‫[آرایشگر دهکده]
‫این داغ نیست.
‫هی، انگار مشتری اومده.
‫[اون سه تا بعد از افتتاحیه ‫منتظر مشتری بودن]
‫- هی، مشتری اومد. نگاه کن! ‫- وای، خدای من.
‫- یا خدا. ‫- یه لحظه.
‫وای، خدای من. یا خدا.
‫چرا امروز انقدر سرده؟
‫آره، خیلی سرده.
‫[این همون مشتری‌ایه که منتظرش بودن؟]
‫[در حال ابراز تعجب]
‫- خانم. ‫- سلام.
‫خوش اومدید.
‫چی باعث شده که…
‫[سه نفری به خانم‌ها خوش‌آمد میگن]
‫خانم.
‫سلام.
‫[همسایه‌شون، خانم جونگ‌جا]
‫- چی باعث شده که… ‫- سلام.
‫[یکی از اهالی محل، خانم او یون‌اوک]
‫خانم جونگ‌جا.
‫خب، می‌خواید موهاتون رو درست کنید؟
‫دخترِ سان‌سوکِ من
‫ماه فوریه عروسیشه.
‫قراره نامزدش رو بیاره اینجا.
‫- باید خوشگل بشید. ‫- اونا قراره بیان منو ببینن.
‫- خب، بهتره که مرتب و قشنگ باشم. ‫- معلومه که همین‌طوره.
‫خانم جونگ‌جا، چه مدل مویی
‫مد نظرتونه؟
‫- می‌خواید موهاتون رو رنگ کنم؟ ‫- آره.
‫- یه‌کم رنگ. ‫- ریشه‌های موی اینجا.
‫بفرمایید بشینید.
‫[پارک بوگوم اونو به سمت صندلی راهنمایی می‌کنه]
‫اول موهاتون رو رنگ می‌کنم.
‫میشه قبل از رنگ کردن یه‌کم کوتاهش کنید؟
‫- میخواید یه‌کم نوک‌گیری‌اش کنم؟ ‫- آره.
‫[رنگ کردن موهای سفید]
‫[درخواست ناگهانی برای کوتاهی]
‫رنگ‌های زیادی داریم که می‌تونید انتخاب کنید.
‫زیاد کوتاه نمی‌کنم.
‫- نوک‌گیری کنم؟ ‫- آره، همین‌کار رو بکن.
‫[این اولین تجربه برای ‫آرایشگر تازه‌کار و مشتری‌شه]
‫[لحظه‌ای که یک سال انتظار، ‫به واقعیت تبدیل میشه!]
‫[آیا تمام تلاش‌هاش نتیجه میده؟]
‫[پارک بوگوم برای اولین بار
‫قیچی دست می‌گیره]
‫شروع کرد به کوتاه کردن.
‫چی شده؟
‫[همه نگاه‌ها به اونه]
‫یه جورایی عجیبه که ببینم
‫داری مو کوتاه می‌کنی.
‫[این اولین باره که هر کدومشون]
‫[می‌بینن پارک بوگوم داره از قیچی استفاده می‌کنه]
‫[مضطرب]
‫[کوتاه کردن موهای فر و وز
‫اصلاً آسون نیست]
‫[ولی اون سعی می‌کنه دقیقاً
‫همون‌طور که تمرین کرده پیش بره]
‫ببخشید.
‫اون چی بود؟
‫ببخشید.
‫[بلافاصله عوض کردن شونه با یه شونه تمیز]
‫بهم بگید چیکار کنم تا کارتون راحت‌تر بشه.
‫- باشه. ‫- صاف بشینم یا کج؟
‫هر طور که راحتید بشینم.
‫- خیلی خب. ‫- خوبه.
‫ممنونم.
‫[حسِ معذب بودن]
‫[آیا پارک بوگوم موفق میشه
‫اولین کوتاهی موش رو تموم کنه؟]
‫[اون زیر فشارِ عصبی،
‫ادامه میده به کوتاه کردن موها]
‫نوه‌تون چند سالشه؟
‫[قدم‌های بلند]
‫[قدم‌های سریع به سمت مغازه]
‫خوش اومدید.
‫سلام. خوش اومدید.
‫[آیا این مشتری دومه؟]
‫- خوش اومدید. ‫- سلام.
‫سلام. به «آرایشگاه دهکده» خوش اومدید.
‫لطفاً بشینید.
‫اینجا بشینید.
‫حتماً راه طولانی‌ای رو ‫از جنوب دهکده اومدید.
‫باید برای تماشا اومده باشید.
‫برای کوتاهی مو اومدم.
‫- کوتاهی می‌خواید؟ ‫- آره.
‫وای، خدای من. واقعاً؟
‫دنبال نوک‌گیری هستید؟
‫- آره. ‫- یه نوک‌گیری ساده.
‫خب در اون صورت…
‫[هنوز در حال کوتاهی]
‫متأسفانه آقا، ما فقط یه ‫آرایشگر توی مغازه داریم.
‫- فعلاً… ‫- تا چه ساعتی باید اینجا رو ترک کنید؟
‫زمان خاصی مد نظرتونه؟
‫- عجله نکنید، بمونید پیش ما. ‫- یا وقتتون آزاده؟
‫اگه خانم‌ها بگن، من ‫وقت دارم و عجله نمی‌کنم.
‫اصلاً عجله نکن،
‫ولی منو خوشگل کن.
‫[قهقهه]
‫- تمام تلاشم رو می‌کنم، خانم. ‫- ممنون.
‫شما اولین مشتری من هستید.
‫[تمام تلاشش رو می‌کنه]
‫[برای اولین مشتری‌اش،
‫بیشتر از همیشه دقت می‌کنه]
‫[متمرکز]
‫[من هنوز اینجام]
‫[برای لحظه‌ای، مشتری دوم رو ‫فراموش کرده بود]
‫[تصویر فریز نشده]
‫[بلند میشه]
‫[از نشستن خسته میشه و راه میفته
‫توی مغازه یه دوری بزنه]
‫[نگاهی به اتاق انتظار]
‫[چرخیدن توی مغازه]
‫فردا دارم میرم سئول.
‫[یهو برنامه مهمش رو میگه]
‫باشه، کار این خانم رو سریع تموم می‌کنم.
‫ساکت باش و بذار کارش رو انجام بده.
‫عذر می‌خوام.
‫شنیدم داشتید کوتاهی مو انجام می‌دادید.
‫- آره، تمام تلاشم رو می‌کنم. ‫- خوبه.
‫[بلافاصله حرفش رو قطع کردن]
‫[ناخن‌هاش رو چک می‌کنه]
‫[من هنوز اینجام]
‫[فقط یه آرایشگر دارن،
‫و انتظارِ مشتری دوم خیلی طولانی شده]
‫[نگاه‌های دزدکی]
‫[فشار دادن لب‌ها]
‫[پارک بوگوم شروع کرد به مضطرب شدن ‫بخاطر انتظارِ مشتری دوم]
‫خیلی مضطرب بودم.
‫می‌خواستم سریع بهش برسم
‫ولی وسط کوتاهی و رنگ کردن مو بودم.
‫[بدون تردید کوتاهی می‌کنه]
‫[خیره شدن به دوردست]
‫[نگاه دزدکی]
‫[چک کردن مشتری]
‫[کم‌کم شروع می‌کنه تندتر کار کنه]
‫[حسِ عجله داشتن]
‫[جا خوردن]
‫آخ.
‫[سوتی داد و با قیچی
‫دست خودش رو برید]
‫[ولی طوری ادامه میده به کوتاه کردن
‫که انگار هیچی نشده]
‫[خیلی زود، دستش شروع کرد به خونریزی!]
‫[زمزمه کردن]
‫لطفاً یه لحظه بهم فرصت بدید. ‫باید رنگ مو رو ترکیب کنم.
‫[سریع شستن دست‌ها]
‫[اولین چیزی که برمی‌داره.]
‫دو، سه.
‫[کلی دستمال کاغذی؟]
‫ببینم. شماره سه رو نمی‌بینم.
‫[مالیدن]
‫در فضای خصوصی
‫اوه، نه.
‫[غمگین]
‫[خونِ زخمِ قبلی رو پاک می‌کرده]
‫[اشتباهی که بخاطر عجله کردن
‫برای مشتریِ منتظر انجام داد]
‫[ولی تا جایی که می‌تونست ‫زخم رو پنهان کرد چون]
‫[باعث میشه اونا نگران بشن.]
‫نتونستم از همون اولین مشتری ‫یه کار بی‌نقص ارائه بدم.
‫خب، فکر کنم کمال‌گرایی غیرممکنه.
‫[باید موهای خانم جونگ‌جا رو رنگ کنه]
‫[و مشتری دومش منتظره]
‫می‌خواستم کار بهتری انجام بدم
‫ولی وقت کافی نداشتم ‫یا اصلاً وقتی برای تلف کردن نبود.
‫[سریع خون رو با دستمال کاغذی بند میاره]
‫فقط ناراحت بودم.
‫[ناراحتی‌اش رو پنهان می‌کنه]
‫[و زخم رو با دستکش می‌پوشونه]
‫[بعد، سریع رنگ رو ‫برای مشتری آماده می‌کنه]
‫خیلی طول نکشید؟
‫[آیا پارک بوگوم می‌تونه ‫از پس این وضعیت بربیاد؟]
‫قبل از اینکه موهاتون رو رنگ کنم، ‫بذارید این رو بندازم روتون.
‫خیلی طولش دادم؟ اشکالی نداره؟
‫نگران نباش.
‫خیلی منتظرتون گذاشتم، نه؟ ببخشید.
‫- اشکالی نداره. ‫- واقعاً اشکالی نداره؟
‫ممنونم
‫[اولین رنگ کردن مویِ ‫آرایشگر دهکده]
‫[این دفعه دیگه اشتباه نمی‌کنه!]
‫[آستین‌ها رو بالا می‌زنه]
‫- از این قسمت شروع می‌کنم. ‫- باشه.
‫[شروع می‌کنه به زدن رنگ مو]
‫[از ریشه‌های سفید شروع کرد، ‫دقیقاً همون‌طور که یاد گرفته]
‫[دست‌های ظریف]
‫وای، خدای من. ‫گوش‌گیر نذاشتم براتون.
‫- وای، خدای من. گوش‌گیرها… ‫- وای، عزیزم.
‫[ممکنه رنگ مو بخوره به گوششون]
‫گوش‌گیر چی بود؟
‫گوش‌گیرها.
‫اشکالی نداره. میتونی همه جاش رو رنگی کنی.
‫فقط بمالش روی موهام.
‫نمیتونم این کار رو بکنم، خانم.
‫بابت این قضیه عذر می‌خوام.
‫با هر چی داری سر کن.
‫[دنبال چی داره می‌گرده؟]
‫اوه، داری اونا رو می‌ذاری روی گوش‌هام؟
‫- آره، یادم رفته بود این کار رو بکنم. ‫- فهمیدم.
‫نمی‌دونستم داری چی میگیری.
‫[گوش‌گیرها سر جاشون هستن]
‫[دستش توی دستکش زخمی شده]
‫[و دهنش بعد از یه سری اشتباهات، ‫خشک‌تر و خشک‌تر میشه]
‫عرق کردن!
‫[چکه]
‫[این باعث میشه عرق کنه ‫از رسیدگی به اولین مشتری واقعیش]
‫[آیا پارک بوگوم حالش خوبه؟]
‫[بلند میشه]
‫- باید رنگ‌ها رو بعداً پاک کنم؟ ‫- این یکی رو اینجا.
‫- می‌تونی پاکش کنی. ‫- با وازلین؟
‫- آره، به آرومی. ‫- باشه.
‫توی اولین کابینتی که توی عقب می‌بینی
‫یه بطری سفید پیدا می‌کنی ‫که روش نوشته پاک‌کننده.
‫- از اون استفاده کنم؟ ‫- آره.
‫خیلی خب.
‫ممنون.
‫[رفت به سمت پاک‌کننده]
‫[فقط سانگ‌یی نیست که هواش رو داره]
‫[دونگ‌یئون دور و بر رو نگاه می‌کنه ‫که ببینه چطور می‌تونه کمک کنه]
‫[نزدیک‌تر میشه]
‫[من این رو برات نگه می‌دارم.]
‫ممنون.
‫بیا با هم انجامش بدیم.
‫[برادرها با هم متحد میشن تا به رئیس پارک کمک کنن]
‫اگه دستکش خواستی بهم بگو.
‫خیلی مضطربم و خیسِ عرق شدم.
‫مثل سگ عرق کردم.
‫[خیس عرق]
‫قلبت تند می‌زنه؟
‫نمیگم تند می‌زنه، ولی…
‫- مضطربی؟ ‫- آره.
‫[حداکثر اضطراب]
‫[فراهم کردن بیشترین مراقبت دلسوزانه]
‫- فکر کنم باید این قسمت رو رنگ کنی. ‫- من و شوهرم خیلی با هم دعوا کردیم.
‫[اوه، نه!]
‫- این قسمت؟ ‫- اینجا.
‫آره، همون قسمته.
‫اینجاست که موهام سریع‌تر سفید میشه.
‫- مهمه. ‫- این قسمت.
‫- درست اینجا. ‫- ریشه‌ها رو زیاد می‌بینی.
‫می‌تونی همه جاش رو بمالی.
‫خوب بزن بهش.
‫- اون به آرومی می‌مالتش. ‫- جلو برو و فقط خوب بزن بهش.
‫- اون می‌خواد کلی رنگ اونجا بخوره. ‫- آره، همینه.
‫منظور بدی نداره.
‫- درسته، که هدر نره. ‫- همینه.
‫- از همه‌ش استفاده می‌کنم. ‫- باشه.
‫بذار قشنگ بره توی قسمت‌های سفید.
‫باشه.
‫فقط همه‌جاش رو بمال.
‫خوب بزن بهش.
‫تموم شد، درسته؟
‫[دقیقاً همون‌طوری که می‌خواست، همه‌جا رو زد]
‫این قسمت.
‫بذار این قسمت رو هم بگیرم.
‫[پارک بوگوم هیچ قسمتی رو جا نمی‌ندازه]
‫اون طرف کلی موی سفید درمیارم.
‫کارش خوبه.
‫واقعاً؟
‫فقط مضطربم.
‫نباش!
‫[عصبانی نیست، لحن صحبتش اینجوریه]
‫ولی این حقیقت که بهم اعتماد کردی ‫و اجازه دادی این کار رو بکنم…
‫بابتش ممنونم.
‫[اولین تعریفِ اولین مشتری‌اش]
‫[ولی اون بدون اینکه زیاد ریلکس بشه، ‫همچنان تمرکز می‌کنه]
‫[با این حال، این آقا هنوز منتظره]
‫به «آرایشگاه دهکده» خوش اومدید.
‫[مشتری دومشون ‫۵۰ دقیقه پیش اومده]
‫[و حالا، خسته به نظر میاد]
‫[بررسی صورتش]
‫[خیلی زیاد منتظرش گذاشتیم]
‫چقدر دیگه طول می‌کشه؟
‫- حدوداً نیم ساعت دیگه. ‫- نیم ساعت؟
‫- یه‌کم بیشتر از ۳۰ دقیقه. ‫- خب…
‫آماده‌اش کنم؟
‫خیلی زوده؟ ‫میشه پیش‌بند رو بپوشونم تنش؟
‫- آره، پیش‌بند تنش کن. ‫- باشه.
