‫[آرایشگاه دهکده]
‫[آرایشگر دهکده]
‫[آخرین مشتری امروز]
‫موهات رو چه مدلی بزنم؟
‫مثل جانگ وون‌یونگ از گروه آیو.
‫- تمام تلاشم رو می‌کنم. ‫- باشه.
‫[۵ دقیقه تا پایان اولین روزِ طولانی‌شون]
‫آهنگ «قلب سرکش» رو پخش کن.
‫بزن بریم!
‫[خیلی خوشحالن که کارشون داره تموم میشه]
‫[آیا روز اول خوب تموم میشه؟]
‫[نیش‌شون تا بناگوش بازه]
‫می‌تونی برقصی!
‫[۳ دقیقه تا بستن مغازه]
‫[متوجه یه چیزی شدن]
‫یکی داره میاد.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫یه لحظه صبر کن.
‫- خوش اومدید. ‫- سلام.
‫خدای من، چهره‌های آشنایی می‌بینم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫[نکنه...]
‫برای اصلاح مو اومدید؟
‫[نگرانه]
‫- نه، فقط اومدم یه نگاهی بندازم. ‫- فقط اومدید تماشا کنید؟
‫اومدید تماشا کنید؟ فهمیدم.
‫[دوباره لبخند زدن]
‫لطفا راحت باشید، بشینید ‫و یه نگاهی به اطراف بندازید.
‫[می‌تونید آزادانه نگاه کنید]
‫[یکی از اهالی محل اومده آرایشگاه رو ببینه]
‫ببخشید که نمی‌تونم بیام باهاتون گپ بزنم.
‫هر وقت تونستید برای اصلاح مو تشریف بیارید.
‫- من؟ ‫- بله.
‫موهام به‌هم‌ریخته شده بود، ‫گفتم یه کم کوتاهش کنم.
‫- بله؟ ‫- برای همین اومدم اینجا که اصلاح هم بکنم.
‫خبر خیلی خوبیه.
‫می‌تونم یه کم کوتاه کنم و رنگ هم بزنم؟
‫می‌خواید موهاتون رو هم رنگ کنید؟
‫- ساعت چنده؟ ‫- پنج.
‫[مظلومانه به ساعت خیره شده]
‫[حالا چیکار کنم؟]
‫راستش ما ساعت پنج تعطیل می‌کنیم.
‫پنج؟ ‫پس بیشتر از اون ساعت طول می‌کشه؟
‫[وای، نه]
‫چیکار کنیم، رئیس پارک؟
‫[دو دل شده]
‫[موقع کار روی اولین مشتری دستش برید]
‫وای، ببین چقدر عرق کردی.
‫[یه روز طولانی و عرق‌آلود داشته]
‫[بزرگ‌ترین بحران در اولین روز کاری‌شون]
‫[رئیس پارک چه خواهد کرد؟]
‫دوست دارید امروز کوتاه کنم؟
‫میشه؟
‫اگه بشه خیلی ممنون میشم.
‫اشکالی نداره، انجامش میدم.
‫[تمدید ساعت کاری تأیید شد]
‫آرایشگاه دهکده.
‫داریم بعد از اولین روز کاری تعطیل می‌کنیم.
‫[ساعت کاری مغازه تا ۵ عصر است]
‫[اما ساعت کاریِ اضافه از ۵:۰۱ عصر شروع می‌شود]
‫[آرایشگاه هنوز هم شلوغ است]
‫[۲ مشتری دیگه باقی مونده]
‫[آیا اولین اضافه‌کاری‌شون با موفقیت تموم می‌شه؟]
‫[مشتری که نزدیک بود آخرین نفر باشد: ‫سشوار مثل جانگ وون‌یونگ]
‫[باز کردن مو از وسط برای رسیدن به مدل موی شیک]
‫[تمرکز روی حجم دادن به بالای مو]
‫- الان موهام حجم گرفته. ‫- آره.
‫[موهای کناری رو موج‌دار می‌کنه]
‫[با اتوی مو موج‌های بیشتری اضافه می‌کنه]
‫تو وون‌یونگِ موجو هستی.
‫سون‌هی من رو یاد یه نفر می‌اندازه، ‫ولی یادم نمیاد کیه.
‫کی می‌تونه باشه؟
‫- خوشت اومد؟ ‫- بله.
‫[شاید کمی سرد به نظر می‌رسید]
‫موهات قشنگ شده. بهت میاد.
‫خیلی خوشگل شدی، سون‌هی.
‫واقعا؟ بد نشده.
‫خوب از کار دراومد. بهش میاد.
‫خداحافظ.
‫- داری می‌ری؟ ‫- خداحافظ.
‫- خداحافظ.
‫مراقب باشید.
‫- چشم. ‫- چشم.
‫این بچه‌ها خیلی ریلکسن.
‫- آقا، لطفا این روپوش رو بپوشید. ‫- باشه.
‫[آخرین مشتریِ امروز]
‫رنگ مو هم می‌خواید.
‫[آخرین مشتری: کوتاهی مو، رنگ مو]
‫[خیلی خسته به نظر می‌رسد]
‫[سانگ‌یی مشغول حساب‌وکتابه]
‫آقا، می‌تونم اسمتون رو بپرسم؟
‫کوان اوسان هستم.
‫- کوان اوسان؟ ‫- بله.
‫- شروع می‌کنم. ‫- بفرمایید.
‫[مرتب از پایین شروع می‌کنه]
‫[بدون هیچ تردیدی کوتاه می‌کنه]
‫[خط ریش‌ها را هم فراموش نمی‌کنه]
‫[تو یه چشم‌به‌هم‌زدن موهاش مرتب شد]
‫[هر تار موی بالای سر رو با دقت تمام کوتاه می‌کنه]
‫[با اینکه اضافه‌کاریه باز هم ‫همون دقت و وسواس رو نشون میده]
‫[سانگ‌یی کنارش می‌شینه ‫که اگه حوصله‌ش سر رفت تنها نباشه]
‫[اول ناخن‌هاش رو چک می‌کنه]
‫چه دست‌های قشنگی دارید.
‫- واقعا؟ ‫- بله.
‫آره، راست میگه.
‫- ناخن‌هاشون رو ببین. ‫- دست‌هاتون خیلی قشنگه.
‫بذارید یه کم از پوست‌های ‫کنار ناخن‌هاتون رو مرتب کنم.
‫- باشه. ‫- بذارید اون پوست‌های کنار ناخن رو بگیرم.
‫[سپاسگزارـه]
‫[گوش‌گیر‌ها را می‌ذاره]
‫[و پوشش صورت را هم می‌ذاره ‫تا رنگ کردن مو رو شروع کنه]
‫[کج و کوله‌ست]
‫- خیلی خفن به نظر میام. ‫- انگار یه کلاه شفاف رو سرتون گذاشتید.
‫فقط یه شمشیر نوری کم دارم.
‫[در حال زدن رنگ کردن مو]
‫[در حال زدن تقویت‌کننده ناخن]
‫تا حالا مانیکور کردید؟
‫این اولین باره.
‫- باعث افتخاره. ‫- برای من هم همین‌طور.
‫و اولین باره که موهام رو رنگ می‌کنم.
‫- جدی؟ ‫- بله.
‫امروز خیلی کارها رو ‫برای اولین بار دارید انجام میدید.
‫[اولین مراقبت ناخن، ‫اولین رنگ مو و اولین اضافه‌کاری]
‫[دارن تمام تلاش‌شون رو می‌کنن]
‫پس ۳۰ دقیقه دیگه...
‫- موهاتون رو می‌شورم. ‫- باید بشوریم.
‫بعد از ۳۰ دقیقه کارتون تموم میشه.
‫ای وای. به خاطر من اضافه‌کار وایسادید.
‫اشکالی نداره.
‫[چیز مهمی نیست]
‫ممنون که درک می‌کنید.
‫قابل نداره. ‫ممنون که اومدید.
‫خورشید کاملاً غروب کرده.
‫خیلی سریع غروب کرد.
‫[روز شلوغی بود]
‫کارتون سخت نیست؟
‫- ببخشید؟ ‫- اینکه تمام روز سرپا کار کنید.
‫اشکالی نداره.
‫تجربه‌ی جدیدیه.
‫- خوش می‌گذره. ‫- واقعا؟
‫[خوشحالم]
‫- ببخشید، بذارید وسایلم رو جمع کنم. ‫- باشه.
‫[دارن وسایل رو جمع می‌کنن ‫تا برای بستن مغازه آماده بشن]
‫بذارید موهاتون رو بشورم.
‫امروز من انجامش می‌دم. ‫تو یه کم استراحت کن.
‫لطفا روی این صندلی تکیه بدید.
‫لطفا دراز بکشید.
‫یه لحظه، آقا.
‫کاملا خیس شدی.
‫[قبلا هم یک مشتری کاملا خیس شده بود]
‫[سه‌نفره دورِ سینک شست‌وشو جمع شدن]
‫- فکر کنم خوبه. ‫- جاتون راحته؟
‫بله.
‫این سینک هی بالا پایین میشه.
‫- باشه. ‫- جای شما راحته؟
‫چطوره ما بریم وسایل رو جمع کنیم؟
‫بیاید آماده بشیم بریم خونه.
‫بوگوم، اگه چیزی لازم داشتی بگو.
‫باشه.
‫[بالاخره می‌تونه یه کم استراحت کنه]
‫[ولو میشه]
‫[خمیازه می‌کشه]
‫[ناگهان خستگی میاد سراغشون]
‫[آب بسته شد]
‫تموم شد.
‫[با عجله به اتاق شست‌وشوی مو میرن]
‫[هنوز تموم نشده]
‫[شستن با آب تموم شد، حالا نوبت شامپوئه]
‫[فکر کردم کارت تموم شده]
‫[کفش‌هاش را می‌پوشه و آماده رفتن به خونه میشه]
‫حتی فرصت نکردم دستکش بپوشم.
‫[الان بپوشم عجیب میشه؟]
‫[نتونست در برابر وسوسه دراز کشیدن مقاومت کنه]
‫[اونم کاملا از پا افتاده]
‫[کاملا خسته‌ست]
‫حالا چی؟
‫[شروع می‌کنه یه چیزهایی بشنوه]
‫[در همین حال، شستن موهاش تموم میشه]
‫حالا می‌تونید آروم بلند بشید.
‫[پشتش خشکه]
‫بذارید موهاتون رو خشک کنم.
‫[دونگ‌یون صبر کرد تا شستن مو تموم بشه]
‫[یه نگاه به چپ و راست می‌اندازه]
‫به نظر جوون‌تر شدم.
‫- واقعا؟ ‫- بله.
‫خوشحالم که خوشتون اومده.
‫[از اولین رنگ موش خوشش اومده]
‫[تمام تلاشش را می‌کنه ‫تا به آخرین مشتری خدمات بده]
‫[چشم‌های خسته]
‫[پاک کردن رنگ مو]
‫[خروپف]
‫زیاد رنگ مو روتون نریختم.
‫[روی پنجه پا راه میره]
‫[حتما خیلی خسته بوده ‫که خوابش برده و خروپف می‌کنه]
‫[سعی می‌کنه نخنده]
‫[پوف]
‫- چی شده؟ ‫- فکر کنم خوابش برده.
‫فکر کردم یه صدایی ‫شبیه خالی شدن باد شنیدم.
‫- خیلی بامزه‌ست. ‫- باد لاستیکش خالی شده.
‫[بی‌خبر از همه‌جا عمیق خوابیده]
‫اون از ما دوتا بزرگ‌تره.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫[دراز کشید و همون‌جا خوابش برد]
‫- کارتون تموم شد. ‫- خسته نباشید.
‫- ممنونم از صبرتون، آقا. ‫- ممنون.
‫خسته نباشید. ممنون.
‫[با صدای رفتن مشتری از خواب بیدار شد]
‫آقا، 7هزار وون برای رنگ مو میشه...
‫- صبر کنید، فقط ریشه بود؟ ‫- بله، ولی کل موهاشون رو رنگ کردم.
‫فهمیدم. باشه.
‫۵ هزار وون برای رنگ مو و ۵ هزار وون ‫هم برای کوتاهی. جمعا میشه 10 هزار وون.
‫- واقعا؟ ‫- هم کارت هم نقدی رو قبول می‌کنیم.
‫- نقدی میدم. ‫- ممنون.
‫- ممنون.
‫ممنون از صبر و حوصلتون.
‫- خسته نباشید. ‫- قابلی نداشت.
‫سال نو مبارک.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ، آقا.
‫- اگه لازم بود اصلاحش کنیم، خبر بدید. ‫- حتما.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫[ساعت ۷ شب مغازه واقعا بسته شد]
‫- خوب شد؟ خوب از آب دراومد؟ ‫- آره، خوب شد.
‫من خوابم برد. دوباره چرتم برد.
‫ولی خوش گذشت.
‫امروز شش تا مشتری داشتیم.
‫۳۵ هزار وون درآوردیم.
‫این مجموعشه.
‫اون‌ها اولین مشتری‌هامون بعد از افتتاح بودن.
‫[خانم جونگ‌جا: ۵ هزار وون]
‫[آقای جامپونگ: ۵ هزار وون]
‫[انجمن بانوان: ۱0 هزار وون]
‫[خانم را اوک‌جا: ۵ هزار وون]
‫[آخرین مشتری: ۱۰ هزار وون]
‫- باعث افتخاره. ‫- برای من هم همین‌طور.
‫[مجموع فروش روز اول ۳۵ هزار وون]
‫دوباره چرتم گرفت.
‫[احساس غرور می‌کنه]
‫می‌دونی چی بامزه‌ست؟
‫هرچی بیشتر این کار رو ‫انجام می‌دم، بهتر و باتجربه‌تر می‌شم.
‫آره، به نظر میاد همین‌طوره.
‫امروز کارمون تموم شد!
‫- تمام. ‫- تمام.
‫- بریم. ‫- چراغ‌ها رو خاموش می‌کنم.
‫باشه.
‫[واقعا دارن تعطیل می‌کنن]
‫بریم.
‫[آه می‌کشه]
‫[با قدم‌های خسته]
‫[سه نفر در سکوت ‫با صدای قدم‌هاشون به خونه برمی‌گردن]
‫[در ناگهان باز می‌شه]
‫چقدر سرده.
‫رسیدیم خونه.
‫[بعد از یک روز ‫افتتاحیه‌ی خسته‌کننده برگشتن خونه]
‫آخیش... رسیدیم.
