‫آرایشگر دهکده
‫[به مناسبت روز نون‌های ماهی‌شکل]
‫[آرایشگاه شلوغ‌تر از همیشه‌ست]
‫رئیس پارک داره روی موهای ‫پنجمین مشتری امروزش کار می‌کنه
‫امروز شلوغ‌ترین روزمون تا الانه.
‫همه‌اش رو می‌خواستی؟
‫- آره، یه دسته بهم بده. ‫- فقط همون.
‫پات اذیت نمیشه؟
‫[مشتری‌ان؟]
‫اون چیه؟
‫کیک ماهی. ‫غذای موردعلاقه‌ات، جونگ‌وو.
‫یه بچه‌ست.
‫کدوم سرم مو رو بزنم؟
‫- معمولاً کدوما رو می‌زنن؟ ‫- سلام.
‫[یه مشتری کوچولو آخرهای وقت میاد]
‫[سلام دخترای بزرگ]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- چطور می‌تونیم کمکتون کنیم؟ ‫- بفرمایید؟
‫پسرم اومده موهاش رو کوتاه کنه.
‫میشه ۵۰۰۰ وون.
‫گفتی ۵۰۰۰ وون؟
‫[مشتری کوچولو با یه قیافه‌ی مضطرب میاد تو]
‫- میشه اون تیوپ رو برداری؟ ‫- اومده موهاش رو کوتاه کنه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫برای کوتاهی مو اومده.
‫باید یکم صبر کنین.
‫- باشه، حتماً. ‫- لطفاً یکم منتظر بمونین.
‫جونگ‌وو، می‌تونی با دخترا بازی کنی.
‫نگاهش کن جونگ‌وو.
‫اونم از اینا داره.
‫- این دقیقاً شبیه اون عکسه است. ‫- آره، عین همن.
‫می‌دونی این کدوم نهنگه؟
‫این یکی.
‫کدوم نهنگ؟
‫[داره به مغزش فشار میاره]
‫بهش میگن نیزه‌ماهی.
‫می‌تونه هر چیزی رو سوراخ کنه.
‫اما در خطر انقراضه.
‫- در خطر انقراضن؟ ‫- یه کتابی هست به اسم «آواز غمگین نیزه‌ماهی»
‫میگه آدما به نهنگ‌ها شلیک می‌کنن.
‫نهنگ‌ها در خطر انقراضن
‫اما آدما می‌خوان شکارشون کنن.
‫این نهنگ در خطر انقراضه؟
‫در مورد ماهی‌ها مطالعه کرده؟
‫فقط عاشق موجودات دریاییه.
‫[باهوش به نظر میاد]
‫می‌دونی این چیه؟
‫کوسه… ماهی؟
‫لیدزیختایسه.
‫این یکی دانکلوستئوسه.
‫معلومه خیلی به ماهی‌ها علاقه داری.
‫- همین‌طوره. ‫- من اصلاً نمی‌دونم اینا چی‌ان.
‫[یه بچه ۴ ساله‌ی فوق‌العاده باهوش]
‫[رئیس پارک هنوز داره ‫روی مشتری قبلی کار می‌کنه]
‫[زل زدن]
‫اگه این‌طوری سرم رو بگیره
‫خیلی می‌ترسم که موهام رو کوتاه کنم.
‫فکر می‌کنی اگه سرت رو بگیره می‌ترسی؟
‫- آره. ‫- باشه. باهاش حرف می‌زنم.
‫[مضطرب]
‫بیا به عمو پارک بوگوم بگیم ‫موهات رو قشنگ کنه. باشه؟
‫[پوف]
‫تمام تلاشش رو می‌کنه تا نارضایتیش ‫رو از کوتاهی مو نشون بده
‫- کوتاهی رو شروع کنیم؟ ‫- بله.
‫الان موهات رو کوتاه می‌کنه.
‫می‌تونی موهات رو کوتاه کنی
‫- و بعدش با دخترا بازی کنی. ‫- صبر کن.
‫تو چی مامان؟
‫من همین‌جا پیشت می‌مونم
‫حواسم بهت هست
‫ببینم موهات قشنگ میشه یا نه.
‫پس من باید چیکار کنم؟
‫- خیلی می‌ترسم تنهایی این کار رو بکنم! ‫- من همینجام.
‫ترسناک نیست. چیزی نیست.
‫- نمی‌ذاره بترسی. ‫- بیا با من.
‫بیا با من.
‫میشه یه لحظه بیای پیش من؟
‫- ترسناک نیست. ‫- میشه یه لحظه بیای پیش من؟
‫[احساس می‌کنم ‫با این عمو مشکلی ندارم]
‫سلام.
‫[طلسم‌شده میره تو بغلش]
‫از دیدنت خوشحالم.
‫دوست داری موهات رو چطوری کوتاه کنم؟
‫- می‌خوام خوش‌تیپ بشم. ‫- خوش‌تیپ بشی؟
‫پس شروع کنیم؟
‫یکم از ماشین اصلاح می‌ترسه.
‫- پس فقط با قیچی کار کنم؟ ‫- بله، فقط قیچی لطفاً.
‫و دوست نداره سرتون رو این‌طوری بگیرین
‫پس لطفاً سعی کنین فقط موهاش رو بگیرین.
‫پشت موهاش بلندتره، ‫پس فقط همون‌جا و چتری‌هاش رو کوتاه کنین.
‫باشه. همین کار رو می‌کنم.
‫[بدون ماشین اصلاح بدون گرفتن سر]
‫تو کی هستی؟
‫[آیا با این مشتری کوچولو ‫اما سخت‌گیر همه‌چی خوب پیش میره؟]
‫خب اسمت چیه شازده کوچولو؟
‫اسمت چیه؟
‫- من‌ ها جونگ‌وو هستم. ‫- دونگ‌وو؟
‫ها جونگ‌وو.
‫‌ها دونگ‌وو؟
‫آره.
‫از آشناییت خوشحالم، دونگ‌وو.
‫- اون‌ها جونگ‌ووئه. ‫- جونگ‌ووئه؟
‫ها جونگ‌وو.
‫ها جونگ‌وو؟
‫- کی اسمش‌ها جونگ‌ووئه؟ ‫- این آقا. اون جونگ‌ووئه.
‫- سلام، جونگ‌وو. ‫- سلام، جونگ‌وو.
‫عمو بوگوم الان شروع می‌کنه.
‫[کوچولو ترسیده]
‫[برای همین تصمیم می‌گیره صداش رو شادتر کنه]
‫[با ذوق]
‫الان تو پارک آبی هستیم!
‫- ایول! ‫- وای.
‫- انگار داره بارون میاد. ‫- داره بارون میاد.
‫آب همین‌طوری داره میاد.
‫[حالا که جونگ‌وو داره ذوق می‌کنه]
‫بوگوم شروع می‌کنه به ‫کوتاه کردن، و همون‌طور
‫که خواستن حواسش هست فقط موها رو بگیره
‫[چک می‌کنه ببینه حالش خوبه یا نه]
‫جونگ‌وو همه‌ش داره می‌خنده.
‫[اونم تعجب کرده]
‫[حسابی از مهارت‌های عمو بوگوم خوشش اومده]
‫کجا زندگی می‌کنی؟
‫- می‌خوای بدونی کجا زندگی می‌کنم؟ ‫- آره.
‫من درست پشت همین ساختمون زندگی می‌کنم.
‫داری این کار رو می‌کنی
‫که کلی پول در بیاری؟
‫راست میگی. دارم این کار رو می‌کنم
‫که کلی پول در بیارم.
‫پرسید دارم این کار رو می‌کنم ‫که کلی پول در بیارم؟
‫[مثل یه بابا لبخند می‌زنه]
‫راست میگی.
‫فکر می‌کنی می‌تونم کلی پول در بیارم
‫و برات یه خوراکی خوشمزه بخرم؟
‫معلومه.
‫می‌خوام یکم دیگه کوتاهش کنم.
‫[آروم به نظر میاد، پس بوگوم ‫می‌خواد ماشین اصلاح رو امتحان کنه]
‫میشه یه کار خیلی خفن بکنم؟
‫اما ترسناک نیست.
‫[ماشین اصلاح رو آورد؟]
‫[قورت دادن آب دهن]
‫یکم از ماشین اصلاح می‌ترسه.
‫می‌خوای امتحانش کنی؟
‫نه.
‫نه؟
‫- نه. ‫- ببین.
‫امتحانش کن، جونگ‌وو.
‫- از پسش برمیای. چیزی نیست. ‫- نه.
‫[یه مخالفت سفت و سخت]
‫- بی‌خیال شم؟ ‫- فقط قلقلکت میده.
‫- پس انجامش نمیدم. ‫- ولی حس باحالی داره‌ها.
‫منم هم‌سن تو بودم ‫که اولین بار ماشین اصلاح رو امتحان کردم
‫و آخرش این‌طوری زدم زیر خنده.
‫[غرق تو حرفای عمو ده‌هون]
‫[با ملایمت]
‫من که کاری نمی‌کنم.
‫- من که کاری نمی‌کنم. ‫- حس بدی نداره، نه؟
‫[یه لمس یواشکی]
‫[خیلی مضطرب]
‫[نگاه زیرچشمی]
‫قلقلکت نمیاد؟
‫ممنون.
‫ممنون که تکون نخوردی
‫[با تعریف بوگوم ‫اضطرابش از بین میره]
‫میشه یه لحظه سرت رو بگیرم؟
‫- برای امنیت خودته. ‫- باشه.
‫چیزی نیست، نه؟
‫آره، من که کاری نمی‌کنم.
‫[پسر خوب]
‫معمولاً متنفره از اینکه ‫کسی سرش رو بگیره.
‫[چش شده؟]
‫- آفرین. ‫- خیلی کارت خوب بود.
‫تو این کار خیلی خوبی.
‫[ماشین اصلاح، عالی گرفتن سر، عالی]
‫اون پسر کوچولو خیلی صبور به نظر میاد.
‫تا حالا ندیدم یه پسر کوچولو ‫موقع کوتاهی مو لبخند بزنه.
‫حتی از بوگوم پرسید کجا زندگی می‌کنه.
‫[در حالی که غرق تو تعریفا بود، ‫کوتاهی پشت موهاش تموم شد]
‫خب امروز داری موهات رو کوتاه می‌کنی…
‫داری به حرفام گوش میدی؟
‫- جونگ‌وو. ‫- جونگ‌وو.
‫[دهن بسته]
‫جونگ‌وو.
‫[فریاد در سکوت]
‫نباید یه کتاب رو فقط از روی جلدش ‫قضاوت کنی.
‫جونگ‌وو، اون عمویی که سمت راسته…
‫[لبخند زدن]
‫الان چه حسی داره؟
‫منم خیلی مطمئن نیستم.
‫اصلاً حاضر نیست باهام حرف بزنه.
‫برام عجیبه دلیلش چیه.
‫[خندیدن]
‫[عمو ده‌هون احساس طرد شدن می‌کنه]
‫هیچی نمیگه.
‫[دونگ‌یون تو آشپزخونه داره ‫یه چیزی آماده می‌کنه]
‫[تیرامیسوی توفو به پاس زحمات امروزشون]
‫[یه اسکوپ بزرگ]
‫[لایه‌های کرم توفو ‫و کوکی‌های ماچا!]
‫[با تزئین لوبیای قرمز شیرین]
‫[به علاوه‌ی یکم آجیل خوشمزه]
‫[پوشونده شده با یه لایه کرم توفو]
‫[پاشیدن پودر ماچا]
‫[سرآشپز کواک کلی برای
‫این دسر زحمت کشیده]
‫[تیرامیسوی توفو
‫فقط برای سون‌هی و داین]
‫[با دقت تو سینی میاره]
‫- دخترا. ‫- این ماچاست؟
‫تیرامیسوی ماچاست.
‫- لایه‌هاش رو می‌بینی؟ ‫- آره.
‫اگه لایه‌های سبز و سفید رو با هم بخورین ‫خیلی بهتر هم میشه.
‫- الان اوضاع آروم‌تره. ‫- ممنون.
‫اگه رو زمین ریخت اشکالی نداره.
‫[دقیقاً همون‌طوری که عمو دونگ‌یون ‫بهش گفت یه گاز می‌زنه]
‫[شگفت‌زده!]
‫[سر تکون دادن به نشونه‌ی تأیید]
‫- خوشمزه‌ست. ‫- خوشمزه‌ست.
‫- خوشمزه‌ست؟ ‫- آره.
‫[خیلی خوشحالم]
‫[شوره]
‫- و لذیذ. ‫- خیلی خوشمزه‌ست.
‫[یه نقد دقیق]
‫- دوستش دارین؟ خوشمزه‌ست، نه؟ ‫- آره.
‫- واقعاً خوشمزه نیست؟ ‫- آره.
‫[سر تکون دادن]
‫[۲۰ دقیقه از شروع کوتاهی مو گذشته]
‫[وقتی تمرکز کرده بود ‫زمان خیلی زود گذشت]
‫امیدوارم خوب دربیاد.
‫[کم‌کم داره تمرکزش رو از دست میده]
‫فکر کنم الان خوش‌تیپ شدم.
‫- خوش‌تیپ شدی؟ ‫- آره.
‫من که اصلاً کاری نکردم.
‫[ها؟]
‫الان خوبه.
‫دوباره بگو؟
‫موهام کامل کوتاه شد.
‫- الان دیگه بی‌خیال شیم؟ ‫- آره.
‫[دست‌پاچه]
‫میشه یکم دیگه کوتاهش کنم؟
‫- نه. ‫- چرا؟
‫- باشه. ‫- خیلی کندی.
‫- من خیلی کندم؟ ‫- آره.
‫خیلی ببخشید.
‫چرا این‌قدر کندی؟
‫جونگ‌وو…
‫چرا این‌قدر کندی؟
‫به‌خاطر اینه که
‫من یه آرایشگر تازه‌کارم.
‫- یه آرایشگر تازه‌کار؟ ‫- آره.
‫- خیلی کندم، نه؟ ‫- آره.
‫[تا حالا همچین مشتری صادقی ندیده بود] ‫برای آرایشگر بودن
‫نباید سریع‌تر باشی؟
‫[مشتری‌ای که هیچ‌وقت دروغ نمیگه]
‫کارت تموم شد.
‫[آرایشگری که قصد تسلیم شدن نداره]
‫[خیلی صبور]
‫[دیگه داره کاسه‌ی صبرش لبریز میشه]
‫می‌خوام الان تمومش کنیم.
‫- می‌خوام الان تمومش کنیم! ‫- باشه، الان تمومش می‌کنیم.
‫بیا تمومش کنیم.
‫- می‌خوام الان تمومش کنیم! ‫- باشه، الان تمومش می‌کنیم.
‫جونگ‌وو، دوست کوچولوی خوش‌تیپم.
‫شکلات دوست داری؟
‫نه.
‫باشه.
‫[نقشه‌اش نگرفت]
‫[ببخشید]
‫این چطور؟
‫ببین تو دستم چی دارم.
‫- اینو ببین. پنیر. ‫- پنیر.
‫- جونگ‌وو. ‫- اینم دوست ندارم.
‫[باشه]
‫[به دست آوردن دل جونگ‌وو کار راحتی نیست]
‫ببخشید.
‫دقیقاً می‌دونه چی دوست داره.
‫دیگه خسته شدم.
‫- خسته شدی؟ ‫- لطفاً تمومش کنین.
‫«لطفاً تمومش کنین»؟
‫- همه خسته شدیم. ‫- می‌خواد من تمومش کنم.
‫جونگ‌وو، بذار یه چیز ‫خیلی خفن بهت نشون بدم.
‫- این چیه؟ ‫- چی؟
‫- یه دستماله، نه؟ ‫- آره.
‫اینو ببین، جونگ‌وو.
‫می‌خوام با دستم مچاله‌اش کنم.
‫بین شماره‌های یک، دو و سه،
‫کدومش رو بیشتر دوست داری؟
‫- سه. ‫- سه؟
‫در این صورت، این دستمال
‫بعد از سه ناپدید میشه.
‫نگاه کن.
‫- یک، دو، سه. ‫- سه.
‫[چرخوندن چشم‌ها]
‫- کجا رفت؟ ‫- کجا رفت؟
‫[برش با قیچی]
‫کجا رفت، جونگ‌وو؟
‫طوری نیست. دارم وقت می‌خرم.
‫دوباره نگاه کن.
‫- یک، دو، سه، ‫- یک، دو، سه
‫- چهار، پنج، شش، ‫- چهار، پنج، شش
‫- هفت، هشت، ‫- هفت، هشت
‫نه، ده!
‫تادا
‫کجا رفت؟
‫[تیم بچه رو مسحور می‌کنه]
‫دستماله کجا رفت؟
‫وای، جادو بود.
‫[چه بانمک]
‫- کجا رفت؟ ‫- دستمال کجاست؟
‫غیب شد.
‫[ایناهاش دستمال]
‫[تماشاچیا عاشقشن]
‫- تمومیم؟ کارت تموم شد؟ ‫- آره، فکر کنم خوبه.
‫- من کارم تموم شد. ‫- آره، کارت دیگه تموم شد.
‫- پایان. ‫- تموم شد. پاشو.
‫[به لطف کمک‌های هه‌جون و سانگ‌یی، ‫کوتاهی مو تموم شد]
‫جونگ‌وو، تو آینه نگاه کن ‫ببین خوش‌تیپ‌تر شدی یا نه.
‫[خوشم اومد]
‫زبونت رو در بیار.
