‫آرایشگاه دهکده
‫- بفرمایید داخل. تازه باز کردیم. ‫- بفرمایید.
‫[روز چهارم کاری]
‫- تو تلویزیون دیدمتون. ‫- سلام.
‫[یه گروه بزرگ از مشتری‌ها]
‫خانم هان بون نیم.
‫[رئیس پارک با صف طولانی مشتری‌ها ‫حسابی سرش شلوغه]
‫پشتش بیشتر سفیده.
‫یه مرتب کردن جزئی؟
‫دهنت رو بازتر کن. ‫سعی نکن خوشگل به نظر بیای.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- نهایت تلاشم رو می‌کنم. ‫- ممنون.
‫اگه جایی درد گرفت یا احساس ‫ناراحتی کردید، بهم بگید.
‫ممنون که منتظر موندید.
‫لطفاً یه دست مرتب بزنید!
‫[روز چهارم خیلی زود گذشت]
‫[و روز بالاخره به پایان می‌رسه]
‫- خسته نباشید. ‫- خسته نباشید.
‫خسته نباشید.
‫به‌هرحال، امروز ۱۰۵ هزار وون درآوردیم.
‫- امروز بیش از ۱۰۵ هزار وون درآوردیم. ‫- بیش از ۱۰۰ هزار وون درآوردیم؟
‫[غافلگیر شده]
‫وای.
‫این بی‌سابقه‌ست.
‫حق با توئه.
‫[مبهوت از درآمد بالا]
‫نمی‌دونم باید چیکار کنم.
‫[تلاش برای نخندیدن]
‫[خیلی باارزشه]
‫به‌هرحال، اول باید جمع‌وجور کنیم.
‫[حرکات ماهرانه
‫برای زود جیم شدن از کار]
‫[داره تمام تلاشش رو می‌کنه]
‫[تر و تمیز]
‫فردا اینجا رو می‌شورم.
‫می‌تونی همون‌جا بذاریش بمونه.
‫بریم.
‫خسته نباشید.
‫[ساعت ۶ عصر ‫زمان تعطیلی]
‫بریم.
‫[این سه نفر بعد از تاریک شدن هوا ‫از آرایشگاه میرن بیرون]
‫می‌خوام برم خرید. ‫دلم می‌خواد الان بزنم بیرون.
‫همون‌طور که دیروز گفتیم،
‫باید بریم خرید.
‫همگی موافقید
‫که ساعت ۴ زودتر ببندیم؟
‫- ساعت ۴ زودتر می‌بندیم. ‫- من کاملاً موافقم.
‫- می‌دونی چی شده؟ ‫- چی؟
‫امروز هم بازم شکست خوردیم.
‫[اما سوپرمارکت مرکز شهر ‫از قبل بسته شده]
‫بیاین بی‌خیال شیم.
‫عالیه.
‫[ولی اونا تو ماشینن، نه تو خونه]
‫[این اولین باره که این سه نفر ‫با هم از دهکده میرن بیرون]
‫بالاخره تونستیم برای اولین بار
‫خونه و آرایشگاه رو ترک کنیم.
‫این اولین باره که این‌قدر دور میشم ‫و میام تو این جاده اصلی.
‫[اونا خیلی مشتاق بیرون رفتن بودن]
‫اینجا هم قشنگه. ‫به اون درختای کاج نگاه کن.
‫[دارن میرن به یه فروشگاه دیگه ‫که حدود ۳۰ دقیقه فاصله داره]
‫این خیلی خوبه.
‫فقط تماشای منظره بیرون هم لذت‌بخشه‌
‫از این بوی سوختگی خوشم میاد.
‫- آره، منم ازش خوشم میاد. ‫- ما حالا بخشی از موجو هستیم.
‫اتوبوسه. چه خوب.
‫[سلام]
‫[خیلی وقت بود بیرون نرفته بودن ‫برای همین همه‌چیز براشون جالبه]
‫[شادی‌شون زیاد طول نکشید]
‫[خستگی داره کم‌کم غلبه می‌کنه]
‫[هم‌خوانی کردن]
‫[ولی اونا منتظر این لحظه بودن]
‫باید یه چرت بزنی.
‫- من خوبم. ‫- نه، باید یه چرت بزنی.
‫[باشه، می‌خوابم]
‫[خواب عمیق]
‫[بامزه]
‫به‌محض اینکه دراز می‌کشه ‫خوابش می‌بره.
‫منم به‌محض اینکه تصمیم بگیرم ‫خوابم می‌بره.
‫یکم بخواب.
‫بیدارت می‌کنم.
‫[اونا تو این خستگی ‫۲۰ دقیقه دیگه هم رانندگی کردن]
‫[و بالاخره به شهر رسیدن]
‫دیگه رسیدیم.
‫اینجا همه‌جا
‫- بسته‌ست. ‫- همین فکر رو می‌کردم.
‫مغازه مرغ سوخاری بسته‌ست.
‫یه مرغ سوخاری فروشی دیگه.
‫فکر کنم یه نفر اونجاست.
‫[قورت دادن آب دهان]
‫خورشت استخوان کمر خوک خوب به نظر می‌رسه.
‫اینجا هم بسته‌ست
‫[تقریباً همه‌جا ‫تو این شهر هم بسته‌ست]
‫- الان رسیدیم. ‫- بسته‌ست؟
‫فکر نکنم.
‫- رانندگی خوبی بود. ‫- ممنون.
‫بریم.
‫[این سه نفر به سوپرمارکت می‌رسن]
‫و حالا
‫- بریم خرید کنیم. ‫- اول چی بگیریم؟
‫باید هر چیزی رو که دم دسته پیدا کنیم.
‫سفیدکننده، روغن سویا، دستمال کاغذی.
‫[دونگ‌یون مسئول ‫تأمین وسایل آرایشگاهه]
‫- برامون تنقلات میگیری؟ ‫- من تنقلات رو میارم.
‫[بوگوم و سانگ‌یی ‫مسئول تنقلات هستن]
‫سفیدکننده.
‫[دونگ‌یون دنبال تک‌تک]
‫[موارد توی لیست می‌گرده]
‫[کجاست؟]
‫[پیداش کردم]
‫سفیدکننده.
‫[به‌عنوان یه خانه‌دار متخصص ‫بهترین مسیر رو پیدا کرده]
‫چهل تا کاسه یک‌بارمصرف.
‫لیوان‌های یک‌بارمصرف.
‫یک، دو، سه.
‫کدوم یکی؟ این خوبه.
‫واقعاً؟
‫بیا شیر بگیریم. لازمش داریم.
‫اینجا یه کم گرونه.
‫[با دقت]
‫[بوگوم عادت داره وسایل رو ‫بعد از چک کردن قیمت بخره]
‫[ژامبون، کیک ماهی ‫غذاهای منجمد]
‫بستنی می‌خوام.
‫[منم می‌خوام]
‫دونگ‌یون عاشق پاپریکاست.
‫- کلی ازش داریم. ‫- داریم؟
‫رامیون می‌خوای؟
‫ولی کلی رامیون داریم.
‫داریم؟
‫- می‌خوایش؟ ‫- نه.
‫تردک برنجی لازم نداری؟
‫- چه تردک برنجی‌ای؟ ‫- تردک برنجی.
‫تردک برنجی.
‫[نشونش میده تا راضیش کنه]
‫[هومم]
‫- بی‌خیال. ‫- اگه می‌خوای
‫می‌تونیم بگیریمش.
‫[ناامید شده چون همسرش ‫خرید تنقلات رو تأیید نکرد]
‫اون چیه؟
‫- نه، تو خونه داریم. ‫- فقط یدونه داریم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫[با موفقیت راضی شد]
‫همین کافیه؟ ‫فقط چهار تاست.
‫فکر کنم کافی باشه.
‫بازم داریم.
‫[مثل یه زوج واقعی که دارن ‫سبد خریدشون رو تو سوپرمارکت پر می‌کنن]
‫باید هر خوراکی‌ای رو که می‌خوای برداری.
‫تنقلات. آره، بیا یکم تنقلات بگیریم.
‫[حالا اجازه‌ش رو داره]
‫خوب به نظر می‌رسه.
‫آره، بیا اینو به مشتری‌ها بدیم.
‫- نون ماهی‌شکل می‌خوای؟ ‫- اینو ازشون می‌پرسیم.
‫[دارن انواع تنقلات رو می‌خرن]
‫پیداش کردم.
‫اون ۵ هزار وونه؟
‫فکر کنم کارمون تموم شد.
‫[چقدر میشه؟]
‫حساب کنیم؟
‫اول این کار رو بکنیم؟ من کارم تموم شد.
‫امروز ۱۰۵ هزار وون درآوردیم، درسته؟
‫جمع کل دقیقاً ۱۰۷ هزار وون شد.
‫[اون‌قدر ذوق‌زده بودن که ‫تمام سود اون روز رو خرج کردن]
‫یه لحظه.
‫عالیه.
‫[بوگوم تو صندوق عقب جا باز می‌کنه ‫تا خریدا رو بذاره]
‫تو این‌طرف می‌شینی، درسته؟
‫پشت صندلی شاگرد.
‫- پشت صندلی شاگرد؟ ‫- کیف من.
‫بیا بندازیمشون اونجا.
‫[جادار]
‫خیلی چیزا توش جا میشه.
‫- خیلی بزرگه. ‫- آره.
‫- خیلی جاداره. ‫- آره.