‫[ولو شد]
‫[همین که وارد می‌شه با مبل یکی می‌شه]
‫[چشم‌های بی‌حال]
‫[صحنه‌ای آشنا از یک کارمند بعد از کار]
‫[بوگوم لباس عوض می‌کنه و به آشپزخانه میره]
‫از اونجایی که همه‌مون گرسنه‌ایم...
‫[تصویری ناآشنا از یک کارمند بعد از کار]
‫- پاپریکا دوست داری؟ ‫- بیا پاپریکا بخوریم.
‫[بدون هیچ نشانی از خستگی ‫شروع می‌کنه به شام درست کردن]
‫پنج دقیقه دیگه میام کمکت.
‫نه، همون‌جا بمون. اشکالی نداره. ‫خودم سریع درستش می‌کنم.
‫[سانگ‌یی می‌خواد کمک کنه ولی بدنش یاری نمی‌کنه]
‫حتما امروز خیلی هیجان‌زده حرف زدم.
‫[درحالی‌که اونا دارن ‫حرف می‌زنن با عجله از کنارشون رد می‌شه]
‫[یه نفر دیگه هم هست که هنوز لباس عوض نکرده]
‫سانگ‌یی، این حس برات آشناست؟
‫اون لحظه‌ای که می‌شینی یا دراز می‌کشی
‫و حس می‌کنی دیگه نمی‌تونی بلند شی.
‫حسش کردی؟
‫برای همین
‫تو آدمی هستی که ننشسته
‫و من کسی هستم که تسلیم شده و نشسته.
‫برای همین هم نمی‌تونم بلند شم.
‫اون از اون آدم‌هاست ‫که اصلا نمی‌فهمه ما چی می‌گیم.
‫[موهاش رو می‌بنده و دوباره رد می‌شه]
‫مگه تو خونه‌ش چی می‌خوره؟
‫چرا اصلا خسته نمی‌شه؟
‫[خستگی یعنی چی؟ ‫رئیس پارک کاملا سرحاله]
‫مردم به من هم می‌گن ‫خوب غذا می‌خورم و بدنم سرحاله.
‫ولی رئیس پارک واقعا ترکونده.
‫- دیوونه‌ست. ‫- من اصلا از اون آدم‌ها نیستم
‫که زود انرژی‌شون تموم میشه.
‫برای همینه که مدل خوبی شده.
‫[اولین روزی که به اندازه انرژی ‫بوگوم طول کشید، بالاخره به پایان رسید]
‫[روز بعد]
‫[خورشید هنوز هم طلوع نکرده]
‫[فقط از بین خونه‌های تاریک]
‫[چند تا پنجره روشن شده]
‫[روز دوم ساعت ۶:۳۰ صبح]
‫[سانگ‌یی بیدار شده]
‫[تلوتلو می‌خوره]
‫[هنوز نیمه‌خوابه]
‫[یهو در باز می‌شه]
‫[من پر از انرژی هستم] ‫[رئیس پارک از همین حالا کاملا آماده‌ست!]
‫[حالا صبح به این زودی کجا میرن؟]
‫[آرایشگاه]
‫[چند قدم اونورتر از آرایشگاه]
‫[این رودخونه رو میشه دید]
‫[رودخونه گومگانگ که دور این روستای کوچیک رو گرفته]
‫[قراره به یک نیزار برسه]
‫[جایی که می‌تونن حیوانات کنار رودخونه رو هم ببینن]
‫[مسیر کنار رودخانه درست کنار رودخونه گومگانگ]
‫بیاید بریم!
‫[برای کشف روستا، میرن کنار رودخونه بدوئن]
‫هوا خنکه.
‫خیلی وقت بود می‌خواستم بدوئم.
‫[با فکر دویدن در روستا هیجان‌زده شدن]
‫عالیه.
‫باشه!
‫ببینم میشه این رو اینجا بذارم که یه عکس بگیریم؟
‫سلفی؟
‫[قبل از دویدن سلفی واجبه]
‫[یک، دو، سه، چهار]
‫باید بیای نزدیک‌تر.
‫[می‌دوئه میاد سمت دوربین]
‫[گومدونگی، یک گروه دو در موجو]
‫بیاید بریم.
‫- باشه، بریم. ‫- بیاید ندو ری رو بگردیم.
‫بریم؟
‫- سرتون رو مواظب باشید. ‫- مراقب باشید.
‫- آسمون رو نگاه کنید. ‫- خورشید داره طلوع می‌کنه.
‫- آره. ‫- بله.
‫[خورشید صبح زمستان به این سه نفر سلام می‌کنه]
‫هنوز هست؟
‫[از کنار آرایشگاهشون رد می‌شن]
‫[و به دویدن ادامه میدن]
‫اینجا کرم‌شب‌تاب هم داره.
‫همین‌جاست.
‫[این سه نفر در دل طبیعت می‌دوئن]
‫[همراه با رئیس پرانرژی پارک ‫که داره جلوتر از همه می‌دوئه]
‫این باید رودخانه گومگانگ باشه.
‫[اونا حالا به انتهای مسیر کنار رودخانه رسیدن]
‫همه‌ش می‌گفتیم باید بریم بدوئیم.
‫خیلی حس خوبیه.
‫این کفش‌های دویدن سبک و راحتن.
‫- گوش‌هات چطوره؟ ‫- خوبه.
‫- دمای بدنم بالا رفته. ‫- جدی؟ خوبه.
‫[قبل از باز کردن مغازه بدنشون کاملا گرم شده]
‫[۷:۴۵ صبح]
‫اگه سریع دوش بگیریم، ‫فکر کنم تا ساعت ۹ بتونیم مغازه رو باز کنیم.
‫[بوگوم قبل از دوش گرفتن میکروفونش را برمی‌داره]
‫من قبلا برداشتمش.
‫مثل میکروفون یقه‌ایه.
‫وقتی برف سفید می‌باره
‫[پارکِ خواننده هنوز برای آواز خوندن انرژی داره]
‫دونه‌های برف شکوفه می‌زنند
‫[رقصنده: لی سانگ‌یی]
‫[می‌چرخه و ژست می‌گیره]
‫[اشاره و اشاره]
‫[به رقص برادر بزرگ محبوبش با صدای بلند می‌خنده]
‫این دیگه چی بود؟
‫[بعد از دویدن صبحگاهی سرشار از اندورفین شدن]
‫خیلی حرفه‌ای می‌رقصی.
‫باید مثل حرفه‌ای‌ها به نظر بیام.
‫خیلی خوب می‌رقصی.
‫زمان خدمت سربازی ‫مجبور شدم رقص یاد بگیرم
‫چون تو واحد تبلیغات بودم.
‫نمایش «تب شنبه شب» رو کار کردم.
‫- موزیکال بود؟ ‫- آره.
‫باید یه بخش رقص رو اجرا می‌کردم.
‫تردید نکن
‫[چرخش سریع]
‫تردید نکن
‫[بدنش هنوز هم رقص پونزده سال پیش رو یادشه]
‫یه چیزی تو همین مایه‌ها.
‫دو سال باید این کار رو می‌کردم.
‫دوباره بگو چجوری بود؟
‫[یک اجرای کامل در حد حرفه‌ای‌ها]
‫نمی‌دونم چجوری انجامش میدی.
‫[کلاس رقص سانگ‌یی با جوراب شلواری]
‫چرخش دست و اشاره.
‫اشاره و اشاره.
‫- دست‌هاتون رو اینجوری بچرخونید. ‫- دست‌ها اینجوری.
‫- «تردید نکن»؟ ‫- آره.
‫اون یعنی «تردید نکن».
‫[با دیدن رقصش هر دو کاملا کار رو فراموش کردن]
‫ولی من می‌خوام اینجوری انجامش بدم.
‫[۸:۱۵ صبح]
‫[یه نفر صبح زود به آرایشگاه نزدیک می‌شه]
‫[ولی اونا از هیچی خبری ندارن ‫و همچنان به رقصیدن ادامه میدن]
‫[اون یه چیزی رو به در آویزون می‌کنه]
‫[او کیست؟]
‫- بریم. ‫- امروز هم یه روز عالی داشته باشیم.
‫بزن بریم.
‫[۸:۳۰ صبح]
‫دومین روز رسمی کارمونه.
‫[رئیس پارک جلوتر حرکت می‌کند ‫اون پر از انرژیه]
‫- سلام. ‫- صبح بخیر.
‫هنوز هوا سرده.
‫- آره، سرده. ‫- خیلی.
‫[این چیه؟]
‫وای... امکان نداره.
‫- چیه؟ ‫- چیه؟
‫سیب‌زمینی شیرین.
‫سیب‌زمینی شیرین؟
‫- ممکنه کار خانم او باشه؟ ‫- فکر کنم آره.
‫- دیروز درموردش حرف زد. ‫- فکر نمی‌کنم کار اون باشه.
‫شاید کار خانم را باشه.
‫- فکر نمی‌کنم اون باشه. ‫- یا خانم جونگ‌جا؟
‫نه، ببین...
‫- فهمیدم! ‫- آقای جامپونگ؟
‫تو از خانم‌ها ‫سیب‌زمینی شیرین خواستی.
‫سیب‌زمینی شیرین؟ وای!
‫خیلی می‌چسبه.
‫واقعا ممنونم.
‫[۸:۴۰ صبح]
‫لطفا بشینید.
‫شما اولین مشتری هستید ‫که از دستگاه جدید استفاده می‌کنه.
‫خب.
‫[اونا یک سینک شست‌وشوی اتوماتیک خریدن]
‫- دراز بکشم؟ ‫- ببخشید.
‫[رئیس پارک می‌خواد خودش اول امتحانش کنه]
‫- دمای آب چطوره؟ ‫- خوبه.
‫- خوبه؟ ‫- بله.
‫[سانگ‌یی شستن مو رو تمرین می‌کنه]
‫به خاطر اینه که دست‌هات بزرگه؟
‫انگار دست‌هات کل سرم رو پوشونده.
‫[مردی با دست‌های بزرگ، کاملا مناسب شامپو کردن]
‫اوه، نگاه کن.
‫[از مهارت سانگ‌یی راضی‌ـه]
‫یه شاخ داری.
‫[بررسی ایستگاه جدیدِ ‫شست‌وشو قبل از باز شدن مغازه]
‫[رئیس پارک موهای خودش رو سشوار می‌کنه]
‫[پر از انرژی بدون کوچک‌ترین نشونه‌ای از خستگی]
‫[کیک ماهی رو از یخچال برمی‌داره]
‫سیخ‌ها.
‫[دونگ‌یون همه چیز را میاره بیرون ‫و شروع به آشپزی می‌کنه]
‫[در حال درست کردن سوپ]
‫[یه ترب بزرگ]
‫[سرآشپز کواک خیلی برای ‫آماده کردن مواد زحمت می‌کشه]
‫[غذای زیادی به نظر میاد]
‫[یه کوه بزرگ ترب]
‫[همینطور یه مشت پیازچه]
‫[و یه چیز دیگه هم برمی‌داره]
‫خرچنگ آبی؟
‫[کم‌کم همه کنجکاو می‌شن ‫که می‌خواد چه غذایی درست کنه]
‫جدی؟ با خرچنگ آبی ‫می‌خوای سوپ درست کنی؟
‫- آره. ‫- اینا خرچنگ آبی هستن؟
‫- خرچنگ؟ خرچنگ آبی؟ ‫- خرچنگ آبی.
‫[کجا میره؟]
‫[خیلی خوشمزه به نظر می‌رسه]
‫[دکّه‌ی سیار؟]
‫این تقریبا خاصیت دارویی داره.
‫[این غذا برای خودشون نبود ‫بلکه یه میان‌وعده برای اهالی روستا بود]
‫[سوپ اودنگ]
‫[دومین غذای مخفی دونگ‌یون ‫پر از محبت و مواد اولیه]
‫[آیا اهالی روستا ‫از این میان‌وعده جدید استقبال می‌کنن؟]
‫[میان‌وعده‌ها آماده شد ‫حالا وقت درست کردن صبحانه برای این سه نفره]
‫- چقدر می‌خوای؟ ‫- یک کاسه پر.
‫میشه قاطی‌شون کنی؟
‫[دارن کاسه‌های پر از کورنفلکس می‌خورن؟]
‫[خیلی ساده]
‫[سوپ داغ اودنگ هم چند قدم اونورتر آماده‌ست]
‫[ولی داخل آرایشگاه ‫فقط صدای قرچ قرچ شنیده می‌شه]
‫[قرچ، قرچ]
‫[علاوه بر اون دونگ‌یون باید همچنان آشپزی کنه]
‫[بالاخره یه قاشق کورنفلکس می‌خوره]
‫[در همین لحظه!]
‫چقدر شجاعانه راه می‌رید، دخترها.
‫آفرین، دخترها.
‫من دیروز هم اومده بودم.
‫[کی صبح به این زودی به آرایشگاه اومده؟]
‫من دیروز هم اومده بودم.
‫[کی صبح به این زودی به آرایشگاه اومده؟]
‫من دیروز هم اومده بودم.
‫[سون‌هی که تبدیل شده بود ‫به جانگ وون‌یونگ موجو]
‫از این طرفه.
‫زود بیا، مامان‌بزرگ.
‫[و خانم اوی شوخ‌طبع]
‫[و...]
‫[این دختر کیه؟]
‫[چه رابطه‌ای با هم دارن؟]
‫عمو سانگ‌یی.
‫- سون‌هی. ‫- سون‌هی‌ـه.
‫اون داین‌ـه.
‫- سون‌هی. ‫- عمو سانگ‌یی.
‫- اون خواهرته؟ ‫- بله.
‫- جی‌هی‌ـه. ‫- جی‌هی؟
‫- سلام جی‌هی. ‫- سلام.
‫- بزن قدش.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫[خواهر کوچکتر سون‌هی، جی‌هی!]
‫- من دوباره اومدم. ‫- خدای من.
‫[می‌خنده]
‫- خانم او. ‫- سلام.
‫- چه زود اومدید.
‫- اومدید. ‫- سلام.
‫می‌خواستم موهام رو درست کنم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫هنوز سرده.
‫آوردمشون اینجا پیشم باشن.
‫تو و خواهرت می‌تونید اینجا بازی کنید.
‫هم سون‌هی هم جی‌هی.
‫می‌تونی اینجا بازی کنی.
