دوتا، از شهر محافظت کنید.
‫- اطاعت! ‫- اطاعت!
‫اینکه یه اسطورۀ واقعی هستی یا نه، برام مهم نیست...
‫فقط برام مهمه که دروغگو نباشی.
‫اشتباهِ بزرگی کردی، موش.
‫می‌تونستیم با هم جریانِ تاریخ رو عوض کنیم.
‫ترسیدی؟
‫این گرما رو حس می‌کنی؟
‫پشیمونی فایده‌ای نداره. ‫الان دیگه التماس کردن هم نجاتت نمی‌ده.
‫تماشا کن! این قلبِ شهر طلاییه.
‫کاخِ «آئو جیائو».
‫[کاخ آئو جیائو] ‫[نماد شهر طلایی]
‫قطب‌نمای کیهانی، باز شو!
‫این دیگه چیه؟ چه خبره؟
‫بگو مشکل چیه. باز نمی‌شه.
‫مگه شما احمق‌ها ‫باهاش به اژدهای مکانیکیِ من شلیک نکردین؟
‫پس حتماً می‌دونی چطوری باز می‌شه.
‫رازش چیه؟ بهم بگو، بگو، بگو!
‫آره، آره، همینه!
‫انرژی بیشتر!
‫الان که وقتِ وایستادن نیست!
‫بالأخره دورۀ اَبَرموش هم فرا رسید.
‫- دنیا رو فتح می‌کنیم! ‫- دنیا رو فتح می‌کنیم!
‫ببین، خودشه.
‫جشنواره‌مون به گند کشیده شد. ‫عجب جشن سال نویی بود!
‫اون پرنده‌ها خیلی وحشی‌ان، ‫حتی اونم نمی‌تونه جلوشون رو بگیره.
‫این‌همه هیولا از کجا پیداشون شد؟
‫هنوز تموم نشده. ‫تنها چیزی که نیاز داریم یه قهرمانِ واقعیه.
‫آقای گربه. آقای گربه.
‫اون اَبَرموش شرور، دوستم جری رو دزدیده.
‫باید نجاتش بدی! خواهش می‌کنم!
‫تو گربۀ قهرمان منی!
‫می‌خوای کمک کنی. ایول!
‫ارباب خیلی وقته رفته و خبری ازش نیست. ‫باید بریم پیداش کنیم.
‫یه‌کم دیگه صبر کن. برمی‌گرده.
‫آره، بهمون گفت از شهر محافظت کنیم.
‫شما از دستور اطاعت کنید.
‫نمی‌دونم بی‌رحم‌اید یا بزدل.
‫ای مزاحم. چی می‌خوای؟
‫به اندازۀ کافی گند نزدی؟ کیش! گم شو! برو پِی کارت!
‫می‌خوای نجاتش بدی؟ اونم تنهایی؟
‫ارباب همیشه بهمون می‌گفت کارِ درست رو انجام بدیم.
‫اون گربه اون‌قدر شجاعت داره که بره دوستش رو نجات بده.
‫ما اون‌قدر شهامت نداریم که بریم به ارباب کمک کنیم؟
‫چی‌کار کنیم؟ از دستوراتِ ارباب پیروی کنیم؟
‫دیگه طاقت ندارم!
‫هی، می‌خوای سوار شی؟
‫پیاده هیچ‌وقت به اونجا نمی‌رسی.
‫- محکم بچسب! ‫- پرواز می‌کنیم!
‫اون پایین!
‫فکر کنم اون‌توئه. ارباب!
‫اگه کفشش رو از دست داده باشه، یعنی ارباب مُرده!
‫من نمی‌میرم! نامیرا هستم.
‫فقط چون خودم می‌خواستم، افتادم توی این تله.
‫مگه بهتون نگفتم از معبد طلایی محافظت کنید؟
‫چرا تا اینجا دنبالم اومدید؟
‫ایدۀ جید بود. شرمنده‌ام.
‫برگردید شهر طلایی. از معبد محافظت کنید.
‫اطاعت! همین الان.
‫- شنیدید که چی گفت. ‫- نرید!
‫اول ما رو از اینجا دربیارید.