‫نارنگی.
‫- این یکی. ‫- باشه.
‫همه‌چیز جا میشه.
‫[برای اهالی دهکده هم تنقلات خریدن]
‫محشره.
‫- بریم. ‫- باشه.
‫[بازگشت به خونه ‫بعد از گردش کوتاهشون]
‫[روزی شلوغ‌تر از همیشه ‫به‌خاطر بیرون رفتنشون]
‫ممنون.
‫[بوگوم با عجله میره]
‫[تا در رو براشون باز کنه]
‫رسیدیم خونه.
‫من می‌گیرمش
‫- باید بری داخل. ‫- می‌تونی اول تو بری.
‫باشه.
‫[دستاش خیلی زود کم آوردن]
‫- می‌تونی اول تو بری. ‫- باشه.
‫[فرو ریختن]
‫[خجالت‌زده]
‫این‌قدر خسته‌ای، رئیس؟
‫فردا تعطیل کنیم؟
‫[حتی بوگوم پرانرژی هم دیگه نا نداره]
‫شرمنده.
‫خسته نباشید.
‫[اون یه آرایشگره، ولی…]
‫موهام کاملاً به‌هم‌ریخته‌ست.
‫[موهای خوابیده‌ش نشون میده ‫که چقدر روز سختی بوده]
‫[مکان موردعلاقه سانگ‌یی]
‫بله؟
‫[این سه نفر هیچ انرژی‌ای براشون نمونده]
‫- چرا… ‫- بله؟
‫مثل یه مرد و یه آدم بالغ
‫همین الان شام نخوریم؟
‫- باشه. ‫- بیاین همین کار رو کنیم.
‫- من آب رو می‌ذارم بجوشه. ‫- بیاین همین الان بخوریم.
‫- آب رو می‌ذارم بجوشه. ‫- برم دستامو بشورم.
‫منتظر نمی‌مونم.
‫گفتم که آب رو می‌ذارم بجوشه.
‫- معطل نکن. همین الان انجامش بده. ‫- حله.
‫معطل نکن.
‫چند تا؟ چند تا درست کنم؟
‫[مثل یه مرد پرسیدن]
‫- هر چی داریم رو تموم کنیم؟ ‫- همه‌شو؟
‫همه‌شو؟
‫سه تا؟ چهار تا؟
‫چهار پرس درست کن.
‫[شام چیه؟]
‫باید کاپشنت رو در بیاری.
‫نه، بهت که گفتم ‫همین الان انجامش میدم.
‫- بیا همین الان انجامش بدیم. ‫- بهت گفتم که الان انجامش میدم.
‫[یه مرد به این چیزا اهمیت نمیده]
‫شعله رو روشن کن.
‫- زود بازش کن. ‫- بازش کن.
‫[جاجانگ رامیون؟]
‫آره، باید اونو باز کنی.
‫آب جوش اومده؟
‫[با وجود اینکه رفتن خرید، ‫دارن رامیون می‌خورن]
‫خیلی خب، نودل‌ها رو بریز.
‫[مردای گرسنه تصمیم گرفتن]
‫[یه چیز سریع درست کنن]
‫[حتی نمی‌تونن صبر کنن]
‫[تا نودل‌ها شل بشن]
‫یادمون رفت تخم‌مرغ درست کنیم.
‫- ماهیتابه آماده‌ست. ‫- می‌دونستم از قلم نمی‌اندازیش.
‫- آماده‌ست؟ ‫- آماده‌ست.
‫هر کدوم دو تا تخم‌مرغ می‌خوریم.
‫هر نفر دو تا.
‫- دو بسته سس بریزم؟ ‫- درسته.
‫[بوگوم هم به آشپزخونه ملحق میشه]
‫فکر کنم نیازی نباشه بپزیش. ‫شاید بتونیم همین‌جوری بخوریمش.
‫[پختن هر ۶ تا تخم‌مرغ با هم]
‫- زرده‌ها رو می‌شکنم. ‫- همه‌شونو بشکن.
‫مثل یه مرد بشکنش.
‫- زرده‌ها رو می‌شکنم. ‫- همه‌شونو بشکن.
‫مثل یه مرد بشکنش.
‫[این خیلی خنده‌داره]
‫ببین چقدر سریع کار می‌کنه.
‫[دستایی که از گرسنگی تندتر شدن]
‫داره از هر دو دستش استفاده می‌کنه.
‫عالیه.
‫تو…
‫- دارم فورا انجامش میدم. ‫- تو بیدار شدی.
‫[آشپزی با هر دو دست]
‫ترکوندی.
‫نودل‌ها رو بذارم اینجا؟
‫- یه لحظه بهش مهلت بده. ‫- هی، خیلی خوب به نظر می‌رسه.
‫- این ایده از کجا به ذهنت رسید؟ ‫- هی!
‫[شام فقط تو ۵ دقیقه آماده شد]
‫محشره.
‫- حاضره. بخور. ‫- واقعاً؟ بیاین بخوریم.
‫فقط بخورش.
‫آره، فقط بخورش.
‫فقط این دو تا رو بردارم.
‫- ممنون. ‫- عالی به نظر می‌رسه.
‫- نوش جان. ‫- مرسی.
‫[در حال خوردن]
‫ممنون که منتظر موندید.
‫- فکر کنم پاشیده بشه. ‫- منم همین حس رو دارم.
‫[این دو تا مرد می‌ترسن]
‫[که پیراهنای سفیدشون رو کثیف کنن]
‫جفتشون خیلی خنده‌دارن.
‫بابت شام ممنون.
‫- بابت شام ممنون، دونگ‌یون. ‫- بزن بریم.
‫[خندیدن]
‫[خوشحال]
‫[وقتی از گرسنگی داری می‌میری ‫همه‌چی خوشمزه‌ست]
‫[منظورم دقیقاً همینه]
‫[با ولع خوردن]
‫بفرمایید. خوشمزه‌ست.
‫این خیلی خوبه.
‫[همه انرژی‌شون رو از دست دادن]
‫[خونه فقط با صدای ‫ملچ‌ملوچ پر شده]
‫موقع ناهار این کار رو کردیم
‫پس بیاین بازم همون بازی رو بکنیم.
‫سرعت چی؟
‫آماده‌اید یا نه، سنگ، کاغذ، قیچی.
‫- یکی رو بیار بیرون! ‫- یکی رو بیار بیرون!
‫[مصمم]
‫- سنگ، کاغذ، قیچی. ‫- سنگ، کاغذ، قیچی.
‫- یکی رو بیار بیرون! ‫- یکی رو بیار بیرون!
‫[خیالش راحت شد]
‫- سنگ، کاغذ، قیچی. ‫- سنگ، کاغذ، قیچی.
‫- یکی رو بیار بیرون! ‫- یکی رو بیار بیرون!
‫[رئیس پارک نیازی نیست ‫ظرفا رو بشوره]
‫[ترسوندیم]
‫[خوشحال]
‫[جشن گرفتن پیروزی‌اش]
‫[این پسره چش شده؟]
‫[حتی رئیس پارک ‫که همیشه پیش‌قدم می‌شد]
‫[امروز از کار افتاده]
‫[دیگه برو بخواب]
‫[صبح مثل همیشه فرا رسید]
‫[دهکده بعد از برف دیشب
‫مثل جادو سفید شده]
‫[زمان فعلی ‫۷:۳۰ صبح]
‫[دونگ‌یون اول از همه بیدار میشه]
‫[تلوتلو خوردن]
‫[خورشید دوباره طلوع کرده]
‫[اون هنوز به این زود بیدار شدن ‫عادت نکرده]
‫[حتی در روز پنجم کاری‌شون]
‫[بوگوم هم بیداره]
‫[سلام صبحگاهی]
‫[به‌محض بیدار شدن ‫مستقیم می‌شینه رو کاناپه]
‫[مالیدن چشم‌ها]
‫[اون روی کاناپه انرژی‌اش رو شارژ می‌کنه]
‫[بعد می‌پره بالا]
‫[باید صورتم رو بشورم]
‫[به‌هرحال]
‫[اتاق سانگ‌یی]
‫[معمولاً اولین نفریه که بیدار میشه
‫ولی امروز هنوز بیدار نشده]
‫[یک ساعت قبل از باز کردن، ساعت ۸ صبح]
‫[دیگه باید بیدار شده باشه]
‫دونگ‌یون.
‫[در زدن]
‫[بله؟]
‫بیدارش کنیم؟
‫[اونا تصمیم میگیرن بیدارش کنن]
‫[غافلگیر شده]
‫[سانگ‌یی بالاخره بیدار شد]
‫[پف کرده]
‫[سانگ‌یی بعد از چند روز خستگی
‫خیلی خوب خوابیده بود]
‫[بوگوم و دونگ‌یون ‫آماده رفتن به سر کارن]
‫فکر می‌کنی امروز سرد باشه؟
‫امروز یکم سرده، سانگ‌یی.
‫به زیرشلواری نیاز دارم.
‫سانگ‌یی بعد از پوشیدن زیرشلواری ‫آماده رفتنه
‫- آماده‌ای؟ ‫- آماده رفتنم.
‫بریم.
‫تند راه میرن ‫تا دیر نرسن
‫هیچ ابری نیست.
‫حتی یه تیکه ابر هم تو آسمون نیست.
‫از اون روزاست.
