‫[آرایشگاه دهکده]
‫جی‌یونگ، می‌تونی اینجا بشینی. ‫می‌تونی یه ذره پات رو بلند کنی؟
‫[زمان فعلی: ۶:۱۰ عصر]
‫می‌تونی کامل بری عقب بشینی؟
‫آره.
‫خب پس بیا تکیه بدیم.
‫عمراً.
‫- می‌خوای همین‌طوری بشینی؟ ‫- آره.
‫اولین آرایشگر جی‌یونگ
‫خیلی خاصه.
‫واقعاً؟ من اولین نفرم؟
‫- اولین آرایشگر عمرش؟ ‫- من قبلاً موهاشو درست می‌کردم.
‫- گفتی موهاشو کوتاه کردی. ‫- آره کردم.
‫[اولین تجربه آرایشگاه رفتنش تو ۵ سالگی]
‫قلقلکت میاد؟
‫سرده!
‫خیلی سرده!
‫(حرف‌های نامفهوم)
‫الان خوبه؟
‫آره.
‫[رئیس پارک به مشتری کوچولو می‌رسه]
‫تو پسر خوبی هستی.
‫همین‌جا صبر کن.
‫یه کوچولو صبر کن.
‫[ماشین اصلاح رو می‌بینه]
‫[اون چیه؟]
‫الان دیگه شروع می‌کنم به کوتاه کردن.
‫جلو رو نگاه کن.
‫(صدای ویز ویز)
‫[از صدایی که تا حالا نشنیده خودشو سفت می‌کنه]
‫یه کوچولو صبر کن.
‫[فقط یه ذره]
‫باید بی‌حرکت بشینی.
‫[در حال کوتاه کردن]
‫آفرین.
‫داری خیلی خوب همکاری می‌کنی.
‫[ساکت می‌شینه]
‫کارت خیلی درسته.
‫حوصله‌سربر نیست، نه؟
‫- نه. ‫- خوب می‌تونی ببینی؟
‫آره.
‫[مدام حواسش به جی‌یونگ هست]
‫آره!
‫چقدرم قشنگ جوابمو میدی!
‫میشه یه بار دیگه پایین رو نگاه کنی؟
‫- قلقلکت میاد؟ ‫- آره.
‫[بازم یه تکون ریز می‌خوره]
‫قلقلکت میاد؟
‫- آره. ‫- تو این وضعیت…
‫اگه یه چیزی بهش نشون بدم کمک می‌کنه؟
‫[اتوبوس کوچولو تایو هست.]
‫[بیا این کارتون رو ببین]
‫- تایو نیست. ‫- نیست؟
‫[غرق تماشا]
‫[فوری جواب میده]
‫[الان وقتشه]
‫[تند تند کوتاه می‌کنه]
‫[نزدیک میشه]
‫[سرش رو نگه می‌داره تا کار راحت‌تر پیش بره]
‫سخته.
‫کوتاه کردن موی بچه‌ها سخته.
‫لازمه صورتش رو بیاره بالا؟
‫- زیادی سرش پایینه، نه؟ ‫- آره.
‫سرت رو نچرخون.
‫دوباره کارتون رو ببین.
‫بیا اینو ببین.
‫[خمیازه]
‫خوابت میاد؟
‫اینو نگاه کن.
‫[نیشش باز میشه]
‫دیگه کارِت داره تموم میشه.
‫تموم شد.
‫[وول می‌خوره]
‫- می‌ترسم. ‫- تکون نخور.
‫[می‌تونی سرت رو بیاری بالا؟]
‫[از جاش تکون نمی‌خوره]
‫[گوشی رو برمی‌داره]
‫چشماش ناخودآگاه گوشی رو دنبال می‌کنه
‫[از ترفند خودش حیرت‌زده میشه]
‫وقتی سرش از جاش تکون نمی‌خوره
‫سرت رو یکم بیار بالا.
‫[گوشی رو می‌بره بالا]
‫آره، همینه. سرت رو بیار بالا.
‫[مدل موهاش بد نشد]
‫سریع موهاشو می‌تکونه
‫- لطفاً چک کنین. ‫- مطمئن نیستم خوب شده باشه.
‫تقریباً شبیه مجسمه شده.
‫خیلی تو این کار وارده.
‫آره، همین‌طوره. شگفت‌انگیزه.
‫- حتماً سخته. ‫- باید باشه.
‫[مرحله بعدی شست‌وشوئه
‫یه خدمات سیار ویژه برای بچه‌ها]
‫می‌تونی تو آوردن بالش کمکم کنی؟
‫[تحویل فوری]
‫[درست روی صندلی]
‫- بذار موهاتو سشوار بکشم. ‫- باشه.
‫[شروع می‌کنه به سشوار کشیدن
‫موهای مامان جی‌یونگ]
‫[خسته و کوفته]
‫حوله‌ها کجان؟
‫[با عجله]
‫[از روی تعجب پاهاش رو تکون میده]
‫- جالب نیست؟ ‫- آره.
‫[سانگ‌یی شروع می‌کنه به شستن موهاش]
‫وای، کمرم.
‫[اول، دمای آب رو چک می‌کنه]
‫چشماتو ببند.
‫[اخم می‌کنه]
‫- آب چطوره؟ گرمه؟ ‫- آره.
‫- سرد نیست؟ ‫- نه.
‫اینجا تو آرایشگاه ‫بهت خوش گذشت؟
‫- خوش گذشت. ‫- بهترین قسمتش چی بود؟
‫بازی کردن با اسباب‌بازی‌ها حال داد
‫- آره؟ ‫- و کوتاه کردن موهام هم خوش گذشت.
‫از اینکه موهاتو کوتاه کنی ‫و با اسباب‌بازی‌ها بازی کنی خوشت اومد؟
‫آره.
‫نون ماهی‌شکل خوشمزه بود؟
‫نه.
‫چی؟
‫نه.
‫نون ماهی‌شکل خوب نبود؟
‫نه.
‫نون…
‫نون ماهی‌شکل بدمزه بود؟
‫آره.
‫انگار خوب نبوده.
‫سعی می‌کنیم دفعه بعد ‫نون رو خوشمزه درست کنیم.
‫باشه.
‫ولی با اسباب‌بازی‌ها بهم خوش گذشت.
‫[شستن موها تموم شد]
‫جی‌یونگ، موهاتو ببین.
‫جی‌یونگ.
‫[برش می‌گردونه سر جاش]
‫[تنظیم باد سشوار ‫برای کوچولو]
‫[با اون دست‌های ۲۰ سانتی‌متری گنده‌ش موها رو خشک می‌کنه]
‫[زود باش عمو]
‫دارم تمومش می‌کنم.
‫[این سخته]
‫بیا کار رو جمع کنیم.
‫جی‌یونگ.
‫اونو ببین، جی‌یونگ.
‫[سانگ‌یی می‌خواد عکس بگیره،
‫ولی چشماش هنوز به گوشیه]
‫جی‌یونگ، جلو رو نگاه کن.
‫می‌تونی تو آینه نگاه کنی؟ ‫یک، دو، سه.
‫زبونشو میاره بیرون
‫بگو «سیب». یک، دو، سه.
‫[چقدر بانمک]
‫[شیطون]
‫[تو اولین مراجعه‌ش به آرایشگاه ‫بهش خوش گذشت و هیجان‌زده شد]
‫منم می‌خوام یه چیزی ببینم.
‫منم می‌خوام ببینمش.
‫چی؟ چی رو ببینی؟ گوشی رو؟
‫می‌ذارم یه چیزی ببینی.
‫ولی امروز دیگه داره دیر میشه.
‫پس بیا یه وقت دیگه برگردیم.
‫اینجا یه چیزی نشونت میدم.
‫[لب‌وپلوچه آویزون]
‫[رایون دفعه بعد ‫موهاشو درست می‌کنه]
‫اشکالی نداره.
‫[وقت رفتن به خونه‌ست]
‫من چی؟
‫من برات نون ماهی‌شکل درست کردم.
‫- خوب نبود. ‫- چی؟
‫[عمو دونگ‌یون داره گریه می‌کنه]
‫ولی اون یکی نون خوشمزه بود.
‫- نون ماهی‌شکل بد نبود. ‫- واقعاً؟
‫چرا ناراحتی؟
‫[رایون زد زیر گریه ‫چون نتونست موهاشو درست کنه]
‫طوری نیست رایون.
‫واسه اینه که نتونستم موهاتو درست کنم؟
‫بشین، رایون.
‫- الان موهاتو درست می‌کنی. ‫- بشین، رایون.
‫تو هم موهاتو درست می‌کنی.
‫- نوبت توئه. ‫- رایون.
‫[ساعات کاری با موهای رایون تمدید میشه]
‫فکر می‌کنی این چیه؟
‫اینو ببین.
‫فرفریه.
‫اشکالی نداره.
‫اگه تو گریه بخندی، ‫رو باسنت شاخ درمیاد.
‫[سعی می‌کنه نخنده]
‫[عموها حالشو بهتر کردن]
‫دیگه نمی‌تونی بخندی، رایون.
‫- باید خودتو نگه داری. ‫- نباید بخندی.
‫دیگه تموم شد.
‫[کار موهای هر ۴ نفر تموم شد]
‫- موهات الان خیلی فرفری شده. ‫- وای.
‫- ممنون. ‫- ممنون که اومدین.
‫ممنون. ‫باید برای شام برین خونه.
‫- خسته نباشین. ‫- ممنون.
‫ممنون.
‫- خیلی ممنون. ‫- با احتیاط برین خونه.
‫ببخشید که اینقدر طول کشید.
‫- این حرفو نزن. ‫- آره، خیلی طول کشید.
‫خدانگهدار.
‫خداحافظ.
‫ممنون که اومدین.
‫[آخرین مشتری‌ها رفتن]
‫[خداحافظ]
‫[پایان روز دوم
‫زمان فعلی: ۷:۳۰ عصر]
‫وای، کمرم.
‫[رد پای مشتری‌هاشون]
‫شروع می‌کنه به تمیزکاری
‫من انجامش میدم، سانگ‌یی.
‫من اینا رو می‌ندازم اینجا.
‫امروز روز سختی بود.
‫کمرم دیگه داره می‌شکنه.
‫من پاهامه.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫[یه روز دیگه از یادگیری دردسرهای
‫یه کاسب خرده‌پا]
‫[رئیس پارک هم بدون استراحت]
‫[وسایل آرایشگری رو تمیز می‌کنه]
‫[ممکنه خسته باشه،
‫ولی همه‌چیز رو برق می‌ندازه]
‫[تمیز کردن همه‌چیز ‫برای مشتری‌های فردا]
‫- همه‌تون رو دوست دارم. خسته نباشین. ‫- خسته نباشین!
‫- من چراغ‌ها رو خاموش می‌کنم. ‫- لطفاً این کار رو بکن.
‫[این سه نفر خیلی بعد از ساعت تعطیلی ‫مغازه رو ترک می‌کنن]
‫خسته نباشین.
‫- خسته نباشین. ‫- خسته نباشین.
‫- تو باید آشپزی می‌کردی و این‌ور و اون‌ور می‌دویدی. ‫- هوا زیاد سرد نیست.
‫احتمالاً تو بیشتر از همه
‫تحرک داشتی.
‫وقتی کارمون رو شروع می‌کنیم، ‫حداقل به یه ساعت زمان نیاز داریم.
‫آره، ما واسه انجام کارمون ‫زیاد جابه‌جا نمی‌شیم.
‫[تو فکر فرو رفتن]
‫[بالاخره رسیدیم خونه]
‫رسیدیم خونه.
‫[از فرط خستگی خودشون رو می‌ندازن]
‫[درست جلوی در خونه ولو می‌شن]
‫بیاین یه استراحت کوتاه بکنیم.
‫[له و لورده]
‫[این سه نفر یه دقیقه آرامش پیدا می‌کنن]
‫[فقط بعد از اینکه کارشون تموم میشه]
‫می‌دونین
‫درست کردن مو یا ناخن مردم
‫و آشپزی کردن، همه‌شون خیلی سخته.
‫دیگه اصلاً نمی‌دونم کی‌ام.
‫منم همین‌طور.
‫می‌خواستم موها رو فر کنم،
‫ولی اون خیلی سخت‌تر می‌شد.
‫منم همین فکرو می‌کردم.
‫یعنی اونا چهار ساعت موندن.
‫صبر کن، من که کار زیادی نکردم. ‫چرا اینقدر طول کشید؟
‫مو کوتاه کردنات
‫- صبر کن. ‫- مو کوتاه کردنات.
‫ولی من تمام تلاشمو کردم
‫روز سختی بود، ‫ولی باز هم با هم بهشون خوش گذشت
‫[شبِ روز دوم به پایان می‌رسه]
‫[خورشید صبحگاهی آروم طلوع می‌کنه]
‫[چراغ‌های دهکده هنوز خاموشه]
‫سلام.
‫[چراغ‌های آرایشگاه ساعت ۷:۳۰ صبح روشن میشه]
‫[چرا دونگ‌یون اینجا تنهاست؟]
‫[مواد مختلفی رو میاره بیرون]
‫[این وقت صبح می‌خواد چی درست کنه؟]
‫[داره صبحونه درست می‌کنه؟]
‫بریم.
‫ساعت ۷:۵۰ صبحه.
‫[اعضای بزرگ‌تر که خسته‌ن ‫اونا هم دارن میرن سر کار]
‫یکم سرده.
‫[روز سوم
‫هر سه نفر اومدن سر کار]
‫- هی. ‫- اومدی.
‫جاده لغزنده نبود؟
‫- یه کم. ‫- اون
‫کیک تولده؟
‫آره.
‫کیک تولد؟
‫آره.
‫عالیه.
‫امیدوارم از جشنی که می‌گیریم خوششون بیاد.
‫[سرآشپز کواک داشت ‫یه کیک تولد آماده می‌کرد]
‫[داره از توفو استفاده می‌کنه؟]
‫[پنیر خامه‌ای.]
‫[داره توفو و پنیر خامه‌ای رو با هم قاطی می‌کنه؟]
‫[یاد گرفته کیک توفو درست کنه
‫که هضمش راحت‌تره]
‫[با اضافه کردن خامه تازه نرم‌ترش می‌کنه]
‫[واسه تولد کی داره اینقدر زحمت می‌کشه؟]
‫[غرق در کار]
‫[بیسکویت هم هست؟]
‫[سیروپ ماچا]
‫[داره چه کیکی درست می‌کنه؟]
‫[همه‌چیز رو با هم مخلوط می‌کنه]
‫[خرد کردن به تیکه‌های کوچیک‌تر]
‫[تا خوردنش راحت‌تر بشه]
‫[یه لایه بیسکویت]
‫[یه لایه کرم توفو]
‫[لایه‌های زیادی می‌چینه
‫تا کیک نرم بشه]
‫[و یه طعم‌دهنده دیگه]
‫[کلی لوبیای قرمز ‫واسه کسی که تولدشه]
‫[و یکم دونه کاج تا سالم‌تر بشه]
‫[به نظر میاد داره کلی زحمت می‌کشه ‫تا سالم درستش کنه]
‫- سانگ‌یی. ‫- بله؟
‫- به کمکت نیاز دارم. ‫- می‌خوای چیکار کنم؟
‫این سفیدی‌ها رو همین‌طوری بذارم بمونه
‫یا روشون رو بپوشونم؟
‫[پودر ماچا رو فقط وسطش پاشیده]
‫- بپوشونش. ‫- بیا همین کار رو بکنیم.
‫فکر می‌کردم اینطوری قشنگه.
‫[مردد]
‫[اضافه کردن پودر بیشتر ‫همون‌طور که اون دو نفر پیشنهاد دادن]
‫قبل از اینکه همه‌جاش رو بپوشونی
‫خیلی قشنگ‌تر بود.
‫[چشمک]
‫از نظر فنی
‫داشتم بهش فکر می‌کردم ‫که جواب داد.
‫- بوگوم، تو بودی. ‫- پوشوندنش بهتره.
‫- اول موهاتو خشک کن. ‫- وقتی پوشیده بشه خیلی قشنگ‌تره.
‫[نگاه زیرچشمی]
‫- قبلش قشنگ‌تر بود. ‫- نه، اونطوری بهتره.
‫[سخت مشغول تزیین کردن]
‫اصلاً تو از تیرامیسوی ماچا چی می‌دونی؟
‫آهنگشو بلدم.
‫- یک، دو… ‫- دختره و پسره حرف می‌زنن
‫- یه دختری هست، خب، می‌دونی ‫- یه دختری هست، خب، می‌دونی
‫[لیمو تمرکز کرده که تزیینش رو تموم کنه]
‫[این کیک کیه؟]
‫معرکه‌ست.
‫- بوگوم. ‫- بله؟
‫اینو امتحان کن.
‫معرکه‌ست. امتحانش کن.