‫- اطاعت. ‫- اطاعت.
‫تله یکی دیگه رو هم گرفت.
‫تقصیر ققنی بود.
‫ببینم، چرا اونم دنبالتون اومد؟
‫اومده تا دوستش رو نجات بده.
‫دوستش؟ مگه کلاه‌بردارها هم دوست دارن؟
‫اینجا خیلی خطرناکه. همه‌تون باید زودتر برگردید شهرمون.
‫آخه نگران شماییم.
‫- آره! به نیروی کمکی نیاز دارین. ‫- آره! به نیروی کمکی نیاز دارین.
‫آماده‌ایم. منتظر دستورات شماییم، قربان.
‫خواهش می‌کنم! ‫شما فقط دست‌و‌پا‌گیر می‌شید!
‫ارباب، دشمن اعلام جنگ کرد.
‫حمله!
‫- صبر کنید! ‫- نمی‌ترسم! نمی‌ترسم!
‫ادامه بدید، عضلانی‌های کوچولوی من.
‫پدال بزنید.
‫واینستید!
‫تا پای جون، پدال می‌زنیم.
‫تخته‌گاز! با تمام توان!
‫بزنید دندۀ آخر!
‫قلبتون داره بوم‌بوم می‌کنه. ‫جریان برق رو وصل کنید.
‫یک، دو، سه، چهار...
‫پنج، شش، هفت، هشت...
‫چرخ‌هاتون رو بچرخونید ‫تا خنده روی لب‌های این موش بمونه.
‫رئیس! ببین! مهمونِ ناخونده داریم!
‫اون نگهبان‌های کم‌عقلِ پشت‌بوم اومدن.
‫چقدر طول کشید تا برسن.
‫بیاید حساب این پشت‌بوم‌گردها رو برسیم.
‫وقتشه قدرت‌های اَبَرموش رو بهشون نشون بدیم.
‫یواش! صبر کن!
‫هی! مواظب تله‌ها باش.
‫حتی باهوش‌ترین افراد هم توشون گیر می‌افتن...
‫صداش خیلی بد بود.
‫اَبَرموش بالأخره حکومت می‌کنه! ‫اَبَرموش بالأخره حکومت می‌کنه!
‫خواب‌های خوب ببینید!
‫دود رو تنفس نکنید!
‫زود باشید، از این‌طرف!
‫اون خوراکیِ توی قفس، همون دوستیه که می‌خواد نجاتش بده؟
‫زود باشید، پخش شید!
‫اصلاً خوب نیست. قدرت‌هام کار نمی‌کنن!
‫ارباب، چرا انقدر خوابالو شدم؟
‫می‌دونستم! اون دود سمّی بود.
‫منو یادت میاد، ارباب ققنوس؟
‫بیا بیرون! این بازی‌های کثیف رو بذار کنار.
‫می‌بینم که اصلاً عوض نشدی.
‫[۲۰۰ سال قبل]
‫ارباب ققنوس...
‫با اینکه من فقط یه جَوَندۀ ساده‌ام...
‫آرزو دارم یه روز نگهبان پشت‌بام بشم...
‫و با اختراعاتم از شهرمون دفاع کنم.
‫اینو ببینید، دوستان.
‫پردۀ دودِ من.
‫وقتی کسی پاشو روش بذاره، توی صورتش می‌ترکه.
‫این عینک‌ها، عینک‌های نظارتیِ چندزاویه‌ای هستن.
‫بهت این امکان رو می‌دن ‫که تمام جهات رو ببینی.
‫این دستگاه حتی از اونم خفن‌تره. انرژیش رو از...
‫اینا یه مشت ترفند مسخره‌ست. ‫فقط به دردِ سرگرم کردنِ بچه‌ها می‌خوره.
‫ترفند مسخره؟
‫احمق، حالا ببینیم دربارۀ ‫ترفندهای مسخرۀ من چی می‌گی!
‫قطب‌نمای کیهانی!
‫وقتشه این قضیه رو یه‌بار برای همیشه تموم کنیم.
‫ارباب!
‫هورا!
