‫[آرایشگاه دهکده]
‫[آرایشگر دهکده]
‫[پشت یک کوه که مثل دیواری سر به فلک کشیده]
‫[در آن سوی تنها پلی که پابرجاست]
‫[و از بین کوچه‌هایی باصفا و دنج]
‫[روستای دورافتاده‌ای هست ‫که حتی یک سوپرمارکت هم اونجا پیدا نمی‌شه]
‫[آرایشگاه دهکده] ‫[کوتاهی و سشوار مو]
‫- ممنون. ‫- بفرمائید.
‫[پارک بوگوم] ‫[صاحب آرایشگاه دهکده]
‫[آرایشگر، پارک بوگوم]
‫[چی شد که تصمیم گرفتی ‫آرایشگاه دهکده رو راه بندازی؟]
‫بعد از این‌که توی دوره ‫خدمت سربازیم مدرک آرایشگری گرفتم
‫همیشه با خودم فکر می‌کردم
‫خوبه که بتونم ‫با این کار، یه کار خیر انجام بدم.
‫داشتم روی خودم کار می‌کردم ‫به امید اینکه مهارتم بهتر بشه
‫ولی قبل از اینکه خودم بفهمم ‫خبرش همه‌جا پیچیده بود.
‫[گواهینامه فنی و حرفه‌ای ملی]
‫[عنوان مدرک: آرایشگر] ‫[نام: پارک بوگوم]
‫من اغلب موهام رو می‌دادم دست آرایشگر
‫برای همین یه دیدی پیدا کرده بودم ‫که چجوری خوب به نظر میاد
‫و بعضی وقت‌ها حتی با خودم می‌گفتم، ‫اگه اینجوری باشه شاید بهتر به نظر بیام.
‫برای همین کم‌کم ‫یادگیری یه سری چیزها رو شروع کردم.
‫می‌تونستم خودم رو تصور کنم که
‫اگه یه روزی دیگه بازیگر نبودم، آرایشگر بشم.
‫امیدوار بودم از این راه ‫یه فرصت برای شروع فصل تازه‌ای از زندگیم پیدا کنم.
‫و اون اشتیاق
‫به لطف این برنامه ‫خیلی زودتر از چیزی که فکر می‌کردم واقعی شد.
‫فکر کنم مال یک سال پیشه.
‫[دسامبر ۲۰۲۴]
‫[آرایشگاه دهکده: افتتاحیه بزرگ تایید شد]
‫[فوریه ۲۰۲۵]
‫[آرایشگاه دهکده: اولین جلسه]
‫[آوریل ۲۰۲۵]
‫[آرایشگاه دهکده: دومین جلسه]
‫[ژوئن ۲۰۲۵]
‫[۲۰۰ روز مانده تا افتتاحیه بزرگ]
‫[درست زمانیکه زمستون داشت ‫تموم می‌شد و هوا داشت گرم‌تر می‌شد]
‫- سلام به همگی. ‫- سلام.
‫سلام.
‫حالتون خوبه؟
‫امروز دیگه فیلمبرداری اصلی شروع می‌شه.
‫[سومین جلسه بوگوم و گروه]
‫[تبلتی که همیشه با خودش میاره]
‫از زمستون پارسال تا حالا ‫خیلی با هم حرف زدیم، نه؟
‫در اصل، ما داریم یه آرایشگاه مردونه باز می‌کنیم.
‫بزرگ‌ترین چیزی که توی ذهنم بوده
‫این بوده که مکانش ‫از آرایشگاه‌های زنونه دور باشه
‫برای همین دارم ‫یه روستای خاص رو انتخاب می‌کنم.
‫توی این منطقه ‫نه آرایشگاه‌های زنونه هست نه آرایشگاه مردونه
‫حتی پیک تحویل غذا هم ندارن.
‫حتما روستاهای خیلی بیشتری هم هستن
‫- بله، خیلی. ‫- درست مثل همین روستا.
‫من دلم می‌خواد اون فضا
‫بعد از اینکه ما اونجا ‫مستقر شدیم هم به همین شکل باقی بمونه.
‫خیلی دوست دارم مثل ‫یه مکانی باشه که مردم بتونن
‫برای کوتاهی مو یا سشوار ‫واردش بشن، و حتی عکس هم بگیرن.
‫می‌خوام یه حس جادویی ‫به زندگی یه فرد اضافه کنم
‫برای همین امیدوارم ‫این برنامه پر از همچین لحظاتی بشه.
‫این بزرگ‌ترین دغدغه‌م بوده.
‫من توی از ته زدن مو خیلی واردم.
‫[کدوم مدل مو رو بهتر انجام میدی؟]
‫[آرایشگر سابقِ یگان خودش]
‫وقتی توی نیروی دریایی بودم، ‫برای یگانمون این کار رو انجام می‌دادم.
‫علاوه بر اون، می‌دونم که توی ‫سشوار کشیدن و حالت دادن مو خیلی واردم.
‫- فر کردن مو. ‫- فر کردن؟
‫تا حالا انجامش ندادم.
‫برای فر کردن مو ‫باید مدرک آرایشگری زنونه داشته باشی.
‫- آهان. جدی؟ ‫- آره.
‫توی آرایشگاه مردونه ‫اجازه ندارید فر مو انجام بدید.
‫[برای فر کردن مو، یه مدرک دیگه لازم داره]
‫[بیاید یه لحظه مکث کنیم]
‫[با مدرک آرایشگری مردونه ‫چه کارهایی می‌تونی انجام بدی؟]
‫[شامپو، سشوار، ‫کوتاهی موی زنونه و مردونه، رنگ کردن]
‫[اصلاح صورت، آبرسانی مو، و غیره]
‫[ولی برای فر کردن مو ‫حتما باید مدرک آرایشگری زنونه بگیری]
‫ماهانه سه بار آزمون برگزار می‌شه؟
‫- دو بار. ‫- دو بار.
‫[آیا می‌خواد مدرک فر کردن مو رو هم بگیره؟]
‫[با نرخ قبولی ۲۰ تا ۳۰ درصد، ‫گرفتن این مدرک خیلی سخته]
‫[علاوه بر این، برنامه‌اش تا آخر سال کاملا پره]
‫[آیا توی همچین شرایطی ‫موفق می‌شه این مدرک رو بگیره؟]
‫خب، اگه بخوام انجامش بدم
‫می‌خوام قبل از شروع کاملا آماده باشم.
‫البته باید عجله کنم.
‫قبول می‌شم. می‌دونم که از پسش برمیام.
‫فکر کنم قبول می‌شید.
‫احتمالا هدفتون اینه که نمره کامل بگیرید.
‫واقعا دلم می‌خواد.
‫[درسته]
‫[بوگوم به طور جدی در حال ‫یادگیریه تا مدرک فر کردن مو رو بگیره]
‫[با وجود برنامه شلوغش]
‫[برای همین، تمرین کردن رو متوقف نمی‌کنه]
‫وقتی یه درخشندگی خوب می‌بینی...
‫[حتی وسط برنامه‌های خارج از ‫کشورش هم، توی اتاق انتظار تمرین می‌کنه]
‫سلام.
‫[توی یه ماه فقط یه روز مرخصی ‫داشت، و همون رو هم صرف تمرین کرد]
‫[حتی بعد از یه روز کاری کامل، ‫صبح زود برای تمرین کردن میاد]
‫[حتی پارک بوگوم هم انقدر سخت تلاش می‌کنه]
‫حالا از من تقلید کن. ‫این رو به انگشت شستت آویزون کن.
‫روی شستته؟ ‫حالا دستت رو به شکل اسلحه دربیار.
‫بعدش دو تا انگشتت رو بنداز دور کش.
‫[لاغر شده]
‫بعد از اون، دوباره بکششون بالا.
‫- اول، کش رو بنداز دور شستت. ‫- دور شست.
‫بعد بازش کن تا دو تا حلقه درست شه.
‫یاد گرفتی؟
‫دو تا حلقه درست کردی؟ نه؟
‫هر دو تا انگشتت رو بکن داخل.
‫هر دو انگشتت بیاد اینجا.
‫و بازش کن. خوبه.
‫سعی کن خودت انجامش بدی.
‫[خیلی سخته]
‫اول انگشت اشاره.
‫هر بار یه انگشت، و بعدش ‫هر دو انگشت رو هم‌زمان باز کن.
‫آره.
‫- سعی کن خودت تمرین کنی. ‫- باشه.
‫[مرحله ۲: پیچیدن مو با بیگودی]
‫و...
‫خوبه. ‫نوک موها رو محکم بگیر.
‫حتی یه تار مو رو هم ول نکن.
‫متوجه شدی؟
‫حالا این قسمت رو تا کن رو به پایین.
‫یه کم بپیچش و بعد ولش کن.
‫آره. وایستا، از این طرف بپیچش.
‫[یه روز سخت با بیگودی]
‫نه، دستت رو ول نکن.
‫- یه چیزی توی همین مایه‌ها. ‫- این خیلی سخته.
‫- چیکار کنم آخه؟ ‫- نوک موها خیلی...
‫[عصبانیه]
‫خیلی سخته.
‫[داره دیوونه میشه]
‫- اینجا، این پایین. ‫- باید چیکار کنم؟
‫نه، اشکالی نداره.
‫[از اون روز به بعد، ‫چرخه تمرین‌های بی‌پایان شروع شد]
‫[توی امتحان پیچیدن بیگودی، ‫سرعت و دقت حرف اول رو می‌زنه]
‫[کم‌کم داشت یه حرفه‌ای می‌شد]
‫یه تار مو رو هم جا ننداز. ‫یه دور بپیچ، بعد از هر دو دستت استفاده کن.
‫[حالا دیگه دست‌هاش موقع کار نمی‌لرزه]
‫ولش نکن. یه دور دیگه بپیچ. همینه.
‫[بیگودی‌ها کج و کوله بودن]
‫[کاغذِ زیر بیگودی خیلی معلوم بود]
‫[بیگودی‌ها مرتب ردیف شدن]
‫[کاغذ زیاد معلوم نیست]
‫فکر کنم الان کارم خیلی خوب شده.
‫[و همین‌طور اعتماد به نفسش بیشتر و بیشتر می‌شد]
‫شاید این اولین بار بود.
‫خیلی وقت بود همچین حسی نداشتم.
‫اصلا نمی‌دونم چجوری قبول شدم.
‫[قبول شد؟]
‫[تبریک می‌گیم]
‫[توی آزمون کتبیِ مدرک آرایشگری زنونه قبول شد!]
‫یه چند تا سوال بود که زیاد مطمئن نبودم
‫ولی بقیه‌شون خیلی آشنا بودن.
‫سوال آخر این بود: ‫این چه مدل کوتاهی موئه؟
‫اینجوری بود که موها رو این‌مدلی می‌بستی ‫و قسمت بالاش رو کوتاه می‌کردی.
‫ولی خیلی نگرانِ امتحان عملی هستم.
‫[نگران امتحان عملیه]
‫امتحان عملی.
‫[وقتی برای نگرانی نداره]
‫[الان مشغول آماده شدن برای امتحان عملیه]
‫[ممکنه یه چالش جدید باشه]
‫[کوتاهی لایه‌ای: تجسم مدل مو]
‫شماره‌های یک، دو، ‫سه، چهار و پنج.
‫یه نگاه به وسایل بنداز.
‫[و اینجوری شد که کل ‫تابستون رو به تمرین کردن ادامه داد]
‫[و باز هم تمرین کرد]
‫[تا زمانیکه از شدت گرمای هوا کم شد]
‫[سپتامبر ۲۰۲۵ ‫۹۵ روز مانده تا افتتاحیه بزرگ]
‫[یه سالن آرایش کوچیک ‫کنج یه کوچه‌ی خلوت]
‫[پارک بوگوم ‫صاحب آرایشگاه دهکده]
‫سلام، از دیدنتون خوشحالم.
‫این اولین باره که دارم ‫همچین چیزی رو ضبط می‌کنم
‫واسه همین نمی‌دونم باید چیکار کنم.
‫ولی مشتاقم که باهاتون همکاری کنم.
‫[می‌خنده]
‫خب، این یه آرایشگاهیه که مردم
‫- توی محله ازش استفاده می‌کنن. ‫- بله.
‫پس این قیمت‌ها به نظر
‫واسه سالمندها آشناتره، درسته؟
‫[صدای زنگ]
‫[در داره باز میشه]
‫یعنی یه مشتری واقعیه؟
‫[چشم‌هاش از تعجب گرد شده]
‫[در همین لحظه، ‫یه مشتری واردِ آرایشگاه می‌شه]
‫نمی‌تونید برید داخل.
‫- چرا آخه؟ ‫- شرمنده‌م.
‫- ببخشید. ‫- آخه من توی برنامه‌م.
‫می‌تونم برم داخل؟
‫[با صدای بلند می‌خنده]
‫انتظار نداشت داخل راهش ندن.
‫[سرک می‌کشه]
‫[از دیدنش خوشحاله]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫[لی سانگ‌یی ‫داداش بزرگه محبوبِ بوگوم]
‫رو به راهی؟
‫خیلی عالی شدی.
‫- کی رسیدی؟ ‫- همین الان رسیدم.
‫می‌دونی
‫خواستم در رو باز کنم، ‫یکی گفت: نمی‌تونید برید داخل.
‫گفتم: آخه منم توی برنامه‌م، ‫بعد مجبورم کردن دوباره در رو باز کنم.
‫فکر کنم بهشون نگفته بودن ‫چجوری لباس می‌پوشم.
‫فکر کرده بودن یه مشتری معمولی‌ام.
‫- سلام. ‫- سلام، از دیدنتون خوشحالم.
‫[کواک دونگ‌یون ‫داداش کوچیکه محبوبِ بوگوم]
‫- بالاخره اومدی. سلام کواک. ‫- بالاخره همدیگه رو دیدیم.
‫- کواک، بشین. ‫- من کواک هستم. سلام.
‫- از آشنایی باهاتون خوشوقتم. ‫- واقعا خودِ کواکی.
‫بله، من کواک هستم.
‫- می‌تونم با اسم کوچیک صداتون کنم؟ ‫- لازم نیست رسمی باشی.
‫- من لی سانگ‌یی هستم. ‫- سلام.
‫چه درست بخونی چه برعکس، ‫بازم همون لی سانگ‌یی هستم.
‫لقب‌هام ایناست: گوجه‌فرنگی، ‫کایاک، چرخونک، نون و ماشین مسابقه.