‫[می‌دوئه]
‫آروم بگیر!
‫[هه‌هه]
‫[موهاش به‌هم‌ریخته‌ست ولی هیجان‌زده‌ست]
‫- سون‌هی و جی‌هی. ‫- بله؟
‫- خوب خوابیدید؟ ‫- بله.
‫چیزی برای خوردن می‌خواید؟
‫- آب انار. ‫- آب انار؟
‫لئو.
‫به آب انار که نمی‌گن لئو.
‫- انار... ‫- لئو.
‫- منظورش لیمونادـه. ‫- لیموناد می‌خوای؟
‫لیموناد و آب انار؟
‫- بله. ‫- شیر!
‫چتری‌هات اومده تو صورتته. ‫می‌تونی من رو ببینی؟
‫بله.
‫[سرش رو تکون داد ولی چتری‌ها هنوز تو صورتشه]
‫حالا که دیروز موهات رو درست کردی، ‫می‌خوای امروز ناخن‌هات رو درست کنیم؟
‫- باشه. ‫- باشه.
‫- یه لحظه صبر کن. ‫- منم می‌خوام ناخن‌هام رو درست کنم.
‫- اونم می‌خواد انجام بده. ‫- باشه.
‫بشینید اینجا و خوش بگذرونید، باشه؟
‫[جی‌هی از این موقعیت جدید خیلی هیجان‌زده‌ست]
‫[می‌خوام هر کاری که خواهرم می‌کنه منم بکنم]
‫- این رو برام بزن. ‫- این رو می‌خوای؟
‫آره!
‫تو چت شده؟
‫- گفتی بازی فکری دارن. ‫- آره.
‫[اولین مشتری کوچولوی سانگ‌یی]
‫- چی دارید؟ ‫- سلام، خانم.
‫- بذارید ناخن‌هاتون رو درست کنم. ‫- باشه.
‫ناخن‌هات خیلی کوچولوئه، ‫می‌ترسم خرابش کنم.
‫- انجام بدم؟ ‫- آره.
‫[ناخن‌کار تازه‌کار رو نگران کرده]
‫ناخن‌هات از این بِراش هم کوچیک‌تره.
‫درسته.
‫[کنجکاو شده]
‫[دست‌های سون‌هی برای ‫عمو سانگ‌ییِ دست‌گنده خیلی کوچیکه]
‫بذار یه چیز باحال نشونت بدم.
‫یک، دو...
‫[آهنربا رو درمیاره]
‫[همه چشم‌ها به اونه]
‫- ...سه، چهار، ‫- چهار.
‫- پنج، شش، ‫- شش.
‫هفت، هشت...
‫[چشم‌هاشون خیره شده]
‫وای.
‫- می‌بینی؟ ‫- آره.
‫- دیدی چی شد؟ ‫- این رو ببین.
‫[برق می‌زنه]
‫شبیه کهکشان راه شیریه.
‫- قشنگ نیست؟ ‫- آره.
‫- همه رو همین‌جوری بزنم؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫- می‌خوام بهش دست بزنم! ‫- نه، نزن.
‫- دست نزن، خراب میشه! ‫- دست نزن.
‫برو رنگی که می‌خوای رو انتخاب کن، جی‌هی.
‫[رنگ؟ فوراً ذوق می‌کنه]
‫- من دو تا رنگ می‌خوام! ‫- اگه داغه بگو.
‫یه چیز اکلیلی انتخاب می‌کنم.
‫[می‌خوام مثل خواهرم همون کار رو بکنم]
‫[فین‌فین می‌کنه]
‫- دارم روش رو لاک می‌زنم. ‫- سون‌هی، تو کدومش رو انتخاب کردی؟
‫من؟
‫- اینو. ‫- جی‌هی، بینیت کیپ شده؟
‫بینی منم کیپ شده.
‫- یه کم سرما خورده. ‫- آره، انگار سرماخورده.
‫بذار یه کم رنگ طلایی بهش اضافه کنم.
‫اینم رنگ طلایی.
‫[یه ستاره طلایی روش می‌زنه]
‫[یواشکی نگاه می‌کنه]
‫خیلی قشنگه.
‫- این... ‫- تموم شد. بذار ببینم.
‫[اون هم دستش رو دراز می‌کنه]
‫- این جزئیاتش رو دوست دارم. ‫- آره، اینا ریزه‌کاریشه.
‫آره.
‫[زود باش]
‫- آخرش... ‫- میشه...
‫میشه صبر می‌کنی؟ چرا انقدر اذیت می‌کنی؟
‫خب.
‫[وای، نه]
‫ای بابا، چرا انقدر طول می‌کشه؟
‫باید ساعت رو چک کنم.
‫ساعت کجاست؟
‫حالا چی می‌خوای؟
‫- ساعت. ‫- ساعت؟
‫[صبرش تموم شده]
‫جی‌هی.
‫یه کم نون بخور.
‫- تو هم پروانه داری. ‫- آره، منم پروانه دارم.
‫مثل ژل پولیش رنگیه.
‫داری شکلش رو درست می‌کنی.
‫- الان می‌بینیش؟ ‫- آره.
‫[چقدر بامزه]
‫اونا نوه‌هاتونن، درسته؟
‫درسته.
‫دیروز خیلی بهش خوش گذشت، ‫برای همین گفت منم میام.
‫گفتم می‌خوام بیام موهام رو درست کنم، ‫اونم گفت منم میام.
‫- آره، گفت خیلی بهش خوش گذشته. ‫- خیلی هم بهش خوش گذشت.
‫یه کم کوتاهی و سشوار می‌خوام.
‫بعدازظهر باید یه سر برم به یه جایی.
‫[خانم او می‌خواد بره شهر]
‫[بالاخره برای خودش یه کم وقت پیدا کرده]
‫[وسط روزهای شلوغ بچه‌داری و خانه‌داری]
‫[با تمام توانش داره تلاش می‌کنه]
‫- بذارید یه کم موهاتون رو خیس کنم. ‫- باشه.
‫- فقط یه کم کوتاه کن. ‫- چشم.
‫- یه وقت موهام رو خیلی کوتاه نکنی. ‫- چشم.
‫خیلی کوتاهش نکن.
‫- ساده نگهش دار. ‫- پشتش رو یه کم مرتب می‌کنم.
‫[اون تمام اشتباهات دیروزش رو دیده!]
‫کامل خیس شدین.
‫ببخشید. ‫بیا ببرمتون روی صندلی.
‫[مضطربه]
‫دفعه بعد بیاید موهاتون رو رنگ کنم.
‫باشه حتما.
‫[آب دهنش رو قورت میده]
‫[نگاه‌های سرگردان]
‫[درحالی‌که بوگوم پر از شور و شوقه]
‫[یه کم مضطرب به نظر می‌رسه]
‫[دوباره آب دهنش رو قورت میده]
‫[تمام تلاشش رو می‌کنه تا اون روز خوبی داشته باشه!]
‫[همون موقع، یه نفر دیگه ‫مثل یک مشتری همیشگی وارد می‌شه]
‫هان؟
‫هنوز باز نکردید؟
‫وای، خانم جونگ‌جا اومده.
‫- سانگ‌یی، خانم جونگ‌جا اومده. ‫- واقعا؟
‫[می‌خنده]
‫[خانم جونگ‌جا دوباره اومده سر بزنه]
‫- سلام! ‫- وای خانم جونگ‌جا!
‫- اومدید. ‫- سلام.
‫- اون چیه؟ ‫- خانم کمدین کلی چیز آورده.
‫- لازم نبود. این چیه؟ ‫- هلوئه.
‫- هلو! ‫- یخ‌زده‌ست؟
‫همه‌شون هلوهای درشت و آبدار بودن
‫که یه خراش کوچولو داشتن، ‫برای همین پوستشون رو گرفتم
‫- وای خدای من. ‫- بعد توی شکر قهوه‌ای نگه داشتم
‫و سریع فریز کردم.
‫- وای، ممنونم. ‫- یه کم بخورید.
‫حتما می‌خوریم.
‫کم پیش میاد از اینا بخورید، ‫پس حتما امتحان کنید.
‫- خنک نگهش دارید. ‫- ممنونم.
‫خانم کمدین خیلی ‫تلاش می‌کنه همسایه خوبی باشه.
‫نه بابا، تلاش نمی‌کنم. ‫فقط اضافه داشتم.
‫یه کم بخورید.
‫بعد از شستن موهات رو خشک نکردی.
‫نه، موهام رو نشستم.
‫- فقط صورتم رو شستم. ‫- آهان؟
‫بعد موهام رو به عقب خوابوندم.
‫اون جلبک خشکی که ‫دیروز دادید خیلی خوشمزه بود.
‫- خوشمزه بود؟ ‫- آره، خیلی خوشمزه بود.
‫چون برشته شده بود.
‫- خیلی خوب بود. ‫- واقعا خوشمزه بود.
‫جدی؟ خوشحالم خوشتون اومده.
‫- ببین. ‫- تموم شد؟
‫داره میاد این طرف. ‫کجا داره میره؟
‫باید یه جایی برم.
‫[بیا تو]
‫[دوستش رو دید]
‫[سیگنال فورا دریافت شد]
‫[یه نفر با لباس صورتی چشم‌نواز داره نزدیک می‌شه]
‫یکی داره میاد.
‫- لازم نیست خیلی به خودت فشار بیاری. ‫- وای.
‫سانگ‌یی، مشتری داریم.
‫این‌طوری بزن.
‫[حسابی درگیر ناخن‌هاست]
‫ببین.
‫[می‌خنده] ‫[بیا تو]
‫بفرمایید.
‫خوش اومدید.
‫- خوش اومدید. ‫- خوش اومدید.
‫- سلام.
‫یون‌اوک، خودتی؟
‫[می‌خنده]
‫آره، خودمم.
‫چقدر بی‌ادبی که ‫اسم کوچیکم رو صدا می‌زنی.
‫[بی‌تفاوته]
‫خوبه که مردم اسم کوچیکت رو صدا کنن. ‫وقتی مُردی کی می‌خواد صدات کنه؟
‫همه صدام می‌کنن.
‫- شاید روح‌ها. ‫- روح‌ها چرا باید صدام کنن؟
‫[بگومگوی بامزه 80 ساله‌ها]
‫[یواشکی نگاه می‌کنه]
‫مادربزرگشون سخت کار می‌کنه ‫تا اونا رو خوشگل کنه
‫چه دخترهای بامزه‌ای.
‫آره واقعا.
‫- بچه‌های این دوره و زمونه خیلی باارزشن. ‫- خیلی نازن.
‫[اونا با دست‌های ‫مادربزرگ‌ها و محبت روستا بزرگ میشن]
‫جلوی موهاتون رو ببرم بالا؟
‫آره، یه کم.
‫[جلوی موهاش رو طبق درخواست بالا برد]
‫[می‌درخشه]
‫همه چین‌وچروک‌هات صاف شد.
‫- خوب شد، نه؟ ‫- بله خانم.
‫- خیلی ممنونم. ‫- خیلی خوب شد، خانم.
‫[موهاش برای یک گردش نادر آماده شد]
‫- از موهاتون راضی هستید؟ ‫- آره، خیلی.
‫- عالی شد. ‫- کارت عالی بود.
‫- آفرین. ‫- ممنون.
‫خیلی زحمت کشیدی.
‫- یه پیرزن رو خوشگل کردی. ‫- نه، ممنون که بهم اعتماد کردید.
‫واقعا؟
‫ممنون که این مادربزرگ پیر رو مرتب کردی.
‫موهاتون خیلی قشنگ شده.
‫خوشگل شدم؟
‫- نه، سلبریتی‌ها خوشگل‌ترن. ‫- مثل یه سلبریتی شدی.
‫مثل یه سلبریتی شدی.
‫الان دیگه پیرمردها دیوونه‌ت میشن.
‫- حالا چیکار کنه؟ ‫- دردسر میشه.
‫- دل همه رو می‌بری. ‫- دردسر بزرگ.
‫دردسر بزرگ.
‫[مادربزرگ ۹۰ ساله با شنیدن ‫حرف‌هاشون مثل یه دختر کوچولو لبخند می‌زنه]
‫مامان‌بزرگ.
‫- جی‌هی هم می‌تونه ناخن‌هاش رو درست کنه؟ ‫- چی؟
‫ناخن‌هاش.
‫- اجازه میدی؟ ‫- قشنگ شده.
‫- آره انجام بده. ‫- اجازه داد.
‫- اجازه می‌دید؟ ‫- آره، براش درست کن.
‫- ناخن‌های جی‌هی رو هم درست می‌کنم. ‫- باشه.
‫- خانم، موهاتون خیلی قشنگ شده. ‫- جدی؟
‫[خجالت کشید]
‫دستت رو بده. ‫زود انجامش میدم.
‫می‌دونی...
‫درست کردن ناخن‌های بچه‌ها سخته.
‫من یه نفر رو می‌شناسم ‫که دست‌هاش از دست من هم کوچیک‌تره.
‫کوچیک‌تر از دست تو؟
‫اسمش چیه؟
‫اون اطلاعات شخصیه.
‫شخصیه؟
‫حس می‌کنم هست.
‫باشه، نگو.
‫- این اکلیله... ‫- وای.
‫اکلیل طلایی رو می‌بینی؟
‫دوستش دارم.
‫- دوستش داری؟ ‫- آره.
‫روی ناخن‌هات ستاره داری.
‫دستت رو تکون نده، خانم.
‫[ولی من خیلی هیجان‌زده‌م]
‫بی‌حرکت نگهش دار.
‫بی‌حرکت.
‫جی‌هی، بی‌حرکت.
‫فقط انگشت شستت رو بده.
‫حالا دست چپت رو می‌تونی تکون بدی.
‫دست راستت باید بی‌حرکت بمونه.
‫تو یخ می‌خواستی؟
‫چی؟ من همچین چیزی نگفتم.
‫- تو یخ می‌خوای؟ ‫- نه.
‫- من چیزی نگفتم. ‫- اون نگفت؟
‫- نه. ‫- حتما اشتباه شنیدی.
‫[همه کاملا گیج شدن]
‫بذاریم زیر آفتاب خشک بشه.
‫ناخن‌های خواهرت هم تموم شد. ‫بزن قدش.
‫برو به مامان‌بزرگت نشون بده.
‫[ناخن‌های خواهران «هی» آماده شد]
‫[با عجله میاد]
‫بذار ببینم.