‫از قفس‌های شوک‌دهندۀ جادویی‌م لذت می‌برید؟
‫وقتی توی این تله افتادید، دیگه زنده بیرون نمیاید.
‫نه، قطب‌نمای من!
‫- دستۀ موش‌ها، اونا رو برام بیارید! ‫- اطاعت!
‫جایی تشریف می‌برید؟
‫نذارید در بره.
‫اونجاست!
‫بگیریدش!
‫احمق‌ها، از بغل دوره‌ش کنید. ‫حملۀ گازانبری!
‫فکر کردین می‌تونین فرار کنین؟
‫باید بهشون کمک کنیم!
‫قطب‌نما اونجاست!
‫کیش و مات!
‫خب، حالا مگه چیه؟ یه قطب‌نما که این حرف‌ها رو نداره.
‫اون‌قدرها هم مهم نیست.
‫بی‌خیالش شو.
‫مثل ابرهای آسمون، بگذر.
‫زندگی یعنی عشق و محبت...
‫وایستا ببینم، دارم چی می‌گم؟
‫شما احمق‌ها شتر دیدین ندیدین! ‫حالا حمله کنین!
‫ققنی، چی‌کار کردی؟
‫چرا اون موشه داره پرواز می‌کنه؟ من فقط تخم گذاشتم.
‫داری تخم‌های خیلی خاصی می‌ذاری. حالا بازم تخم بذار!
‫تخم‌های خاص می‌ذارم!
‫ارباب فکر می‌کنه من خاصم!
‫ارباب، به اندازۀ کافی استرس ندارم.
‫حالا همه‌چی به تو بستگی داره، ققنی.
‫اگه به تخم گذاشتن ادامه ندی...
‫همه‌مون ضایع می‌شیم.
‫- همه‌چی به من بستگی داره. ‫- هی، به خودت زیاد فشار نیار.
‫عیبی نداره. من آمادۀ مرگم.
‫محاله ترسو و بزدل بمیرم!
‫چون مرغم و تخم می‌ذارم، دلیل نمی‌شه شجاع نباشم! ‫این‌طوری نمی‌میرم.
‫بگیرید که اومد! بیشتر! بیشتر!
‫خوشتون اومد؟ بازم هست.
‫آخیش، جیگرم حال اومد.
‫خوشتون اومد؟ هنوز کلی دیگه تو راهه.
‫نه، این کار رو نکن!
‫ای خائن کثیف!
‫تخم‌العاده بود!
‫ببینید چه بلایی سرشون اومد!
‫خروجی اونجاست!
‫یوهو!
‫سفت بچسب.
‫عه، عجب!
‫زاندر، همۀ انگشتام سر جاشونه!
‫این...؟
‫قطب‌نماست!
‫دوستانِ من، ازتون ممنونم.
‫از این به بعد، شهر طلایی امن و امانه.
‫شهر طلایی امنه! شهرمون امنه!
‫بالأخره شهر طلایی امن شد!
‫خونه‌مون رو نجات دادیم.
‫حالا که دارم می‌رم، ‫کم‌کم داره دلم برای اینجا تنگ می‌شه.
‫منم همین حس رو دارم.
‫ارباب! بالأخره یه کار درست ‫برای شهر طلایی انجام دادیم.
‫حالا دیگه آسمانی‌ها ارزش ما رو می‌فهمن.
‫آره. قطعاً همین‌طوره. بدون شما از پسش برنمی‌اومدیم.
‫ارباب هماهنگ می‌کنه ‫که از بهشت بهتون پاداش بدن.
‫فقط صبر کنید تا ببینید.
‫دیدین؟ تا ریسک‌های بزرگ نکنیم، ‫پاداش‌های بزرگ نمی‌گیریم.
‫کارِ تیمی یعنی همین!
‫- خیلی‌خب. ‫- «ارباب ققنوس...
‫قاتلِ اژدها و اسطورۀ سقوط‌کرده،
‫فانی‌ها را مجروح ‫و قطب‌نمای بهشت را گم کردی.
‫بنابراین تبعید می‌شوی تا ‫از شهر طلایی محافظت کنی
‫و نگهبانِ معبدش باشی.