‫بذارید شروع کنیم، آقا.
‫میشه کتتون رو بگیرم؟
‫پیش‌بندتون رو میارم.
‫عذر می‌خوام.
‫[مدام عذرخواهی کردن]
‫بذارید ببندمش.
‫[ارائه بهترین خدمات ‫که ارزشِ انتظارش رو داشته باشه]
‫[بالاخره بعد از مدت‌ها انتظار ‫پیش‌بند رو تنش می‌کنه]
‫لطفاً اینجا بشینید.
‫الان بهتون می‌رسیم.
‫با اون پیش‌بند شبیه رئیس‌ها شدید.
‫من رئیسم.
‫خب، نه رئیسِ شرکت. یه مزرعه دارم.
‫شما هلو هم پرورش میدید؟
‫- همه اینجا هلو پرورش میدن. ‫- همه اینجا؟
‫[آماده برای کوتاهی مو]
‫[نگاه‌های دزدکی]
‫[چک کردن]
‫[حرکاتش مضطرب به نظر میاد]
‫همه جاش رو انجام دادم؟
‫[سریع‌تر حرکت کن]
‫اوه!
‫تو پایین‌ترین قسمت…
‫توی کشوی دومِ کابینتِ اول
‫- می‌تونی کلاه‌های مخصوص مو رو ببینی. ‫- باشه.
‫- فکر کنم می‌دونم کجاست. ‫- باشه.
‫فکر کنم مشکی باشن.
‫می‌تونی کلاه‌ها رو ببینی.
‫[باید عجله کنم]
‫اینا هستن؟ روکش‌های مو؟
‫اینا؟
‫این همونه؟
‫همونه.
‫[سانگ‌یی کمک می‌کنه تا سریع کلاه‌ها رو پیدا کنه]
‫[خیره شدن]
‫روشون خط‌های ژاپنی می‌بینم.
‫- چی گفتید؟ ‫- روشون ژاپنی نوشته.
‫- ژاپنی… ‫- کلمات.
‫فکر کنم.
‫این لباس‌ها حالا ‫به همه‌جای دنیا میرن.
‫- راست میگی. ‫- می‌دونی، کشورمون
‫وقتی نه سالم بود آزاد شد.
‫- واقعاً؟ ‫- واقعاً؟
‫میشه بپرسم امسال چند سالتونه؟
‫گفتم که. ۹۰ سالمه.
‫[او یون‌اوک، ۹۰ ساله]
‫ما سال ۱۹۴۵ آزاد شدیم
‫- و جنگ کره سال ۱۹۵۰ شروع شد. ‫- جنگ.
‫من دو تا جنگ رو از سر گذروندم.
‫[اون دو تا جنگ رو از سر گذرونده!]
‫اون موقع نه سالم بود.
‫ازش بپرس لقبش چیه.
‫لقبتون چیه؟
‫لقب ندارم.
‫- دکتر او. ‫- دکتر او؟
‫[عاشق این شوخی‌ شد]
‫بسه دیگه.
‫- ما بهش میگیم دکتر او. ‫- تو «دایره‌المعارف او» هستی.
‫[خندیدن]
‫دکتر او. همینه.
‫[بالاخره زدنِ رنگ مو تموم شد ]
‫می‌خواید اینجا بشینید یا…
‫میرم اونجا و گپ می‌زنم.
‫بذارید شنلِ کوتاهی رو بردارم.
‫[رنگ کردن مو، در حال انجام ‫منتظر برای کوتاهی مو]
‫- باید ساعت ۱۱:۱۰ دقیقه بشوریمش. ‫- ساعت ۱۱:۱۰ دقیقه.
‫- باشه. ساعت ۱۱:۱۰ انجامش میدم. ‫- آره، ساعت ۱۱:۱۰.
‫[دویدن به سمت اتاق شستشوی مو؟]
‫بازدم
‫[قایم شدن و جمع‌وجور کردن خودش]
‫[دزدکی نگاه کردن به زخم]
‫[و مرتب کردن ظاهرِ عرق‌کرده‌اش]
‫[هنوز منتظر]
‫بابت معطلی عذر می‌خوام.
‫گرفتم.
‫[شروع می‌کنه به کار روی مشتری دوم]
‫دنبال چه استایلی هستید، آقا؟
‫می‌خواید شیک و مرتب بشید؟
‫قیچی دستته، پس می‌سپرمش به خودت
‫- یعنی خودم تنها انجامش بدم؟ ‫- که کار خودت رو بکنی.
‫بله، آقا.
‫بذارید موهاتون رو خیس کنم.
‫[تخصصِ پارک بوگوم، کوتاهی موی مردانه]
‫[پر از اشتیاق]
‫[آماده کردن ماشینِ اصلاح]
‫[و پاک کردن دستش ‫با دستمال کاغذی؟]
‫[هنوز از اون زخم داره خون میاد]
‫فشار دادن
‫[نگران]
‫[آیا می‌تونه با وجود این زخم،
‫موهاش رو کوتاه کنه؟]
‫[از پشت سر شروع می‌کنه]
‫[بند آوردن خون با دستمال کاغذی]
‫[ولی خون حتی بعد از مدتی هم بند نمیاد]
‫[قیافه‌ی جدی]
‫درد نداره، نه؟
‫- نه. ‫- حالتون خوبه؟
‫[خوشبختانه، مشتری ‫از تجربه لذت می‌بره]
‫[اون یکی دستش مشغوله ‫که خونریزی رو بند بیاره]
‫[خیلی کلافه‌کننده]
‫سعی کردم دستمال بپیچم دورش،
‫ولی نتونستم خونریزی رو بند بیارم.
‫دور و بر رو نگاه کردم، ‫ولی نتونستم چسب زخم پیدا کنم.
‫خون.
‫چسب داریم؟
‫چی می‌خوای؟ چسب نواری؟
‫چی رو می‌خوای بچسبونی؟
‫میشه یکی برام بیاری؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوبم.
‫- پس برای اون یکی لازم دارم. ‫- باشه.
‫یه ثانیه فرصت بده. این…
‫یه ثانیه صبر کن.
‫فقط صبر کن.
‫یه لحظه صبر کن.
‫[لیز می‌خوره]
‫- مراقب باش. ‫- نزدیک بود لیز بخورم.
‫- عجله نکن. ‫- آروم راه برو.
‫هی، دستش رو برید.
‫- واقعاً؟ ‫- خودش رو بریده.
‫[آروم حرکت می‌کنه ‫که مشتری‌ها نترسن]
‫زخمش کجاست؟
‫دست چپش.
‫چیکار کنم؟
‫[بی‌قرار]
‫[دونگ‌یئون آروم جلوی دیدِ ‫مشتری رو می‌گیره]
‫[چسب زخم و پماد رو آماده می‌کنه]
‫یه فرصت خوب پیدا کن تا این رو بچسبونی بهش.
‫فقط همون یکی.
‫فقط چسب زخم رو برام بزن.
‫[سریع انجامش بده]
‫[عملیات کمک‌های اولیه موفقیت‌آمیز]
‫ممنون.
‫[بعد از چسب زدن به خودش،]
‫[برمی‌گرده سرِ کوتاهی مو]
‫[دونگ‌یئون از نزدیک به ‫پارک بوگومِ زخمی کمک می‌کنه]
‫[تمرکزش رو دوباره به دست میاره،
‫بخاطر کمک‌های اولیه]
‫[حرکاتش بعد از زدن چسب، ‫خیلی نرم‌تر به نظر میرسه]
‫[ولی پاهاش نه]
‫این صندلی بالا نمیره؟
‫میره.
‫بالاش بیارم؟
‫باید زندگیت رو راحت‌تر کنی.
‫خم شدن باید سخت باشه.
‫خیلی خب. عذر می‌خوام.
‫نه، حالم خوبه. من که فقط نشستم.
‫اینطوری که اینجوری خم میشه،
‫به نظر میاد داره خیلی تلاش می‌کنه.
‫داره نقش بازی می‌کنه.
‫اگه بخوای مدام خم بشی،
‫به بدنت آسیب می‌زنه.
‫و وقتی سعی می‌کنی سریع‌تر حرکت کنی،
‫بیشتر حس عجله بهت دست میده.
‫ریلکس باش و عجله نکن.
‫فقط ریلکس باش.
‫ریلکس میشم.
‫[مشتری دوم پارک بوگوم رو تشویق می‌کنه]
‫یه ضرب‌آهنگ آروم‌تر حرکت کن.
‫همون‌طور که حرکت می‌کنی، نفس بکش.
‫[حالا، بالای سر]
‫[موی بلند]
‫[بررسی شکلِ مو]
‫[قیچی زدن]
‫[ریلکس میشه و برمی‌گرده به کوتاه کردن،
‫دقیقاً همون‌طور که پیشنهاد شد]
‫[چک کردن]
‫[دوباره چک کردن]
‫[چکه]
‫[هرچی بیشتر کوتاه می‌کنه، ‫عرق‌کرده‌تر و نامرتب‌تر میشه]
‫[واقعاً انقدر مضطربی، پارک بوگوم؟]
‫خدای من، ببین چقدر عرق کردی.
‫- آره، انقدر مضطربه. ‫- آره.
‫- تو مضطربی! ‫- هستم.
‫- مضطربم. ‫- واسه همینه که عرق کرده.
‫احتمالاً حسش اینه که…
‫انگار دکتریه که داره سعی می‌کنه
‫یه بیمار رو از مرگ نجات بده.
‫[فشارِ خیلی زیاد!]
‫خدای من، این خوب نیست.
‫نباید اینطوری باشی.
‫چقدر متفاوته که موهای ‫افراد مسن رو کوتاه کنی
‫در مقایسه با هم‌دوره‌ای‌هام توی ارتش.
‫وقتی مردم تو رستوران کار می‌کنن
‫بعضی‌ها وقتی دستشون رو می‌برن،
‫دیگه ادامه نمیدن.
‫این اتفاق میفته.
‫[حتماً زخمم رو دیده بوده]
‫[موقع عملیات کمک‌های اولیه]
‫[نگاه‌های دزدکی]
‫[حتماً دستش درد می‌کنه.]
‫[سرش رو پایین نگه داشته بود ‫و وانمود می‌کرد متوجه نشده.]
‫قبلاً یه مغازه «جامپونگ» داشت.
‫- داشت؟ ‫- اون و «جاجانگمیون».
‫- مغازه جاجانگمیون. ‫- زیاد می‌رفتیم اونجا.
‫[یه درسِ زندگی از صاحبِ ‫سابقِ بیزینسِ جامپونگ]
‫من وقتی موقع آشپزی انگشتم رو می‌بریدم،
‫از خودم عصبانی می‌شدم.
‫ولی وقتی اون اتفاق میفته، ‫دیگه هیچ‌وقت اشتباه رو فراموش نمی‌کنی.
‫این‌طوریه که تجربه بیشتری کسب می‌کنی.
‫از اون به بعد خیلی محتاط میشی.
‫[یه توصیه صادقانه
‫بر اساس تجربه]
‫[تمام تلاشش رو می‌کنه]
‫ببین چقدر قشنگ شدی.
‫من همیشه قشنگ بودم.
‫ببین چقدر خوش‌تیپ به دنیا اومده.
‫هم از پشت قشنگه، ‫هم از جلو.
‫- خوش‌تیپ به نظر میای. ‫- چی دوست دارید بخورید؟ مهمونِ من.
‫نه، منظورم تو نیستی!
‫منظورم سلبریتی‌ها بود.
‫صبر کن، ما؟
‫توهم زدم.
‫خدا به دادمون برسه. ‫فکر کردی انقدر قشنگی؟
‫- ولی اون اینطوری فکر می‌کنه. خوش‌تیپه. ‫- من به اندازه کافی قشنگ هستم.
‫- خانواده‌ام فکر می‌کنن قشنگم. ‫- این کمدیه.
‫چی از این خنده‌دارتره؟
‫این خانم اینجا خودش ‫یه پا کمدینه و گوینده‌ست.
‫اون فکر کرد داریم ازش تعریف می‌کنیم.
‫خب، تعریف کردن ازش یه چیزه
‫ولی اون مدام از خودش دفاع می‌کنه
‫و میگه می‌دونه که قشنگه.
‫[تنها مردی که توی این فضای صمیمی، جدی‌ست]
‫[تموم کردن کار با نوک‌گیریِ بیرون‌زدگی‌ها]
‫[گرد]
‫[در نهایت، مرتب کردن]
‫[صاف و صوف]
‫[زوایای عالی]
‫خیلی توی کوتاهی موی مردونه خوبی.
‫- واقعاً؟ ممنون که این رو گفتی. ‫- کارت خوبه.
‫خوشحالم.
‫باید موهای شوهرم رو هم کوتاه کنی.
‫حتماً. هر وقت که بخواید.
‫[اون تشویق میشه ‫و تا آخرش تمام تلاشش رو می‌کنه]
‫[همه چی تمومه!]
‫پشتش رو ببین. خیلی گرد و مرتبه.
‫[موی گرد و زیبا]
‫بذارید موهاتون رو بشورم.
‫لطفاً بیاید به بخش شستشوی مو.
‫[اولین استفاده‌کننده از صندلی شستشو ‫در «آرایشگاه دهکده»]
‫[تستی که قبل از افتتاح انجام دادن]
‫سرم…
‫[حالتش نامناسب به نظر میاد]
‫دراز بکش. آره.
‫[یه تلاش دیگه، ولی چی؟]
‫سرم گیر کرده اینجا.
‫لطفاً سرتون رو بالا بیارید.
‫آره، این عالیه.
‫- این خیلی سخته. ‫- این کارِ خیلی زحمت‌داریه.
‫[چطور می‌خواد از پسِ]
‫[صندلی دستیِ شستشو که بهش عادت نداره ‫بربیاد؟]
‫[به شدت مضطرب]
‫احساس راحتی می‌کنید؟
‫چیزی هست که باعث بشه معذب باشید؟
‫- حالتون خوبه؟ ‫- خوبم.
‫[سرش گیر نکرده]
‫بذار چشم‌هات رو بپوشونم.
‫[چشم‌بند رو گذاشتن]
‫آب گرمه.
‫[نگاه کردن به دور و بر]
‫بذار موهاتون رو شامپو بزنم.
‫[شروع می‌کنه به شامپو زدن]
‫[بذار سرتون رو ماساژ بدم.]
‫باشه
‫اگه درد داشت بهم بگید.
‫[و یه ماساژ خوبِ سر]
‫بذار حالا موهاتون رو آبکشی کنم.
‫[صاف نشستن]
‫می‌تونید گردنتون رو شل کنید.
‫[کمی صاف‌تر نشستن]
‫می‌تونید ریلکس باشید، آقا.
‫افراد مسن با این نوع خدمات
‫- آشنا نیستن. ‫- درسته.
‫پس راستش رو بخواید، معذب‌کننده است.