‫هی، سانگ‌یی.
‫یه طبع شاعرانه هم دارم.
‫- این فوق‌العاده‌ست. ‫- واقعا؟
‫واقعا خیلی خوشحالم که ‫قراره این کار رو با این دو نفر انجام بدم.
‫خیالم خیلی راحت شد.
‫از چیِ ما خوشت اومد؟
‫اول از همه...
‫اول از همه، دونگ‌یون...
‫- ملاحظه‌کاره. ‫- من تو این جور چیزها ماهرم.
‫[ترکیبی از مهربونی و ملاحظه‌کاری]
‫و دونگ‌یون هم...
‫[واقعا حواسشون بهش هست]
‫- موهات وقتی بالاست خیلی بهت میاد. ‫- یه تار موی بلند مونده.
‫- همیشه یه آینه دارم. ‫- اونا اینجوری رفتار می‌کنن.
‫این دوتا خیلی هوای بقیه رو دارن.
‫به هر حال، قراره آرایشگاه دهکده رو بچرخونیم.
‫چه اسم قدیمی و قرون‌وسطایی.
‫آرایشگاه.
‫- ما قراره یه سالن آرایشی افتتاح کنیم. ‫- درسته.
‫به نظر من «آرایشگاه دهکده» اسم خیلی خوبیه.
‫واقعا؟
‫ما نه‌تنها به‌عنوان آرایشگر توی این ‫دهکده کار می‌کنیم، بلکه به نظرم اسمش
‫- توی کره‌ای شبیه «جادو» و «فِر» تلفظ میشه. ‫- آره.
‫ما نه‌تنها می‌تونیم ‫یه امتیاز به دهکده ارائه بدیم
‫بلکه می‌تونیم ‫یه زمان جادویی هم به مردمش هدیه بدیم.
‫پس معنی پشت اسمش این بود؟
‫- خودت ساختیش؟ ‫- آره.
‫- تو واقعا... ‫- خوشت اومد؟
‫- خیلی. من تازه الان فهمیدم. ‫- جدی؟
‫هدف نهایی ما اینه که ‫یه تجربه جادویی بهشون بدیم.
‫می‌خواستم این مدت یه هدیه و
‫- یه لحظه جادویی برای همه باشه. ‫- همه لحظاتش.
‫[و از نوک انگشت‌هاش]
‫[اون لحظه‌های جادویی بیرون میاد]
‫می‌خواید این رو امتحان کنید؟
‫فکر کنم درست انجامش دادم.
‫[داره یاد می‌گیره تقسیم کردن یعنی چی]
‫- سیب‌زمینی شیرین دوست داری؟ ‫- سیب‌زمینی شیرین!
‫- عالیه. ‫- هم سیب‌زمینی شیرین، هم سیب‌زمینی معمولی.
‫[لحظه‌ای برای گرم کردنِ دلِ همدیگه]
‫- دوستتون دارم. ‫- منم دوستت دارم.
‫و تو قراره مسئول چی باشی؟
‫- احتمالا مو. ‫- مو.
‫راستش وقتی سرباز بودم، ‫مدرک آرایشگری گرفتم.
‫- آرایشگری؟مگه اون واسه اصلاح صورت نیست؟ ‫- آره.
‫اصلاح صورت و...
‫- پس می‌تونی آرایشگاه بزنی؟ ‫- می‌تونم.
‫می‌خواستم از این فرصت استفاده کنم ‫و مدرک آرایشگری زنونه هم بگیرم.
‫- خودت خواستی؟ ‫- آره، خودم خواستم.
‫واسه همین دارم براش آماده می‌شم.
‫[آوردش بیرون]
‫منم داشتم یاد می‌گرفتم.
‫- تو واقعا... ‫- «ناخن‌کاری»
‫[در حال مطالعه برای مدرک ناخن‌کاری]
‫[تلاش برای درک وضعیت]
‫با اون دست‌های بزرگ و
‫زمختت؟
‫بِراش خیلی کوچولوئه.
‫واقعا داری واسه‌ش درس می‌خونی؟
‫آره، برای آزمون عملی و کتبی کلاس میرم.
‫ولی با خودم گفتم نکنه مطالب ‫امتحان کتبی رو فراموش کنم.
‫از یه دفتر دیگه استفاده می‌کنم.
‫هنوز خیلی نخوندم.
‫[بازش کرد]
‫ولی خیلی خوندیا.
‫فقط یه صفحه‌ش رو خوندم.
‫توی یه دفتر دیگه است.
‫امتحان کتبی خیلی سخته.
‫[سانگ‌یی برای چه آزمون ‫ملی ناخن‌کاری آماده می‌شه؟]
‫[۱. مانیکور و پدیکور]
‫[۲. مانیکور ژلی]
‫[۳. کاشت ناخن]
‫[۴. ریموو کردن ناخن]
‫[و البته که روند آسونی نیست]
‫[تابستون گذشته]
‫[هر موقع وقت آزاد داشت، تمرین می‌کرد]
‫خیلی سخته.
‫[اولین تلاش]
‫[لبه‌های نامرتب]
‫[سطح ناهموار]
‫ای بابا، این خیلی سخته. ‫لاک ژلی واقعا دردسره.
‫[دلیل اینکه لاک زدن ناخن براش سخت‌تره]
‫دست‌هات خیلی بزرگن.
‫[دستش ۲0 سانتی‌متر و نیمه]
‫[جدول سایز دست آقایان ‫خیلی بزرگ: بالای ۲۰ سانتی‌متر]
‫[دست‌هاش خیلی بزرگه]
‫واسه همین، بِراش برای من خیلی کوچولوئه.
‫داره دیوونه‌م می‌کنه!
‫[یه بِراش ظریف و کوچولو ‫در مقایسه با دست‌های بزرگش]
‫[فقط بِراش نیست]
‫[حتی اسفنج هم زیادی کوچیکه]
‫[قیچی هم همین‌طور]
‫[ولی یه چیز هست ‫که انگیزه‌ش رو نگه می‌داره]
‫یه کم تمرین کردی؟
‫روی مامانم.
‫- و مامانم خیلی دوستش داشت. ‫- واقعا؟
‫الان ۶۳ سالشه.
‫پس این مهم بود که ‫پسرش دستش رو گرفته بود.
‫ربطی به مهارت من نداشت.
‫حس کردم چیزی که ‫دوست داشت این بود که تونستیم
‫از طریق این تجربه ‫یه گرمایی رو با هم شریک بشیم.
‫فهمیدم احتمالا موقع فیلم‌برداری هم
‫- برای سالمندها همین‌طوری می‌شه. ‫- آره، همین‌طوریه.
‫حس می‌کردم خوششون میاد.
‫- مجبور شدم هول‌هولکی انجامش بدم. ‫- اشکالی نداره.
‫نمی‌دونم به اندازه کافی قشنگ شده یا نه.
‫قشنگه.
‫- قشنگه. ‫- قشنگه.
‫- وای. ‫- یه جور نعمته که
‫آدم‌هایی مثل شما ‫این کار رو برامون انجام بدن.
‫[سانگ‌یی کلی گرما پخش می‌کنه]
‫- فایتینگ. ‫- فایتینگ.
‫وقتی تازه می‌رسی سر امتحان، ‫از کجا شروع می‌شه؟
‫از بخش شامپو زدن؟
‫- از تمیز کردن کوتیکول شروع می‌کنیم. ‫- آهان.
‫داداش‌بزرگ‌ترها دارن ‫درمورد آزمون‌های ملی حرف می‌زنن
‫ولی این روزها خیلی از آرایشگاه‌ها ‫دیگه بخش ناخن ندارن.
‫- بیشترشون جمع شدن. ‫- درسته.
‫توی حوزه کاری ما، ناخن...
‫"حوزه کاری ما"؟
‫می‌خوای شغلت رو عوض کنی؟
‫باید نهایت تلاشم رو بکنم.
‫وقتی مهارتم به درد بخوره، ‫حس خوبی می‌گیرم.
‫وقتی این برنامه رو ‫با گروه تولید هماهنگ کردی و بهم زنگ زدی
‫با خودم گفتم چرا من رو دعوت کردی؟
‫نقشه‌ت برای من چی بود؟
‫تو اون آدم بامزه هستی.
‫- می‌خوای نوچه‌ت باشم؟ ‫- مثل طوطی.
‫نه اصلا.
‫- شاید شبیه طوطی باشی. ‫- نه.
‫طوطی؟
‫- ولی دونگ‌یون واقعا... ‫- منظورت منم؟
‫نه بابا!
‫واقعا این یه استعاره بود؟
‫[یه استعاره برای دونگ‌یون]
‫- منظورت از این حرف چیه؟ ‫- اینو نگو.
‫- تو نقش خیلی بزرگی داری. ‫- فقط فکر کردم...
‫با خودم گفتم دونگ‌یون می‌تونه صاحب‌کار باشه.
‫لازم نیست انقدر حواست به من باشه.
‫اگه یه نقش مشخص نداشته باشم، ‫می‌تونم بعد از امروز برم.
‫نه.
‫- نه، منظورم فقط اینه که... ‫- چی داری می‌گی؟
‫- ما خیلی بهت نیاز داریم. ‫- نه.
‫دیدن اونا واقعا حالم رو بهتر می‌کنه.
‫جدی می‌گم.
‫آرامش‌بخشه.
‫- ما واقعا بهت نیاز داریم. ‫- درسته.
‫خلاصه، وقتی می‌ریم آرایشگاه، ‫همیشه یه خوراکی بهمون می‌دن.
‫- آره. ‫- مثلا چای.
‫- سئول خوراکی‌های زمستونی زیاد داره. ‫- چه ایده خوبی.
‫برای همین فکر کردم
‫می‌تونم خودم برای ‫خوش‌آمدگویی خوراکی آماده کنم.
‫- از ایده‌ت خوشم اومد. ‫- منم موافقم.
‫[دونگ‌یون از قبل یه نقشه داشت]
‫سلام.
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫وقتی مایه تا لبه پر باشه، ‫این نون خوشگل‌تر درمیاد.
‫فهمیدم.
‫[اومده یاد بگیره ‫چجوری خوراکی زمستونی درست کنه]
‫[از یه استاد نون ماهی]
‫خمیر لوبیای قرمز
‫از همیشه سبک‌تر به نظر میاد، ‫یه چیز دیگه هم بهش اضافه کردید؟
‫بهت گفتم که شیر قاطیش کردم.
‫- شیر. ‫- آره، شیر.
‫واسه همین اینا خوشمزه‌ترن.
‫از همون مایه معمولی استفاده می‌کنید؟
‫- دارید سعی می‌کنید اینا رو گرم کنید؟ ‫- آره.
‫اگه برشته نشه، ‫چند دقیقه دیگه لازمه؟
‫[به دنبال اطلاعات برای درست کردن نون خوشمزه]
‫اینجوری جدا می‌شن.
‫تا اون یکی بپزه، ‫اینجا یه سری دیگه درست می‌کنم.
‫این زیادی کلفت نشده؟
‫- خوب نپخته. ‫- نپخته؟
‫نه، اینا رو همین‌جا بذار.
‫[لایه روییِ مایه باید نازک بمونه!]
‫[همچنان داره نون درست کردن رو تمرین می‌کنه]
‫چرا این‌جوری می‌شه؟
‫[دونگ‌یون مسئول خوراکی‌های آرایشگاه می‌شه]
‫- دونگ‌یون. ‫- بله؟
‫ملت دارن هجوم میارن.
‫تا حالا یه همچین نون ماهی خوشمزه‌ای نخورده بودم.
‫اولین باره.
‫نون ماهی.
‫چجوری یاد گرفتی اینا رو درست کنی؟
‫عمو، می‌شه بازم بهم بدید؟
‫- خوشمزه بود؟ باشه. ‫- آره.
‫کار و کاسبیم سکه‌ست.
‫[منتظر نون‌هاش باشید!]
‫- کجا داریم می‌ریم؟ ‫- آره، کجا می‌ریم؟
‫خیلی کنجکاو بودم بدونم.
‫این یه عکسه.
‫یه عکس؟
‫- اینجا کجاست؟ ‫- شبیه...
‫توی کوهستانه؟
‫اینجا کجاست؟
‫شبیه یه دره‌ست.
‫درست مثل دگو.
‫- شبیه کاسه‌ست. ‫- دور تا دورش کوهه.
‫دگو؟
‫اینجا موجو توی استان جولابوک‌دوئه.
‫- موجو. ‫- موجو؟
‫موجو؟
‫- چقدر اسمش برام آشناست؟ ‫- قشنگه.
‫آرایشگاهی اونجا هست؟
‫- نه. ‫- اصلا؟
‫اصلا. ‫باید از روستا برن بیرون.
‫ماشین لازم داری، چون ‫خیلی طول می‌کشه تا اتوبوس بیاد.
‫تازه، رانندگی ممکنه ‫واسه سالمندها هم سخت‌تر باشه.
‫می‌تونیم موهاشون رو کوتاه کنیم
‫فرشون کنیم، ‫ناخن‌هاشون رو درست کنیم و غذا بپزیم.
‫من فقط می‌خوام ‫اون روستای کوچیک رو احیا کنم.
‫بیست و چهار ساعت کافی نیست.
‫فکر نکنم بتونی همه این کارها رو بکنی. ‫همین الانش هم چشمات خون افتاده.
‫چشمات کاسه خونه.
‫ولی اگه با شما دوتا باشم، ‫از پس هر کاری برمیام.
‫پشیمون نیستی از اینکه ‫این آرایشگاه رو راه انداختی؟
‫[از راه اندازی این پروژه بزرگ پشیمونی؟]
‫نه، پشیمون نیستم.
‫می‌خوام کارم رو عالی انجام بدم.
‫می‌خوام موهاشون رو خیلی خوب کوتاه کنم.
‫تو استادِ آرایشگری هستی.
‫استاد پارک.
‫باشه.
‫ما همه رئیسیم.
‫- نه. ‫- چرا نه؟
‫[نوامبر ۲۰۲۵] ‫[۵۰ روز مانده تا افتتاحیه بزرگ]
‫[بازسازی خانه‌ای قدیمی که ۵ سال متروکه رها شده بود]
‫[فضایی که برای اهالی روستا به یادگار خواهد ماند]
‫[زیر بارون]
‫[یا زیر برف]
‫[اینجا داره برای استقبال از مشتری‌ها آماده می‌شه]
‫[بوگوم اومده تا سر بزنه ‫و وضعیت ساخت‌وساز رو بررسی کنه]
‫سلام.