‫فقط در صورتی که قطب‌نما را پیدا کنی ‫و به رستگاری برسی...
‫می‌توانی باری دیگر در مقام اسطوره ‫به بهشت برگردی.
‫۳۰۰ سال وقت داری، ‫وگرنه باید برای همیشه در تبعید به سر ببری.»
‫این جیده، شاگردِ موردعلاقه‌م.
‫داری برای اجرای بعدی تمرین می‌کنی؟
‫این آواز مال کدوم اپرا بود؟ اصلاً کی این شعر رو نوشته؟
‫روزِ سختی بود.
‫- برمی‌گردیم معبد و استراحت می‌کنیم. ‫- ارباب!
‫قطب‌نما رو فقط برای این می‌خواستین ‫که بتونین برگردین بهشت؟
‫می‌خواین ما رو اینجا تنها بذارین؟
‫پس اینجا مأموریت نداشتین. ‫تنزل درجه گرفته بودین.
‫ارباب.
‫چرا به ما نگفتین؟
‫کلاً ۳۰۰ سال بود.
‫اصلاً وقت نکردم توضیح بدم.
‫تازه، من اصالتاً اهلِ بهشتم.
‫دلتنگی برای شهر و خونه، چه ایرادی داره؟
‫ارباب، بازم بهمون سر می‌زنین؟
‫هر جا که باشه، بازم هواتون رو داره.
‫توی بهشت، می‌تونم از خدا بخوام...
‫نعمت‌های بیشتری براتون بفرسته.
‫این‌طوری برای شهر طلایی بهتره، نه؟
‫ولی من خیال می‌کردم تیمِ خیلی خوبی هستیم.
‫نبودیم؟
‫شما چطور می‌تونید از اینکه فقط ‫نگهبان‌های سادۀ معبد هستید، راضی باشید؟
‫برنده‌ها پله‌های ترقی رو بالا می‌رن. ‫بازنده‌ها ازش سقوط می‌کنن.
‫واقعاً راضی هستید بهتون بگن ‫«عجیب‌الخلقه‌های مسخرۀ روی پشت‌بوم»؟
‫ببینید...
‫از عصبانیت یه چیزی گفت. جدی نگیرید.
‫سانی، بابای تو، اژدهای دریا، بهترین دوستِ اربابه.
‫همیشه هواتو داره.
‫زاندر، تو شریف و درستکاری.
‫می‌دونه که شهر رو به خوب‌ کسی می‌سپره.
‫و جید...
‫ارباب از همه بیشتر تو رو دوست داره. ‫از بچگی بزرگت کرده...
‫- مثل بچۀ خودش. ‫- ققنی...
‫وقت داره تموم می‌شه.
‫باید بریم.
‫روی پشت‌بومِ معبد یه‌سری هدیه هست، ‫از طرفِ ارباب.
‫با نور هفت ستاره و درخششِ ماه کامل،
‫قدرتِ الهی را هدایت کن و به مقصد برسان.
‫پردۀ بهشت، کنار برو!
‫ققنی، بالأخره رسیدیم خونه!
‫قربان، توی این قطب‌نما خبری از شکلاتِ کاراملی نیست.
‫ارباب، یالا، بیدار شو!
‫ارباب، بیدار شو دیگه!
‫کجاییم؟ مگه برنگشتیم بهشت؟
‫فرمانروای آسمان‌ها گفت ما هنوز به رستگاری نرسیدیم.
‫دوباره پرتمون کردن روی زمین.
‫ققنی، الان ساعت چنده؟
‫یه‌کم از ساعت دوازده رد شده.
‫نه، امکان نداره. قطب‌نما کجاست؟
‫اینو ببین. حتماً یه مشکلی پیش اومده.
‫می‌بینی؟
‫تا ساعت دوازده خیلی مونده. آره...
‫ولی ارباب...
‫با نور هفت ستاره و درخششِ ماه کامل،
‫قدرتِ الهی را هدایت کن و به مقصد برسان.
‫پردۀ بهشت، کنار برو!
‫پردۀ بهشت، کنار برو! کنار برو!