‫می‌دونی که من ‫تو دسر خیلی سخت‌گیرم، نه؟
‫- آره، واسه همین یه جورایی می‌ترسم. ‫- این خودِ جنسه.
‫بذار امتحانش کنم.
‫[بوگوم که عاشق دسر هست ‫راجع‌به این کیک چی می‌گه؟]
‫[مزمزه می‌کنه]
‫بگو خوشمزه‌ست.
‫بگو خوشمزه‌ست، ‫مگه اینکه بخوای کچل بشی.
‫- خوبه. ‫- بذار اینو سرو کنم.
‫همون‌طور که گفتی ‫باید تا تهش برم پایین.
‫باید همه‌ش رو با قاشق برداری.
‫یه واکنش اغراق‌آمیز نشون بده.
‫[حواسم بهت هست]
‫اغراق کن.
‫تصور کن داری واسه یه تبلیغ فیلم میگیری.
‫- شروع کن به بازی کردن. ‫- شروع کن به بازی کردن!
‫[بازیگرا این‌طوری با هم وقت می‌گذرونن]
‫شروع کن به بازی کردن!
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫تیرامیسوی توفو و ماچا.
‫[تار شده تا پودر ماچا ‫رو صورت بازیگر معلوم نشه]
‫- خیلی رو اعصابی. ‫- خوشمزه‌ست.
‫[صاحب تولد هم ازش خوشش میاد؟]
‫بیاین یه لحظه مغازه رو ببندیم، ‫جشن بگیریم و بعد برگردیم.
‫[آماده رفتن به بیرون با کیک]
‫[سانگ‌یی یه یادداشت می‌نویسه]
‫بریم؟
‫«یه لحظه رفتیم بیرون.»
‫[گومدونگی یه جشن تولد ‫غافلگیرانه تدارک دیده]
‫- «رفتیم جشن تولد.» ‫- «رفتیم جشن تولد.»
‫این خیلی بانمکه.
‫[کیک برای خانم را اوک‌جا هست]
‫پسرم و دخترم امروز غروب
‫برای تولدم میان دیدنم.
‫می‌خوام خوشگل بشم.
‫- فقط قشنگش کنین. ‫- می‌خواین رنگش کنین؟
‫قشنگش کن.
‫دونگ‌یون، کیک رو عالی درست کردی.
‫محشره.
‫[در راهِ خونه خانم را اوک‌جا با کیک]
‫بپیچ راست.
‫خنده‌دار میشه اگه خونه نباشه.
‫[سانگ‌یی از قبل راه رو بلده]
‫«رفت سئول.»
‫«اصلاً امروز چرا اومدی؟»
‫همون اول کاری بخونیم؟
‫- «تولدت مبارک»؟ ‫- بخونیم؟
‫- اینجا بپیچ چپ. ‫- فیلم بگیریم؟
‫باید بگیریم.
‫فکر کنم خونه‌ست.
‫[به لطف سانگ‌یی سریع رسیدن]
‫یه ثانیه.
‫[می‌دوه بالا]
‫خانم را!
‫وقتی از بیرون صداش می‌زنم درست نمی‌شنوه
‫پس اول باید این در رو باز کنم.
‫- خانم را! ‫- بله؟
‫دارین چیکار می‌کنین؟
‫دارم تلویزیون می‌بینم.
‫تلویزیون؟ میشه یه دقیقه بیاین بیرون؟
‫باشه.
‫بچه‌ها، آماده باشین
‫- الان میام بیرون. ‫- باشه، وقتشه.
‫[یه جشن تولد غافلگیرانه برای خانم را]
‫دارم میام.
‫[آروم راه رفتن]
‫- بیاین بیرون. ‫- باشه.
‫ما…
‫- امروز تولدتونه، نه؟ ‫- چی؟
‫مگه تولدتون نیست؟
‫- چرا. ‫- امروزه، درسته؟
‫- یک، دو، سه، چهار. ‫- یک، دو، سه، چهار.
‫- تولدت مبارک ‫- تولدت مبارک
‫- تولدت مبارک، خانم را عزیز ‫- تولدت مبارک، خانم را عزیز
‫- تولدت مبارک ‫- تولدت مبارک
‫صبحونه رو تنها خوردم.
‫- آرزو کنین. ‫- آرزو کنین.
‫- آرزو؟ ‫- چشماتونو ببندین و آرزو کنین.
‫چه آرزویی بکنم؟
‫تنها آرزوم اینه که بچه‌هام سالم باشن.
‫- روی کیک آرزو کنین. ‫- و شمع رو فوت کنین.
‫باشه
‫ممکنه هر روزی بمیرم.
‫- الان دیگه بالای ۹۰ سالمه. ‫- این حرفو نزنین.
‫- لطفاً تا ۲۰۰ سالگی عمر کنین. ‫- تمومش کن.
‫- الان تو بهترین سن برای مردنم. ‫- نه بابا.
‫وقتی اولین بار اومدین مغازه‌مون
‫این آرایشگر ما شنید که تولدتونه
‫- واسه همین تصمیم گرفتیم اینو آماده کنیم. ‫- وای خدای من.
‫لازم نبود این کار رو بکنین.
‫خیلی ممنون.
‫کیک ماچاست.
‫- مثل چای سبز. کیک چای سبز. ‫- و توفو.
‫من ساعت ۱۰:۳۰ صبح میرم ‫که حمام کنم.
‫کجا؟ حمام کنین؟
‫آره، ماشین ساعت ۱۰ ‫یا ۱۰:۳۰ میاد دنبالم.
‫- ساعت ۱۰:۳۰ صبح میرین؟ ‫- زمان‌بندی عالی بود.
‫- باید حمام کنم. ‫- خب پس.
‫تولدتون مبارک، سلامت باشین.
‫- باید اینو با بقیه قسمت کنین. ‫- باشه.
‫- نظرتون راجع‌به یه عکس چیه؟ ‫- بیاین عکس بگیریم.
‫یک، دو، سه.
‫به ما یه لبخند نشون بدین، خانم را. ‫علامت پیروزی!
‫نمی‌تونه انجامش بده. وای، انجامش داد.
‫علامت پیروزیِ خانم را
‫ممنون بابت این کیک و گل‌ها.
‫[تولد ۹۱ سالگی مبارک]
‫چرا تو آرایشگاه نمی‌شینین؟ ‫من ماشین رو میارم.
‫- باشه. ‫- بله.
‫[سانگ‌یی می‌رسوندش]
‫[در همین حین، ‫رئیس پارک به مغازه برمی‌گرده]
‫[و وسایل آرایشگریش رو آماده می‌کنه]
‫[دستگاه استریل]
‫[تنظیم ابزارها ‫تا استفاده ازشون راحت‌تر بشه]
‫[تمیز نگه داشتن همه‌چیز ‫مهم نیست چقدر خسته‌ست]
‫[رئیس پارک از همین صبح سرش شلوغه]
‫[سانگ‌یی سریع پیداش میشه]
‫خانم را!
‫[بلند میشه]
‫بریم.
‫[وقت رفتن به حمام عمومیه]
‫من زود برمی‌گردم، بوگوم.
‫- باشه. با احتیاط رانندگی کن. ‫- باشه.
‫- باید بشینین جلو. ‫- باشه.
‫- می‌تونین منو بگیرین. ‫- سوار شدم.
‫- خب، کمربندتون رو ببندین. ‫- باشه.
‫- باید ببندینش. ‫- بله، باشه.
‫- خیلی خب. بریم. ‫- باشه.
‫[به سمت حمام عمومی]
‫گرسنه‌تونه؟
‫- حالتون خوبه؟ ‫- راستش زیاد خوردم.
‫از این‌وره.
‫اینجا باید بپیچم راست؟
‫من راه رو بلد نیستم. ‫شما باید بهم بگین.
‫آره، می‌تونی همین‌طوری به این سمت بری.
‫[راه رو خوب بلده]
‫- بپیچم راست؟ ‫- آره.
‫[برو سمت راست]
‫- حق با شماست. تونل اونجاست. ‫- تونل.
‫اسمش تونل سوریجائه.
‫بپیچ این طرف.
‫- به سمت راست؟ ‫- این‌ور.
‫باید یه مدتی رانندگی کنی.
‫نقشه داره میگه بپیچم چپ.
‫اینجا بپیچ راست.
‫- می‌تونم از این‌ور برم؟ ‫- آره، سریع‌تره.
‫- و حالا؟ ‫- می‌تونی از این‌ور بری.
‫یه پل می‌بینی.
‫- خودشه. راه همینه. ‫- که این‌طور.
‫باید همین باشه.
‫[پل راه میانبر به حمام عمومیه]
‫اینجا بپیچ.
‫- همینه. ‫- آره، اینجاست.
‫مسیر راحتی بود.
‫راحت رسیدیم
‫چون من راه رو بهت گفتم.
‫- همینه؟ ‫- می‌تونی منو همین‌جا پیاده کنی.
‫کمربند.
‫- چطوری باید اینو باز کنم؟ ‫- بازش کردم.
‫- همه وسایلتون رو برداشتین؟ ‫- آره.
‫- من که همه‌چی رو برداشتم. ‫- باید برین.
‫- تولدتون مبارک. ‫- ممنون.
‫بهتون خوش بگذره.
‫ممنون
‫خداحافظ.
‫[در همون زمان، تو آرایشگاه]
‫[آرایشگاه دهکده.]
‫[مردی وارد میشه ‫در حالی که داره زیر لب غرغر می‌کنه]
‫- سلام آقا. خوش اومدین. ‫- سلام.
‫- می‌تونم موهامو درست کنم؟ ‫- اومدین موهاتونو درست کنین؟ البته.
‫اومدین موهاتونو درست کنین، آقا؟
‫سلام، اجازه بدین کت‌تونو بگیرم.
‫به عنوان اولین مشتری،
‫سریع می‌شینه
‫هر جا دوست دارین بشینین.
‫چیکار کنم؟ ‫فکر کنم موهای سفیدمو رنگ کنم.
‫می‌خواین موهاتونو ‫رنگ و کوتاه کنین؟
‫آره.
‫می‌خواد موهاشو رنگ کنه
‫و همین‌طور کوتاهشون کنه.
‫معمولاً موهاتونو کوتاه نگه می‌دارین؟
‫- مثل مدل فلت‌تاپ. به زبون ساده، ‫- که این‌طور.
‫مثل یه افسر ارتش.
‫- متوجهم. ‫- یه چیزی تو همون مایه‌ها.
‫[بهترین مدل رئیس پارک، ‫مدل موی ارتشی]
‫تمام تلاشمو می‌کنم.
‫[نتیجه کار هم به اندازه
‫اعتمادبه‌نفسش خوب میشه؟]
‫تمام تلاشمو می‌کنم.
‫[زیرچشمی نگاه می‌کنه]
‫نباید زیاد حرف بزنم
‫که مطمئن بشم ‫موهام خوب درمیاد، نه؟
‫نه، اگه سوالی دارین ‫می‌تونین باهام حرف بزنین.
‫این‌طوریه؟
‫بله، واسه کوتاهی تمام تلاشمو می‌کنم.
‫[این روستایی به‌طور ‫خاصی مضطرب به نظر میاد]
‫[کوتاه کردن رو شروع می‌کنه]
‫[اول موهای پرپشت پشت سر رو کوتاه می‌کنه]
‫منتظر این لحظه بودم.
‫- بودین؟ ‫- آره.
‫واقعاً؟ ممنون که منتظر موندین.
‫من اون سریال نارنگی رو دیدم.
‫سریال نارنگی؟
‫- وقتی زندگی بهت نارنگی میده. ‫- بله.
‫همسرم طرفدار پر و پاقرص شماست، ‫بوگوم.
‫من هنوز دارم یاد می‌گیرم.
‫چیزی میل دارین براتون بیارم بنوشین؟
‫آب خوبه.
‫آب؟
‫- آب سرد؟ ‫- آره.
‫چشم آقا.
‫[درحال فکر کردن]
‫همه‌ش اسم اون جوون رو
‫یادم میره.
‫ببخشید؟
‫- اسمش همه‌ش یادم میره. ‫- دونگ‌یون.
‫- اسم من دونگ‌یونه، آقا. ‫- دونگ‌یون.
‫همه‌ش یاد این می‌افتم.
‫مجسمه طلایی بودا.
‫مجسمه طلایی بودا؟
‫- شما تو ملکه اشک‌ها بازی کردین. ‫- حق با شماست.
‫همسرتون تو اون سریال
‫- با مجسمه اومد حومه شهر. ‫- آره، درسته!
‫آره، حق با شماست.
‫- منم از اون سریال لذت بردم. ‫- ممنون.
‫- واسه یه مرد، یه جورایی تو خط سریالم. ‫- که این‌طور.
‫خوب غذا می‌خورین؟
‫بله، ما غذا می‌پزیم ‫و وعده‌هامون رو خوب می‌خوریم.
‫- قبل از اینکه بیام اینجا، ‫- بله.
‫کارهای مختلفی رو امتحان کردم،
‫ولی از همه بیشتر یه رستوران داشتم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫چه جور غذایی می‌فروختین؟
‫غذای چینی.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫غذای چینی درست می‌کردم
‫تا خرج زندگی‌مو در بیارم ‫و بچه‌هامو بزرگ کنم.
‫که این‌طور.
‫- وای، برام سؤاله که چطوریه. ‫- منظورت چیه؟
‫برام سؤاله که دست‌پختتون چطوریه.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫این روزا هم هنوز آشپزی می‌کنین؟
‫آره، بعضی وقتا واسه خودم و همسرم ‫درست می‌کنم.
‫بعضی وقتا بیرون غذا می‌خوریم،
‫ولی تو خونه هم آشپزی می‌کنم.
‫دلم می‌خواد یه کمشو امتحان کنم.
‫پس خودتون غذاهاتونو درست می‌کنین؟
‫آره، خودمون درست می‌کنیم.
‫[می‌فهمم]
‫[با تمرکز]
‫[مرتب کردن تقریباً تموم شده،
‫و داره ریزه‌کاری‌های آخر رو انجام میده]
‫حتی با اینکه نگاهتون نمی‌کنم،
‫بازم می‌تونم حس کنم ‫که چقدر لمس‌تون ظریفه.
‫ممنونم.
‫اگه سمتی هست که می‌خواین
‫بیشتر کوتاه بشه، بهم بگین.
‫حتی اگه خوب هم درنیاد،
‫امیدوارم موهام بلند نشه ‫و همین‌طوری بمونه.
‫تو موهامو درست کردی، بوگوم
‫ممنون از لطف‌تون.
‫- عاشقش شدم. ‫- خوشحالم که اینو می‌شنوم.
‫[دلم نمی‌خواد حتی یه میلی‌متر هم رشد کنه]
‫[یانگ گوان‌شیک و هونگ سوچول ‫از سریال‌های مورد علاقه‌ش]
‫این واسه من یه هدیه عالیه.
‫هدیه؟ فکر نکنم.
‫- منظورم اینه که خیلی خوبه. ‫- این کاریه که ما انجام میدیم.
‫[رنگ مو رو آماده می‌کنه]
‫[یه چیزی راجع‌به این مشتری مشکوک به نظر می‌رسه]
‫[این چیه؟]
‫اوه، درسته. اون رو نیاز داره.
‫رئیس پارک پیش‌بند رنگ مو رو یادش رفت
‫خیلی حواسپرت شدم.
‫[رئیس پارک، یه لحظه بیا]
‫رئیس پارک.
‫- نباید بگی، «اوه، درسته.» ‫- اوه، درسته.
‫- بازم این کار رو کردم؟ ‫- دیگه نگو «اوه، درسته.»
‫- می‌تونی… ‫- در عوض باید سرم داد بزنی
‫و بگی، «چرا این کار رو نکردی؟»
‫اون‌موقع مشتری‌ها شاید متوجه نشن.
‫در عوض باید سرم داد بزنی
‫و بگی، «چرا این کار رو نکردی؟»
‫اون‌موقع مشتری‌ها شاید متوجه نشن.
‫همه کارها رو خیلی دقیق انجام دادی.
‫به نظر میاد بوگوم ‫از اون آدمای دقیق باشه.
‫- حق با شماست. ‫- هیچ نقطه‌ضعفی توش پیدا نمی‌کنی.
‫آقا، می‌تونین اینجا بشینین ‫یا روی مبل.
‫- کجا برم؟ ‫- می‌تونین بیاین این‌ور.
‫برام یه کم عجیبه ‫که تو آینه به خودم نگاه کنم.
‫می‌فهمم.
‫- واسه همین چشماتونو بستین. ‫- آره.
‫ما هم وقتی به خودمون زل می‌زنیم ‫معذب می‌شیم
‫- تو آرایشگاه. ‫- آره، معذبه.
‫- منم همین‌طورم. ‫- حس عجیبی داره.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫همه‌ش به خودم زل می‌زنم
‫و با خودم میگم آیا کوتاهی داره خوب پیش میره یا نه.