‫من برای
‫بررسی پیشرفت اینجا اومدم.
‫امیدوارم اینجا تبدیل بشه به
‫یه جا واسه صفا کردن، ‫انرژی گرفتن و یه اتاق پذیرایی برای همه
‫و حتی بعد از رفتن ما هم همچنان ازش استفاده بشه.
‫واسه همینم اینجام.
‫اونجا اتاق شامپوئه؟
‫یه شلنگ ازش زده بیرون.
‫[داره جایی رو چک می‌کنه ‫که قراره اونجا از مشتری‌ها پذیرایی کنه]
‫اینا باید جای آینه‌ها باشن.
‫پس اینجا تقریبا دو تا صندلی می‌ذاریم.
‫[هیجان‌زده‌ست]
‫و اینم
‫جاییه که مردم می‌تونن ‫دور هم بشینن، با هم غذا بخورن
‫و با هم گپ بزنن.
‫از الان دارم هیجان‌زده می‌شم.
‫خانم‌ها دارن میان این طرف.
‫حتماً کنجکاو شدن.
‫وقتی باد از اونور میاد، میره توی خونه من.
‫وقتی باد از اون‌ور میاد، ‫می‌ره توی خونه من.
‫جان؟
‫واقعا؟ ببخشید.
‫- چی؟ ‫- از یونولیت استفاده می‌کنید؟
‫- یونولیت؟ ‫- آره.
‫نه، ما از یونولیت استفاده نمی‌کنیم.
‫یه چیزای ریز پریده اونور؟ ببخشید.
‫- بذارید براتون تمیزش کنیم. ‫- ولش کن.
‫فکر کردم دارید از یونولیت استفاده می‌کنید.
‫ببخشید.
‫وای، بودنِ جوون‌ها اینجا خیلی خوبه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫[قدم‌زنان دور می‌شن]
‫فکر کنم این اولین باره که ‫قبل از شروع واقعی فیلم‌برداری
‫اومدم یه بازدید اولیه داشته باشم.
‫همه‌چی رو کامل آماده می‌کنم.
‫ولی اول
‫باید امتحان کتبی رو خوب بدم.
‫[روز آزمون مدرک آرایشگری زنانه]
‫[بوگوم تا صبح روز قبل تمرین کرده بود]
‫[از پا افتاده]
‫[داره دیوونه می‌شه]
‫باید کم‌کم آماده بشی.
‫ساعت چنده؟
‫دوازده ظهره.
‫[وای!]
‫[دوباره داره دیوونه میشه]
‫[خودش رو جمع و جور می‌کنه ‫و برای آخرین بار وسایلش رو چک می‌کنه]
‫کارت شناساییت همراهته؟
‫آره.
‫خداحافظ.
‫برمی‌گردم.
‫باشه.
‫امیدوارم با لبخند برگردم.
‫[خواهش می‌کنم]
‫[با استرس وارد سالن آزمون می‌شه]
‫[اتاق انتظار آزمون عمومی آرایشگری]
‫[آقای خوراکی‌فروش توی خونه ‫درست کردن نون ماهی رو تمرین می‌کنه]
‫من همه این نون‌ها رو دفن می‌کنم.
‫این سری چی شد؟
‫اینجا اتاق شامپوئه.
‫[۱۰ روز مانده تا افتتاحیه بزرگ]
‫از چیزی که فکر می‌کردم کوتاه‌تره.
‫کمرم درد گرفت، ‫راهی هست این رو یه کم بالاتر ببریم؟
‫[اون همچنان روی آدم‌های واقعی تمرین می‌کنه]
‫[۱۰، ۹، ۸، ۷، ۶، ۵، ۴، ۳، ۲، ۱ روز ‫مانده تا افتتاحیه بزرگ]
‫[اواخر دسامبر]
‫[اواخر دسامبر ‫وقتی بادها کم‌کم سرد شدن]
‫[اینجا جاییه که آرایشگاه دهکده افتتاح می‌شه]
‫[پای کوه دئوگیوسان که کل روستا رو در آغوش گرفته]
‫[در امتداد رودخانه پهناور گومگانگ]
‫[یه دهکده کوچیک روستایی در موجو]
‫[که ۸۰ خانوار کنار هم زندگی می‌کنن]
‫[جایی که مردم هنوز با هم غذا می‌خورن]
‫[و گرمای با هم زندگی کردن تو هوا موج می‌زنه]
‫سلام.
‫[ولی تنها چیزی که باقی مونده ‫یه مغازه‌ست که سال‌ها پیش تعطیل شده]
‫[توی این روستا حتی ‫یه مغازه هم باقی نمونده]
‫[یا حتی یه آرایشگاه]
‫[اهالی روستا باید منتظر اتوبوسی ‫بمونن که فقط چند بار در روز میاد]
‫[و مسیر طولانی رو طی کنن تا ‫به یک منطقه کوچیک در مرکز شهر برسن]
‫[یه روستای آروم و دنج]
‫[اولین کسی که همراه با برف به روستا می‌رسه]
‫داره برف میاد.
‫[...بوگومه]
‫[درست شب کریسمس ‫برف به طرز جادویی شروع به باریدن کرد]
‫برف سفید داره اینجا می‌باره
‫آبی...
‫[ادامه شعر یادش نیست]
‫[با اینکه شعر رو بلد نیست ‫بازم خیلی هیجان‌زده‌ست]
‫[سلام]
‫[یه سگ محلی رو می‌بینه]
‫سلام کوچولو.
‫[تو کی هستی؟]
‫[با هیجان به راه رفتن ادامه میده]
‫وای.
‫[با هیجان به راه رفتن ادامه میده]
‫وای.
‫[بالاخره می‌بینه]
‫وای خدای من. خیلی قشنگه.
‫[آرایشگاه دهکده]
‫[آرایشگاه دهکده، ‫جایی که اون سه نفر قراره اداره‌ش کنن]
‫[این مکان به شکل جادویی]
‫[به فضایی برای آرایش مو تبدیل شد]
‫[آرایشگاه دهکده]
‫[جایی که جادو با سرانگشتان بوگوم جان می‌گیره]
‫وای خدای من. خیلی قشنگه.
‫خیلی خفنه.
‫[یه لبخند گنده]
‫[وای!]
‫[عکس گرفتن یادش نمیره]
‫وای.
‫[حالش خیلی خوبه]
‫[داره خفه‌ش می‌کنه]
‫[خیره شده]
‫خیلی قشنگه.
‫یه دستگاه بازی آرکید هم داره.
‫[بعد از بازسازی اینور و اونور رو نگاه می‌کنه]
‫خیلی قشنگه.
‫آرایشگاه دهکده!
‫«جایی که جادو زنده می‌شه»
‫[برای اولین بار وارد آرایشگاه دهکده می‌شه]
‫وای. خیلی قشنگه.
‫وای، پسر.
‫فکر نمی‌کردم انقدر فرق کرده باشه.
‫[برای چندمین بار شگفت‌زده می‌شه]
‫وای، همه چی داره.
‫پیش‌بند اصلاح.
‫[این کشو رو هم یهویی باز می‌کنه]
‫[با دقت تک‌تک کشوها رو باز می‌کنه]
‫اینجا چی داریم؟
‫[داره قسمت استایل مو رو نگاه می‌کنه]
‫[شگفت‌زده]
‫[آخیش]
‫هنوز برام واقعی به نظر نمیاد.
‫نمی‌دونم بتونم ‫موهای سالمندها رو خوب کوتاه کنم یا نه.
‫هم استرس دارم، هم هیجان.
‫[ولی فعلا بیشتر از همه نگران این صندلیه]
‫این همونه دیگه؟ ‫که با طبلِ جانگو می‌زنن و آواز می‌خونن.
‫[این صندلی کمک می‌کنه با اهالی روستا صمیمی بشه]
‫امیدوارم این مغازه قشنگ ‫همیشه همین‌جوری حفظ بشه.
‫[میز آینه‌ای چوبی محکم ‫که با چوب‌های بازیافتی همین خونه ساخته شده]
‫خیلی قشنگه.
‫[گرم‌ترین جای مغازه اختصاص داره به]
‫[بخش اصلی] ‫[اتاق اصلاح]
‫[درست پشت اتاق اصلاح یه فضای نشستن هست]
‫[جایی برای گپ زدن] ‫[اتاق پذیرایی]
‫[فضایی که هرکسی می‌تونه بیاد ‫بشینه و یه نفسی تازه کنه]
‫این حتی گرم هم می‌شه.
‫[توی این دهکده کوچیک]
‫[تنها آرایشگاه دهکده قراره افتتاح بشه]
‫[داره جعبه‌های وسایلی که ‫از قبل فرستاده بود رو باز می‌کنه]
‫وای.
‫[همون موقع یه خانم مسن از همسایه‌ها رد می‌شه]
‫سلام.
‫ما فردا افتتاحش می‌کنیم.
‫امروز نه؟
‫نه، امروز نه.
‫فردا میام.
‫ممنونم.
‫زمستون رو سالم و سلامت بگذرونید.
‫باعث افتخاره که اینجا دیدمتون.
‫ممنونم.
‫- فردا می‌بینمتون. ‫- مثل نوه‌م بانمکی.
‫ممنونم. ‫خب، منم مثل نوه‌تون بدونید.
‫- بعدا میام سر می‌زنم. ‫- چشم خانم.
‫خداحافظ.
‫[یکی داره نزدیک می‌شه ‫و همه می‌دونن امروز لباس چی پوشیده]
‫[خیلی سرده]
‫[داره از سرما می‌لرزه]
‫سلام.
‫[داداش بزرگ بوگوم، سانگ‌یی اومده سر کار]
‫ممنون که اومدی.
‫[یه بغل گنده]
‫- بریم. ‫- وای چه قشنگه. چه خبره؟
‫- واقعا؟ ‫- اولین باره می‌بینمش.
‫راستش منم اولین باره می‌بینمش.
‫آرایشگاه دهکده.
‫- می‌تونم بیام داخل؟ ‫- بله، بفرمایید داخل. خوش اومدی.
‫- خوش اومدی! ‫- وای، اینجا خیلی خفنه!
‫بامزه نشده؟
‫این قسمت چیه؟
‫- اتاق پذیرایی. ‫- آهان.
‫اینجا می‌تونیم گپ بزنیم، ‫جای خوبی هم برای ناخن‌کاریه.
‫برای ناخن‌کاری.
‫می‌خوام اینو به‌عنوان پایه استفاده کنم.
‫بعد با این رنگ ‫یه ذره بهش جلوه بدم، خوبه؟
‫آماده‌اید، خانم؟
‫[منتظر سالن ناخن سانگ‌یی باشید]
‫هان؟
‫صبر کن.
‫«مدرک آرایشگری، پارک بوگوم.»
‫[مدرک آرایشگری] ‫[نام: پارک بوگوم]
‫[با افتخار]
‫پس منم می‌تونم مدرکم رو بزنم؟
‫اینجا یه چیزی کم داریم، سانگ‌یی.
‫[تادا!]
‫امکان نداره!
‫من یه ناخن‌کارِ دارای مدرکم.
‫تبریک می‌گم. خیلی زحمت کشیدی.
‫- می‌تونم بزنمش روی دیوار؟ ‫- حتما.
‫[مدرک ناخن‌کاری سانگ‌یی ‫کنار هم نصب می‌شن]
‫خیلی باحاله.
‫[مدرک آرایشگری بوگوم ‫که خودش به‌تنهایی اطمینان‌بخشه]
‫[و مدرک ناخن‌کاری سانگ‌یی]
‫[مدرک آرایشگری]
‫این یه حس عجیبی بهم میده.
‫- واقعا؟ منم حس عجیبی دارم. ‫- راستش
‫حالا که نصب شده ‫یه حس جدی‌تری بهم میده.
‫- دقیقا. ‫- آره.
‫اتاق شامپو خیلی خوبه.
‫- باید هرکدوم‌مون یه بار تمرینش کنیم. ‫- واقعا؟
‫فقط باید روش بشینم؟
‫این صندلی اتوماتیکه؟
‫[در حال تست صندلی شامپو]
‫عقب هم میره؟
‫[احساس راحتی نمی‌کنه]
‫هیچ تکیه‌گاهی نداره.
‫- صندلی یه‌جوری نیست؟ ‫- چرا.
‫سرم...
‫- چجوری باید ازش استفاده کنم؟ ‫- منم نمی‌دونم...
‫این که...
‫[هرچی بیشتر نگاهش می‌کنه بیشتر گیج می‌شه]
‫یه بار شونه‌هام رو فشار بده پایین.
‫- نه، شونه‌هام رو. ‫- شونه‌هات؟
‫لطفا دراز بکشید.
‫[آروم هلش میده عقب]
‫[می‌خندن]
‫ولی فشار دادن ‫شونه‌ی مشتری خیلی بی‌ادبانه‌ست.
‫باید یه راهی پیدا کنیم.
‫- آره. ‫- یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫سخته.
‫[داره اون رو از جا می‌کَنه]
‫اینجوریه دیگه.
‫- حرکت می‌کنه. ‫- آهان.
‫باید مشتری بشینه و بعد دراز بکشه.
‫[چی؟]
‫- این خطرناکه. ‫- سرم گیر کرده.
‫اینجوری بگو: ‫«لطفاً سرتونو بالا نگه دارین.»
‫آره، این خوبه.
‫- کار باهاش سخته. ‫- جدی؟
‫یه ترتیب درست داره.
‫سرم اینجوری گیر می‌کنه.
‫خیلی خطرناکه.
‫[این آرایشگر تازه‌کار هنوز راه درازی در پیش داره]
‫انگار آدم باید اینجا چرت بزنه.
‫- خب، خوبه. ‫- تایید شد.
‫- اینم آشپزخونه‌ست. ‫- آره.
‫اینجا مال سرآشپز کواک‌ـه.
‫- آره، قلمرو سرآشپز کواک‌ـه. ‫- اینجا می‌شه منطقه دونگ‌یون.
‫یه مگس هست.
‫باید بگیرمش.
‫[یه شکار مگس ناگهانی شروع می‌شه]
‫پشت سرته. ‫با دستم می‌گیرمش.
‫نه، فقط بیرونش کنیم.
‫- گرفتمش. ‫- جدی؟
‫جدی می‌گم.