‫[یه عکس با عموی کُندی ‫که موها رو قشنگ کوتاه می‌کنه]
‫من کارم تموم شد.
‫[بالاخره از روی صندلی فرار کرد]
‫بذار تمیزت کنم.
‫می‌خواستم پشت موهاش ‫رو یکم بیشتر کوتاه کنم.
‫می‌خواستم کرک‌های اینجا رو بگیرم، ‫اما نتونستم.
‫- خوشتون اومد خانم؟ ‫- بله.
‫دارین الکی میگین، ‫حتی اگه دوست ندارین؟
‫ببخشید؟
‫- شما… ‫- دوستش دارم.
‫مامان.
‫[مامانه هم نمی‌تونه دروغ بگه]
‫این چیه؟
‫[از کوتاهی مو راضی نیست]
‫جونگ‌وو، میشه یه بوسم کنی؟
‫بوس
‫ممنون. بغلم کن.
‫ممنون که اومدین.
‫[من دیگه میرم]
‫خداحافظ، جونگ‌وو. بزن قدش!
‫[مشتری‌ها کم‌کم میرن]
‫خداحافظ.
‫ساعت ۶:۳۰ عصره
‫- کارمون برای امروز تموم شد. ‫- خسته نباشید!
‫تعطیل کردیم!
‫خسته نباشید.
‫[بازم اضافه‌کاری کردن تا بهترین کارشون رو ‫ارائه بدن]
‫[سون‌هی و داین ‫دارن آماده میشن که برن خونه]
‫- من باید برم. ‫- باید بری؟
‫- باشه. ‫- مامان‌بزرگ دنبالم می‌گرده.
‫آره؟ باشه.
‫ولی داره بارون میاد. ‫چطوری می‌خوای بری خونه؟
‫نمی‌دونم. چیکار کنیم؟
‫هه‌جون.
‫دخترا باید برن خونه
‫اما چتر ندارن.
‫[ریز خندیدن]
‫[بلند خندیدن]
‫- بفرمایید. ‫- باشه.
‫- سوار شین. می‌تونین با من بیاین. ‫- اینجا؟
‫- داین. ‫- می‌رسونمتون خونه.
‫می‌رسوندتون خونه. ‫سریع سوار شین.
‫ولی چتر ندارن.
‫آره، پس سوار شین.
‫من پاره‌وقتم، ‫پس باید هر چی میگن گوش بدم.
‫- برو. ‫- برمی‌گردم.
‫خداحافظ.
‫- کجا میرین؟ ‫- سفر بخیر.
‫بریم. داره بارون میاد.
‫کارگر پاره‌وقت کل روز سرش شلوغه
‫[تیم دونفره‌ی نون‌فروش‌ها ‫سرویس رسوندن رو شروع می‌کنن]
‫- ما داریم این کار رو می‌کنیم؟ ‫- خسته نباشین دخترا.
‫- بله، خیلی ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫منم پاره‌وقتم
‫اما شما برای پاره‌وقت‌ها ‫پاره‌وقت بودین.
‫پس ما می‌رسونیمتون.
‫قضیه چیه؟
‫- اونجا خونه‌شونه. ‫- آره؟
‫[یه لبخند بزرگ چون رسیدن]
‫خسته نباشین.
‫[با ذوق زمزمه کردن]
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ، سون‌هی.
‫- می‌بینمت. ‫- می‌بینمت.
‫- خیلی دور نبود. ‫- آره، همین بغله.
‫[با وجود خستگی بازم داره بلوف می‌زنه]
‫[نفس‌نفس زدن]
‫- بریم. ‫- هنوز داره بارون میاد
‫پس تا خود داخل می‌رونمش.
‫ترمز.
‫[تا دم در همراهیش می‌کنه]
‫خداحافظ، داین.
‫- خداحافظ. ‫- آره، خداحافظ.
‫خسته نباشید!
‫ممنون!
‫- بریم. ‫- بریم.
‫بعد از یه روز طولانی کار سخت
‫احساس رضایت می‌کنم
‫صبر کن، روزمون هنوز تموم نشده.
‫[نفس‌نفس زدن]
‫مستقیم بریم خونه؟
‫[خمیازه]
‫حتماً همینه.
‫[این آقا هم بی‌صبرانه منتظره بره خونه]
‫[یهو خستگی افتاد به جونش]
‫یکم دراز می‌کشم.
‫[بدون انرژی]
‫امروز خیلی خسته‌کننده بود.
‫حتماً حفظ تمرکز خیلی سخته.
‫[کنارش دراز کشیده]
‫- ممنون. ‫- اون تمرکزه.
‫یکم همین‌طوری دراز بکش.
‫خیلی حس خوبیه.
‫دو تا گوان‌سیک رو ببین.
‫حتی تو زندگی قبلی‌شون هم
‫خستگی‌ناپذیر کار می‌کردن.
‫[امروز هم بی‌وقفه کار کردن]
‫- نه؟ این زندگی منه. ‫- حقته یکم استراحت کنی.
‫به‌یادماندنی‌ترین لحظه‌ی من این بود.
‫یه خانمی پرسید: ‫«دستشویی‌تون کجاست؟»
‫در رو باز کردم، و رفت تو.
‫اما تا اومدم در رو ببندم
‫رفته بود داخل.
‫گفتم: «قفل داره، ‫پس باید در رو قفل کنین.»
‫گفت: «کی به قفل نیاز داره؟»
‫[سریع در رو بست]
‫[وای خدای من]
‫به هر حال، به محض اینکه
‫خبر نون‌ها رو دادیم
‫مشتری‌هامون هم بیشتر شدن.
‫بدون نون‌ها همون‌قدر مشتری نداشتیم؟
‫شاید بازم می‌اومدن.
‫اصلاً نمی‌دونم ‫امروز چقدر درآوردیم.
‫اگه نون‌های ماهی‌شکل رو می‌فروختیم
‫درآمد خیلی خوبی داشتیم.
‫بارمون رو می‌بستیم.
‫بیا سه تا نون رو ۲۰۰۰ وون بفروشیم.
‫همه‌ش همینه؟
‫آره، این مال امروزه.
‫حتی ۵۰ هزار وون هم درنیاوردیم.
‫این نشون میده که پول درآوردن
‫چقدر سخته.
‫[۶ کوتاهی، ۳ مانیکور، ‫صدها نون: ۳۷۰۰۰ وون]
‫برای کوتاهی مو باید بیشتر پول بگیریم؟
‫نه.
‫به‌خاطر اینه که هر دومون تازه‌کاریم،
‫به عنوان آرایشگر و ناخن‌کار
‫واسه همینه که کمتر می‌گیریم.
‫حیفه که سوپ کیک ماهی رو دور بریزیم.
‫- یه نوشیدنی بزنیم؟ ‫- چرا… یه نوشیدنی؟
‫عالیه.
‫بیا یکم تربچه اضافه کنیم
‫- و یه کم گوشت گاو که برای خورش خرد شده. ‫- گوشت گاو؟
‫اون‌وقت میشه سوپ گوشت و تربچه.
‫این‌طوری درستش می‌کنی؟
‫خیلی خوشمزه میشه.
‫- خودت شامت رو درست می‌کنی؟ ‫- آره.
‫- بوسام چطوره؟ ‫- چطوری؟
‫فقط باید یکم گوشت خوک بجوشونیم.
‫دیروز هوسش رو نکرده بودی؟
‫- هوس کرده بودی؟ ‫- وای. آره.
‫- مطمئنی؟ ‫- درست کردنش راحته.
‫- واقعاً؟ ‫- کلی کیمچی داریم
‫پس بیا یکم بوسام درست کنیم.
‫فقط باید گوشت بگیریم.
‫بیا گوشت و ماکگولی بگیریم.
‫- می‌خوای؟ ‫- یه نوشیدنی بخوریم؟
‫یکم ماکگولی؟
‫آره، بیا همین کار رو بکنیم.
‫- یکم ماکگولی. ‫- فکر کنم حقمونه.
‫این عالیه.
‫- بریم خونه. ‫- ماشین داری؟
‫- آره. ‫- واقعاً؟
‫وقتی مثل امروز خسته‌ای
‫باید جینسنگ قرمز بخوری.
‫یه ساشه جینسنگ قرمز بخور.
‫یکم جینسنگ قرمز بخور. ‫وقتی انرژی نداری خوبه.
‫[تجدید قوا بعد از کار]
‫یکیش برای تو، هه‌جون.
‫[یکی برای هه‌جون ‫بعد از یه روز سخت با نون‌ها]
‫[مزمزه کردن]
‫من هر سال اینو می‌خورم.
‫انرژیش رو حس می‌کنم.
‫[هورت کشیدن]
‫حالا که انرژی بیشتری داریم،
‫بیا شروع کنیم به تمیزکاری.
‫[تجدید قوا برای پایان روز]
‫شونه‌ها رو بشور.
‫[هر کدوم شروع می‌کنن ‫به تمیز کردن سینی‌ها]
‫ممنون که شعبده‌بازی کردی
‫وقتی داشتم موی اون پسر ‫کوچولو رو کوتاه می‌کردم.
‫[بوپ]
‫من فقط همین مهارت‌های کوچیک رو بلدم.
‫شما باید استراحت کنین. ‫ما بقیه‌اش رو انجام میدیم.
‫من که دیگه کارم تموم شده، بچه.
‫[با ناز]
‫می‌تونستی زودتر بگی.
‫[شوخی کردن تا دونگ‌یون راحت باشه]
‫[نیشخند]
‫[برداشتن یکم آبگوشت برای سوپ]
‫خیلی حیفه که دورش بریزیم.
‫برام عجیبه چه مزه‌ای میده.
‫[سوپ گوشت و تربچه با آبگوشت کیک ماهی ‫چطوری میشه؟]
‫آره، همه‌جا قفله.
‫بریم.
‫خسته نباشین.
‫روز خوبی بود، همگی.
‫خیلی ممنون.
‫- بهم خوش گذشت. ‫- واقعاً؟
‫و وقتی با هم کار می‌کنیم
‫راحت‌تر میشه دوست شد.
‫برام عجیبه خونه‌تون چطوریه.
‫خونه‌ی دوست‌داشتنی ماست.
‫[آواز خوندن]
‫مواظب سرت باش.
‫- مواظب سرت باش. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫[برای این پنج نفر هیچ‌جا مثل خونه خودشون نیست]
‫مواظب سرت باش.
‫ما اومدیم.
‫[ورود به خونه‌ی گرم و دنج]
‫[یه لحظه دوری می‌زنن]
‫بد نیست.
‫[هه‌جون مستقیم میره تو آشپزخونه]
‫[می‌خوان بفهمن تو یخچال چی دارن]
‫بیا بوسام درست کنیم.
‫بوسام درست کردنش خیلی راحته.
‫کمک می‌خوای؟
‫چیکار می‌تونم بکنم؟
‫[جمع شدن برای کمک به هه‌جون]
‫[هر پنج تا مرد چپیدن ‫تو این آشپزخونه‌ی نقلی]
‫کاری هست بتونم بکنم؟
‫گوشت رو خرد کنم؟
‫نه.
‫- درسته می‌پزیش؟ ‫- آره.
‫- می‌خوای بشوریش؟ اون یکی رو. ‫- چی؟
‫مواظب دستت باش. اونجا داغه.
‫- آب رو باز کنم؟ ‫- نه.
‫اون خیلی کوچیک نیست؟
‫[حواسشون به هر کاری که می‌کنه هست]
‫[همه دارن نگاهش می‌کنن]
‫[نگاه زیرچشمی]
‫میشه همه‌تون برین سر جاتون؟
‫چشم.
‫[از آشپزخونه اخراج شدن]
‫همین‌جا می‌شینم.
‫[انداختن تیکه‌های بزرگ سیر و پیازچه]
‫[یکم فلفل سیاه درسته ‫برای گرفتن بوی زهم گوشت]
‫می‌بینم سبزیجات خردشده گرفتی.
‫قابلمه کوچیک نیست؟
‫[یه قاشق رب لوبیا]
‫چیز خاصی نیست. ‫فقط رب لوبیا می‌خوای.
‫فقط رب لوبیا رو هم بزن.
‫[انداختن تیکه‌های گوشت تو قابلمه]
‫[درش رو ببند]
‫[داره تبدیل میشه به بوسام]
‫به نظرم ایده‌ی نیروی کمکی خیلی خوبه.
‫احتمالاً به یه دستیار نیاز داری
‫تا تو آرایشگری کمکت کنه.
‫[امروز دیدم که کلی کار داشتی]
‫دیدم وقتی آدمای زیادی
‫شروع کردن به صف کشیدن
‫با اینکه از رفتنشون ‫ناراحت می‌شدی…
‫- اما باید می‌ذاشتم برن. ‫- آره، همین‌طوری.
‫می‌دونستی کی باید دست نگه‌داری ‫و فقط بذاری برن.
‫کار راحتی نیست.
‫- خیلی سخته. ‫- تو از اون مدلایی
‫- که می‌خوان همه‌چی بی‌نقص باشه. ‫- راست میگی.
‫از قبل می‌دونم
‫که همچین آدمی هستی، پس…
‫من تمام تلاشم رو می‌کنم
‫تا موهاشون رو کوتاه و رنگ کنم
‫اما بازم ناامید میشم
‫چون واسه خودم یه استانداردهایی دارم.
‫از خودم می‌پرسم، «همین کافی بود؟»
‫[کارت عالیه]
‫الان داری چی درست می‌کنی؟
‫یه چیز دیگه‌ای تو آشپزخونه داره می‌پزه
‫سوپ گوشت و تربچه.
‫[زل زدن]
‫پیازچه.
‫[حواسش جمعه ‫و داره ماده‌ی بعدی رو آماده می‌کنه]
‫[دادن پیازچه]
‫[از وسط نصفش می‌کنه، بعد خردش کرد]
‫تربچه.
‫[دادن تربچه بهش]
‫[تربچه رو به تیکه‌های ‫کوچیک‌تر خرد می‌کنه]
‫[و با مهارت پوست می‌کنه]
‫[خرد کردن به اندازه‌ی یه لقمه]
‫روغن کنجد.
‫[دویدن]
‫فقط یه قطره.
‫[هماهنگی کامل بعد از ‫یه روز کار در کنار هم]
‫من فقط دارم به روش خودم انجامش میدم.
‫[تفت دادن گوشت نیم‌پز]
‫[تو روغن کنجد]
‫[میندازدش تو قابلمه.]
‫[آبگوشت کیک ماهی ‫که از مغازه با خودشون آوردن]
‫[ریختن آبگوشت به جای آب]
‫بیا همه‌اش رو نریزیم.
‫چطوری بدون اندازه‌گیری ‫مواد رو میریزه توش؟
‫دارم الکی انجامش میدم ‫تا شبیه یه حرفه‌ای به نظر بیام.
‫- ما از این لیوانا داشتیم؟ ‫- آره، ظاهراً.
‫این اولین نوشیدنیمون اینجاست.
‫- آره. ‫- واقعاً؟
‫ماکگولی وقتی شکمت پر باشه
‫خیلی می‌چسبه.
‫[یه لیوان پر از ماکگولی]
‫- خسته نباشین! ‫- همگی خیلی خوب کار کردین!
‫- ممنون. ‫- جدی میگم.
‫[بوگوم هم یه قلپ از ماکگولیش می‌خوره]
‫[شستن خستگی با یه نوشیدنی]
‫این خیلی خوبه.
‫[راحت میدنش بالا]
‫- طعم بعدیش خیلی تمیزه. ‫- اصلاً هم شیرین نیست.
‫- خوشم میاد که شیرین نیست. ‫- خوبه.
‫این کیمچیه خیلی خوبه.
‫این خوشمزه‌ست.
‫[با ولع خوردن کیمچی بدون هیچ برنجی]
‫- طعم اصیل روستایی داره. ‫- خوبه.
‫[کیمچی یه مزه‌ی عالیه برای ماکگولی]
‫کیمچی پیازچه
‫خوب جا افتاده.
‫- طعم اصیل روستایی داره. ‫- خوبه.
‫[مکیدن]
‫خوش‌تیپ نیست؟
‫- خوش‌تیپ نیست؟ ‫- چشم‌هاشه.
‫[چه یهویی]
‫از نیم‌رخ خیلی جذاب به نظر میاد.
‫احساس می‌کنم وقتی پیر بشم ‫شبیه تو میشم.
‫وقتی جوون‌تر بودی یکم شبیه من بودی.
‫- راست میگی. ‫- شبیه من بودی
‫اما با یه… بزرگ‌تر
‫[نگاه به بالا]
‫من اون عکس رو دیدم.
‫[بی‌دلیل بهش نمی‌گفتن ‫جانگ دونگ‌گون مدرسه‌اش]
‫[خجالت کشیدن]
‫خیلی جذاب به نظر میاد.
‫اینو ببین!
‫- ببین چقدر خوش‌تیپی. ‫- هستی.
‫[هر دوشون اجزای صورت مشخصی دارن]
‫- خیلی شاداب به نظر میاد. ‫- تو هم همین‌طور.
‫ده‌هون هم خوش‌تیپ بود.
‫خب، دوستای دیگه‌ام این‌طوری می‌گفتن.
‫ها؟
‫- چیه؟ ‫- این…
‫این تو دهه‌ی ۲۰ سالگیته؟
‫این منم تو دهه‌ی ۶۰ سالگی.
‫اما این عکس مال سال ۲۰۱۵ است.