‫واقعاً؟ منم باید به نگاه کردن
‫به شما ادامه می‌دادم.
‫کی دوباره فرصت می‌شد ‫که شما رو ببینم؟
‫می‌تونیم دوباره همو ببینیم.
‫ما یه مدتی این دور و بر هستیم.
‫[همین الان تو چشمام حک‌تون می‌کنم]
‫[بذار بقیه رو هم ببینم]
‫[لی سانگ‌یی.]
‫- اسم منو می‌دونین. ‫- ایشون همه رو می‌شناسه.
‫- چطور می‌تونم نشناسم؟ ‫- ممنون.
‫من عاشق سریالم،
‫و کلی سریال می‌بینم.
‫آقا، با این کلاه رنگ که پشت سرتون بسته شده،
‫ انگار موهاتون بلنده.
‫واقعاً؟ ممنون.
‫[یهو یه استایل جدید پیدا می‌کنه]
‫ولی باحاله.
‫وقتی جوون‌تر بودین
‫خیلی طرفدار داشتین، نه؟
‫نداشتم!
‫صبر کنین، همین الان، اون…
‫- نفس‌ش… ‫- آره، اون نفس‌کشیدن مشکوک بود.
‫البته خیلی باحالین.
‫- مردم فقط همین‌طوری یه چیزی میگن. ‫- طرز حرف زدن‌تونه.
‫احتمالاً دل ‫خانم‌های زیادی رو بردین.
‫شما هیچ‌وقت نمیگین که طرفدار داشتین،
‫پس منم این کار رو نمی‌کنم.
‫دل خیلی‌ها رو بردم.
‫- شوخی می‌کنم. ‫- واقعیت همینه.
‫قبل از شروع کارتون طرفدار داشتین؟
‫- تو دوران مدرسه. ‫- تو دوران مدرسه؟
‫برای روز پپرو و ولنتاین ‫چندتایی کادو می‌گرفتم.
‫- راستشو بگو. منظورت از چندتا چیه؟ ‫- چندتا یعنی چقدر؟
‫یادت میاد یه سری چوب‌شور بود ‫که به شکل قلب درشون می‌آوردن؟
‫- جعبه‌هاشون رو با چسب به هم می‌چسبوندن. ‫- آره، با همون جعبه‌ها؟
‫- جعبه‌ها، درسته؟ ‫- آره.
‫من از اون قلب‌های بزرگ می‌گرفتم.
‫- این که کم نیست. ‫- خیلی زیاده.
‫دخترها از مدرسه‌های دیگه ‫می‌اومدن که منو ببینن
‫- و دم در منتظر می‌موندن. ‫- جدی؟
‫تقریباً همه اسم منو می‌دونستن.
‫هر لحظه داری بدتر می‌شی.
‫بیش از حد فروتن نیست؟ ‫موافق نیستی؟
‫این‌طوری فکر می‌کنی؟
‫اون موقع، تو گفتی…
‫- وایسا. ‫- زیادی فروتنه.
‫تو فقط یه بچه دبیرستانی بودی. ‫منظورت چیه که همه می‌شناختنت؟
‫- همه اسمم رو می‌دونستن. ‫- من که نمی‌شناختمت.
‫منظورم تو محله خودمون بود.
‫یه قدم برو فراتر. ‫ببینیم تا کجا می‌تونی پیش بری.
‫- یه سلبریتی محلی بودی؟ ‫- آره، بودم.
‫همه منو به اسم می‌شناختن.
‫[به این بابا گوش کن]
‫بعضی وقتا با اتوبوس می‌رفتم مدرسه.
‫دخترها هم دنبالم می‌اومدن تو.
‫خب اتوبوس‌ها واسه اینن ‫که با بقیه مردم سوارشون بشی.
‫می‌خواستی تنهایی سوار اتوبوس بشی؟
‫حتماً از قصد سوار می‌شدن.
‫- راست می‌گه. ‫- از قصد.
‫همه بچه‌های اون منطقه ‫تقریباً باید تو یه زمان مدرسه می‌بودن.
‫هی، بچه‌ها اومدن.
‫- هی، بچه‌ها اومدن. ‫- سلام.
‫[سون‌هی و داین دارن با دوچرخه رد می‌شن]
‫[متوجه دخترا میشه]
‫اوه، نگاه کن.
‫نگاه کن، یکی داره با دوچرخه میاد.
‫[چه خبره؟]
‫نگاه کن، یکی داره با دوچرخه میاد.
‫می‌تونم بهشون برسم.
‫نمی‌تونیم دنده‌ها رو عوض کنیم.
‫تا وقتی که بتونیم بریم سربالایی ‫مشکلی نیست.
‫[]
‫زانوهای من وضعشون خرابه.
‫شنیدم یه آرایشگاه خوب ‫این دور و بر هست.
‫آره، ظاهراً که این‌طوریه.
‫احتمالاً خیلی وقته ‫که آرایشگاه نرفتی.
‫آرایشگاه؟ خیلی وقت میشه.
‫یه جورایی استرس دارم.
‫[اینا کین؟]
‫این چیه؟
‫وای خدای من. چی؟
‫پارکش کن.
‫- دنده عقب پارکش کن. ‫- پارکبان دارن؟
‫بزن رو ترمز.
‫- هی، وایسا. ‫- بچه‌ها!
‫- بزن رو ترمز. ‫- بچه‌ها!
‫- هی. ‫- هی!
‫[پارک هه‌جون و چوی ده‌هون ‫از سریال وقتی زندگی بهت نارنگی میده]
‫چی باعث شده بیاین اینجا؟
‫- سلام. ‫- سلام به شما.
‫- هی.
‫- شما ماشین‌ها رو پارک می‌کنین؟ ‫- پارکبان؟
‫- ما پارکبان نداریم. ‫- نمی‌تونین؟
‫- اجازه بدین من براتون انجامش بدم. ‫- وای خدای من.
‫[چرا این بازیگرای پیشکسوت اینجان؟]
‫بله، باشه.
‫سلام.
‫[با احترام]
‫میشه اونجا پارکش کنین؟
‫حتماً.
‫چی باعث شده بیاین اینجا؟
‫سلام.
‫بیاین بریم داخل.
‫شنیدیم یه آرایشگاه باز کردین.
‫[دوان‌دوان بیرون میان]
‫[پارک کردن وسیله نقلیه کارآموزها]
‫[کارآموزها خیلی دردسر دارن]
‫اون حتماً الکیه.
‫- قشنگ به نظر می‌رسه. ‫- وای.
‫- سلام. ‫- من یه مشتری‌ام.
‫رنگ مو؟
‫بله، اومدن موهاشونو رنگ کنن.
‫رنگ مو؟
‫بله، اومدن موهاشونو رنگ کنن.
‫بذار ببینم.
‫«چطور جرأت می‌کنی؟»
‫[سریع چوی ده‌هون ‫و دیالوگش رو می‌شناسه]
‫- «چطور جرأت می‌کنی؟» ‫- سلام.
‫- بازیگرِ «چطور جرأت می‌کنی؟». ‫- دستام یخه.
‫و جفت‌تون هم تو یه سریال بودین.
‫- اون گوان‌شیکه. ‫- گوان‌شیک.
‫- جفت‌شون گوان‌شیک بودن. ‫- بله.
‫یانگ گوان‌شیکِ مسن‌تر، پارک هه‌جون
‫از دیدنتون خوشحالم.
‫چه سعادتی نصیبم شده.
‫باورم نمیشه این واقعی باشه
‫لطفاً کت‌هاتونو بدین به من. ‫بذارین براتون آویزونشون کنم.
‫همینه؟
‫این واقعیه؟
‫شما واقعاً مدرک دارین؟
‫- لایسنس دارین؟ ‫- بله.
‫سانگ‌یی هم به عنوان ‫ناخن‌کار مدرک گرفته.
‫حتی جواز کسب‌وکارشونو ثبت هم کردن.
‫- واقعاً مدرک گرفتین؟ ‫- گرفتم.
‫- می‌تونیم ناخن‌هامونو درست کنیم، نه؟ ‫- می‌خواین؟
‫- شاید بعد از یه کم میخ‌کوبی. ‫- پس می‌خوای ناخن‌هاتو درست کنی؟
‫منظورش اینه که باید یه کم میخ‌کوبی کنه.
‫میخ‌کوبی؟ باشه.
‫پس امروز انجامش نمیده.
‫چطوری اومدین اینجا؟
‫با ماشین.
‫آخه خیلی راه طولانی‌ایه.
‫شنیدم این یه آرایشگاه خوبه.
‫شوکه شده بودم.
‫خیلی غافلگیر شدم.
‫واقعاً؟
‫ببخشید بچه‌ها.
‫مشتری تو اولویته.
‫- البته. ‫- اشکالی نداره.
‫ما مشتری نیستیم.
‫ما به عنوان کارآموز اینجاییم.
‫این آخرین باریه که ‫به عنوان مهمون باهامون برخورد میشه.
‫فقط واسه نیم ساعت ‫با ما مثل مهمون رفتار کنین.
‫بعدش بهتون پیش‌بند میدیم.
‫- بذارین ۳۰ دقیقه مهمون باشیم. ‫- یه چیزی بنوشین.
‫آره، یه کم بخورین.
‫چی میل دارین؟
‫[یه نوشیدنی خوش‌آمدگویی فقط برای مشتری‌ها]
‫اونو بده به من. بذار ببینم.
‫- یه چیز گرم. ‫- مشکلی نداره؟
‫برای نوشیدنی‌های میوه‌ای، ‫دونگ‌یون خودش از چند ماه پیش
‫عصاره‌ها رو ‫آماده کرده بود.
‫باید آشپز خوبی باشی.
‫- نه زیاد. ‫- لوبیای قرمز داره؟
‫آره، لوبیای قرمز داره.
‫- چای عناب. ‫- چای عناب.
‫منم همینو می‌خورم.
‫- دو فنجون چای عناب. ‫- چای عناب.
‫حتماً می‌خواسته با ‫نوشیدنی‌های میوه‌ایش پز بده
‫ولی ما تصمیم گرفتیم چای عناب بخوریم.
‫- من چای رو درست می‌کنم. ‫- باشه.
‫حتماً اینجا کارهای زیادی واسه انجام دادن دارین.
‫آره، بیشتر از اونی که انتظار داشتیم ‫مشتری میاد.
‫چطوری ازشون بخوام ‫که نون ماهی‌شکل درست کنن؟
‫چرا که نه؟ می‌تونی.
‫- ما باتجربه‌تریم. ‫- ولی اون بزرگ‌تره.
‫- و یه بازیگر پیشکسوته. ‫- من…
‫[نقشه می‌کشن]
‫وقتی دارم پیش‌بند رو تنش می‌کنم ‫اینو بهش میگم.
‫«دیگه باهاتون مثل یه مشتری ‫رفتار نمی‌کنیم.»
‫«شما الان یه کارآموزین.»
‫من باهاش حرف می‌زنم.
‫- این کار رو می‌کنی؟ ‫- بهش میگم نون‌ها رو درست کنه.
‫من با هه‌جون حرف می‌زنم.
‫- کاری هست که بتونم کمک کنم؟ ‫- اصلاً.
‫- می‌تونین یه میان‌وعده بخورین. ‫- آره.
‫[خیلی مؤدبانه]
‫- میان‌وعده دوست دارین؟ ‫- آره.
‫- بهش یه کم میان‌وعده بدین. ‫- میان‌وعده؟
‫[با یه کلمه پیشکسوت دست‌به‌کار می‌شن]
‫مشتری‌ها معمولاً از چه ساعتی ‫شروع می‌کنن به اومدن؟
‫معمولاً حدود ۱۰ صبح شلوغ‌ترین زمان بود.
‫- اون دستگاه نون ماهی‌شکله؟ ‫- آره.
‫شما نون ماهی‌شکل هم درست می‌کنین؟
‫دونگ‌یون درست می‌کنه.
‫- کاملاً معلومه… ‫- می‌خواین
‫- من درستشون کنم؟ ‫- درستشون کنین؟
‫دیروز حتی بعضی‌ها اومدن
‫- که نون ماهی‌شکل بگیرن. ‫- جدی؟
‫- فقط واسه گرفتن اون نون‌ها. ‫- فقط واسه نون‌ها.
‫پس، من درستشون می‌کنم.
‫زود براتون یه پیش‌بند میارم.
‫خوبه.
‫- تمام تلاشمو می‌کنم. ‫- من بهتون کمک می‌کنم.
‫[پارک هه‌جون در حال انجام وظیفه نون ماهی‌شکل]
‫باید به یکی‌شون شستن مو رو یاد بدم؟
‫یکی‌تون می‌تونه موهاشونو بشوره
‫و کارای شست‌وشو رو بکنه.
‫من عاشق شستن مو هستم.
‫قبلاً این کار رو کردین؟
‫نه، واسه دخترم انجامش دادم.
‫شامپو؟
‫سشوار کشیدن موهای بلند رو هم دوست دارم.
‫- می‌خواین بهتون یاد بدم؟ ‫- آره.
‫من دستیار خوبیم.
‫[چوی ده‌هون در حال انجام وظیفه دستیار آرایشگر]
‫خیلی خب، بیاید بریم سر کار!
‫بریم سر کار.
‫فکر کنم هنوز آماده نیست.
‫تازه دستگاه رو روشن کردم.
‫[خوش‌آمدید]
‫همیشه دلم می‌خواست درست کردن ‫نون ماهی‌شکل رو امتحان کنم.
‫[یه قیچی گیر میاره]
‫[باید داوطلب می‌شدم ‫که دستیار آرایشگر بشم؟]
‫خب، دستامو می‌کنم تو اینا.
‫آره، حداقل بیاید یه طوری به نظر برسیم ‫که انگار داریم کار می‌کنیم.
‫[کارآموزها برای کار آماده‌ن]
‫اگه مشتری نباشه
‫احتمالاً می‌شینم و زل می‌زنم به افق.
‫[پرسه زدن]
‫[انگار که داره تو محله قدم می‌زنه]
‫[دست‌ها تو جیب]
‫[نگاه]
‫می‌دونی، اگه مشتری‌ها بگن
‫حوصله‌شون سر رفته، اون دوچرخه رو داریم.
‫مگه نه؟ می‌تونیم یه دور ‫تو محله بچرخونیم‌شون
‫و از هر کدوم ۱۰۰۰ وون بگیریم.
‫- اون می‌خواد… ‫- می‌تونیم تو شهر بچرخونیم‌شون
‫- در ازای ۵۰۰ یا ۱۰۰۰ وون. ‫- تا وقتی که منتظرن.
‫- اگه حوصله‌شون سر رفت. ‫- می‌تونه یه خدمات رایگان باشه.
‫- می‌تونی این کار رو بکنی. ‫- یه دور رایگان بهشون میدیم.
‫من بزرگ‌ترها رو می‌چرخونم و میگم، ‫«اوضاع چطوره؟»
‫[ریلکس‌ترین کارآموز دنیا]
‫[ولی یه لحظه بعد]
‫- باشه، یه لحظه بهم وقت بده. ‫- چه خبر شده؟
‫[یه جمعیت عظیم از مشتری‌ها]
‫فهمیدم.
‫- باید عجله کنی. ‫- الان میام.
‫اگه خیلی داغه بهم بگو.
‫[دستیار آرایشگر هم به دردسر می‌افته]
‫من دیگه میرم خونه.
‫من استعفا میدم.
‫- پس… ‫- واسه شستن موی رنگ‌شده، آیا باید
‫از یه محصول خاص استفاده کنیم؟
‫آره، شامپو و پک مو هست.
‫- من می‌تونم براتون انجامش بدم. ‫- تا وقتی که منتظره
‫- می‌تونی بهش یاد بدی. ‫- شامپو؟
‫چطوری باید بهش یاد بدم؟
‫فقط خوب بهم یاد بده، همین.
‫اول…
‫این باید همون محصولی ‫باشه که استفاده می‌کنیم.
‫درسته.
‫قسمت سختش اینه
‫که قد هر کسی متفاوته.
‫- وقتی می‌شینن… ‫- نمی‌تونه لیز بخوره؟
‫اول سرشون رو نگه می‌داری.
‫اول.
‫- خیلی مضطرب به نظر میای. ‫- اگه…
‫انگار رفته بودی دندون‌پزشکی.
‫- ما اینجا حوله داریم. ‫- باشه.
‫راست میگی، اگه قدشون کوتاه‌تر باشه،
‫شاید بهش نرسه.
‫- درسته. ‫- اون‌وقت چیکار می‌کنی؟
‫ازشون می‌خوای یه کم بیان بالاتر.
‫- درسته؟ ‫- راهنمایی‌شون می‌کنی.
‫از این کش مو استفاده کن.
‫ایده خوبیه.
‫پس چشم‌ها رو هم می‌پوشونن.