‫[در روز پنجم کاری‌شون
‫دیگه به مسیر عادت کردن]
‫اینجا کلرید کلسیم بریزیم؟
‫- فکر کنم باید بریزیم. ‫- درسته؟
‫خیلی بیشتر از چیزی که انتظار داشتم برف اومده.
‫[نگران جاده یخ‌زده]
‫[خونه خانم جونگ جا]
‫سلام، خانم جونگ جا.
‫[سلام کردن به همسایه‌شون]
‫ما اومدیم.
‫[سلام کردن به همسایه‌شون خانم جونگ-جا]
‫[رسیدن به آرایشگاه]
‫امروز یکم سرده.
‫آره، یه‌ذره سرده.
‫- اون چیه؟ ‫- چی؟
‫- یه چیزی هست. ‫- چرا؟
‫یه چیزی رو دره؟
‫- اون چیه؟ ‫- چی؟
‫- یه چیزی هست. ‫- چرا؟
‫- این چیه؟ ‫- چیه؟
‫چیه؟
‫[این چیه؟]
‫بیا بریم تو و چک کنیم.
‫یه نفر یه چیزی گذاشته ‫که شبیه یادداشته.
‫- از طرف بچه‌هاست؟ ‫- سون هوی؟
‫[یه چیز مرموز]
‫گرمه.
‫یکم هوا بیاد تو؟
‫عالیه.
‫[این چیز عجیبی ‫که از در آویزون شده چیه؟]
‫چیه؟
‫کسی چیزی گذاشته؟
‫- چیه؟ ‫- سودام کیه؟
‫- چی؟ ‫- اون بچه کوچیکه.
‫«ممنون بابت نون‌های ماهی‌شکل خوشمزه. از طرف سودام.»
‫- خدای من. ‫- هی.
‫- اول یکم امتحان کن. ‫- ممنون.
‫[یادداشتی از مشتری‌های کوچیکمون]
‫[که روز درست کردن نون اومده بودن]
‫آره، سودام و سوبین.
‫[اون برخورد کوتاه یادش میاد]
‫- سودام. ‫- چقدر بانمک.
‫[ممنون بابت ‫نون‌های ماهی‌شکل خوشمزه]
‫[خیلی تأثیرگذاره.]
‫[متأثر]
‫حتماً براش مثل گل بودید.
‫باید به خودت افتخار کنی، دونگ‌یون.
‫- چرا دارن این کار رو می‌کنن؟ ‫- حتماً خوشمزه بوده
‫که با این یادداشت برگشته.
‫- خوشمزه بود. ‫- حتی یه چیزی هم کشیده.
‫واقعاً بود. شوخی نمی‌کنم.
‫- این خیلی… ‫- بریم سر کارمون؟
‫[نگاه کردن به اطراف]
‫این عالیه.
‫خوبه.
‫[با احتیاط]
‫[اون یادداشت‌ها رو ‫رو بهترین جای آشپزخونه گذاشت]
‫خیلی بامزه‌ن.
‫[ممنون بابت نون‌های خوشمزه ‫از طرف سوبین و سودام]
‫بریم برای باز کردن آماده بشیم؟
‫[برف پارو کردن
‫برای ایمنی مشتری‌هاشون]
‫[سخت در حال کار]
‫نمی‌تونم همه‌شو انجام بدم. ‫فقط یه مسیر باز می‌کنم.
‫[سریع تصمیم می‌گیره ‫فقط یه مسیر باز کنه]
‫[نفس‌نفس زدن]
‫[در همون ساعت]
‫[یه نفر تو این دهکده ساکت ‫داره نفس‌نفس می‌زنه]
‫خدایا، کمرم.
‫[نارنگی غلت می‌خوره و میره]
‫[بدون اینکه متوجه میوه بشه ‫به راهش ادامه میده]
‫خدای من، یکیشو گم کردم.
‫[نارنگیم!]
‫[برداشتن نارنگی‌اش]
‫جایی میرید؟
‫نه.
‫فقط تا همونجا.
‫[نارنگی رو برمی‌داره ‫و میره سمت یه جایی]
‫باز کردید؟
‫[خانم را اوک‌جا میاد آرایشگاه]
‫- خانم را. ‫- سلام.
‫- چه زود اومدید. ‫- آره.
‫دو، ر، می، فا، سل، لا، نه، خانم را.
‫- سلام، حالتون خوبه؟ ‫- بفرمایید داخل.
‫- بفرمایید. ‫- باشه.
‫باشه.
‫صبحانه خوردید؟
‫- معلومه که خوردم. ‫- خوردید؟
‫آره، همیشه ساعت ۸:۳۰ صبح می‌خورم.
‫سلام.
‫تو راه اومدن از خونه‌ام تا اینجا ‫همه‌ برفا آب شده.
‫کجا می‌رفتید؟
‫داشتم می‌اومدم اینجا!
‫اینجا؟ چرا؟ برای درست کردن موهاتون؟
‫- خب، برای این کار و اون کار. ‫- این کار و اون کار؟
‫- می‌خواستم ناخنام رو هم درست کنم. ‫- چی فرمودید؟
‫- باید دوباره ناخنام رو درست کنم. ‫- ناخناتون؟
‫همه‌ش پاک شده. نگاه کن.
‫[رنگای آبی همه پاک شدن]
‫- نگاه کن. ‫- امروز…
‫اون روز که رفتم بیرون،
‫یکی دیگه‌ش هم پاک شد.
‫یه چیز دیگه استفاده کردم
‫چون می‌ترسیدم پاک ‫کردنش برات سخت بشه
‫ولی امروز
‫یه چیزی می‌زنم ‫که حسابی بچسبه و بمونه.
‫آره، کاری کن بمونن.
‫- اینا رو براتون آوردم. ‫- همه‌شون می‌مونن.
‫- لازم نبود این کار رو بکنید. ‫- من حتی اون کیک رو
‫با بقیه تو مرکز اجتماعی تقسیم کردم.
‫خودم زیاد نخوردم،
‫پس یکم بیشتر گرفتم
‫و یکمش رو آوردم اینجا برای شما.
‫[همون ظرفی که ‫کیک رو توش دادن]
‫[اون‌قدر قدردان بود ‫که تصمیم گرفت با میوه پرش کنه]
‫- خوشمزه بود؟ ‫- آره، یکمش رو تو بشقاب نگه داشتم.
‫دونگ‌یون، اون از کیک خیلی خوشش اومد.
‫- خانم، خوشمزه بود؟ ‫- آره.
‫[احساس افتخار]
‫- اینو برای شما آوردم. ‫- اصلاً لازم نبود این کار رو بکنید!
‫خوشحالم که می‌تونم اینو بهتون بدم. ‫بفرمایید.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫سه تا آورده ‫چون ما سه نفریم.
‫- عالیه. ممنون. ‫- ممنون.
‫[اون براشون میوه آورد ‫به‌عنوان یه هدیه دلگرم‌کننده]
‫[این سه نفر با اون یادداشت و میوه‌ها ‫همین الانشم احساس شادابی می‌کنن]
‫- بفرمایید. ‫- عالیه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫این چیه؟
‫برای درسامه.
‫- برای درسهاتون؟ ‫- داشتم یاد می‌گرفتم.
‫اینا رو مرور کردید؟
‫اون موقع… میشه ببینمشون؟
‫داشتم هم انگلیسی ‫و هم زبان کره‌ای می‌خوندم.
‫قبلاً اینو بهم نشون دادید.
‫آره نشون دادم.
‫خیلی تلاش کردم، ‫ولی هنوز نتونستم یاد بگیرم.
‫دفتر انگلیسیم اونجاست.
‫دست‌خطش هنوز خامه،
‫ولی هیچ روزی رو از دست نمیده
‫من را اوک‌جا هستم.
‫این اسم منه.
‫[دانش‌آموز ۹۲ ساله ‫یه شاگرد خیلی مشتاقه]
‫دارید انگلیسی و کره‌ای یاد میگیرید؟
‫آره، و از وقتی حروف صامت دوتایی رو دیدم
‫همه‌چیز خیلی سخت شد.
‫وقتی صامت‌های دوتایی رو شروع کردم،
‫خیلی از ریاضی سخت‌تر شد.
‫برای همین بیشتر درس می‌خونم.
‫خب پس.
‫آیا شما
‫امروز سرتون شلوغه؟
‫چرا باید سرم شلوغ باشه؟ من همیشه وقتم آزاده.
‫- پس امروز، ‫- همیشه وقتم آزاده.
‫می‌تونید نوشتن رو از من یاد بگیرید.
‫آره، برای همین اینا رو آوردم
‫تا صامت‌های دوتایی رو یاد بگیرم.
‫اونا رو وقتی رفتم کلاس پنجم و ششم ‫یاد می‌گیرم.
‫[در همین حین، ‫بوگوم تو انباری می‌گرده]
‫- پس… ‫- می‌تونید اینو پس بگیرید، خانم.
‫- چیو بگیرم؟ ‫- خوبه.
‫- ظرف رو؟ ‫- بله.
‫- پسش آورد. ‫- این برای منه؟
‫شکلات دوست دارید؟
‫معلومه که دوست دارم.
‫انواع و اقسامش اینجا هست.
‫آبنبات هم دوست دارید؟
‫[آبنبات؟]
‫- برای دندوناتون مشکلی نداره؟ ‫- زیاد از آبنبات خوشم نمیاد.
‫می‌ترسم به دندوناتون آسیب بزنه.
‫[وای خدا جون]
‫این با طعم برنج برشته‌ست.