‫چرا الان جوون‌تر به نظر میای؟
‫[وقتی زندگی سال‌های زیادی رو بهت تحمیل می‌کنه]
‫- وای. ‫- پس، اوایل ۲۰ سالگیت؟
‫تو واقعاً داری تو زمان به عقب برمی‌گردی.
‫این مال سال ۲۰۱۳ است.
‫[برای اونم خنده‌داره]
‫[وقتی غرق حرف زدن بودن]
‫سوپ تربچه‌ست.
‫[سوپ گوشت و تربچه ‫خیلی خوشمزه شد]
‫[وقتشه بوسام رو چک کنیم]
‫اینم بوسام ما.
‫[بریدن لبه‌اش تا ببینن کامل پخته یا نه]
‫خوب پخته.
‫- تیکه‌ی گوشتش خیلی خوب بود. ‫- میشه یه تیکه امتحان کنم؟
‫بفرمایید.
‫این فوق‌العاده‌ست.
‫این‌قدر خوبه؟
‫دیوونه‌کننده‌ست!
‫تو ری‌اکشن‌های خوبی نشون میدی.
‫[یه عالمه گوشت تو بشقاب]
‫داغه!
‫[بفرمایید بوسام]
‫اینو ببین.
‫این فوق‌العاده‌ست.
‫[بوسامی که هه‌جون پخته]
‫[به همراه سوپ گوشت و تربچه ‫تو آبگوشت کیک ماهی]
‫ممنون بابت شام، هه‌جون!
‫[یه ضیافت حسابی]
‫[ابراز تعجب]
‫[همون موقع یه تیکه بوسام رو امتحان می‌کنه]
‫[خوشحال]
‫فکر می‌کردی درست کردن بوسام سخته؟
‫[درست کردنش خیلی راحته]
‫[لذت بردن]
‫[بهترینه]
‫[نمی‌تونه تعجبش رو پنهان کنه]
‫آبگوشتش فوق‌العاده‌ست.
‫سوپش خیلی خوشمزه‌ست.
‫اما این بوسام بی‌نظیره. جدی میگم.
‫- بخورین همگی. ‫- خیلی خوشمزه‌ست.
‫خوبه.
‫[چشیدن سوپ گوشت و تربچه‌ی هه‌جون]
‫پسر، این سوپ.
‫[خستگیش با یکم سوپ گرم از بین میره]
‫[شگفت‌زده]
‫از وقتی اومدم اینجا ‫دارم زیادی می‌خورم.
‫جاجانگمیون خوردم ‫و سوپ کیک برنجی.
‫این خبر بدیه. ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫[داری وزن اضافه می‌کنی]
‫و بوسام.
‫وقتی داشتیم برای درام‌مون ‫فیلم‌برداری می‌کردیم
‫همون‌طور که گوان‌سیک بزرگ‌تر می‌شد…
‫- این اسپویل حساب میشه؟ ‫- همه قبلاً دیدنش.
‫اون فوت کرد.
‫با دادن اسپویل ثابت می‌کنه که دیده
‫این خیلی افراطیه.
‫- شاید بعضیا ندیده باشنش. ‫- نه، من…
‫من سر صحنه‌ی کمد خیلی گریه کردم.
‫موقع دیدن اون صحنه زار زدم.
‫گفتی اون موقع فقط آب می‌خوردی؟
‫- باید مصرف آبش رو کم می‌کرد. ‫- مصرف آب رو کم می‌کرد؟
‫کاریه که بدن‌سازا می‌کنن.
‫- قبل از مسابقه. ‫- آره، قبل از مسابقه.
‫وقتی مصرف آبت رو کم می‌کنی
‫بازم به دفع کردنش ادامه میدی.
‫این یعنی بدنت ‫مدام آب از دست میده
‫و باعث میشه لاغر و استخونی به نظر بیای.
‫- بوکسورها هم این کار رو می‌کنن. ‫- درسته؟
‫به محض اینکه شروع می‌کنی به غذا خوردن ‫دوباره وزنت برمی‌گرده.
‫- فقط آبه. ‫- حتماً برای کلیه‌ها خیلی بده.
‫خوب نیست.
‫[یادآوری روزهای سر صحنه]
‫- حیفه که می‌بینیم داری میری. ‫- آره.
‫- عالی بود. ‫- خیلی ممنون بابت شام.
‫- امروز عالی بودین. ‫- خیلی ممنون.
‫[یه نوشیدنی آخر ‫در حالی که از اون دو تا تشکر می‌کنن]
‫- روز خیلی خوبی بود. ‫- بیاین تمیز کنیم.
‫- برید داخل. ‫- خداحافظ هه‌جون، ده‌هون.
‫مراقب خودتون باشین.
‫شب بخیر.
‫- ممنون بابت همه‌چی. ‫- کی دوباره همدیگه رو می‌بینیم؟
‫- بهم خوش گذشت. ‫- «شب بخیر.»
‫اینجا وقت گذروندن خیلی بهم چسبید.
‫- خداحافظ. ‫- ما دیگه میریم.
‫[دل کندن براشون سخته]
‫- ممنون. ‫- خسته نباشین. باید برید داخل.
‫سفر بخیر.
‫- خداحافظ. ‫- ممنون که کمک کردین
‫- و تا اینجا اومدین. ‫- شام عالی بود!
‫امیدوارم کارتون رونق بگیره.
‫- ممنون. ‫- خداحافظ.
‫سالمندای اینجا ‫همچین حسی دارن.
‫- وقتی آدما میرن؟ ‫- وقتی بچه‌هاشون میرن.
‫- و فقط یه روز بود. ‫- حتی بعد از یه روز هم احساس غم می‌کنم.
‫- ناراحتم. ‫- بریم تو.
‫- ناراحت‌کننده‌ست که می‌بینیم میرن. ‫- آره، واقعاً.
‫- بریم بخوابیم. ‫- برای امروز دیگه کافیه.
‫- خسته‌ام. ‫- آره، منم خسته‌ام.
‫[روز بعد فرا می‌رسه]
‫[دهکده پوشیده از برف سفیده]
‫[این سه نفر به یه روز دیگه ‫زیر برف سلام می‌کنن]
‫- آماده‌ای؟ ‫- من حاضرم.
‫- کلید رو برداشتی؟ ‫- آره.
‫یکم برف باریده.
‫[این سه نفر از دیروز ‫حسابی خسته‌ان]
‫[رفتن به سر کار
‫با بدن‌های خسته]
‫خیلی عجیبه. ‫به اندازه‌ی دیروز سرد نیست.
‫بریم یکم بدویم؟
‫باشه.
‫[دویدن برای گرفتن انرژی بیشتر]
‫- یک، دو. ‫- یک، دو.
‫- سرود نظامی بخون. ‫- یک، دو.
‫یه صبح دیگه
‫وقتی می‌دوی، سرود نظامی بخون.
‫[اون دو تا که خدمتشون رو تموم کردن ‫شروع می‌کنن به خوندن سرود نظامی]
‫[بالا بردن انرژیشون]
‫وای، کلی برف باریده.
‫[آرایشگاه دهکده تو سفیدی پوشیده شده]
‫[گذاشتن اولین ردپاها
‫وقتی به سر کار می‌رسن]
‫ساعت… ‫ساعت چنده؟ ۹ صبحه؟
‫- ۸:۵۰ ‫- باید زودتر باز کنیم.
‫اینو کدوم طرف بذارم؟
‫[روتین یه مغازه‌دار: ‫پارو کردن برف]
‫بذار نشونت بدم من چطوری این کار رو می‌کنم.
‫[مسخره‌بازی]
‫[پوزخند زدن]
‫[حتی قبل از باز کردن مغازه ‫انرژیشون رو از دست دادن]
‫فقط کثیف‌تر شد.
‫[تنها کاری که می‌تونم بکنم خندیدنه]
‫[پارو کردن برف‌های بیرون حیاط ‫برای امنیت اهالی دهکده]
‫خسته نباشین.
‫[صبر کن.]
‫[مبهوت]
‫چیه؟
‫[یخ‌زده]
‫هوا خوبه.
‫[پچ‌پچ کردن]
‫برف قشنگ به نظر میاد.
‫- دهکده‌ی جلویی هم عالی به نظر میاد. ‫- قشنگه.
‫همه‌چی عالیه.
‫[همه]
‫[موهاشون فره]
‫[و شال‌گردن‌های قشنگی دارن]
‫- عجب چیزی. ‫- باورم نمیشه.
‫تو برف حتی بهترم به نظر میاد.
‫- آره، برف رو ببین. ‫- آره، حتی خفن‌تر هم به نظر میاد.
‫[خانما دارن نزدیک میشن]
‫شش نفر دارن میان این‌طرف.
‫خیلی زیاده. ‫فکر می‌کنی دارن میان اینجا؟
‫سلام.
‫- سلام. ‫- کجا میرین؟
‫- ما؟ اومدیم بوگوم رو ببینیم. ‫- ما به‌خاطر بوگوم اومدیم.
‫- اومدیم قدم بزنیم. ‫- آره، اومدیم یکم بگردیم.
‫- ما به‌خاطر بوگوم اومدیم. ‫- اومدین پیش ما؟
‫- خوش اومدین. ‫- اومدیم قدم بزنیم.
‫[بزرگ‌ترین گروهی ‫که تا حالا داشتن]
‫- خوش اومدین. ‫- چیزای خوبی درباره‌تون شنیدیم.
‫سلام.
‫- وای خدای من. ‫- سلام.
‫- باورم نمیشه. ‫- اینجا خیلی قشنگه.
‫[حمله به سمت ورودی]
‫- خوش اومدین خانما. ‫- بفرمایید داخل.
‫ما تازه باز کردیم.
‫وای خدای من.
‫[به صف میرن داخل]
‫- اینجا عالیه. ‫- سلام.
‫خیلی باحال به نظر میاد.
‫[لرزیدن از ترس]
‫سلام.
‫[مجبور شدن باز کنن ‫قبل از اینکه فرصت آماده شدن داشته باشن]
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- خوش اومدین. ‫- سلام.
‫همه‌تون خوش‌تیپین!
‫خیلی بانمک و خوش‌تیپن.
‫- عالی به نظر میان. ‫- آره.
‫- سلام. ‫- همه‌تون خوش‌تیپین!
‫[از تعریف‌های یهویی یخ زد]
‫[وحشت کردن ‫به‌خاطر بازدید این گروه بزرگ]
‫- از دیدن همه‌تون خوشحالم. ‫- وای خدایا.
‫اومدیم که از اینم ‫خوشگل‌تر بشیم.
‫ما یه مهمونی آخر سال داریم.
‫- چیزای خیلی خوبی درباره‌تون شنیدیم. ‫- که این‌طور. در این صورت…
‫ما از دهکده‌ی پشتی
‫اومدیم شما رو ببینیم.
‫- از یه دهکده‌ی دیگه اومدین؟ ‫- آره، دقیقاً پشت سر اینجا.
‫ما اهل این دهکده نیستیم.
‫مجبور شدیم از یه تپه بالا بریم ‫و راه درازی رو بیایم.
‫تو اون دهکده دارن درباره‌ی ما حرف می‌زنن؟
‫- معلومه که دارن حرف می‌زنن. ‫- معلومه.
‫چیزای خیلی خوبی شنیدیم.
‫مدتیه که اسم شما سر زبون‌هاست.
‫[آرایشگر دهکده ‫تو دهکده‌ی جلویی]
‫[دهکده‌ی پشتی]
‫[انجمن بانوان و کدخدا ‫۲ کیلومتر راه اومدن تا اینجا]
‫[مرکز شهر، دهکده‌ی جلویی، دهکده‌ی پشتی]
‫[برای رفتن به مرکز شهر ‫باید از دهکده‌ی جلویی رد بشن]
‫نمی‌دونستم شما کدخدایین.
‫- ایشونه؟ ‫- کدخدای دهکده‌ی پشتیه.
‫[یه منطقه‌ی کوچیک‌تر ‫با نصف جمعیت دهکده‌ی جلویی]
‫[پر از کفش]
‫[نو جونگ‌سوک، ‫کیم یونگ‌سون، ایم بوک‌نیم]
‫[هان بون‌نیم، ‫پارک سون‌دوک، جونگ میونگ‌ایم]
‫خب کسی امروز می‌خواد موهاش رو درست کنه؟
‫اومدیم موهامون رو درست کنیم.
‫- سشوار مو. ‫- سشوار مو؟
‫- یه براشینگ خوب می‌خوایم. ‫- یه براشینگ خوب می‌خوایم.
‫دیگه کی می‌خواد؟ ‫باید از قبل بدونیم.
‫یک، دو، سه، چهار.
‫دستتون رو ببرین بالا.
‫۴ تا سشوار کشیدن به صورت هم‌زمان
‫باشه، پس چهار تا داریم.
‫دو تا خانم دیگه چطور؟ ‫هیچی؟
‫- فرهای شما از قبل… ‫- من نیازی ندارم موهام رو درست کنم.
‫من برای ناخن اومدم.
‫- اومدین ناخن‌هاتون رو درست کنین. ‫- بله.
‫ما رو خوشگل کن.
‫[به علاوه‌ی ۲ تا خدمات ناخن]
‫با کی باید شروع کنیم؟
‫[سشوار مو، سشوار مو، سشوار مو، ‫ناخن، سشوار مو، ناخن]
‫[۶ تا خدمات که درست موقع باز کردن سر رسیدن]
‫[اونا به یه برنامه‌ی سیستماتیک نیاز دارن]
‫پس، یکی‌یکی…
‫باید بهشون روپوش بدیم.
‫- بیا بهشون روپوش بدیم. ‫- آره.
‫اول از همه
‫بذارین این روپوش رو تنتون کنم.
‫بفرمایید.
‫[شروع اولین سشوار مو]
‫این اذیتتون می‌کنه؟
‫تو مهمونی آخر سال، ‫همه تعجب می‌کنن
‫از اینکه موهامون چقدر قشنگ شده.
‫نه، خوبه. ‫یه حوله هم بهتون میدم.
‫[خیلی هیجان‌زده‌ام]
‫[خدمات ری‌اکشن حتی تو این شلوغی]
‫- علامت پیروزی. ‫- شما هم اینو می‌خواین؟
‫کفشاتون رو بپوشین.
‫[حتی با ملایمت راهنماییشون می‌کنه]
‫[اولین نفر، ‫کدخدای دهکده‌ی پشتی]
‫یکم طول می‌کشه ‫تا موهای چهار نفر رو سشوار بکشم
‫پس می‌تونین تا اون موقع گو-استاپ بازی کنین.
‫- گو-استاپ؟ ‫- آره.
‫نمی‌تونیم گو-استاپ بازی کنیم، ‫اما می‌تونیم مین‌هواتو بازی کنیم.
‫می‌خواین مین‌هواتو بازی کنین؟
‫- اگه نگاه کنین… ‫- بیاین مین‌هواتو بازی کنیم.
‫همه‌چی دارن.
‫ما اینم داریم
‫- زیرانداز؟ ‫- زیرانداز رو.
‫- زیرانداز دارن. ‫- زیرانداز؟
‫[خندیدن]
‫- همه‌چی کاملاً آماده‌ست. ‫- وای خدایا.
‫- این یه پتوی خنکه. ‫- معلومه.
‫خیلی طبیعی خودشون رو به زیرانداز ‫نزدیک می‌کنن
‫- راحت باشین. ‫- وای.
‫بیرون اومدن و گشتن ارزشش رو داشت.
‫من وسایل ناخن رو آماده می‌کنم.
‫راحت بازی کنین.
‫[بر زدن]
‫کارت‌های خوبی بهم بده.
‫این‌طوری میگیریش.
‫نمی‌تونی هم‌زمان دو تا رو بگیری.
‫اومدن به اینجا ارزشش رو داشت.
‫دقیقاً!
‫خوش بگذره.
‫شما اولین مشتری‌های ما ‫از دهکده‌ی پشتی هستین.
‫فکر می‌کردم فقط اینجا حرفتون هست.
‫اوه، خبرش خیلی جاها پیچیده.
‫دارن درباره‌ی اینکه پارک بوگوم معروف ‫تو موجوئه حرف می‌زنن.
‫اوه، خبرش خیلی جاها پیچیده.
‫همه اطرافم حسودیشون میشه.
‫وای خدایا.
‫[۴ تا درخواست سشوار مو به صورت هم‌زمان]
‫[فکر کردن به زمان انتظار و مدل دادن]
‫[برداشتن وسایلش]
‫[مشغول جمع کردن وسایله]
‫[بوگوم چطوری از پس ۴ تا سشوار مو برمیاد؟]
‫اول، موهاتون رو شونه می‌کنم خانم.
‫اشکالی نداره چتری‌هاتون رو بدم بالا؟
‫[کاملاً مشکلی نیست]
‫امروز…
‫براتون بیگودی می‌بندم.
‫- براتون بیگودی می‌بندم. ‫- ممنون.
‫[خیلی هیجان‌زده]
‫[تا حالا، موهاشون سشوار کشیده شده]
‫[با برس و سشوار]
‫[حالا می‌خواد از تکنیکی استفاده کنه ‫که تو تمرین فر کردن مو یاد گرفته]
‫از دستش نده. ‫با هر دو دستت یه دور کامل بچرخون.
‫[وسیله‌ای که حجم میده ‫و برای موهای فر شده خوبه]
‫[بیگودی‌ها دقیقاً مو رو فر نمی‌کنن، ‫اما کار رو راه میندازن]
‫من انجامش میدم
‫یه سشوار سریع.