‫الان احساس معذب بودن می‌کنید؟
‫من بیشتر عادت دارم برم آرایشگاه.
‫- آره. ‫- و اونجا، سرمون رو رو به پایین می‌شوریم.
‫آره، صورتتون رو میارید پایین.
‫درست میگید.
‫من با اون روش راحتم ‫چون برام آشناتره.
‫- پس این حتماً باید براتون عجیب باشه. ‫- عجیبه.
‫هنوز بهش عادت نکردم.
‫یه ذره عجیبه.
‫به زودی بهش عادت می‌کنید.
‫جای دیگه‌ای هست که بخواید آبکشی کنم؟
‫صبر کن، همین الان دارم موهاش رو خشک می‌کنم.
‫چی؟
‫لطفاً بشینید.
‫باید خیلی معذب بوده باشه.
‫صبر کن، شما کاملاً خیس شدید.
‫عذر می‌خوام.
‫کلاً خیس شدید.
‫عذر می‌خوام. بذارید ببرمتون روی صندلی.
‫بذارید ببرمتون روی صندلی.
‫[چه خبره؟]
‫اوه، نه.
‫[دستپاچه]
‫[این وضعیت بخاطر این بود که…]
‫[یه فاصله بین صندلی ‫و لگنِ شستشو وجود داشت]
‫[هر بار که سرش رو بلند می‌کرد]
‫[آب میریخت پشتِ گردنش]
‫[این اولین باری بود که اون دو نفر ‫از لگن دستی استفاده می‌کردن]
‫[که در نهایت به یه آب‌بازیِ تمام‌عیار تبدیل شد]
‫عذر می‌خوام. بذارید ببرمتون روی صندلی.
‫بذارید ببرمتون روی صندلی.
‫[خنده خجالت‌زده]
‫ببین چقدر خیسه.
‫- قرار بود صندلی بیاد بالا. ‫- این…
‫این…
‫عذر می‌خوام.
‫[حرفی برای گفتن نداره]
‫- عذر می‌خوام، آقا. ‫- اون آب رو ببین.
‫کمرش کاملاً خیس شده بود.
‫آره، بابتش خیلی حس بدی داشتم.
‫ولی اصلاً خبر نداشتم. ‫وقتی امتحانش کردیم همه چی خوب بود.
‫باید فشارش می‌دادم پایین؟
‫[طاقت بلند کردن سرش رو نداره]
‫سخت بود.
‫منم خیلی حس بدی داشتم.
‫گفت که حالش خوبه، ولی من بخاطر
‫این همه زحمت خیلی ناراحت بودم.
‫باید این مشکل رو رفع کنیم. ‫خیلی جدی میگم.
‫[باید صندلیِ دستی شستشو بهتر بشه]
‫- اوه، نه. عذر می‌خوام. ‫- اشکالی نداره.
‫زود خشک میشه.
‫[چه آدمِ خونسردیه]
‫به زودی بهش عادت می‌کنید،
‫بعد از چند بار اول.
‫ولی کمرتون خیلی…
‫[حسِ بد]
‫میشه کمکم کنید موهاش رو خشک کنم؟
‫[دونگ‌یئون با سشوار میاد وسط ‫که یه وقت سرما نخوره]
‫[و شروع می‌کنه به استایل دادن]
‫[با یه‌کم اسانس مو]
‫[سیخ کردنِ چتری‌ها به بالا]
‫[و خوابوندنِ موهای کنارِ شقیقه]
‫خدای من. ‫خیلی خوش‌تیپش کردید.
‫خدای من.
‫[اولش با موهای نامرتب اومد]
‫[و ازش خواست که هنرنمایی کنه]
‫موهاتون مرتب و عالی شده.
‫[مرتب و شیک]
‫عالی شدید.
‫خیلی خوش‌تیپ.
‫[جادوی پارک بوگوم بهش استایل داد]
‫باید یه عکس بگیریم ‫که به یادگار بمونه.
‫خیلی دوست دارم. ما هم باید یه عکس بگیریم.
‫می‌خواید یه عکس باحال بگیرید
‫مثل جوون‌های امروزی؟
‫هر طور که شما راحتید.
‫یک، دو، سه.
‫سه.
‫[علامتِ پیروزی]
‫یک، دو، سه.
‫خیلی قشنگ شده.
‫ممنونم.
‫[اولین کوتاهی مو ‫توسط «آرایشگر دهکده»]
‫- ممنون که منتظر موندید. ‫- خسته نباشید.
‫ازش خوشتون اومد، آقا؟
‫- حس خوبی داره. ‫- آقا، خیلی خوش‌تیپ شدید.
‫دیدنِ یه کوتاهی موی تمیز و عالی ‫خیلی لذت‌بخشه.
‫بذارید کتتون رو بگیرم.
‫خدمات اینجا بی‌نظیره.
‫اصلاً دلم نمی‌خواد برم.
‫خوشحالم.
‫هزینه کوتاهی مو ۵ هزار وون میشه.
‫هم پول نقد قبول می‌کنیم هم کارت.
‫می‌خواید با کارت پرداخت کنید؟
‫[کوتاهی مو فقط ۵ هزار وون؟]
‫از خانم جونگ‌جا پرسیده بودن
‫قیمتِ آرایشگاه‌ها توی «موجو» چقدره
‫[کوتاهی مو می‌تونه ۱۰ هزار وون باشه.]
‫خب، چه قیمتی باعث میشه حس کنید
‫ارزشِ پولش رو داره؟
‫خیلی خوب میشه اگه فقط ۵ هزار وون باشه.
‫[عملاً نظر اهالی دهکده رو اجرا کردن]
‫فقط ۵ هزار وون؟ ‫پس ۵ هزار وون برای کوتاهی مو.
‫[قیمت‌های نهایی برای «آرایشگر دهکده» ‫تأیید شد]
‫هزینه کوتاهی موی ما ۵ هزار وونه.
‫هم پول نقد قبول می‌کنیم هم کارت.
‫چون شما…
‫اولین مشتری امروزِ ما هستید، ‫ازتون هزینه‌ای نمی‌گیریم.
‫- نه. ‫- نه، واقعاً.
‫اولین فروش خیلی مهمه.
‫- آره، اولین فروش مهمه. ‫- درسته.
‫- خب، بیاید یه کارِ بزرگ انجام بدیم. ‫- حراجِ افتتاحیه.
‫۵۰ میلیون وون ازتون می‌گیرم.
‫- آره، ۵۰ میلیون وون. ‫- ۵۰ میلیون وون می‌گیریم.
‫پنج هزار.
‫بفرمایید.
‫بفرمایید. رسید می‌خواید؟
‫- نه. ‫- رسید نمی‌خوایم.
‫خیلی خب، بفرمایید.
‫شما اولین مشتری ما هستید.
‫خیلی خب، ممنون.
‫- ممنون که اومدید، آقا. ‫- ممنونم.
‫- ممنون بابت کوتاهی مو. ‫- ممنونم، آقا!
‫- خدانگهدار. ‫- ممنونم!
‫[داره موهای خانم جونگ‌جا رو ‫همین الان می‌شوره]
‫- لطفاً ‫- ممنونم، آقا!
‫- بازم بیاید. ‫- ممنونم.
‫- سال نو مبارک. ‫- مراقب خودتون باشید.
‫[«آرایشگاه دهکده» ‫جایی که جادو به حقیقت می‌پیونده]
‫[نظرسنجیِ رضایتِ مشتری]
‫از کوتاهیِ مو راضی هستید؟
‫عالیه.
‫اونقدر با دقت و توجه کار کرد
‫که تقریباً حس کردم زیاده‌روی بود.
‫به موهام نگاه کن.
‫[خنده‌های از ته دل]
‫[چیزی هست که بخواید بهتر بشه؟]
‫بهتر بشه؟ خب…
‫شاید فقط یه‌کم.
‫کمی خیس شدم.
‫ما معمولاً برای شستنِ موهامون خم میشیم
‫ولی این مدل برای آقایون زیاد مناسب نیست.
‫غیر از این، هیچی نیست.
‫می‌تونستم حس کنم که چقدر صادقانه ‫موهام رو کوتاه کرد.
‫حسش می‌کردم.
‫خیلی خیلی ممنونم.
‫دارم میرم سمتِ مرکزِ دهکده
‫که پیشِ بقیه خانم‌ها پُزش رو بدم.
‫خیلی راضی هستم.
‫[رفت برای پُز دادن]
‫موهام رو خیلی خوب کوتاه کرد.
‫[با صداقتِ تمام انجامش دادن]
‫[ایستگاه شستشوی دستی که ‫بازخوردِ نیاز به بهبود رو گرفت]
‫[خانم جونگ‌جای همسایه ‫داره اونجا موهاش رو می‌شوره]
‫- راحتی؟ ‫- باید گردنم رو بدم بالا؟
‫خوبه، خانم. فقط آروم دراز بکشید.
‫خوبه. فقط ریلکس باشید.
‫[دقیقاً مثلِ صاحبِ مغازه جامپونگ]
‫[تلاش برای اینکه کمرش هم خیس نشه]
‫[با احتیاط]
‫حسِ خیلی تازه‌ای داره.
‫زیادی محکم می‌شورم؟
‫- نه. ‫- باشه.
‫[تازه]
‫واقعاً دقیق هستی.
‫دارم سعی می‌کنم باشم.
‫نمی‌خوام آب از اینجا بریزه توی لباستون.
‫خوبه.
‫اگه سرم رو این‌طوری تنظیم کنم ‫بهتر نیست؟
‫نه، خانم. فقط نمی‌خوام ‫احساس معذب بودن بکنید.
‫باشه.
‫اصلاً خسته نیستم.
‫وقتی شما خوشحالید،
‫منم خوشحال‌ترم.
‫وقتی شما خوشحالید، منم خوشحال‌ترم.
‫- اوه، عزیزم. ‫- راحتی از همه چی مهم‌تره.
‫لطفاً اگه چیزی باعث میشه ‫اذیت بشید بهم بگید.
‫واقعاً زبونِ چرب و نرمی دارید.
‫داره آخرین ذره‌های چرکِ کهنه رو ‫از رو سرش می‌شوره.
‫حالا بیاید بیرون.
‫- الان تموم می‌کنم. ‫- زیاد قشنگش نکن.
‫خسته‌کننده میشه.
‫این‌جوری دراز کشیدن سخته، نه؟
‫- نه. ‫- نه، نه اون.
‫- برای کسی که داره این کار رو میکنه. ‫- منظورش تویی.
‫- اصلاً خسته نیستم. ‫- فقط نگرانم.
‫باید تمیز آبکشی‌اش کنم.
‫- اوه، راستش. ‫- دیگه تمیزه.
‫همه چرک‌ها پاک شد.
‫اوه، راستی…
‫- اون آقایی که همین الان رفت. ‫- بله.
‫اسمِ کوچیکش رو نفهمیدم.
‫- اسمش؟ ‫- آره.
‫اسمِ اون یارو که جامپونگ‌فروشه چی بود؟ ‫نمی‌دونم.
‫صاحبِ مغازه جامپونگ؟
‫صداش بزنید «جامپونگ».
‫- ما بهش میگیم آقای جامپونگ. ‫- پس همه می‌شناسنش.
‫ما فقط بهش میگیم جامپونگ.
‫[لقب‌ها به‌جای اسم‌های واقعی ‫یه قانونِ شهر کوچیک]
‫[توی دفتر ثبت می‌کنه]
‫- آقای جامپونگ. ‫- آقای جامپونگ.
‫[کوتاهی مویِ آقای جامپونگ ‫پیشنهاد شد موهای سفیدش رو رنگ کنه]
‫[سانگ‌یی بالاخره بعد از ‫آپدیتِ دفتر یه نفسی میکشه]
‫کلی خانم‌های جوون دارن میان.
‫صبر کن، چی؟
‫کلی خانم‌های جوون دارن میان.
‫دیدنِ مردم توی شیشه
‫صبر کن، چی؟
‫[دستپاچه]
‫صبر کن، چی؟
‫- وای خدا جون. کلی ازشون هست. ‫- خوش اومدید!
‫خانم‌های خوشگل دارن میان.
‫- سلام. ‫- خوش اومدید.
‫- سلام. ‫- به «آرایشگاه دهکده» خوش اومدید.
‫- فقط اومدیم تماشا کنیم. ‫- خیلی خوش اومدید.
‫- بفرمایید تو. ‫- اومدیم یه نگاه بندازیم.
‫- بشینید. ‫- سلام.
‫- خدای من. ‫- سلام.
‫مغازه خیلی جای خوبی شده.
‫[۴ تا از اعضای انجمن بانوان]
‫خیلی کار خوبی کردید.
‫- سلام. ‫- خوش اومدید.
‫خوش اومدید.
‫[در حیرت]
‫[پر سر و صدا و پرجنب‌وجوش ‫از لحظه‌ای که وارد میشن]
‫[فقط شروع می‌کنه به دست زدن]
‫سلام. خوش اومدید.
‫- به مغازه ما خوش اومدید. ‫- از دیدنتون خوشبختم.
‫[این اولین تجربه‌شونه ‫که به یه گروهِ بزرگ خوش‌آمدگویی می‌کنن]
‫سلام، خانم.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- اینجارو نگاه کن.
‫- اونو نگاه کن. ‫- سلام.
‫- خیلی خوبه که اینجا می‌بینمتون. ‫- مگه نه؟
‫اون کیه؟
‫- کیم جونگ‌جا؟ ‫- خانم جونگ‌جا.
‫[اونا هم همدیگه رو می‌شناسن]
‫- اومدید موهاتون رو درست کنید؟ ‫- نه، فقط اومدم
‫ببینم اون چطور موهاش رو درست می‌کنه.
‫[گروه در حالِ وحشت]
‫- خوش اومدید. ‫- این رو نگاه کن.
‫خیلی دستپاچه شده بودم.
‫انگار ۶ تا مشتری اومده بودن.
‫فکر کنم ۶ نفر بودن.
‫راستش، نمی‌دونستم چیکار کنم.
‫سخت بود.
‫- خانم، بیاید اینجا بشینید. ‫- اینجا جای خوبیه.
‫- دیروز… ‫- اینجا می‌تونید از نور خورشید استفاده کنید.
‫گرمه.
‫راحت باشید.
‫اونجا هم می‌تونید کارت‌بازی کنید.
‫دیدیم چقدر قشنگ شده،
‫واسه همین خواستیم امتحانش کنیم.
‫- منظورتون ناخن‌هاست؟ ‫- آره.
‫اون خانم انجامش داد ‫و اومد کلی پُزش رو داد.
‫من ناخن‌کاری می‌کنم.
‫این رو ببین.
‫لی سانگ‌یی آرایش کرد.
‫[دیروز توی تالار دهکده]
‫یه چیزی زد به دست‌هام،
‫همه‌شون خیلی نرم شدن.
‫[خوب تبلیغ کرد]
‫اون رو نگاه کن. چقدر قشنگ چیدنش.
‫خیلی گرمه.
‫- مگه نه؟ ‫- آره، خیلی خوبه.
‫می‌تونیم اینجا دور هم جمع بشیم و «گو استاپ» بازی کنیم.
‫اون خیلی خوش‌تیپه.