‫خب، از این یکی خوشم میاد. ‫طعم خوبی داره.
‫از طعم آجیلی و برشته‌ش خوشم میاد.
‫- برنج برشته رو تأیید کرد. ‫- از طعم برشته‌ش خوشم میاد.
‫البته زیاد هم بزرگ نیست.
‫[خوشحالم]
‫- از این‌طرف، لطفاً. ‫- باشه.
‫بیاین اینجا یه امتحان بدیم.
‫آره، بیاین امتحان بدیم.
‫[بیاین بریم درس بخونیم]
‫حالا…
‫من معلمتون میشم.
‫- معلم مدرسه زمستونی. ‫- باشه، معلم مدرسه زمستونیم شو.
‫من معلم مدرسه زمستونیتون میشم.
‫معلمم تو مدرسه
‫کمک می‌کنه مدادم رو بتراشم
‫و بهم دفتر هم میده.
‫وقتی ترم شروع شد
‫می‌تونید برگردید پیش همون معلم.
‫ولی تو تعطیلات زمستونی ‫من می‌تونم معلمتون باشم.
‫اجازه بدید حروف صامت دوتایی رو ‫براتون هجی کنم.
‫[خوندن حروف صامت دوتایی]
‫صامت‌های دوتایی؟
‫[مردد]
‫جاجانگمیون (با ج تکی) درسته یا جاجانگمیون (با ج دوتایی)؟
‫[من هیچ ایده‌ای ندارم]
‫[معلم بدون مدرک ‫همین الانشم داره طفره میره]
‫نه، اون نه. باشه.
‫کلمه «جاجونگ» چطور که یعنی کلافه؟
‫- جاجونگ؟ ‫- وقتی کلافه می‌شید.
‫جاجونگ.
‫جاجونگ. دو تا ج برای «جا».
‫جاجونگ.
‫همینه. ج دوتایی.
‫بسیار خب.
‫درسته!
‫سعی کن کلمه رو تموم کنی، جونگ.
‫- جونگ؟ ‫- جونگ.
‫اون فقط یه دونه ج داره.
‫- دقیقاً. ‫- نه، این نیست.
‫نه، اون نیست. پاکش کن.
‫اون کلمه «کلافه»ست. ‫جاجونگ.
‫جونگ. بله.
‫نزدیک بود.
‫جاجین؟
‫نزدیک بود.
‫جاجین؟
‫این‌طوری باید بنویسیش.
‫- اینو درست نوشتی. ‫- آره.
‫کلمه جونگ توش صدای «او» داره.
‫- جاجونگ. ‫- جونگ.
‫با ج شروع کن.
‫- یه «او» اضافه کن. ‫- فهمیدم.
‫- در آخر هم اون دایره. ‫- اینجا؟
‫- جاجونگ. ‫- جاجونگ. بله.
‫این‌قدرش رو می‌تونم انجام بدم.
‫اینو از قبل می‌دونم
‫ولی اونی که این دو تا صامت رو داره
‫خیلی سخته.
‫صامت‌های پایانی؟
‫آره، وقتی دوتایی می‌شن.
‫اون خیلی سخته.
‫می‌تونن هم تو بالا
‫و هم تو پایین دوتایی بشن
‫برای همین گیج‌کننده‌ست، نه؟
‫خیلی گیج‌کننده‌ست.
‫در این صورت
‫پی‌پی. دونگ.
‫می‌تونی بنویسی دونگ؟
‫[دونگ؟]
‫می‌تونی بنویسی دونگ؟
‫[معلم سانگ‌یی متوجه نشد]
‫دونگ.
‫دونگ یعنی پی‌پی.
‫[فعلاً همون‌طوری که بهش گفته شده جواب رو می‌نویسه]
‫همینه. ‫اون بالا حروف صامت دوتایی رو می‌نویسی.
‫کاملاً درسته.
‫دونگ.
‫خب پس.
‫[یه لحظه صبر کن]
‫اینو که از قبل بلدم.
‫حروف صامت تکی پایین رو بلدم.
‫صامت‌های تکی؟ ‫پس صامت‌های پایینی برات سخته.
‫به‌جای همون صامت در بالا
‫وقتی دو تا صامت پایین باشن سخت‌تره.
‫- وقتی ترکیبی می‌شن؟ ‫- آره، ترکیبی‌ها سختن.
‫[چیزی که می‌خواد یاد بگیره: ‫صامت‌های پایینی دوتایی]
‫اول از همه، دهنت رو باز کن.
‫[فهمیدم، پس بیا با یه حبه انگور آشتی کنیم]
‫فهمیدم. این نیست.
‫این صامت‌های پایینی دوتایی برات سخته، درسته؟
‫یک، دو، سه، چهار، پنج، شش
‫هفت، هشت، نه، ده، ‫یازده، دوازده، سیزده.
‫۱۳ تا از اینا هست
‫- پس بیا امروز فقط ۳ تاشو یاد بگیریم. ‫- باشه.
‫بیا با آسون‌تره شروع کنیم.
‫کلمه «زیاد» رو بنویس.
‫- «زیاد»؟ ‫- آره.
‫وقتی برنج یا غذای زیادی هست.
‫آره، همینه. این یکی رو که بلدی.
‫- باید به نوشتن ادامه بدم. ‫- دومی.
‫الان که نایستادی، نشستی. درسته؟
‫- «نشستن». ‫- «نشستن»؟
‫بنویس «نشستن»، ‫مثل نشستن روی صندلی
‫یا نشستن روی زمین.
‫«نشس»…
‫این‌طوری شروع میشه، و…
‫همینه!
‫این یکی میره اینجا.
‫تو که اینو کامل بلدی.
‫- اینم آخری. این یکی سخت‌تره. ‫- باشه.
‫این «موک» (سهم) هست، ‫کلمه‌ای که وقتی سهمت رو می‌خوای میگی.
‫سهم منو بده.
‫موک؟
‫اینو چطوری توضیح بدم؟
‫این یکی صامت‌های دوتایی داره.
‫صامت‌های پایینی دوتایی.
‫با «م» شروع کن.
‫[مردد]
‫[متمرکز]
‫صداش شبیه «موکس»ئه.
‫این فقط یه بخشه.
‫«تقسیم کردن» نیست.
‫این فعل نیست، اسمه،
‫پس خودش یه کلمه‌ست.
‫پس فقط به همین یکی نیاز داری.
‫موک. می‌تونی اونو پاک کنی.
‫داری خیلی خوب پیش میری.
‫وای، بی‌خیال.
‫اونجا هیچ‌کس هم‌سن من نیست.
‫همه‌شون تو دهه ۷۰ سالگیشون هستن.
‫وقتش که برسه می‌میرم.
‫مرگ و زندگیم دست خودم نیست که.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫دلت خیلی جوونه.
‫تحویل بسته.
‫- تو یخچال، ‫- بله؟
‫یکم پیازچه پیدا می‌کنی.
‫تحویل بسته.
‫پیازچه، سیر خردشده…
‫یه نفر اومده.
‫ما پیک داریم؟
‫سیر خردشده…
‫چیزی سفارش دادیم؟
‫یه نفر اومده.
‫خانم را، میشه یه لحظه ‫اینجا بمونید؟
‫هی، یه نفر اینجاست.
‫- هی، یه نفر اومده. ‫- با اون اومده اینجا.
‫چه بسته‌ای قراره به دستمون برسه؟
‫خدای من!
‫- تحویل بسته. ‫- چی؟
‫بازیگر پیشکسوته؟
‫[یه پیک که به‌طور مشکوکی ‫دم در پرسه می‌زنه]
‫[یه غریبه مشکوک
‫که از کله سحر یهو پیداش شده]
‫[مرد سیاه‌پوش]
‫امروز عجب باد خوبی میاد.
‫چهارچرخ‌سواری در روستا
‫[سایه‌ش مشکوک به نظر می‌رسه]
‫[و یه چیز خیلی گنده هم اون پشت داره]
‫[این پیک یه راست]
‫[داره میره سمت آرایشگاه]
‫کجان پس؟
‫وای، چقدر سرده.
‫[این مرد کیه که با وجود سرما ‫اومده آرایشگاه؟]
‫تحویل بسته.
‫بازیگر پیشکسوته؟
‫اولش دیدم یکی با عینک آفتابی ‫داره رانندگی می‌کنه و میاد.
‫فکر کردم کدخدای دهکده‌ست.
‫تحویل بسته.
‫بازیگر پیشکسوته؟
‫[کارگر پاره‌وقت امروز: رین]
‫سانگ‌یی.
‫سلام، رین.
‫- یه لحظه، خانم را. ‫- یه لحظه.
‫- وای خدای من، سلام. ‫- سلام، بوگوم.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫صبر کن، چی شد که اومدی اینجا؟
‫سلام!
‫یه لحظه، خانم را.
‫[چرا اینجایی؟]
‫[سانگ‌یی تو شوکه]
‫- سانگ‌یی. ‫- رین.
‫- چه خبره؟ ‫- رین!
‫صبر کن، چرا یه ستاره جهانی…
‫شنیدم که دارید سختی می‌کشید.
‫غافلگیر شدم.
‫من خیلی طرفدارشم.
‫[اون بیش از ۲۰ ساله که طرفدارشه، ‫از دوران راهنمایی]
‫[اونا به یه دبیرستان می‌رفتن ‫و اخیراً با هم یه سریال بازی کردن]
‫خیلی خوشحال شدم.