‫[استراتژی بوگوم برای ‫مدیریت کردن ۴ نفر به موقع]
‫[متمرکز]
‫[پیچیدن]
‫خوشگلتون می‌کنم.
‫[زاویه رو تنظیم می‌کنه تا حجم بده]
‫[فکر کردن]
‫یه لحظه.
‫[این بار یه بیگودی با ‫سایز متفاوت انتخاب می‌کنه]
‫اگه دردتون گرفت بهم بگین.
‫[برای اینکه فرها خالی به نظر نرسن، ‫اونا رو محکم جدا می‌کنه]
‫سایز بزرگ و متوسط
‫[سایز بیگودی‌ها رو تغییر میده]
‫[تا حجم و فرها رو به صورت سفارشی طراحی کنه]
‫وای خدای من.
‫مهارت‌هات حرف نداره.
‫ممنون.
‫[خیره شدن]
‫- شبیه پسر کوچیکمی. ‫- واقعاً؟
‫پسر کوچیکتون چند سالشه؟
‫۳۳ سالشه.
‫- هم‌سن منه. ‫- تو دفتر منطقه‌ای کار می‌کنه.
‫می‌دونم که این چالش رو قبول کردی،
‫چون فکر می‌کردی باعث خوشحالیت میشه.
‫این قابل تحسینه. بهت افتخار می‌کنم.
‫[خندیدن]
‫ممنون که این همه راه اومدین اینجا.
‫عالی شدین!
‫پس، این‌طوری این کار رو می‌کنه.
‫کی اینا رو یاد گرفت؟
‫انجمن بانوان اخیراً
‫- جلیقه‌های ست گرفتن. ‫- جلیقه؟
‫آره، در واقع داریم ‫جلیقه‌های گروهی می‌پوشیم.
‫- مثل یه جلیقه‌ی پف‌داره. ‫- آره، ما هیچ‌وقت نپوشیدیمشون.
‫حتی جوراب‌های ست خریدیم
‫تا بیایم دهکده‌ی جلویی.
‫جوراب‌های گل‌دار
‫- معلومه. ‫- اون قرمزها.
‫- و جلیقه‌ها. ‫- خدای من.
‫حتی جلیقه‌های ست گرفتیم.
‫خیلی بانمکه.
‫- واقعاً بانمکه. ‫- جلیقه‌های ست گرفتیم.
‫ما این‌طوریم.
‫انجمن بانوان دهکده‌ی پشتی ‫این‌طوری کاراش رو می‌کنه.
‫ما باعث شدیم بیان بیرون برای دیدنمون.
‫- بفرمایید چای. مراقب باشین، داغه. ‫- باشه، ممنون.
‫حتماً خیلی خوشمزه‌تره ‫چون یه مرد خوش‌تیپ آوردتش.
‫- بفرمایید. ‫- بله.
‫[از چایتون لذت ببرین]
‫وای خدایا.
‫حتی چاییش هم خوبه.
‫- این کارت شماست؟ ‫- بله.
‫[هورت کشیدن]
‫[سریع برگشتن]
‫دارم همه‌اش رو می‌بازم.
‫هیچی گیرم نمیاد.
‫[میز هواتو خیلی داغ‌تر از چای عنابشونه]
‫خیلی آشغاله
‫همیشه دنبالم می‌کنه.
‫- پول بده. ‫- چرا باید بهت پول بدم؟
‫- چون اون اوله. ‫- اون اول رفت.
‫ترسوندم.
‫چون نوبت اون بود.
‫ترسوندیش. آروم حرف بزن.
‫[تو بازی هواتو هیچ دوستی‌ای وجود نداره]
‫[من آماده‌ام که ناخن‌هاشون رو درست کنم]
‫[خوندن جو اتاق]
‫این یه چوئه.
‫- بعد از این دست شروع کنیم؟ ‫- باشه.
‫ببین چقدر برده.
‫- من ۳۰ تا بردم، پس… ‫- پنج، شش…
‫- من پنج تا بردم. ‫- میشه ۴۵ تا.
‫من بازم پنج تا بردم.
‫- من ۷۰ تا دارم. ‫- من ۱۰ امتیاز اضافه می‌گیرم.
‫- من ۷۰ تا گرفتم. عجله کن. ‫- تو هم؟
‫- وای خدایا. ‫- کلی رنگ هست
‫که از بینشون انتخاب کنین.
‫می‌تونی ورق طلا بزنی، ‫می‌تونیم قلب بکشیم…
‫نمونه‌ها
‫- چی دوست دارین؟ ‫- خیلی قشنگه.
‫یه کاری با یه رنگ قشنگ بکن.
‫این طلاییه که برق می‌زنه رو دوست دارین؟
‫اینم قشنگه.
‫قلب‌ها هم بانمکن.
‫- به خودتون بستگی داره. ‫- این یکی، قلب.
‫قلب؟ باشه.
‫شاید اگه روی همه‌ی ناخن‌ها قلب بکشیم ‫زیادی به نظر بیاد
‫پس نظرتون چیه فقط یه قلب ‫روی انگشت کوچیکتون بکشیم؟
‫- کاری کن که به چشم بیاد. ‫- به چشم بیاد.
‫سعی خودم رو می‌کنم. شدنیه.
‫[اولین تلاش سانگ‌یی ‫برای کشیدن قلب]
‫این لاک معمولیتون نیست.
‫این ژله، برای همین بیشتر می‌مونه.
‫- ژل؟ ‫- بله.
‫این اولین بارمه.
‫- برای چه کاری؟ ‫- طراحی ناخن.
‫- واقعاً؟ ‫- تا حالا این کار رو نکردم.
‫- تمام تلاشم رو می‌کنم. ‫- ممنون.
‫[پرشور]
‫این رنگ رو به طلایی ترجیح میدین؟
‫- اون واقعاً به چشم میاد. ‫- آره، الان این‌طوری به نظر میاد
‫اما وقتی میره زیر نور ‫خیلی روشن‌تر هم میشه.
‫یه لحظه. لطفاً مراقب باشین.
‫- سلام بچه‌ها، ناخن‌هام رو ببینین. ‫- هنوز نه…
‫هنوز تموم نشده.
‫- هنوز تموم نشده. ‫- همین الانش هم قشنگه.
‫- رنگش قشنگه. ‫- هنوز تموم نشده.
‫اوه، قشنگه.
‫پس، بیاین یه قلب
‫روی انگشت حلقه‌تون بکشیم.
‫قلب؟
‫حالا که داریم انجامش میدیم، بیاین درست انجامش بدیم.
‫درست انجامش بدیم.
‫[برچسب‌های قلب]
‫[محتاط]
‫- سفید… ‫- سفید یا یه چیز روشن
‫تا حسابی به چشم بیاد.
‫[متمرکزتر از همیشه]
‫بفرما. خیلی خوب خودش رو نشون میده.
‫فکر کنم خیلی خوب خودش رو نشون میده.
‫این یکی به چشم میاد.
‫عالی میشه.
‫- رنگ سفید؟ ‫- بله، سفید.
‫اون خشکش می‌کنه؟
‫بله.
‫[خشک کردن قلب زیر دستگاه ناخن]
‫[کندن برچسب به آرومی]
‫[مضطرب]
‫[مشتاقانه منتظرشه]
‫باید از اول شروع کنم.
‫اوه، نه. چه اشتباه احمقانه‌ای.
‫[گند زدن ‫خراب شد]
‫[این چیه؟]
‫چه اشتباه احمقانه‌ای.
‫سریع درستش می‌کنم.
‫- این… ‫- فقط سریع انجامش بده.
‫شاید خیلی زود برش داشتی.
‫- قلب رو بی‌خیال شیم؟ ‫- نه، انجامش میدیم.
‫- هرطور شده موفق میشم. ‫- موفق میشی؟
‫موفق میشم.
‫[با شک و تردید]
‫به هر قیمتی شده ‫از پسش برمیام.
‫[امتحان کردن قلب برای بار دوم]
‫چرا همه‌ش پخش میشه؟
‫معمولاً این‌طوری نیست.
‫[دوباره گند زد]
‫[خوندن صورتش]
‫داره پخش میشه.
‫- معمولاً این اتفاق نمی‌افته. ‫- خب…
‫یه لحظه.
‫حتماً یه چیزی رو خراب کردم.
‫و حتی پاک هم نمیشه
‫آخرش با خواستن قلب ‫به زحمت انداختمت.
‫[وای خدایا]
‫[مشتری بعدی مضطربه]
‫وقتی تمرین می‌کردم مشکلی نبود.
‫تلاش آخرمه.
‫[گفت این تلاش آخرشه ‫می‌تونه انجامش بده؟]
‫[خواهش می‌کنم!]
‫این یه قلب له‌شده‌ست
‫این چشه؟
‫[این خیلی بده]
‫[یه تلاش یواشکی دیگه]
‫نه، دیگه انجامش نده.
‫فقط یه چیز دیگه بذار
‫- فقط بچسبونش. ‫- می‌چسبونمش.
‫فقط بچسبونش.
‫- اشکالی نداره. ‫- ناامیدتون کردم.
‫- خیلی عذاب وجدان دارم. ‫- نه، اشکالی نداره.
‫اصلاً نیازی نیست این حس رو داشته باشی.
‫[در حال فکر کردن]
‫این چطوره؟
‫[به جای قلب]
‫چرا یه چیز براق نذارم؟
‫براق؟
‫آره، براق.
‫[برای عذرخواهی یه نگین بزرگ می‌ذاره]
‫ولی داری می‌ذاریش کنار، ‫وسط نیستا.
‫عمداً این کار رو کردم.
‫آها.
‫[درحالی که اون با قلب درگیره]
‫[بوگوم کار اولین مشتری رو تموم می‌کنه]
‫دستش خیلی فرزه.
‫برای اینکه وا نره…
‫[سفت و متراکم]
‫مهارتت بی‌نظیره.
‫تا آخر عمرم اینو فراموش نمی‌کنم.
‫- جدی میگم. ‫- کاری نکردم که.
‫خانم، یه کوچولو گرمش می‌کنم.
‫تا بیشتر بمونه.
‫[استفاده از دستگاه حرارتی برای اولین بار در روز چهارم]
‫[دستگاه حرارتی باعث میشه موها بهتر حالت بگیرن و موندگارتر بشن]
‫۱۵ دقیقه می‌ذارمش.
‫[استراتژی بوگوم برای فرهای سریع و قشنگ]
‫مشتری بعدی، بفرمایید.
‫- خانم، چقدر بانمکید. ‫- قشنگه.
‫- می‌خواین موهاتون رو درست کنین؟ ‫- آره، می‌خوام موهامو درست کنم.
‫اونو بذار اینجا.
‫عجب روپوش شیکیه.
‫همین هم خوبه.
‫منو خوشگل کن.
‫شما همین‌طوری هم خیلی خوشگلی.
‫واقعاً؟
‫چتری‌هاتون رو نگه دارم و این‌طوری درستشون کنم؟
‫- آره. ‫- این‌طوری؟
‫[پیچیدن مو]
‫قشنگه.
‫[چتری‌ها رو داد بالا]
‫[حجم دادن لایه‌لایه]
‫[گره‌ها رو باز می‌کنه]
‫[می‌کشه]
‫[و محکم می‌پیچه]
‫این جزو امتحان آرایشگریه.
‫ولی اون یه فر کامل بود.
‫فقط همین قسمتو انجام میدم و…
‫[دست‌هاش تکنیک فر رو یادشونه]
‫اینا رو کِی یاد گرفتی؟
‫کارت خوبه.
‫خیلی زحمت کشیده تا اومده اینجا.
‫دقیقاً. باید حسابی زحمت بکشی تا این‌طوری بشی.
‫یک‌شبه نمیشه.
‫- باید بهتر بشم. هنوز کافی نیست. ‫- نه، عالی هستی.
‫دیدی؟
‫این نباید بزنه بیرون.
‫[موهای کوتاه از بیگودی درمیرن]
‫[ای وای]
‫قراره خیلی خوشگل بشه.
‫خدای من.
‫[دوباره می‌پیچه تا درنره]
‫کارت عالیه. نگران نباش.
‫موی کدخدا رو از پشت دیدم، ‫ خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫[نگاه می‌کنه]
‫فقط ۲ دقیقه وقت داری.
‫باید عجله کنم. ‫فقط ۲ دقیقه وقت دارم.
‫[قصد داره درست موقع خاموش شدن دستگاه کارش رو تموم کنه]
‫از این بیشتر استفاده می‌کنیم، نه؟
‫آره، احتمالاً برای ایشون.
‫[دونگ‌یون بیگودی‌های بیشتری برای بوگوم میاره]
‫[چقدر سخت‌کوش]
‫[دستگاه حرارتی خاموش میشه]
‫[بیگودی‌های مشتری بعدی رو دقیقاً سر وقت پیچید]
‫[حرارت دادن موهای مشتری دوم شروع میشه]
‫[دستگاه حرارتی و بوگوم اصلاً استراحت ندارن]
‫[فر ۱، فر ۲]
‫مال شما رو تو دقیقه ۵۷ درمیارم.
‫- مال شما رو دقیقه ۵۰ تموم کردم. ‫- ممنون.
‫بوک‌نیم، ناخن‌هات رو درست کردی؟
‫- اصلاً. ‫- نه.
‫- فقط یه دستمو انجام داده. ‫- ای بابا.
‫فقط یه دستو انجام دادم.
‫فقط یه دست؟ ‫مگه چقدر داری خوشگلش می‌کنی؟
‫داره وقت می‌ذاره تا حسابی خوشگلش کنه.
‫[هنوز باید دست راستش رو هم درست کنه]
‫- خب… ‫- فقط یه دست؟
‫فقط یه دستو انجام دادم.
‫[هنوز روی مشتری اول گیر کرده]
‫- مگه چقدر داری خوشگلش می‌کنی؟ ‫- براقه.
‫- ببین. ‫- بهت گفتم یه چیزی سرهم کن.
‫هیچ‌وقت سمبل نمی‌کنه.
‫داره خیلی تلاش می‌کنه.
‫بهش گفتم یه چیزی سرهم کن،
‫ولی انگار داره خوشگل‌ترش می‌کنه.
‫[بالاخره، بیگودی‌ها رو باز می‌کنه]
‫[صبر می‌کنه تا خنک بشه و فرها حالت بگیرن]
‫امیدوارم قشنگ بشه.
‫الان داری بازشون می‌کنی؟
‫[مشتاقانه منتظره]
‫شاید یه کدخدای سوپراستار داشته باشیم.
‫[کدخدای سوپراستار؟]
‫الان بازشون می‌کنم.
‫[اولین بیگودی پیچیدن چطور از آب درمیاد؟]
‫[پف‌دار و خوش‌حالت]
‫[عالی شد]
‫[موهاش حسابی پف کرده]
‫خدای من.
‫انگار ۲ سانت قد کشیدم.
‫داره سرم مو و اسپری می‌زنه.
‫خیلی شاد و خوشگل شدی.
‫کلاً عوض شدم.
‫از قبل هم خوشگل بودی.
‫[بیگودی‌ها موهاش رو پرپشت‌تر نشون دادن]
‫- تموم شد خانم. ‫- ممنون.
‫تموم شد.
‫- چطور شدم؟ ‫- عالی.
‫خیلی خوب شدم، نه؟
‫- خوشگل. ‫- پف‌دار و خوشگل شدی.
‫عجب روپوش شیکیه.
‫- تا حالا پوشیده بودی؟ ‫- اصلاً.
‫من ۶۰۰ وون کم دادم؟
‫- اونقدر بهم بدهکاری؟ ‫- آره.
‫سانگ‌یی.
‫سانگ‌یی داره کار می‌کنه.
‫حالا بذارش داخل.
‫بیشتر از چیزی که فکر کنی طول می‌کشه.
‫حتماً نشستن خیلی خسته‌ات کرد.
‫[مشکل قلب همه چی رو عقب انداخت]
‫ناخن بیشتر از چیزی که فکر کنی کار داره.
‫خیلی طول می‌کشه.
‫نمی‌تونی سریع تمومش کنی.
‫و امروز دست‌های بوگوم هم به طرز عجیبی سریع بود.
‫[می‌خواد به سرعت بوگوم برسه]
‫یکم طول می‌کشه.
‫چه تجربه جدیدی.
‫خیلی خوبه.
‫سشوار کشیدن مشتری سوم شروع میشه
‫[شروع می‌کنه به پیچیدن]
‫- تار موهاتون نازکه، پس… ‫- آره.
‫خیلی ضعیفن.
‫[خیلی مراقبه]
‫امیدوارم خوشت بیاد.
‫[به همون دقت سانگ‌یی]
‫[جاسوسی]
‫[دونه به دونه]
‫با این همه مشغله، کِی وقت می‌کنی نامزد پیدا کنی؟
‫- وقت ندارم. ‫- وقت نداری.
‫وقت ندارم.
‫و قرار گذاشتن سخت‌تر هم میشه.
‫فقط بدتر میشه.
‫ولی بازم باید زودتر یکیو پیدا کنی و ازدواج کنی.
‫کِی وقت کنه بره دنبال دختر مردم،
‫وقتی این‌قدر درگیر ناخن درست کردنه؟
‫[مردی که بدجور عاشق ناخن‌کاریه]
‫با دست خالی هم بازم کارتو می‌کنی.
‫اگه دقیقاً وسط بذارمش، خسته‌کننده میشه.
‫گذاشتنش کنار باعث میشه بیشتر برق بزنه.
‫[نگین براق چسبونده شد]
‫وقتی ازدواج کردی، می‌تونی ناخن‌های زنتو درست کنی.