‫[مردی وارد اتاق شست‌وشوی مو میشه]
‫می‌خوای روی سر من تمرین کنی؟
‫می‌خواین موهاتونو درست کنین؟
‫نه، گفتم شاید بخوای تمرین کنی.
‫- دارم می‌ذارم تمرین کنی. ‫- صبر کن.
‫- نه، من راحتم. ‫- هستی؟
‫- فکر کنم از پسش برمیای. ‫- چه رویی.
‫دمای آب رو روی مچ دستت چک می‌کنی.
‫نذار آب بخوره به پیشونی.
‫[کلاس آموزش شست‌وشوی مو تموم شد]
‫- باشه، فهمیدم. ‫- این‌طوری.
‫امتحانش می‌کنم.
‫- مطمئنی؟ ‫- معلومه.
‫[بلافاصله مرور چیزهایی که یاد گرفته]
‫[دمای آب رو از قبل تنظیم می‌کنه]
‫[حوله رو هم آماده می‌کنه]
‫[حتی آماده‌سازی‌هاش هم دقیقه]
‫همین الان داری کار می‌کنی؟
‫- داری کار می‌کنی. ‫- آره.
‫- برام شستن و سشوار کشیدن سرگرم‌کننده‌ست. ‫- واقعاً؟
‫فکر کنم عالی انجامش بدی.
‫اوه، درسته.
‫[مؤدب]
‫خدای من.
‫[انتظار با نظم و انضباط]
‫بوگوم، کی اینا رو یاد گرفتی؟
‫واقعاً خیلی سخت‌کوشی.
‫- کاری نیست که نتونه بکنه. ‫- دقیقاً.
‫نه تنها رئیس پارک…
‫خوب آواز می‌خونه، بلکه پیانو هم خوب می‌زنه…
‫داری هندونه می‌ذاری زیر بغلش ‫که زودتر ترفیع بگیری.
‫ولی جدی میگم.
‫حالا می‌تونین آب بکشین.
‫از این‌ور، آقا.
‫[فعال کردن صدای خدمات مشتریان]
‫[اولین وظیفه ده‌هون ‫به عنوان دستیار]
‫من از اینجا شما رو نگه می‌دارم.
‫[آیا می‌تونه مثل همون‌طوری ‫که یاد گرفته درست انجامش بده؟]
‫لطفاً بشینین.
‫من از اینجا شما رو نگه می‌دارم.
‫[سرش بدون هیچ مشکلی ‫روی لگن قرار می‌گیره]
‫اشکالی نداره یه کم ‫بیاین پایین‌تر؟
‫بفرمایید و دراز بکشید.
‫اگه راحتین من ادامه میدم.
‫اگه همینجا باشه ادامه بدم؟
‫بله.
‫من قبلاً دمای آب رو تنظیم کردم.
‫پشت سرتون داره بهش می‌خوره؟
‫- یه لحظه. ‫- بهش می‌خوره؟
‫مهم اینه که راحت باشین.
‫چیزی اذیت‌تون نمی‌کنه؟
‫نه، خوبم.
‫ما خیلی اینجا جمع نشدیم؟
‫صبر کن.
‫- اشکالی نداره این کار رو بکنم؟ ‫- نه، مشکلی نیست.
‫- این… ‫- هر جور که می‌خواین.
‫این‌طوری.
‫یه کم فضا برای نفس کشیدن باز می‌کنم.
‫احساس خفگی بهتون دست نمیده، نه؟
‫[بد نیست]
‫چون روز اولمه،
‫شاید خیلی سریع نباشم.
‫امروز برنامه‌ای دارین؟
‫نه، راحت باش.
‫- هر چقدر وقت لازم داری بگیر. ‫- چشم، آقا.
‫پس، اول شامپو می‌زنم، بعد سشوار ‫می‌کشم، و دوباره شامپو می‌زنم.
‫[رئیس پارک راضیه]
‫[مشتری همه‌ش داره لبخند می‌زنه]
‫[داره جاهایی که دسترسی بهشون سخته رو با دقت می‌شوره]
‫اگه آب خیلی داغه یا ‫خیلی سرد لطفاً بهم بگین.
‫خیلی کارش خوبه.
‫هر آبی که اومد رو می‌تونی استفاده کنی
‫چه سرد باشه چه گرم.
‫واقعاً کارش خوبه.
‫بهش اعتماد می‌کنم ‫و می‌ذارم خودش کار رو دست بگیره.
‫حس‌تون چطوره؟
‫- شما خیلی مهربونین، این یه مشکله. ‫- ممنون، آقا.
‫[آب میره تو گوشش]
‫شما شنا می‌کنین؟
‫من مثل یه بطری نوشیدنی غرق میشم.
‫شما باید منو نجات بدین.
‫من آروم‌تر می‌شورم.
‫موهامو کوتاه می‌کنین؟
‫وای.
‫[دست‌پاچه]
‫- ای وای. ‫- سلام.
‫[یه مشتری دیگه از راه می‌رسه ‫بدون حتی یه لحظه وقت واسه نفس کشیدن]
‫- یه لحظه بشینین. ‫- لطفاً اینجا بشینین.
‫شما هنوز غذا نخوردین.
‫- درسته. ‫- داشتیم آشپزی می‌کردیم.
‫- اول بخورین. ‫- شما غذا خوردین؟
‫من تو مرکز اجتماع غذا خوردم.
‫- می‌خواین موهاتونو رنگ کنین؟ ‫- نه، فقط یه کوتاهی.
‫- کوتاهی؟ ‫- بله.
‫[یه کوتاهی ساده]
‫راهنمایی‌تون می‌کنم به صندلی‌تون.
‫بله، می‌تونین برین اونجا. ‫من تمیز می‌کنم.
‫- آب رفت تو پشت‌تون؟ ‫- خوبم.
‫[چک کردن با دقت تا لحظه آخر]
‫- ممنون که اومدین. ‫- ممنون.
‫[اولین وظیفه‌ش به عنوان دستیار تموم شد]
‫[با دقت تمیزکاری می‌کنه]
‫صبر کن، موهاتو رنگ کردی؟
‫- آره، کردم. چطوره؟ ‫- خوب به نظر میاد.
‫- نه؟ ‫- آره.
‫خیلی خوش‌تیپ شدی.
‫بهتر شدم؟
‫آره، چون رنگش کردی.
‫خانم.
‫بوگوم واقعاً هم خوش‌تیپه و هم خوشگل، ‫مگه نه؟
‫[دقیقاً]
‫ممنون که اینو میگین.
‫نه، جدی میگم. من هیچ‌وقت شوخی نمی‌کنم.
‫تو همه‌چیز تمام هستی. ‫هم خوشگلی و هم خوش‌تیپ.
‫به عنوان یه هم‌جنس‌ت، چیزای زیادی هست ‫که دلم می‌خواد ازت بدزدم.
‫[ای کاش می‌تونستم حتی واسه یه بار ‫با اون قیافه زندگی کنم]
‫حتی صدای ماشین اصلاح هم قشنگه.
‫[داری زیاده‌روی می‌کنی]
‫[یه مشتری دیگه رو می‌بینه که منتظره]
‫خانم، امروز واسه چی اومدین اینجا؟
‫- واسه اینکه موهامو کوتاه کنم. ‫- یه کوتاهی مو؟
‫بله، واسه کوتاهی.
‫واسه کوتاهی.
‫- آرایشگاهی هست که معمولاً برین؟ ‫- میرم.
‫عصبانی نمی‌شن ‫که رفتین یه جای دیگه؟
‫فقط یه کوتاهی موئه. ‫می‌تونم اونجا موهامو فر کنم.
‫- ولی حتماً اونجا مشتری ثابتین. ‫- اشکالی نداره.
‫همه تو دهکده می‌دونن ‫که یه آرایشگاه جدید باز شده؟
‫همه تو مرکز اجتماع می‌دونن.
‫که این‌طور.
‫همه‌شون میگن که شما کارتون خوبه ‫و مردم رو خوشگل می‌کنین.
‫- که کارمون خوبه؟ ‫- که اون کارش تو کوتاهی خوبه.
‫و خوب رنگ می‌کنه.
‫[رئیس پارک احساس افتخار می‌کنه]
‫[ده‌هون شیطنت می‌کنه]
‫- میشه پاهاتونو بلند کنین، خانم؟ ‫- حتماً.
‫[بلند کردن]
‫[خندیدن]
‫ولی شما مشتری هستین. ‫تموم شد، خانم.
‫صبر کن.
‫با دقت تمیز نکردی.
‫[کارآموز سطح بالا بدون اینکه بهش بگن کار می‌کنه]
‫الان سشوار می‌کشم. می‌خواین از محصولی ‫استفاده کنیم که ظاهرش رو مرتب کنه؟
‫[وقت حالت دادن به موهاست]
‫[در انتظار]
‫موهاتونو به این سمت فرق باز می‌کنین
‫یا اون سمت؟
‫موهای من لخته، واسه همین حتی اگه
‫فرق باز کنم هم زود از بین میره.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫فکر کنم از این طرف فرق باز می‌کنین.
‫[شروع استایل افسر نظامی‌ای که
‫درخواست کرده بود]
‫[برس می‌کشه]
‫[میره]
‫[با یه فرق تمیز یه ظاهر باوقار بهش میده]
‫[اجازه نمیده حتی یه تار مو هم ول بمونه]
‫الان خیلی بهتر به نظر می‌رسه.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫می‌خواین یه عکس بگیریم، آقا؟
‫این یه استایل جدید واسه منه.
‫مثل یه افسر ارتش.
‫- می‌فهمم. ‫- یه چیزی تو همون مایه‌ها.
‫تمام تلاشمو می‌کنم.
‫[به یه افسر در سطح ژنرال ‫ترفیع پیدا می‌کنه]
‫مرتب به نظر می‌رسین.
‫- خیلی خوب دراومد. ‫- واقعاً؟
‫- عالی به نظر میاین. ‫- وقتی تموم بشه خوشگل می‌شین.
‫همه میگن که خوب به نظر میاین.
‫آرایشگاه دهکده.
‫دوستش دارین، آقا؟
‫- آره. ‫- فقط محض اطمینان…
‫به‌خاطر رنگ…
‫[چک کردن با دقت تا لحظه آخر]
‫- واسه مراقبت‌های بعدش برمی‌گردم. ‫- حتماً این کار رو بکنین.
‫[بهت گفتم که نگران نباش]
‫خانم، یه کوتاهی موی خوب داشته باشین.
‫- حتماً. زودتر برو. ‫- باشه.
‫- مراقب باشین، آقا. ‫- بذارین باهاتون دست بدم.
‫- ممنون که موهامو شستین. ‫- خواهش می‌کنم.
‫مراقب خودتون باشین.
‫[یه مشتری خیلی راضی میره بیرون]
‫[حتی چند تا از محصولات آرایشگاه رو هم جایزه گرفت]
‫[مستقیم میره سراغ مشتری بعدی]
‫حالتون خوبه، خانم؟
‫[کارآموز منتظر می‌مونه]
‫[مثل یه حرفه‌ای فضا رو می‌خونه]
‫- دستاتونو اینجا پاک کنین. ‫- ممنون.
‫خیلی ممنون.
‫[حرکات رئیس رو با دقت نگاه می‌کنه]
‫شما حجم موی زیادی دارین.
‫[بی‌سروصدا تماشا می‌کنه]
‫- موهای زیادی دارین. ‫- دارم.
‫[یه دستیار عالی]
‫نگهش دارین و دست‌هاتونو بذارین روش.
‫[حمایت از رئیس]
‫[تمیز کردن]
‫[جواب دادن به تماس‌ها]
‫- می‌تونی جواب تلفن رو بدی؟ ‫- چی بود؟
‫- آرایشگاه دهکده؟ ‫- آرایشگاه دهکده.
‫سلام، آرایشگاه دهکده بفرمایید.
‫می‌پرسین که ما بوفه ترمینالیم؟
‫اینجا
‫یه آرایشگاهه.
‫[بعضی وقتا، ناجور میشه]
‫هه‌جون، کی می‌خوای…
‫نون‌ها؟ ولی اگه از قبل درستشون کنی…
‫آخه سرد میشن؟
‫- بعداً شروع می‌کنیم. ‫- منظورم اینه که…
‫- بذار فقط یه بار بهت نشون بدم. ‫- باشه.
‫من میرم یاد بگیرم.
‫- باید حسابی کار کنم، نه؟ ‫- آره.
‫هنوز هیچ‌چیزی قطعی نیست.
‫- اولش ما… ‫- اگه هیچی قطعی نیست، همون‌جا بمون.
‫حتی در رو هم باز نکن.
‫سعی نکن مشتری جذب کنی.
‫فقط آروم بگیر.
‫همیشه دلم می‌خواست امتحانش کنم
‫ولی هر کاری کردم، هیچ استعدادی توش نداشتم.
‫نون‌های ماهی‌شکل ساده‌ن.
‫پس
‫- شاید فقط یه ردیف رو امتحان کنم. ‫- آره، فقط یه ردیف.
‫- بذار ببینم. ‫- این…
‫یه بار که ببینی، می‌فهمی اون‌قدرها هم سخت نیست.
‫[آموزش نون ماهی‌شکل شروع می‌شود]
‫اگه نمی‌خوای خیلی ضخیم بشه،
‫این‌طوری آروم میریزی.
‫[با ریختن خمیر دور لبه‌ی بیرونی شروع کنید]
‫این‌جوری یه نون ماهی‌شکل نازک و خوشمزه به دست میاد.
‫- نازک. ‫- آره.
‫[راز دونگ‌یون برای خمیر نازک]
‫اگه خمیرش خیلی ضخیم باشه، زیاد خوشمزه نمیشه.
‫اتفاقاً من خمیر ضخیم دوست دارم.
‫- واقعاً؟ پس ضخیم‌ترش کن. ‫- بیشتر از مواد داخلش.
‫- چرا امتحان نمی‌کنی؟ ‫- باشه.
‫[حالا نوبت هه‌جونه]
‫ممکنه کمرت درد بگیره.
‫گوشه‌ها؟
‫من یکم…
‫[هه‌جون خمیر ضخیم رو توی قالب میریزه]
‫[خمیر ضخیم هه‌جون و خمیر نازک دونگ‌یون]
‫- نون ماهی‌شکل دوست داری؟ ‫- عاشقشونم.
‫کارت واقعاً خوبه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫[از اوناییه که بهش بگن، حسابی کار می‌کنه]
‫تو آشپزی هم بدم نیستم.
‫- می‌تونم با چاقو کار کنم. ‫- واقعاً؟
‫- یه کم با چاقو کار می‌کنم. ‫- صبر کن.
‫- این‌که عالیه. ‫- آره.
‫بی‌خیال.
‫بیشتر خورش‌ها رو می‌تونم درست کنم.
‫- بگو چی دوست داری بخوری. ‫- ممنون.
‫- حالا چی کار کنم؟ ‫- مرحله‌ی بعد.
‫بیا بعداً امتحانش کنیم.
‫یکی دیگه لازم داریم.
‫بیا اول لوبیا قرمز رو بریزیم.
‫می‌تونی بیشتر از اونی که فکر می‌کنی توش بریزی. مشکلی نیست.
‫[مرحله ۲ ‫داخلش رو حسابی پر کنید]
‫همین‌طوری می‌چپونی توش.
‫اگه یکم فشارش بدی، شکلش قشنگ‌تر درمیاد.
‫[وقتشه با کرم کاستارد پر بشه]
‫منم امتحان کنم؟
‫با این امتحانش می‌کنم.
‫همه‌شو؟
‫- پس می‌تونی این‌قدر بریزی. ‫- خوبه.
‫[پر از مواد]
‫انگار تو این کار استعداد داری.
‫ممنون.
‫- همین‌قدر کافیه؟ ‫- آره.
‫نمی‌خواد کامل روش رو بپوشونم؟
‫- نه. ‫- که این‌طور.
‫- همین‌قدر خوبه؟ ‫- آره.
‫چه باحاله.
‫درش رو می‌بندی
‫و سه دقیقه‌ی دیگه یه صدایی می‌شنوی.
‫[برگردونید و تا زدن تایمر بپزید]
‫- اول برگردونش. ‫- باشه.
‫خدا می‌دونه چقدر خوشمزه میشه.
‫درست کردن نون ماهی‌شکل و آشپزی، هم‌زمان
‫باید خسته‌کننده باشه.
‫تایمر زنگ خورد.
‫درآوردنشون اون‌قدرها هم سخت نیست.
‫[حالا آماده‌ی گرفتن مشتری]
‫لوبیا قرمز قاطی.
‫نصف‌نصف.
‫باید امتحانش کنم.
‫[سانگ‌یی خودش تنهایی داره آشپزی می‌کنه]
‫شروع کردی؟
‫چون همه سرشون شلوغ بود، داشتم تمرین می‌کردم.
‫چی کار می‌کنی؟
‫این ناهار ماست.