‫ببین.
‫- طلاییه. ‫- همه‌ش برق می‌زنه.
‫- دوباره شروع شد. ‫- گفتم نکن!
‫- بس کنید. ‫- جی‌هی.
‫- بچه‌هام خیلی خسته‌ت کردن. ‫- نه، داریم با هم خوش می‌گذرونیم.
‫حتی عرق هم نکردی.
‫وقتی ناخن‌های من رو ‫درست می‌کردی، خیلی عرق می‌ریختی.
‫فکر کنم بعد از یه روز خیلی راحت‌تر شدم.
‫- الان کمتر عرق می‌کنم. ‫- واقعا؟
‫- آره. ‫- آدم عادت می‌کنه.
‫- دیروز خیلی استرس داشت. ‫- آره، خیلی.
‫[از پنجره به دکّه سیار نگاه می‌کنه]
‫انگار یه چیزی داره می‌جوشه. ‫بخار زیادی بلند شده.
‫[گزارش رو می‌گیره و با عجله میره بیرون]
‫[با عجله]
‫سوپم.
‫[دلیل عجله کردن دونگ‌یون]
‫[اون از صبح کلی تلاش کرده بود]
‫[تا با دقت و توجه، ‫سوپ اودنگ رو برای اهالی روستا آماده کنه]
‫[آیا اون همه توجه ‫داخل این آب سوپ هم نفوذ کرده؟]
‫[با چهره‌ای غیرقابل‌تشخیص]
‫داغه.
‫[آب سوپ رو با خودش به آرایشگاه می‌بره]
‫یه خواهش ازتون دارم.
‫دارم سوپ اودنگ درست می‌کنم.
‫حس می‌کنم یه چیزی کم داره. ‫چی باید اضافه کنم؟
‫[آیا به ذائقه مشتری‌ها می‌خوره؟]
‫[هورت می‌کشه]
‫[آب دهنش رو قورت میده]
‫ترب داری؟
‫- ترب. ‫- توش ترب هست.
‫- چند تا حلقه ببر بنداز توش. ‫- حلقه‌ای.
‫خیلی زیاد ریختم.
‫- برای همین خوب شده. ‫- آره، مزه‌ش تازه‌ست.
‫- بازم براتون بریزم؟ ‫- لازم نیست.
‫- خوشمزه و تازه‌ست. ‫- خوبه؟
‫- به مزاج پیرهایی مثل ما می‌خوره. ‫- خوشحالم.
‫خوبه.
‫- وقتی جاافتاده‌تر شد بیشتر میارم. ‫- باشه.
‫ممنون.
‫خیلی تازه و سبکه. ‫خیلی خوب از گلو پایین میره.
‫[سوپ اودنگی که مادربزرگ‌ها تاییدش کردن]
‫اینم از اودنگ...
‫[۱ بسته سیخ چوبی]
‫[۱ بسته اودنگ]
‫[با دو دست پر به یه جایی میره]
‫- سون‌هی، حوصله‌ت سر رفته؟ ‫- آره.
‫- می‌خوای با من یه کار باحال انجام بدی؟ ‫- آره.
‫دنبالم بیا.
‫[بزرگ‌ترها همیشه وقتی می‌خوان یه کاری رو ‫به بچه‌ها بسپارن می‌گن «یه کار باحاله»]
‫- می‌خوایم اودنگ‌ها رو سیخ کنیم؟ ‫- آره.
‫- من از این کارها خوشم میاد. ‫- جدی؟ چه خوب.
‫من زیاد آشپزی می‌کنم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- پس هرموقع وقت داشتی بیا کمکم کن. ‫- باشه، خبرم کن.
‫[دونگ‌یون یه دستیار ۱۱ ساله پیدا می‌کنه]
‫- چرا داین امروز نیومده؟ ‫- داین؟
‫احتمالاً خونه‌ست ‫و داره کارتون نگاه می‌کنه.
‫اینجوری خیلی سریع‌تره.
‫اول تا کن.
‫- بعد سیخ کنیم؟ ‫- دقیقا.
‫[فهمیدم]
‫[کاملا طبق دستورش انجام میده]
‫اوه، عالیه. دقیقا همینه.
‫[خیلی راحته]
‫باید با فاصله بذاری.
‫[به لطف سون‌هی خیلی سریع تموم می‌شن]
‫خیلی سریع تموم شد.
‫- تموم شد. ‫- عالیه.
‫- ممنون. ‫- قابلی نداشت.
‫به نظر خسته‌کننده میاد.
‫- خسته‌کننده‌ست. ‫- خیلی خوب انجامش میدی.
‫خیلی کمک بزرگی بود.
‫- سون‌هی کمک کرد؟ ‫- واقعا؟
‫بزرگ‌تره معمولا تو اینجور کارها کمک می‌کنه.
‫حتی تو خونه هم ‫توی این کارها کمک می‌کنه.
‫گفتم داریم بازی می‌کنیم ‫ولی در واقع گذاشتم کار کنه.
‫خوبه.
‫خودش هم دوست داره. ‫خیلی وقت‌ها با من این کار رو می‌کنه.
‫[با شوخی و خنده ‫سعی می‌کنه با همسایه‌ها صمیمی‌تر بشه]
‫[نزدیک میشه]
‫[خیره میشه]
‫[سون‌هی اومده ‫تا آشپزی عمو دونگ‌یون رو تماشا کنه]
‫حدس بزن چی دارم درست می‌کنم.
‫- کاری! ‫- درست گفتی.
‫از روی سیب‌زمینی و هویج فهمیدم.
‫درسته.
‫- بلدی کاری درست کنی؟ ‫- آره.
‫- خودت تو خونه درست می‌کنی؟ ‫- آره.
‫- خودم درست می‌کنم. ‫- چقدر عالی!
‫وقتی من درست می‌کنم ‫اول گوشت رو تفت می‌دم
‫بعد فلفل و نمک می‌زنم.
‫وقتی یه کم پخت ‫هویج، پیاز و سیب‌زمینی اضافه می‌کنم
‫دوباره تفت می‌دم بعد آب می‌ریزم.
‫[مشخصه که چند بار آشپزی کرده]
‫پس میشه بری از اونجا یه کم فلفل برام بیاری؟
‫باشه.
‫[حالا که صحبتش شد]
‫[دستیار کوچولو ‫به حرف‌های سرآشپز کواک گوش میده]
‫عالیه.
‫سون‌هی، بیا بیرون.
‫می‌خوام نگاه کنم.
‫من نگهش داشتم ‫به عنوان دستیارم، خانم.
‫[تو بهترین عمو هستی]
‫[اون مدام دور و بر دونگ‌یون می‌چرخید]
‫از این می‌خوای؟
‫ممنون.
‫[وقتی می‌بینه سرش شلوغه براش خوراکی میاره]
‫- سون‌هی، بیا اینجا. ‫- باشه.
‫[هر جا دونگ‌یون میره، اون هم میره]
‫[هر جا سون‌هی بره، جی‌هی هم دنبالش میره]
‫[اینجا چه خبره؟]
‫- می‌خوای بندازیشون داخل؟ ‫- آره.
‫[اون داره برای همسایه‌ها غذا آماده می‌کنه]
‫[همراه سون‌هی]
‫هر جا دوست داری بذار.
‫اودنگ‌ها آماده شدند.
‫خوشمزه به نظر میاد.
‫[نگاه‌ها به هم گره می‌خورن]
‫- این برای توئه، سون‌هی. ‫- ممنون.
‫اول تو بخور.
‫- اول تو بخور. ‫- چه خواهر بزرگ باحالی هستی.
‫اول به خواهر کوچیکت دادی.
‫- بگیر. مواظب باش داغه. ‫- باشه.
‫[من عاشق اودنگم]
‫می‌خوام همین‌جا بخورمش.
‫سون‌هی.
‫بخارش رو ببین!
‫- بازیگوشی نکن و بخور. ‫- باشه.
‫[داغه]
‫- داغه، نه؟ ‫- از بالاش بخور.
‫باید با احتیاط بخوری.
‫[یه گاز می‌زنه]
‫[می‌جوئه]
‫[می‌خنده]
‫جی‌هی، چون دندون جلوت افتاده ‫سخت می‌تونی اودنگ رو گاز بزنی؟
‫- آره.
‫[دو تا از دندون‌های جلوش افتاده ‫ولی باز هم با اشتیاق می‌خوره]
‫وای نه.
‫ولی خیلی خوب داری می‌خوری.
‫اودنگ‌ها رو مثل نودل هورت می‌کشه.
‫خیلی بامزه‌ست.
‫[اگه دندون نداری با لثه‌ت بخور]
‫خوشت اومد؟
‫موهات می‌ریزه توی غذا.
‫برای همینه که می‌گم ‫چتری‌هات رو کوتاه کن، جی‌هی.
‫بهتره کوتاهشون کنی، جی‌هی.
‫- عمو بوگوم قشنگ کوتاهش می‌کنه. ‫- آره، یه فرصت بهش بده.
‫[امتحانش کنم؟]
‫نمی‌دونم.
‫- عمو. ‫- صداش رو بلندتر کن.
‫- عمو. ‫- بله؟
‫- می‌تونی چتری‌هاش رو کوتاه کنی؟ ‫- البته که می‌تونم.
‫- می‌تونه. ‫- آره.
‫- می‌خوای چتری‌های جی‌هی رو کوتاه کنم؟ ‫- آره.
‫- می‌خوای چه مدلی بشه؟ ‫- فقط...
‫هی، می‌خوای چتری‌هات چه مدلی کوتاه بشه؟
‫- هرجوری که قشنگ‌تره. ‫- میگه: «هرجوری که قشنگ‌تره.»
‫صاف کوتاه کنم؟ یا...
‫لطفا صاف کوتاه کن.
‫- صاف؟ یه کم گرد؟ ‫- آره.
‫آره، اگه یه کم گرد باشه بهتره.
‫- جی‌هی، هر وقت آماده بودی بیا. ‫- آماده‌ست.
‫شروع کنیم؟
‫صورتش؟
‫- چی افتاد؟ ‫- چسب.
‫[صندلیش خیلی بلنده، عمو]
‫یک، دو، سه.
‫- بالا. ‫- بالا.
‫خیلی بلند شده.
‫[چشم‌هاش رو پوشونده]
‫- سعی می‌کنم قشنگ کوتاهش کنم. ‫- خوشگلش کن.
‫می‌خواد چتری‌هاش اینجوری از وسط باز باشه؟
‫آره.
‫جی‌هی، کوتاه نکن. همین‌جوری بهتره.
‫نه، اینجوری راه میره.
‫- برای همین می‌خوایم کوتاهش کنیم. ‫- واقعا؟
‫[موافقن]
‫وقتی خودم براش ‫شونه می‌کنم و می‌بندم، دردش نمی‌گیره.
‫ولی میگه وقتی باباش ‫براش می‌بنده، دردش می‌گیره.
‫خیلی سفت می‌بنده.
‫با این حال باز از باباش می‌خواد. ‫مثل سایه دنبالش میره.
‫ولی سون‌هی از من می‌خواد موهاش رو ببندم.
‫مشتری چتری من.
‫[اولین باره که چتری‌های جی‌هی کوتاه می‌شه]
‫[تا الان بوگوم بیشتر ‫مدل کوتاهی، رنگ و سشوار انجام داده]
‫[و معمولا مشتری‌هاش افراد مسن بودن]
‫اگه قلقلکم بیاد باید تحمل کنم؟
‫نگرانش نباش.
‫[در حال فکر کردن]
‫باید کجا بذارمش؟
‫بیا یه نگاه به پشت موهات بندازیم.
‫[چرا وقتی می‌خواد چتری‌هاش رو ‫کوتاه کنه، پشت موهاش رو نگاه می‌کنه؟]
‫- اینجاست. ‫- اینجا؟
‫[شروع می‌کنه دنبال چتری‌های پنهان جی‌هی بگرده]
‫این یکی سخته.
‫- وقتی موهام رو می‌بندم معلوم میشه. ‫- واقعا؟ دوباره ببندیمش؟
‫بذار امتحان کنم.
‫پس چتری‌هات فقط وقتی ‫موهات بسته باشه معلوم میشه؟
‫ولی چتری‌هات...
‫صبر کن.
‫فقط همین رو می‌خوای کوتاه کنم؟ ‫موی زیادی نیست.
‫اگه تا اینجا بیاریم پایین چی؟
‫- کوتاهش کن بره. ‫- باشه، کوتاهش می‌کنم.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫[باید بهش اعتماد کنم؟]
‫[طبق خواسته‌ش موهاش رو می‌بنده]
‫[و دوباره چتری‌ها رو ‫هم‌سطح چشم‌هاش پیدا می‌کنه]
‫[خیلی جدی‌ـه]
‫[بلند می‌شه و دوباره نگاه می‌کنه]
‫[هم ضخامت و هم جهت موها را بررسی می‌کنه]
‫[بی‌قراره]
‫[صبرش داره تموم میشه]
‫چتری زدن حتی برای من هم سخته.
‫اینجوری خوب میشه؟ ‫موها به اندازه کافی هست؟
‫[مضطربه]
‫[و دوباره عرق می‌کنه]
‫[موی خیلی بیشتری رو میاره پایین]
‫واقعا داریم کوتاهش می‌کنیم، باشه؟
‫می‌خوای اون رو کوتاه کنی؟
‫خیلی زیاده.
‫[یه نگاه میندازه]
‫[ناگهان انگار کل دنیا دارن نگاه می‌کنن]
‫[اعتمادبه‌نفسش ‫مثل پیش‌بند کوتاهی مو میفته پایین]
‫دارم کوتاهش می‌کنم.
‫[زیر لب زمزمه می‌کنه]
‫[بالاخره قیچی رو میاره نزدیک]
‫[کوتاهش کرد!]
‫شبیه قبلا شدی.
‫شبیه قبلا شدم.
‫- قبلا هم همین‌شکلی بودی. ‫- راست می‌گی.
‫- خیلی خوب کوتاه کردی. ‫- نه، هنوز کاری نکردم.
‫تو ذاتا استعداد داری.
‫برگشتم به همون شکل قبلی.
‫[کناره‌ها رو کوتاه می‌کنه تا به چتری‌ها وصل بشه]
‫این مدل الان تِرنده.
‫خیلی مدرن نشد؟
‫خیلی قشنگ شده!