‫- باید همین کار رو کنم. ‫- ناخن‌هاشو خوشگل کن.
‫[خیال‌پردازی شیرین]
‫[الان وقتش نیست]
‫- تموم شد. ‫- کلاً تموم شد؟
‫- حتی تاپ‌کت هم زدی؟ ‫- اون تاپ‌کت آخر بود.
‫[دیگه واقعاً تموم شد]
‫باید زودتر تمومش می‌کردم.
‫این قسمتش وقت برد.
‫سر اون قلب گیر کردم.
‫- امروز اصلاً خوب پیش نرفت. ‫- این‌که…
‫اینو میگی؟ نه بابا، نگین هم برای من خوبه.
‫- باید به عنوان یادگاری نگهش داریم. ‫- یه یادگاری.
‫با این دست‌های قشنگم.
‫[دست‌های ظریفش رو به هم می‌ماله]
‫خیلی قشنگش کردی.
‫- براقه. برق می‌زنه. ‫- براقه، نه؟
‫عالیه. رنگش رو دوست داری؟
‫آره، عاشقشم.
‫خیلی قشنگ شده.
‫انگار کارش تموم شده. داره دست می‌زنه.
‫خیلی خوشحاله.
‫- کارت تموم شد؟ ‫- تموم شدم. ببین چقدر خوشگل شده.
‫برو کنار، نوبت منه.
‫خیلی منتظر موندی.
‫- خیلی زیاد منتظر موندی. ‫- نه، اشکالی نداره.
‫وقت گذاشتم تا قشنگ دربیاد.
‫حالا که منتظرت گذاشتم، مال تو رو قشنگ‌تر هم می‌کنم.
‫[بالاخره ناخن‌های مشتری دوم رو شروع می‌کنه]
‫- اول موهای ایشون رو تموم می‌کنم. ‫- باشه.
‫تموم کردن سشوار و حرارت دادن
‫[خرد کردن]
‫حتماً مشغول آشپزیه.
‫تا حالا تو این آشپزخونه نبودم، ‫ولی برام غریبه نیست. ‫[چرا کدخدا داره تو آشپزخونه سبزی خرد می‌کنه؟]
‫رئیس انجمن بانوان دستپختش خیلی خوبه.
‫مثل کوکوی فلفل.
‫اینجا همه دستپختشون خوبه، ‫ولی اون از همه بهتره.
‫- همه ما آشپزیمون خوبه. ‫- جانگ‌توک!
‫- مادربزرگم تو گومسان زندگی می‌کنه. ‫- قدیمی‌ها تو گذشته
‫- اینو می‌خوردن. ‫- اون جانگ‌توک رو می‌شناسه.
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫می‌تونی بزرگ درستشون کنی یا کوچیک.
‫اگه کارت تموم شد و حوصله‌ت سر رفت،
‫طرز تهیه جانگ‌توک رو بهم یاد بده.
‫- جانگ‌توک؟ ‫- آره.
‫همه موادشو دارم.
‫حتماً، بیا این کار رو بکنیم.
‫خیلی خب.
‫من دستور پخت فوق‌محرمانه جانگ‌توک موجو رو کشف می‌کنم.
‫حالا که تو کدخدایی…
‫خیلی عالی می‌شد اگه یه رهبر واقعی بهم یاد می‌داد.
‫[یادگیری دستور پخت جانگ‌توک از کدخدای روستای پشتی]
‫ترتیبش مهم نیست.
‫شروع کن به خرد کردن پیازچه‌ها.
‫- پیازچه. ‫- آره.
‫- مثلاً خیلی ریز؟ ‫- آره.
‫- دقیقاً همون‌طوری. ‫- این‌طوری؟
‫[اون حتی تو آماده کردن مواد هم کمک می‌کنه]
‫عجب چاقوی خوبیه.
‫[با دقت تمام]
‫[خرد کردن]
‫[دونه به دونه]
‫[تفاوت سرعت کاملاً مشخصه]
‫تو به عنوان مشتری اومدی، و…
‫هیچ‌کدوم از اینا برام غریبه نیست.
‫انگار همین دیروز همدیگه رو دیدیم. ‫خیلی حس خوبیه.
‫- خیالم راحت شد. ‫- وقتی میری بیرون قدم بزنی،
‫انجام دادن کارها با هم خیلی حال میده.
‫باید با هم همکاری کنین تا…
‫- همه‌اش میشه خاطره. ‫- آره واقعاً.
‫ولی من معمولاً تو خونه که هستم این‌قدر آشپزی نمی‌کنم.
‫آره.
‫تو این چند روزی که اومدم اینجا،
‫همه‌اش با خودم می‌گفتم: ‫«چی درست کنم و بخورم؟»
‫این باعث شد بفهمم ‫مامان‌ها چقدر فوق‌العاده‌ان.
‫- باعث میشه تحسینشون کنی، نه؟ ‫- آره.
‫آشپزی همین‌طوریه دیگه.
‫- حتی نمی‌تونم فکر کنم چی درست کنم. ‫- دقیقاً.
‫[بهش میگه به چه نتیجه‌ای رسیده]
‫وقتی غذا داره سرد میشه، استرس میگیری چون دلت می‌خواد اونا
‫- تا گرمه بخورنش. ‫- دقیقاً.
‫حتماً مسئولیت خیلی بزرگیه.
‫- مگه نه؟ ‫- آره.
‫مثلاً «امروز چی درست کنم؟ ‫فردا چی بپزم؟»
‫- عالیه. ‫- و بعد…
‫آرد اضافه کن.
‫- آرد. ‫- آره.
‫یه قاشق رب لوبیا.
‫- و رب فلفل قرمز. ‫- یه قاشق؟
‫- یه کم سیر رنده‌شده. ‫- این‌قدر؟
‫همه‌اش رو بریز.
‫خمیرش به نظر عالی میاد.
‫آره، رنگش باید تیره باشه.
‫از همین الان بوی خوبی میده.
‫لازم نیست تو تمیز کنی!
‫- ما انجامش میدیم. ‫- می‌برمشون اونجا.
‫- ما انجامش میدیم. ‫- بذارین من ببرم.
‫فقط می‌برمشون تو آشپزخونه.
‫[عضو انجمن بانوان لیوان‌ها رو جوری تمیز می‌کنه انگار کاری نداره]
‫چطوری این‌قدر مهارت پیدا کرده تا بیاد روستای ما…
‫آره؟ هم قیافه‌اش خوبه و هم مهارتش.
‫- دقیقاً. ‫- دقیقاً.
‫اعضای انجمن بانوان قراره…
‫بیا بریم تو شهر.
‫- بریم بیرون؟ موهامون رو درست کردیم ‫- آره.
‫- پس بیا بریم. ‫- الان کلی به خودمون رسیدیم.
‫از نزدیک مثل یه مجسمه‌ای!
‫- منظورم اینه که… ‫- اینجا آشپزخونه‌ست؟
‫آشپزخونه… ‫وای نه، نیازی نبود این کار رو کنی.
‫- ممنون. ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫- ازش خواستم جانگ‌توک رو بهم یاد بده. ‫- جانگ‌توک درست می‌کنی؟
‫خوب درستش کن.
‫[ساکنان روستای پشتی آرایشگاه دهکده رو تسخیر کردن]
‫- اگه درد داره یا ناراحته… ‫- درد نداره.
‫[دوباره تو آرایشگاهِ دوست‌داشتنی شلوغ‌پلوغ و پرجنب‌وجوشه]
‫- این سرم موئه خانم. ‫- باشه.
‫امشب موقع خواب صاف بشین تا موهات خراب نشه.
‫- فقط برای اینکه موهام خراب نشه؟ ‫- آره.
‫نشسته بخوابم.
‫همین کار رو می‌کنم.
‫تا خرابش نکنم.
‫تا ۵ روز موهامو نمی‌شورم.
‫آره، نشورش.
‫- بیخیال، باید بشوریش. ‫- نباید بشورم.
‫تموم شد خانم. عالی بود.
‫خدای من، چقدر خوشگل شده.
‫خسته نباشی.
‫- بله خانم، می‌تونین بشینین. ‫- خسته نباشی.
‫- ببخشید معطل شدین. ‫- نه بابا.
‫رئیس انجمن بانوان روستای ما.
‫رئیس انجمن.
‫[بعد از بررسی وضعیت موهاش]
‫از نازک‌ترین بیگودی استفاده کردم.
‫[او جزئیات رو بر اساس وضعیت موهاشون تغییر میده]
‫[بوق می‌زنه]
‫همین الانشم ۱۵ دقیقه شده.
‫تموم شد خانم. حالا نوبت شماست.
‫[حرارت دادن شروع میشه]
‫[خیلی روی نظم و برنامه بود، ‫برای همین هیچ‌کس معطل نشد]
‫[چطور از آب دراومد؟]
‫[باز کردن بیگودی‌ها]
‫- وای. ‫- خوشگل شده.
‫خدای من، خیلی خوشگل شده.
‫- واقعاً؟ ممنون. ‫- آره.
‫نه، خیلی خوشگل شده.
‫- محشر شدی. ‫- عاشقشم.
‫- واقعاً دوستش داری؟ خوب شد؟ ‫- خیلی قشنگه.
‫- عالی شده. ‫- خوشحالم.
‫عاشقشم.
‫انگار دارم به یه آدم دیگه نگاه می‌کنم.
‫موهات قشنگ شده.
‫- وای، چقدر پف کرده و بانمک شده. ‫- پف کرده.
‫[خدای من.]
‫[افتخار]
‫خدمات موشون خیلی ارزونه. ‫چطوری پول درمیارن؟
‫طراحی ناخن مجانیه. مهمون من.
‫این یعنی عشق.
‫- این یعنی عشق. ‫- ای وای.
‫- نباید این کار رو کنی. ‫- این عشقه دیگه.
‫- هیچ‌چیزی مجانی نیست. ‫- ممنون.
‫بهمون خیلی خوش می‌گذره اینجا.
‫می‌تونیم فردا هم بیایم؟
‫می‌تونیم دوباره بیایم؟
‫- البته که می‌تونین. ‫- هر وقت که خواستین.
‫اینجا پاتوق شده.
‫راست میگی.
‫زود به زود سر بزنین.
‫[دقیقاً همون حسی که این سه نفر می‌خواستن]
‫اونی که قبلاً خراب ‫کردم رو امتحان می‌کنم،
‫ولی اگه نشد، بی‌خیالش میشم.
‫[می‌خوای چیکار کنی؟]
‫[سانگ‌یی این دفعه داره چیو امتحان می‌کنه؟]
‫سعی کردم یه قلب محو اضافه کنم.
‫[دور برچسب قلب ضربه می‌زنه]
‫[اینطوریه که قراره سایه‌روشن بشه]
‫[می‌تونه این دفعه درستش کنه؟]
‫ای وای
‫قلبه یکم له شده، ولی…
‫[خنده ضایع]
‫[قلبه یکم کجه]
‫از صورتش می‌خونه
‫[ناامید]
‫یه لحظه صبر کن.
‫[تلاش دوم]
‫[ضربه می‌زنه تا سایه‌روشن بشه]
‫با دستگاه خشکش می‌کنه
‫درست شد؟
‫[اصلاً شبیه نمونه آماده‌اش نیست]
‫بیا اصلاً بی‌خیال قلب بشیم.
‫خوب درنمیاد.
‫[احساس بدی داره]
‫این که…
‫چرا درست نمیشه آخه؟
‫[اینجا بود، ولی الان نیست]
‫[در همین حال، بوگوم]
‫۵ دقیقه دیگه خانم.
‫[چون کارش تقریباً تموم شده خیلی ریلکسه]
‫[بزرگ‌ترین بحران در دوران ناخن‌کاری سانگ‌یی]
‫[می‌تونه همزمان با موها تمومش کنه؟]
‫[یه چیزی درمیاره]
‫یه نگین بزرگ برات می‌چسبونم.
‫[یه نگین گنده می‌ذاره تا گند زدن به قلب رو جبران کنه]
‫آروم می‌ذارتش روش
‫با ژل بی‌رنگ دور نگین رو می‌پوشونه
‫[این یکی رو باید درست در بیارم]
‫- اگه خیلی داغه بهم بگو. ‫- نه نیست.
‫خوب چسبید.
‫خیلی خوب چسبید.
‫[خیالش راحت شد]
‫[بالاخره]
‫خوب سفت شده. یه لحظه.
‫یه نگین بزرگ برات گذاشت؟
‫باید اون قلب رو قشنگ می‌کشیدم.
‫نمی‌تونم به این فکر نکنم ‫که چرا نتونستم بکشمش.
‫خیلی طولانی نشستی.
‫نه بابا، برای تو سخت‌تر بود. ‫ما داریم کیف می‌کنیم.
‫بچه‌ها، دست‌های منو ببینین.
‫[دوباره ذوق‌زده میشه]
‫این یه اثر هنریه.
‫دست‌هات خوشگل‌تر شده.
‫[اون نگین گنده کلید ماجراست]
‫تموم شد خانم.
‫حسابی بهت رسیده.
‫انگار کارشون اونجا تموم شده.
‫آره.
‫- کارشون تموم شده، نه؟ ‫- آره، همزمان.
‫خدا رو شکر.
‫[تونست همزمان با بوگوم تمومش کنه]
‫وای سرم.
‫- چرا یهو سرم درد گرفت؟ ‫- «وای سرم!»
‫آها، داری پز میدی.
‫[مغرور]
‫میرم تو مهمونی‌ها و میگم: ‫«وای سرم.»
‫[یه ست ناخن جو رو حسابی عوض کرد]
‫[در همین حال، دونگ‌یون تو آشپزخونه‌ست]
‫[داره برای ناهار جانگ‌توک درست می‌کنه تا یاد مادربزرگش بیفته]
‫[متعجب]
‫همینه.
‫[یه جانگ‌توک خیلی وسوسه‌کننده]
‫[همون موقع بوگوم میاد تو آشپزخونه]
‫خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫می‌تونم یکیشو بردارم؟
‫هنوز کامل نشده.
‫- می‌تونم اینو بخورم؟ ‫- نه.
‫اینا خراب شدن.
‫اشکالی نداره.
‫[بوگوم با خوشحالی جانگ‌توک تستی رو می‌خوره]
‫واقعاً خوشمزه‌ست.
‫خانم، می‌خواین بچشین؟ ‫فکر کنم درست باشه.
‫[اول هوای رئیس انجمن بانوان رو داره]
‫[اون هم یه گاز می‌زنه]
‫انگار خامه
‫خامه؟
‫- آره. ‫- خامه؟
‫باید تردش کنی.
‫- الان بهتون غذای نپخته دادم؟ ‫- نه، اشکالی نداره.
‫[خدا رو شکر، اون تیکه رو تا تهش می‌خوره]
‫- ولی خوشمزه‌ست. ‫- آره.
‫[اونا جانگ‌توک نپخته رو با هم تقسیم کردن]
‫یادم رفت اینو بهت بدم.
‫- ببخشید. ‫- اشکالی نداره.
‫با خودم نیاوردمش. مشکلی نیست.
‫[بوگوم داره سشوار کشیدنش رو تموم می‌کنه]
‫مادربزرگ من
‫- بله. ‫- ۹۳ سالشه.
‫خیلی سالم و سرحال بود،
‫ولی آلزایمر گرفت.
‫آلزایمر تو خواب بود.
‫[با بوگوم احساس راحتی می‌کنه و داستانش رو تعریف می‌کنه]
‫ولی می‌دونه شما دخترش هستین، نه؟
‫- من عروسشم. ‫- آها، عروستون.
‫نوه و منو می‌شناسه.
‫[خوشبختانه عروسش رو می‌شناسه]
‫آلزایمر همینه دیگه.
‫بهشون میگی و یادشون میره.
‫اون فقط جلبک و نیمرو به عنوان مخلفات می‌خوره.
‫ازش می‌پرسم: ‫«امروز چی خوردی مامان؟»
‫نمی‌دونه که تخم‌مرغ و جلبک خورده.
‫میگه فقط با کیمچی غذا خوردم.
‫فقط قدیما یادشه.
‫هر وقت کوکو می‌خواست،
‫حسابی می‌خورد،
‫ولی الان انگار نمی‌تونه بگه که می‌خواد.
‫[کلاً فراموش کرده کوکو چیه]
‫وقتی اینو می‌بینم دلم کباب میشه.
‫وقتی نمی‌تونه بگه چی می‌خواد.
‫اون تو روستای جلوییه؟
‫نه، تو یه آپارتمان تو موجو.
‫[همین نزدیکی‌ها زندگی می‌کنه]
‫ازش خواستم بیاد روستای پشتی زندگی کنه ولی نیومد.
‫میگه همین‌جا که هستم می‌مونم.
‫بهش گفتم هرکاری که راحتی بکن.
‫[امروز صبح]
‫صبحونه‌اش رو آماده گذاشتم تا بتونم بیام اینجا.
‫حالا بعد از این باید برگردم و بهش غذا بدم.
‫شما خیلی فوق‌العاده‌اید خانم.
‫برای همین هر بار که میرم اونجا دعا می‌کنم.
‫نه کمتر، نه بیشتر.
‫دعا می‌کنم تا وقتی که از دنیا میره همین‌طوری بمونه.
‫منظورم تو دلمه.
‫[امیدواره مادرشوهرش بیشتر از این عذاب نکشه]
‫تا وقتی که می‌تونم باید بهش یه لیوان آب بدم.
‫وقتی که رفت، دیگه کاری از دستم برنمیاد.