‫تخم‌مرغ آب‌پز؟
‫نه، اون نیست.
‫سوپ کیک برنجی.
‫آها، سوپ کیک برنجیه؟
‫[امروز برای ناهار سوپ کیک برنجی می‌خورن]
‫- میگه آشپزیش خیلی خوبه. ‫- خب، نه اون‌قدرها.
‫چون دفعه‌ی اولم بود، داشتم به زحمت می‌افتادم.
‫- درست کردن سوپ کیک برنجی؟ ‫- آره.
‫فقط آب گوشت رو درست کن.
‫و یکم سس سویا هم میریزی توش.
‫- لطفاً کمک کن. ‫- همه‌ش همین.
‫- بیا. ‫- بله؟
‫بوگوم سوپ استخون گاو آورد.
‫- سوپ استخون گاو؟ ‫- یه بسته‌ی یه نفره‌ست.
‫- اگه سوپ استخون گاو داریم… ‫- می‌تونیم فقط…
‫- بعدش کیک‌های برنجی رو اضافه کنیم. ‫- از قبل چاشنی‌زده شده.
‫درست کردن سوپ کیک برنجی آسونه.
‫من کنارت نوار تخم‌مرغ درست می‌کنم.
‫[سانگ‌یی نوار تخم‌مرغ آماده می‌کنه]
‫حس می‌کنم برای نوارها تخم‌مرغ بیشتری لازم داریم، نه؟
‫برای درست کردن نوار تخم‌مرغ کلی تخم‌مرغ لازم داری، نه؟
‫- بگو. ‫- هر چی داری استفاده کن.
‫خب، می‌خوای شکل خاصی بهش بدی؟
‫می‌خوام مثل تزئینات قشنگ بشه.
‫- اون… ‫- یا فقط همه‌ش بزنیم.
‫- جدی؟ ‫- بپزش.
‫- می‌خوای من بپزمش؟ ‫- تخم‌مرغ‌ها رو؟
‫میشه؟
‫[صبر کن، من دارم همه‌ی کارها رو می‌کنم.]
‫- بله، آقا. ‫- ببخشید. فقط…
‫- معذرت می‌خوام. ‫- نیازی نیست.
‫- بچه‌ها. ‫- باهات مثل برادر بزرگ‌ترم رفتار می‌کنم.
‫بچه‌ها، با چی آب‌ها رو خشک کنم؟
‫دیدی چی شد؟
‫پسر، اینجا کلی کار هست.
‫- یه عالمه کار هست. ‫- وای.
‫یه عالمه‌ست.
‫[سانگ‌یی میره تا مواد رو بیاره]
‫فکر می‌کردم فقط میام می‌گردم.
‫[تو آشپزخونه تنها مونده]
‫[انگار باید خودم انجامش بدم]
‫نوارهای تخم‌مرغ.
‫نوار؟
‫چطوری خوشمزه‌اش کنم؟
‫[فقط نوارهای تخم‌مرغ رو بپز]
‫برای سوپ کیک برنجی
‫فقط باید بندازیشون توش.
‫[هیچ‌جاش سخت نیست]
‫[فقط پیراشکی‌های آماده رو اضافه کن]
‫امکان نداره بدطعم بشه.
‫تازه پیراشکی هم توش داره.
‫به محض این‌که رسیدی
‫مجبور شدی نون ماهی‌شکل ‫ و سوپ کیک برنجی درست کنی.
‫[این سرآشپز می‌تونه راحت هر چیزی بپزه]
‫کار خاصی نیست. فقط انجامش بده.
‫وای.
‫تو خونه زیاد آشپزی می‌کنی، نه؟
‫مهارت چاقوش به اندازه‌ی اعتمادبه‌نفسش بالاست
‫داره سر میره
‫حالا شروع می‌کنم به کشیدن.
‫تو یه چشم‌به‌هم‌زدن سوپ کیک برنجی رو تموم کرد
‫هه‌جون کاری که سانگ‌یی شروع کرده بود رو تموم می‌کنه
‫مقدارها همه‌شون فرق داره.
‫[روش یه عالمه نوار تخم‌مرغ میریزه]
‫بیا.
‫[با تزئینات واقعاً خوب به نظر می‌رسه]
‫پیازچه.
‫پیازچه اضافه کن.
‫[عکس می‌‌گیره ‫]
‫[سوپ کیک برنجی آسونه، ممنون بابت آموزش]
‫[آخرش هه‌جون سوپ رو درست کرد]
‫بوی خوبی میده.
‫نگرانم ممکنه…
‫[پرسه می‌زنن]
‫[دورش رئیس پارک جمع میشن]
‫گوشت دوست دارین، خانم؟
‫ببخشید؟
‫چی کار کنیم؟
‫[سوپ کیک برنجی حاضره]
‫سوپ کیک برنجی زود حاضر میشه.
‫فکر کنم شما باید اول بخورید.
‫کسایی که الان می‌تونن بخورن، تندتند می‌خورن.
‫تا می‌تونیم بخوریم.
‫سرپا می‌خوریم؟
‫- می‌تونی از اون صندلی استفاده کنی. ‫- وای، نه.
‫می‌تونم سرپا بخورم.
‫- چه حس خوبی. ‫- نوش جان.
‫- ممنون بابت غذا. ‫- ممنون بابت غذا.
‫- ممنون. ‫- بوگوم.
‫ما اول می‌خوریم.
‫آره، راحت بخورید.
‫فقط باهاشون بخور.
‫نه، من اوکی‌ام، خانم.
‫- وقتی اونا می‌خورن تو هم باید بخوری. ‫- من خوبم.
‫- می‌تونم صبر کنم. ‫- نمی‌تونم همچین کاری کنم. اشکالی نداره.
‫اون‌قدرها هم گرسنه‌م نیست.
‫یه کم تنقلات خوردم.
‫[حتی نمی‌تونن بشینن تا غذا بخورن]
‫این رو امتحان کن.
‫[مشکلات اجتناب‌ناپذیر یه صاحب کسب‌وکار]
‫[چون مشتری دارن سریع می‌خورن]
‫صبر کن، فکر کنم چون مشتری داریم باید نوبتی غذا بخوریم.
‫[کارگرها بعد از یه صبح کار کردن حسابی گرسنه بودن]
‫همه گرسنه بودن.
‫بوگوم خیلی خوب غذا می‌خوره.
‫بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی می‌خوره.
‫- خیلی می‌خوره. ‫- خیلی خوب می‌خوره.
‫با کاسه‌ش چی کار کنیم؟
‫داره خمیر میشه.
‫[اونی که خوب می‌خوره هنوز داره کار می‌کنه]
‫دارم از نگرانی می‌میرم.
‫برای چی نگرانید، خانم؟
‫چون غذا نمی‌خوری.
‫نه، اشکالی نداره.
‫بازم تمام تلاشم رو می‌کنم تا موهاتون رو قشنگ درست کنم.
‫بعدش می‌تونم غذا بخورم.
‫وقتی بقیه می‌خورن تو هم باید بخوری. من خیلی زود اومدم.
‫اشکالی نداره.
‫زیاد نگران نباشید.
‫[سوپ کیک برنجی رئیس پارک داره خمیر میشه]
‫- دارم از نگرانی می‌میرم… ‫- باشه.
‫چون تو چیزی نمی‌خوری.
‫- برو بخور. ‫- می‌خورم.
‫[غذا از همه‌چی مهم‌تره]
‫[مشتری برای رئیس پارک مهم‌تره]
‫[صدای موتور]
‫[تو روستای ساکت می‌پیچه]
‫[همون طرفدار دوآتیشه‌ی سریال نیست که قبلاً اومده بود؟]
‫دوباره سوار بر موتور پیداش شد
‫[با عجله وارد میشه]
‫بوگوم!
‫اومدم که از اون سوپ کیک برنجی عقب نمونم.
‫یه لحظه.
‫بفرمایید تو.
‫چی شده؟
‫خانم، برامون جاجانگمیون درست کرده.
‫- جاجانگمیون؟ ‫- آره.
‫- خیلی سریع بود. ‫- چه خبره؟
‫- فقط یه لحظه. ‫- چی کار کنیم؟
‫- یه لحظه. ‫- می‌خواستم روی سوپ رو کم کنم.
‫می‌تونید بذاریدش اینجا.
‫سوپ رو می‌ذاریم کنار
‫- آقا. ‫- چیه؟
‫بوگوم روزی‌ش تو غذا زیاده.
‫- بوگوم. ‫- شما می‌تونی اول بخوری.
‫[وقتی قبلش داشت موها رو کوتاه می‌کرد]
‫درست کردن موهای این خانم هم طول می‌کشه، نه؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫[نگران بوگوم بود که نتونست غذا بخوره]
‫تازه سوپ کیک برنجی درست کرده بودیم.
‫- جاجانگمیون واقعیه. ‫- این پودر فلفل قرمزه.
‫کیمچی پیازچه.
‫- کیمچی معمولی و تربچه ترشی. ‫- چقدر خوب به نظر می‌رسه.
‫ممنون میشم سهم بوگوم رو از قبل هم بزنی.
‫هم زدنش باعث میشه خمیر نشه؟
‫موهام رو خیلی خوب کوتاه کرد.
‫از ته دلم درستش کردم،
‫پس لطفاً بخورید.
‫- واقعاً ازت ممنونیم. ‫- اینا رو بذار اینجا.
‫- من همون بیرون می‌ذارمشون. ‫- باشه.
‫- برو بخور. ‫- کارم تقریباً تمومه.
‫- زود باش بخور. ‫- چشم، خانم.
‫- می‌خواد بابت موهات ازت تشکر کنه. ‫- بوگوم.
‫خیلی ممنون. کم‌کم دارم عذاب وجدان می‌گیرم.
‫زود باش بخور.
‫- ممنون بابت غذا، آقا. ‫- واقعاً ممنون.
‫- ایشون رو هم خوشگلش کن. ‫- حتماً.
‫- من دیگه میرم. ‫- ممنون. روز خوبی داشته باشید.
‫- خدانگهدار، آقا. ‫- نوش جان.
‫- ممنون! ‫- نوش جان.
‫بشقاب‌های خالی رو می‌ذاریم اینجا.
‫ممنون، آقا.
‫[با افتخار میره خونه]
‫[ولی صبر کن]
‫[چرا هنوز داره کار می‌کنه؟]
‫[دستگاه رو خاموش می‌کنه]
‫تموم شد؟ می‌تونم بلند شم؟
‫یه شامپوی سریع بهتون می‌زنم.
‫[شامپو؟]
‫[اون جاجانگمیون خمیر میشه]
‫نه، شامپو لازم ندارم.
‫نه، موهاتون رو کوتاه کردید.
‫- به شامپو نیاز دارید. وگرنه… ‫- نیاز دارید.
‫موها میریزه رو لباستون و اذیتتون می‌کنه.
‫من موهاش رو می‌شورم. تو برو غذات رو بخور.
‫راهنمایی‌تون می‌کنم به اتاق شست‌وشوی مو.
‫زود تمومش می‌کنم.
‫- باشه. ‫- عجله‌ای نیست، می‌تونم صبر کنم.
‫من اونی‌ام که قبلاً خورده.
‫- شما خوردی؟ ‫- آره، پس می‌تونم موهاتون رو بشورم.
‫خیلی نگران بودم.
‫خیلی نگران بودم که موقع ناهار بیام.
‫نه، نگران نباشید.
‫- آرایشگاه‌ها باید سرشون شلوغ باشه. ‫- می‌دونم.
‫خیلی عذاب وجدان دارم که موقع غذا خوردن اومدم.
‫موقع غذا خوردن باید غذا بخوری.
‫تکیه بدید، خانم.
‫[خیالش راحت شد که الان داره می‌خوره]
‫باید تندتند همش بزنی تا گلوله نشه.
‫من دارم تنهایی می‌خورم؟
‫آره. نه، ما
‫- شما غذا خوردین؟ ‫- جاجانگمیون رو با هم می‌خوریم.
‫- یه کاسه سوپ کیک برنجی می‌خوام. ‫- آره، یه کاسه بخور.
‫شرط می‌بندم اونم خوشمزه بود.
‫- چیزی نمونده؟ ‫- هست.
‫[معلومه که یکم براش نگه داشتن]
‫بیا آبش رو گرم کنیم.
‫- من برات انجامش میدم. ‫- باشه.
‫ممنون.
‫[باید بهش غذای گرم بدم]
‫باید گرمش کنم.
‫اگه اول نودل‌ها رو بخورم…
‫- درسته. ‫- با هم بخوریم؟
‫حتماً، بیا نودل و سوپ رو بخوریم.
‫ممنون، بچه‌ها.
‫شما تازه رسیدی.
‫- باید خیلی جا خورده باشی. ‫- اشکالی نداره.
‫من هستم.
‫نه، خودم تمومش می‌کنم.
‫[برای غذا دادن به رئیس پارک]
‫گردنتون رو شل کنید و راحت باشید.
‫می‌تونید راحت باشید.
‫بفرمایید.
‫[سوپ کیک برنجی یکم خمیر شده]
‫آره.
‫[ولی یه لقمه‌ی خوشمزه می‌خوره]
‫بفرمایید.
‫اینم از کیمچی.
‫[یه میز پر]
‫خیلی خوشمزه به نظر میان.
‫[سوپ کیک برنجی به عنوان پیش‌غذاش]
‫[چشیدن زحمتی که هه‌جون پاش کشیده]
‫سوپش چطوره؟
‫- خوبه. ‫- خوبه.
‫واقعاً خوبه.
‫یه جاجانگ به سبک قدیمه.
‫باورنکردنیه.
‫- ممنون. ‫- هنوزم رستوران رو می‌گردونه؟
‫- نه. ‫- دیگه نه؟
‫[مخصوصاً برای رئیس پارک درست شده]
‫- یه لقمه می‌خورم. ‫- بفرما.
‫دوستش داری؟
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫[وقتی غذا زیادی خوشمزه‌ست عصبانی میشه]
‫[نمی‌تونه دست از خوردنش برداره]
‫[لپ‌های پر]
‫بوگوم، به محصول مویی چیزی نیاز داره؟
‫مثل سرم مو؟
‫- بهتره بزنی بهش. ‫- کدوم؟ فقط بهم بگو.
‫از اسپری مو استفاده کن.
‫- اسپری مو؟ بعد از این‌که خشکش کردم؟ ‫- آره.
‫همینه، نه؟ باشه.
‫حالا، این برای براق کردن موئه.
‫- خیلی زیاده. ‫- برای براقیشه.
‫[دست‌های محافظ]
‫بذار این قسمتش رو یه کم بیشتر خشک کنم.
‫پشتش هنوز یه کم خیسه.
‫اگه خیس بمونه، ممکنه سرما بخورید.
‫[سانگ‌یی موها رو سشوار می‌کشه تا ‫رئیس پارک بتونه راحت غذاش رو بخوره]
‫خب، ممنون.
‫نون‌های ماهی‌شکل هم خیلی چسبید.
‫- حتی ازم پول هم نگرفتی. ‫- ممنون، خانم.
‫- ممنون که اومدید. ‫- ممنون.
‫اون قسمت شکافته‌شده رو مرتب می‌کنم.
‫[برس می‌کشه]
‫مجبور نیستی. چرا داری به یه پیرزن می‌رسی؟
‫- تا خوشگل بشید. ‫- من که حتی شوهر هم ندارم.
‫[ای وای من]
‫- ممنون، خانم! ‫- ممنون.
‫- مواظب خودتون باشید، خانم. ‫- سالم برسید خونه، خانم.
‫باشه.
‫- سالم برسید خونه. ‫- باشه، برید تو و غذاتون رو بخورید.
‫نباید اون همه سوپ کیک برنجی درست می‌کردم.
‫یه قابلمه‌ی کامل درست کردم.
‫ولی خوشت اومد، نه؟
‫- آره، خوب بود. ‫- همین مهمه.
‫واقعاً خوب بود.
‫[نیروی پاره‌وقت ۱ از کار سخت خسته‌ست]
‫[همین‌طور نیروی پاره‌وقت ۲]
‫[سرک کشیدن]
‫الان چی کار می‌کنی؟
‫باید روی کیک‌ماهی‌ها کار کنیم.
‫- باشه. ‫- اگه وقت داری…
‫[کلی کار داریم]
‫[سرآشپز کواک از نیروی پاره‌وقت حسابی کار می‌کشه]
‫نه، اشکالی نداره. خودم انجامش میدم.
‫باید انجامش بدیم.
‫[محول کردن کار به سیخ کشیدن کیک‌ماهی]
‫می‌تونی اونجا انجامش بدی.
‫- آها، اینجا انجامش بدم؟ ‫- آره.
‫حتماً.
‫اینجا حسابی شلوغه.
‫اولش فکر کردم
‫فقط میام و شاید یه گشتی تو محله بزنم.