‫[آیدل موردعلاقه‌م کارگر پاره‌وقتمه]
‫- صبر کن، چرا یه ستاره جهانی… ‫- شنیدم که دارید سختی می‌کشید.
‫- دست نگه دار. ‫- هی، این تیکه رو ببین.
‫اول ببین چی آوردم
‫- دست نگه دار. ‫- هی، این تیکه رو ببین.
‫- این چیه؟ ‫- خدای من.
‫- صبر کن، رین. ‫- اومدم اینو بهت نشون بدم.
‫جدی میگی؟
‫- می‌تونی اینو بگیری؟ ‫- صبر کن، داره مو به تنم سیخ میشه.
‫باید با گوشت با احتیاط رفتار کنی.
‫یه لحظه.
‫چطور می‌تونم…
‫[سانگ‌یی هنوز گیجه]
‫- باورم نمیشه. ‫- صبر کن، رین.
‫- بله؟ اول بریم تو. ‫- چی شد که اومدی موجو؟
‫- بریم. ‫- بریم تو.
‫خیلی عجیبه.
‫- چه خبره؟ ‫- امروز خیلی سرده.
‫[تازه یه مهمون اومد.]
‫وای!
‫- خدای من. سلام. ‫- سلام.
‫- بفرمایید بشینید. ‫- خانم.
‫- سلام، خانم. ‫- سلام.
‫- از دیدنتون خوشحالم. ‫- منم از دیدنت خوشحالم.
‫- اومدم کار کنم. ‫- بله، موفق باشی.
‫- باید استراحت کنی. ‫- باشه.
‫صبر کن، مگه خارج از کشور نبودی؟
‫اومدم این کار رو بکنم.
‫اومدم براتون آشپزی کنم.
‫- خدای من. باورم نمیشه. ‫- برو تو.
‫خدای من.
‫- سلام. ‫- می‌تونی برگردی.
‫- خیلی غافلگیر شدم. ‫- چرا؟
‫همه اولین باره که می‌بیننش؟
‫- واقعاً. ‫- از الان احساس آرامش می‌کنم.
‫- آخه اون یه ستاره شناخته‌شده تو دنیاست. ‫- بس کن دیگه.
‫- صبر کن، من… ‫- اول باید بریم اونجا.
‫- آره، بریم. ‫- اونجا.
‫- می‌خوای بشینی؟ ‫- حتماً.
‫- خیلی عجیبه. ‫- صبر کن.
‫- اون یه ستاره جهانیه. ‫- چی آورده؟
‫- این برای ماست که بخوریم؟ ‫- برای ما؟
‫اونا دنده‌ن؟
‫با دنده اومده.
‫- سلام، خانم. ‫- سلام.
‫- دارم درس می‌خونم. ‫- می‌بینم.
‫کلاس چهارم رو تو خونه تموم کردم.
‫بفرمایید بشینید، رین.
‫خوبم. اومدم کار کنم.
‫- خدای من. باورنکردنیه. ‫- من به‌عنوان کارگر پاره‌وقت اومدم.
‫[رین]
‫خدای من.
‫چند وقته اینجایید؟
‫احتمالاً روز ششمه.
‫شش یا هفت روز.
‫- جدی؟ ‫- آره، داریم انجامش میدیم.
‫اون موقع که بوگوم تو ارتش بود
‫مدرک گرفته بود.
‫اینو شنیدم.
‫من دارم ناخن‌های مردم رو درست می‌کنم،
‫و دونگ‌یون هم آشپزی می‌کنه.
‫فکر کنم امروز بتونم موها رو بشورم.
‫می‌تونم این کار رو بکنم.
‫[ایول پسر]
‫- خانم، خونه‌تون از اینجا دوره؟ ‫- چی؟
‫اگه راه رفتن براتون سخته،
‫من یه چیزی با خودم آوردم.
‫سواری خیلی خوبیه.
‫- یه وسیله خیلی باحال آورده. ‫- چی؟
‫- من هیچ‌وقت پیاده راه نمیرم، پس مجبورم. ‫- بی‌خیال!
‫- من هیچ‌وقت پیاده راه نمیرم! ‫- پس دیگه منو نمی‌بینی.
‫- باشه. ‫- بذار برسونمت.
‫- این‌طوری خیلی بهتر میشه. ‫- باشه.
‫به هر حال، خانم.
‫موهاتون رو ببینید. ‫اینجا درستش کردید؟
‫آره، معلومه.
‫ناخن‌هاش رو هم همینجا درست کرده.
‫ایشون مسن‌ترین فرد ‫تو دهکده‌ست.
‫- یکم بیشتر از یه ماه شده. ‫- تو دهه ۹۰ سالگیشه.
‫۹۲ سالشه.
‫- خدای من. ‫- خیلی سالمه.
‫هنوز راحت راه میرم.
‫دندوناتون الان از دندونای من ‫محکم‌تر به نظر می‌رسه.
‫اینا دندون مصنوعیه.
‫- دندون مصنوعیه؟ گولم زدید. ‫- معلومه که هست.
‫- خیلی وقته دارمشون. ‫- می‌دونستم بیش از حد تمیزن.
‫مصنوعین.
‫تعجبی نداره که دندوناتون ‫شبیه دندونای یه آدم ۲۰ ساله‌ست.
‫موهاتون هم همین‌طور.
‫[خوشحال]
‫بفرمایید بشینید.
‫- ممنون. ‫- خدای من.
‫قبلاً هیچ‌وقت باهاش کار نکردی؟
‫نه، نکردم
‫ولی ده سال پیش، تو مراسم «لاکما» ‫در لس‌آنجلس همو دیدیم.
‫- وای، درسته! همو دیدیم. ‫- آره.
‫ولی بعد از اون دیگه ‫هیچ‌وقت با هم روبه‌رو نشدیم.
‫درسته.
‫سانگ‌یی در واقع بهم درباره‌ت گفت.
‫- درباره چی؟ ‫- وقتی داشتیم «پسر خوب» رو فیلم‌برداری می‌کردیم
‫- اونم داشت «سگ‌های شکاری ۲» رو فیلم‌برداری می‌کرد. ‫- درسته.
‫اون همیشه طرفدار پر و پا قرصت بوده
‫برای همین از دیدنت اونجا ‫خیلی هیجان‌زده بود.
‫ولی خیلی ممنونم.
‫اونقدر با ملاحظه بود
‫که بازیگری خوب پیش رفت.
‫حتی تو صحنه فیلم‌برداری ‫با آهنگ «رینیسم» خیلی حال کرد.
‫[رئیس پارک همه‌چیز یادشه]
‫با هم بهمون خوش گذشت.
‫[مفتخر]
‫حالا که درسمون تموم شده،
‫بیا ناخن‌هات رو الان لاک بزنیم.
‫- حتماً. ‫- بریم، خانم؟
‫- ایشون دستیارمه. ‫- چی؟
‫- قراره القاب رو خودمونی نگه داریم. ‫- باشه.
‫باید چی صداش کنیم؟
‫- آقای جونگ؟ ‫- آقای جونگ.
‫- نه، اون نه، اون یه کارآموزه. ‫- درسته.
‫آره، کارآموز صدام کن.
‫- نگران نباش. ‫- تو به اندازه یه کوه بزرگی.
‫- نه. ‫- هست.
‫- تو خیلی بزرگی. ‫- اگه یکم اغراق کنیم
‫به نظر می‌رسه که با شونه‌هات راه میری.
‫- یه لحظه… ایشون دستیارمونه. ‫- می‌ذارم اون انجامش بده.
‫[این سه نفر از داشتن ‫یه کارگر پاره‌وقت هیکلی هیجان‌زده‌ن]
‫امروز اومدم اینجا تا کوه شما باشم.
‫پس دریغ نکنید. ‫هر چی نیاز دارید بهم بگید.
‫- تو خیلی باحالی. ‫- جدی میگم.
‫- احساس آرامش می‌کنم. ‫- ولی تو یه ستاره جهانی هستی.
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫[به زودی]
‫- مگه قبلاً بهمون خوش نمی‌گذشت؟ ‫- ببخشید؟
‫- قبلاً خیلی با هم خوب بودیم. ‫- درسته.
‫فکر کنم برای اومدن به اینجا ‫گول خوردم.
‫من برای این کار ثبت‌نام نکرده بودم.
‫فکر کنم تو بیشترین ‫کارا رو انجام دادی.
‫فقط پنج ساعته که اینجام، ‫ولی انگار پنج روز گذشته.
‫چه بلایی سر ‫کارگر پاره‌وقت پرانرژی اومد؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫[درست همون موقع، اولین مشتری میاد تو]
‫[با تردید]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- خوش اومدید. ‫- می‌تونم موهامو درست کنم؟
‫- بله. ‫- بفرمایید بشینید.
‫یه مرد جوون با خجالت میاد تو
‫- برای کوتاهی مو اومدید؟ ‫- بله، همین‌طوره.
‫- کتم… ‫- من می‌گیرمش.
‫گرفتمش.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫[نیازی نیست از این کارگر پاره‌وقت بخوای ‫که به مشتری رسیدگی کنه]
‫یه لحظه، ‫اول کتتون رو آویزون می‌کنم.
‫دوست دارید موهاتون رو چطوری کوتاه کنید؟
‫راستش یه عکس آوردم.
‫- جدی؟ ‫- بله.
‫شما اولین مشتری‌ای هستید ‫که تا حالا عکس آورده.