‫- گرفتمش. ‫- جدی؟
‫جدی می‌گم.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- نگاه کن.
‫[واقعا گرفتش]
‫[به خاطر یه مگس از خنده ترکیدن]
‫من یه مگس گرفتم. یکی دیگه هم هست!
‫هی برمی‌گرده.
‫احتمالا چون اینجا یه جای جادوییه.
‫- ببریمش بیرون. ‫- آره.
‫- باشه. ‫- اونم یه موجود زنده‌ست.
‫آروم گرفتمش.
‫شاید اولین مشتری‌مون باشه.
‫خداحافظ، مگس.
‫[با احترام اولین مشتری‌شون رو بدرقه می‌کنن]
‫خداحافظ مگس.
‫[خداحافظ مگس]
‫- مگس. ‫- خیلی خنده‌داره.
‫- خداحافظ مگس. ‫- «مگس.»
‫- خداحافظ مگس. ‫- واقعا ولش کردیم بره.
‫- کجا بودیم؟ ‫- ای بابا.
‫داشتیم درمورد چی حرف می‌زدیم؟
‫[آخرین قدم‌ها در مسیر آرایشگاه دهکده]
‫[با دست‌های پر ظاهر می‌شود]
‫[دونگ‌یون، جوان‌ترین فرد گروه]
‫[با یه لبخند گنده]
‫باید یه برنامه بچینیم.
‫مدیر کواک رسید.
‫سرآشپز کواک اومد؟
‫سرآشپز کواک!
‫[خوش اومدی دونگ‌یون]
‫- خوش اومدی. ‫- استاد پارک.
‫- خدای من. ‫- اینا دیگه چیه؟
‫چرا دست‌هات انقدر پره؟
‫با دست پر اومدم.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- خدای من.
‫اشکالی نداره.
‫- اینجا قشنگ نشده؟ ‫- بده من میارم.
‫خیلی قشنگه.
‫[تعجب کرد]
‫خیلی قشنگه.
‫- خفنه، نه؟ ‫- خیلی.
‫خیلی خفنه.
‫قشنگ نیست؟
‫- واقعا خفن شده. ‫- اون قسمت منطقه توئه.
‫- زندان من. ‫- آره.
‫زندانت؟
‫این پنجره شیشه‌ای خیلی حرکت خوبیه.
‫- نه؟ خیلی خوب دراومده. ‫- حرکت خیلی خوبی بوده.
‫نظرت چیه؟ ‫با اینا می‌تونی آشپزی کنی؟
‫راستش این برای من حتی زیادیه.
‫- جدی؟ ‫- این کیفیت...
‫- خیلی قشنگه. ‫- آره.
‫[چشم ازش برنمی‌داره]
‫شاید اینجا یه آرایشگاه باشه، ‫ولی کلی کار دیگه هم داریم.
‫ولی چرا یه آرایشگاه ‫یه آشپزخونه کامل داره؟
‫[آشپزخونه هنوز براش ناآشناست]
‫اولین باره میام اینجا، ‫ولی حس غریبی نمیده.
‫[قاطی شدن با اهالی روستا]
‫همه‌چی خیلی آشنا به نظر میاد.
‫انگار همین دیروز دیده بودمش. ‫خیلی خوبه.
‫خوبه.
‫فشار آب خیلی خوبه.
‫خیلی خوبه! عالیه.
‫دارم کم‌کم حس می‌کنم
‫خیلی پرانرژی شدم.
‫اشتیاقش برای آشپزی ‫داره اوج می‌گیره
‫ممنونم.
‫باید اینا رو تقسیم کنم. ‫یه لحظه صبر کن.
‫خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫[مرباهای خونگی] ‫[ساخته‌ی دونگ‌یون]
‫[از خوشحالی بالا و پایین می‌پرن]
‫ممنون از همگی. خیلی خوشحالم.
‫[جشن گرفتن افتتاح مغازه]
‫بیاید یه مراسم افتتاحیه خودمونی بگیریم.
‫اسمش چی بود؟
‫«گومدونگی»؟
‫- گومدونگی. ‫- آره گومدونگی بود.
‫«گوم» از بوگوم، ‫«دونگ» از دونگ‌یون، «یی» از سانگ‌یی.
‫- گومدونگی. ‫- گومدونگی.
‫[اسم تیم خودشون]
‫[کیکی که بوگوم ‫برای افتتاحیه سفارش داده و خریده]
‫یک، دو، شروع.
‫- روز افتتاحیه مبارک ‫- روز افتتاحیه مبارک
‫- برای گومدونگیِ عزیزمون ‫- برای گومدونگیِ عزیزمون
‫- روز افتتاحیه مبارک ‫- روز افتتاحیه مبارک
‫[یه مراسم افتتاحیه ساده اما پرمعنا]
‫به افتخار آرایشگاه دهکده.
‫- بزنید بریم! ‫- ممنون بچه‌ها.
‫- داره برف میاد. ‫- آره.
‫- چی؟ ‫- کریسمسِ سفید شده.
‫[دونه‌های درشت و نرم برف می‌بارد]
‫[انگار میخواد افتتاحیه رو جشن بگیرن]
‫دارن می‌پاشنش؟
‫- نه، از آسمون میاد. ‫- برف واقعیه، نه؟
‫چطور همچین چیزی ممکنه؟
‫تا همین الان که آفتاب بود.
‫واقعاً جادوییه.
‫- جادوییه. ‫- جادوییه.
‫- شروع شد؟ ‫- آره.
‫[آرایشگاه دهکده ‫جایی که جادو زنده می‌شه]
‫[حتی هوا هم جادویی به نظر میاد]
‫[شروع آرایشگاه دهکده]
‫حالا که داریم آماده می‌شیم،
‫می‌خواید بدونید ‫آزمون مدرک آرایشگریم چی شد؟
‫فر کردن مو خیلی سخت بود.
‫- چطور بود؟ ‫- خیلی سخت بود.
‫فکر می‌کردم توش خوب باشم
‫ولی فر کردن مو ‫خیلی سخت‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
‫و باید توی زمان محدود انجامش بدی.
‫- آره، همینش به آدم استرس میده. ‫- آره.
‫خلاصه بگم، رد شدم.
‫[چشم‌هاش اینور و اونور می‌چرخه]
‫رد شدم.
‫چرا اینجوری نگاه می‌کنی؟
‫[خب، خودت می‌دونی دیگه]
‫روز آزمون...
‫[روز آزمون عملی مدرک آرایشگری]
‫...در اصل یه جور مسابقه‌ی دو برای فر کردنه.
‫پس کلا فر کردن کار سختیه.
‫از آرایشگرم راهنمایی خواستم و اون گفت
‫«به هیچ وجه کار رو نیمه‌کاره نذار.»
‫- یعنی باید کامل تمومش کنی. ‫- آره.
‫وگرنه همون‌جا رد می‌شی.
‫- همون لحظه. ‫- پس نباید نیمه‌کاره ولش کنی.
‫منم مثل دیوونه‌ها داشتم می‌پیچیدم
‫ولی همه‌ی بغل‌دستی‌هام ‫کارشون تموم شده بود.
‫[وحشت کرد]
‫ولی برای من هنوز یه بخش کامل مونده بود.
‫یه دقیقه بیشتر وقت نداشتم ‫پس همین‌جوری پیچیدمشون.
‫باید با توجه به رنگ از بیگودی‌ها استفاده کنی.
‫ناظر داد زد: ‫«دست‌ها بالا!» منم ول کردم.
‫ولی برای هر سر ‫حداقل ۵۵ تا بیگودی لازمه.
‫شمردن و گفتن
‫«این ۴۵ تاست.»
‫- ده تا. ‫- ده تا کم داشتی؟
‫- ده تا دیگه لازم داشتی؟ ‫- ده تا کم آوردم.
‫آره.
‫گفتن «دست‌ها بالا» ‫و همه سرشون رو برگردوندن.
‫همه داشتن به من نگاه می‌کردن.
‫[حالا دیگه می‌تونه بهش بخنده]
‫احتمالا فهمیدن من کی هستم.
‫[خجالت‌زده شد]
‫ولی بقیه‌ش رو پیچیده بودی.
‫همه‌ش رو پیچیده بودی، ‫فقط اینجا پنج‌تا کم بود.
‫تنها کسی بودم که به موقع تموم نکرد.
‫«بوگوم بیچاره، باید ولش کنی.»
‫- «لطفا دست‌هات رو بردار.» ‫- منم ول کردم.
‫- خیلی زحمت کشیدی. ‫- خیلی زحمت کشیدی.
‫- ممنون. ‫- واقعا زحمت کشیدی.
‫- کارت عالی بود. ‫- ازتون ممنونم.
‫فکر کنم دلم می‌خواست این رو بشنوم.
‫ولی این حقیقت رو ‫عوض نمی‌کنه که تو رئیس اینجایی.
‫ولی این که تنها فرصتت نبود. ‫دوباره آزمون بده.
‫همیشه می‌تونی دوباره تلاش کنی.
‫راستش خیلی ناامید شدم.
‫[برای همین هنوز اذیتش می‌کنه]
‫فکر می‌کردم قبول می‌شم. ‫واقعا دلم می‌خواست قبول شم.
‫آره.
‫با این که نمی‌تونم بیگودی بزنم
‫ولی مطمئنم می‌تونم با سشوار موها رو فر کنم.
‫پس فکر می‌کنم هنوز هم ‫چیزی هست که باید بابتش شکرگزار باشم.
‫مدرک آرایشگری یعنی این که
‫می‌تونم اصلاح مو، ‫اصلاح صورت و رنگ مو انجام بدم.
‫می‌خوام آرایشگاه دهکده رو ‫به یه روش سرگرم‌کننده اداره کنم.
‫در موردش حرف زدیم ‫و حالا واقعا اینجاییم.
‫راستش هنوز هم واقعی به نظر نمیاد.
‫نمی‌دونم ‫چطور باید از مردم استقبال کنیم
‫- درسته. ‫- و چطور باید این مغازه رو بچرخونیم.
‫- نمی‌تونم تصور کنم چی می‌شه. ‫- دقیقا.
‫کنجکاوم ببینم چند نفر رو ملاقات می‌کنیم.
‫گفتن این اطراف ‫سالمند زیاد هست
‫ولی ممکنه بچه‌ها هم باشن.
‫اسمش رو بذاریم افتتاحیه آزمایشی؟ ‫چی صداش کنیم؟
‫بگیم تمرینی.
‫- یه جور تمرینه. ‫- آره.
‫بیاید از اول ‫یه شبیه‌سازی اجرا کنیم.
‫فرض کنیم یه مشتری اومده.
‫- خوش اومدید. ‫- خوش اومدید.
‫[یه مشتری وارد می‌شود]
‫[اول باید چی کار کنیم؟]
‫بگیم: «اینجا آرایشگاه دهکده‌ست»؟
‫آره.
‫معمولا می‌گن: ‫«سلام، به مغازه‌مون خوش اومدید.»
‫- به آرایشگاه دهکده خوش اومدید. ‫- به آرایشگاه دهکده خوش اومدید.
‫[همه خشک‌شون می‌زنه]
‫من برای کوتاه کردن مو اومدم.
‫- اوه، بله، لطفا بفرمایید بنشینید. ‫- باشه.
‫- باید بنشونیمشون، درسته؟ ‫- آره.
‫کت‌تون رو ازتون می‌گیرم.
‫- کت. ‫- باید کتشون رو بگیریم.
‫- کت... ‫- کت رو آویزون کن.
‫- کجا آویزونش کنم؟ ‫- اینجا.
‫یه چوب‌لباسی هست.
‫کتشون رو آویزون کن.
‫لطفا راحت دراز بکشید.
‫حالا نوبت شامپو زدنه.
‫- خوبه؟ ‫- آره حس خوبی داره.
‫خب.
‫[مرحله اول شامپو: چشم‌های مشتری رو بپوشونید]
‫یه لحظه صبر کنید.
‫این چیه؟
‫اگه حس کردی ‫استرس داری یا معذبی...
‫[یه سرِ مانکن برای کم کردن استرس]
‫[نوازشش می‌کنه]
‫- الان آب به موهاتون می‌خوره. ‫- شروع می‌کنم.
‫[شست‌وشوی دقیق استاد پارک]
‫الان حس خوبی داره.
‫- عالیه. ‫- بهم گفتن این کار رو بکنم
‫که آب توی گوششون نره.
‫[دونگ‌یون هم داره یاد می‌گیره ‫محض احتیاط اگه مشتری‌ها صف کشیدن]
‫سه تا پمپ؟
‫[مقدار مناسب شامپو]
‫این کف زیادی درست می‌کنه.
‫یه بار اینجا، یه بار اینجا، یه بار اینجا، ‫و یه بار هم پشت سر.
‫ظاهرا این شامپو ‫برای موهای کم‌پشت خوبه.
‫- فهمیدم. ‫- و کمک می‌کنه ریزش مو کمتر بشه.
‫[موهاش پرپشته]
‫[کاملا راضی‌ـه]
‫[یک سرویس کامل مراقبت ‫از پوست سر، پر از مواد مغذی]
‫اینجوری.
‫[پوست سرش مواد مغذی رو جذب می‌کنه]
‫اینجوری باید ماساژ بدی.
‫این ماسک نرم‌کننده
‫قراره به ریشه‌های مو حجم بده.
‫[دراز کشید تا شامپو زدن رو یاد بگیره ‫ولی آخرش یه درمان کامل گرفت]
‫محکم فشار میدی.
‫[حالا فقط باید آبکشی کنه]
‫[دارن یه نقشه می‌کشن]
‫[بی‌خبر، آروم خوابیده]
‫[خواب‌آلود]
‫[آب رو سرد کرد]
‫[تموم شد]
‫[بریز روی صورتش]
‫[نزدیک می‌شه]
‫[از خواب می‌پره]
‫[می‌خندن]
‫دیگه کاملا بیدار شدم.
‫[آب خیلی سرد شده]
‫وای، خیلی سرده.
‫از دست شما.
‫دیگه بیدار شدم.
‫[مشتری پنج ستاره میده]
‫نزدیک بود بمیرم.
‫ببخشید.
‫[خوشحاله]
‫باید ساعت کاری و قیمت‌ها و مشخص کنیم...
‫اینجا خورشید ساعت ۵:۲۰ دقیقه عصر غروب می‌کنه.