‫- ما حتی یه دور هم نزدیم. ‫- واقعاً؟
‫زدیم؟
‫- شاید مثلاً نصف دور. ‫- نصف دور.
‫[دنیای بی‌رحم صاحبان کسب‌وکارهای کوچیک]
‫[اول دست‌هاش رو تمیز می‌شوره]
‫[یه جورایی کل روز رو تو آشپزخونه گذروند]
‫تازه فهمیدم وظیفه‌ی اصلیم تو آشپزخونه‌ست.
‫[فکر می‌کردم اینجا یه آرایشگاهه]
‫فکر کنم چون دوشنبه‌ست.
‫آخر هفته‌ها، کلی مشتری کوتاهی مو و ناخن داشتیم.
‫شاید همه‌شون رفتن سر کار.
‫[به محض این‌که اینو میگه]
‫[کلمه‌ی ممنوعه: امروز خلوته]
‫سلام.
‫- عه، سلام. ‫- ای وای.
‫- خوش اومدید. ‫- سلام.
‫- خوش اومدید، آقا. ‫- برای کوتاهی مو اومدم.
‫- کوتاهی مو؟ سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫بفرمایید بشینید.
‫خوش اومدید.
‫دوست دارید چطوری کوتاه بشه؟
‫یه کوتاهی معمولی.
‫[کوتاهی مو]
‫جی‌یونگ گفت نون‌های ماهی‌شکلتون خیلی خوشمزه بودن.
‫آها، شما باید
‫- پدربزرگ و مادربزرگ جی‌یونگ باشید. ‫- بله.
‫جدی؟ جی‌یونگ و جی‌هو؟
‫بله، ما پدربزرگ و مادربزرگشونیم.
‫جی‌یونگ بهشون گفت نون‌های ماهی‌شکل ما خوشمزه‌ست.
‫ولی به من گفت دوستش نداشته.
‫- گفت، «خیلی خوشمزه‌ست!» ‫- واقعاً؟
‫این بچه‌ی…
‫[می‌دونستم دوستشون داری]
‫[دونگ‌یون شروع می‌کنه به آماده کردن مواد]
‫- هه‌جون. ‫- بله.
‫فکر کنم وقتشه کارخونه‌ی نون‌مون رو راه بندازیم.
‫[کارخونه‌ی نون ماهی‌شکل؟]
‫- یه دور رو امتحان کن. ‫- باشه.
‫و اگه قلقش دستت اومد، من تو روستا اعلامش می‌کنم.
‫باشه.
‫[اعلامش کنی؟]
‫- فعلاً فقط ببین من یه دور درست می‌کنم. ‫- حتماً.
‫[اون هم نون‌های ماهی‌شکل رو بی‌خبر از همه‌جا می‌پزه]
‫این اولین…
‫آها، این‌طوری.
‫[اون برای شلوغی بعدازظهر، دقیقاً
‫همون‌طوری که یاد گرفته بود، می‌پزه]
‫صبر کن.
‫[کمی بعد]
‫- لحظه‌ی موعود. ‫- بفرما.
‫(تحسین کردن)
‫محشر به نظر می‌رسه
‫خوبه، نه؟
‫[قهوه‌ای طلایی]
‫- هه‌جون، من زنگ می‌زنم. ‫- بله؟
‫- شروع می‌کنیم به راه انداختن مشتری‌ها. ‫- حتماً. مشتری‌ها.
‫[حتی بعد از رفتن دونگ‌یون هم روی نون‌ها قفل کرده]
‫واقعاً توش ماهره.
‫حتماً براش استعداد داره.
‫[دونگ‌یون دنبال یه چیزی می‌گرده]
‫سانگ‌یی، شماره‌ی کدخدای روستا رو یه جا ننوشته بودیم؟
‫فکر کنم شماره‌ش رو نگرفتیم.
‫- شماره‌ی کدخدای روستا؟ ‫- می‌دونیش؟
‫- ازش بپرس. ‫- جدی؟
‫میگه شوهرش ممکنه بدونه.
‫آقا، می‌خوام به کدخدای دهکده زنگ بزنم.
‫- تو گوشیم هست. ‫- هست؟
‫آره.
‫- برای یه تماس قرضش بدید. ‫- حتماً.
‫[گوشی یکی از روستایی‌ها رو برای تماس قرض می‌گیره]
‫کدخدا هستم.
‫سلام، آقا.
‫- بله. ‫- من از آرایشگاه زنگ می‌زنم.
‫- خب. ‫- یه درخواستی دارم، آقا.
‫بفرما.
‫[کدخدای دهکده؟ یه درخواست؟]
‫پس می‌تونید یه سر بیاید؟
‫حتماً.
‫ممنون، آقا.
‫- می‌بینمتون. ‫- باشه.
‫[احضار کدخدای دهکده]
‫- ممنون بابت گوشی، آقا. ‫- خواهش می‌کنم.
‫هه‌جون تو درست کردن نون‌های ماهی‌شکل خیلی خوبه.
‫- تو هم همون‌جا ولش کردی به امون خدا. ‫- آره.
‫[بعد از یه مدت، یه سایه‌ی آشنا به مغازه نزدیک میشه]
‫- سلام، آقا. ‫- سلام.
‫سلام، آقا. از دیدنتون خوشحالم.
‫- دونگ‌یون! ‫- آقا.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫شنیدم نون‌های ماهی‌شکلتون نقل محافل دهکده‌ست.
‫بله، به نظر می‌رسید
‫یه عده دوست داشتن امتحانش کنن.
‫فکر کردم به مردم خبر بدم که بیان و بخورن.
‫فکر کنم اگه تو بلندگو اعلام کنیم خیلی کمک کنه.
‫[نون ماهی‌شکل؟ تو بلندگو اعلام کردن؟]
‫راستش، تو چند روز گذشته
‫تعداد نسبتاً زیادی از مردم گفتن که نون ماهی‌شکل می‌خوان.
‫- دارین نون ماهی‌شکل درست می‌کنین؟ ‫- بله، نون ماهی‌شکل.
‫نون ماهی‌شکل دارین؟
‫من نون ماهی‌شکل می‌خوام.
‫- پس یه نون ماهی‌شکل به من بده. ‫- باشه.
‫[ولی سرشون شلوغ بود و نمی‌تونستن به اندازه‌ی کافی درست کنن]
‫کوتاه کردن موی افراد مسن خیلی حس متفاوتی داره…
‫براتون درست می‌کنم. همونجا بشینید و منتظر بمونید.
‫پارکینگ هم دارن؟
‫[نیروهای پاره‌وقت یک‌روزه اومدن تا اوضاع رو نجات بدن]
‫به لطف کمک دو تا بازیگر
‫حالا جا و زمان داریم تا یه نفسی بکشیم.
‫تصمیم گرفتم وقتشه که سنگ‌تموم ‫بذاریم و روستایی‌ها رو مهمون کنیم.
‫ایده این بود.
‫[روز نون ماهی‌شکل برای تبلیغ آرایشگاه]
‫فکر کنم خوب میشد
‫- اگه می‌تونستیم تو بلندگو اعلام کنیم. ‫- می‌فهمم.
‫تو بلندگو رو انجام بده، دونگ‌یون.
‫آره، تو انجامش بده.
‫- می‌تونم این کار رو بکنم؟ ‫- دوست داری؟
‫- پس الان انجامش بدیم؟ ‫- آره.
‫- همین الان. ‫- می‌تونی امتحانش کنی.
‫[منتظرشم]
‫[تست میکروفون]
‫سلام، هم‌محله‌ای‌های عزیز.
‫چه جالبه.
‫کی داره حرف می‌زنه؟
‫سلام، هم‌محله‌ای‌های عزیز.
‫ما همون بچه‌هایی هستیم که از سئول اومدیم تا آرایشگاهِ
‫آرایشگر دهکده رو بگردونیم.
‫[مرکز اجتماعات روستا]
‫- آرایشگاهه. ‫- اون که کدخدای دهکده نیست.
‫امیدوارم با وجود سرمای زمستون همگی گرم باشید.
‫امروز یه روز خاصه.
‫می‌خوایم همه‌تون رو به نون ماهی‌شکل و کیک‌ماهی مهمون کنیم
‫حتی اگه مشتری آرایشگاه ما نباشید.
‫برای همین داریم این رو تو بلندگو میگیم.
‫کسایی که گرسنه‌ن
‫و کسایی که حوصله‌شون سر رفته.
‫همگی می‌تونید بیاید آرایشگاه
‫خیلی خوب میشه اگه بتونید یه سر بیاید آرایشگاه
‫برای یه کم نون ماهی‌شکل و کیک‌ماهی.
‫همه‌تون رو دوست دارم.
‫دوستتون دارم.
‫چطوری این‌قدر قشنگ حرف می‌زنی؟
‫می‌تونی یه کدخدا بشی برای خودت.
‫ممنون، آقا.
‫- من دیگه میرم. ‫- باشه.
‫- ممنون، آقا. ‫- می‌خواید قبل از رفتن یکی بخورید؟
‫خیلی خوب حرف می‌زنه.
‫عالی بود.
‫[کوچه بعد از اعلامیه]
‫اون درباره‌ی چی بود؟
‫نون ماهی‌شکل مجانی.
‫[مرکز اجتماعات]
‫می‌خوان که الان بریم.
‫تو برو.
‫برو یکی مجانی بگیر.
‫چرا همه‌مون نریم تماشا کنیم؟
‫ما اولین نفری می‌شیم که می‌رسیم اونجا!
‫[سون‌هی و دایین می‌خوان اول باشن]
‫[بقیه‌ی کوچه‌ها هنوز خلوتن]
‫- از هر کدوم دو تا؟ ‫- آره، دو تا.
‫[سون‌هی و دایین اولین کسایی هستن ‫که بعد از اعلامیه می‌رسن]
‫- بفرمایید، آقا. ‫- ممنون.
‫ممنون بابت کمکتون.
‫- نباید پولش رو بدم؟ ‫- ای وای، نه.
‫- خیلی ممنون. ‫- مجانیه.
‫سلام دخترا.
‫- برای نون اومدین؟ ‫- آره.
‫- سردتونه؟ پس برید تو. ‫- چشم.
‫چه نونی دوست دارین؟
‫با چه موادی؟
‫کرم کاستارد.
‫- کرم کاستارد؟ ‫- کرم کاستارد.
‫- کرم کاستارد؟ هر دوتاتون؟ ‫- آره.
‫[اینم از نون ماهی‌شکل شما]
‫[بله؟]
‫مگه این‌طوری سرو نمی‌شن؟
‫- تو پاکت کاغذی؟ ‫- ما از این استفاده می‌کنیم.
‫پاکت می‌خوای؟
‫نه، ما فقط…
‫- این چطوره؟ این کار رو راه میندازه. ‫- آره.
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫- جا خوردم. ‫- واقعاً؟
‫آخه چطور می‌تونم این‌قدر شلخته باشم؟
‫- می‌شناسیش؟ ‫- آره.
‫- تو سریال «وقتی زندگی بهت نارنگی میده». ‫- آره.
‫- تو تلویزیون دیدتت. ‫- آره.
‫که این‌طور.
‫اومده به ما کمک کنه.
‫- یکی دیگه می‌خوای؟ ‫- داغه.
‫خیلی داغه که بخوای الان بخوریش.
‫زبونت می‌سوزه.
‫[اصلاً کار سختی نیست]
‫[نیروی پاره‌وقت یک‌روزه خیلی ریلکسه]
‫[اینم یه نیروی پاره‌وقت دیگه ‫که با همون ژست کار می‌کنه]
‫این باید مال چند روز پیش باشه.
‫[با قدرت می‌سابه]
‫من برگشتم.
‫- اون کاسه بزرگا. ‫- کاسه بزرگا.
‫کجا میرن؟
‫[سون‌هی و دایین]
‫[یه بعدازظهر آروم تو آرایشگاه]
‫[حتی بعد از اعلامیه هم حیاط خالیه]
‫ماهیتابه…
‫[مردم دارن میان]
‫من به اون دست نزدم.
‫مادربزرگ!
‫[مادربزرگ سون‌هی]
‫[محلی‌ها به آرایشگاه نزدیک میشن]
‫ای وای.
‫چه خبره؟
‫دونگ‌یون.
‫مردم دارن هجوم میارن.
‫ای وای من.
‫سلام.
‫- حالتون چطوره؟ ‫- خوبم.
‫[باورش نمیشه]
‫به دردسر افتادیم.
‫[مشتری‌های نون از همه طرف دارن میان]
‫دارن نزدیک‌تر میشن
‫بله، یه لحظه صبر کنید لطفاً.
‫دونگ‌یون!
‫به دردسر افتادیم.
‫[با عجله میره سمت دکه]
‫- سلام. سلام به همگی. ‫- سلام.
‫- سلام.
‫- اومدین. ‫- سلام، بالاخره رسیدین.
‫بله. حسابی مشغول کارید.
‫- فقط یه لحظه صبر کنید. ‫- حتماً.
‫وای. کلی مشتری هست.
‫- می‌خواستیم ببینیمت. ‫- کلی مشتری داریم.
‫[کنجکاو]
‫همه اینجان.
‫چطوری این همه آدم اومده؟
‫- از مرکز اجتماعات روستا. ‫- همه‌شون اونجا بودن.
‫همه‌ی اهالی اینجان.
‫تازه نصف روستا هنوز نیومدن.
‫ای وای من. اصلاً…
‫فکر نمی‌کردم با هم بیان.
‫- جمعیت زیادی داریم. ‫- مگه نه؟
‫[متعجب از تأثیر اعلامیه]
‫فکر کنم باید بهشون
‫- نفری یکی تو لیوان کاغذی بدیم. ‫- آره.
‫خانم.
‫چند تا می‌خواید؟
‫- فقط نفری دو تا؟ ‫- نفری دو تا؟
‫- دو تا برای اون و دو تا برای من. ‫- نفری دو تا.
‫- ما پیرزن‌ها زیاد نمی‌خوریم. ‫- ای وای. داره بارون میاد.
‫صدای تق‌تق بارون
‫- ما پیرزن‌ها زیاد نمی‌خوریم. ‫- ای وای. داره بارون میاد.
‫یهو شرشر بارون می‌گیره
‫این خیلی بده.
‫چرا همگی نمیرید داخل؟
‫این خیلی بده.
‫خانم، بفرمایید.
‫- می‌تونید با خودتون ببریدشون. ‫- واقعاً؟
‫[از اون صف طولانی فقط به یه نفر سرویس دادن]
‫همین‌طوری پخششون می‌کنم.
‫[گزارش موجودی: لوبیا قرمز ۸، کرم کاستارد ۰، کیک‌ماهی نپخته]
‫فکر می‌کنی آب گوشت کی حاضر میشه؟
‫آب گوشت تقریباً آماده‌ست.
‫- دو تا؟ ‫- آره. خوبن.
‫خوشمزه‌ن.
‫- بفرمایید. ‫- خوشمزه‌ن.
‫حدود دو ساعت دیگه برگردید.
‫- باشه. ممنون. ‫- خدانگهدار.
‫- نوش جان. ‫- ممنون.
‫[راه‌اندازی مشتری‌ها یکی پس از دیگری]
‫دوباره میام.
‫- چند تا می‌خواید؟ دو تا. ‫- دو تا بده.
‫- من نون ماهی‌شکل دوست دارم. ‫- چه خوب.
‫- دو تا بده. ‫- دو تا؟ فقط دو تا برامون مونده.
‫- دو تا می‌برم. ‫- باشه.
‫[دست‌ودل‌بازانه پخش کردن]
‫[نون ماهی‌شکل تموم کردن]
‫لطفاً صبر کنید. واقعاً شرمنده‌ایم.
‫- ممنون. ‫- نوش جان.
‫نمی‌دونستم این‌قدر نون ماهی‌شکل دوست دارین.
‫- خبرش پیچید که خوشمزه‌ست. ‫- نمی‌تونیم
‫- این دوروبر پیداشون کنیم. ‫- جداً؟
‫- این روزا سخت پیدا میشن. ‫- اینجا چه خبره؟
‫[نیروی پاره‌وقت یک‌روزه ‫تنهایی داره دست‌وپا می‌زنه]
‫[با دقت قالب رو پر می‌کنه]
‫فکر کنم راهش همینه.
‫- کجا؟ ‫- اینجا.
‫[مشتری‌ها یکی‌یکی صف می‌کشن]
‫[دلم می‌خواد زودتر بخورمش]
‫[متمرکز]
‫- اونی که نون ماهی‌شکل درست می‌کنه… ‫- بله.
‫واقعاً؟
‫دفعه‌ی اولمه که درستشون می‌کنم.
‫- باید عجله کنی. ‫- الان آماده میشه.
‫خب…
‫[نیروی پاره‌وقت یک‌روزه خیلی کنده]
‫[احساس دلسردی]
‫[سعی می‌کنه برای اونایی که ‫تو صفن سرعتش رو ببره بالا]
‫فکر نمی‌کردم بارون بگیره.