‫واسه همین اومدیم نگاه کنیم.
‫اینا اعضا هستن.
‫می‌تونید گو استاپ بازی کنید و…
‫راحت باشید و بیاید اینجا.
‫[سانگ‌یی داره با ۴ تا خانم از ‫انجمن بانوان سر و کله میزنه]
‫[درحالی که دونگ‌یئون نزدیکشون می‌چرخه]
‫من ناخن‌کارم، اونم آرایشگره.
‫[لبخند]
‫اونم آشپزه.
‫پس ما هم چیزِ خوشمزه‌ای ‫برای خوردن گیرمون میاد؟
‫- براتون نوشیدنی میارم. ‫- اوه، نوشیدنی!
‫- یکی رو انتخاب کنید. ‫- نوشیدنی.
‫چایِ گندم سیاه دارن، ‫چایِ انار…
‫- ما همه‌مون همون رو می‌خوریم. ‫- چهار تا.
‫- سرد باشه؟ ‫- آره.
‫[سفارشِ «نوشیدنیِ لیمو-زنجبیل» گرفته شد]
‫[نوشیدنی‌ها]
‫[دونگ‌یئون برای اولین سفارش ‫سریع حرکت می‌کنه]
‫- چون اینجا هستید… ‫- بله.
‫چه خدماتی مد نظرتون بود؟
‫ما رنگِ ریشه و رنگِ کامل انجام میدیم. ‫همین.
‫- میشه سشوار بکشید؟ ‫- سشوار؟
‫و می‌تونیم کوتاهی هم انجام بدیم.
‫فقط یه کوتاهی برای من، پس.
‫- سشوار و کوتاهی؟ ‫- آره.
‫- یه کوتاهی، که خوشگل‌تر بشم. ‫- خوشگل‌تر، باشه.
‫- نه. ‫- ما فقط طراحی ناخن می‌خوایم.
‫- فقط ناخن‌هاتون؟ ‫- آره.
‫خوشگلشون کن.
‫[سشوار، کوتاهی، ناخن، ناخن]
‫سفارش ۴ تا خدمات همزمان
‫دو تا مشتری برای مو داریم.
‫کوتاهی؟
‫سشوار! خوشگلم کن.
‫سشوار؟
‫- یه سشوار و… ‫- یه کوتاهی.
‫[سفارش‌ها رو گرفت، ولی…]
‫[توقف]
‫گرفتن مشتری خیلی خسته‌کننده است، نه؟
‫کلاً گیج شدم.
‫- هستی، نه؟ ‫- آره.
‫الان که مشتری‌ها بیشتر شدن، ‫دارم مضطرب میشم.
‫- می‌دونم، نه؟ ‫- آره.
‫ولی مسئله اینه که…
‫- زمان‌بندی… ‫- می‌دونم، نه؟ صبر کن.
‫[افتتاحیه]
‫[گلوش خشک میشه
‫حالا که مضطرب شده]
‫[پارک بوگوم شروع می‌کنه به عجله کردن ‫حالا که سفارش‌ها روی هم جمع شده]
‫داری قشنگش می‌کنی.
‫[حرکت دست‌ها سریع‌تر]
‫می‌خوای یه‌کم بیشتر ‫بپیچونمش که فرتر بشه؟
‫یا… یه‌کم حجم بدم؟
‫[با اینکه عجله داره، باز هم دقیقاً ‫همونی که مشتری می‌خواد رو انجام میده]
‫[حجم دادن]
‫[راستی]
‫[در حال فکر کردن]
‫جای دیگه‌ای هست که بخواید بیشتر باشه؟ اینجا؟
‫- از جلو؟ ‫- بله.
‫باشه.
‫متوجه شدم.
‫موهام اونجا ریخته.
‫باید یه‌کم بپوشونیش.
‫[سریع اونجا رو پر می‌کنه]
‫باشه، خوبه.
‫با پوشوندن اونجا خیلی بهتر شد.
‫زیادی قشنگش نکن.
‫همین‌طوری هم به اندازه کافی قشنگه.
‫- عالی بود، خانم. ‫- وای خدا جون.
‫- واقعاً زحمت کشیدید. ‫- عالی بود.
‫حالت خوبه، خانم؟
‫[کوتاهی مو، رنگِ ریشه]
‫عالی شد.
‫- خیلی قشنگ شدید. ‫- عالی شده.
‫[عالی شدید]
‫عالی شده.
‫- ده سال جوون‌تر شدی. ‫- رنگش هم خیلی خوب درومده.
‫صبر کن.
‫باید یه شوهر پیدا کنی.
‫نه، شوهرِ من خودش خوشگله.
‫[خنده]
‫شوهرِ من خوشگله.
‫صبر کن.
‫باید یه شوهر پیدا کنی.
‫- با اون چیکار کنم؟ ‫- چی؟
‫- با اون چیکار کنم؟ ‫- من که خودم شوهر دارم.
‫ازش واسه کار استفاده کن.
‫نمی‌خوام اذیتش کنم.
‫[نظرسنجیِ رضایتِ مشتری]
‫[رنگش رو دوست داشتید؟]
‫عاشقشم.
‫- عالی درومده. ‫- آره.
‫خیلی دقیق هستن.
‫نکته‌ی بدی نداره.
‫خوب نداره. فقط بد داره.
‫[اشتباه شد]
‫راستش، نمره ۹۰ رو میدم.
‫- نمره خوبی‌ئه. ‫- درسته.
‫کاملاً شبیه آرایشگاه‌های واقعی نیست.
‫سشوارش یه ذره…
‫[همین‌جا تمومش می‌کنم]
‫می‌تونن مدل‌دهی رو خوب انجام بدن و اینا
‫ولی هنوز
‫- یه‌کم ناشی‌گری دارن. ‫- دارن.
‫مهارتِ سشوار کشیدنشون هنوز روون نیست.
‫هنوز بهش عادت نکردن.
‫این‌جوری میگم.
‫خانم، سرما می‌خورید!
‫- برید خونه. ‫- علامتِ تأیید
‫[یهو علامتِ تأیید داد]
‫برید خونه. می‌تونید مصاحبه رو بعداً انجام بدید.
‫- باید برید تو. ‫- باشه.
‫[دونگ‌یئون بالاخره استفاده می‌کنه ‫از کنسروهای خونگی‌اش]
‫[کارتِ برنده‌ای که دو ماه بود ‫داشته آماده‌اش می‌کرده]
‫[اصلاً کوتاهی نمیکنه]
‫[آب گازدار اضافه می‌کنه
‫تا مطابق سلیقه بزرگترها باشه]
‫[هم زدن سریع]
‫[نوشیدنی خوش‌آمدگویی، ‫«لیمونادِ زنجبیلی»، آماده‌ست]
‫[تحویل سریع]
‫وای خدا جون.
‫وای، ممنونم.
‫منم یکی دارم؟
‫خیلی باطراوت و خوشگله.
‫- ممنونم. ازش لذت می‌بریم. ‫- نوش جان.
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫- دوستش داشتید، خانم؟ ‫- آره.
‫خودم درستش کردم و از سئول آوردم.
‫واقعاً خوشمزه‌ست.
‫خودم درستش کردم.
‫آره، واقعاً خوبه.
‫[حسِ افتخار]
‫[پارک بوگوم برای مشتری بعدی آماده‌ست]
‫چی می‌خواستید؟ سشوار؟
‫- سشوار. ‫- از سشوار شروع کنم؟
‫[آرایشگر تازه‌کار هنوز گیجه]
‫فقط سشوار.
‫چطوری می‌خواید استایلش کنم؟
‫می‌خواید حالتِ فر رو ‫بیشتر کنم یا صافش کنم؟
‫شاید یه‌کم صاف‌ترش کنید؟
‫- صافش کنم؟ عالیه. ‫- آره.
‫خیلی خب، بیاید صافش کنیم.
‫من می‌تونم موها رو بهتر از هر کسی سشوار بکشم.
‫- واقعاً؟ ‫- نه.
‫من واقعاً به سشوار کشیدنم افتخار می‌کنم. ‫توش مهارت دارم.
‫[مدام داره این رو میگه]
‫[چقدر توی سشوار مهارت داره؟]
‫اول با آب مرطوبش می‌کنم.
‫باشه.
‫[بیاید ببینیم چقدر خوبه]
‫- اول با آب مرطوبش می‌کنم. ‫- باشه.
‫معمولاً موهاتون رو همین‌طوری باز می‌کنید؟
‫بله.
‫اگه جهتِ باز کردنش رو عوض کنم بهتر نمیشه؟
‫[تغییر جهت دادنِ باز کردنِ مو]
‫اگه تغییرش بدید…
‫[خجالت‌زده]
‫می‌خواید امتحان کنید که تغییرش بدیم
‫- چون فقط یه سشواره؟ ‫- حتماً.
‫- پس شروع کنید. ‫- باشه.
‫اگه دوست نداشتید، برمی‌گردونمش به حالت قبل.
‫فقط خوشگلم کنید.
‫خیلی وقته توی «موجو» زندگی می‌کنید؟
‫- ۲۲ سالم بود ازدواج کردم و اومدم اینجا. ‫ - باشه.
‫و الان ۷۱ سالمه.
‫چی؟
‫- دروغ میگید. ‫- ۷۱ سالمه.
‫اصلاً بهتون نمیاد.
‫غذا ازش می‌خواید؟
‫به سنش میخوره.
‫ولی…
‫- میگید بالای ۷۰ سالتونه؟ ‫- بله.
‫[سشوار کشیدن رسماً شروع شد]
‫- اگه خیلی داغه بگید. ‫- باشه.
‫[افزایش حجم از چپ به راست]
‫[جهتِ باز کردن رو عوض می‌کنه ‫و خیلی سخت روش کار می‌کنه]
‫[نگاه‌های دزدکی]
‫- حوصله‌تون سر نرفته؟ ‫- نه، خوبیم.
‫تماشا کردنش سرگرم‌کننده‌ست.
‫[چک کردنِ بقیه مهمان‌ها که منتظرن]
‫[تمومش می‌کنه. ‫ با اعتماد به نفسِ تمام ریشه موها رو لیفت می‌کنه]
‫[یه لمسِ نهایی و دقیق]
‫خیلی قشنگش کردید.
‫می‌تونی دوباره ازدواج کنی.
‫می‌تونی ازدواج کنی.
‫شوهر داره، پس نمیشه.
‫ولی عالی شدید.
‫[یه ظاهرِ پرتر و باوقارتر]
‫تموم شد، خانم.
‫[سشوار]
‫[کوتاهی]
‫خانم، بفرمایید بشینید.
‫اگه خسته‌اید می‌تونید یه‌کم استراحت کنید.
‫- نه، حالم خوبه. ‫- مدام دارید کار می‌کنید.
‫شما هم سشوار می‌خواید؟
‫چی می‌خواید؟
‫نگرانم که از پا بیفتید.
‫حالم خوبه.
‫- مطمئنید حالتون خوبه؟ ‫- ما استقامت‌مون زیاده.
‫دقیقاً. این چیزیه که داریم.
‫[نگرانش نباشید]
‫فقط یه‌کم پایینش رو نوک‌گیری کنید.
‫باید استراحت کنید. ‫حتماً از پا افتادید.
‫اشکالی نداره. دارم خوش می‌گذرونم.
‫مدام دارید کار می‌کنید.
‫باید ناخن‌کاری رو شروع کنم.
‫کی می‌خواد اولین باشه؟
‫- مال من رو انجام بدید. ‫- باشه.
‫- از این طرف. ‫- وای خدا جون.
‫- از اون طرف. ‫- برام خوشگلشون کن.
‫[سانگ‌یی خدمات ناخن رو شروع میکنه]
‫- کلی رنگ داریم. ‫- باشه.
‫از اون چیزایی که تا الان انجام دادم
‫- خانم‌ها معمولاً صورتی ملایم رو دوست دارن ‫- باشه.
‫- یا یه تناژِ هلویی. ‫- درسته.
‫- صورتی. ‫- صورتی؟
‫[تمرکز، حالا دیگه کار جدیه]
‫- اونجا گرمه. ‫- بخاطر خورشیده.
‫خیلی گرمه. یه تماس تلفنی داشتم.
‫الو؟ چی؟
‫- الو؟ صبر کن، واسه ما نبود؟ ‫- چی؟
‫گوشیِ اون بود.
‫چرا؟
‫چرا؟ گوشیِ منه
‫[برمی‌گرده سرِ خدمات ناخن]
‫[اول، یه لاکِ هلویی می‌زنه]
‫[اکلیل اضافه می‌کنه ‫برای یه‌کم درخششِ بیشتر]
‫الان می‌ذارمش زیر دستگاه تا خشک بشه.
‫اگه یه کم داغ شد بهم بگو.
‫از دورتر روشنش می‌کنم.
‫اگه یه کم داغ شد باید تحمل کنی.
‫اگه بسوزم چی؟
‫به هر حال وقتی بریم هلو بچینیم، لب‌پر می‌شن.
‫واقعاً؟
‫ولی تا فصل هلو هنوز چند ماهی مونده.
‫تو این دو ماه هم لب‌پر می‌شن.
‫- کاش زمان کندتر می‌گذشت. ‫- آره.
‫کاش می‌تونستم هر روز همین‌طوری زندگی کنم.
‫چقدر برق می‌زنن.
‫مال تو از مال من قشنگ‌تر شده.
‫- یه لحظه به من وقت بده. ‫- مال تو قشنگ‌تره!
‫[تمیز و درخشان]
‫- وای، ممنونم. ‫- وقتی کارمون تموم شد
‫- بزن قدش. ‫- ممنون.
‫- تموم شد. ‫- ممنونم.
‫نمی‌دونم قشنگ شده یا نه.
‫- قشنگ شده. ‫- آره. چقدر خوشگل.
‫نفر بعدی کیه؟
‫- باید خسته شده باشی. ‫- نه، خسته نیستم.
‫- اصلاً خسته نیستم. ‫- دستام زیاد جالب نیستن.
‫نه، دوباره براتون درستش می‌کنم.
‫- چه مدلی دوست دارین؟ ‫- هر چی خودت فکر می‌کنی بهتره.
‫[هر کدومشون دارن تو بخش خودشون سخت کار می‌کنن]
‫[صدای خش‌خش]
‫پس، به ما هم یه چیز خوشمزه برای خوردن می‌رسه؟
‫[پختن نون‌های ماهی‌شکل برای مشتریا]
‫شروع کنیم؟
‫[اولین نون ماهی‌شکل دونگ‌یون آماده میشه]
‫[تکنیک‌هایی که قبل از افتتاحیه یاد گرفته بود]
‫سلام. ببخشید.
‫- این لوبیای قرمز… ‫- بله.
‫به نظر روشن‌تر از چیزیه که همیشه می‌دیدم.
‫چیز خاصی خودت بهش اضافه کردی؟
‫بهت که گفتم با شیر قاطیش کردم.
‫- شیر؟ ‫- شیر.