‫حتماً براتون سخته.
‫سخت نیست. کاریه که باید برای پدر و مادرت بکنی.
‫امیدوارم شما هم بتونی
‫تو سلامتی کامل زندگی کنی.
‫امسال از این شیرینی‌های ماهی‌شکل خوردی؟
‫وقتی دو تا می‌برم، هیچ‌کدومو نمی‌خوره.
‫- مادرشوهرتون؟ ‫- آره.
‫تا من یکیشو نخورم، اونم نمی‌خوره.
‫- چرا؟ ‫- برای اینکه من بتونم بخورمشون.
‫می‌دونی…
‫بهش یه موز میدم، نصفش می‌کنه.
‫فکر کنم نصفش می‌کنه تا من بتونم بخورمش.
‫بهش میگم همه‌اش رو بخور،
‫ولی می‌گه: «تو هم بخور.»
‫خیلی خوب از مادرشوهرش مراقبت می‌کنه.
‫با اینکه حافظه مادرشوهرش داشت ضعیف می‌شد،
‫می‌تونستم حس کنم که چقدر هواشو داره.
‫اشکم رو درآورد.
‫وقت گذروندن با خانواده خیلی مهمه.
‫- از همه چی مهم‌تره. ‫- دقیقاً.
‫[شروع می‌کنه با دقت بیشتری بیگودی‌ها رو باز کنه]
‫[پر از فر]
‫- پشتشو بهتون نشون میدم. ‫- باشه.
‫می‌تونی پشتشو ببینی؟
‫- آره، خوب به نظر میاد. ‫- خوشت میاد؟
‫چون تو درستش کردی قشنگه.
‫از سئول اومدی تا موهای منو درست کنی. مگه میشه خوشم نیاد؟
‫ممنون که دوستش دارین.
‫- خسته نباشی. ‫- سالم باشی.
‫[یه لحظه آرامش‌بخش رو با هم شریک می‌شن]
‫شما هم باید
‫مراقب خودت باشی.
‫مراقب سلامتیت هم باش.
‫- خدای من. ‫- رئیس انجمن چقدر خوشگل شده.
‫- چه روزی بود برای جونگ‌سوک. ‫- خیلی شاداب شدی.
‫- معرکه‌ست، نه؟ ‫- خسته نباشین.
‫خسته نباشین بچه‌ها.
‫- یه تشویق حسابی! ‫- ممنون.
‫فقط خاطرات خوب رو با خودت ببر.
‫ما تا مدت‌ها یادمون می‌مونه.
‫مگه نه؟ من که تا آخر عمرم یادم نمیره.
‫حالت صورتتون رو به‌خاطر می‌سپرم و تو ذهنم حکش می‌کنم.
‫تا آخر عمرم یادم می‌مونه.
‫مگه نه؟ من که تا آخر عمرم یادم نمیره.
‫ما هیچ‌وقت اینو فراموش نمی‌کنیم.
‫تا ابد تو قلبمون نگه‌ش می‌داریم.
‫جدی میگم. همین لحظه رو.
‫فقط یه جمله
‫باورم نمیشه تو زندگیم همچین چیزی رو تجربه کردم.
‫- آدمایی مثل ما حتی جرئتشم ندارن. ‫- چرا این‌طوری میگی؟
‫کی فکرشو می‌کرد ما شما رو ببینیم؟
‫- برای سشوارها. ‫- وقت حساب کردنه.
‫ناخن‌هامون که مجانی شد، پس اینم برای نوشیدنی‌ها.
‫- نه! ‫- آره، نگه‌ش دار.
‫- نه، این کار رو نکن. ‫- برای نوشیدنی‌ها.
‫- لطفاً نکنین. نمی‌تونین این کار رو بکنین. ‫- بگیرش. چیزی نیست.
‫- نمی‌تونم. ‫- باید بگیری.
‫این برای اون چاییه که خوردیم.
‫ما این‌قدر سپاسگزاریم.
‫- ما خیلی ممنون و سپاسگزاریم. ‫- باهاش شیرینی ماهی‌شکل بخرین.
‫باید اینجا حساب کنیم.
‫آره، اینجا حساب می‌کنیم.
‫اینو بگیرم یا نه؟
‫این پول…
‫- چهار هفتا میشه ۲۸ تا. ‫- اینجا باید حساب کنم؟
‫دارین دُنگی حساب می‌کنین، نه؟
‫پول توجیبی؟
‫- ما خیلی ممنونیم. ‫- بگیرش.
‫ما خیلی ممنونیم. آره.
‫- باعث شدین همه‌مون خوشگل بشیم. ‫- همه پولو بگیر.
‫- باید بقیه‌اش رو بهتون بدیم. ‫- بقیه‌اش رو میدیم.
‫- باید بقیه‌اش رو بهتون بدیم. ‫- دردسره. نمی‌خوایم.
‫نمی‌تونیم بذاریم این‌قدر باحال باشی.
‫عمراً. تو خیلی باحالی!
‫پول خرد خیلی سنگینه. ‫نمی‌تونیم بگیریمش.
‫نه، بقیه‌اش رو بگیرین. ‫ما باید بهتون بدیمش.
‫خیلی ممنون.
‫[بعد از پول دادن فرار می‌کنن]
‫خواهش می‌کنم. یه لحظه.
‫[هرج‌ومرج کامل]
‫- وایسا. من گیج شدم. ‫- خواهش می‌کنم. یه لحظه.
‫ما رو دستگیر می‌کنن و باید اینجا رو ببندیم.
‫- مامان! ‫- هیس!
‫- مامان، بقیه‌اش رو بگیر. ‫- ما رو دستگیر می‌کنن.
‫چرا این‌طوری می‌کنی، مامان؟
‫- می‌خوام بیشتر بهت بدم. ‫- ای وای.
‫- حتماً پولت زیادی کرده. ‫- این عشق منه.
‫مامان!
‫- خداحافظ. ‫- ممنون.
‫مراقب سلامتی‌تون باشین.
‫شما هم همین‌طور.
‫آره، سالم باشین.
‫ممنون.
‫خیلی دوستتون داریم. عاشقتونم.
‫[دوباره احساساتی میشه]
‫- برگشتین که. ‫- میریم یه چیز خوشمزه می‌خریم می‌خوریم.
‫- یه دلی از عزا درمیاریم. ‫- باشه.
‫- به سلامت. ‫- مراقب سلامتیتون باشین.
‫- عین پسرای خودمونن. ‫- داره می‌دوئه.
‫با این پوله یه چیز خوشمزه می‌گیریم می‌خوریم. ممنون.
‫- آره. ‫- این پول توجیبی‌مونه.
‫- خداحافظ. ‫- به سلامت.
‫- اون قلبه؟ این‌که دایره‌ست. ‫- این قلبه دیگه.
‫- قلب بالاش یه تیزی داره. ‫- تو دایره کشیدی.
‫این میشه دایره.
‫این دایره‌ست.
‫- وای، امروز صبح چقدر پول درآوردیم. ‫- خسته نباشین بچه‌ها.
‫- ۴۰۰۰۰ وونه. ‫- خب، بیاین دیگه امروز رو تعطیل کنیم.
‫- بیاین ببندیم. ‫- کارمون تموم شد!
‫بیاین بریم.
‫یه خانمه حتی ۲۰۰۰۰ وون داد.
‫- امروز… ‫- چقدر درآوردیم؟
‫- خیلی زیاد. ۶۰۰۰۰ وون. ‫- ۶۰۰۰۰ وونه.
‫این بیشترین فروشمون نیست؟
‫بیشترین پولی که تو یه روز درآوردیم.
‫بیاین امروز رو ببندیم.
‫[داریم پولدار می‌شیم؟]
‫دو روز پیش، روز اولمون، ‫مگه ۳۵۰۰۰ وون درنیاوردیم؟
‫- دیروزم ۳۲۰۰۰ وون. ‫- فروش دو روز.
‫ما همین امروز به اندازه مجموع دو روز اول پول درآوردیم.
‫[صبر کن ‫۶۰۰۰۰ وون، بیشترین فروش]
‫می‌تونستیم به مشتری‌هامون بگیم: ‫«هر چقدر دوست دارین پول بدین»
‫بدون هیچ قیمت مشخصی.
‫تو فقط… می‌خوای چیکار کنی؟
‫هر چقدر که کرمشون بود…
‫دلت می‌خواد از امروز به بعد بیشتر پول در بیاری؟
‫حالا که داریم پول درمیاریم،
‫منم پول‌دوست شدم.
‫- شوخی می‌کنم. ‫- آخه این برامون تازگی داره.
‫داریم کارمون رو جدی می‌گیریم.
‫دست خودمون نیست، ‫نگران درآمدمون می‌شیم.
‫راستی…
‫یکیشون طرح قلب خواست، ‫منم سعی کردم براش بکشم.
‫مربیم بهم یاد داده بود چطوری، ‫ولی نتونستم درست درش بیارم.
‫هنوزم رو مخمه.
‫اون خانمه رو یادت میاد ‫که بهمون گفت مراقب سلامتی‌مون باشیم؟
‫- خانم جونگ‌سوک؟ ‫- آره، چطور مگه؟
‫- مادرشوهرش آلزایمر داره. ‫- چی؟
‫مادرشوهرش آلزایمر داره.
‫به عروسش نمی‌گه ‫دوست داره چی بخوره.
‫اسمشون رو هم یادش نمیاد.
‫حتی نمی‌تونه بگه
‫- «یه کم آب بده.» ‫- وای، جدی؟
‫برای همین خانم جونگ‌سوک فقط ازش می‌پرسه
‫و انواع و اقسام چیزا رو براش میاره.
‫[داستانش به شدت بوگوم رو تحت تأثیر قرار داد]
‫آلزایمر واقعاً مریضی ناراحت‌کننده‌ایه.
‫- آره. ‫- مادربزرگ پدری منم همین‌طور.
‫اونم آخرا عمرش آلزایمر داشت.
‫بابام و اسمش رو یادش نمیومد.
‫ولی منو می‌شناخت، نوه‌ش رو.
‫منو می‌شناخت.
‫می‌گفت «نوه بازیگرم»
‫چون منو تو تلویزیون میدید.
‫فکر کنم خاطرات قوی‌تر تو ذهن می‌مونن.
‫یاد مادربزرگم افتادم،
‫یه چیزی اومد تو ذهنم.
‫من با پدربزرگم ‫خیلی صمیمی بودم،
‫ولی بعد از اینکه فوت کرد…
‫اولین بارم بود ‫که می‌دیدم یه مرده رو می‌شورن.
‫خیلی حس عجیبی بود.
‫خانواده می‌تونن نگاه کنن
‫- که غسال‌ها مرده رو می‌شورن و کفن می‌کنن. ‫- آره.
‫پدربزرگم خیلی آروم به نظر می‌رسید.
‫ولی خیلی حس عجیبی داشت.
‫- پدربزرگت بود. ‫- عمه‌م.
‫اون دختر پدربزرگمه دیگه.
‫داشت ضجه می‌زد: «پدرم.»
‫«ما رو تنها نذار بابا.»
‫بعد یهو گوشیش زنگ خورد.
‫جواب داد: «بعداً بهت زنگ می‌زنم.»
‫یهو گوشیش زنگ خورد.
‫جواب داد: «بعداً بهت زنگ می‌زنم.»
‫احساسات واقعی ما…
‫احساسات ما…
‫اون موقع هیچ‌کس نخندید.
‫سانگ‌یی. اگه می‌خوای یهو مسیر داستانو عوض کنی، ‫حداقل یه هشداری بده.
‫- خیلی تو حس بودیم. ‫- باشه از این به بعد هشدار میدم.
‫با شنیدن داستانت ‫خیلی احساساتی شده بودم.
‫- «زنگ زنگ.» ‫- «وای بابا.» زنگ زنگ.
‫«بعداً بهت زنگ می‌زنم.»
‫فکر کنم…
‫این چیزا پیش میاد دیگه. ‫اون موقع هیچ‌کس نخندید.
‫- جدی؟ ‫- نه. اونا فقط…
‫فقط طوری رفتار کردن که انگار کاملاً عادیه.
‫خیلی یهویی مسیرش عوض شد.
‫یه لحظه وایسا.
‫همون‌طور که دیروز گفتیم،
‫باید بریم خرید.
‫مرکز شهر جای زیادی برای
‫غذا خوردن و گشتن داره؟
‫نباید بریم سوپرمارکت؟
‫بیاین فردا بریم خرید. ‫بیاین خریدهامون رو بکنیم.
‫[این سه نفر خیلی دلشون می‌خواست ‫برن مرکز شهر]
‫من دلم می‌خواد برم خرید.
‫دلم می‌خواد الان بزنم بیرون.
‫همه موافقین ‫که امروز زودتر ساعت ۴ ببندیم؟
‫- ساعت ۴ عصر می‌بندیم. ‫- من کاملاً پایه‌ام.
‫باید یادداشت بذاریم؟
‫لازمه؟
‫- وقتی رفتیم یه دونه می‌چسبونیم رو در. ‫- وقتی رفتیم؟
‫منظورت اینه که…
‫- باشه. ‫- وقتی رفتیم؟
‫برای وقتی که کسی اومد؟
‫«امروز به دلایل شخصی ‫زودتر تعطیل کردیم.»
‫«برای اطلاعات بیشتر دایرکت بدین.»
‫[اگه سؤالی دارین ‫به پیج آرایشگاه دهکده دایرکت بدین]
‫[این سه نفر برای رفتن به خرید ‫خیلی ذوق دارن]
‫[در همون لحظه، یه نفر نزدیک میشه]
‫[یه موتور چهارچرخ آشنا]
‫[جانگ جونگ‌هی، ۷۹ ساله، ‫رئیس کمیته سالمندان]
‫[بدون مکث یه راست میاد جلو]
‫[و جلوی آرایشگاه ترمز می‌کنه]
‫[اونقدر ساکت که صدای افتادن سوزن هم می‌اومد]
‫کجا رفتن پس؟ کسی نیست؟
‫[صداش نمی‌رسید]
‫رئیس پارک داره تو آشپزخونه ظرف می‌شوره
‫[اینجا بازه یا نه؟]
‫ببینم، کیه؟
‫[با عجله میره بیرون تا به یه چهره آشنا خوشامد بگه]
‫- سلام. ‫- اومدم موهامو رنگ کنم.
‫- اومدین موهاتون رو درست کنین؟ ‫- سلام!
‫- براتون پارکش کنم؟ ‫- نه، خودم می‌تونم.
‫[مثل یه حرفه‌ای کنترلش می‌کنه]
‫- خیلی باحاله. ‫- این دستگاهو میگی.
‫خیلی باحاله.
‫می‌بینم که سخت مشغول کاری.
‫دستم بالاست دخترم.
‫- یه نون خامه‌ای بهم بده. ‫- نون خامه‌ای؟
‫وای، چه خوبه.
‫بعد از خوردن نون خامه‌ای‌هاش کل بعدازظهر رو خوشحال بود
‫[بمب انرژی کمیته سالمندان]
‫- کمرم درد می‌کنه. ‫- کمرتون؟
‫پامو عمل کردم.
‫این چیه؟ «ملی…»
‫- «گواهینامه مهارت.» ‫- «گواهینامه.»
‫- برای این کار بهش نیاز داری. ‫- «کره… مدیر.»
‫- این مجوزه. ‫- مجوز.
‫پس داده اینو براش درست کردن.
‫بله، می‌بینم که مجوزتون رو گرفتین.
‫- بهش نیاز دارن. ‫- اینا لازمه.
‫[یه بازرسی سرزده]
‫می‌خواین فقط سفیدی ریشه‌ها رو رنگ کنین
‫یا کل موها رو؟
‫همین جاها رو.
‫الان نگاه می‌کنم.
‫انگشتام درد می‌کنه. یه نگاهی بنداز.
‫- برای رنگ کردن اینو بپوشین. ‫- اینو در بیارم؟
‫- بله، به جاش اینو بپوشین. ‫- خدای من، یعنی اینو می‌پوشم؟
‫نمی‌خوایم رنگ بریزه رو لباستون.
‫- اینجا بشینم؟ ‫- بله.
‫بی‌زحمت اینو برام ببند.
‫[زمان فعلی ‫۱:۳۰ بعدازظهر]
‫- می‌خوام یه کم کوتاهش کنم و رنگش کنم. ‫- باشه.
‫[رنگ کردن موهای سفید]
‫[آماده کردن رنگ تو اتاق شست‌وشو]
‫رنگتون رو آماده می‌کنم.
‫داری چی قاطی می‌کنی؟
‫رنگ مو برای موهای شما.
‫[آها]
‫اول نمی‌خوای ‫موهامو کوتاه کنی؟
‫اول یه کم کوتاهش کنم؟
‫این‌طوری بهتره، نه؟
‫این‌طوری رنگ کمتری هم می‌بره.
‫[خانم جانگ ‫واقعاً موهای پرپشتی داره]
‫درسته. شما خیلی دانایین. من…
‫من هنوز آرایشگر تازه‌کارم.
‫[یه پیش‌بند میاره تا موهاشو کوتاه کنه]
‫این تنمه دیگه. ‫مگه چند تا چیز باید بپوشم؟
‫این پیش‌بند کوتاهیه، ‫شاید یکم خفه‌تون کنه.
‫[این خانم سرسخت ‫از دردسر خوشش نمیاد]
‫- یه لحظه. ‫- وای خدای من…
‫می‌بینم که همه چی داری.
‫- بله. ‫- بله.