‫- ارباب، از ساعت دوازده گذشته. ‫- کنار برو! یالا دیگه!
‫کی گفته؟ هنوز برای یه تلاشِ دیگه وقت هست.
‫- پردۀ بهشت، کنار برو! ‫- ارباب!
‫داری چی‌کار می‌کنی؟ بذار برگردم بهشت.
‫ولی دیگه وقتی نمونده.
‫- واقعاً؟ کی گفته؟ ‫- تموم شد!
‫- اینو کی بهت گفته؟ ‫- ولش کن!
‫ارباب! قطب‌نما رو پس گرفتم، ‫دقیقاً همون‌طور که می‌خواستی!
‫پس چرا هنوز نمی‌ذاری بیام توی بهشت؟
‫من مادرزادی یه اسطوره بودم.
‫این نشون نمی‌ده که از همون اول ‫به رستگاری رسیده بودم؟
‫لعنت به این قطب‌نمای خراب! ۳۰۰ ساله دنبالتم!
‫- ۳۰۰، ۳۰۰، ۳۰۰! ‫- تو رو خدا، ارباب.
‫اصلاً کار نمی‌کنی!
‫به‌دردنخور! به‌دردنخور!
‫برو گمشو!
‫خیلی هم بد نیست. ‫نه مأموریتی داریم، نه کاری.
‫آره، رفیق، همینه. همه‌چی رو بی‌خیال شو. ‫مثل ابرهای آسمون، بگذر.
‫سلام. امسال آتیش‌بازی معرکه بود.
‫ارباب ققنوس. سلام!
‫منم. دندون‌طلا. پولدارترین شهروندتون.
‫ببخشید آقا، ولی اشتباه گرفتین.
‫انکار نکن!
‫می‌دونم تو ارباب ققنوسی، خب؟
‫لطفاً بحثشو پیش نکش.
‫من دیگه اسطوره نیستم.
‫ها؟ چی؟ واقعاً فکر می‌کردی اسطوره‌ای؟
‫خب، پس فکر می‌کردی چیه؟
‫همسایۀ عزیزمون.
‫همسایه‌مون که آتیش‌بازی می‌کنه.
‫بسیارخب، انگار وقتِ خداحافظیه.
‫یه نوشیدنیِ آخر، و بعدش باید برم.
‫نمی‌شه ما رو ول کنی بری.
‫همه‌مون با آتیش‌بازی‌های خفن تو بزرگ شدیم.
‫اگه بری، کی جات رو پر کنه؟
‫برای اینکه بتونیم آتیش‌بازی‌های تو رو ببینیم...
‫کل سال جون می‌کَنیم و زحمت می‌کشیم.
‫آتیش‌بازی‌ها همیشه بهترین بخشِ عید بودن.
‫چرا یه مغازه باز نمی‌کنی؟ ‫یه دندون طلام رو روت سرمایه‌گذاری می‌کنم.
‫- یکی از اون بزرگ‌های تهِ دهان. ‫- راست می‌گه.
‫آخه اگه بری، سال نو دیگه مثل قبل نمی‌شه.
‫نظرت چیه اسمشو بذاریم «آتیش‌بازی‌های همسایۀ خوب»؟
‫همینه. آتیش‌بازی‌های همسایۀ خوب.
‫همسایه‌های عزیزم...
‫حشره‌های ریزه‌میزه! یا تعظیم کنید یا بمیرید!
‫- معبد در خطره. بریم! ‫- جید، وایستا! برگرد!
‫آروم باش!
‫- اول جون خودت رو نجات بده. ‫- حمله!
‫چرا مثل نگهبان‌های معمولیِ پشت‌بوم...
‫برنمی‌گردید به یه گوشه از پشت‌بومتون؟
‫بازی دیگه تمومه.
‫چه خبره؟
‫- اون دیگه چیه؟ ‫- وای، نه.
‫مامان، اون بالا رو!
‫ببینید! روی اون بادبادک! گربۀ قهرمانه!
‫برگشت!
‫با هم یه تیم شدن.
‫نباید جونشون رو واسه ما به خطر مینداختن.
‫جونورهای موذیِ بدبخت!