‫به نظرت حدودا ساعت چهار تعطیل کنیم؟
‫خیلی زوده؟
‫از اونجایی که فردا روز اولمونه
‫- ساعت پنج خوبه؟ ‫- بیاید تا پنج باز بمونیم.
‫- کی باز کنیم؟ ‫- بعدش تنظیمش می‌کنیم.
‫احتمالا سالمندهای اینجا زود بیدار می‌شن، نه؟
‫به نظرتون روزشون رو زود شروع می‌کنن؟
‫ساعت ۸ چطوره؟ خیلی زوده؟
‫- ۹ یا ۱۰. ‫- ۱۰؟
‫اون میشه دقیقا ۷ ساعت کار، درسته؟
‫[هول شده]
‫بهتر نیست روزی ۸ ساعت کار کنیم؟
‫- پس ساعت ۹:۳۰؟ ‫- ۱۰ تا ۶ بهتر نیست؟ یا ۹:۳۰؟
‫۹؟
‫از ساعت ۹ تا ۵.
‫- ۹ تا ۹؟ یعنی ۹ تا ۵؟ ‫- آره.
‫- قیمت. ‫- قیمت.
‫[مهم‌ترین چیز: قیمت‌ها]
‫اگه بخواید حساب کنید
‫من دقیقا ‫یه آرایشگر حرفه‌ای و باتجربه نیستم.
‫فقط یه آرایشگر تازه‌کارم.
‫بیاین هر خدماتی رو ۵ هزار وون بگیریم.
‫کوتاهی مو ۵ هزار وون.
‫- رنگ مو 5 هزار وون. ‫- بازم ۵ هزار وون.
‫خیلی گرونه؟
‫- نه، فکر کنم منطقیه. ‫- آره.
‫- خوبه دیگه، نه؟ ‫- من که موافقم.
‫برای ناخن‌ها ازشون پول نمی‌گیرم.
‫- خدمات رایگانه. ‫- آره، رایگانه.
‫ما داریم به عنوان یه آرایشگاه شروع می‌کنیم
‫پس بیاید با ذهنیت یادگیری انجامش بدیم.
‫می‌گن توی این روستا اصلا آرایشگاه نیست.
‫- نه، اصلا ندارن. ‫- واقعا؟
‫برای همین مقایسه کردن قیمت‌ها سخته.
‫۶ هزار وون چطوره؟
‫با مالیات؟
‫- با مالیات؟ ‫- اون‌وقت میشه فقط ۵ هزار و پونصد وون.
‫درسته.
‫حساب کتابت خوبه‌ها.
‫[می‌خنده]
‫[پس]
‫[قیمت رو چطور تعیین کنیم؟]
‫رئیس، یه مشتری اومده.
‫- کسی اومده؟ ‫- چی شده؟
‫[یه نفر بدون تردید داره به مغازه نزدیک می‌شه]
‫[نکنه مشتری باشه؟]
‫[وضعیت اضطراری]
‫[یه مشتریه]
‫[در حالی که هنوز داشتن ‫آماده می‌شدن، یه مشتری وارد می‌شه]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- سلام خانم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫[یه دردسر بزرگ ‫اونا هنوز آماده نیستن!]
‫سلام، یه مدتی بود ‫این خونه رو بازسازی می‌کردید
‫- اوه، شما همسایه کناری هستید. ‫- بله، خیلی سر و صدا داشت.
‫ببخشید بابت مزاحمت، خانم.
‫- سلام. ‫- بفرمایید داخل.
‫- هنوز رسما باز نکردیم، ولی...
‫خیلی سر و صدا داشت، ‫ولی خوشحالم که بالاخره تموم شد.
‫- بله. ‫- شنیدم می‌تونید موهام رو درست کنید.
‫[قرار بود بیاد دعواشون کنه، اما...]
‫وای خدا.
‫همه خیلی مشتاقن شما رو ببینن.
‫- مغازه ما... ‫- خیلی وقت پیش
‫فکر کنم یه بار وقتی ‫بازی «گو» می‌کردید، دیدمتون.
‫با یه بچه کوچولو ‫مسابقه داشتید، درسته؟
‫- چی بود؟ ‫- توی یه برنامه تلویزیونی؟
‫- بله، توی یه برنامه تلویزیونی. ‫- بله، درست می‌گید.
‫همه‌تون خیلی خوش‌تیپید.
‫راحت باشید، بفرمایید بشینید.
‫- ولی هنوز مغازه رو باز نکردیم. ‫- درسته.
‫- داریم وسایل رو آماده می‌کنیم. ‫- یه افتتاح تمرینیه.
‫- یه افتتاح تمرینی. ‫- قبلا داخل اینجا اومده بودید؟
‫من اولین نفری هستم که اومده؟
‫- شما اولین مشتری ما هستید. ‫- اولین مشتری.
‫- خوش اومدید. ‫- من همین کنار زندگی می‌کنم.
‫- دقیقا همین بغل؟ ‫- بله.
‫ممکنه اسمتون رو بپرسم؟
‫کیم جونگ‌جا.
‫خانم کیم جونگ‌جا.
‫- من باید چی صداتون کنم... ‫- خواهر.
‫خواهر؟
‫- من باید چی صداتون کنم... ‫- خواهر.
‫خواهر؟
‫- خانم جونگ‌جا. ‫- باشه.
‫[اون درست کنار آرایشگاه زندگی می‌کنه]
‫[سر و صدای زیاد کنجکاوش کرد]
‫[امروز باز کردن؟]
‫[برم یه نگاهی بندازم]
‫[اولین مشتری غیررسمی ما، کیم جونگ‌جا]
‫- مشتری. ‫- بفرمایید بشینید.
‫لطفا.
‫[معذبه]
‫- می‌خواید الان موهاتون رو درست کنیم؟ ‫- نه.
‫- نوه‌م ‫- بله.
‫قراره بیاد منو ببینه.
‫ماه فوریه قراره عروسی کنه.
‫- با داماد آینده‌ش میاد. ‫- واقعا؟
‫پس خوب میشه اگه من رو خوشگل کنید.
‫[من رو خوشگل کنید]
‫- خیلی هم عالی میشه. ‫- بله.
‫- باشه، شنبه. ‫- میشه کی؟ شنبه؟
‫- شنبه. ‫- پس شنبه بیاید.
‫- موهاتون رو سشوار می‌کشم و حالت میدم. ‫- باشه.
‫- می‌تونیم موهاتون رو هم رنگ کنیم. ‫- باشه، خوبه.
‫الان همه‌ش سفید شده.
‫- جدی؟ ‫- می‌تونیم براتون رنگش کنیم.
‫- موهاتون... ‫- ما
‫- یه دیگ بخار بزرگ داریم. ‫- می‌تونیم کمکتون کنیم.
‫درش رو یهو باز کردم ‫و همه موهام سوخت.
‫وای، نه.
‫همه‌ش سوخت.
‫- اوه نه، آسیب دیده. ‫- بله.
‫اون خوب بلده براتون درستش کنه.
‫- تمام تلاشم رو می‌کنم. ‫- وای.
‫[چرا وقتی حرف می‌زنه انقدر مهربونه؟]
‫واقعا اینجا توی این دهکده هیچ آرایشگاه
‫- یا سالن زیبایی نیست؟ ‫- نه، نیست.
‫پس برای درست کردن موهاتون کجا می‌رید؟
‫می‌ریم موجو.
‫- مگه ما تو موجو نیستیم؟ ‫- مگه اینجا موجو نیست؟
‫می‌ریم موجو اوپ.
‫آهان، موجو اوپ. ‫ما تو کدوم منطقه‌ایم؟
‫اینجا دهکده آپسوم، ندو ری‌ـه.
‫- ندو ری نزدیک رود گومگانگ. ‫- بله، رود گومگانگ.
‫[یک روستای کوچک بدون سالن یا آرایشگاه]
‫[باید منتظر اتوبوسی بشن ‫که هر ۱۴۰ دقیقه یک‌بار میاد]
‫[دردسر رفتن به مرکز شهر]
‫[شاید اهالی روستا ‫مدت‌ها منتظر همچین جایی بودن]
‫برای کوتاهی مو پول می‌گیرید، درسته؟
‫- بله. ‫- چقدر می‌گیرید؟
‫کوتاهی مو توی سالن‌های موجو چقدر درمیاد؟
‫توی موجو گون
‫کوتاهی مو تقریبا ۱۰ هزار وون میشه.
‫- همه جا قیمت‌ها فرق داره. ‫- بله.
‫پس چه قیمتی باعث میشه ‫حس کنید ارزش پولی که می‌دید رو داره؟
‫اگه فقط 5 هزار وون بود، خوب میشد.
‫[دقیقا همون قیمتی که این سه نفر فکر می‌کردن]
‫- پس ۵ هزار وون. ‫- فقط ۵ هزار وون.
‫- همین حدودا. ‫- ممنون که پرسیدید.
‫دوست دارید یه هدیه کوچیک بگیرید؟
‫- از طرف ما. ‫- چه هدیه‌ای؟
‫باورنکردنیه.
‫- لطفا ما رو یادتون بمونه. ‫- حتما.
‫- یه حوله‌ست. ‫- آهان.
‫- [لطفا درمورد ما به بقیه هم بگید] ‫- کریسمس مبارک.
‫[برای تبلیغ، بامزه رفتار می‌کنن]
‫- ما ناخن‌هاتون رو هم لاک می‌زنیم. ‫- آره، قشنگش می‌کنیم.
‫رنگ مورد علاقه‌تون چیه؟
‫یه چیز ساده.
‫- یه چیز ساده. ‫- خیلی قرمز نباشه.
‫اگه یه خانم مسن خیلی ‫پرزرق‌وبرق باشه، یه‌جوری میشه...
‫- نه. ‫- یه رنگ ملایم باشه.
‫- شما هنوز خیلی جوونید. ‫- من جوونم.
‫- معلومه. ‫- معلومه.
‫شما هنوز جوونید، خانم.
‫[چاپلوسی بامزه]
‫وای خدا.
‫انقدر ازم تعریف می‌کنید که خجالت می‌کشم.
‫راحت باشید.
‫- ممنون. ‫- خانم جونگ‌جا.
‫ممنون که من رو با اسمم صدا می‌کنید.
‫حسش...
‫یه حس عجیبی داشت. ‫احساساتی شدم.
‫یه جایی از زندگی
‫احتمالا بهش می‌گفتن ‫مامانِ فلانی یا مادربزرگِ فلانی.
‫خوشحالم که با اسمش صداش کردم. ‫«خانم جونگ‌جا» انتخاب خوبی بود.
‫[صدا زدن با اسم حس صمیمیت بیشتری میاره]
‫چیزی برای خوردن دارید؟
‫باید داشته باشیم، ولی قرار بود بعدا رامن بخوریم.
‫[بچه‌های بیچاره]
‫شما رامن می‌خورید؟
‫نه، من رامن نمی‌خورم.
‫- بعدا نگید یه لقمه به منم بدیدا. ‫- نمی‌گم.
‫من رامن نمی‌خورم.
‫خانم، میشه یه کم از کیمچی‌تون به ما بدید؟
‫- کیمچی؟ ‫- بله.
‫باشه. حتما یه دسته براتون میارم.
‫[یه دسته کامل میارم]
‫- ممنون. ‫- کیمچی من خیلی خوشمزه نیست.
‫نه بابا، من با کیمچی ‫یه کاسه برنج کامل می‌خورم.
‫الان بیارم؟
‫من باهاتون میام.
‫- من باهاشون میرم کیمچی بیارم. ‫- باشه.
‫- بریم. ‫- باشه.
‫- وقتی برگشتی انجامش می‌دیم. ‫- باشه.
‫- کاپشنت کجاست؟ ‫- اشکالی نداره.
‫باشه.
‫- همین بغلِ. ‫- آره.
‫خونه‌م یه کم به‌هم‌ریخته‌ست.
‫- چند وقته اینجا زندگی می‌کنید؟ ‫- از وقتی ازدواج کردم اومدم اینجا.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫یادتونه؟ ‫اولین باری که اومدم اینجا گفتید
‫«اونجا یونولیت‌ها دارن تو هوا می‌پرن.»
‫- من گفتم؟ ‫- بله.
‫- وای خدا. ‫- همینجا صبر کنم؟
‫- نه، بیا داخل. ‫- اشکالی نداره؟
‫- نه. ‫- با اجازه.
‫خونه یه کم به‌هم‌ریخته‌ست.
‫- فدای سرتون... ‫- خونه‌های روستایی همین‌جوریه.
‫ببخشید.
‫[اولین دیداره ولی حس آشنایی داره]
‫چه دنج و گرمه.
‫خونه‌ی دنجیه.
‫- وقتی مردم میان خونه‌م، ‫- بله.
‫میگن بوی گرمی میده.
‫- راست میگن. ‫- بله.
‫- اینجا بذارمش؟ ‫- بله.
‫[حس گرم رفتن به خونه‌ی مادربزرگ]
‫لحاف رو شستم.
‫[زور زدن]
‫ورود به منطقه مرموز کیمچی
‫کجاست؟ ‫کجا رفتید کیمچی بیارید؟
‫وای، یخچال کیمچی دارید.
‫- خیلی خوشمزه به نظر میاد. ‫- خونه‌م خیلی کوچیکه
‫برای همین جایی برای گذاشتنش نیست.
‫سس ماهی شور ‫و میگوی شور زیاد ریختم توش.
‫[گرفتن کیمچیِ خانم جونگ‌جا]
‫خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫[ظرف پر شده ولی بازم یکی دیگه اضافه می‌کنه]
‫یکی دیگه هم بذارم.
‫- ممنون. ‫- بله.
‫خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫- اول باید مزه‌ش کنید. ‫- همینجوری هم معلومه خوبه.
‫- تو واقعا با بزرگترها خوب کنار میای. ‫- نه، دارم سعی می‌کنم.
‫به نظر می‌اومد
‫خیلی باتجربه‌ای.
‫- نتیجه تلاش بود. ‫- قابل تحسینه.
‫[سانگ‌یی باتجربه به نظر می‌اومد ‫ولی پشتش کلی تلاش بود]
‫- درسته. ‫- دارید نون ماهی درست می‌کنید؟
‫بله، نون ماهی.
‫آخرین بار کی خوردید؟
‫تا حالا امتحان نکردم.
‫- حتی یه بار؟ ‫- آره.
‫- هیچ‌وقت نون ماهی نخوردید؟ ‫- نه.
‫هیچکس تا حالا بهم نداده.