‫[نکته اول نون ماهی‌شکل: شیر رو با مواد لوبیا قرمز قاطی کنین]
‫[همون‌طور که یاد گرفته بود، شیر رو با مواد قاطی می‌کنه]
‫[یه قاشق پر از مواد لوبیا قرمز رو میریزه]
‫[و اون‌طرفش هم کرم کاستارد شیرین]
‫[مایع خمیر باید از لبه‌ها بیرون بزنه تا بهتر دربیاد.]
‫آها.
‫[نکته دوم نون ماهی‌شکل: مایع خمیر رو طوری بریزین که از قالب بیرون بزنه]
‫[تایمر زنگ می‌زنه]
‫قبل از باز کردنش باید یه‌کم صبر کنم.
‫- باشه. ‫- یه‌کم دیگه صبر کن.
‫باشه.
‫[نکته سوم نون ماهی‌شکل: وقتی آلارم زنگ زد، قبل از باز کردن صبر کنین]
‫حدود ۳۰ ثانیه صبر می‌کنم.
‫[بعد از یه‌کم انتظار، نون‌های ماهی‌شکل آماده می‌شن]
‫عالی شد.
‫[ظاهرش که بی‌نقصه]
‫[سریع می‌ذارتشون تو پاکت برای مشتریایی که منتظرن]
‫[طوری وانمود می‌کنه که انگار اتفاقی نیفتاده]
‫دو تا با کرم کاستارد و دو تا با مواد لوبیا قرمز.
‫- ممنون. ‫- چقدر سریع.
‫- چطوری این‌قدر سریع درستشون کردی؟
‫[تحویل کامل و به‌موقع]
‫[به‌به]
‫[اولین تست مزه‌ای که مدت‌ها منتظرش بودن]
‫داغه.
‫[استرس]
‫وای، خیلی خوشمزه‌ست.
‫- چطوری این کار رو یاد گرفتی؟ ‫- آره واقعاً، اون…
‫اون چندتا هنر داره.
‫[بوگوم سریع داره موهای مشتری بعدی رو کوتاه می‌کنه]
‫خیلی ممنون.
‫خوشگلم کردی.
‫داره به نوک موها و اون قسمت می‌زنه.
‫حسودی نکن. به تو هم زد.
‫حسودی نمی‌کنم.
‫- فقط میگم خوشگل شده. ‫- برای تو هم همون کار رو کرد.
‫ممنون.
‫- خیلی ممنون. ‫- تموم شد خانوم.
‫این دفعه یه رنگ ملایم می‌زنم.
‫صورتی‌طوره.
‫وقتی گل‌ها باز می‌شن این شهر خیلی خوشگل میشه.
‫وقتی شکوفه‌های هلو در میان.
‫خیلی خوب میشه. می‌تونیم با هم بگردیم و خاطره بسازیم.
‫[سطح خدمات‌رسانی به مشتری: بی‌نظیر]
‫- خسته نباشید. ‫- وای. بازم بیاین. یه لحظه.
‫[تموم شد]
‫بفرمایید.
‫بقیه‌اش رو الان میدم.
‫نه، نمی‌خواد.
‫- نه. ‫- نگهش دار!
‫باید ۵۰۰۰ وون بهش برگردونم
‫بقیه‌اش برای خودت.
‫- نگهش دار. ‫- ولی قیمت‌های ما ثابته.
‫نمی‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫نگهش دار!
‫[کل‌کل کردن]
‫وقتی داشت می‌رفت بهش بده.
‫- حتماً بهش بدیا. ‫- نگهش دار.
‫باید بهش برگردونیم.
‫چه حس خوبیه.
‫حس فوق‌العاده‌ای دارم.
‫- اینم باید با خودتون ببرین. ‫- چی؟
‫[کرم دست اشانتیون]
‫کرم دست.
‫کرم دسته.
‫- خانوم جونگ‌جا! ‫- بله؟
‫من ۵۰۰۰ وون گذاشتم اون تو.
‫عجب!
‫[عصبانی]
‫وای، نه خانوم.
‫نه، نمی‌تونین این کار رو بکنین.
‫- راست می‌گه. ‫- حقشه یه‌کم بیشتر بگیره.
‫- نه، همون ۵۰۰۰ وون کافیه. ‫- فقط ۵۰۰۰ وون.
‫- فقط نگهش دار. ‫- نه، برای همه یکسانه.
‫بعداً برامون یه چیز خوشمزه بیار.
‫بعداً می‌تونی برامون…
‫- کیمچی چطوره؟ ‫- کیمچی هم خوبه.
‫- یا می‌تونی برامون مرغ سوخاری درست کنی. ‫- مرغ سوخاری؟
‫آره، هر چیزی.
‫ولی مرغ سوخاری به اندازه چهار تا کوتاهی مو می‌ارزه
‫سیب‌زمینی شیرین آب‌پز چطوره؟
‫- سیب‌زمینی شیرین که عالیه. ‫- سیب‌زمینی شیرین یا همون سیب‌زمینی معمولی.
‫باشه.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫بعداً می‌بینمتون، خانوم.
‫- مراقب خودتون باشین. ‫- خدانگهدار.
‫[۴ عضو پرجنب‌وجوش انجمن زنان میرن]
‫[نظرسنجی رضایت مشتری]
‫خیلی خوشگل شده. عاشقش شدم.
‫ببین چقدر قشنگ شدن.
‫دهه‌ها بود این کار رو نکرده بودم.
‫آخرین بار قبل از عروسیم ناخنامو درست کردم.
‫از اون موقع تا حالا این اولین باره که ناخنامو درست می‌کنم.
‫خیلی مهربون بودن و کارشونم خیلی خوب بود.
‫[داره پز هم میده]
‫اولین بار تو کل عمرم بود.
‫تو کل زندگیم.
‫چیز ناراحت‌کننده‌ای هم بود؟
‫اصلاً. همه‌چیز عالی بود. خیلی مهربون بودن.
‫خیلی خوب بود.
‫[زمان فعلی ۲:۳۰ بعدازظهر]
‫[از وقت ناهار خیلی گذشته]
‫[روز اول آرایشگاه دهکده آمار فروش صبح]
‫[به آرایشگاه دهکده خوش اومدین.]
‫چقدر قشنگ شده!
‫[مو: ۴ نفر]
‫[کاشت ناخن: ۳ نفر]
‫[میان‌وعده: ۷ پرس]
‫[مجموع درآمد: ۲۰۰۰۰ وون]
‫[بعد از یه صبح طوفانی]
‫کارش درسته.
‫- بیاید یه استراحتی بکنیم. ‫- باید یه جلسه استراتژی بذاریم
‫و یه استراحت. پسر…
‫خوبی؟
‫چشماش خمار شده
‫یه کم استراحت کن.
‫کمرم خیلی درد می‌کنه.
‫[چشمای اونم خمار شده]
‫فقط اونه که هنوز پرانرژیه
‫اول…
‫- بیا یه‌کم استراحت کنیم. ‫- آره، یه استراحتی بکن.
‫[رئیس پارک بدون استراحت داره زمینو جارو می‌کنه]
‫چطوری هنوز این‌قدر پرانرژیه؟
‫[بدون استراحت تمیز می‌کنه]
‫دونگ‌یون، ممنون که کل مدت پشتمون بودی.
‫آره، فکر کنم باید همین‌طوری تو رفت‌وآمد باشم.
‫نمی‌دونم امروز چندتا وسیله از دستم افتاد.
‫- دستت خوبه؟ ‫- آره.
‫واقعاً جا خوردم.
‫بهم یه نگاهی کرد انگار می‌گفت:
‫«سانگ‌یی، چسب داری؟»
‫«یا برچسب؟»
‫[کمک خواستن بوگوم خیلی مستأصلانه بود]
‫وقتی مشتریا شروع کردن به اومدن
‫احساس کردم باید عجله کنم.
‫- منم همین‌طور. ‫- در مورد من
‫الان دارم بعضی مراحل رو حذف می‌کنم تا سریع‌تر کار کنم.
‫- اِ، واقعاً؟ ‫- مراحلو کوتاه کردی؟
‫آره، خیلیاش رو حذف کردم.
‫باید بیشتر کار می‌کردم.
‫وقتی آقای جامپونگ منتظر بود
‫واقعاً احساس بدی داشتم.
‫در واقع امروز لحظه‌ای نبود که مجبور بشیم عجله کنیم.
‫همین الانشم خانوما داشتن با خوشحالی با هم حرف می‌زدن.
‫- فقط اینه که… ‫- شاید
‫فقط تو ذهن خودمون عجله داشتیم.
‫آره، فقط خودمون بودیم که عجله داشتیم.
‫دقیقاً.
‫[چون روز اولشون بود، بیش از حد استرس داشتن]
‫[یعنی واقعاً می‌تونیم اینجارو خوب اداره کنیم؟]
‫[نگران]
‫باید شروع کنم به آشپزی.
‫خیلی گشنمه.
‫غذا؟
‫[تو هپروت]
‫می‌تونم پیازها رو بخورم؟
‫- نه! ‫- باشه.
‫- بخورشون. ‫- اونایی که رو پیشخونه رو می‌خورم.
‫نه، اشکالی نداره.
‫می‌تونم اونایی که تو بشقابه رو بخورم، مگه نه؟
‫پسر، خیلی خوشمزه‌ست.
‫من از پلنگم نمی‌ترسم.
‫[چشمش به یه پیاز می‌افته]
‫عاشق پیاز خام و سیر خامم.
‫- می‌تونم یدونه بردارم؟ ‫- آره.
‫- این محلیه. ‫- واقعاً؟
‫مثل قند شیرینه.
‫چی داری می‌پزی؟
‫توفو با کیمچی سرخ‌شده.
‫[دونگ‌یون داره با کیمچی‌ای که
‫از همسایه گرفتن آشپزی می‌کنه]
‫سخت بود.
‫بوگوم لیوان‌ها رو برای دونگ‌یون جابه‌جا می‌کنه
‫دونگ‌یون، واقعاً دستت درد نکنه برای غذاها.
‫من ظرفا رو می‌شورم.
‫آره، ممنون.
‫[تقسیم طبیعی کارها]
‫لباسشویی رو روشن کنم؟ نه؟
‫اگه این کار رو بکنی که عالی میشه.
‫- بهتره زودتر انجام بشه، نه؟ ‫- آره.
‫- فعلاً فقط حوله‌ها رو بنداز، لطفا. ‫- فقط حوله‌ها؟
‫ممنون.
‫کس دیگه‌ای لباس برای شستن نداره؟
‫همه خیلی سرگرم کاراشون هستن
‫هیچکس.
‫[تمرکز کامل]
‫[سریع‌تر کار می‌کنه تا به ناهار دیرموقع‌شون برسه]
‫[ریختن کیمچی سرخ‌شده]
‫[قاطی کردنشون با هم]
‫چقدر سریع آشپزی می‌کنی.
‫[شگفت‌زده]
‫[بخار بلند میشه]
‫[توفوهای برش‌خورده رو مرتب می‌چینه تو بشقاب]
‫[پاشیدن کنجد سیاه روش]
‫[توفو با کیمچی سرخ‌شده و گوشت آماده‌ست]
‫فوق‌العاده‌ست.
‫[بعد از طوفان، گرسنگی به سراغشون میاد]
‫[تا مشتری نیست یه غذای سریع درست کرد]
‫این عالیه.
‫[قاپیدن]
‫[مستقیم تو دهنش]
‫- یه تیکه جلبک خشک خوردی؟ ‫- نه.
‫- نتونستم جلو خودمو بگیرم. ‫- یدونه برداشتی؟
‫- از رو عادت؟ ‫- یه دونه جلبک خشک؟
‫یه دونه جلبک خشک.
‫یه گاز دیگه می‌خورم.
‫طعمش عالیه.
‫[اولین غذاشون]
‫بیاید بخوریم.
‫باشه.
‫[حتی یه تیکه جلبک خشک هم خوشحالشون می‌کنه]
‫این واقعاً تاثیرگذاره.
‫فکر نمی‌کنی مشتری بیاد، نه؟
‫[نگاه سریع]
‫[خوشبختانه هنوز بیرون خلوته]
‫- ممنون بابت غذا. ‫- خسته نباشید بچه‌ها.
‫ممنون، دونگ‌یون.
‫نوش جان.
‫ممنون بابت توفو و کیمچی.
‫[خوشحال]
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫- واقعاً؟ خوشحالم. ‫- آره.
‫[بعد از تعریف، یه لقمه بزرگ می‌خوره]
‫- این جلبک خشک رو اون خانومه آورده؟ ‫- آره.
‫عالی برشته شده.
‫عروسم
‫- یه مقدار جلبک خشک فر خورده خریده بود ‫- جلبک خشک!
‫- برای همین یه‌کمش رو برشته کردم. ‫- آها.
‫- متوجهم. ‫- به یادتون افتادم.
‫خانوم همسایه برای این سه نفر جلبک خشک برشته آورد
‫[یه لقمه بزرگ پیچیده شده تو جلبک خشک]
‫جداً خیلی خوشمزه‌ست.
‫[به‌به]
‫[همزمان دارن لقمه می‌خورن]
‫[با ولع می‌خوره]
‫[ناهار دیرموقع‌شون]
‫[مشتریای بی‌وقفه روز اول، این
‫سه نفر رو حسابی گشنه کرده بود]
‫[جا خوردن]
‫[با هر صدای کوچیکی از جا می‌پرن]
‫[هشدار اشتباه]
‫[همه مثل میرکت گوش‌به‌زنگن تا ببینن مشتری اومده یا نه]
‫اون‌قدرام تند نیست.
‫- عالیه. ‫- معرکه‌ست.
‫- معرکه‌ست؟ ‫- منظورم اینه که خیلی خوشمزه‌ست.
‫[هشدار اشتباه]
‫[حتی موقع غذا خوردن هم]
‫[بیرون رو چک می‌کنه ببینه مشتری اومده یا نه]
‫[دونگ‌یون کنارشه]
‫[اونم با دقت مراقبه ببینه مشتری میاد یا نه]
‫[کاسه رو می‌گیره تو دستش]
‫[و تندتر غذا می‌خوره]
‫[نگاه می‌کنه]
‫چرا امروز این‌قدر تندتند غذا می‌خوری؟
‫نمی‌دونم چرا حس می‌کنم باید عجله کنم.
‫- آره. ‫- انگار باید سریع جمع‌وجور کنیم.
‫انگار همیشه باید آماده‌باش باشیم.
‫- درسته. ‫- تو پس‌زمینه ذهنم هست.
‫[خب، اولین باره که تو یه آرایشگاه غذا می‌خورن]
‫[اداره کردن یه آرایشگاه کار راحتی نیست]
‫شما بچه‌ها واقعاً ته‌اش رو درآوردین.
‫فکر می‌کردم غذا اضافه بیاد.
‫[قبل از اینکه مشتری بیاد،
‫اولین وعده‌شون رو تموم می‌کنن]
‫غذای خوبی بود.
‫[کاسه‌های کاملاً خالی]
‫[دستکش دست کردن]
‫بوگوم، برو به کارت برس.
‫می‌تونم یه‌کم هضم کنم؟
‫برو یه دوری بیرون بزن.
‫- با ظرف شستن. ‫- خودم اینو ردیف می‌کنم.
‫باشه.
‫حتی یه بار هم تعارف نکردی.