‫از آخرین لحظات عمرتون ‫به‌عنوان نگهبان‌های پشت‌بوم، لذت ببرید.
‫چون وقتی کارم تموم بشه...
‫دیگه هیچ پشت‌بومی نمی‌مونه ‫که روش ولگردی کنید.
‫- ارباب! ‫- ارباب!
‫داغه! داغه!
‫خوشت اومد؟ بازم هست!
‫دوستانِ من، از همون اول بهتون دروغ گفتم.
‫واقعاً شرمنده‌ام.
‫ققنی، رفیق، امروز باید دروغ‌های ‫۳۰۰ ساله‌مون رو جبران کنیم!
‫فرمانروا اَبَرموش، بالأخره حکومت می‌کنه!
‫من اسطورۀ جنگ، ارباب ققنوس هستم.
‫وای. پس تمام این‌مدت ارباب یه اسطورۀ جنگ بوده؟
‫چقدر هم خوش‌تیپه!
‫صورتم کاملاً متقارن‌ـه. اصلاً پیر نشدم.
‫کمک!
‫ها؟ تو بودی!
‫ارباب، پشت سرت!
‫ارباب! نور! ‫اون نمی‌تونه نور رو تحمل کنه!
‫قطب‌نما! همین الان پسش بده!
‫قطب‌نما رو همین الان پس بده!
‫مگه تو خواب ببینی!
‫قطب‌نمای بزرگ، بپیچ!
‫ققنی!
‫اینو نوش جان کن!
‫- آره! ‫- ایول!
‫- معبدِ من! نه! ‫- اونجا خونۀ ماست!
‫- به اونا کاری نداشته باش! ‫- به اونا کاری نداشته باش!
‫جلوتر نیا!
‫یه قدم دیگه برداری، ‫نگهبان‌هات رو فشار می‌دم تا پودر بشن.
‫اَبَرموش، چی می‌خوای؟
‫خب، چون پلید و شرور هستم، طبیعیه که...
‫خبیثانه‌ترین خواسته‌ای که تا حالا شنیدی رو ‫ازت داشته باشم.
‫اگه کاری که می‌گم رو بکنی
‫از جون نگهبان‌هات می‌گذرم.
‫ارباب، به حرف‌هاش گوش نده!
‫ساکت! یه کلمۀ دیگه حرف نزنید، مورچه‌ها.
‫- انتظار این یکی رو نداشتم. ‫- چِندش‌آوره!
‫بگو چی می‌خوای.
‫عالیه. زانو بزن.
‫ارباب!
‫بعدش چهاردست‌وپا بیا سمت تنها اربابی که داری.
‫لبخندِ روی لب‌هات رو ببینم! ‫آفرین، همین‌طوری بیا.
‫ارباب!
‫لِه شدن چه حسی داره؟
‫تسلیم شو! می‌شی یا نه؟ می‌شی یا نه؟
‫اگه نشی، اون‌قدر لگدمالت می‌کنم که بمیری!
‫عه، راستی! کلاً یادم رفته بود. من نامیرا هستم.
‫ببخشید دیگه.
‫الان شوخی‌ت گرفته؟
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن. اگه این کار رو بکنم چی؟
‫فرمانروای آسمان‌ها!
‫کی؟
‫حاکم بهشت، به ندای من پاسخ بده!
‫دیگه مغزش رد داد.
‫ارباب فانوس.
‫فانوس نه، ققنوس.
‫منم همینو گفتم.
‫بگذریم؛ آماده‌ای تا مورد قضاوت قرار بگیری؟
‫قطب‌نمای کیهانی برگشته.
‫آهان، فهمیدم.
‫وایستا منم بیام!
‫ارباب، منو جا نذار. تنهایی از پسش برنمیای.
‫ققنی، توی زندگیِ بعدی هم ‫دلم می‌خواد بازم با هم داداش باشیم.
‫ما تا ابد داداشیم.
‫آخ، ققنی، تو هم؟
‫نور لعنتی!
‫صاعقه‌هات خیلی ضعیفن.
‫ارباب، همه‌ش همین بود؟ یکی دیگه بزن.