‫- نه، منظورم توی کل زندگیتون بود. ‫- نه.
‫من تو موجو زیاد خوردم.
‫- منظورم اینجا بود. ‫- آهان.
‫واقعا جا خوردم.
‫فکر کردم هیچ‌وقت امتحان نکردید.
‫فقط نون ماهیه دیگه.
‫سه تا دسته کامل کیمچی بهمون داد.
‫به نظرخوب میاد.
‫[آب دهنش راه افتاد]
‫- خانم، ممنون بابت کیمچی. ‫- ممنون!
‫نمی‌دونم خوشمزه شده یا نه.
‫آخرین بار کی ناخن‌هاتون رو لاک زدید؟
‫زمستونا، وقتی وقتِ استراحت دارم
‫چون به این راحتی پاک نمی‌شه.
‫تابستونا میرم سرِ زمین.
‫- مجبورید کار کنید. ‫- من همیشه دارم گل می‌چینم.
‫شکوفه‌های هلو کامل باز می‌شن.
‫اینجا منطقه باغ‌های هلوئه.
‫- هلو. ‫- هلوها خیلی بزرگ می‌شن.
‫خیلی هم زیادن.
‫- انگار خاک اینجا خوبه. ‫- کارش واقعا خیلی سخته.
‫فکر نمی‌کنم دیگه بتونم انجامش بدم. ‫پسرم باید بیاد کمکم.
‫- کی تموم میشه؟ کدوم فصل؟ ‫- تقریبا ماه اکتبر یا نوامبر.
‫ماه اکتبر تموم میشه.
‫- پس یکی دو ماهه تموم شده. ‫- بله.
‫[پس]
‫پس می‌تونید مانیکور کنید.
‫- خب، دست‌های من که قشنگ نیستن. ‫- مثل دست‌های یه پرنسس میشه.
‫فقط برای نمونه، ‫امروز یه مانیکور ساده انجام می‌دیم.
‫- باشه. ‫- شما اولین مشتری من هستید.
‫- بله. خدای من. ‫- خانم جونگ‌جا، شما اولین مشتری من هستید.
‫- حالا که امروز اومدید، ‫- خب؟
‫لطفا به بقیه هم خبر بدید.
‫- خبرش رو پخش کنم؟ ‫- بله.
‫[با ناخن‌ها دلش رو به دست میارم]
‫خیلی زیاده.
‫- وای. ‫- خیلی زیاده.
‫بعد از این میرم ‫تو دهیاری بهشون پز می‌دم.
‫برید و به همه نشون بدید.
‫- اگه درد گرفت بگید. ‫- باشه.
‫بعضی وقت‌ها
‫اگه اشتباه انجام بدم
‫ممکنه خون بیاد.
‫- کاری نکن خون بیاد. ‫- ولی نمی‌ذارم اصلا خون بیاد.
‫اگه خون بیاد نمی‌تونم آشپزی کنم.
‫کی به موجو نقل مکان کردید؟
‫- من؟ ‫- بله.
‫۲۲ سالگی ازدواج کردم.
‫- ازدواج کردید و اومدید اینجا؟ ‫- بله.
‫شوهرم ۲۰ سالگی ازدواج کرد.
‫- از من کوچیک‌تره. ‫- خدای من.
‫ما اینجا یه اسطوره داریم.
‫[یه اسطوره جلوتر از زمان خودش]
‫چه اسطوره باشم چه نباشم ‫من فقط یه کشاورزم.
‫[برگشت به کار اصلی ‫اولین مانیکورش روی مشتری واقعی]
‫[دست‌هاش می‌لرزه]
‫اولین باره روی یه مشتری واقعی انجامش می‌دم.
‫راستش یه کم استرس دارم.
‫اصلا لازم نیست استرس داشته باشی. ‫با اعتمادبه‌نفس انجامش بده.
‫- چشم، خواهر. ‫- زشت هم بشه مهم نیست
‫قشنگ هم بشه مهم نیست.
‫دست‌های من همیشه تیره و پف کرده‌ست.
‫هر چی هم روش بزنم، ‫خیلی شیک به نظر نمیاد.
‫اصلا.
‫با ناخن‌هات کاری می‌کنم که بدرخشی.
‫[خجالت کشید]
‫وای چه رنگ قشنگیه.
‫- خودش انتخابش کرد. ‫- مثل شکوفه‌های گیلاسه.
‫اگه انقدر قشنگ بشن ‫که شوهرم منو نشناسه، چی؟
‫خیلی خوشگلم نکنید.
‫اون وقت دوباره عاشقتون میشه.
‫[همزمان توی آشپزخونه]
‫[رامن جامپونگ داره می‌جوشه]
‫- بوگوم. ‫- بله؟
‫فکر کنم آماده شده.
‫خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫[با کیمچی که از خانم جونگ‌جا گرفتیم]
‫[گفتید چیزی نخوردید، نه؟]
‫- خوردم. ‫- [اون غذا خورده.]
‫[این سه برادر نزدیک ۱۵ ساعت چیزی نخورده بودن]
‫[یه انفجار طعم که آدمو سرحال می‌کنه]
‫واقعا خوشمزه‌ست.
‫- خوشت اومد؟ ‫- آره.
‫[سانگ‌یی کی میاد؟]
‫- زودتر برو غذات رو بخور. ‫- بذارید این رو تموم کنم.
‫- فقط انگشت کوچیکه‌تون مونده. ‫- نه، اول برو غذا بخور.
‫من می‌رم خونه و برمی‌گردم ‫تا تو غذات رو بخوری.
‫برو غذا بخور. حتما گرسنه‌ای.
‫برو. ولش کن.
‫بهش دست نزنید.
‫- باید بذاریم خشک بشه. ‫- باشه.
‫راستش خیلی گرسنه بودم.
‫اول بذار دست‌هام رو بشورم.
‫کیمچی کهنه نیست؟ ‫عالیه.
‫- نه، کهنه نیست. ‫- نیست؟
‫[سریع یه نگاه میندازه]
‫- خانم، لطفا استراحت کنید. ‫- باشه.
‫[نگرانه که حوصله‌ش سر نره]
‫موسیقی پخش کنیم؟
‫حوصله‌تون سر نرفته؟ ‫حالتون خوبه؟
‫حالم خوبه.
‫- یه فنجون چای می‌خواید؟ ‫- نه، شما برید غذاتون رو بخورید.
‫[لطفا برید غذا بخورید]
‫- کلم خیلی خوشمزه‌ست. ‫- کلم؟
‫[واقعیت زندگی صاحبان کسب‌وکار کوچیک]
‫[پلک می‌زنه]
‫[دور و بر رو نگاه می‌کنه]
‫[فکر کنم یه کم تنها شدم]
‫کیمچی خیلی خوشمزه‌ست.
‫خانم، کیمچی‌تون خیلی خوشمزه‌ست.
‫- خوشت اومد؟ ‫- خیلی دوست دارم.
‫نمی‌دونم خوب شده یا نه.
‫[سریع یه نگاه میندازه]
‫[سوپ رو یه نفس سر می‌کشن]
‫[بعد سریع برمی‌گرده]
‫خب،
‫شوهرتون بعد از ‫خوردن نودل کی برمی‌گرده خونه؟
‫[خیلی طبیعی می‌شینه سر جاش]
‫هر وقت دلش بخواد میاد.
‫وقتی برمی‌گرده ‫با هم شام نمی‌خورید؟
‫سانگ‌یی باهاش خیلی صمیمی شده.
‫[یه نفر دیگه هم داره به آرایشگاه نزدیک میشه]
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫کدخدای دهکده اومد!
‫- آهان، ایشون کدخداست. ‫- بله.
‫کدخدای دهکده ماست.
‫- سلام. ‫- خوشوقتم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- تو اولین نفر هستی. ‫- سلام.
‫- خوشوقتم. ‫- کدخدای دهکده.
‫- خوشوقتم. ‫- من لی سانگ‌یی هستم.
‫وقتی گروهتون داشتن اینجا رو بازسازی می‌کردن
‫چند بار اومدم سر زدم و دیدم تقریبا تموم شده.
‫- اینجا؟ ‫- بله.
‫- اینجا گرم و خوبه. ‫- آره.
‫- سلام. ‫- خوشوقتم.
‫[یه دست دادن دیگه]
‫اینجا
‫خیلی قشنگ و باحاله، ‫مثل شما جوون‌ها باصفاست.
‫واقعا همین‌طوره. ‫سیستم گرمایش هم خیلی خوب کار می‌کنه.
‫فکر کنم اهالی خیلی دوستش داشته باشن.
‫خوشحالیم که این رو می‌شنویم.
‫این خونه
‫از این به بعد معروف میشه.
‫- معروف میشه. ‫- خانم
‫شما قبل از من اومدید.
‫- ایشون اولین مشتری ماست. ‫- من اولین مشتری‌شونم.
‫- همسایه بغلی ماست. ‫- ایشون
‫کمدین و گوینده این دهکده‌ست.
‫گفتم این‌جور چیزا رو نگو.
‫و همین‌طور...
‫[لب‌هاش رو تر می‌کنه]
‫...ایشون اولین نفره، درسته؟
‫- اولین مشتری‌ شماست؟ ‫- اولین مشتری ماست.
‫[دوباره همون سوال رو می‌پرسه]
‫واقعاً؟
‫[دیگه سؤالی به ذهنش نرسید]
‫[اوهوم]
‫- غذا خوردید؟ ‫- بله.
‫من کدخدای این دهکده هستم.
‫[به نظر میاد یه حرفی داره که می‌خواد بگه]
‫اینجا رو خیلی قشنگ آماده کردید
‫برای همین منتظر بودم با من تماس بگیرید.
‫فکر کردم شاید به کمکم نیاز داشته باشید، ‫برای همین عمدا سر زدم.
‫پس وقتی فردا کارمون تموم شد
‫چون خیلی محله رو نمی‌شناسیم
‫می‌خوایم به هر خونه‌ای سر بزنیم و سلام کنیم.
‫- می‌تونید ما رو معرفی کنید؟ ‫- حتما.
‫- ولی اونا اون سیستم پخش رو دارن. ‫- سیستم اعلانات.
‫- آهان، درسته. ‫- تو دهکده...
‫بدون این‌که معذب‌کننده ‫یا زیاده از حد باشه.
‫این چه صداییه؟
‫[سیستم پخش دهکده که قبلا شنیده بودن]
‫پخش کردن اون‌قدرها هم سخت نیست.
‫با گوشی هم میشه انجامش داد.
‫- واقعا؟ ‫- با گوشی؟
‫ما با گوشی انجامش می‌دیم.
‫- همین‌جا؟ ‫- واقعا؟
‫- همین‌جا میشه انجامش داد؟ واقعا؟ ‫- بله.
‫لطفا یه اعلامیه پخش کنید.
‫کدخدای دهکده‌مون ‫می‌تونه این کارها رو انجام بده.
‫و بعد...
‫وقتی دارم پخش می‌کنم باید ساکت باشید
‫وگرنه صداتون پخش میشه.
‫- واقعا؟ ‫- بله.
‫[دست‌ها می‌لرزه] ‫[پخش روستایی]
‫آماده پخش.
‫لطفا کمی صبر کنید.
‫داره کار می‌کنه.
‫[تعجب کردن]
‫لطفا توجه فرمایید.
‫چند تا جوون از سئول
‫یه آرایشگاه به اسم ‫«آرایشگاه دهکده» باز کردن
‫ساعت کاریشون از فردا صبح ساعت ۹
‫تا ساعت ۵ عصره.
‫[مرکز اجتماع بانوان سالمند]
‫[در همین حین، در مرکز اجتماع سالمندان]
‫واقعا؟ باید یه سر بزنم.
‫[همچنین در دهیاری]
‫[حتما همونجاست]
‫حتما سر بزنید و اوقات ‫فراغت خود را در آنجا بگذرونید.
‫و همچنین حمایتشون کنید.
‫ممنونم.
‫این‌جوری...
‫[وضعیت قرمز] ‫[سوتی در پخش زنده]
‫[هیس]
‫بعدش خاموشش می‌کنید.
‫- خیلی جالب بود. ‫- واقعا جالب بود.
‫- من خیلی خوشم اومد. ‫- ممنونم.
‫- ممنونم، قربان. ‫- ای وای. افتاد.
‫- ممنون. ‫- کریسمس مبارک.
‫- سالم به خونه برسید. ‫- ممنون، قربان.
‫- همه‌تون خیلی باحالید. ‫- ممنون.
‫خداحافظ.
‫[نکنه نباید علامت شست نشون می‌دادم؟]
‫خب...
‫اصلا نمی‌دونستم شما کمدین محلی هستید.
‫من؟ اصلا همچین چیزی نیست. ‫چرا همچین حرفی زد؟
‫- خانم، ما رازتون رو فهمیدیم. ‫- اصلا از این خبرا نیست.
‫مانیکور تقریبا تموم شده
‫خیلی قشنگ شده.
‫قشنگه.
‫بذارید یه نگاه آخر هم بندازم ‫ببینم همه‌چی درست انجام شده یا نه.
‫خیلی قشنگه.
‫دست‌هایی که باهاش هلو می‌چینین ‫حالا خودش مثل هلو شده.
‫- راست میگی. ‫- دستاتون هلویی شده.
‫حالا که تموم شد بزنیم قدش؟
‫بزن قدش.
‫خیلی قشنگ شدن.
‫خیلی قشنگه.
‫حالا که ناخن‌هام لاک خورده ‫خیلی خوشگل شدن.
‫[شما هم خیلی خوشگلید]
‫هر وقت خواستید بیاید براتون انجام می‌دیم.
‫میرم دهیاری تا بهشون نشون بدم.
‫- خیلی ازتون ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫عجیبه که یه مشتری رو بدرقه کنیم.
‫حس می‌کنم واقعا بهش سرویس دادیم.
‫- ما فقط به یه مشتری سرویس دادیم. ‫- آره.
‫ولی انگار یه طوفان رو رد کردیم.
‫احتمالا خودمون نفهمیدیم چقدر استرس داشتیم.
‫- فشارش روی ما بود. ‫- احتمالا آره.
‫[این سه برادر ‫از نبرد خودشون جون سالم به در بردن]
‫- لباس بپوشیم بریم بیرون؟ ‫- بریم.
‫بریم. از هرکدوم پنج تا آوردم.
‫بیاید راه بیفتیم.