‫جدی می‌گم. خیلی خوشگل شدی.
‫[خانم او وقتی می‌شنوه ‫نوه‌ش خوشگل شده، لبخند می‌زنه]
‫جی‌هی، از چتری‌هات خوشت اومده؟
‫جی‌هی، از چتریات خوشت اومده؟
‫دیدی؟
‫[جی‌هی خیلی خوشش اومده]
‫- قشنگ کوتاهش کرده. ‫- دوباره برات مرتبش می‌کنم.
‫[جی‌هی نمی‌تونه چشم از آینه برداره]
‫بذار ببینم.
‫- جی‌هی. ‫- بعدا نگاه می‌کنم.
‫[زل زده]
‫- یه لحظه صبر کن. ‫- دارم میام پایین.
‫بذار چتری‌هات رو یه کم حالت بدم.
‫تکون نخور.
‫[داره آروم چتری‌هاش رو سشوار می‌کشه]
‫[موهای پشتش رو دم‌اسبی می‌بنده]
‫بیا ببندیمش.
‫خوشت اومده؟
‫[یه تار مو اعصابش رو خرد کرده]
‫- بلنده... ‫- بوگوم.
‫[عمو، این رو هم ببند]
‫این یکی سخت بود.
‫ولی خیلی خوب کوتاهش کردی.
‫[مثل بابایی شده که ‫داره دخترش رو برای مدرسه آماده می‌کنه]
‫[حتی آروم شلش می‌کنه که اذیت نشه]
‫خوشت اومده؟
‫خیلی ناز شدی. بهت میاد.
‫این قسمت؟ ‫فقط می‌خوام یه کم مرتبش کنم.
‫سرت رو بالا بگیر، جی‌هی.
‫هر دو طرف رو چک می‌کنه
‫[و در آخر یه دست نهایی می‌کشه]
‫چقدر بامزه شدی.
‫تموم شد.
‫[جی‌هی با چتری خیلی مرتب‌تر و بامزه‌تر شده]
‫- خوب شد؟ ‫- خیلی عالی شد.
‫- بذار ببینم. ‫- جی‌هی، بیا موهات رو نشونمون بده.
‫وای!
‫- چقدر قشنگ شده. ‫- خیلی خوب کوتاهش کرده.
‫یه مدل مرتب و امروزی بهت داده.
‫وقتی به بابات نشون بدی میگه خیلی خوشگل شده.
‫پارک بوگوم، آرایشگر شرور؟
‫- پارک بوگوم، آرایشگر دهکده. ‫- به همه بگو اینجا کوتاه کردی.
‫پارک بوگوم، آرایشگر شرور؟
‫به همه بگو اینجا کوتاه کردی.
‫[به قول همسایه جونگ‌جا: آرایشگر شرور]
‫- اگه گرسنه شدین بهم بگید. ‫- نه، خوبیم.
‫- من یه لیوان آب می‌خوام. ‫- ببخشید؟
‫- آب؟ آب سرد؟ ‫- آب.
‫- باشه. آب ولرم باشه؟ ‫- آره، ولرم باشه.
‫من جمع می‌کنم.
‫[دونگ‌یون به‌عنوان دستیار عالی کار می‌کنه]
‫[زل زده بهش]
‫چجوری این بچه انقدر زحمتکش و مودبه؟
‫هم تو آشپزخونه کار می‌کنه هم اینجا.
‫- خیلی کاربلده. ‫- آره.
‫وقتی ازدواج کنی خیلی به زنت کمک می‌کنی.
‫این روزها اینجوری ازدواج می‌کنن.
‫خانم، برای انتخاب همسر ‫باید به چه چیزهایی دقت کنم؟
‫یه دختر جوون انتخاب کن.
‫فقط یکیو انتخاب کن.
‫- باید به چی نگاه کنم؟ ‫- چی رو نگاه کنی؟
‫- فقط قیافه رو نگاه نکن. ‫- فقط قیافه رو نگاه نکنم؟
‫شماها با همسر ایده‌آل‌تون ازدواج کردید؟
‫نه بابا!
‫[ناراضیه]
‫برای همین هنوز کنارشون موندیم. ‫اون موقع‌ها خام بودیم.
‫[بالا پایین می‌پره]
‫کی می‌ریم خونه؟
‫سون‌هی، پالتوم رو بیار.
‫- من پالتوتون رو میارم. ‫- باشه.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- خداحافظ، جی‌هی. ‫- کاپشنت رو بپوش.
‫- خداحافظ خانم. ‫- کاپشنتو بپوش.
‫- خداحافظ. ‫- باز هم بیاید.
‫- مراقب خودتون باشید، خانم.
‫پول داد؟
‫[وای، نه]
‫نه، نداد.
‫- ای وای. ‫- دفعه بعد ازش می‌گیریم.
‫حتما دوباره میاد.
‫خانم او چه خدماتی گرفت؟
‫یه کوتاهی و سشوار.
‫میشه 10 هزار وون، نه؟
‫ولی فکر کنم می‌تونیم 7 هزار وون بگیریم.
‫- فقط 7 هزار وون؟ ‫- آره.
‫قیمت‌ها بستگی به حرف رئیس داره.
‫- قیمت‌ها. ‫- هنوز پول نگرفتیم.
‫میشه 7 هزار وون، ولی هنوز پرداخت نشده.
‫و جی‌هی.
‫- اوه، جی‌هی. ‫- جی‌هی.
‫- برای چتری‌هاش... ‫- 3 هزار وون چطوره؟
‫- هزار وون هم خوبه. ‫- چتری میشه هزار وون.
‫ولی هنوز پولش رو پرداخت نکردن.
‫[جمع کل پرداخت‌نشده: ۸ هزار وون]
‫[نظرسنجی رضایت مشتری]
‫خواهرم گفت
‫چتری‌هام خیلی بلند شده بود، ‫برای همین مجبور شدم کوتاهشون کنم.
‫پس چاره‌ای نداشتم جز اینکه کوتاهشون کنم.
‫ولی خوب شد.
‫از یک تا ده چه نمره‌ای بهش می‌دی؟
‫پنج. نه، هشت؟
‫یه کم عجیب به نظر میاد.
‫[وقتی مادربزرگت داشت ‫موهاش رو درست می‌کرد، تماشا کردی؟]
‫[سرش رو تکون میده]
‫داشتم بازی می‌کردم، ندیدم.
‫سرم گرم نگاه کردن به ناخن‌های خواهرم بود.
‫[تموم شد؟]
‫[زیاد یه جا وایسادن کلافه‌ش می‌کنه]
‫[آخرش هم می‌دوئه میره]
‫[آه می‌کشه]
‫[خواهرم گفت کوتاهش کنم، ولی خوب شد]
‫در رو برام ببند.
‫- سون‌هی چندتا کار برام انجام داد. ‫- چیکار کرد؟
‫گفتم بره فلفل بیاره
‫- جدی؟ ‫- و سیخ‌های اودنگ رو هم آماده کنه.
‫- تقریبا همه کارها رو کرد. ‫- آره.
‫- خوبه. ‫- شاید واقعا باید بهش پول بدیم.
‫می‌تونم یه اودنگ امتحان کنم؟
‫- بعد از اینکه غذات رو خوردی. ‫- باشه.
‫[جمله معروف مامان‌ها]
‫[خیره شده]
‫[به پنجره آشپزخونه خیره شده]
‫[تو انعکاس شیشه خانم او رو دیده]
‫[درست وقتی داره می‌ره خونه می‌بینتش]
‫میگم، بهتره...
‫[یه موضوع اضطراری]
‫رئیس پارک، بهتره بری باهاش حرف بزنی.
‫- درمورد چی؟ که پول بده؟ ‫- آره.
‫خانم.
‫[من رو صدا زد؟]
‫[از جاش بلند می‌شه]
‫درسته.
‫[سانگ‌یی با خودش فکر می‌کنه ‫واقعا می‌تونه پول رو بگیره یا نه]
‫[تماشا می‌کنه]
‫فقط باید 8 هزار وون بدید.
‫- یادم رفت پول بیارم. ‫- دفعه بعد میارید؟
‫- بعدا میام میدم. ‫- باشه.
‫- بعدا میاره. ‫- باشه.
‫[نسیه فقط تو شهرهای کوچیک جواب میده]
‫چقدر گرفت؟
‫بهش گفت حسابش 8 هزار وون ‫میشه، ولی پول همراهش نبود.
‫بعدا میده.
‫[رئیس پارک دست خالی برمی‌گرده]
‫[دور می‌زنه]
‫[بدون اینکه پول گرفته باشه مستقیم میره سمت دکّه]
‫خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫[یه دونه برمی‌داره]
‫دلم می‌خواد یه کم ازش بخورم.
‫بعد از اینکه غذات رو خوردی.
‫[ولی بهش گفته بود بعد از غذا بخوره]
‫[حرف دونگ‌یون رو گوش نمیده ‫و یه گاز از اودنگ می‌زنه]
‫[از گوشه چشمش نگاه می‌کنه]
‫[یواشکی نگاه می‌کنه]
‫[همون موقع سرآشپز کواک میره مواد بیاره]
‫[سانگ‌یی انگار تو خلسه‌ست، میره سمت دکه]
‫[دونگ‌یون اصلا نفهمید]
‫[خیلی طبیعی میره سمت دکه]
‫[و سریع بهش ملحق میشه]
‫خیلی خفنه.
‫[غذایی که آدم رو مجبور می‌کنه از دستور سرپیچی کنه]
‫[دو عضو شیطون میان‌وعده مشتری‌ها رو می‌دزدن]
‫واقعا آشپزیش خوبه‌ها.
‫[این دومین اودنگ بوگوم‌ـه]
‫[برمی‌گرده]
‫خوب جا افتاده؟
‫[درحالی‌که اونا دارن از اودنگ دزدکی‌شون لذت می‌برن]
‫[کواکِ خانه‌دار بی‌خبر داره ناهار رو آماده می‌کنه]
‫[حس می‌کنه یه چیزی درست نیست]
‫کجا رفتن؟
‫[کواکِ خانه‌دار راه می‌افته]
‫یکم آب سوپ می‌خوای؟
‫[این دوتا خیلی آروم دارن آب سوپ رو با هم می‌خورن]
‫بعدا حتی می‌تونیم لاته اودنگ هم بفروشیم.
‫- لاته اودنگ؟ ‫- آره، اسمش رو می‌ذاریم لاته اودنگ.
‫هی!
‫- می‌دونی؟ ‫- هی!
‫- دست خودمون نبود. ‫- خیلی خوشمزه‌ست.
‫- واقعا خیلی خوبه. ‫- خیلی دلم می‌خواست امتحانش کنم.
‫واقعا آشپز فوق‌العاده‌ای هستی.
‫باید ناهار بخوریم، زود برگردید.
‫- دیگه نخورید. ‫- چشم.
‫[پایان ماجرای هیجانیِ دزدکی خوردن اودنگ]
‫مواد داخل این نون ماهی هم ‫خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫- نخورش. ‫- دلم می‌خواد با قاشق بردارمش.
‫- شبیه یه استاد شدی. ‫- استاد.
‫[سه‌تایی آماده ناهار خوردن می‌شن]
‫کیمچی رو بیار، برنج رو بکش...
‫صبر کن، می‌خوام قشنگش کنم.
‫می‌تونم برنج رو قشنگ درست کنم؟
‫- هنوز نکشیدم. ‫- نه، همین قدر خوبه.
‫می‌خوای به برنج شکل بدی؟
‫- مال خودت رو گرد کن. ‫- باشه.
‫پس بیایم هر سه تامون یه جور بخوریم؟
‫[هی گرد می‌کنه هی گرد می‌کنه]
‫[داره بیشتر از چیزی که فکر می‌کرد طول می‌کشه]
‫خوبه.
‫[رئیس پارک هنوز داره برنج رو گرد می‌کنه]
‫باورکردنی نیست.
‫[بالاخره بعد از کلی قل دادن تموم شد]
‫[کفگیر برنج رو می‌قاپه]
‫- هنوز مال تو رو شکل ندادم. ‫- مهم نیست.
‫[سریع کاری رو روش می‌ریزه که کار تموم شه]
‫اودنگ‌ها خیلی عالی شدن.
‫- واقعا؟ خوشحالم. ‫- جدی می‌گم.
‫- خب بچه‌ها، بیاید غذا بخوریم. ‫- باشه.
‫[ناهار امروز: کاری]
‫خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫بعد از اینکه صبح چندتا مشتری میاد
‫- کم‌کم روز می‌گذره ‫- وقت ناهار می‌رسه.
‫بذارید یه عکس بگیرم.
‫صبر کنید.
‫[عکس؟]
‫صبر کنید.
‫[بوگوم خیلی عادی میره دوربین رو بیاره]
‫- یه مشتری داره میاد. یه آقاست. ‫- جدی؟
‫[یه نفر از اهالی روستا داره میاد سمت آرایشگاه]
‫- یه مشتری داره میاد. یه آقاست. ‫- جدی؟
‫[مثل یه اتفاق یهوئی]
‫شما بخورید، من میرم بهش خوشامد بگم.
‫ای وای.
‫[غذا رو ول می‌کنن تا به مشتری خوشامد بگن]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- برای کوتاهی مو اومدید، آقا؟ ‫- بله.
‫- غذا خوردید؟ ‫- نه.
‫- می‌خواید با ما غذا بخورید؟ ‫- چی؟
‫کاری می‌خورید؟
‫نه، من کاری و این چیزها رو نمی‌دونم چیه.
‫باشه، بعد از اینکه ‫کاری خوردید، موهاتون رو کوتاه می‌کنم.
‫شما برید بخورید.
‫- سلام. ‫- نوش جان.
‫- اگه غذا نخوردید بیاید با ما بخورید. ‫- نه، من نمی‌خورم.
‫[مشتری‌ها همیشه دقیقا وقتی ‫داری غذا می‌خوری پیداشون میشه]
‫حالا چیکار کنیم؟
‫- پس زود تمومش می‌کنیم. ‫- باشه.
‫لازم نیست تند بخورید. ‫به خاطر من عجله نکنید.
‫ولی خب شما مشتری ما هستید.
‫[چند لحظه مردد می‌مونن]
‫[یه آقای مسن با موهای مرتب]
‫موهاتون رو چه مدلی کوتاه کنم؟
‫البته الان هم خیلی مرتب به نظر میاد.
‫موی من همیشه مرتبه.