‫غلغلکم می‌ده.
‫بدونِ رنج، ‫رسیدیم به گنج!
‫یه مدلِ جدید از آتیش‌بازی.
‫معرکه‌ان. اسطورۀ آتیش‌بازی.
‫تو بهترینی.
‫آخ، نور لعنتی. چشمام!
‫- نگو که کارمون تمومه. ‫- ارباب!
‫زود باشید، بیاید کمکم کنید!
‫ولی گیر کردم!
‫وقت نداریم. ‫سانی، یه نفس عمیق بکش.
‫- یه‌بار دیگه! ‫- یه‌بار دیگه!
‫صاعقه‌هات مثل بوس بچه‌ها می‌مونه.
‫- دوباره! ‫- دوباره!
‫بیشتر می‌خوام!
‫داداش، جون برام نمونده.
‫ارباب، واقعاً دمت گرم.
‫کسی نمی‌خواد بیاد کمکم کنه؟
‫ارباب!
‫خبر خوب. هنوز خوش‌تیپم.
‫آه، بی‌خیال!
‫حالا نوبت شماست، همسایه‌ها.
‫- نور؟ ‫- نگاه کنید! نور!
‫حشرات موذی! ‫همه‌تون رو با خودم نابود می‌کنم!
‫پیرمردِ احمق! اگه من نابود بشم، تو هم نابود می‌شی.
‫هی، همین الان ولشون کن.
‫موشِ دو‌رویِ پُررو!
‫فکر کردی می‌تونی از دستم در بری؟
‫ول کن!
‫بسیارخب همسایه‌ها! الان وقتشه! ‫نور رو منعکس کنید!
‫- نور رو منعکس کنید! ‫- منعکس کنید...
‫- نور رو منعکس کنید! ‫- نور رو منعکس کنید!
‫نور رو منعکس کنید!
‫باید چشماشو هدف بگیریم.
‫پرتوها خیلی پخش و پلا هستن.
‫اونجا! از برجِ معبد استفاده کنید.
‫ولی این‌طوری معبد نابود می‌شه.
‫چارۀ دیگه‌ای نداریم.
‫انرژی بیشتر!
‫همسایه‌های عزیزم، اونجا رو هدف بگیرید!
‫معبد رو هدف بگیرید.
‫- معبد رو هدف بگیرید! ‫- نور رو بندازید روی معبد!
‫حالا چشمش رو باز کن!
‫در موردت درست فکر می‌کردم، داداش کوچولو.
‫آفرین.
‫قدرت‌های قطب‌نمایی‌م! قدرت‌های قطب‌نمایی‌م...
‫بالأخره پسِت گرفتم، قطب‌نمای بهشتیِ من.
‫- هورا! ‫- آخ جون!
‫ایول!
‫- پیروزی! ‫- شهر طلایی نجات پیدا کرد!
‫می‌خوای باهام چی‌کار کنی؟
‫چه ابزارِ هوشمندانه‌ای. نمی‌خوام خرابش کنم.
‫این ایده رو از کجا آوردی؟
‫چی؟
‫از این! بیا بگیرش.
‫عجب جَوونِ باهوشی هستی.
‫اربابِ آتیش‌بـ... ‫نه اشتباه شد، ارباب ققنوس!
‫اسطورۀ جنگ!
‫ارباب!
‫اسطورۀ جنگ!
‫بی‌خیال. دارید خجالتم می‌دید.
‫ارباب ققنوس، بالأخره به رستگاری رسیدی.
‫چون اشتباهاتت رو جبران کردی، می‌تونی به بهشت برگردی.
‫مقامِ قبلی‌ت منتظرته.
‫- ارباب، به این زودی می‌رید؟ ‫- ارباب!
‫قربان، می‌شه یه لحظه بهم وقت بدید؟
‫سانی، زاندر، لطفاً مراقب جید باشید.
‫حواستون باشه که باید از شهر طلایی محافظت کنید.
‫حالا که فکرش رو می‌کنم، من...
‫- هی، حرفم تموم نشده بود! ‫- ارباب!
‫بردنش!
‫یه نوری اومد و غیبش زد!