‫[با خرد کردن موهای خانم جانگ شروع می‌کنه]
‫[سوپرمارکت ۴ ساعت دیگه می‌بنده،]
‫[پس وقت کافی دارن]
‫- پس من میرم. ‫- مراقب خودت باش.
‫[سانگ‌یی میره یه جایی]
‫[با دستکش‌های کار ضخیم]
‫[با عینک آفتابیش ‫جلوی نور خورشید رو می‌گیره]
‫[قدم‌های محکم و مصمم]
‫همین‌جاست.
‫[خونه رو جوری پیدا می‌کنه ‫که انگار خونه خودشه]
‫درست اومدم.
‫خانم را!
‫[چند روز پیش قول داد ‫کیسه‌های کودش رو جابه‌جا کنه]
‫همه اینا باید جابه‌جا بشن؟
‫[قولش یادش موند]
‫اون باغچه منه، ولی با وجود اینا ‫نمی‌تونم هیچ‌کاری بکنم.
‫یه روز قرار می‌ذارم ‫میام این کار رو انجام میدم.
‫[دارم میام تو، خانم را!]
‫[در حالی که بوگوم داره مو کوتاه می‌کنه اومد کمک]
‫خانم را.
‫- تویی. ‫- غذا خوردین؟
‫برام فرقی نمی‌کنه غذا بخورم یا نه.
‫- این‌طوری نگین. باید غذا بخورین. ‫- میل نداشتم بخورم.
‫- کفش‌هاتون کجاست؟ ‫- اونجاست.
‫برای غذا رفتم خانه سالمندان.
‫باید بدمش به یکی دیگه. ‫کسی که اینجا نیومده.
‫- یکی دیگه. ‫- آفتاب چشمتو نمی‌زنه؟
‫اینا رو امتحان کنین. خیلی بهتون میاد.
‫چقدر مگه بهم میاد؟
‫[پیرزن ۹۱ ساله ‫مو سفید و خوش‌تیپ برگشته]
‫[حتی از نزدیک هم خیره‌کننده‌ست]
‫خب، می‌دونین…
‫- اون کیسه‌ها. ‫- اونا رو میگی؟
‫گفتین کودها برای گل‌هاست.
‫- اومدی جابه‌جاشون کنی؟ ‫- بله.
‫- می‌خواین… ‫- بذارشون اونجا.
‫چند تا کیسه می‌خواین بذارم اونجا؟
‫- همه‌اش رو. ‫- همه‌اش رو؟
‫خیلی وقته اونجان.
‫این خیلی…
‫برات سخته؟
‫نه، نیروی جوانی رو بهتون نشون میدم.
‫- چند تاست؟ ‫- زیر اون…
‫می‌خواین اینا رو کجا بذارم؟
‫- کجا؟ ‫- اونجا.
‫- خیلی وقت بود دلم می‌خواست… ‫- اینجا رو هم بچینم؟
‫بچینشون اینجا مثل همونایی که اونجاست.
‫- تا اینجا. ‫- تا جایی که بتونم رد شم.
‫آره، همین‌طوری. خوبه.
‫جای کیسه‌ها میشه باغچه.
‫اون پلاستیک مشکی رو پاره کنم؟
‫آره. پاره‌اش کن.
‫[با شجاعت چیزی که زیرشه رو برملا می‌کنه]
‫پاره‌اش کن و بندازش دور.
‫بیست…
‫- وزنش ۲۰ کیلوئه. ‫- حدود ۶۰ یا ۷۰ تا سفارش دادم.
‫[۲۰ کیلو *۶۰ عدد= ۱۲۰۰ کیلو]
‫امروز می‌تونی استراحت کنی.
‫- همین کار رو می‌کنم. ‫- همه کارا رو خودم می‌کنم.
‫- پس شروع می‌کنم. ‫- باشه.
‫[شروع می‌کنه کودهای خانم را رو جابه‌جا کنه]
‫[پیش به سوی ۲۰ کیلو]
‫اونو بچسبون به دیوار.
‫کاملاً بچسبونش بهش.
‫- این‌طوری؟ ‫- آره، همون‌طوری.
‫می‌ترسم پاره بشه.
‫[سریع کار می‌کنه تا بتونن زودتر تعطیل کنن]
‫[کِی قراره همه اینا رو جابه‌جا کنم؟]
‫می‌تونم دو تا دو تا ببرم؟
‫[دو تا کیسه، ۴۰ کیلو]
‫[دو برابر کردن بار برای زودتر تموم کردن]
‫[زور زدن]
‫بدنش گرم شده
‫جابه‌جا کردن یه چیز سنگین…
‫منو یاد برنامه «فیزیکال: آسیا» می‌ندازه.
‫«فیزیکال: موجو.»
‫[«فیزیکال: موجو» در خانه را اوک‌جا]
‫۴۰ کیلو رو بدون مشکل جابه‌جا می‌کنه!
‫[عادت کردن به حمل دو کیسه همزمان]
‫افزایش وزن به ۶۰ کیلو
‫[پشت سر سانگ‌یی ‫که با زور زدن کار رو پیش می‌بره]
‫[یه پیرزن ۹۱ ساله‌ست که بدون استراحت کار می‌کنه]
‫[دقیقاً به اندازه اون روی فرمه]
‫خانم، ولش کنین. خودم انجامش میدم.
‫[در حالی که اون تو «فیزیکال: موجو» خودش دست و پا می‌زنه]
‫- یه کم باشه کافیه. ‫- فقط یه کم؟
‫[اینجا درگیر موهای پرپشتن]
‫[با دقت نگاه می‌کنه]
‫- ازدواج کردی؟ ‫- من؟ هنوز نه.
‫- مجردی؟ ‫- بله، مجردم.
‫چطوری تو این سن کم اینو یاد گرفتی؟
‫بعد از سربازی یاد گرفتی؟
‫- بله، تو سربازی. ‫- آها.
‫همونجا گواهینامه‌م رو گرفتم.
‫این اولین باریه که واقعاً موی مردم رو کوتاه می‌کنم.
‫- اولین بارته؟ ‫- بله.
‫ای وای. ‫پس زیاد کوتاهش نکن.
‫[یه کم نگران میشه]
‫- زیاد کوتاهش نمی‌کنم. ‫- فقط یه کم.
‫[شروع به کوتاه کردن موهای پرپشت خانم جانگ می‌کنه]
‫[مسلح به قیچی]
‫با اراده محکم
‫[قیچی پیتاژ برای کم کردن حجم مو]
‫[چیدن]
‫صداش به اندازه موهاش بلنده
‫زیاد کوتاهش نکنی.
‫چشم خانم.
‫کوتاه نمی‌کنم. فقط دارم مرتبش می‌کنم.
‫[در مقایسه با صداش، خیلی هم کوتاه نمی‌کنه]
‫همین‌قدر خوبه؟ یکم دیگه کوتاهش کنم؟
‫همین‌قدر کافیه؟
‫[با عجله]
‫الان این‌طوری شده.
‫خانم جانگ از قدش راضیه؟
‫بذار ببینم
‫- همین خوبه. ‫- باشه.
‫- قشنگه. ‫- اینجا یکم لایه‌لایه شده.
‫- کارت خوب بود. قشنگه. ‫- خوب شد دیگه، نه؟
‫آره، خیلی دوستش دارم.
‫- عالیه. ‫- آره.
‫- کارت خوب بود. ‫- الان موهاتون رو رنگ می‌کنم.
‫[وقتی کوتاهی تأیید شد، رنگ رو آماده می‌کنه]
‫قبل از هر چیز…
‫برای پوشوندن موهای سفید
‫از پشت سرتون شروع می‌کنم.
‫با دقت نگاه می‌کنه
‫زرد یا قرمزش نکنی‌ها.
‫- نه، مشکیه. ‫- باشه.
‫رنگ مشکیه.
‫[موهای پرپشتش رنگ رو به خودش می‌کشه]
‫موهام خیلی پرپشته، ‫پس رنگ زیادی لازم داری.
‫- خیلی عمیق نرو تو. ‫- چشم.
‫نامزد داری؟
‫نامزد ندارم.
‫چرا نداری وقتی این‌قدر خوشگلی؟
‫نمی‌دونم چرا.
‫این حرفو نزن. حتماً داری دروغ میگی.
‫- دروغ نگو! ‫- واقعاً ندارم.
‫داری. شرط می‌بندم داری دروغ میگی.
‫- دروغگویی. ‫- آره، داری دروغ میگی.
‫واقعاً نامزد ندارم.
‫ولی مردم وقتی هم دارن
‫میگن نداریم ‫و وقتی هم که ندارن بازم میگن نداریم.
‫خندیدن
‫- شما… ‫- خیلی جوون به نظر می‌رسین.
‫همه‌ی بچه‌هاتون
‫- حتماً ازدواج کردن. ‫- آره.
‫خب، می‌تونم با یکی آشنات کنم.
‫زوج خوبی نمی‌شین. ‫نوه‌ام…
‫خوشگل نیست.
‫به‌خاطر همینه.
‫خوشگل نیست.
‫[جلو خنده‌شو می‌گیره]
‫نمی‌تونین در مورد ‫نوه‌تون این حرفو بزنین.
‫اگه خوشگل بود
‫باهاش آشنات می‌کردم.
‫- خانم… ‫- قیافه‌اش خوشگل نیست.
‫مثل پلی روی رودخانه گومگانگ
‫- اون شما رو با یه دختر موجویی آشنا می‌کنه. ‫- اون دانشگاه رفته.
‫ولی یه کم کم‌وکاستی داره.
‫اگه اینو تو تلویزیون ببینه چی؟
‫اوه؟
‫اون وقت میگم شوخی کردم.
‫چرا این‌قدر می‌خندی؟
‫شوخی کردم.
‫- چقدر زود جمعش کردین. ‫- آره.
‫[سریع با یه شوخی تمومش می‌کنه]
‫خانم را از اینجا دور زندگی می‌کنه؟
‫اون بعد از مرکز اجتماع زندگی می‌کنه.
‫[احساس سرگیجه]
‫آفتاب خیلی داغه.
‫[«فیزیکال: موجو» ‫در خانه اوک‌جا هنوز تموم نشده]
‫بزن بریم
‫[شرکت‌کننده سانگ‌یی دو تا کیسه رو جابه‌جا می‌کنه]
‫[و شرکت‌کننده اوک‌جا تمیزکاری می‌کنه]
‫یکی‌یکی ببر.
‫- به خودت آسیب می‌زنی‌ها. ‫- باید زود تموم کنم.
‫یکی‌یکی ببر.
‫[باید زود تموم کنم تا برم مرکز شهر!]
‫یه لحظه.
‫خیلی گرمه.
‫[ژاکت نم‌دارش رو درمیاره]
‫[پوشیدن آستین‌کوتاه تو زمستون]
‫خیلی گرمه.
‫[فشردن تمام انرژیش برای حرکت آخر]
‫[تلوتلو خوردن]
‫[زور زدن]
‫حتماً خسته شدی.
‫- دیگه آخراشه. ‫- وای خدای من. بهت افتخار می‌کنم.
‫فقط چند تا دونه مونده.
‫- الان دیگه می‌تونین گل بکارین. ‫- باشه.
‫[احساس سرگیجه]
‫[پایان نزدیک است]
‫[زور زدن]
‫[بالاخره، آخرین کیسه کود]
‫[با دندان‌های به هم فشرده کار را تمام می‌کند]
‫حتماً سرگیجه داری.
‫این خانم سرسخت ‫دست از تمیزکاری برنمی‌داره
‫کارم تموم شد.
‫[«فیزیکال: موجو» سانگ‌یی و خانم را]
‫[هر ۱۲۰۰ کیلو جابه‌جا شد]
‫وای خدای من. کار بزرگی کردی.
‫انباری بغلی هم پر شده
‫صبر کن. بیا تو ‫یه چیزی بخور.
‫- یه چیزی بخور. ‫- یه لحظه.
‫- گرمه. بیا همین بیرون بخوریم. ‫- باشه.
‫- رو این نیمکت چوبیه چون گرمه. ‫- آره.
‫بیا اینجا.
‫سانگ‌یی متوجه یه گربه شد
‫چیه؟
‫یه کله‌زدن برای خسته ‌نباشید
‫همینه.
‫اینو دوست داری؟
‫از این چیزا می‌خوری؟
‫- اینا… ‫- من؟
‫دخترم از ویتنام خریده.
‫بچش. مال ویتنامه.
‫اینو هم بخور.
‫- اون خمیردندونه و… ‫- خمیردندون.
‫خمیردندونه هم مال همونجاست.
‫هرچی می‌خوای بخور.
‫- پس من یه نوشیدنی می‌خورم. ‫- یکی بردار.
‫من از این چیزا زیاد نمی‌خورم.
‫یکیشو امتحان کردم ‫و اصلاً خوشم نیومد.
‫- خوشمزه بود. ‫- من طعمشو دوست ندارم.
‫من کلاس چهارم مدرسه قاصدکم.
‫سال تحصیلی تموم شده، ‫و بعدش میرم کلاس پنجم.
‫الان تعطیلات زمستونیه.
‫- اینو خودتون درست کردین؟ ‫- معلومه.
‫هر چی که می‌خونم تو اونه. کره‌ای، ریاضی، همه چی.
‫انگلیسی هم یاد می‌گیرم، ‫ولی توش خیلی خنگم.
‫- می‌تونم یه نگاهی بندازم؟ ‫- آره. اون کتاب درسمه.
‫کلی انگلیسی نوشتین.
‫تازه اون درس رو شروع کردیم.
‫وای. خیلی نوشتین.
‫انگار نمی‌تونم قشنگ بنویسم.
‫خیلی تمرین کردین.
‫با جدیت انگلیسی می‌خونه
‫و هر کلمه رو بلند بلند تلفظ می‌کنه
‫[به یادگیری و خوندن ادامه میدم ‫و کتاب‌های خوب می‌خونم]
‫[تمام تلاشمو می‌کنم تا زندگی کنم]
‫[با حروف کج‌وکوله]
‫این حتماً دفتر خاطراتتونه.
‫من دفتر خاطرات می‌نویسم ‫و خیلی چیزای دیگه هم می‌نویسم.
‫[یه عزم راسخ نوشته شده]
‫[احساساتی میشه]
‫دستخطتون خیلی هم خوبه.
‫انگار نمی‌تونم بنویسم. ‫بیشتر به حرف زدن عادت دارم.
‫این‌که خیلی خوبه.
‫فقط دو سال دیگه ‫و فارغ‌التحصیل می‌شین.
‫آره، فارغ‌التحصیل می‌شیم.
‫[یه چیزی تو دفترش می‌نویسه]
‫بفرما.
‫[بیاین اینو امتحان کنیم]
‫حالا که خوندن کره‌ای رو یاد گرفتین، ‫سعی کنین اینو بخونین.
‫اینو می‌تونم بخونم.
‫[حالت مطالعه روشن]
‫«بو گون.»
‫- «ماجوم.» ‫- «مجیک.»
‫«مجیک کرل.»
‫- «آرایشگر دهکده.» ‫- «آرایشگاه دهکده.»
‫درسته.
‫اگه برای گلخونه کمک خواستین زنگ بزنین.
‫- باشه، حتماً بیا کمک. ‫- چشم.
‫[وقت برگشتنشه]
‫من تمیز می‌کنم. تو می‌تونی بری.
‫یواش‌یواش انجامش میدم.
‫- یادتون نره زنگ بزنین. ‫- باشه.
‫برو دیگه.
‫آها، اینا. عینک آفتابی.
‫آره راست میگی. تو…
‫پسشون می‌گیره
‫من رفتم. چیزی خواستین زنگ بزنین.
‫- خداحافظ! ‫- خداحافظ.
‫[بعد از یه ساعت کار سخت برمی‌گرده]
‫- برگشتی. ‫- الان بعد از ۲ ساعت برگشته.
‫هر چی بود جابه‌جا کردم.
‫- خسته نباشی. ‫- کارت خوب بود.
‫- خسته نباشی. ‫- خیلی زحمت کشیدم.
‫جاری من ۹۱ سالشه، داره میره تو ۹۲.
‫- ۹۱ یا ۹۲ سالشه، آره. ‫- ۹۲ سالشه.
‫- مسن‌ترین خانم اینجاست. ‫- آره.
‫خسته نباشی. ‫به جاری من کمک کردی.
‫ما با هم فامیلیم.
‫واقعاً؟ یعنی چی؟
‫ما زن‌ها با هم فامیل نیستیم.
‫شوهرهامون فامیلن
‫و اون جاری بزرگه است
‫و من جاری کوچیکه.
‫کارت خوب بود. ممنون.
‫- نه بابا، خیلی خوش گذشت. ‫- ممنونم ازت. تنها بودی.
‫- چقدر خوب و خلوته. ‫- خیلی خوبه.
‫صبر کن، برای یه کاسبی ‫خلوت بودن بده؟
‫- روز خیلی قشنگیه. ‫- آره.
‫- به طرز عجیبی گرمه. ‫- آره.
‫هوا عالیه.
‫[یه هوای عالی برای رفتن به مرکز شهر]
‫[بوگوم با رویای زود بستن ‫موهاش رو می‌شوره]
‫- دمای آب خوبه؟ ‫- بله.
‫[شست‌وشوی کامل]
‫فردا تو سونا ‫موهامو می‌شورم.
‫- خیلی با دقت نشور. ‫- چشم.
‫باید تمیزتون کنم.
‫- به اندازه کافی شستی. ‫- نه خانم.