‫[خندیدن]
‫رو تو حساب می‌کنما.
‫- تو… ‫- این نیست.
‫ساعات کاری رو می‌نویسم.
‫- از ساعت ۹. ‫- از ساعت ۹.
‫از ساعت ۹ صبح تا ۵ عصر.
‫[عجله کردن قبل از رسیدن مشتریا]
‫بچه‌ها دارن از اونجا رد می‌شن.
‫واقعاً؟
‫سلام!
‫- سلام. ‫- کجا میرین؟
‫همین‌طوری داریم تو محله یه چرخی می‌زنیم.
‫چی گفتی؟
‫- من همینجا زندگی می‌کنم. همین نزدیکی. ‫- تو اینجا زندگی می‌کنی؟
‫اومدی ما رو ببینی؟
‫[بچه‌های به این کوچیکی اینجا زندگی می‌کنن؟]
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫این بچه‌های کوچیک کین؟
‫[چه بارون بیاد چه برف]
‫[اونا با هم تو دهکده دوچرخه‌سواری می‌کنن]
‫[ساکنان جوون موجو]
‫برای پارک کردن کمک می‌خوای؟
‫نه، خودم می‌تونم.
‫خودت می‌تونی؟ مطمئنی؟
‫[به پارکبان نیازی نیست]
‫می‌تونی همونجا پارک کنی.
‫[پرجنب‌وجوش]
‫[دقیقاً تو یه خط]
‫خیلی خوب پارک می‌کنی.
‫کارت بی‌نظیره.
‫- من همیشه دوچرخه‌سواری می‌کنم. ‫- بیاین تو.
‫[احساس غرور]
‫احتمالاً این آهنگ رو نمی‌شناسی.
‫- می‌شناسیمش. ‫- می‌شناسیش؟
‫- آره. ‫- بله.
‫- این ملودی رو می‌شناسی؟ ‫- بله.
‫هوا سرده، یه کم اینجا بشینین.
‫- باشه. ‫- اینجارو نشونتون میدم.
‫- اینجا مو کوتاه می‌کنیم. ‫- آها.
‫اونجا هم موها رو می‌شوریم.
‫- آها. ‫- بله.
‫- اونجا هم انباریه. ‫- انباری.
‫- اینجا هم آشپزخونه‌ست. ‫- آشپزخونه.
‫- دستشویی. ‫- دستشویی.
‫اونجا هم زمین بازیه.
‫شما چقدر بامزه‌این.
‫- می‌تونین اینجا بازی کنین و خوش بگذرونین. ‫- باشه.
‫[به زمین بازی خوش اومدین]
‫- اسمت چیه؟ ‫- کئون سون هی.
‫- سون هی. اسم تو چیه؟ ‫- کیم دا این.
‫- دا این. سون هی. ‫- بله.
‫نوشیدنی بلوبری می‌خواین؟
‫من همه‌چیز دوست دارم.
‫من همه‌چیز دوست دارم. هر چی باشه خوبه.
‫- دا این؟ ‫- دا این و سون هی.
‫- بله.
‫چند سالتونه؟
‫- ما ۱۱ ساله‌مونه. ‫- ۱۱ سالتونه؟
‫- کلاس چهارمیم. ‫- کلاس چهارمین.
‫برای خودتون خانومی شدین.
‫به‌خاطر همینه که این‌قدر خوب پارک می‌کنن.
‫[پارک کردن حرفه‌ای توسط دخترای بزرگ]
‫این کار اصلاً راحت نیست.
‫- می‌خواین اینو امتحان کنین؟ ‫- خیلی خوشمزه‌ست.
‫- این چیه؟ ‫- خیلی خوبه.
‫- پنیره. ‫- پنیر؟
‫یه دونه بردارین و بزنین تو این وسطه.
‫[هر کدوم یدونه برمی‌دارن]
‫[خوردن میان‌وعده سرآشپز کواک]
‫- خوبه؟ ‫- بله.
‫این عمو قراره نون ماهی‌شکل درست کنه.
‫می‌خواین ببینین چطوری درست می‌کنه؟
‫- نه، بیرون سرده. ‫- باشه.
‫شما می‌تونین بیرون درستشون کنین و ما از داخل نگاه کنیم.
‫- از اینجا می‌تونیم ببینیمتون. ‫- آها.
‫- از داخل نگاه می‌کنین؟ ‫- اینجا گرم‌تره.
‫ایده عالی‌ایه.
‫رو تو حساب می‌کنیم، دونگ‌یون.
‫خیلی خنده‌دار بود.
‫از داخل دارین نگاه می‌کنین.
‫خیلی بامزه‌این.
‫می‌دونین ما کی هستیم؟
‫- تو تلویزیون ما رو دیدین؟ ‫- بله.
‫- ما رو دیدین؟ ‫- ما تو خونه تلویزیون نداریم.
‫واقعاً؟ دا این…
‫[ضربه زدن]
‫[خندیدن به کارای عمو سانگ‌یی]
‫- پارک بوگوم. ‫- و ایشون؟
‫این عمو کیه؟
‫عیبی نداره. قابل درکه.
‫[خم شدن به جلو]
‫- از این‌ور بخونی… ‫- لی سانگ‌یی.
‫- برعکس بخونی… ‫- لی سانگ‌یی.
‫اسم من لی سانگ‌یی‌ئه.
‫آها.
‫[با صدای بلند خندیدن]
‫عمو بوگوم اونجا.
‫ایشون آرایشگره و مو کوتاه می‌کنه.
‫- آها. ‫- و من.
‫[تلاش سخت]
‫من ناخن‌کارم.
‫[با نشون دادن مدرکش می‌خواد جلب توجه کنه]
‫[اینو ببینین]
‫[خیره شدن با دقت]
‫این عکس شماست؟
‫[زبانش بند اومده]
‫ببخشید.
‫فقط مدل موهات فرق می‌کنه.
‫مدل موهاتون فرق می‌کنه.
‫- خودمم. ‫- ببخشید.
‫دا این، خودمم.
‫[فقط نگاه کردن به صورت سانگ‌یی باعث میشه بزنن زیر خنده]
‫[ریز خندیدن]
‫[خیلی گوگولین]
‫هر چقدر دوست دارین بمونین. ما هم داشتیم استراحت می‌کردیم.
‫- ما… ‫- بیاین یه بازی کنیم؟
‫بازی فکری داریم.
‫[نگاه کنین]
‫ببینین اینجا چی داریم.
‫[نشون دادن بازی‌های مخفی‌شده]
‫هی، به نظر باحال میاد.
‫اینم داریم. اینو می‌شناسین؟
‫این خیلی باحاله.
‫آخرش مجبور می‌شیم جیغ بزنیم و بپریم.
‫- این چیه؟ تمساح. ‫- تمساح؟
‫- من زیاد گاز گرفته میشم. ‫- زیاد گاز گرفته می‌شی؟
‫دا این همیشه گاز گرفته میشه.
‫من هیچ‌وقت گاز گرفته نمیشم، ولی دا این همیشه.
‫- هالی گالی. ‫- هالی گالی هم داریم.
‫- اون هالی گالیه. ‫- کارتون زاره.
‫[ریز خندیدن]
‫بازی پاپ‌کورن چیه؟
‫اینو بلد نیستم. بیخیالش بشیم.
‫[بچه‌ها خیلی مشتاقن]
‫شما خیلی تو این کار واردین.
‫- اون یکی بازیه. ‫- اون نسخه قدیمیه.
‫[در زدن]
‫نون‌ها آماده شدن؟ وای، آفتاب خیلی تنده.
‫منم عینک آفتابیم رو می‌زنم. آفتاب مستقیم تو چشممه.
‫دو تا نون با کرم کاستارد.
‫[تحویل نون‌هایی که تنهایی درست کرده بود]
‫عمو دونگ‌یون با کرم کاستارد درست کرده.
‫آفتاب خیلی تنده.
‫[نون‌های ماهی‌شکل رو بی‌خیال، عینک آفتابی سانگ‌یی می‌خندونتشون]
‫- واقعاً… ‫- بیخیال.
‫شما با دیدن عینک آفتابی هم می‌خندین.
‫[فقط با یه عینک دودی می‌خندونتشون]
‫[بیرون سالن پذیرش پر از صدای خنده شادی‌بخش]
‫[و دکه تنهای نون‌فروشی]
‫[تکان خوردن تو باد]
‫[تو جمع خانومای مسن، اون مرکز توجه بود]
‫[ولی بچه‌ها اونو کلاً فراموش کردن]
‫دارن خوش می‌گذرونن.
‫[خاطرات روز اول سرآشپز کواک]
‫[بچه‌ها زیاد به نون ماهی‌شکل اهمیتی نمیدن]
‫[با صدا جویدن]
‫خوشمزه‌ست.
‫[بوی غمی قوی‌تر از بوی نون‌های ماهی‌شکل]
‫کی برد؟
‫- سانگ‌یی. ‫- من بردم.
‫شما تو این کار واردین.
‫این چهارتا سکه ۵۰۰ وونی برای چیه؟
‫آها، بدشون به من.
‫دقیقاً نمیشه بهش گفت شعبده‌بازی،
‫ولی یه چیز باحال بهتون نشون میدم.
‫[شعبده‌بازی؟]
‫با دقت نگاه کنین.
‫خب، اینجا چی می‌بینین؟
‫- دو تا سکه ۵۰۰ وونی. ‫- تو هر دست
‫- چندتا سکه هست؟ ‫- یکی.
‫تو هر کدوم یکی، درسته؟ حالا تماشا کنین.
‫[یه شلوغ‌کاری حسابی راه انداخته]
‫[تادا]
‫[صفر سکه، دو سکه]
‫- دیدین؟ ‫- بله.
‫[سعی می‌کنه مجابشون کنه تشویق کنن]
‫خیلی باحاله. شما فوق‌العاده‌این.
‫شما خیلی باحالین.
‫تو غیب کردن گوشی موبایل هم خیلی ماهره.
‫- من تقریباً همه‌چی می‌خورم. ‫- آها.
‫نون ماهی‌شکل هم می‌خورم ‫به علاوه خیلی چیزای دیگه.
‫با دقت نگاه کنین.
‫مسئله اینه که
‫من همه‌چیز می‌خورم از جمله گوشی موبایل.
‫واقعاً می‌خورین؟
‫می‌خواین یه گوشی براتون بخورم؟
‫- چطوری گوشی می‌خورین؟ ‫- وای، برای شما خیلی بزرگه.
‫نه. قابشه که گنده‌ست.
‫- قابش بزرگه، نه؟ ‫- قابشه.
‫- در واقع خیلی هم سبکه. ‫- خیلی سبکه.
‫نسبتاً بزرگه.
‫[ترفند خوردن گوشی می‌تونه ‫بچه‌ها رو سرگرم کنه؟]
‫- بذار ببینم. ‫- حالا تماشا کنین.
‫من این گوشی رو می‌خورم.
‫گوشیه رو می‌خورم.
‫[کنجکاو شدن]
‫از اینجا بخورمش، ‫اینجا، اینجا، یا از اینجا؟
‫از بالا به پایین بخورش.
‫از بالا به پایین می‌خورمش.
‫خوب دقت کنین. الان می‌خورمش.
‫[با ولع خوردن]
‫بفرما. ببین.
‫کجاست؟ کجا رفت؟
‫تونست تماشاچی‌های کوچولو رو ‫گول بزنه؟
‫[با شک و تردید نگاه کردن]
‫رو زمینه؟
‫- رو زمینه؟ ‫- رو زمین نیست.
‫رو زمین نیست
‫- تو پیشبندته. ‫- اینجا نیست.
‫تو پیشبندته.
‫[قیافه کج و کوله گرفتن]
‫نخوردمش که.
‫[دستش رو خوندن]
‫تو پیشبندته.
‫[غلت زدن]
‫- تو پیشبندم هیچی نیست. ببین. ‫- حتما…
‫اون که گوشی منه!
‫گوشی منه.
‫همونطور که برنامه‌ریزی کرده بود، ‫تونست سرگرمشون کنه
‫- گوشیم. ‫- این چیه؟ خیلی درد گرفت.
‫- یه جعبه دستمال کاغذی‌ـه. ‫- درد داره.
‫[خندیدن]
‫می‌تونم سینی هم بچرخونم.
‫- می‌خواین اونو بازی کنیم؟ ‫- اونو؟
‫- اونو. ‫- اونو؟ وای، همون بازیه‌ست.
‫یه بازی فکریه.
‫این اونوئه واقعا کوچیکه.
‫[یه نفر به آرایشگاه نزدیک میشه]
‫هیچ‌کس متوجه نشده
‫این اونوئه واقعا کوچیکه.
‫[در باز میشه]
‫- سلام. خوش اومدین. ‫- اوه.
‫[یه حضور ناگهانی وسط زمان استراحت]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام. به آرایشگاه دهکده خوش اومدین.
‫[یه پیرزن مو سفید]
‫می‌تونم با کفش بیام تو؟
‫- آره. ‫- درشون نیارم؟
‫بفرمایید بشینید.
‫- سلام. ‫- تا الان همه‌ش نشسته بودم.
‫[سریع میشینه]
‫برای کوتاهی مو اومدین ‫یا فقط می‌خواین بشینین؟
‫دلم می‌خواد خوشگل بشم.
‫پسرم و دخترم امشب برای تولدم ‫میان دیدنم.
‫می‌خوام قشنگ به نظر برسم.
‫براتون حالتش بدم
‫یا کوتاهش کنم؟
‫- فقط قشنگش کن. ‫- می‌خواین رنگش هم بکنم؟
‫خوشگلش کن.
‫- «خوشگل»؟ ‫- مو رو همینطوری که هست ول کن.
‫رنگ نمی‌خواد.
‫- نمی‌خواین کوتاهش کنین؟ ‫- نه، ولش کن.
‫یه ماه پیش موهامو درست کردم.
‫هنوز وقتش نشده که دوباره درستش کنم.
‫- کوتاهی نمی‌خواد؟ ‫- نه.
‫فقط اینو قشنگ‌ترش کن.
‫- پس فقط به موهاتون حالت بدم؟ باشه. ‫- خوشگلش کن.
‫[دست به کار شدن]
‫لطفا کتتون رو بدین به من.
‫- چی؟ ‫- کتتون رو بدین به من.
‫نمی‌خوایم چیزی بریزه روش.
‫براتون یه چای داغ بیارم؟
‫هیچی نمی‌خورم. ‫تو راه اینجا قهوه خوردم.
‫- اوه، واقعا؟ ‫- فکر کردی نمی‌خورم؟
‫پس هیچی میل ندارین؟
‫چیزی نمی‌خوام.
‫آخه دست و پاهام خیلی یخه.
‫گردش خونم ضعیفه. خیلی سرده.
‫ای وای.
‫- ما حسابی خوشگلتون می‌کنیم. ‫- خوبه.
‫بفرمایید بشینید، خانم.
‫[سفارش مشتری: ‫یه ظاهر خوشگل برای تولد]
‫[محکم گرفتن دستش]
‫[یه سشوار مو برای تولد]
‫یه چیز سریع می‌خوای؟
‫[شروع با خیس کردن موها]
‫- یه کم آب اسپری می‌کنم. ‫- آره، بزن.