‫من پنجاه ساله تو آرایشگاه
‫مو کوتاه می‌کنم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫پس شما استاد آرایشگری هستید.
‫من قبلا هم اینجا ‫هم نزدیک خونه‌م مغازه داشتم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫تو پیونگ‌دونگِ سو وون بود.
‫اسمشون «آرایشگاه گوسِک» ‫و «آرایشگاه پیونگ‌دونگ» بود.
‫یه مدت اونجا کار کردم، بعد اومدم ‫اینجا و یه مدتی هم اینجا مغازه داشتم
‫بعدش کار رو ول کردم و رفتم ماهیگیر شدم.
‫که اینطور.
‫- واسه همینه موهاتون انقدر مرتبه. ‫- من مدرک آرایشگریم رو تو سو وون گرفتم.
‫باید همون موقع که فرصت داشتیم می‌خوردیم.
‫آره، اونم خیلی سریع.
‫حق با تو بود. بگو درمورد چی؟
‫درمورد اینکه اودنگ نخوریم.
‫- گفتم نخورید! ‫- می‌دونم.
‫[دیگه پشیمونی فایده نداره]
‫گفتم نخوریدش.
‫فکر می‌کنید بتونم موهاتون رو خوب کوتاه کنم، آقا؟
‫چطور مگه؟
‫ایشون چهل ساله آرایشگره.
‫- واقعا؟ ‫- آهان.
‫آقا...
‫- حدود چهل پنجاه سال. ‫- فهمیدم.
‫استاد.
‫[لم میده رو بازوش]
‫حالت نشستنش رو عوض کرد.
‫اشکالی نداره اگه ‫خیلی سریع کاری‌مون رو تموم کنیم؟
‫- باشه. ‫- طول نمی‌کشه. یه قهوه بخورید.
‫- باشه، همین‌جا قهوه می‌خورم. ‫- راحت باشید.
‫بیرون هم یه دستگاه بازی داریم.
‫[دیگه از بازی کردن من گذشته]
‫[ناهار بالاخره بعد از کلی وقفه و معطلی شروع می‌شه]
‫دستتون درد نکنه.
‫[خیلی خوشمزه‌ست]
‫[ولی برای مزه‌مزه کردنش وقت ندارن]
‫[سرعتشون رو زیاد می‌کنن]
‫شما دوتا آروم‌تر بخورید.
‫آخه نمیشه...
‫[جرعه جرعه قهوه می‌خوره]
‫[یه واکنش فوری]
‫[درحالی‌که دارن تند تند ناهار می‌خورن]
‫- به طرز عجیبی دارم تند می‌خورم. ‫- آره واقعا، بیاید آروم بخوریم.
‫[اطراف رو نگاه می‌کنه]
‫[استاد میره تو حال و هوای خاطرات قدیم]
‫خیلی چسبید.
‫- خیلی چسبید. ‫- اوه، خوشحالم.
‫چقدر بی‌قرار شدیم.
‫[اون آرومه، ولی اینا بی‌دلیل بی‌قرارن]
‫[هر لحظه آماده‌ن بدو بدو برن بیرون]
‫ولی خوشمزه‌ست.
‫[حین اینکه حواسشون به اونه تند تند می‌خورن]
‫[قبل از اینکه بفهمیم بشقاب‌مون داره خالی می‌شه]
‫[با عجله میره]
‫الان موهاتون رو کوتاه می‌کنم.
‫اون قبلا خودش آرایشگر بوده، ‫برای همین خیلی استرس گرفته بودم.
‫ازش پرسیدم موهاش رو چه مدلی بزنم، ‫گفت بغل‌هاش رو از ته بزنم.
‫برای همین خیالم راحت شد.
‫پشیمون شدم. باید اول موهاش رو ‫می‌زدم، بعد می‌رفتم غذا می‌خوردم.
‫می‌خوای صادقانه نظرم رو بگم؟
‫چیه؟
‫اگه برنج‌ها رو قلقلی نمی‌کردی ‫قبلش غذامون رو خورده بودیم.
‫نظر صادقانه‌م همین بود.
‫- راست میگه. ‫- پشیمون شدم.
‫اگه اون اودنگ‌ها رو نخورده بودید
‫- قبلش غذامون رو خورده بودیم. ‫- آره راست میگه.
‫آره، سرمون داد زد که اودنگ‌ها رو نخورید.
‫- از این به بعد به حرفت گوش می‌کنیم. ‫- خوبه.
‫اگه بگه وقت غذاست ‫همه‌چی رو ول می‌کنیم.
‫- همون لحظه ول می‌کنیم. ‫- باشه.
‫- همه‌چی رو ول می‌کنیم و غذامون رو می‌خوریم. ‫- ول می‌کنیم و غذامون رو می‌خوریم.
‫نسبت به دیروز، امروز...
‫فروشمون خیلی کمتره.
‫یه نفر هم پول نداده.
‫خانم او ۸ هزار وون بدهکاره و...
‫جی‌هی کوچولو هم پول نداده.
‫بچه‌ها رو می‌بینم.
‫خداحافظ سون‌هی و جی‌هی!
‫اون داین نیست؟
‫- تو داینی؟ ‫- آره!
‫کجا می‌ری؟
‫- توی دهکده می‌چرخیم! ‫- مواظب باشید.
‫[یهو سر و کله یه نفر پیدا میشه]
‫عه، سلام.
‫نون ماهی دارید؟
‫چند تا می‌خواید؟
‫اومدم به اندازه 10 هزار وون بخرم.
‫به اندازه 10 هزار وون؟
‫گفت به اندازه 10 هزار وون؟
‫ما از شما پول نمی‌گیریم.
‫چندتا مجانی بهتون می‌دیم.
‫شاید یه راه درآمد جدید پیدا کردیم.
‫- ما... ‫- چرا پول نمی‌گیرید؟
‫ما فقط برای مشتری‌هامون درست می‌کنیم.
‫از اونجایی که همه اهالی دهکده مشتری ما هستن،
‫براتون درست می‌کنم.
‫- اونجا بشینید و صبر کنید. ‫- باشه.
‫یه لحظه بیا، سرآشپز کواک.
‫می‌خوای از مردم پول بگیری؟
‫راه خوبی برای درآوردنه...
‫یه کم خمیر بریز توش.
‫[بزرگ‌ترها دارن نقشه می‌کشن خوراکی بفروشن]
‫زودتر چندتا درست کن.
‫اینجا چه جور جاییه؟
‫- آرایشگاهه. ‫- سالن آرایشه.
‫تا آماده بشه بفرمائید بشینید.
‫[اینجا که مغازه نون فروشی نیست]
‫فکر می‌کردم مردم ما رو ‫به عنوان آرایشگر می‌شناسن.
‫از کجا درمورد نون ماهی شنیدید؟
‫شنیدم و با خودم گفتم ‫چندتا برای افراد مرکز اجتماع ببرم.
‫اونجا کلی پیرزن هست.
‫مرکز اجتماع جاییه که ‫همه جمع می‌شن و حرف می‌زنن.
‫همه‌مون می‌ریم اونجا. وقتی تنها ‫زندگی کنی کسی نیست باهاش حرف بزنی.
‫کنجکاو شدم.
‫فهمیدم. اصلا خبر نداشتم.
‫بریم یه سر بزنیم؟
‫- منم کنجکاوم. ‫- بریم مرکز اجتماع؟
‫- آره. ‫- با من بیاید.
‫آره، بیاید هم نون ماهی‌ها رو ‫ببریم، هم یه سلامی بهشون بدیم.
‫اومد. درست به موقع هم اومد.
‫همه با هم بریم؟ پس باید...
‫- ببندیم بریم. ‫- آره.
‫[باید وقتی می‌ریم بیرون در رو قفل کنیم]
‫[نون‌های ماهی رو محکم گرفته]
‫اوه، اینجاست.
‫مرکز اجتماع برای بانوان سالمنده.
‫[داره به تبلیغ کارشون فکر می‌کنه و ریز می‌خنده]
‫[می‌خنده]
‫همه‌تون اینجا بودید.
‫- ببخشید مزاحم شدیم. ‫- خوش اومدید.
‫سلام مادرجان. بفرمایید.
‫یه دونه نون ماهی بردارید.
‫- ممنون. ‫- بفرمایید نون ماهی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ممنون.
‫- قابلی نداره. ‫- ممنون.
‫هرچقدر می‌خواید بخورید.
‫جای خیلی خوبیه.
‫- شما آرایشگرید؟ ‫- بله، آرایشگرم.
‫- موهای منم کوتاه می‌کنید؟ ‫- حتما.
‫- موهاتون خیلی قشنگه. ‫- نه بابا.
‫- رنگ مو هم انجام می‌دید؟ ‫- بله، رنگ هم می‌کنیم.
‫- فر هم می‌زنید؟ ‫- اگه بخواید رنگ کنید
‫بیشتر از یه ساعت طول می‌کشه
‫پس بهتره وقتی بیاید ‫که وقت کافی داشته باشید.
‫اونجا یه کارت انداختی.
‫- ولش کن. ‫- دیگه پس گرفته نمی‌شه.
‫چرا همچین کارتی انداختی؟
‫- نمی‌تونی این کار رو بکنی. ‫- چرا می‌تونم.
‫پس با کارت بهم پول بده.
‫- برش گردون از اول شروع کن. ‫- نمی‌تونی این کار رو بکنی.
‫- کارت‌هات رو بنداز. ‫- عمرا.
‫بنداز وسط. این بازی تمومه.
‫بیا یه بازی کنیم.
‫[اهالی دهکده بیرون از آرایشگاه دارن قدم می‌زنن]
‫- رئیس هست؟ ‫- رئیس هست؟
‫هیچ صدایی نمیاد.
‫- کسی هست؟ ‫- صدایی نمیاد.
‫- هیچ‌کس داخل نیست؟ ‫- من که صدایی نمی‌شنوم.
‫هیچ صدایی نمیاد.
‫- باید یه وقت دیگه برگردیم؟ ‫- فکر کنم؟
‫هیچ‌کس اینجا نیست.
‫- باید پولش رو بدم. ‫- نه نمی‌خواد.
‫به جاش یه چیز خوشمزه برامون درست کن.
‫- آخه اینجوری که بده. ‫- جدی میگم.
‫بعدا یه چندتا مخلفات برامون درست کن.
‫چیزی واسه خوردن نداریم.
‫[اونا به جای پول، غذا می‌خوان]
‫شاید مجبور شیم ‫برنج خالی رو با گوچوجانگ بخوریم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫نون‌های ماهی خیلی شیرینه.
‫- خوبه، نه؟ ‫- آره.
‫- این دفعه دستت خوب اومد. ‫- شیرین و خوشمزه‌ست، نه؟
‫منم نون ماهی می‌خوام!
‫یکی به جی‌یونگ بدید، یکی به را‌یون.
‫بعد دوباره یکی به جی‌یونگ بدید، یکی به را‌یون.
‫- باشه. ‫- کسی داخل نیست.
‫رفتن بیرون.
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- چیکار کنیم؟ هوا سرده.
‫[بی‌خبر و آروم دارن برمی‌گردن]
‫یه کم احساسی بود.
‫- چی شده؟ ‫- عه، سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- اومدیم مو کوتاه کنیم. ‫- کوتاهی مو می‌خواید؟
‫- آره. ‫- ببخشید، یه لحظه...
‫- یه سر رفتیم بیرون. ‫- یه بچه‌ست!
‫- یه لحظه. ‫- سلام.
‫- یه بچه‌ست، سلام. ‫- صبر کنید.
‫- سلام کن. ‫- سلام.
‫- سلام.
‫دوتاتون خیلی نازید.
‫- بفرمایید تو. ‫- بفرمایید داخل.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- تدی. ‫- این تدیه؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام به همگی.
‫- خوش اومدید. ‫- سلام.
‫این تدیه. اینجا می‌شینه.
‫کدومتون کوتاهی می‌خواید؟
‫- هر دوتامون. ‫- می‌تونید موهای جفتمون رو کوتاه کنید؟
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- بچه‌ها هم همینطور. ‫- بچه‌ها هم کوتاهی مو می‌خوان؟
‫می‌تونم انجام بدم. فقط استرس دارم. خیلی...
‫- شما دخترِ خانم جونگ‌جا هستید؟ ‫- ببخشید؟
‫نه، من روبه‌روی خونه‌شون زندگی می‌کنم.
‫اینجا همه روبه‌روی هم زندگی می‌کنن.
‫- روبه‌روی دهیاری. ‫- اسم مادرتون چیه؟
‫آهان، همون خونه‌ای که رفتیم.
‫- همونی که جلوش یه سگ بود، درسته؟ ‫- آره، اون سیوول‌ـه.
‫کی اول میاد؟
‫- من اول بیام؟ ‫- کی کوتاهی می‌خواد؟
‫- هم بچه‌ها هم دو تا بزرگ‌تر. ‫- هر دو؟
‫چند تا بچه هست؟
‫- جی‌یونگ و را‌یون. ‫- جی‌یونگ و را‌یون.
‫- و ما دوتا. ‫- یعنی چهار نفر.
‫بفرمایید بشینید، راحت باشید.
‫فکر می‌کنی از پسش بربیام؟
‫[ریز می‌خنده]
‫هر دو تا مامان‌ها می‌خواستن ‫همراه بچه‌هاشون مو کوتاه کنن.
‫با خودم گفتم: «دستم خیلی کُنده، ‫می‌تونم از پس هر چهار نفر بربیام؟»
‫وای خدایا.
‫[ساعت فعلی: ۴ عصر]
‫- ببخشید که یهو همگی با هم اومدیم. ‫- زیاد بیرون منتظر موندید؟
‫- نه، یه کم دور زدیم. ‫- زیاد طول نکشید.
‫- سلام. ‫- مرکز اجتماع بودیم.
‫بفرمائید اینجا بشینید.
‫[کوچولوترین فرد وارد می‌شود]
‫بچه چند ماهشه؟
‫یه کم بیشتر از صد روزشه.
‫[یه مشتری نوزاد گوگولی]
‫برید بشینید بچه‌ها. ‫می‌تونید اونجا بازی کنید.
‫کنجکاوم ببینم توش چیه.
‫- خواهر و برادرن؟ ‫- نه، راستش...
‫- ما دوتا با هم دوستیم. ‫- آهان.
‫بچه‌هامون به یه مهدکودک میرن.