‫مسئله اینه که…
‫- نامزدم می‌خواد این کار رو بکنم. ‫- باشه.
‫فکر می‌کنید می‌تونید این کار رو بکنید؟
‫[یه مدل مو که نامزدش پیشنهاد داده؟]
‫فکر می‌کنید می‌تونید این کار رو بکنید؟
‫[یکم غافلگیر شده]
‫- باشه، سعیم رو می‌کنم. ‫- می‌تونید؟
‫بله، فکر کنم بتونم انجامش بدم.
‫- این‌طور فکر می‌کنید؟ ‫- تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫باید بتونید.
‫- حتماً، آیا ‫- لطفاً منو خوش‌تیپ کنید.
‫امروز قرار مهمی دارید؟
‫امروز با نامزدم قرار دارم.
‫[آیا می‌تونه قبل از قرارش ‫مأموریت عکس رو با موفقیت انجام بده؟]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫کوتاهی ‫رنگ
‫اسمتون چیه، آقا؟
‫کوان هیون‌سوک.
‫- کوان هیون‌سوک. ‫- هیون‌سوک.
‫شبیه پسر چیل‌بونگ هستی.
‫- نیستی؟ ‫- هستم.
‫- تو پسر بزرگه‌ای، درسته؟ ‫- بله.
‫وقتی کتت رو درآوردی فهمیدم.
‫- کلاهم سرم بود، درسته؟ ‫- نمی‌تونستم تشخیص بدم.
‫بهم اعتماد داری؟
‫معلومه که دارم.
‫- شروع می‌کنم. ‫- باشه.
‫[مدل موی فعلیش اصلاً شبیه عکس نیست]
‫آیا رئیس پارک می‌تونه تغییرش بده؟
‫اشکالی نداره بپرسم ‫چند وقته با هم نامزدین؟
‫فردا میشه هشتادمین روز.
‫- هشتاد روز؟ ‫- بله.
‫[خیلی وقت نیست که نامزدن]
‫پس حدوداً سه ماه؟
‫- درسته. ‫- و جفتتون تو موجو زندگی می‌کنید؟
‫- نه؟ ‫- اون تو یه منطقه دیگه زندگی می‌کنه.
‫- یه منطقه دیگه؟ ‫- بله.
‫یکی از دوستامون ما رو به هم معرفی کرد.
‫- اولش رد کردم. ‫- باشه.
‫ولی دوستم اومد پیشم
‫گوشیم رو گرفت ‫و بهش زنگ زد.
‫این‌طوری شد که شروع کردیم به حرف زدن
‫و آخرش با هم قرار ازدواج گذاشتیم.
‫[خجالت‌زده]
‫[هیجان‌زده]
‫خیلی خوشحالم.
‫از شنیدنش خوشحالم.
‫خوشحال به نظر می‌رسی.
‫[خوشحال‌ترین مرد دنیا]
‫[در همین حین]
‫[کارگر پاره‌وقت با یه تی پیدا میشه؟]
‫[خودم برای خودم کار پیدا می‌کنم]
‫[با اشتیاق شروع می‌کنه ‫به تی کشیدن کف زمین]
‫[کارگر پاره‌وقت مشتاق با تی کشیدن ‫داره یه تمرین بازوی خوب می‌کنه]
‫خیلی عجیبه ‫که می‌بینم داری اینجا رو تمیز می‌کنی.
‫اصلاً.
‫- ما روت حساب می‌کنیم. ‫- نگران نباش.
‫چون داری مو کوتاه می‌کنی، ‫بعداً اونجا رو تی می‌کشم.
‫این خیلی عجیبه.
‫[بعدش، یه مشتری دیگه به آرایشگاه نزدیک میشه]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- برای موهاتون اومدید؟ ‫- بله.
‫خوش اومدید.
‫- همگی خسته نباشید. ‫- سلامت باشید.
‫- سلام، خانم. ‫- از دیدنتون خوشحالم.
‫- خوش اومدید. ‫- می‌تونم جلیقه‌تون رو بگیرم؟
‫- اینو؟ ‫- بله.
‫سلام، ممنون.
‫ما جلیقه‌تون رو نگه می‌داریم.
‫لطفاً اینو تنشون کنید.
‫- الان رئیسمون مشغول کاره ‫- می‌بینم.
‫- پس لطفاً اینجا بشینید و منتظر بمونید. ‫- باشه.
‫دونگ‌یون به جای رئیس پارک ‫بهش خوش‌آمد می‌گه
‫اومدید موهاتون رو درست کنید؟
‫اومده ناخن‌هاش رو درست کنه.
‫[در حال فکر کردن]
‫خانم.
‫اگه حوصله‌تون سر رفته، ‫می‌تونم دستاتون رو ماساژ بدم؟
‫- خوب به نظر می‌رسه. ‫- اشکالی نداره؟
‫- معلومه که نه. ‫- حله.
‫- پس… ‫- لوسیون داریم؟
‫- اینجا لوسیون دست داریم. ‫- واقعاً؟
‫بله، اینجا بمالیدش.
‫دستاتون خیلی نرمه.
‫اصلاً پینه نبسته.
‫- هر کسی که زیر ۸۰ سالشه هنوز جوونه. ‫- زیر ۸۰؟
‫- بله، زیر ۸۰ جوونه. ‫- ولی من تقریباً ۸۰ سالمه.
‫با این حال، هنوز تو دهه ۷۰ سالگیتون هستید.
‫ما تقریباً ۲۰ سال اختلاف سنی داریم.
‫خیلی جوونه.
‫این‌طوری…
‫حس خوبی داره.
‫- درسته، خانم؟ ‫- بله.
‫این اولین باره تو زندگیم.
‫- چی؟ ‫- که این کار رو می‌کنم.
‫- ماساژ دست؟ ‫- بله.
‫- جدی؟ ‫- ولی…
‫اولین بار تو کل زندگیم.
‫منم یکی می‌خوام.
‫بعداً برات یه ماساژ میدم.
‫جدی میگم، دستات سخت کار می‌کنن.
‫من تو ماساژ دست خیلی خوبم.
‫- هستی. ‫- آره.
‫[مغازه ماساژ دست ‫کارگر پاره‌وقت پرشور]
‫[نگاه دزدکی]
‫عالیه. ‫کِی یاد گرفتی این کارا رو بکنی؟
‫من؟ به مرور.
‫[سانگ‌یی داره ناخن‌های ‫خانم را اوک‌جا رو درست می‌کنه]
‫خانم، تمام عمرتون
‫اینجا زندگی کردید؟
‫- بله. ‫- بله، ۷۰ ساله که اینجا زندگی می‌کنم.
‫پس، تا حالا سئول نرفتید؟
‫کی میگه نرفتم؟
‫- همه‌ش می‌رفتم اونجا. ‫- کِی؟
‫- یه سره. ‫- یه سره؟
‫وقتی جوون بودم
‫همه‌ش می‌رفتم.
‫خیلی مهمونی می‌رفتید، نه؟
‫[حال و هوا همچنان زنده‌ست، ‫به لطف کارگر پاره‌وقت پرانرژی]
‫[در این حین ماساژ دست تموم میشه]
‫- ممنون. ‫- خوب بود، خانم؟
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫[در همین حین، ‫بوگوم با دقت به کوتاه کردن ادامه میده]
‫[بذار ببینم]
‫بیش از ۷۰ سال میشه ‫که اومدم اینجا.
‫- زمان زیادیه. ‫- واقعاً همینه.
‫سرک کشیدن
‫[خیره شدن]
‫[نزدیک شدن]
‫- باید دستکش بپوشی. ‫- نمی‌تونم.
‫من تو رو می‌شناسم، نه؟
‫- منو؟ وای، منظورتون هیون‌سوکه. ‫- تو رو می‌شناسم.
‫شناختمت.
‫[اون هیون‌سوک رو شناخت]
‫فکر کردم ازدواج کردی. ‫هنوز نکردی؟
‫دیگه باید ازدواج کنی.
‫- وقتی موهام خوب شد این کار رو می‌کنم. ‫- چی؟
‫وقتی موهام خوب شد.
‫- بعد از کوتاهی مو؟ ‫- بله.
‫امسال…
‫باید ازدواج کنی.
‫[یه نصیحت از ته دل مادرانه]
‫همه تو رو می‌شناسن، پس شرط می‌بندم
‫همه‌ش بهت میگن ازدواج کنی.
‫یه سره.
‫حتی وقتی نامزد پیدا می‌کنم
‫نمی‌تونم واقعاً به مردم بگم.
‫- که نامزد داری؟ ‫- بله.
‫اگه بگم، شروع می‌کنن به پرسیدن
‫که عروسی کِی هستش.
‫- باعث میشه سرم درد بگیره. ‫- اشکالی نداره
‫اگه اینو با گروهم در میون بذارم؟
‫- با دونگ‌یون؟ ‫- مشکلی ندارم.
‫هشتاد روزه که با نامزدشه.
‫رئیس پارک.
‫نهایت تلاشت رو بکن.
‫- به هر قیمتی که شده. ‫- باشه.
‫باید منو خوش‌تیپ کنی.
‫حتماً داری کم‌کم
‫به ازدواج فکر می‌کنی.
‫همین‌طوره.
‫نامزدم هم همین‌طور.
‫- واقعاً؟ ‫- بله.
‫داریم خوب پیش میریم.
‫با این حال ازدواج سخت به نظر می‌رسه.