‫[بوگوم هر مرحله رو توضیح میده ‫تا یهو نترسونتش]
‫حالا که پیر شدم ‫موهام نازک و شل و ول شده.
‫نه، موهاتون پرپشته.
‫موهام نسبتا پرپشته. ‫زیاد نمیریزه.
‫خیلی سالم به نظر میاد.
‫موهاتون حسابی پرپشته.
‫- آره. ‫- من متولد ۱۹۳۶ هستم.
‫[اون مسن‌ترین خانم دهکده‌ست]
‫اون شماره ملی‌مه.
‫هنوز می‌تونم همه‌ش رو از حفظ بخونم.
‫[چقدر بامزه]
‫می‌تونم اعداد رو تو سرم جمع و تفریق ‫و حتی ضرب کنم.
‫شما خیلی سالم و سرحالین.
‫- من مدرسه میرم. کلاس چهارمم. ‫- که اینطور.
‫از همه بزرگترم، ولی همپای بقیه میام ‫و عقب نمی‌مونم.
‫[خدای من]
‫مشکل اینجاست که
‫ریاضی برام راحت‌تر از املاست.
‫املا وقتی آخر کلمه حروف صامت جفتی داره ‫سخت میشه.
‫کلاس چهارم رو که تموم کنم،
‫فقط دو سال دیگه برام می‌مونه.
‫نمی‌دونم ترم جدید کی از راه می‌رسه.
‫[اون هم‌کلاسی سون‌هی و دا اینه]
‫بهتون خوش می‌گذره، خانم؟
‫آره، خوش می‌گذره.
‫می‌نویسیم، تکلیفامون رو تحویل میدیم
‫و از اینجور کارها.
‫- جدی میگین؟ ‫- آره.
‫بقیه دلشون نمی‌خواد درس بخونن.
‫شاید پیر باشم
‫ولی می‌خوام درسم رو تموم کنم.
‫جالبه. تکلیف و امتحان داریم.
‫خوش به حالتون.
‫[اون فارغ از سن و سالش از زندگی لذت می‌بره]
‫امروز می‌خواستم برم سونا.
‫هفته‌ای یه بار برای حمام میرم شهر.
‫وای خدای من، خانم. می‌خواین ناخن‌هاتون رو کوتاه کنم؟
‫[از خجالت قایمشون می‌کنه]
‫خودم می‌تونم کوتاهشون کنم.
‫کوتاه کردن این ناخن کجه سخت‌تره، نه؟
‫- این ناخنا… ‫- این یکی؟
‫- قدیما که هیزم می‌شکستم. ‫- آره؟
‫- اینقدرش رو بریدم. ‫- اوه، نه.
‫- ناخنه که دراومد حتی زشت‌تر هم شد. ‫- ای بابا.
‫اینقدر از ناخنم رو بریدم،
‫ولی اونی که تازه دراومد بدتر بود.
‫- رو دستاش… ‫- تو این مورد
‫به یه عالمه کرم دست نیاز داره.
‫یه ماساژ دست حسابی بهتون میدم. ‫خیلی می‌چسبه.
‫دستامو تمیز می‌سابم
‫- ولی پیری که دست از سر آدم برنمی‌داره. ‫- اینجا انجامش بدین.
‫- حتی اگه نرمش هم بکنی. ‫- باشه.
‫قارچ ناخن دارم، برای همین ناخنام زشته.
‫با همین دستا
‫۱۷ سال تنهایی کشاورزی کردم.
‫- خدای من. ‫- اون وقتا تو سال ۲۰۰۱…
‫چی می‌کارین؟
‫فلفل تند
‫- دونه پریلا، دونه کنجد. ‫- همینجاها؟
‫یه جاده هست که
‫از کنار خونه کدخدای دهکده رد میشه.
‫یه راست می‌برتت سمت آب.
‫۱۷ سال تنهایی کشاورزی کردم
‫و صبح‌ها یه مقدار از ‫محصولات رو می‌فروختم.
‫در حالی که فلفل تند می‌کاشتین؟
‫بعد می‌رفتم مزرعه،
‫و بعد غروب‌ها
‫می‌رفتم بیرون تا ماهی بگیرم.
‫برای همین، ساعت ۸ شب
‫برای شام با عجله می‌رفتم خونه.
‫بعد دوباره می‌رفتین بیرون؟
‫برای ماهیگیری تو شب
‫با یه چراغ قوه.
‫اینطوری بود که سخت کار می‌کردم.
‫جثه‌ام کوچیک بود، اما سخت کار می‌کردم.
‫دستاتون از طلاست.
‫دستام انگار نصفه رشد کردن.
‫- ۱۷ سال سخت کار کردم. ‫- دستای طلایی.
‫- می‌بینم. ‫- تا ۸۳ سالگی کشاورزی کردم.
‫هفت سال میشه که بازنشسته شدم.
‫الان دیگه حق دارین که استراحت کنین.
‫- احساس می‌کردم خیلی خسته‌ام. ‫- درسته.
‫خانم. فر موهاتون خیلی قشنگ و سفت و سخته.
‫حیفه که صافش کنیم.
‫بهتره بهش دست نزنیم.
‫- از اتوی مو استفاده کن. ‫- باشه.
‫- فکر کنم منظورش اتوی واقعیه. ‫- یه صفایی بهش بده.
‫- برام مرتبش کن. ‫- پیشونیش رو نشون بده.
‫- تمیز و مرتبش کن. ‫- فرهاش رو نگه دارم؟
‫باشه، یه امتحانی می‌کنم.
‫ناخناتون… ‫فکر نکنم درست باشه اینو کوتاه کنم.
‫ولش کن. خودم کوتاهشون می‌کنم.
‫- کاری برای انجام دادن ندارم. ‫- نظرتون راجع‌به لاک زدن چیه؟
‫- لاک نزن. ‫- حالا یه امتحانی بکن.
‫حتی اگه لاک هم بزنی، یه روز…
‫دستای زشتی دارم.
‫چرا اینطوری میگین؟
‫با این دستا، اصلا خبر نداری…
‫برای ۱۷ سال، تنهایی…
‫شما با این دستا ‫بچه‌هاتون رو بزرگ کردین.
‫ای وای…
‫تو خونه لاک نود
‫و رنگای دیگه دارم.
‫ولی همه‌ش پاک میشه و منم که پیرم.
‫من یه پیرزن فرتوت و قوزکرده‌ام ‫و همیشه دارم از دستام استفاده می‌کنم.
‫بعضی وقتا فقط این دو تا رو لاک می‌زنم
‫و با گل حنا هم رنگشون می‌کنم.
‫[با ناباوری پوزخند زدن]
‫وراجی‌های تموم‌نشدنی.
‫گوش‌هایی که نمی‌شنون.
‫[حتی سانگ‌یی، استاد خوش‌آمدگویی ‫هم مغلوب جذابیتش شد]
‫وای؟ پس چطوره ‫فقط به دو تا از ناخناتون لاک بزنم؟
‫فقط به دو تاشون لاک رنگی می‌زنم
‫و برای بقیه لاک بی‌رنگ استفاده می‌کنم.
‫یه چیزی هست بهش میگن تقویت‌کننده ناخن.
‫یه مکمل غذاییه. ‫می‌خواین فقط از اون استفاده کنم؟
‫[اون پیشنهاد میده که تو هر دست ‫فقط دو تا انگشت رو لاک بزنن]
‫ما لاک هلویی و خیلی رنگای دیگه داریم.
‫این دو تا ناخن.
‫[با دقت نگاه می‌کنه]
‫- پس فقط دو تا؟ ‫- دو تا انگشت؟ چند تا؟
‫- نظرتون چیه؟ ‫- ناخنام بلند شده.
‫پس یه کوچولو کوتاهشون می‌کنم
‫و فقط دو تا ناخن رو لاک می‌زنم
‫و بقیه رو مرتب می‌کنم.
‫اگه دستتون رو تکون بدین زخمی میشین،
‫پس فقط یه کم از سرش رو کوتاه می‌کنم.
‫کوتاهشون می‌کنم.
‫اینطوری ترجیح میدین؟
‫کوتاهشون می‌کنم.
‫خودم ناخنام رو کوتاه می‌کنم
‫من براتون کوتاهشون می‌کنم.
‫می‌خواستم مجانی براتون انجامش بدم.
‫نه، اصلا.
‫بعدا جارو می‌کنیم
‫- پس راحت باشین و کوتاهشون کنین. ‫- باشه.
‫اینا فقط یه نمه کوتاهی می‌خوان.
‫کار دیگه‌ای ندارم.
‫از همه جا برنامه می‌بینم. ‫برنامه‌های تلویزیونی از سراسر دنیا.
‫همیشه دارم تلویزیون می‌بینم.
‫- باید اخبار ببینین. ‫- یه عالمه اخبار می‌بینم!
‫همه چیز رو درباره اتفاقات دنیا می‌دونم.
‫کشورهای دیگه هم همینطور.
‫برنامه‌های مربوط به همه کشورهای دیگه ‫رو می‌بینم.
‫تو خونه می‌شینم و همه‌شون رو تماشا می‌کنم.
‫این روزا باید جهانی
‫فکر و رفتار کنی.
‫هرچند یه کم دودلم.
‫درباره چی دودلین؟
‫می‌تونستم برم بیرون
‫یه جای شلوغ،
‫ولی چیز خاصی نیست.
‫تو خونه می‌تونم کار دنیا رو تماشا کنم،
‫هم خوبه و هم راحت.
‫- اصلا حوصلم سر نمیره. ‫- چه خوب.
‫مامان‌بزرگ.
‫چه رنگی بزنیم؟
‫قرمز؟ رنگ قرمز می‌خواین؟
‫چه رنگی می‌خواین؟
‫قرمز دوست دارین یا آبی؟
‫هلویی و خیلی رنگای دیگه هم داریم.
‫شما چه رنگی دوست دارین؟
‫[نشون دادن علاقه]
‫یا یه رنگ براق می‌خواین؟
‫کجاست؟ یه چیز براق مثل این چطوره؟
‫این خیلی جیغه؟
‫بهتره یه رنگ جیغ انتخاب کنم.
‫رنگ جیغ؟ منظورتون چیه؟
‫- رنگ جیغ چیه؟ ‫- این یکی.
‫آبی؟
‫دو تا از ناخناتون رو آبی می‌زنم.
‫آبی.
‫بهتره یه رنگ روشن و قشنگ انتخاب کنم.
‫- یه رنگ جیغ. ‫- باید تو چشم باشه.
‫- باید رنگی‌رنگی باشه. ‫- آره. تا به چشم بیاد.
‫ترجیح میدم رنگی رو انتخاب کنم ‫که حسابی بدرخشه.
‫[با احتیاط حرکت می‌کنه]
‫[غنچه کردن لب‌ها با تمرکز]
‫حالا که پیر شدم،
‫همه‌ش چشمم دنبال چیزای قشنگه.
‫[خندیدن]
‫چیزای قشنگ، قشنگن دیگه.
‫- برای همینه که لباسام… ‫- بله.
‫الان که پیرتر شدم، لباسام رنگارنگ‌تره.
‫چون شما خیلی زیبایین
‫رنگ‌هایی که زنده‌ترن…
‫رنگای روشن‌تر باید بیشتر بهتون بیاد.
‫- برای همینه. ‫- نمی‌دونم.
‫ظاهر قشنگی ندارم،
‫ولی کلی خاطرخواه داشتم.
‫دنبالم می‌افتادن.
‫چی؟ شما…
‫خیلی از مردا دنبالم می‌افتادن.
‫پرطرفدار بودم.
‫- اوه، دنبالتون می‌افتادن. ‫- آره.
‫- حتما پرطرفدار بودین. ‫- من علاقه‌ای نداشتم
‫ولی مردا حتما فکر می‌کردن
‫خوشگلم.
‫خیلی‌هاشون دنبالم راه می‌افتادن.
‫می‌فهمم چرا این کار رو می‌کردن.
‫ولی من اصلا برام مهم نبود.
‫اگه همه مردای دنیا رو هم بهم می‌دادی
‫فقط به یه مرد اعتماد می‌کردم،
‫و هیچ‌کس دیگه‌ای به دردم نمی‌خورد.
‫هر کسی رو سر این قضیه به چالش می‌کشیدم.
‫گفتم که علاقه‌ای ندارم.
‫- که اینطور. ‫- من
‫اصلا خاص نبودم، ولی مردا ازم خوششون می‌اومد.
‫[در حالی که اون گذشته درخشانش رو ‫توصیف می‌کنه، اون موهاش رو فر می‌کنه]
‫این همون رنگیه که انتخاب کردین. آبیه.
‫به فکر انتخاب قرمز بودم،
‫ولی تو خونه لاک قرمز جیغ دارم.
‫و یه لاک رنگ نود.
‫[اون با دقت ناخن‌هاش رو با رنگ آبیِ ‫انتخابیش لاک می‌زنه]
‫امروز چی خریدین که باهاش غذا بپزین؟
‫به اندازه درست کردن چاپچه و خیلی چیزای دیگه.
‫به نظر خوشمزه میاد.
‫یه کم هم مواد برای جیگه.
‫امروز یه عالمه چیز خریدم
‫که دلم نمی‌خواست از قبل بخرم.
‫می‌تونین هرچی اضافه اومد رو برای ما بیارین.
‫باشه.
‫می‌دونی
‫برگ تربچه خشک و ماهی پولاک خریدم
‫و یه چیزایی که تو چاپچه بریزم
‫و اسفناج و قارچ.
‫حتی جعفری آبی هم خریدم.
‫درست کردن چاپچه خیلی کار می‌بره.
‫- مواد اولیه زیادی داره. ‫- درسته.
‫گوشت خرچنگ، کیک ماهی،
‫گوشت چرخ‌کرده خوک، و کلی چیزای دیگه.
‫- کلی مواد اولیه توش داره. ‫- وای خدای من.
‫اسفناج و جعفری آبی.
‫چند بار رفتم و اومدم.
‫پیرم، ولی برای همه بچه‌هام کیمچی درست می‌کنم.
‫گوچوجانگ ‫و چونگ‌گوک‌جانگ هم درست کردم.
‫یه کم کیمچی پیازچه که درست کرده بودم ‫رو بسته‌بندی کردم تا براشون بفرستم.
‫- خودم یه کم درست کردم. ‫- وای خدا جون.
‫[بوگوم موهای پرپشت و فر اون رو ‫حسابی تغییر داد]
‫اینو ببینین، مامان‌بزرگ.
‫این بی‌رنگه.
‫تقویت‌کننده ناخنه.
‫ناخناتون رو تغذیه می‌کنه.
‫خوبه که روی ناخناتون بزنین.
‫وای، ولش کن.
‫- نزنم؟ ‫- ناخنام انگار مردن.
‫نگرانم بقیه چی بگن.
‫چی می‌خوان بگن؟
‫- از من گذشته. ‫- به این چیزا اهمیت ندین.
‫ممکنه بگن یه پیرزن دیوونه‌ام.
‫بهشون گفتم دارم درس می‌خونم.
‫میگن برای یادگیری خیلی پیرم.