‫پس شما مامان کدومشون هستید؟
‫- من مامان جی‌یونگم... ‫- مامان جی‌یونگی.
‫بله، مامان جی‌یونگ و جی‌هو.
‫- جی‌یونگ و جی‌هو. ‫- آره.
‫- ایشون مامان را‌یونه. ‫- بله.
‫[مامان را‌یون]
‫- می‌تونید بشینید. ‫- بشینم؟
‫اینجا بشینید.
‫[مامان را‌یون اول می‌شینه]
‫[آروم باش قلبم]
‫[وای، خدای من]
‫وای خدایا.
‫- مدل خاصی مدنظرتونه؟ ‫- خب، راستش...
‫[باید آروم باشم]
‫- من همیشه موهام کوتاه بوده. ‫- بله.
‫تازه اومدم تو این دهکده.
‫- تازه به اینجا اسباب‌کشی کردیم. ‫- بله.
‫واقعا وقت نکردم
‫- برم آرایشگاه. ‫- برید آرایشگاه.
‫می‌خواستم موهام رو کامل کوتاه کنم.
‫- جدی؟ مطمئنید؟ ‫- آره.
‫من همیشه موهام رو ‫تقریبا تا سرشونه نگه می‌داشتم.
‫فهمیدم.
‫فکر می‌کنی از پسش بربیام؟
‫- فکر کنم خوب از پسش بربیای. ‫- یه لحظه.
‫چتری چی؟ ‫فکر کنم چتری لازم نداشته باشی، نه؟
‫- فقط... ‫- بدون چتری هم خوبه.
‫- همون مدل رو نگه داریم؟ ‫- آره.
‫آره.
‫[حتما خیلی خوب از پسش برمیای]
‫موهام دوباره بلند میشه، ‫پس اصلا نگران نباشید.
‫- باشه، پس تمام تلاشم رو می‌کنم. ‫- باشه.
‫[هرچی شد خوبه، رئیس]
‫[کوتاهی تا سرشونه]
‫[ولی در کل هرچی شد خوبه]
‫- پیش‌بند رو زیاد محکم نبستم؟ ‫- نه، خوبه.
‫[اون مدام قلبش رو به تپش میندازه]
‫ما تا الان فقط مشتری‌های سالمند داشتیم.
‫- بچه‌های به این کوچیکی که با مامانشون بیان... ‫- آها، جدی؟
‫- اولین باره. ‫- واقعا؟
‫امیدوارم بتونم موهاتون رو ‫جوری که دوست دارید کوتاه کنم.
‫فکر کنم حتما ازش خوشم بیاد.
‫باورم نمی‌شه ‫همچین چیزی داره برام اتفاق می‌افته.
‫- قبلا موهاتون رو فر کردید؟ ‫- آره، ولی خیلی وقت پیش بود.
‫فکر کنم بیشتر از یه سال پیش.
‫آخرین باری که رفتم آرایشگاه...
‫- حتما سرتون با بچه خیلی شلوغه. ‫- آره.
‫- سخت میشه وقت آزاد پیدا کرد. ‫- آره واقعا.
‫[یه کم گپ می‌زنه تا وضعیت موهاش رو بفهمه]
‫[وقتشه کوتاه کردن رو شروع کنه]
‫[با احتیاط پیش میره]
‫[داره به قد مو فکر می‌کنه]
‫[اولین قیچی همه‌چی رو تعیین می‌کنه]
‫[بعد از کلی فکر شروع به کار می‌کنه]
‫اون باید رایون باشه.
‫- حالا موهاتون رو کوتاه می‌کنم. ‫- باشه.
‫[تردید داره]
‫رایون الان نفر سومه.
‫[خیلی وقته داره اینور و اونور رو نگاه می‌کنه]
‫[اولین باریه که داره ‫مدل باب می‌زنه و با احتیاط پیش میره]
‫تا اینجا خوبه؟
‫[خیلی سخت‌تر از چیزیه که فکر می‌کرد]
‫[موقع تمرین]
‫وقتی اولین برش برای موی کوتاه رو می‌زنی
‫اگه بخوای همون اول ‫قد دقیق رو دربیاری خیلی سخت‌تره.
‫اول مو رو یه کم ‫بلندتر از اندازه‌ای که می‌خوای بزن
‫بعد کم‌کم کوتاهش کن ‫تا مطمئن شی دو طرف برابرن.
‫- با کوتاه شدنش مشکلی نداری؟ ‫- نه.
‫[باشه، شروع می‌کنیم]
‫[بدون مکث قیچی می‌زنه]
‫این اولین برشه.
‫نگران نباش.
‫[بعدا کوتاه‌ترش می‌کنه]
‫[اصلا نگران نیستم]
‫گیره مو کجاست؟
‫[لب‌هاش هی می‌لرزه]
‫به کوتاه کردن موی زنونه عادت دارید؟
‫- قبلا آموزش دیدم. ‫- بله.
‫ولی از وقتی اومدم به این دهکده ‫دیگه نه، چون سالمندها موی بلند ندارن.
‫[این اولین مدل باب تو این دهکده‌ست]
‫بهش فشار نیاریم.
‫چون یه مدت گذشته ‫حس می‌کنم تحت فشارم.
‫البته خیلی هم نگذشته.
‫[مو که بالاخره دوباره بلند میشه]
‫تمام تلاشم رو می‌کنم. امیدوارم خوشت بیاد.
‫قطعا خوشم میاد.
‫من با دقت کوتاه می‌کنم، برای همین طول می‌کشه.
‫- اگه کمرتون درد گرفت بگید. ‫- باشه.
‫من خوبم.
‫- نگرانم شما خسته بشید. ‫- نه، اصلا.
‫فکر کنم واقعا آدم فوق‌العاده‌ای هستید.
‫چطور شد تصمیم گرفتید این کار رو یاد بگیرید؟
‫شرط می‌بندم خیلی سرتون شلوغه.
‫[برگشت به حالت جدی]
‫[قد مو رو مشخص کرده]
‫[حالا نوبت طراحی جزئیاته]
‫[درحالی‌که مامان داره مو کوتاه می‌کنه]
‫[تو اتاق پذیرش]
‫[خنده و ریسه]
‫[بچه‌ها محو نمایش جادویی شدن]
‫چقدر با بچه‌ها خوبه.
‫رایون معمولا جلوی مردها خیلی خجالتیه.
‫عجیبه.
‫به خاطر اینه که همه‌تون خوش‌تیپید؟
‫آرایشگاه‌تون خیلی قشنگه.
‫- واقعا؟ خیلی خوشگله. ‫- خیلی خوبه.
‫[مامان‌های جوون عاشق دکور مغازه هستن]
‫با این همه رسیدگی به بچه‌ها ‫حتما وقت آزاد خیلی کمی دارید.
‫تقریبا هیچ وقت آزادی نداریم.
‫هر دومون کشاورزی می‌کنیم.
‫اینجا با هم آشنا شدین و دوست شدین؟
‫در مورد آشناییمون یه داستان جالب هست.
‫بچه‌هامون هم‌زمان به دنیا اومدن
‫- توی یه روز، توی یه درمانگاه. ‫- وای.
‫بعد از اینکه اومدیم اینجا فهمیدیم.
‫- تو جئونجو بود. ‫- بعد از اینکه همدیگه رو دیدیم.
‫- جئونجو؟ ‫- اینجا زایشگاه نداره.
‫- هم‌زمان به دنیا اومدن؟ ‫- آره.
‫پس یعنی سرنوشتشون هم یکیه؟
‫- یه جورایی... ‫- تقریبا مثل همه.
‫تقریبا هم‌زمان به دنیا اومدن.
‫- امکان نداره. ‫- اتاق بغلی من بود.
‫بعد از اینکه اومدیم اینجا فهمیدیم
‫شوهرهامون قبل از ما همدیگه رو ‫دیده بودن و از قبل هم صمیمی بودن.
‫ما تو مهدکودک موقع جلسه
‫- معارفه اولیا با هم آشنا شدیم. ‫- همون‌جا همدیگه رو دیدید.
‫آشنا شدیم و شروع کردیم به حرف زدن و...
‫- به یه درمانگاه رفته بودید. ‫- بله.
‫بچه‌هاتون هم تقریبا هم‌زمان به دنیا اومدن.
‫- تو اتاق‌های کنار هم بودیم. ‫- دقیقا اتاق بغلی.
‫ما همیشه تولدشون رو با هم جشن می‌گیریم.
‫انگار داستان یه درامه.
‫تو یه زایشگاه به دنیا اومدن
‫- توی یه روز. ‫- آره.
‫با هم بزرگ میشن و بازی می‌کنن
‫- بعد آخرش با هم ازدواج می‌کنن. ‫- وای، نه.
‫بیا دیگه تا اون حد جلو نریم.
‫[مامان دختره ‫نمی‌خواد داستان تا اونجا پیش بره]
‫[ولی بر خلاف خواسته‌ی مامانش]
‫پاهامون رو به هم می‌زنیم.
‫[خیلی خوب با هم کنار میان]
‫پاهامون رو به هم می‌زنیم
‫در حالی‌که منتظر مامانن دارن خوراکی می‌خورن.
‫- دهن داره. ‫- این یه تمساحه.
‫جی‌یونگ، یه دندونش رو فشار بده.
‫نوبتی بازی می‌کنیم. ‫الان نوبت جی‌یونگه.
‫نه، من می‌ترسم انجامش بدم.
‫- جی‌یونگ، یه دندونش رو فشار بده. ‫- من می‌خوام با این بازی کنم.
‫باشه، بیا بازی کنیم.
‫اگه یکی برداری و ببازی، ‫اون وقت رایون می‌تونه بازی کنه.
‫- اگه رایون ببازه، من بازی می‌کنم. ‫- مانیکور!
‫- درسته؟ ‫- مانیکور!
‫- آره. ‫- مانیکور.
‫رایون، می‌خوای برات مانیکور کنم؟
‫- نه؟ باشه، نمی‌کنیم. ‫- نه.
‫- بذار ببینم. ‫- من از اینا تو خونه‌مون دارم.
‫- داری؟ ‫- آره.
‫[برمی‌گرده به حقه‌ی جادوی همیشگیش]
‫[این رو قبلا دیدم]
‫دیدی چی شد؟
‫- یه ماشینه که نردبون داره. ‫- من می‌خوام با این جِگی بازی کنم.
‫جِگی؟ بلدی چجوری باهاش بازی کنی؟
‫[بعد از نمایش جادوییش، جِگی رو اجرا می‌کنه]
‫پنج بار زدمش!
‫- عمو. ‫- عمو.
‫باید انقدر زیاد بزنی.
‫- عمو دیگه... بله؟ ‫- عمو.
‫بیا یه رنگ سبز دیگه رو امتحان کنیم.
‫بیاید جدول ضرب رو بگیم.
‫اینم خودکار سبز.
‫- این سبزه. ‫- جدول ضرب...
‫برای جدول ضرب ‫باید از همین خودکار سبزه استفاده کنی.
‫ببخشید؟
‫[آیا این آرایشگاه پرستار بچه هم لازم داره؟]
‫رسیدگی به بچه‌ها کار سختیه.
‫مراقبت از بچه‌ها ‫از مانیکور کردن خیلی سخت‌تره.
‫این یکی تموم شد. ‫فقط یه طرف دیگه‌ش مونده.
‫- میشه یه کم بچه رو بغل کنید؟ ‫- حتما.
‫- باید برم دستشویی. ‫- بدینش به من.
‫- تا حالا بچه بغل کردید؟ ‫- آره.
‫- آره، بیا اینجا. ‫- همینه.
‫شما برید.
‫دستشویی کجاست؟
‫اون‌طرف سمت راست.
‫[آخرش سانگ‌یی موند و بچه]
‫[خیلی کوچولوئه]
‫[دست‌های ۲۰ سانتی‌متریش ‫تقریبا کل بدنش رو می‌پوشونه]
‫[آروم و ساکته]
‫[یه بچه تو یه روستای ‫حومه شهر یه موجود خیلی باارزشه]
‫خیلی کارت درسته.
‫[برای خودش هم حس ناآشنا و عجیبیه]
‫- آره، باشه. ‫- اونجا بشین.
‫بریم اونجا بشینیم؟
‫[وقت غذا دادن به جی‌هوـه]
‫[سریع میاد]
‫وقت غذاست. اینم شیشه‌ت.
‫- می‌دونم گرسنه‌ای. ‫- گرسنه‌ای.
‫باشه... حالا چیکار کنم؟ ‫می‌خواید خودتون بگیریش؟
‫[با گریه‌ی بچه هول کرده]
‫- حتما گرسنه بوده. ‫- آره.
‫- این رو این‌جوری بالا نگه دارید. ‫- بگیرمش ولی فشار ندم؟
‫بله، درسته.
‫حالا چیکار کنم؟ ‫از کجا بفهمم دیگه نمی‌خواد بخوره؟
‫وقتی سیر بشه خودش ول می‌کنه.
‫- خودش قطع می‌کنه؟ ‫- بله.
‫- ته شیشه رو بالا نگه دار. ‫- باید رو به بالا باشه؟
‫اولین باره دارم این کار رو می‌کنم.
‫[کلیک]
‫[اگه بابا بشه این شکلی میشه؟]
‫تا وقتی می‌تونید یه کم استراحت کنید.
‫- یه کم از بچه‌داری خلاص شید. ‫- ممنونم.
‫خوشمزه‌ست؟
‫خوبه؟ چی می‌گی؟
‫- می‌خواد ول کنه؟ یا نه؟ ‫- نه.
‫کل این شیشه رو می‌خوره.
‫- همش رو می‌خوره؟ ‫- بله.
‫[بزرگ کردن یه بچه به یه دهکده نیاز داره]
‫[همه به جی‌هو کمک می‌کنن ‫و اتاق پر از انرژی و شادی میشه]
‫- اونا دارن از یه برنامه بچه‌داری فیلم می‌گیرن. ‫- جدی؟
‫[مامان‌ها یه استراحتی می‌کنن]
‫[وقت تنظیم کردن قد موئه]
‫- یکی داره میاد. ‫- بابای بچه‌ست؟
‫[یه مرد داره به آرایشگاه نزدیک میشه]
‫- یکی داره میاد. ‫- بابای بچه‌ست؟
‫- سلام آقا. ‫- سلام. خوش اومدید.
‫- شما پدر یکی از بچه‌ها هستید؟ ‫- سلام.