‫می‌خواست چی بگه؟ دیگه هیچ‌وقت نمی‌فهمیم.
‫زاندر، چرا انقدر نرم شدی؟
‫ارباب، ۳۰۰ ساله که دارم بهتون دروغ می‌گم.
‫حالا باید حرفِ دلم رو بزنم.
‫گوش می‌دم.
‫تصمیم گرفتم روی زمین بمونم.
‫جای من توی شهر طلاییه.
‫وظیفه‌م هم در قبالِ همون‌جاست.
‫قبوله.
‫بهشت قشنگه‌ها، ‫ولی دلم برای همسایه‌هام تنگ می‌شه.
‫- ارباب! ‫- ارباب!
‫اینا هدیه‌های اربابه. پولدار شدیم.
‫این دیگه چیه؟
‫«سانی، بعد از اینکه رفتم، همیشه یادت باشه...
‫تو شاهزادۀ اژدهایانی، نه یه‌جور قورباغه.
‫شاخ‌هات درمیاد، پس سرت رو بالا بگیر.»
‫«زاندر، تو نمادِ درستکاریِ مایی...
‫کابوسِ آدم‌بدهایی...
‫ولی خیلی زود از کوره درمی‌ری.
‫باید یاد بگیری قبل از حرف زدن فکر کنی.
‫اگه انقدر جوشی نباشی، زندگی خیلی قشنگ‌تر می‌شه.»
‫- شاید حق با اون باشه. ‫- آتیش‌پاره.
‫آهای، جید، این مالِ توئه.
‫«جید، بزرگ‌ترین نقطه‌قوتت ‫همیشه این بوده که از باورهات دست نمی‌کشی.
‫حتی بعد از برگشتن به بهشت هم، ‫همچنان از تو یاد می‌گیرم.
‫هر جا که باشیم، ‫بیا مایۀ افتخار همدیگه بشیم.»
‫ظاهراً شغلمون توی یه دسته‌بندی قرار داره.
‫حفظ امنیت مردم، وظیفۀ مهمیه.
‫[وظیفه: حفظ صلح و صفا در قلمرو]
‫هی، این یارو داره چرت‌وپرت می‌گه. ‫حفظ امنیت مردم؟
‫اون فقط نگهبانیه!
‫بیا قطب‌نما رو پس بگیریم ‫و مثل یه اسطوره به زندگی‌مون ادامه بدیم.
‫ببینید، یه دونه هم برای «تن‌تن» هست.
‫«تن‌تن، تو اون‌قدر تند حرکت می‌کنی که...
‫بعضی وقتا یادت می‌ره کی هستی،
‫داری چی‌کار می‌کنی و حتی کجا داری می‌ری.
‫یادت باشه و حواست رو جمع کن ‫که یه‌موقع خودتو توی مسیر گم نکنی.»
‫ارباب، تن‌تن کجا رفت؟
‫توی بهشته؟ ندیدینش؟
‫آره. نکنه مُرده باشه؟
‫نه. رفت بهشت تا نیروی کمکی بیاره.
‫چرا هنوز برنگشته؟
‫اون بالا ندیدمش. بچۀ دیوونه.
‫یعنی به نظرتون گم شده؟
‫قطب‌نما!
‫ممنونم که منو به رستگاری رسوندی.
‫قطب‌نما رو بگیر.
‫کمکش کن تا سرنوشتش رو محقق کنه.
‫ارباب!
‫- تن‌تن! ‫- بهشت با اون چیزی که فکر می‌کردم فرق داشت.
‫آدماش خنده‌دار حرف می‌زنن، و این کلاه رو سرم گذاشتن.
‫رسیدن بخیر.
‫خیلی هم کثیف بود، ‫تعجب کردم!
‫اون گربه‌ست؟ آخ راستی... هیولا! ‫اژدهای شرور کجاست؟
‫خداحافظ!
‫- سفر بخیر. ‫- بدونِ اینکه چیزی بگه رفت.
‫موقعِ شکوفه‌های بهاری برگرد!
‫فعلاً زودتر برید خونه‌هاتون!
‫سفر بخیر!
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫[پایان]