‫خبری از بارون نبود.
‫- لوبیا قرمز تموم کردیم. ‫- مواد نداریم؟
‫لوبیا قرمز تموم کردیم.
‫[مواد بیشتری لازم داره]
‫- موادمون تموم شده. ‫- مواد نداریم؟
‫[دونگ‌یون سریع براش میاره]
‫چه خبره؟
‫هیچ‌وقت این‌همه آدم ‫اینجا ندیده بودم.
‫[آلارم به صدا درمیاد تا خبر بده ‫که نون‌ها آماده‌ن]
‫ای وای.
‫باید آرایشگاه رو ببندیم ‫و به جاش اینا رو بفروشیم.
‫برای کم کردن فشار یه شوخی می‌کنه
‫[نون‌های کرم کاستارد آماده‌ن]
‫کرم کاستارد.
‫کی نون کرم کاستارد می‌خواد؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫کرم کاستارد.
‫- کی نون کرم کاستارد می‌خواد؟ ‫- سلام.
‫[نگاه‌ها میره سمت ده‌هون]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫[نتونست نون‌های کرم کاستاردش رو ‫رد کنه]
‫کی بازم آب گوشت می‌خواد؟
‫بفرمایید.
‫شما کیک‌ماهی هم می‌خواید؟
‫- نه؟ ‫- من نون می‌خوام.
‫- نون ماهی‌شکل؟ ‫- بله.
‫این توش کرم کاستارد داره.
‫شما نون لوبیا قرمز دوست دارین.
‫من فقط لوبیا قرمز می‌خورم.
‫مشتری‌ها نون ماهی‌شکل
‫با لوبیا قرمز می‌خوان
‫[در این صورت…]
‫من اینجا نون لوبیا قرمز هم درست می‌کنم.
‫- لوبیا قرمز؟ ‫- آره.
‫نون لوبیا قرمز می‌خواید؟
‫- همه‌تون لوبیا قرمز می‌خواید؟ ‫- بله.
‫هیچ‌کس کرم کاستارد دوست نداره؟
‫[نیروی پاره‌وقت هنوز کنده]
‫- لطفاً یه کم صبر کنید. ‫- باشه.
‫[و مشتری‌ها هم نون لوبیا قرمز می‌خوان]
‫بفرمایید.
‫- دو تا؟ ‫- بازم درست می‌کنم.
‫[چطوری می‌خوان از پس این بربیان؟]
‫همین‌قدر کوتاهی کافیه؟
‫- یکم دیگه کوتاهش کنم؟ ‫- یکم دیگه.
‫[در حالی که اون دو تا بیرون دارن دست‌وپا می‌زنن]
‫[کارمندها داخل ‫دارن به مشتریاشون می‌رسن]
‫[]
‫- سلام، آقا. ‫- سلام.
‫غذا خوردین؟ ناهار خوردین؟
‫[آرایشگر قبلی ‫بعد از شنیدن اعلامیه اومد]
‫من موهاشو کوتاه کردم.
‫نظرتون چیه، آقا؟
‫- خوب کار کردم؟ ‫- کارت خوب بود.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫- نشناختمتون. ‫- که این‌طور.
‫[دقیقاً همین‌جا]
‫- اون قسمت رو مرتب کنم؟ ‫- آره.
‫انجامش میدم.
‫[درست همون موقع]
‫[تغییر مسیر]
‫بوگوم عزیز.
‫سلام، خانم.
‫- کوتاه کردن مو باید سخت باشه. ‫- اصلاً.
‫[مشتری‌های نون برای فرار ‫از بارون میان تو آرایشگاه]
‫[همسایه‌ی بغلی، جونگ‌جا]
‫ای وای من، آقای که‌وون.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫حالتون چطوره؟
‫[آرایشگاه ‫تو یک چشم‌به‌هم‌زدن شلوغ میشه]
‫تو نیروی پاره‌وقتی؟
‫بله، من نیروی پاره‌وقتم.
‫من اصلاً نمی‌شناسمش.
‫منم شما رو نمی‌شناسم.
‫خانم جونگ‌جا و ده‌هون ‫تو اولین دیدارشون با هم شوخی می‌کنن
‫خانم، می‌تونید اینجا بشینید.
‫باشه.
‫[میره تو اتاق انتظار]
‫این ناخنم شکسته.
‫از فرصت استفاده می‌کنه ‫تا بخواد که براش ترمیمش کنن
‫بعد از این‌که کار این خانم تموم شد ‫براتون درستش می‌کنم.
‫می‌تونید اینجا راحت باشید و خوش بگذرونید.
‫- می‌تونید گو-استاپ بازی کنید. ‫- من بازی نمی‌کنم.
‫دستاتون با این ناخن‌های قشنگ ‫خوشگل شدن.
‫[مهارت سانگ‌یی توجه رو جلب می‌کنه]
‫خدا می‌دونه دوباره سرد میشه یا نه.
‫بیا اینجا. پیش من بشین.
‫اینجا. اینجا.
‫- بیا اینجا. ‫- آها، سلام.
‫خونه‌ش پشت خونه‌ی منه. ‫بیا اینجا.
‫دارم ناخن‌هام رو درست می‌کنم.
‫بیا اینجا.
‫این‌قدر راه نرو و بشین اینجا.
‫[خانم جونگ‌جا با هر کسی چشم تو چشم میشه ‫دعوتش می‌کنه]
‫- دیدم که همه‌تون رفتین. ‫- بشین اینجا.
‫- شما دادین ناخن‌هاتون رو درست کنن؟ ‫- دفعه‌ی اولمه.
‫دفعه‌ی اولتونه؟
‫- استون دارید؟ ‫- لاک‌پاک‌کن؟
‫- پاکش کن. ‫- براتون پاکش می‌کنم.
‫- می‌خواستم کمکت کنم. ‫- بعداً براتون انجامش میدم.
‫سریع اون یکی دستتون رو تموم می‌کنم.
‫[سانگ‌یی سرعتش رو می‌بره بالا ‫تا به اون صف طولانی برسه]
‫[بلند میشه]
‫[می‌شینه]
‫[خم میشه]
‫[هر ناخن رو با دقت لاک می‌زنه]
‫[با دقت کار می‌کنه]
‫فقط یه لایه برق ناخن دیگه مونده، ‫بعدش کارمون تمومه.
‫پنج دقیقه‌ی دیگه تموم میشه.
‫[تو استراحت کوتاهش یکم می‌شینه]
‫کمرم درد می‌کنه. ‫بیا تو اتاق گوشه‌ای بشینیم.
‫آها، سلام.
‫اتاق کجاست؟
‫آها، سلام.
‫[خانم‌ها میرن ‫تو اتاق انتظار تا بشینن]
‫بیا اینجا بشینیم.
‫ای وای. پاهای بیچارم
‫[دستپاچه از شلوغی یهویی]
‫اینجا…
‫اتاق انتظار آرایشگاهه.
‫[به اتاق انتظار خوش اومدید!]
‫[خانم‌ها می‌شینن]
‫زود بیا اینجا. بیا بازی کنیم.
‫[کارت‌های بازی میان بیرون]
‫اینجا یه زمین بازیه. ‫یه زمین بازی که به روی همه بازه.
‫بیا پنج تا پرنده جمع کنیم ‫و بازی رو تموم کنیم.
‫ای لعنتی.
‫نه، انگار دوباره گند زدم.
‫به یکی دیگه لطف کردم.
‫دوباره گند زدم.
‫خانم جونگ‌جا، نوبت شماست.
‫[بعد از یه انتظار طولانی، ‫نوبت خانم جونگ‌جاست]
‫این برای کمر خوبه.
‫آها، جدی؟ باید دو تا دیگه بگیرم.
‫خوب نیست آدم پشتی داشته باشه؟
‫- درسته. ‫- آره.
‫[وظیفه‌ی سانگ‌یی شامل ‫رسیدگی به کسایی که منتظرن هم میشه]
‫این رو امتحان کنید.
‫- کمرم درد می‌کنه. ‫- زیاد ازش نداریم.
‫کمر و پاهام درد می‌کنن.
‫حتی ناراحت‌کننده‌تر هم هست.
‫اگه درست بشینید… ‫پس ولش کن.
‫- اگه ناراحته برش دار. ‫- نمی‌خوامش.
‫[بازخورد رک و راست]
‫نه، برش دار.
‫- تا منتظرید رو این بشینید. ‫- بیا اینجا.
‫چه نونیه؟ لوبیا قرمزه؟
‫[به اتاق انتظار نگاه میندازه]
‫- بفرما. ‫- این دیوونه‌کننده‌ست. آها، ممنون.
‫- آها، برای اونه؟ ‫- شاید یه چیز دیگه.
‫برای کمرت.
‫- می‌ذارمش زیر پام. ‫- پات؟
‫ممنون.
‫[همه‌جا مشتری هست ‫که باید بهشون رسیدگی بشه]
‫داغه.
‫- نوش جان. ‫- داغه.
‫همینه دیگه.
‫[سون‌هی و دایین داشتن تماشا می‌کردن]
‫[سخت در حال فکر کردن]
‫- من سه تا می‌خوام. ‫- سه تا باشه.
‫[دویدن]
‫کسی هست ‫که منتظر نون ماهی‌شکل باشه؟
‫[یهو چک کردن تقاضا برای نون]
‫ایشون منتظر یکیه.
‫لوبیا قرمز می‌خواستین یا کرم؟
‫- لوبیا قرمزه؟ ‫- لوبیا قرمز.
‫[سفارش رو تایید می‌کنه و می‌پره میره]
‫[یه نفر یه نون لوبیا قرمز می‌خواد.]
‫- یکی؟ ‫- آره.
‫- لوبیا قرمز می‌خواد؟ ‫- آره.
‫بیا بریم خونه.
‫[سون‌هی سفارش می‌گیره ‫تا به عموهای پرمشغله کمک کنه]
‫- داغه. ‫- منظورم همین بود، مادربزرگ.
‫[کمک‌دست داوطلب یک‌روزه‌ی نون]
‫بیا.
‫باشه، اومدم.
‫- من می‌برمش. بدش به من. ‫- باشه.
‫این برای اون خانمیه که اونجا نشسته ‫و داره کیک‌ماهی می‌خوره.
‫- یه نفر دیگه هم داخل هست. ‫- باشه، تو آرایشگاه.
‫[کار تیمی عالی]
‫هی، اگه خواستی شیفت عوض کنی ‫بهم بگو.
‫ممنون.
‫[حتی شیفت‌های خودشون رو هم تنظیم می‌کنن]
‫ما نیروی پاره‌وقت یک‌روزه‌ایم.
‫من زیاد می‌خوام.
‫یه نون بهش میده
‫داغه.
‫[تحویل نون در راه است]
‫کی نون لوبیا قرمز سفارش داده بود؟
‫- ای وای من. تو دختر خوبی هستی. ‫- خیلی کمک می‌کنی.
‫همه‌مون نون ماهی‌شکل می‌خوایم.
‫اینجا؟ چند نفرین؟
‫پنج نفر.
‫این یدونه برای شروع.
‫تو نیروی پاره‌وقت مایی.
‫آره، کارت خیلی خوبه.
‫- چند تا لوبیا قرمز؟ ‫- چهار تا!
‫- چهار تا دیگه نون لوبیا قرمز! ‫- چهار تا دیگه نون لوبیا قرمز!
‫باشه. چهار تا دیگه لازم داریم، هه‌جون.
‫این چهار تا برای اون خانم‌هایین ‫که دارن بازی می‌کنن.
‫- باشه. دارن بازی می‌کنن؟ ‫- آره.
‫داره دیوونه‌کننده میشه.
‫لطفاً اینا رو برامون ببر.
‫یه پاکت چهارتایی ‫همین الان بهت میدم.
‫[تحویل سریع]
‫اون دو تا رو ببین.
‫سون‌هی و دایین کمک بزرگی هستن
‫[۳:۳۰ بعدازظهر]
‫[هه‌جون ۹۰ دقیقه‌ست ‫که داره نون درست می‌کنه]
‫می‌تونی اونجا منتظر بمونی.
‫[به‌خاطر قدش خم شده]
‫رنگ‌ها اینجاست.
‫[صدها نون ماهی‌شکل درست کرد]
‫[نحیف به نظر می‌رسه]
‫- چهار تا دیگه نون لوبیا قرمز! ‫- این‌طرف.
‫- چهار تا نون لوبیا قرمز. ‫- باشه. چهار تا دیگه می‌خوایم، هه‌جون.
‫هیچ‌کس نون کرم نمی‌خوره.
‫[دیوانه‌وار داشته آشپزی می‌کرده]
‫بردن نون‌ها سخته.
‫- تو راهه؟ ‫- تو راهه.
‫- موادمون تموم شده. ‫- تموم کردیم؟
‫[با عجله]
‫[رئیس نون‌ها سریع مواد رو تامین می‌کنه]
‫داری جوون‌تر میشی.
‫[همین‌طور تمیزکاری هم می‌کنه]
‫ای وای من.
‫ببخشید.
‫[اون بیشتر از همه کار کرد]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫کمی آب گوشت داغ می‌خواید؟
‫داغه، فوتش کنید تا خنک شه.
‫نوش جان.
‫- خیالم راحت شد. ‫- بله.
‫- بذار اول مال اونو بدم. ‫- آره، حتماً.
‫- بدش به من تا ببرمش. ‫- بفرما.
‫آقای گوان-شیک،
‫چهار تا دیگه نون لوبیا قرمز.
‫- چهار تا لوبیا قرمز؟ ‫- بله.
‫هیچ‌کس کرم کاستارد نمی‌خواد؟
‫- یدونه نون لوبیا قرمز. ‫- سفارش‌های الان
‫- از طرف افراد مسنه. ‫- باشه.
‫ما اضافه‌ها رو می‌خوریم.
‫پس فقط دو تا ‫کرم کاستارد درست می‌کنم.
‫یدونه نون لوبیا قرمز.
‫[افراد مسن لوبیا قرمز رو ترجیح میدن]
‫لوبیا قرمز خوبه،
‫ولی کرم کاستارد هم خوبه.
‫[کرم کاستارد خوبه؟]
‫من دستم رو بردم بالا، دختر جوان.
‫- بله؟ ‫- هنوز یدونه هم نخوردم.
‫- چی؟ ‫- یه نون کرم برام بیار.
‫- یه نون کرم؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫اون کیه؟ نوه‌ی تو نیست؟
‫- دختر کشیشه. ‫- دختر کشیشه.
‫- اون دختر کشیشه؟ ‫- بچه‌ی باهوشیه.
‫یدونه نون کرم کاستارد.
‫یدونه لوبیا قرمز، دو تا کرم کاستارد.
‫نه، سه تا کرم داریم ‫و یدونه لوبیا قرمز.
‫- این صندلی محل کاره. ‫- ببخشید.
‫- چطوری باید برم تو، عمو؟ ‫- آها، ببخشید، دایین.
‫ای وای. دایین امروز سخت کار می‌کنه.
‫تحویل نون کرم با موفقیت انجام شد
‫- ای وای من. ‫- ممنون، دختر جوان.
‫ببخشید، دختر جوان.
‫[نون کرم کاستارد خوبه]
‫- آقا. ‫- بله؟
‫پنج تا برای این پنج نفر اینجا درست کن.
‫- پنج تا. کرم کاستارد؟ ‫- آره، از این.
‫- پنج تا؟ ‫- آره.
‫- یه کم صبر کنید. ‫- باشه.
‫- یه سفارش پنج‌تایی کرم داریم. ‫- اومدم!
‫- کرم کاستارد؟ ‫- واقعاً؟
‫- این یکی لوبیا قرمزه. ‫- بازم درست می‌کنم.
‫- یه کم نون کرم درست می‌کنم. ‫- کرم کاستارد.
‫کرم کاستارد.
‫تا حاضر بشه بازی می‌کنم.
‫[شادی برای فروش موفقش]
‫خسته‌کننده بود.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫- حدود پنج دقیقه. ‫- پنج دقیقه؟
‫- میشه یه کم صبر کنید؟ ‫- باشه.
‫[راحت باش]
‫فکر می‌کنی چند تا
‫امروز درست کردیم؟
‫- فکر کنم حداقل ۲۰۰ تا. ‫- حدود ۲۰۰ تا، نه؟
‫یه قالب کرم کاستارد
‫کی نون کرم کاستارد سفارش داده بود؟
‫اینجا!
‫- اینجا. ‫- کارت خیلی خوبه.
‫از لوبیا قرمز بهتره.
‫[نون ماهی‌شکل کرم کاستاردشون خوبه]
‫[داره از لوبیا قرمزش لذت می‌بره]
‫خوب پخته شده. خوبه.
‫- دوستش داری؟ ‫- بله.
‫- تا حالا به این خوبی نخورده بودم. ‫- واقعاً؟
‫خوبه چون کلی مواد توش داره.