‫- بله. ‫- اون شوهرمه.
‫- ایشون همسرمه. ‫- فهمیدم.
‫- سلام. ‫- خوش اومدید.
‫[تویی، عزیزم]
‫سلام رایون.
‫[دیدم کارت طول کشید، اومدم دنبالت]
‫[مامان رایون به طرز شگفت‌انگیزی آروم شد]
‫[حالا با واقعیت روبه‌رو شده]
‫یکی داره میاد، ببخشید.
‫- شوهرمه. ‫- شوهرتونه؟ فهمیدم.
‫- خوش اومدید. ‫- سلام.
‫- سلام، خوش اومدید. ‫- خوش اومدید.
‫- ایشون شوهرمه. ‫- خوش اومدید.
‫- بابای جی‌یونگ. ‫- بله.
‫سلام آقا.
‫جی‌یونگ، بابات اومد.
‫شما می‌تونید همون‌جا بشینید.
‫[بابا اومد]
‫[داخل شلوغ‌تر شده]
‫[عمیق فکر می‌کنه]
‫این طرف یه کم بلندتر نیست؟
‫- یه ذره. ‫- شاید فقط یه ذره؟
‫[خودش چک می‌کنه ببینه متعادله یا نه]
‫شاید چون به بیرون برگشته؟
‫[برای اون ظاهر تمیزی که می‌خواد]
‫[لبه‌ها رو با دقت مرتب می‌کنه]
‫[درحالی‌که رئیس پارک کاملا متمرکزه]
‫[این لحظه]
‫[اصلا هم بد نیست]
‫کار موهات تموم شد؟
‫- فقط باید شسته بشه. ‫- باید شسته بشه.
‫[خیلی خوبه]
‫- خیلی کارش خوبه. ‫- خب...
‫باید سشوار هم بکشم.
‫- مامانت خیلی قشنگ شده، رایون. ‫- می‌خوام ببینم.
‫- رفته موهاش رو بشوره. ‫- همینجا صبر کن.
‫مامان داره موهاش رو می‌شوره.
‫- اینجا بازی کن. ‫- داره موهاش رو می‌شوره.
‫- این حوله رو دورِتون می‌ندازم. ‫- باشه.
‫- این رو روی چشم‌تون می‌ذارم. ‫- باشه.
‫[اینجا مثل بهشته]
‫دست‌تون مثل حرفه‌ای‌هاست.
‫- خیلی کارت خوبه. ‫- ممنونم.
‫- همین که راضی باشید خوبه. ‫- حتما خیلی تمرین کردید.
‫[کنجکاوه]
‫می‌تونید دست‌هاتون رو راحت بذارید پایین.
‫- ممنون که صبور بودید. ‫- خسته نباشید.
‫خیلی خوشم اومد.
‫- واقعا؟ ‫- بله.
‫[کسایی که دارن موهای زنم رو سشوار می‌کنن]
‫[پارک بوگوم و کواک دونگ‌یون هستن]
‫حس می‌کنم دارم تلویزیون می‌بینم.
‫منم همین‌طور.
‫[نشستن دور هم تلویزیون تماشا می‌کنن]
‫[سشوار تقریبا تموم شده]
‫خیلی قشنگ شد.
‫- من که کاری نکردم. ‫- کاری نکردید؟
‫- فقط موهاتون رو صاف کردم. ‫- همینش هم خیلی خوبه.
‫نه بابا.
‫- یه کم دیگه... ‫- فکر کنم
‫- آرایشگر بلندپروازی هستید. ‫- آره.
‫- می‌خوام خوب موها رو کوتاه کنم. ‫- شما بلندپروازید.
‫می‌ترسم نوک موها نامرتب باشه ‫یا قد دو طرف برابر نباشه.
‫اگه بری پیش یه آرایشگر دیگه چی؟
‫من تا سه سال دیگه آرایشگاه نمیرم.
‫این که نمی‌شه.
‫[می‌خنده]
‫[دیگه حرفی برای گفتن نداره]
‫- به نظر خوشحال میاد؟ ‫- اصلا نمی‌دونستم
‫زنم می‌تونه اینجوری لبخند بزنه.
‫خیلی وقته ندیده بودم اینجوری لبخند بزنه.
‫[یه لبخند درخشان]
‫خیلی وقته.
‫- مامان امشب خوابش نمی‌بره. ‫- چرا؟
‫چون عمو بوگوم موهاش رو کوتاه کرده.
‫چون یه عموی خوش‌تیپ موهاش رو کوتاه کرده.
‫[یه عموی خوش‌تیپ داره ‫به یه عموی خوش‌تیپ دیگه کمک می‌کنه]
‫[پیش‌بند رو محکم می‌کنه]
‫[موهای ریز رو با سشوار فوت می‌کنه]
‫ممنونم.
‫[سشوار رو می‌ذاره سر جاش]
‫[این عموی خوش‌تیپ دستیار خیلی خوبیه]
‫موهاتون رو جوری حالت میدم که بهتون بیاد.
‫- هنوز شروع نکردید؟ ‫- فقط موهاتون رو صاف کردم.
‫خیلی طولش میدم، نه؟
‫فکر کنم همینجوریش هم خوب به نظر میام.
‫ما اینجا کارها رو با حوصله انجام می‌دیم.
‫خیلی خوشم میاد.
‫[اینجوری بهتر هم هست]
‫می‌خوام خیلی طولش بدید
‫هرچی بیشتر بهتر.
‫دوست داره بیشتر طول بکشه.
‫- کی گفته؟ ‫- خودش گفت.
‫این دیگه چه حرفیه.
‫قیافه‌م خوش‌تیپ‌تر شده؟
‫- نه. ‫- ای بابا.
‫به نظر من بابا زشته.
‫جدی؟ این رو نباید بگی.
‫می‌دونی چرا؟
‫چون خودت دقیقا شبیه بابایی.
‫[جیغ میزنه]
‫این کار رو نکن. باشه، بسه دیگه.
‫- نکن. ‫- اون شبیه باباشه.
‫- رایون شبیه مامانه. ‫- جدی؟
‫تو شبیه مامانی. آخ!
‫[رئیس پارک عاشق حجم دادنه به موئه]
‫خیلی داری بهش حجم میدی.
‫عالیه.
‫وای.
‫- خوشت اومد؟ ‫- آره.
‫- می‌تونید بزنید پشت گوش‌تون. ‫- آره.
‫[مامان رایون عاشق مدل موی جدیدشه]
‫ممنون که صبور بودید.
‫- ممنونم. ‫- خوشگل‌تر شدید.
‫همه‌مون تازه‌کاریم ‫هم تو آرایشگری هم تو مانیکور.
‫ولی اصلا این‌طور به نظر نمیاد.
‫خیلی قشنگه.
‫- خیلی خوب کوتاه کرد. ‫- خیلی بهتون میاد.
‫خیلی بهتر از چیزی شد که فکر می‌کردم.
‫- دویست درصد راضیم. ‫- ممنون.
‫موهات یه کم بعد می‌خوابه.
‫راستش سمت راستش یه ذره بلندتره.
‫فقط کافیه گردن‌تون رو کج نگه دارید.
‫گردن‌تون رو کج نگه دارید.
‫- این کمک می‌کنه. ‫- آره.
‫- نکنه دیسک گردنم جابه‌جا شه. ‫- مراقب باشید.
‫ولی واقعا کارتون خیلی خوب بود.
‫داره باز میشه.
‫[رضایت کامل مشتری]
‫- خیلی خوشگل‌تر شدی. ‫- واقعا؟ قشنگ نشده؟
‫- خوبه؟ یه کم کجه. ‫- خیلی قشنگه.
‫- نه اصلا. ‫- نه واقعا.
‫می‌تونید توی خونه ‫یه کم براشون مرتبش کنید.
‫نه نه، دست بهش نزنه.
‫[یه کم دلخور شد]
‫حالا موهای بچه‌ها رو کوتاه می‌کنم.
‫[ساعت الان: ۵:۴۰ عصرـه ‫خیلی از وقت تعطیلی گذشته]
‫کی اول میاد؟
‫جی‌یونگ؟
‫- من! ‫- من!
‫- من. ‫- پس سنگ کاغذ قیچی کنید.
‫- سنگ کاغذ قیچی. ‫- سنگ کاغذ قیچی.
‫- خب. ‫- جی‌یونگ اول میاد.
‫- بیا اینجا. رایون. ‫- یه کم صبر کن.
‫یه کم صبر کن، رایون.
‫[غر میزنه]
‫رایون می‌خواستی اول بری؟
‫- نه. ‫- چی؟
‫- نه. ‫- صبر کن رایون، زودی تمومش می‌کنم.
‫یه کم صبر کن، جی‌یونگ.
‫[در همین حین، جی‌یونگِ برنده]
‫[تقلا می‌کنه]
‫[میره روی صندلی]
‫باید روی این بشینی، جی‌یونگ.
‫[اولین تجربه آرایشگاه برای جی‌یونگ پنج‌ساله]
‫[خیلی هیجان‌انگیزه]
‫رایون، خیلی باحاله.
‫خیلی بامزه‌ست.
‫[قهر کرده]
‫قلقلکت میاد؟
‫یه کم صبر کن.
‫[جی‌یونگ تکرار می‌کنه]
‫- یه کم صبر کن. ‫- یه کم صبر کن.
‫یه کم صبر کن.
‫[دارن تکرار می‌کنن ‫که مشتری کوچولو حوصله‌ش سر نره]
‫[مهارت خوبی برای سرگرم کردنش داره]
‫یه کم دیگه صبر کن.
‫[به نظر باحاله]
‫صبر کن.
‫یه کم صبر کن.
‫[آروم شروع می‌کنه که نترسه]
‫[کوتاهی مو متناسب با دنیای کودکانه]
‫سرت... ‫می‌تونی یه جای دیگه رو نگاه کنی؟
‫چشم‌هات.
‫سرت باید این‌جوری باشه.
‫آفرین.
‫الان باید بی‌حرکت بمونی.
‫حوصله‌ت سر نرفته، نه؟
‫- نه. ‫- خوب می‌بینی؟
‫- آره. ‫- آره.
‫خیلی خوب داری انجامش میدی.
‫[جنب‌وجوش می‌کنه که حوصله‌ش سر نره]
‫عالیه.
‫[خیلی باحاله]
‫هنوز که کاری نکردم.
‫[می‌خنده]
‫هنوز که کاری نکردم.
‫[می‌خنده]
‫هنوز که کاری نکردم.
‫[از چیزی که فکر می‌کردم باحال‌تره]
‫- میشه اونجا بشینم؟ ‫- چی؟
‫میخوای روی صندلی بشینی؟
‫[منم میخوام امتحان کنم]
‫رایون تو دوم شدی.
‫[ناراضیه]
‫- رایون تو دوم شدی. ‫- باشه جی‌یونگ.
‫- بعدا... ‫- رایون تو دوم شدی.
‫- نه.
‫جی‌یونگ، جلو رو نگاه کن.
‫- خیلی قشنگه. ‫- نه خیلی.
‫باید جلو رو نگاه کنی.
‫اگه یه چیزی نشونش بدیم بهتر نمیشه؟
‫مثلا با گوشی؟
‫ممنون.
‫[بابا به دادش می‌رسه]
‫اتوبوس کوچولوی تایوئه.
‫- این تایو نیست. ‫- نیست؟
‫پاو پاتروله؟
‫[با دقت خیره شده به ویدیو]
‫[الان بهترین فرصته]
‫[مو زدن خیلی روان پیش میره]
‫[خیلی راحت‌تره]
‫وقت رفتنه. تموم شد.
‫- موهات رو توی خونه درست می‌کنم. ‫- نوبت رایونه.
‫- جی‌یونگ... ‫- جی‌یونگ.
‫- اونم میره خونه. ‫- مامان.
‫همه‌مون داریم میریم خونه رایون. ‫گریه نکن.
‫ای وای.
‫رایون، نمیشه که کارهات رو با گریه پیش ببری.
‫[انفجار اشک و گریه]
‫- رایون داره گریه می‌کنه. چیکار کنیم؟ ‫- گریه می‌کنه؟
‫دلم سوخت که نتونستم موهاش رو کوتاه کنم.
‫[از ساعت کاری گذشته]
‫[و یه بساط گریه‌ی غیرمنتظره راه افتاده]
‫وای، نمی‌دونم.
‫[حالا چه اتفاقی برای ‫رئیس پارک که به نظر آشفته میاد، می‌افته؟]
‫وای، چقدر برف اومده.
‫انگار پودر غلات‌ـه.
‫باید برف رو پارو کنیم.
‫حیاط خودمون رو باید خودمون تمیز کنیم.
‫[یه استراحت به لطف برف]
‫[آرایشگاه]
‫[این آرامش تا کی دوام میاره؟]
‫پایین شهر چیزهای ‫زیادی برای خوردن و تفریح هست؟
‫دلم می‌خواد یه سر برم بیرون.
‫همه موافقید زودتر ببندیم؟
‫آره موافقم، ولی...
‫می‌خوام موهام رو رنگ کنم.
‫- برای رنگ مو اومدید؟ ‫- آره.
‫دستمال توالت، لیوان کاغذی، ‫جوانه لوبیا و یه قالب توفو.
‫یه کم گوشت آب‌پز شده هم بگیر.
‫- برای قدم زدن اومدی بیرون؟ ‫- همه‌تون خوش‌تیپید.
‫کاری کنید خوشگل بشیم.
‫خوب دراومد.
‫دمت گرم.
‫اینجا خیلی خوش می‌گذره. ‫می‌تونیم فردا دوباره بیایم؟
‫[آرایشگاه حسابی شلوغ شده]
‫باید از اول شروع کنم.
‫وای نه، چه اشتباه مسخره‌ای.
‫[اومدن تا آرایشگر دهکده رو از خرابکاری نجات بدن]
‫ای وای.
‫[اولین کارگرهای پاره‌وقت‌هاشون رسیدن]
‫[کارگرهای یک‌روزه از سریال ‫«وقتی زندگی بهت نارنگی میده»]
‫[پارک هه‌جون و چوی ده‌هون]
‫شما اینجا چیکار می‌کنید؟
‫شنیدیم یه آرایشگاه باز کردید.
‫[دارن با بچه‌ها تو آرایشگاه مستقر میشن]
‫[آرایشگاه دهکده]
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫[آرایشگر دهکده]