‫بعد از مردنم چه فایده‌ای داره؟
‫گفتم جاهلم و حتی اگه همه چی رو می‌دونستم ‫باز هم یاد می‌گرفتم.
‫آفرین به شما.
‫- این لاک. ‫- بله.
‫می‌خواستم براتون یه مانیکور کامل انجام بدم
‫- ولی اون شفاف و بی‌رنگه. ‫- بله.
‫این یه مدل دیگه‌ست.
‫این یکی بهتره ‫و خیلی بیشتر می‌مونه.
‫بیشتر می‌مونه، ولی…
‫[با دقت نگاه می‌کنه]
‫لاک آبی‌تون.
‫خیلی ماندگاری داره، ‫برای همین اگه خواستین پاکش کنین
‫با استون پاک نمیشه. ‫اینو بهتون میدم برای پاک کردنش.
‫اگه اینو روی ناخناتون بزنین
‫و با پد پنبه‌ای فشارش بدین، ‫راحت کنده میشه.
‫تا وقتی که بمونه، میذارم باشه.
‫برای وقتی که خواستین پاکش کنین.
‫قشنگ نیست؟
‫واقعا قشنگه. خیلی خوب دراومد.
‫[مشتری از ناخن‌های آبیش ‫۲۰۰ درصد راضیه]
‫برام مهم نیست بقیه چی میگن.
‫دلم می‌خواد رژلب قرمز بزنم، ‫ولی می‌ترسم حرف در بیارن.
‫چرا به فکر بقیه اهمیت بدین؟
‫درباره من حرفای بدی می‌زنن
‫- و اینکه تو این سن چیکار می‌کنم. ‫- اصلا اینطور نیست. بهشون بی‌محلی کنین.
‫بهشون محل نذارین.
‫نظرتون چیه؟
‫- مدل قبلیش… ‫- فرق سرش معلوم نیست.
‫- ظاهر قبلیش قشنگ‌تر بود. ‫- نه، این خیلی باحاله.
‫این همون مدل باحال و پرطرفداریه
‫که پیشونیتون رو نشون میده.
‫دونگ‌یون گفت
‫شبیه مریل استریپ شده.
‫[قبل]
‫[بعد]
‫ستاره‌های خارجی و هالیوودی ‫این مدل مو رو دارن.
‫- یه پیرزن آخه چرا باید… ‫- ای بابا، بی‌خیال.
‫از وقتی اومدین، ظاهرتون رو
‫به یه تیپ باحال‌تر تغییر دادیم.
‫یه تیپ باحال‌تر؟
‫بذار عینک آفتابی‌ت رو امتحان کنه.
‫- مامان‌بزرگ. ‫- خانم.
‫- بیاین با موهاتون ژست بگیرین ‫- دونگ‌یون، بیا عکس بگیریم.
‫و لاک ناخناتون.
‫یه عینک آفتابی می‌ذارم چشمتون ‫تا حسابی باحال به نظر برسین.
‫[اتاق انتظار با شنیدن این حرف منفجر میشه]
‫گفتی عینک آفتابی؟
‫با شگفتی صدا درآوردن
‫عالی شدین.
‫منم تو خونه عینک آفتابی دارم.
‫مایو هم دارم.
‫[هیپستر مو سفید شماره یک موجو]
‫- عالی شدین. ‫- واقعا؟
‫- عالی شدین. ‫- فوق‌العاده شدین.
‫- واقعا عالی شده، نه؟ ‫- آره.
‫- عینک آفتابی خیلی بهتون میاد. ‫- آره، جداً.
‫باهاشون خیلی خوشتیپ شده.
‫- برو تو کادر. ‫- بیا تو.
‫- حس خوبی دارم که قشنگ‌تر شدم. ‫- حواستون باشه تو کادر باشین.
‫گوشی رو تو آینه می‌بینین؟
‫باید بگیم «سیب». ‫برامون تا سه بشمر.
‫یک، دو، سه.
‫امیدواریم از چیزای قشنگ ‫خیلی بیشتری لذت ببره
‫علامت هفتی که با هم درست کردین باحاله.
‫از این مدلی که انگشتا رو به هم چسبوندین ‫خوشم میاد.
‫[منم می‌خوام موهامو درست کنم]
‫فوق‌العاده شدین.
‫می‌خواین بسته بمونه یا…
‫[اون تا حالا موهای ‫یه دختر جوون رو درست نکرده]
‫می‌خوام بازش کنم
‫و با اتو مو فر کنم.
‫من برات انجامش بدم؟
‫اول تو، سون‌هی؟
‫صبر کن.
‫همینطوری اینجا بشینم؟
‫دوست داری موهات رو چطوری درست کنم؟
‫مثل جانگ وون‌یونگ از گروه آیو.
‫جانگ وون‌یونگ از آیو.
‫مدل جانگ وون‌یونگ؟
‫- مدل جانگ وون‌یونگ. ‫- موهاش چطوریه؟
‫تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫[می‌تونه مدل موی یه خواننده آیدل رو در بیاره؟]
‫دخترای آیو…
‫سعی می‌کنم یه کاری کنم شبیه آیو بشی.
‫عمو داره…
‫[اون موهاش رو قسمت‌بندی می‌کنه
‫و از پشت شروع می‌کنه]
‫- درد داره؟ ‫- نه.
‫[با تمرکز]
‫فکر نکنم بتونه ببینه.
‫این روزا این مدل مو هم
‫خیلی طرفدار داره.
‫چقدر بامزه
‫سون‌هی، موهات…
‫[اون با چهره‌ای بی‌تفاوت فرق موهاش رو باز می‌کنه]
‫صبر کن، سون‌هی.
‫[سعی می‌کنه نخنده]
‫من هنوز دارم سعی می‌کنم…
‫[این اولین بارشه که با موی بلند کار می‌کنه]
‫ببین، من… وایسا.
‫مغزم هنگ کرد. صبر کن.
‫قلقلکت میاد، نه؟ ببخشید.
‫[قلقلکش میاد]
‫قلقلکت میاد، نه؟ ببخشید.
‫ببخشید.
‫این ظاهر نهایی نیست.
‫اون می‌گفت تو سشوار کشیدن مهارت داره
‫می‌تونه از پس ظاهر یه خواننده آیدل بربیاد؟
‫[بهتره نوبتم رو رد کنم؟]
‫- الان دیگه اومد پایین. ‫- الان می‌تونین کتتون رو بپوشین.
‫- باید بپوشمش. ‫- بله.
‫بیرون سرده.
‫برای اینکه تا خونه پیاده برم به این نیاز دارم.
‫[وقت رفتن به خونه‌ست]
‫سشوار مو چقدر میشه؟
‫۷۰۰۰ وون میشه؟
‫فقط ۵۰۰۰ وون بگیرین.
‫- بهتون اسکناس‌های تاخورده و نو میدم. ‫- در اصل
‫باید ۷۰۰۰ وون ازتون بگیریم، ‫ولی فقط ۵۰۰۰ تا می‌گیریم.
‫- پسرم. ‫- بله.
‫بهم اسکناس‌های نو ‫که مستقیم از بانک گرفته میده.
‫وای خدا جون.
‫- پسرم. ‫- بله.
‫بهم اسکناس‌های نو ‫که مستقیم از بانک گرفته میده.
‫وای خدا جون.
‫سه، چهار، پنج.
‫اسمتون چیه، خانم؟
‫- اسم من؟ ‫- بله.
‫- را اوک‌جا. ‫- را اوک‌جا.
‫با «را» نوشته میشه.
‫قبلا با «نا» می‌نوشتمش.
‫- «نا» بود؟ ‫- تو کارت ملی‌م «را» نوشته شده.
‫[نزدیک بود اسمش رو اشتباه بنویسن]
‫[خانم را اوک‌جا ‫سشوار مو و لاک آبی]
‫- ممنون، خانم. ‫- با احتیاط برین خونه.
‫جلوی پاتون رو نگاه کنین.
‫- بعدا بهم سر بزنین. ‫- بعدا؟ کجا زندگی می‌کنین؟
‫- اسمم را اوک‌جا ست. ‫- این طرف یا اون طرف؟
‫- این طرف. ‫- اینجا؟
‫از آلاچیق مستقیم میرین جلو
‫و از اونجا می‌پیچین.
‫اسم من را اوک‌جا ست.
‫- با حروف بزرگ نوشته شده؟ ‫- بیرون نوشته شده.
‫دم در؟
‫- باز هم که شروع شد. ‫- داره برمی‌گرده؟
‫دوباره دارن گپ می‌زنن.
‫با احتیاط برین.
‫خیلیا آدرسشون رو نمی‌دونن.
‫- گیج‌کننده‌ست. ‫- پیرمردا و پیرزنا.
‫شماره ملی‌شون رو نمی‌دونن.
‫- بله. ‫- من می‌تونم از حفظ بخونمش.
‫- شما زوال عقل نمیگیرین. ‫- نه.
‫پیرم، ولی اصلا عقب نموندم.
‫ولی مال پسرم رو نمی‌دونم.
‫بهتره تا خونه همراهیتون کنم.
‫- آره، همین کار رو بکن. ‫- خدایا…
‫خونه من خیلی اون‌ورتره.
‫کنار جاده نیست.
‫- باید از کنار این خونه رد بشم. ‫- درسته.
‫کاری هست که بخواین براتون انجام بدم؟
‫اینایی که اینجان.
‫- اینا؟ ‫- آره.
‫می‌خوام پهنشون کنم، ‫ولی اینجان.
‫همه اینا باید جابجا بشن؟
‫برای اینکه تنهایی جابجاشون کنم ‫خیلی زیاده.
‫پس ولش کنین. امروز انجامش ندین.
‫به کمک یکی نیاز دارم.
‫پس همه‌شون نه.
‫- تا کجا؟ تا اونجا؟ ‫- نه، همینجا.
‫- آهان، اینجا؟ ‫- می‌خوام بیارمشون اینجا.
‫همین بود.
‫اشکالی نداره؟ یخ زدن.
‫چرا صبر نمی‌کنین هوا گرم‌تر بشه؟
‫پس وقتی هوا گرم‌تر شد برگرد.
‫- باشه. ‫- یه وقت دیگه برگرد.
‫[سانگ‌یی بدون کت بیرونه]
‫- سرده، پس زودتر… ‫- این گوچوجانگ منه.
‫- این یکی. ‫- خودتون درستش کردین؟
‫برای نوه‌ام و برای دخترم.
‫دارم میدمشون به عروس‌ها و دخترم.
‫سرده. برین تو.
‫باشه.
‫این پیازچه‌ها رو باید بریزم دور.
‫همه‌شون رو؟
‫قبلا خریدم و پاکشون کردم.
‫من میریزمشون دور.
‫اگه گذرت به اینجا افتاد، ‫باید بری اونجا.
‫- کلی کار هست که باید انجام بشه. ‫- میشه برین تو؟
‫لطفا دلم می‌خواد این کار رو برام بکنی.
‫یه روز رو مشخص می‌کنم
‫تا بیام این کار رو انجام بدم.
‫آب رو ببین. یخ زده.
‫ببین. تربچه‌های نقلی.
‫هوا اینقدر سرده، پس برین تو.
‫خدایا. بدجور سرده.
‫شنیدم فردا قراره بارون بیاد.
‫- از فردا؟ ‫- قراره سه روز بارون بیاد.
‫اون باغچه گلمه، ولی با وجود اونا
‫نمی‌تونم هیچ کاری کنم.
‫استراحت کنین، خانم.
‫تو هم همینطور. برو استراحت کن.
‫- اینو برای دخترم خریدم. ‫- بله.
‫- می‌تونین امروز همه‌شون رو بدین بهش. ‫- هروقت که اومد.
‫- من دیگه برمی‌گردم سر کار. ‫- باشه.
‫- یه کم استراحت کنین. ‫- بعدا می‌بینمت.
‫[مرد جوون و مهربون بالاخره می‌تونه بره]
‫خیلی سرده.
‫[۲۰ دقیقه بعد از بیرون رفتن بدون کت]
‫دارم یخ می‌زنم.
‫خیلی سردمه.
‫[سانگ‌یی به سمت آرایشگاه میره]
‫[نگاهی انداخت]
‫هنوز برنگشته.
‫حتما داره تا خونه همراهیش می‌کنه.
‫[۱۲ دقیقه تا تعطیلی]
‫- خیلی سرده. ‫- برگشت.
‫خیلی سرده.
‫هوا یخ‌بندونه.
‫- واقعا سرده. ‫- خسته نباشی.
‫هی، موهاتو ببین.
‫جانگ وون‌یونگ از آیو.
‫تمام تلاشش رو می‌کنه ‫تا آخرین مشتری‌شون رو سرگرم کنه
‫[۵ دقیقه ‫تا پایان اولین روز طولانی‌شون]
‫آهنگ «ربل هارت» رو بذار.
‫یک، دو، سه، چهار.
‫بریم که رفتیم!
‫خیلی خوشحال از اینکه کار تموم شده
‫هرگز، هرگز، هرگز من نمیشی
‫روز اول به خوبی تموم میشه؟
‫[با نیش باز خندیدن]
‫می‌تونی بخونی!
‫هرگز، هرگز، هرگز من نمیشی
‫[۳ دقیقه تا تعطیلی]
‫یه نفر داره میاد.
‫چیکار کنم؟ ساعت…
‫- ساعت پنجه؟ ‫- تقریبا پنجه.
‫[دور زدن]
‫مشتری نیست؟
‫چیکار کنیم؟ ‫۱۰ دقیقه بیشتر وقت نداریم.
‫درسته. باید بگیم
‫امروز نمی‌تونیم کارشو انجام بدیم.
‫کارمون برای امروز تموم شده.
‫[نزدیک شدن]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- کرم‌های شب‌تاب… چه خبره؟ ‫- سلام.
‫خوش اومدین. سلام، آقا.
‫[با لبخند بهش خوش‌آمد میگن]
‫می‌تونم موهامو کوتاه و رنگ کنم؟
‫- ساعت چنده؟ ‫- ساعت پنجه.
‫[پچ‌پچ کردن، پرسیدن ساعت]
‫چی شده؟
‫اوه، پس امروز…
‫[مشتری‌های امروز ‫آرایشگاه دهکده کیا هستن؟]
‫کسی اونجا هست؟
‫آیون، چرا فقط من دارم میرم بالا؟
‫- من! ‫- من!
‫[هرج و مرج]
‫[شادی و پایکوبی]
‫[همه بچه‌ها اینجان]
‫[ریزریز خندیدن]
‫فکر کنم کارم تموم شد.
‫مطمئنی؟
‫هنوز حتی مرتب کردنش رو هم شروع نکردم.
‫[جشنواره گریه]
‫[جشنواره گریه؟]
‫ببین!
‫[دادن خوراکی به بچه‌ها]
‫[و درست کردن موهاشون]
‫[و حالا هم بچه‌داری]
‫تو آینه رو نگاه کن. اون کیه؟
‫[خمیازه‌های بی‌امان]
‫[سخت‌ترین روز ممکن!]
‫[چالش آرایشگرهای دهکده ‫با بچه‌داری]
‫[آرایشگر دهکده]
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»