‫[حالا ما یه آرایشگاه داریم]
‫حالتون چطوره، آقا؟
‫ما همین بغل یه آرایشگاه باز کردیم.
‫- حالتون چطوره، آقا؟ ‫- سلام، آقا.
‫ما پشت خونه شما یه آرایشگاه باز کردیم
‫- اومدیم سلام کنیم. ‫- واقعا؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- ما یه آرایشگاه باز کردیم. ‫- بله.
‫- اصلاح سگ هم انجام می‌دی؟ ‫- اصلاح سگ خیلی سخته.
‫ولی ناخن‌هاش رو می‌تونم کوتاه کنم.
‫اگه وقت داشتی...
‫خانم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خانم.
‫ما قبلا همدیگه رو دیدیم، نه؟
‫یه هدیه براتون داریم.
‫- باشه، ممنون. ‫- ممنون.
‫[دیگه تقریبا منطقه رو حفظ شده بودن]
‫- راستی، ‫- چیه؟
‫اگه همه آدم‌هایی که امروز دیدیم...
‫- فردا همه‌شون بیان چی؟ ‫- آره.
‫فکر می‌کنی میان؟
‫کم‌کم دارم از کوتاه کردن موهاشون می‌ترسم.
‫- می‌ترسی؟ ‫- اگه خوششون نیاد چی؟
‫[بعد از دیدن اهالی روستا استرسشون بیشتر شد]
‫- نه بابا. ‫- خوششون میاد.
‫[در حالی که فشار رو ‫تحمل می‌کردن به سمت خونه رفتن]
‫- اینجاست. ‫- چه خونه قشنگی.
‫وای، این چیه؟
‫پنجره جلویی خیلی بزرگه.
‫[کسب‌وکارشون رو در سرمای شدید تبلیغ کردن]
‫اینجا حسابی گرمه.
‫چه جای خوبی.
‫رسیدیم خونه.
‫یکم استراحت کنیم.
‫گرسنه‌تون نشده؟
‫[بیخیال آشپزی، شام نودل تند و برنج سرخ‌شده‌ست]
‫[این سه نفر قبلا بی‌وقفه با هم حرف می‌زدن]
‫[اما الان دارن در سکوت غذا می‌خورن و غرق فکرن]
‫فردا واقعا کارمون رو شروع می‌کنیم.
‫به نظرتون فردا خوب پیش بره؟
‫- می‌ترسم خیلی شلوغ بشه. ‫- منم همین‌طور.
‫[احساس فشار می‌کنن]
‫استرس گرفتم.
‫منم مضطربم.
‫به خاطر اینه که ‫مدل موی خانم‌ها متنوع‌تره؟
‫خب...
‫کوتاه کردن موی خانم‌ها برات راحت‌تره؟
‫کوتاه کردن موی مردها راحت‌تره
‫ولی اخیرا بیشتر تمرکزم روی ‫یاد گرفتن کوتاهی موی زنونه بوده.
‫بیشتر عادت کردم با
‫- موهای بلند کار کنم. ‫- درسته.
‫[همه چیزهایی که فقط تو ذهنش تصور کرده بود]
‫[دارن کم‌کم واقعی می‌شن]
‫[سعی می‌کنه]
‫[با شستن ظرف‌ها ذهنش رو آروم کنه]
‫[دونگ‌یونِ عکاس بهش یه سر می‌زنه]
‫[در حال ژست گرفتن]
‫بوگوم در نقش شوهر ایده‌آل
‫[به لطف دونگ‌یون یه کوچولو می‌خنده]
‫- من به عنوان شوهر؟ ‫- آره.
‫[شوهری که فقط در رویاهای دورمون وجود داره]
‫[عزیزم، منو صدا کردی؟]
‫[یه عکس از سانگ‌یی در نقش شوهر]
‫[این یکی دیگه یه شوهر واقعیه]
‫[اون یه روز کامل با استرس ‫از مشتری‌ها استقبال کرد و حالا خوابش برده]
‫[یه خنده ریز]
‫[یه نان‌آور معمولی در حال انجام وظیفه]
‫[چشم‌هاش یهو باز می‌شن]
‫[سرفه‌ش گرفت]
‫[بابا بیدار شد]
‫[اوپس]
‫خوابم برده بود.
‫- آره، خوب خوابیدی؟ ‫- آره، خیلی خسته بودم.
‫معلومه که بودی.
‫فکر کنم فردا کوتاه کردن مو
‫چون اولین مشتریمه، یه کم طول بکشه.
‫اولین روز کاری‌مون خوب پیش میره.
‫بیاید تمام تلاشمون رو بکنیم.
‫اولین روزمون عالی پیش میره!
‫[نیمه شب وقتی همه توی تختخوابن]
‫[به‌جای خوابیدن، بوگوم میاد بیرون]
‫[این موقع شب چه کاری می‌تونه داشته باشه؟]
‫[تنهایی قدم‌زنان دور میشه]
‫[خیلی از نیمه‌شب گذشته]
‫[قدم‌هاش تندتر میشه]
‫[بالا و پایین می‌پره]
‫[با وجود سرما خودش رو به اینجا رسونده]
‫[چرا تنهایی اومده به آرایشگاه؟]
‫[صدای قیچی]
‫[بوگوم از یکی از اعضای گروه فیلمبرداری ‫کمک خواست تا یه بار دیگه تمرین کنه]
‫[صدای قیچی کل آرایشگاه تاریک رو پر کرده]
‫راستش...
‫این آرایشگاه ‫به اسم من اداره میشه.
‫اسم باحال «آرایشگاه دهکده» رو هم
‫که اسمم روشه، خودم انتخاب کردم.
‫با خودم فکر می‌کنم
‫آیا واقعا به اندازه‌ای که ‫اسمش خوبه، خودم رو آماده کردم یا نه.
‫دارم به خودم برمی‌گردم و فکر می‌کنم.
‫[احساس می‌کنه مسئولیتش سنگینه]
‫واقعا از پسش برمیام؟
‫[برای اینکه کسی ناامید نشه]
‫[مدام تمرین می‌کنه]
‫باید دقیقا
‫همون سرویسی رو ‫ارائه بدم که مشتری می‌خواد.
‫همین باعث میشه قلبم تند بزنه.
‫امیدوارم
‫بتونم برای مردم محلی یه زمان جادویی بسازم.
‫[شبِ بی‌خوابی داره می‌گذره]
‫[بالاخره روز موعود رسید]
‫[دود از همه دودکش‌ها بلند شده]
‫[کل دهکده پوشیده از یخ شده]
‫[زمان فعلی: ۷:۳0 صبح]
‫[آلارم گوشی یکی به صدا در اومد]
‫[یه آلارم دیگه هم به صدا در اومد]
‫[سومین آلارم هم به صدا در اومد]
‫[با وجود آلارم‌ها، خونه ساکته]
‫[سانگ‌یی بیدار شده]
‫رفیق...
‫[چرا انقدر زود صبح شد؟]
‫[تازه نشست]
‫[صورتش پف‌کرده]
‫نکنه دیروز زیادی به خودم فشار آوردم؟
‫[اینجا یکی هست که حتی بیشتر زحمت کشیده]
‫- اون چیه؟ ‫- هی.
‫- چیه؟ ‫- هر دوتامون بیدار شدیم؟
‫[جا خورده]
‫زمین خیلی داغه.
‫- دیشب خیلی گرم نبود؟ ‫- نه، خیلی گرم نبود.
‫فکر کنم اتاق اشتباهی رو انتخاب کردم.
‫- اتاق دراز رو انتخاب کردی؟ ‫- «دراز»...
‫اتاق «اشتباه» رو.
‫[می‌خنده]
‫انقدر گرم شد که با لباس زیر خوابیدم.
‫حتما خیلی گرمت شده بوده.
‫اون اتاق انقدر گرم شد انگار وسط تابستونه.
‫[گرمای شدید حسابی نرمشون کرده]
‫موهات...
‫خیلی پرپشت‌ـه.
‫- خدایا. ‫- مثل فیگور دراگون بال شدی.
‫دیشب ساعت چند برگشتی؟
‫دیر برگشتی؟
‫دیشب یه اصلاح مو انجام دادم.
‫بعدش هم سشوار و رنگ.
‫[عالیه]
‫امروز هوا سرده، نه؟
‫منفی ده درجه‌ست.
‫بیا حسش کن.
‫[جا خورد]
‫[یخبندونه]
‫امروز بیرون نریم.
‫بیا تو همون آرایشگاه بمونیم.
‫صبح همگی بخیر.
‫[جوون‌ترین فرد گروه، دونگ‌یون هم آماده‌ست]
‫همه چراغ‌ها رو خاموش کردم.
‫مواظب سرتون باشید.
‫[هر سه‌تاشون با هم دارن میرن سر کار]
‫بریم یه کم کاسبی کنیم.
‫[اولین روز کاری پر از استرس ولی هیجان‌انگیز]
‫[قهوه‌جوش برای پذیرایی از مشتری‌ها]
‫[دمپایی برای پوشیدن داخل آرایشگاه]
‫هوای صبح باعث میشه
‫- حس کنم تو سوئیس هستم. ‫- سوئیس؟
‫- نمی‌دونم، من که نرفتم. ‫- منم همین‌طور.
‫- سلام، خوش اومدید. ‫- سلام.
‫[یه ساعت قبل از افتتاح آرایشگاه، ساعت ۸ صبح]
‫- یه تشویق گروهی بریم؟ ‫- آره، بریم.
‫- قضیه واقعا دیگه... ‫- قضیه دیگه جدی شد.
‫بیاین خوب پیش بریم و کسی هم آسیب نبینه.
‫کسی زخمی نشه ‫و خون و خونریزی هم راه نیفته.
‫- یک، دو، سه، فایتینگ. ‫- فایتینگ.
‫اول از همه...
‫- در آرایشگاه رو باز کنیم. ‫- چراغ رو روشن کنیم.
‫- چراغ گردون رو. ‫- روشنش کن بچرخه.
‫استرس دارم.
‫صبر کن.
‫بیاید این لحظه رو ثبت کنیم.
‫همین لحظه رو؟
‫این ساعت رو. همین لحظه رو.
‫- یک، دو، سه. ‫- روشنش کن.
‫روشن شد.
‫داره می‌چرخه.
‫رنگ‌ها شروع کردن به چرخیدن.
‫ممنون، دونگ‌یون.
‫[آماده‌ی افتتاح!]
‫[پیش‌بندها رو مرتب می‌پوشه]
‫[گاز استریل‌ها رو برای مانیکور تا می‌کنه]
‫[سانگ‌یی ابزارها رو توی دستگاه استریل می‌ذاره]
‫ساعت چنده؟
‫۸:۵۵ دقیقه صبحه.
‫- وای خدا. ‫- دیگه وقتشه.
‫- بیاید. بیاید آماده شیم. ‫- پنج دقیقه مونده.
‫- پنج دقیقه دیگه. ‫- چیکار کنم؟
‫چیکار باید بکنم؟
‫نوشیدنی خوش‌آمدگویی رو آماده کنم؟
‫تو نوشیدنی خوش‌آمدگویی رو بده.
‫ما به مشتری‌ها خوش‌آمد می‌گیم.
‫اینجا وایسیم؟
‫همین‌جا وایسیم؟
‫سه دقیقه مونده. چاییم کو؟
‫اینجاست.
‫بدنت و ذهنت نیاز به آروم شدن داره؟
‫[قبل از افتتاح باید خودش رو آماده کنه]
‫همه وسایل آماده‌ست.
‫[فقط ۳ دقیقه تا افتتاح!]
‫استرس دارم که نکنه یکی بیاد.
‫ساعت نه شد.
‫- ۹ شد؟ ‫- آره.
‫[سکوت]
‫[سمت چپ هیچکس نیست]
‫[سمت راست خیابون خالیه]
‫[از پشت سر، ناامید به نظر میاد]
‫توی خیابون هیچکس نیست.
‫- خیلی زوده؟ ‫- آره، صبح زوده؟
‫فکر کنم بعد از صبحونه بیان، نه؟
‫آره، درسته.
‫وقتی ساعت ۹ باز کردیم،
‫فکر می‌کردم ‫یه جمعیت عظیم بریزن اینجا.
‫فکر می‌کردم راس ۹...
‫- مشتری‌ها... ‫- هیچکس نیست.
‫[هیچ‌کس منتظر باز شدن نبود]
‫فکر می‌کردی یا امید داشتی قبل از ‫باز کردن آرایشگاه یه صف مشتری جلو در باشه؟
‫نه. اصلا همچین انتظار یا امیدی نداشتم.
‫[قیافه‌ی مردی که هیچ انتظاری نداشت]
‫[به عنوان کسی که هیچ انتظاری نداشت، ‫بوگوم مدام بیرون رو نگاه می‌کنه.]
‫[حتی وقتی وسایل رو جمع می‌کنه]
‫[بازم بیرون رو نگاه می‌کنه]
‫[حتی وقتی تمیزکاری می‌کنه، ‫بازم بیرون رو نگاه می‌کنه]
‫صدای موتور میاد.
‫[یه موتور رد میشه]
‫[مشتری نیست]
‫تصوراتم
‫خیلی با واقعیت فرق داشت.
‫فکر می‌کردم
‫- همین که باز کنیم، ‫- منم همین‌طور.
‫مردم هجوم بیارن جلوی در و ‫بپرسن «اینجا آرایشگاه دهکده‌ست؟»
‫«اومدم موهام رو کوتاه کنم.»
‫بگن «ما ساعت‌ها منتظر بودیم.»
‫[رئیس پارک از ته دل لبخند می‌زنه]
‫[اما در واقعیت]
‫[صفر نفر تو صف انتظار هستن]
‫نکنه چون هوا خیلی سرده بیرون نمیان؟
‫- ممکنه همین باشه. ‫- منفی ده درجه‌ست.
‫[معمولا همینه؟]
‫[مدام یه نگاهی می‌ندازه]
‫- نمی‌تونم اون سمت نگاه نکنم. ‫- منم همین‌طور.
‫کاش زودتر یکی بیاد.
‫[صمیمانه امیدوارن یکی بیاد]
‫[دلم می‌خواد به هرکی رسید بچسبم]
‫یه اعلامیه دیگه بدیم؟
‫[چی کار کنیم؟]
‫[انقدر درگیرن که متوجه نمی‌شن]
‫هی، یه مادربزرگ داره میاد.
‫- چی؟ ‫- یه مادربزرگ داره میاد.