‫- هنوز شامپو نزدم. ‫- هنوز نه؟
‫نه، دارم رنگ موها رو پاک می‌کنم.
‫[خنده‌های ریز]
‫[نگاه کردن]
‫[تعظیم کردن]
‫سلام.
‫[داین داره سگ همسایه‌شون رو می‌گردونه]
‫[پیتیک پیتیک]
‫[صبر کن.]
‫نیومده که موهاشو درست کنه، ‫مگه نه؟
‫چی شد اومدی اینجا؟
‫تو پیاده‌رویمون گفتم یه سری بزنم.
‫آفرین. بشین.
‫- سگ خوب، بوری. ‫- اسمشو از کجا می‌دونی؟
‫منم الان دیگه اهل اینجام. ‫همه چیو می‌دونیم.
‫- اهل اینجایی؟ ‫- آره.
‫چند وقته اینجایی؟
‫چهار روز.
‫- و تو اهل اینجایی؟ ‫- بیا اینجا، بوری.
‫- از سون‌هی شنیدم. ‫- چی شنیدی؟
‫خیلی پز ناخن‌های جدیدشو می‌داد.
‫- پز می‌داد؟ ‫- آره.
‫خوشش اومده بود؟
‫- ناخن‌های جدیدشو دوست داره؟ ‫- آره.
‫[گوشه‌های لبش میره بالا]
‫[با دقت نگاه می‌کنه]
‫اون چیه؟
‫دارم رو دستای خودم تمرین می‌کنم.
‫[با شک و تردید]
‫- چیه؟ نباید تمرین کنم؟ ‫- نه، خب، من که چیزی نگفتم.
‫پس چرا…
‫[اون نفس عمیق کشیدن یعنی چی؟]
‫اون صدارو درآوردی؟
‫- عادتمه. ‫- یعنی چی؟
‫وقتی مطمئن نیستی ‫یه چیزی درسته یا نه؟
‫- این نیست. ‫- این نیست؟
‫[درست وقتی داشتن استراحت می‌کردن]
‫[زمان فعلی: ۳:۳۰ بعدازظهر ‫کم‌کم وقت زود بستنه!]
‫[امکان نداره]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- از دیدنتون خوشحالم. ‫- خوش اومدین.
‫ای وای.
‫- سلام خانم. ‫- سلام.
‫خوش اومدین.
‫- اومدین موهاتون رو درست کنین؟ ‫- مشتری کیه؟
‫- مادرشوهرم. ‫- مادرشوهرتون.
‫پس ژاکتتون رو بدین به من.
‫- پالتوتون رو در بیارین. ‫- ژاکتتون رو.
‫[مادر، بدینش به من.]
‫چی می‌خواین؟ کوتاهی؟
‫- کوتاهی. ‫- یه کم کوتاهش کنین.
‫یه کم کوتاه کنم.
‫- فقط کوتاهی. باشه. ‫- و رنگش هم بکن.
‫می‌خواین رنگش هم بکنین؟ باشه.
‫چه رنگی می‌خواین؟ تمام مشکی؟
‫آره، مشکیش کن.
‫- کل موهاتون مشکی بشه؟ فهمیدم. ‫- آره.
‫[سوپرمارکت ۲ ساعت دیگه می‌بنده ‫ولی رنگ کامل زمان می‌بره]
‫اگه معذبین…
‫- نه مشکلی نیست. ‫- مشکلی نیست؟
‫رفتن ساعت ۴ دیگه منتفیه.
‫[دیگه نمی‌تونن زود ببندن]
‫فکر نکنم امروز بتونیم ‫ساعت ۴ ببندیم.
‫بعد از بستن هم یکم بیشتر زمان می‌بره.
‫- حداقل یه ساعت. ‫- یه ساعت بیشتر می‌مونیم.
‫شما نوه ایشون هستین، نه؟
‫- دامادشه! ‫- دامادشون هستین.
‫خیلی داماد خوبیه.
‫- زنش هم خوبه. ‫- آها.
‫با من خوبه.
‫[این صمیمیت باعث میشه لبخند بزنه]
‫خیلی عالیه.
‫می‌تونم گوش‌هاتون رو بیارم بیرون؟
‫می‌تونم این موها رو کوتاه کنم؟
‫[هر چقدر هم که عجله داشته باشه]
‫[حواسش هست که ‫هر چی مشتری می‌خواد انجام بده]
‫منظور منم همینه.
‫باید جبرانش کنیم.
‫اون باید سریع و سرسری کوتاه کنه، ‫و باید شامپو هم بزنه.
‫اگه در روز ‫فقط به دو یا سه نفر خدمات بدی
‫بازم مجبوری اجاره‌ی گرون ‫و حقوق کارمندا رو بدی.
‫- اون وقت هیچی برات نمی‌مونه. ‫- این یکم…
‫اون خیلی ساکت و با دقت کار می‌کنه.
‫با دقت…
‫اون حتی بهمون حقوق هم نمیده.
‫با ما مثل برده‌ها رفتار می‌کنه.
‫باید حقوق بده.
‫کاریش نمیشه کرد.
‫این درست نیست. ‫اونا برای زندگی به حقوق نیاز دارن.
‫- حق با توئه. ‫- اون تازه کارشو شروع کرده.
‫هر وقت بتونه بهتون حقوق میده.
‫کسب و کار ما تازه شروع شده.
‫مراقب باش، دونگ-یون.
‫[به دلایل شخصی ساعت ۴ تعطیل می‌شود]
‫من همه چیز رو بهش میگم.
‫[ما سخت کار خواهیم کرد]
‫می‌تونید راحت باشید. ‫کار من تموم شده و الان باید برم.
‫ژاکت من رو تو کمد نگه داشتین؟
‫ما باید خدمات خوبی ارائه بدیم.
‫خدای من. کارتون عالی بود. ممنونم.
‫[اون تا لحظه آخر نگران اوناست]
‫با احتیاط برید خونه، خانم.
‫- ممنونم. ‫- مراقب باشید.
‫- بازم می‌بینمتون. ‫- فردا می‌بینمتون.
‫[زمان حال: ۴:۲۰ بعدازظهر]
‫خدانگهدار، خانم.
‫[بهتره یک متخصص این کار رو انجام بده.]
‫[موهای سفید دارند تیره می‌شوند]
‫چهره دوست‌داشتنی‌ای دارید، آقا.
‫[او احساس می‌کند باید عجله کند، ‫اما با آرامش ادامه میدهد]
‫[در همین حال، ‫این مرد نمی‌تواند اضطرابش را پنهان کند]
‫[عجله کن]
‫من لباس‌شویی رو روشن می‌کنم. ‫اوه، هنوز کارت تموم نشده.
‫نه. متوجه نشدم.
‫[این مرد جوان معصوم ‫نمی‌تواند احساساتش را پنهان کند]
‫چیزی اذیتتون نمی‌کنه، درسته؟
‫- اگه اینطوره بهم بگید. ‫- من خوبم.
‫وقتی مضطربه، ‫توی صورت آدم‌ها میره
‫اگه احساس گرما یا سرما می‌کنید.
‫نه نمی‌کنم.
‫اگه مطمئن نیستیم
‫که زمان‌بندی چطور پیش میره
‫- شما دو تا می‌تونید برید. ‫- نه، اشکالی نداره.
‫بیا بعد از تعطیل کردن بریم.
‫[این اولین گردش اوناست، ‫بنابراین سانگ یی می‌خواهد با هم بروند]
‫ما همین الانشم…
‫- فقط محض احتیاط. ‫- دیر می‌بنده. مشکلی نیست.
‫[بیخیال. باید همه با هم بریم.]
‫- حالا… ‫- من خیلی پیرترم.
‫میتونم بپرسم چند سالتونه؟
‫- الان ۸۶ سالمه. ‫- ۸۶ سالتونه؟
‫- به زودی ۸۷ ساله میشید؟ ‫- بله.
‫- کارم تقریباً تمومه. ‫- می‌بینم.
‫اون موقع هنوز جوان بودم.
‫من کوچک‌ترین بچه‌شون رو براشون بزرگ کردم.
‫[زمان حال: ۴:۴۰ بعدازظهر]
‫[سوپرمارکت ۵۰ دقیقه دیگر می‌بندد]
‫[هر کدام کارهاشون ‫رو تموم می‌کنن تا بتونن]
‫[در رو قفل کنند و بلافاصله بروند]
‫امیدوارم خوب دربیاد.
‫[درست در همان لحظه]
‫همسرم اومد.
‫سلام.
‫- کارتون تموم شد؟ ‫- خوش اومدید.
‫- سلام. ‫- خوش اومدید.
‫- شبیه یه عروسک شدید. ‫- ما آرایشگاه دهکده هستیم.
‫- مامان. ‫- روز شانسشه.
‫- هنوز کارتون تموم نشده؟ ‫- سلام.
‫مطمئن نیستم چه شکلی میشم.
‫اون خیلی بهتر کار می‌کنه.
‫برام سواله که موهای سفید شما ‫چقدر خوب رنگ می‌گیره.
‫تمیزکاری رو تموم کنیم؟
‫- کار زیادی نمونده، نه؟ ‫- نه.
‫- حدس بزن چی شده؟ ‫- چی؟
‫امروز هم دوباره شکست خوردیم.
‫بیاید فقط تسلیم بشیم.
‫عالیه. الان حس خیلی بهتری دارم.
‫من از قبل این رو روی در نوشته بودم.
‫[او از شدت گرسنگی ‫یک نان بخارپز را می‌قاپد]
‫کمی نان سیب‌زمینی شیرین می‌خوای؟ ‫فقط نصف یه تیکه.
‫سیب‌زمینی شیرین؟ الان نه.
‫- چرا که نه؟ ‫- برای شام یه چیز خوب می‌خوام.
‫تو بخور. من نصفش رو می‌خورم.
‫حتی اگه نصفش رو بخوری،
‫بازم برای شام زیاد می‌خوری.
‫نان بخارپز می‌خوای؟
‫داغه.
‫[رقت‌انگیز]
‫خیلی داغه.
‫یک گاز بزرگ
‫[خوشمزه‌ست]
‫کارتون تموم شد؟
‫موهاتون قشنگ شده.
‫[تازه موهاش رو شسته]
‫نسبت به وقتی که موهاتون سفید بود
‫الان جوان‌تر به نظر می‌رسید.
‫دوستش دارید؟
‫حس عجیبی داره؟
‫خوبه.
‫[او مدت‌هاست که ‫موی تیره نداشته است]
‫شاید دلش بخواد باز هم رنگشون کنه.
‫شاید همینطور مشکی نگهش داره.
‫[نمی‌تواند چشم بردارد]
‫[او نگاهی اجمالی به ‫جوانی مادرش می‌اندازد]
‫[او طوری خیره شده که انگار خوشحال است]
‫[موهای خوش‌رنگ شده ‫با سشوار بهتر هم به نظر می‌رسند]
‫عالی بود.
‫- کارمون تمومه؟ ‫- بله، تموم شد.
‫انتظار طولانی‌ای بود.
‫برای شما که کار کردید سخت‌تر بود.
‫خسته نباشید خانم.
‫خسته نباشید همگی.
‫مثل یک کودک ‫به مادرش رسیدگی می‌کند
‫فعلاً روی صندلی بمونید.
‫- بیاید یه عکس دسته‌جمعی بگیریم. ‫- به ما ملحق بشید.
‫همه با هم؟ چطوری؟
‫آماده‌اید؟
‫- لبخند بزنید خانم. ‫- می‌تونید انجامش بدید.
‫انگار با نسخه جوان‌تری از ‫مادرش روبرو شده بود
‫ما سه نفر اومدیم اینجا.
‫بفرمایید.
‫- ۱۰ هزار وون نه. ‫- نه خانم.
‫- این ۱۰ هزار وونه. ‫- خوراکی بخرید.
‫- شما سه نفرید. ‫- نه…
‫شما مثل نوه‌های من هستید.
‫- تو همون سن و سالن. ‫- بله.
‫شما بمونید، ما میریم.
‫مامان، نظرت چیه ما سه تا
‫حالا که با همیم ‫یه عکس خانوادگی بگیریم؟
‫درخواست دختر
‫- کسی هست برامون عکس بگیره؟ ‫- ما براتون می‌گیریم.
‫چندی پیش، مادرم تنهایی رفت
‫و یه عکس گرفت ‫تا برای مراسم ختمش استفاده بشه.
‫اونقدرها ازش خوشش نیومد،
‫و ما می‌خوایم یه عکس دیگه بگیریم.
‫با چندتا از دوستاش
‫رفته بود عکاسی ‫تا عکس مراسم ختم بگیره.
‫خیلی فتوشاپ شده بود
‫و شبیه خودش نبود.
‫خودش تنهایی عکس رو گرفته بود.
‫وقتی دیدمش خیلی گریه کردم.
‫دلم می‌خواست موهاش رو قشنگ درست کنه
‫و واقعی‌تر و طبیعی‌تر به نظر برسه.
‫برای همین ازشون خواستم.
‫نظرتون چیه؟
‫خانم، یه عکس دیگه بگیریم؟
‫حالا که مدل موی جدیدتون قشنگ شده.
‫اینطوری بهتر میشه؟
‫عجله کن. باید دوباره بهشون پول بدیم.
‫واقعاً؟
‫شما بیشتر هم پرداخت کردید.
‫- می‌تونید راحت باشید. ‫- این رو در بیارم؟
‫بشین روی صندلی مامان.
‫اینجا بشین.
‫طبیعی لبخند بزن مامان.
‫توی کادر هست؟ نه؟
‫[برای فراموش نشدنی کردن این روز]
‫[این سه نفر با تمام وجود ‫صحنه را آماده کردند]
‫- میاد پایین؟ ‫- نه؟
‫موهاتون رو قشنگ درست کردید، ‫پس من یه عکس ازتون می‌گیرم.
‫شروع می‌کنیم، خانم.
‫یک، دو، سه.
‫- سیب! ‫- دوست‌داشتنی شدید.
‫- بازم لبخند بزنید. ‫- یه لبخند بزرگ‌تر.
‫یک، دو، سه.
‫یکی دیگه بگیر.
‫ممنون بابت پول تو جیبی!
‫جای خوبی خرجش می‌کنیم.
‫- ممنونم. ‫- ممنون بابت پول تو جیبی!
‫در نهایت، دو تا عکس دیگه.
‫خوب دراومد.
‫- عکس‌ها رو براتون می‌فرستم. ‫- باشه.
‫سالم باشید، هر دوتاتون.
‫- ممنونم. ‫- به سلامت برگردید.
‫- خداحافظ. سال نو مبارک. ‫- سال نو مبارک.
‫منتظرم بمون مامان.
‫باید با هم راه بریم.
‫مطمئن نیستم ‫کارم رو براش خوب انجام دادم یا نه.
‫حس عجیبی دارم.
‫[اونا به دیدن رفتن آدم‌ها عادت دارند، ‫اما هنوز هم باعث ناراحتی‌شان می‌شود]
‫ما ازش عکس گرفتیم تا ‫یادش بمونه چقدر قشنگ شده بود.
‫زحمت زیادی نداشت،
‫اما بازم…
‫حسی داشتم که نمی‌تونستم ‫تو قالب کلمات بیانش کنم.
‫اینطوریه که
‫تو زندگی از کنار بقیه رد میشیم.
‫این می‌تونه آخرین باری باشه که همو می‌بینیم.
‫برای همینه که بیشتر از هر چیزی
‫می‌خوام این لحظات رو ‫برای مدت طولانی واضح به یاد بیارم.
‫چون نمی‌دونم ‫دفعه بعد کِی می‌بینمشون.
‫بالاخره داریم ‫میریم سوپرمارکت؟
‫- من نارنگی دلم می‌خواست. ‫- بریم.
‫- اول چی بگیریم؟ ‫- نمی‌تونم جلوی خودم رو بگیرم
‫چیپس سیب‌زمینی خوب به نظر میاد. ‫من بستنی می‌خوام.
‫بسته پستی!
‫هی، یه نفر اینجاست!
‫چه بسته‌ایه؟
‫بسته پستی!
‫[این غریبه کیه؟]
‫پسر، خیلی سرده.
‫- سانگ-یی. ‫- این دیگه…
‫چرا یه ستاره جهانی…
‫- شنیدم داشتید سختی می‌کشیدید. ‫- صبر کن.
‫فکر کنم امروز من شامپو زدن رو انجام بدم.
‫زمین رو جارو بکشم؟ ‫من انجامش میدم. شما استراحت کنید.
‫دستمو بگیر.
‫لیزه. مراقب باش.
‫از این بهتر نمیشه. ‫عاشقشم.
‫واو، این سنگینه.
‫- مگه قبلاً بهمون خوش نگذشت؟ ‫- ببخشید؟
‫فکر کنم گول خوردم ‫که اومدم اینجا.
‫چرا؟ الان کمتر مردونه به نظر می‌رسم؟
‫فکر کنم تو ‫بیشترین کارها رو انجام دادی.
‫من فقط پنج ساعته اینجام، ‫اما انگار پنج روز گذشته.
‫[چه بلایی سر ‫کارمند پاره‌وقت پرانرژی اومد؟]
‫- میتونم موهام رو درست کنم؟ ‫- بله.
‫- نامزدم ازم می‌خواد این کار رو بکنم. ‫- باشه.
‫[آیا می‌تواند انجامش دهد؟]
‫بهم اعتماد داری؟
‫[باید از پسش بربیای.]
‫[آیا می‌تواند ماموریت را به انجام برساند؟]
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫[آرایشگاه دهکده]