‫من راستش می‌خواستم زود ازدواج کنم.
‫- ولی گفتنش از انجام دادنش آسون‌تره. ‫- درسته.
‫تو قراره برای همیشه با همسرت زندگی کنی.
‫باید آدم درست رو پیدا کنی.
‫[دو تا مرد مجرد دارن سر حرف از ازدواج ‫با هم صمیمی می‌شن]
‫[ما باید یه خبر خوب بشنویم.]
‫داره اون خط رو تمیز درمیاره.
‫- باید بذارم بوگوم موهامو کوتاه کنه. ‫- وای، نه.
‫- جدی میگم. ‫- ممنون.
‫اون پشت خیلی تمیز به نظر می‌رسی.
‫باید برای دیدن نامزدم ‫خوش‌تیپ باشم.
‫- داری کی رو می‌بینی؟ ‫- نامزدمو.
‫- نامزدت رو؟ ‫- بله.
‫- نامزدم. ‫- نامزدت رو؟
‫کِی؟ امروز؟
‫[چی گفت؟]
‫- پس، یه نامزد داری، نه؟ ‫- وای، نه.
‫- آیا تبدیلش کردم به غیبت؟ ‫- دیگه دیر شده.
‫وای
‫- پس، یه نامزد داری، نه؟ ‫- وای، نه!
‫- آیا تبدیلش کردم به غیبت؟ ‫- دیگه دیر شده.
‫پس برای همینه که داری موهاتو کوتاه می‌کنی!
‫نباید به کسی بگی.
‫- به کسی نگید، خانم. ‫- چرا باید بگم؟
‫صبر کن، مگه این دقیقاً همون چیزی نیست ‫که باید بگم؟
‫- چرا باید بگید؟ ‫- خبر خوبیه.
‫- با این حال… ‫- خانم، این روزا…
‫اگه حرفی خیلی زود پخش بشه
‫- این یه مشکله. ‫- در نهایت همه‌چیز خراب میشه.
‫واقعاً این‌طور فکر می‌کنی؟
‫چه قرار گذاشتن باشه چه یه کسب‌وکار
‫یا حتی یه فیلم…
‫حتی در مورد فیلم‌ها، وقتی میگم خوبن ‫همه‌شون شکست می‌خورن.
‫واقعاً؟ اینو تا حالا نشنیده بودم.
‫[داستانش رو به اشتراک می‌ذاره ‫تا حال و هوا رو عوض کنه]
‫تو خیلی شبیه مادرت هستی.
‫شما مادرش رو هم می‌شناسید؟
‫- معلومه که می‌شناسم. ‫- شما همسایه‌اید.
‫ما همه تو انجمن بانوان هستیم.
‫من به مدت ۳۰ سال ‫رئیس انجمن بانوان بودم.
‫واقعاً؟
‫من همه تو این شهر رو می‌شناسم.
‫[نگاه دزدکی]
‫کدخدا!
‫کدخدا، اومدید.
‫[به طور خودکار بلند شدن]
‫- کدخدا، اومدید. ‫- سلام.
‫سلام.
‫- بفرمایید تو. ‫- سلام.
‫کدخدا اومده.
‫- سلام، خانم. ‫- سلام، آقا.
‫سلام، آقا.
‫راستش
‫همه مامانا دارن در مورد این حرف می‌زنن
‫که نون‌های ماهی‌شکلت چقدر خوشمزه‌ن.
‫واقعاً؟
‫این خوبه.
‫- شایعه‌ش تا اونجا هم رفته؟ ‫- آره، مگه نه؟
‫اومدم خودم یکیشو امتحان کنم. ‫امکانش هست؟
‫امروز درست می‌کنید؟
‫[برای بیشتر برگشته]
‫[قورت دادن آب دهان]
‫صبر کن، تو بلدی ‫نون ماهی‌شکل درست کنی؟
‫معمولاً من انجامش میدم.
‫نون ماهی‌شکل…
‫[ولی اون داره به رئیس پارک کمک می‌کنه]
‫[وضعیت درک شد]
‫من انجامش بدم؟ سعیم رو می‌کنم.
‫- من انجامش بدم؟ سعیم رو می‌کنم. ‫- مطمئنی؟
‫[خودت قراره درستشون کنی؟]
‫- مطمئنی؟ ‫- وقتشه که وارد عمل بشی.
‫آره، امتحانش می‌کنم.
‫شما می‌تونید اینجا بمونید.
‫[اون خودش تنهایی خیلی ‫خوب از پس کار برمیاد]
‫[بهترین نوع کارگر پاره‌وقتی ‫که هر رئیسی آرزوش رو داره]
‫قبلاً نون ماهی‌شکل درست کردی؟
‫نه.
‫فقط بهم بگو چند دقیقه.
‫آره، من این مواد رو تقسیم می‌کنم.
‫- من می‌گیرمشون. ‫- باشه.
‫[هجوم آوردن به سمت دستگاه]
‫[اولین بارشه که داره ‫نون ماهی‌شکل درست می‌کنه]
‫[می‌تونه از پسش بربیاد؟]
‫[تغییر شغل: ماساژ دست
‫به درست کردن نون ماهی‌شکل]
‫[بذار ببینیم]
‫[سریع کره رو برمی‌داره]
‫[بررسی کردن برق دستگاه]
‫[شروع می‌کنه به کره زدن قالب]
‫[شروع نسبتاً متقاعدکننده‌ایه، ‫با توجه به اینکه هیچ‌وقت یادش نگرفته]
‫[سرآشپز کواک با عجله میاد]
‫معمولاً چقدر می‌ذاری بپزه؟
‫بفرما.
‫- تایمر رو روی سه دقیقه تنظیم کن. ‫- سه دقیقه‌ست.
‫[کلی مواد لوبیای قرمز]
‫این لوبیای قرمزش خیلی زیاد نیست؟
‫- این‌طوری خوشمزه‌تر میشه. ‫- واقعاً؟
‫[کارگر پاره‌وقت مشتاق ‫سعی می‌کنه هیچ جزئیاتی رو از دست نده]
‫فقط داخل خطوط لبه‌ها رو پر کن.
‫- روش رو یه کم می‌پوشونی. ‫- باشه.
‫- بعد، فشرده میشه. ‫- باشه.
‫- ببندمش؟ ‫- ببندش.
‫[درش رو ببند و برگردون تا بپزه]
‫- برش گردون. ‫- برش گردون.
‫- برگرد سر کارت. فهمیدم. ‫- باشه.
‫- بفرما. ممنون. ‫- مرسی.
‫[وظیفه نون ماهی‌شکل تحویل داده شد]
‫[بدون تردید]
‫- تقریباً همین‌قدر، درسته؟ ‫- آره.
‫- می‌تونی بیشتر بریزی. ‫- باشه.
‫[خندیدن]
‫[یه دست پشت سر]
‫- دفعه قبل پارک هه‌جون اومد ‫- آها.
‫و تو این کار کمک کرد، ‫و ۲۰۰ تا از اینا درست کرد.
‫- جدی؟ ‫- ممکنه تو هم امروز
‫- حس می‌کنم ممکنه این‌طور بشه. ‫- همین کار رو بکنی.
‫ولی اشکالی نداره. برای همین اینجام.
‫تا کارتون رو سبک کنم.
‫خیلی ازت ممنونیم.
‫برگرد سر کارت.
‫- برمی‌گردم. ‫- ممنون.
‫[کارگر پاره‌وقت باید خودش تنهایی ‫نون‌های ماهی‌شکل رو بپزه]
‫[آه کشیدن]
‫درست کردن نون‌های ماهی‌شکل با منظره کوه‌ها ‫اون‌قدرها هم بد نیست.
‫[این برای کارگر پاره‌وقت هم اولین باره]
‫[درست کردن نون‌های ماهی‌شکل ‫با منظره طبیعت]
‫[وقتی برای لذت بردن با خیال راحت ‫از کوه‌ها نیست]
‫[آیا اولین نون‌های ماهی‌شکلش ‫خوب از آب در میان؟]
‫نرم
‫داره دوباره روش رو می‌پوشونه؟
‫فکر کنم باید ‫یکم تردتر بشن.
‫[خودش سر درمیاره]
‫[بالا کشیدن بینی]
‫[برش می‌گردونه و چکش می‌کنه]
‫[هنوز نه]
‫[دوباره بررسی کردن]
‫[دوباره برگردوندنش]
‫[همچنان وقت پیدا می‌کنه تمیزکاری کنه
‫در حالی که منتظره]
‫[پنجمین بار برای بررسی]
‫دوباره برش می‌گردونه
‫[برای اینکه تردتر بشن]
‫[مثل پنکیک هی ‫پشت و روش می‌کنه]
‫[شاید این همه پشت و رو کردن ‫نمی‌ذاره بپزه]
‫[سرانجامِ این نون‌ها چی میشه؟]
‫واقعاً؟
‫[کارگر پاره‌وقت باعث میشه ‫کار آرایشگاه روان پیش بره]
‫- قشنگ‌ترین تو کره‌ست. ‫- همونی که داشتی می‌خوردی؟
‫آه، هیون‌سوکه.
‫آره.
‫هیون‌سوک
‫[آخرین پسر مجردِ ‫دهکده جلوییه.]
‫آره، همین‌طوره.
‫واقعاً؟
‫[نگران]
‫- هیون‌سوک. ‫- بله؟
‫خیلی خوش‌تیپ شدی.