‫خوبه چون کلی مواد توش داره؟
‫- تا حالا به این خوبی نخورده بود. ‫- دفعه‌ی اولشه.
‫- دیوونه‌کننده‌ست. ‫- لازم نیست اغراق کنی.
‫- دیوونه‌کننده‌ست. ‫- ای وای من.
‫دیوونه‌کننده‌ست؟
‫باید برم یه جا و شروع کنم به فروختنشون.
‫- می‌تونی همین‌جا بفروشیشون. ‫- اینجا؟
‫- می‌تونه این کار رو اینجا بکنه. ‫- آره.
‫یکی براشون ‫یه نون ماهی‌شکل کرم کاستارد ببره.
‫[به‌خاطر استقبال زیاد از کرم کاستارد ‫موجودیشون کم شده]
‫وای، خیلی خوشمزه‌ست.
‫کسب‌وکار پررونقه.
‫بریم مغازه بغلی غذا بخوریم؟
‫[موفق شدن آرایشگاه رو تبلیغ کنن؟]
‫[اما]
‫[بوگوم اون‌قدر مشغول کوتاه کردن موئه ‫که نمی‌تونه دوروبرش رو نگاه کنه]
‫بازم صندلی داریم؟
‫[اینجا]
‫[و اونجا]
‫[همه‌جا آدم هست]
‫[خیلی شلوغ]
‫می‌تونید اینجا بشینید.
‫تونست بشینه
‫[حتی بیرون]
‫[پر از آدم]
‫[هر جا رو نگاه کنی]
‫[یه عالمه آدم هست]
‫- می‌تونی موهاش رو بشوری؟ ‫- بله.
‫معلومه که می‌تونم.
‫از این‌طرف بیاید.
‫[یه کم دیر متوجه اوضاع شد]
‫[تلاش برای برگردوندن یکم نظم]
‫[یه نفر میاد تو]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫برای کوتاهی مو اومدم.
‫- واقعاً؟ ‫- بله.
‫- کتتون رو می‌گیرم. ‫- باشه.
‫لطفاً پیش‌بند رو بپوشید.
‫[سریع مشتری رو قبول می‌کنه]
‫موهاتون رو فر کردید.
‫[درست همون موقع]
‫نمی‌تونم تحمل کنم که ‫حتی یه ذره از موهای سفیدم معلوم باشه.
‫موهای سفید تو یه چشم‌به‌هم‌زدن درمیان.
‫می‌خوام با بوگوم حرف بزنم.
‫بعداً که وقت داشت بهش بگو.
‫می‌خوام اون موهام رو کوتاه کنه.
‫الان باید سرش شلوغ باشه.
‫فکر می‌کردم فقط بازیگرید.
‫کی می‌دونست این‌قدر کارای خوب می‌کنید؟
‫[اومده بودن نون ماهی‌شکل بخورن]
‫[و حالا می‌خوان موهاشون رو هم درست کنن]
‫[می‌تونم موهام رو درست کنم؟]
‫[ارتباط چشمی]
‫[مشتری‌ها با نگاهشون ‫دارن وقت میگیرن]
‫[اما بوگوم در مورد تک‌تک مشتریا جدیه]
‫[و با حوصله کارش رو انجام میده]
‫[یه اخم متمرکز]
‫[پشت سرش همه‌ش دارن ‫در مورد مو حرف می‌زنن]
‫[نگاه‌های محتاطانه]
‫[نگاه کردن]
‫[الان موهاتون رو می‌شورم.]
‫لطفاً بشینید.
‫[درست همون موقع]
‫کوتاه کردنش تموم شد؟
‫[یکی از خانم‌ها از اتاق انتظار میاد بیرون]
‫خیلی وقته اینجا زندگی می‌کنید؟
‫- قبلاً ده‌جون زندگی می‌کردم. ‫- قبلاً؟
‫وقتی ازدواج کردم اومدم اینجا.
‫سر تکون دادن
‫با یکی از اعضای کلیسا ازدواج کردم.
‫[با این‌که احساس می‌کنه باید عجله کنه]
‫[تا آخرش سرویس‌دهیش رو بی‌نقص انجام میده]
‫- اون موقع‌ها که کشاورزی می‌کردم. ‫- بله.
‫[نگاه کردن]
‫[ده‌هون سعی می‌کنه یه کم تمیزکاری کنه]
‫همون‌جوری بمونید.
‫فکر کنم ‫به هر حال قصد تکون خوردن نداشتین.
‫[اصلاً قصد تکون خوردن نداره]
‫- خوشگلتون کنم؟ ‫- بله.
‫باشه.
‫[وقت سشوار کشیدنه]
‫می‌خواید موهاتون رو درست کنید؟
‫می‌خوام رنگشون کنم.
‫رنگ؟
‫می‌خواید موهاتون رو رنگ کنید؟
‫ریشه‌ها رو؟
‫فقط یه قسمت از موهاتون رو؟
‫[یعنی الان داره مو رنگ می‌کنه؟]
‫[با شنیدن این خبر مشتری‌ها هجوم میارن]
‫ازش بپرس.
‫[با اضطراب نگاه کردن]
‫فقط ریشه‌ها رو رنگ کنم؟
‫باشه، لطفاً بشینید.
‫- ایشون چی؟ ‫- ریشه‌های شما هم رنگ می‌خواد؟
‫- رنگ مو؟ فقط ریشه‌ها؟ ‫- بله.
‫فقط ریشه‌ها.
‫باید تا آخر روز تمومش کنم. ‫سعیمو می‌کنم.
‫منم می‌خوام موهام رو رنگ کنم.
‫امروز؟
‫سه‌تاتون می‌خواین موهاتون رو رنگ کنین.
‫- بشینم؟ ‫- براتون یه پیش‌بند میارم.
‫[پیش‌بند میاره]
‫[با یه مشتری دیگه چشم تو چشم میشه]
‫میشه یکم صبر کنین؟
‫برای رنگ کردن موهام؟
‫[تا نوبتم بشه یه کم از نونم می‌خورم]
‫[رنگ مو این‌ور و اون‌ور]
‫[تب نون‌ها یه صف طولانی از مشتری‌ها درست کرده]
‫اول باید موهای ایشون رو سشوار بکشم.
‫من موهاش رو خشک می‌کنم.
‫- این کار رو می‌کنی؟ ‫- برای این کار که مدرک نمی‌خوام، نه؟
‫- مدرک می‌خوام؟ ‫- آره، لازمه.
‫پس بیا این کار رو بکنیم.
‫ایشون رئیسی هستن که مدرک دارن.
‫من موهاتون رو سشوار می‌کشم ‫و ایشون کار رو تموم می‌کنه.
‫- آره، همین کار رو بکن. ‫- باشه، خوبه.
‫رنگ مو؟
‫فقط ریشه‌ها؟
‫[سریع میره سراغ رنگ کردن موها]
‫این محافظ پوست سره.
‫نگاهی میندازه
‫[نمی‌تونه حواسش به کسایی که نگاهش می‌کنن نباشه]
‫فکر کنم تمام تلاشم رو کردم تا سریع کار کنم
‫تا بقیه رو زیاد منتظر نذارم.
‫[رنگ کردن مو بیشتر از کوتاهی طول می‌کشه]
‫الان میام پیشتون.
‫تا جایی که بتونم سریع کار می‌کنم.
‫خیلی برات زحمت شد.
‫[اشکالی نداره]
‫عجب صف طولانی‌ای شده.
‫با اینکه عذاب وجدان داره، تمام تلاشش رو می‌کنه
‫[اما انتظار طولانی‌ایه]
‫موهاشون رو هم سشوار می‌کشه.
‫[سرک کشیدن]
‫[عرق کردن]
‫دارین میرین؟
‫اون رو بذارین اینجا.
‫[خانم‌ها آماده میشن که برن خونه]
‫[خانم جونگ‌جا به بوگوم نگاه می‌کنه]
‫فردا برگردین.
‫فردا هم بازن.
‫بذارین اینا آخرین نفرات امروز باشن.
‫- با احتیاط برین خونه. ‫- موهای شما رو فردا درست می‌کنن.
‫- من امروز موهام رو درست نمی‌کنم. ‫- مراقب باشین.
‫خانم، ببخشید ‫که نتونستم موهاتون رو درست کنم.
‫مراقب باشین.
‫ممنونم. ببخشید.
‫[با وجود محبوبیت دیوانه‌وارشون]
‫[کارشون گرفته، ‫اما فقط یه آرایشگر مدرک‌دار دارن]
‫[موهاش رو کامل رنگ می‌کنه]
‫- میذارم حدود ۳۵ دقیقه بمونه. ‫- باشه.
‫[بدون وقت استراحت برمی‌گرده سراغ سشوار کشیدن]
‫- درد داره؟ ‫- نه.
‫خوبه.
‫مدل دست زدنتون با اون یکی آقا فرق داره.
‫- نه خیلی. ‫- حرکاتتون فرق می‌کنه.
‫سشوار کشیدن رو بسپارین به رئیس پارک
‫خیلی دوستش دارم.
‫- دوستش دارین؟ ‫- کارتون عالی بود.
‫حتی بهش نکاتی درباره سشوار کشیدن میگه
‫خیلی وقته موهام رو صاف نکرده بودم.
‫- خسته نباشین بابت این‌همه انتظار. ‫- وای، ممنون.
‫خیلی خوشم اومد.
‫[یه مدل موی پرپشت]
‫چند تا نون یا کیک ماهی بهم بدین با خودم ببرم.
‫پنج نفر نتونستن بیان،
‫می‌خوام برای اونا ببرم.
‫شما فقط لوبیای قرمز سفارش دادین
‫چون گفتین فقط اونو دوست دارین.
‫کرم کاسترد هم خوب نبود مگه؟
‫یدونه خوردم، اونم خوب بود.
‫اونجا سه تا کرم کاسترد داریم.
‫[کارخونه کرم کاسترد با تمام قوا کار می‌کنه]
‫روش خمیر هم میریزین.
‫- کرم کاسترد؟ ‫- کرم کاسترد.
‫برام سوال بود این آهنگ از کجاست، ‫نگو از اونه.
‫یعنی آماده‌ست.
‫آلارمش شبیه صدای
‫دنده‌عقب کامیونه.
‫[یه جوک بی‌مزه‌ی یهویی]
‫- نباید کار کنین؟ ‫- روی این؟
‫وای، پاهای بیچاره‌م.
‫[باعث میشه با پاهای دردناکش برقصه]
‫پخت.
‫بدین به این خانم مسن.
‫ای وای.
‫ای وای. زمان ما
‫خوب راه می‌رفتیم ‫اما الان به‌زور وایمیستم.
‫بفرمایین اینم نون‌های ماهی‌شکل شما.
‫- لوبیای قرمز تموم کردیم. ‫- ممنون.
‫دارم برای پیرمرد پیرزن‌ها یه مقدار می‌برم.
‫برای اونایی که نتونستن بیان نون می‌بره
‫[و برمی‌گرده به سالن دهکده]
‫نون‌های خامه‌ای.
‫- تو کاملا… ‫- بله.
‫خیلی تو این کار ماهر شدی.
‫نمی‌دونم. اصلا حواسم نبود.
‫یهو ریختن سرمون.
‫[فشار دادن خمیر]
‫یا خدا.
‫[اینو ببین.]
‫[خمیرشون تموم شده]
‫دیگه نیست؟
‫استفاده از اون همه کیسه تو یه روز…
‫گرمتون نیست؟ ‫کرم کاسترد بیشتری لازم داریم.
‫- تموم کردیم. مواد اولیه… ‫- تموم شد؟
‫مواد اولیه‌مون تموم شده.
‫- سه تا خامه‌ای، چهار تا لوبیای قرمز. ‫- سه و چهار.
‫فقط دو تا بهت می‌رسه.
‫موادشون تموم شده.
‫نون‌هات رو گرفتی. حالا می‌تونی بری.
‫- خداحافظ. ‫- بقیه‌اش.
‫آخرین مشتری رو بدرقه می‌کنن
‫روز نون‌پزی موفقیت‌آمیز بود
‫واقعا…
‫ممکنه خواب نون‌های ماهی‌شکل رو ببینم.
‫کارتون عالی بود. جدی میگم.
‫[دقیقا وقتی روز نون‌پزی تموم میشه دوباره بارون می‌گیره]
‫[نونوای پاره‌وقت داره تمیزکاری می‌کنه]
‫تموم شد.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫خوبه.
‫- خسته نباشی، هه‌جون. ‫- ممنون.
‫این نون ماهی‌شکل.
‫امروز اولین باریه که می‌خورمش.
‫یه نون ماهی‌شکل گرم.
‫تازه پخته‌شده.
‫وای خدا. بارونم که داره میاد.
‫برو تو بشین.
‫یه استراحتی بکن.
‫[سه ساعته که نرفته داخل]
‫ای وای.
‫هه‌جون رو می‌بینه
‫فکر کنم هر بخشی ‫حال و هوای خودشو داره.
‫- تمام مدت بیرون بودی؟ ‫- آره.
‫[با چهره‌ای خسته و داغون]
‫[خنده‌ی ترحم‌انگیز]
‫- حتما کل روز سر پا بودی. ‫- باید بشمرم…
‫باید بشمرم چند تا نون درست کردم.
‫[نونوای اصلی هم شکمش رو سیر می‌کنه]
‫[نمی‌تونه به وضعیتش نخنده]
‫تو هم الان داری می‌خوری؟
‫[رفاقت با نون‌های ماهی‌شکل]
‫[ساعت ۶:۴۵ عصر]
‫[خیلی بعد از ساعت تعطیلی کارش با آخرین مشتری تموم میشه]
‫شونه‌ش کن اون‌ور.
‫تغییر دادن استایل کار راحتی نیست.
‫- با احتیاط برین. ‫- سالم برسین خونه، خانم.
‫- این کار راحتی نیست. ‫- یه استراحتی بکن.
‫- حالا یه استراحتی بکن. ‫- یه نفسی تازه کن، ده‌هون.
‫این همه مو شستن ‫حتما به کمرت فشار میاره.
‫نه، فرصت کردم بشینم.
‫پخش برنامه نون‌ها همه رو کشوند بیرون، و اونا هم
‫- مو و ناخنشون رو اینجا درست کردن. ‫- حالا که تا اینجا اومده بودن.
‫فکر کنم همین‌طوره.
‫[خمیازه کشیدن]
‫دراز بکش.
‫[ولو شدن]
‫- یه کم دراز می‌کشم. ‫- آره.
‫[رئیس پارک شکست‌ناپذیرمون از پا دراومده؟]
‫- یه کم دراز می‌کشم. ‫- آره.
‫[نگران]
‫[چه خبره؟]
‫[انرژی بوگوم تموم شده]
‫[روی کارشون تاثیر می‌ذاره؟]
‫امروز خیلی احساس خستگی می‌کنم.
‫پسرم اومده موهاشو کوتاه کنه.
‫- می‌خوام باحال به نظر برسم. ‫- باحال به نظر برسی؟
‫[لبخند زدن]
‫می‌خوام دیگه تمومش کنم.
‫چرا این‌قدر کندی؟
‫چون یه آرایشگر تازه‌کارم.
‫یه آرایشگر تازه‌کار. خیلی کندی.
‫- خیلی کندم؟ ‫- آره.
‫- می‌خوام دیگه تمومش کنم. ‫- باشه، الان تمومش می‌کنیم.
‫[برای شاد کردن این کوچولو]
‫[عموها شروع به مسخره‌بازی و تردستی می‌کنن]
‫دوباره شروع کنیم به کوتاه کردن؟
‫نه زیاد.
‫وای، چقدر برف اومده.
‫باید برف‌ها رو پارو کنیم.
‫باید حیاط خودمون رو تمیز کنیم.
‫[به لطف برف یه استراحتی می‌کنن]
‫همه‌تون موافقین ‫ساعت ۴ زودتر ببندیم؟
‫آره، موافقم، ولی…
‫هی، بیاین برای امروز تمومش کنیم.
‫تعطیلش کنین.
‫[دوباره بکشینش بالا]
‫- شیش نفر دارن میان این‌طرف. ‫- اومدین قدم بزنین؟
‫فکر می‌کنین دارن میان اینجا؟
‫حواستون باشه که خوش‌تیپ به نظر برسیم.
‫[اصلا می‌تونیم بریم خونه؟]
‫- اومدین موهاتون رو درست کنین؟ ‫- بله، می‌خوام موهام رو رنگ کنم.
‫دستمال کاغذی، لیوان کاغذی،
‫جوانه ماش، و یه قالب توفو.
‫یکم گوشت آب‌پز هم بگیرین.
‫[یه مشتری دیگه؟]
‫- ارتباط چشمی برقرار نکنین. ‫- مگه نه؟
‫[زود بستن کار راحتی نیست]
‫[آرایشگر دهکده]