‫اینجاست؟ صبر کن.
‫[با عجله]
‫[با عجله بیشتر]
‫- داره رد میشه. ‫- جدی؟
‫[فقط رد شد]
‫رد شد رفت؟
‫صبح بخیر خانم.
‫- سلام. ‫- سلام، کجا تشریف می‌برید؟
‫آهان، دارید می‌رید پیش خانم کیم جونگ‌جا.
‫- صبحونه خوردید؟ ‫- الان می‌خوریم.
‫- شما صبحونه خوردید؟ ‫- الان میرم می‌خورم.
‫- باشه. ‫- بعدا تشریف بیارید پیشمون.
‫باشه.
‫- یه لحظه قلبم تند زد. ‫- فکر کنم
‫- جایی کار داشت. ‫- آره، صبحونه...
‫فکر کنم دور هم ‫جمع می‌شن که صبحونه بخورن.
‫- بیا بشین. ‫- باشه.
‫[سانگ‌یی یهو بوگوم رو صدا می‌زنه]
‫- فقط یه انگشت کوچیک رو رنگ می‌کنم. ‫- باشه.
‫می‌شم یه صاحب آرایشگاه شیک.
‫[یه نگاهی می‌ندازه]
‫[اونا مثل دوتا میرکت ‫از پنجره بیرون رو نگاه می‌کنن]
‫ناخن‌هات خیلی مرتبن.
‫- این یکی ذرات آهن داره. ‫- پودر آهن رو می‌بینی؟
‫صبر کن، بعد از اینکه بزنیمش...
‫[ذرات آهن دنبال آهنربا حرکت می‌کنن]
‫- این طیف رنگیش خیلی قشنگه. ‫- واقعا؟
‫[حالا باید با دستگاه ژل رو سفت کنیم]
‫هنوز مشتری نیومده؟
‫- داغه. ‫- داغ بود؟
‫[جا خورد]
‫- داغه. ‫- مواظب باش.
‫پیش میاد دیگه.
‫ولی برای سالمندان استفاده از این دستگاه...
‫فکر نکنم براشون ژل بزنم.
‫این معمولا داغ میشه.
‫- واکنش شیمیاییه. ‫- خیلی وحشتناک داغ بود.
‫- الان خوب شد؟ ‫- آره.
‫تجربه‌ی خوبی بود. ‫خوبه که تمرین کردیم.
‫می‌تونست فاجعه بشه.
‫- یه فاجعه که جلوش گرفته شد. ‫- صبر کن، مراقب باش.
‫خیلی داغ بود.
‫- این رنگ‌ها رو داریم. ‫- هی.
‫بنفش خیلی قشنگ میشه.
‫آره، بنفش رو امتحان کنیم.
‫- این دفعه داغ نمی‌شه. ‫- باشه.
‫به نمونه‌رنگ‌های اینجا نگاه کن.
‫- دارم می‌بینم. ‫- اون‌طرف هم هست.
‫فکر کنم بنفش قشنگ باشه.
‫این همونیه که رو انگشتم زدی؟ ‫هی، خیلی قشنگه.
‫[حواسش پرت شد]
‫چرا امروز انقدر سرده؟
‫- این داغ نمی‌شه. ‫- هی، یکی اومد.
‫- هی، یکی اومد. نگاه کن! ‫- وای خدا.
‫[بوگوم]
‫- یکی داره میاد. ‫- وای خدا.
‫- خوش اومدید. ‫- خانم.
‫- هی، یکی اومد. نگاه کن! ‫- وای خدا.
‫[یکی داره میاد]
‫- چرا امروز انقدر سرده؟ ‫- آره، خیلی سرده.
‫[این همون اولین مشتریه که منتظرش بودن؟]
‫[با هیجان صدا می‌زنن]
‫- خانم. ‫- سلام.
‫- خوش اومدید. ‫- برای چی زحمت کشیدید...
‫- خانم. ‫- سلام.
‫[همسایه‌ی بغل‌دستی که دیروز هم اومده بود]
‫- خوش اومدید. ‫- برای چی زحمت کشیدید...
‫- با هم اومدن. ‫- خانم جونگ‌جا.
‫عروسم یه کم لیموی خشک شده خریده بود.
‫با شعله‌ی مستقیم پختمش.
‫- آهان. ‫- یاد شما افتادم.
‫- امیدوارم خوشتون بیاد. ‫- ممنون.
‫- به روغن پریلا آغشته‌ست. ‫- وای.
‫- چیز دیگه‌ای نداشتم بیارم. ‫- همینم عالیه.
‫- همین که اومدید... ‫- قبلا هم بهمون کیمچی دادید...
‫کیمچی دادید که حسابی ازش لذت بردیم.
‫- درسته. ‫- جدی میگم...
‫شما اولین مشتری‌های ما ‫بعد از افتتاح رسمی هستید.
‫- واقعا؟ ‫- ممنون که اومدید.
‫- ممنون. ‫- ما باید تشکر کنیم.
‫- برامون یه فنجون قهوه درست می‌کنید؟ ‫- قهوه میل دارید؟
‫- از اون شیریناش. ‫- همون قهوه‌های فوری میکس.
‫- شیرین باشه. ‫- آره.
‫- از اونایی که راحت پاره میشن. ‫- همون بسته‌ای‌ها.
‫- قهوه‌ی شیرین. داغ درستش می‌کنم. ‫- آره، با آب بیشتر.
‫[سر بسته رو جدا می‌کنه]
‫[حرکت دایره‌ای]
‫[انگار داره قهوه‌ی دمی درست می‌کنه]
‫اسم‌تون چیه، خانم؟
‫- او یون‌اوک هستم. چرا می‌پرسی؟ ‫- او.
‫- خانم یون‌اوک. ‫- او یون‌اوک.
‫- موهاتون رو درست نمی‌کنید؟ ‫- ولش کن.
‫ولش کن.
‫[مگه برای کوتاهی مو نیومده بودید؟]
‫سرم شلوغه.
‫اومدم فقط تماشا کنم، ‫چون ایشون می‌خواست موهاش رو درست کنه.
‫امروز خیلی خوشگل شدید.
‫- حتی رژ لب هم زدید. ‫- خب معلومه.
‫[آروم میگه]
‫[دوربین داره ازمون فیلم می‌گیره]
‫تلویزیون نشونش میده.
‫[خیلی بامزه‌ست]
‫[داره هم می‌زنه]
‫- بفرمایید. ‫- وای، ممنون.
‫- نوش جان. ‫- ممنون.
‫خیلی ممنون. بوش عالیه.
‫وای، چه خوشمزه‌ست.
‫- چه قهوه‌ی خوبی درست کردی. ‫- ممنون.
‫وقتی یکی دیگه درست کنه خوشمزه‌تره.
‫- ما امروز ساعت ۹ باز کردیم. ‫- آهان.
‫نگران بودیم که اصلا مشتری نداشته باشیم.
‫چرا اینو می‌گید؟ حتما مشتری میاد.
‫کم‌کم سر و کله‌شون پیدا میشه ‫و میان اینجا دور هم باشن.
‫- مگه نه؟ ‫- چی؟
‫نمی‌دونم خانواده‌ی می‌یونگ کجا رفتن.
‫کجا رفته؟ شاید رفته سئول.
‫نه، اگه می‌خواست ‫بره سئول بهم می‌گفت، ولی نگفت.
‫شاید رفته سئول.
‫نه، اگه می‌خواست ‫بره سئول بهم می‌گفت، ولی نگفت.
‫- کیو می‌گید؟ ‫- حرفی از سئول نزد.
‫یکی از همسایه‌هامونه.
‫- یکی از همسایه‌هامونه. ‫- یه دوست دیگه‌مونه؟
‫سئول نرفته.
‫[یه گپ‌وگفت خالص و بدون سانسور در بهترین حالت]
‫دختر سان‌سوک هم قراره ماه فوریه عروسی کنه.
‫نامزدش رو هم میاره اینجا.
‫- پس باید خوشگل کنی. ‫- میان من رو ببینن.
‫پس موهاتون رو درست نمی‌کنید؟
‫- خوبه که آدم مرتب باشه. ‫- معلومه.
‫چه مدل مویی دوست دارید، خانم جونگ‌جا؟
‫- می‌خواید رنگش کنم؟ ‫- آره.
‫- یه کم رنگ. ‫- ریشه‌هاش لازم داره.
‫- لازم نیست زیاد رنگ بشه. ‫- باشه.
‫خوشگلش کن.
‫[اولین کار بوگوم رنگ کردن موهای سفیده]
‫[یه روپوش میاره]
‫این رو تن‌تون کنید.
‫بفرمایید بشینید.
‫[بوگوم راهنماییش می‌کنه تا بشینه]
‫دیروز ناخن‌هاتون رو لاک زدم.
‫شما مشتری شماره یک ‫و بهترین مشتری ما هستید.
‫- شما مشتری وی‌آی‌پی هستید. ‫- درسته.
‫- خانم جونگ‌جا. ‫- بله. اول موهاتون رو رنگ می‌کنم.
‫قبل از رنگ یه کم کوتاهش می‌کنی؟
‫- یه کم مرتبش کنم؟ ‫- آره.
‫[رنگ کردن موهای سفید]
‫[یه کوتاهی هم یهو به کار اضافه شد]
‫- کی دوباره می‌بینیم‌تون؟ ‫- زیاد سر می‌زنیم.
‫[بوگوم کمربند ابزارش رو ‫می‌بنده تا موهاش رو کوتاه کنه]
‫[وقتشه اولین کوتاهیش رو انجام بده]
‫- شکوفه‌های هلو قشنگن. ‫- شما اولین مشتری من هستید.
‫- چون قراره رنگش کنم، ‫- آره.
‫- فعلا نمی‌شورمش. ‫- باشه.
‫وقتی نوه‌م با نامزدش بیاد دیدنم
‫می‌خوام این حس رو بگیرن
‫که مامانِ مادرشوهر آینده‌ش ‫یه مدل موی قشنگ داره.
‫چشم. سعی می‌کنم حسابی خوشگلتون کنم.
‫[شونه و قیچی آماده‌ست]
‫خیلی کوتاهش نمی‌کنم.
‫- فقط یه کم مرتبش کنم؟ ‫- آره، همین کار رو بکن.
‫[آب دهنش رو قورت میده]
‫[این اولین تجربه برای ‫هر دو آرایشگر تازه‌کار و مشتریشه]
‫اولین روزم بود.
‫استرس داشتم و تحت فشار بودم.
‫بار سنگینی روی دوشم بود.
‫[برای این لحظه خیلی تمرین کرده بود]
‫اینکه همون کاری رو ‫انجام بدم که مشتری می‌خواد.
‫چیزایی که یاد گرفتم رو به یاد بسپرم ‫و به بهترین شکل ممکن انجامش بدم.
‫امیدوارم اونا هم به اندازه من بهم محبت کنن.
‫حس عجیبی بهم میده.
‫حالا که شروع شده، جدی‌تر حسش می‌کنم.
‫آره، منم حس عجیبی دارم.
‫وقتی یه بار قیچی بزنم، ‫دیگه راه برگشت نداره.
‫اگه خوششون نیاد چی؟
‫فردا خوب پیش میره؟
‫نگرانم.
‫بیاید خوب پیش بریم ‫و کسی آسیب نبینه.
‫کسی زخمی نشه ‫و خون و خونریزی هم راه نیفته.
‫- یک، دو، سه، فایتینگ. ‫- فایتینگ.
‫[بوگوم برای اولین بار قیچیش رو به کار می‌ندازه]
‫شروع کرد به کوتاه کردن.
‫چی شده؟
‫یه جورایی عجیبه که ‫می‌ببینم داری مو کوتاه می‌کنی.
‫[اولین باره که هر دوشون]
‫[می‌بینن بوگوم داره با قیچی کار می‌کنه]
‫[با اینکه خیلی تمرین کرده، ‫کوتاه کردن موهای فِر خیلی سخته]
‫[بوگوم از استرس شونه رو می‌اندازه]
‫ببخشید.
‫[وانمود می‌کنه ندیده]
‫ببخشید.
‫[سریع یه شونه‌ی تمیز برمی‌داره]
‫[تمرکز کرده]
‫[اخم می‌کنه]
‫[آخ]
‫[بوگوم اشتباهی انگشتش رو برید]
‫[اون هنوز متوجه زخمش نشده]
‫[داره خون میاد!]
‫ای وای.
‫ببخشید.
‫[با عجله می‌دوئه]
‫[آیا بوگوم روز اولش با بحران روبه‌رو شده؟]
‫- خوش اومدید. ‫- اینجا آرایشگاه دهکده‌ست.
‫- یه کم مرتبش کنم؟ ‫- آره.
‫انگشتش رو برید.
‫یه لحظه صبر کنید...
‫فقط یه کم صبر کنید.
‫من برای کوتاهی مو اومدم.
‫[اینجا انتظار یه کم طولانیه]
‫ببخشید.
‫- از اینجا شروع می‌کنم. ‫- باشه.
‫وای. اون گوش‌گیر نذاشته.
‫ببخشید؟
‫- وای، گوش‌گیرها... ‫- وای خدا.
‫همه‌جا بمالش دیگه.
‫[رنگ مو رو همین‌طوری بمال]
‫بزن دیگه، حسابی پخشش کن.
‫- آره، اینجوری دیگه هدر نمیره. ‫- درسته.
‫[رنگ کردن پیشونی، اشانتیون!]
‫- وای خدا. ‫- ای وای.
‫کلا خیس شده.
‫[جشن آب‌بازی تو اتاق شامپو]
‫وای.
‫- اومدیم یه نگاهی بندازیم. ‫- وای.
‫چه روز شلوغی.
‫- کاشت ناخن؟ ‫- بله.
‫نفر بعدی کیه؟
‫دو تا با کرم کاستارد و دو تا با لوبیا قرمز.
‫وای، چقدر خوشمزه‌ست.
‫حیف شد. حتما خیلی خسته‌ست.
‫چه مدلی دوست داری موهات رو بزنم؟
‫مثل جانگ وون‌یونگ از گروه آیو.
‫این مدل هم این روزها خیلی طرفدار داره.
‫خیلی راضی به نظر نمیاد.
‫- فقط استرس داری، همین. ‫- آره، فقط استرس دارم.
‫[آیا آرایشگاه دهکده روز اولش دوام میاره؟]
‫[آرایشگاه دهکده]
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫[آرایشگر دهکده]