‫دیگه الان باید خوش‌تیپ باشم.
‫خیلی به چشم میای.
‫دقیقاً کپی مادرشه.
‫تا حالا کسی رو براش در نظر گرفتی؟
‫- می‌خواستم براش آستین بالا بزنم… ‫- خب.
‫ولی خودش الان با یکی هست.
‫[دستپاچه]
‫ولی خودش الان با یکی هست.
‫یه نامزد داره.
‫اون یه نامزد داره.
‫بی‌خیال، شایعه درست نکنین.
‫باشه.
‫خبر خیلی خوبیه.
‫[همین الانش هم تبدیل به یه شایعه بزرگ شده]
‫هیون‌سوک باید زودتر ازدواج کنه.
‫- یه نامزد داره. ‫- چی؟
‫- هنوز باید بساط عروسی رو راه بندازه. ‫- باید این کار رو بکنه.
‫نمی‌خواد به کسی بگه، ‫ولی ما همگی براش خوشحال میشیم.
‫خبرهای خوب رو باید پخش کرد.
‫[یه دهکده مهربون ‫که نگران جوون‌های مجردشه]
‫امیدوارم همه‌چیز برات خوب پیش بره، ‫هیون‌سوک.
‫[صدای بلند]
‫- مطمئنم خودش به‌خوبی از پسش برمیاد. ‫- به‌خوبی از پسش برمیام.
‫میگه از پسش برمیاد.
‫[بوگوم سرش شلوغه و ‫سعی می‌کنه جلوی شایعات رو بگیره]
‫[گیج]
‫من اینجا رنگ رو می‌زنم ‫و میام پیش شما، خانم.
‫[رنگ مو]
‫اون برای قرارش ‫خیلی به موهاش می‌رسه
‫[راستی، ‫نون‌ها کِی آماده میشن؟]
‫[در حال فکر کردن]
‫- آقا. ‫- بله؟
‫راستش امروز روز بدونِ نونِ ماست.
‫- اصلاً قرار نبود درست کنیم. ‫- جدی؟
‫پس فقط به‌خاطر من ‫داره درست می‌کنه؟
‫- آره. ‫- رین داره درستشون می‌کنه.
‫[هنوزم موقع ورزش کردن جون می‌کَنه]
‫نمی‌خواستم کار به اینجاها بکشه.
‫- ولی تا اینجا اومدی. ‫- پس باید
‫الان که فرصت هست متوقفش کنیم؟
‫- متوقفش کنم؟ ‫- آره.
‫من آدمی نیستم که متوقف بشه.
‫- همون‌طور که انتظار می‌رفت. ‫- آره.
‫- من ترمز بریدم. ‫- همون‌طور که انتظار می‌رفت.
‫[وقتی پای برگردوندن نون وسط باشه ‫اینجا هم ترمزی در کار نیست]
‫[باز کردن]
‫چطور از آب دراومد؟
‫پسر، عالیه.
‫[برداشت نون‌ها بالاخره شروع میشه]
‫[سیخ زدن]
‫[یکمی طول کشید]
‫[بعد از اون همه برگردوندنِ بااحتیاط]
‫[اولین نون‌های ماهی‌شکل رین ‫با نهایت تردی]
‫بفرمایید.
‫- نون‌های ماهی‌شکل! ‫- بفرمایید.
‫- امتحانش کن. ‫- ممنون.
‫پذیرایی از مشتری‌ها ‫تا وقتی نون‌ها گرم هستن
‫[بیرونش نازک، ‫توش پر از مواد]
‫[گاز زدن نونی که ‫به‌خاطرش تا آرایشگاه اومده]
‫بَه ‫بَه
‫این خیلی خوبه.
‫- مگه نه؟ ‫- آره.
‫- از اون بازاری‌ها بهتره. ‫- خانم.
‫- تو مغازه‌ها؟ ‫- آره.
‫خوشتون اومد؟
‫واقعاً خوبه. حرف نداره.
‫- نون‌هایی که یه ستاره جهانی درست کرده. ‫- دقیقاً.
‫[کارگر پاره‌وقت فعلی ‫نونی رو که ستاره جهانی پخته امتحان می‌کنه]
‫[راضی]
‫[و اون به درست کردنشون ادامه میده]
‫- بهش گفتم بازم بیاد. ‫- دستتون رو بذارین تو، لطفاً.
‫وای، راستی.
‫می‌دونی، وقتی رفتم
‫کیسه‌های کود رو جابجا کنم
‫گفتی پلاستیک گلخونه پاره شده
‫و باید درست بشه.
‫کار دیگه‌ای هم هست که باید انجام بشه
‫یا چیزی هست که باید جابجا بشه؟
‫گلخونه یه سوراخ داره.
‫گلخونه؟
‫- اون که زود درست میشه. ‫- بعداً یه سر بیا.
‫- بعداً میام. ‫- آره.
‫- فقط یک ساعت طول می‌کشه. ‫- دقیقاً.
‫- فقط باید پارگیش رو وصله بزنم. ‫- درسته.
‫- حالا که داریم در موردش حرف می‌زنیم، ‫- بله.
‫میشه همین امروز برم انجامش بدم؟
‫- بهتره زودتر درست بشه. ‫- درسته.
‫- هروقت وقت کردی انجامش بده. ‫- باشه.
‫- با دو نفر یک ساعت وقت می‌بره. ‫- دقیقاً.
‫یکی باید نگهش داره.
‫بهتره دو نفر انجامش بدن؟
‫تنهایی سخته؟
‫آره، یکی باید نگهش داره
‫و بکِشَتِش.
‫- فهمیدم. ‫- یه نفر دیگه هم لازمه.
‫- با دوستم میام. ‫- باشه.
‫[همین دوست]
‫- فقط یک ساعت طول می‌کشه. ‫- آره.
‫- زیاد طول نمی‌کشه. ‫- نمی‌کشه.
‫باید به من می‌گفتی.
‫خب، اینا پرسیدن ‫می‌تونن کاری برام انجام بدن یا نه.
‫حتی کیسه‌های کود رو هم جابجا کردن.
‫«اینا» نه. فقط من بودم.
‫آره، اومد و همه‌شون رو جابجا کرد.
‫- قوی به نظر می‌رسه. ‫- خودم تنهایی جابجاشون کردم.
‫خب، تموم شد.
‫با این حال…
‫اینجوری خوشگل‌تره.
‫این روزا کار نمی‌کنم، پس…
‫ممنون، تموم شد.
‫- از رنگش خوشتون میاد؟ ملایمه. ‫- قشنگه.
‫- این یکی ماندگاریش خیلی بالاست. ‫- باشه.
‫[به نظر می‌رسه بیشتر از دستش حواسش به سانگ‌ییه]
‫[افتخار]
‫[اون کره‌ای خوند ‫و ناخن‌هاش رو هم درست کرد]
‫[نظرسنجی رضایت مشتری]
‫می‌خواستم اینا رو بهتون نشون بدم.
‫خیلی خوشگلن.
‫زیبا هستن.
‫من حروف صامت دوتایی رو خوندم
‫و حتی امتحان دادم.
‫گفت که خیلی خوب پیش رفتم.
‫خانم!
‫باید اینا رو با خودتون ببرین.
‫چی؟
‫اینا رو با خودتون ببرین.
‫باشه، می‌برم.
‫بهتون گفتم که براتون ‫یه کم نون ماهی‌شکل می‌ذارم.
‫داشتم روی همین کار می‌کردم.
‫- آره، باشه. ‫- باید اینا رو بهتون بدم.
‫نون ماهی‌شکل می‌خواین، مگه نه؟
‫فقط چهار تا می‌برم.
‫پول نیاوردم. ‫عصر پولت رو میدم.
‫بی‌خیال.
‫این یکی مهمون من، خانم.
‫اصلاً نیازی نیست.
‫- من روزی دو تا بیشتر نمی‌خورم. ‫- چند تا می‌خواین؟
‫من روزی دو تا بیشتر نمی‌خورم.
‫فقط یکی دو تا بهم بده.
‫ناخن‌هاتون رو دوست دارین؟
‫- پُز دادم که چقدر قشنگن. ‫- جدی؟
‫- عالیه. ‫- بهشون گفتم که درس هم خوندم.
‫بیا، اینو بذار تو کیفش.
‫[مطمئن میشه ‫که حتماً با نون‌های ماهی‌شکل میره]
‫- رین. ‫- بله؟
‫- من تمیز می‌کنم. ‫- آره، جمع‌وجورش کن.
‫یه چیزی پیش اومده ‫که به کمکت نیاز داریم.
‫چیه؟
‫باید پلاستیک روی گلخونه رو درست کنیم.
‫بیا بریم. صبر کن.
‫وقتی این تموم شد بریم.
‫باید اینجا رو تمیز کنم.
‫[یه کار دیگه بعد از پختن نون‌ها پیدا شد]
‫بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم کار هست.
‫همیشه وقتی ناهار می‌خوریم
‫مردم شروع می‌کنن به اومدن.
‫[تجربه کردن اینکه ‫اداره یه کسب‌وکار چقدر سخته]
‫- مطمئنی برات مشکلی نیست؟ ‫- آره.
‫من خوبم. بریم.
‫- موفق باشین. ‫- برمی‌گردیم.
‫[فقط یه ساعت بعد از رسیدنش ‫برای کار بیرون صداش زدن]
‫- بریم خانم. ‫- آره، برو.
‫دستم رو بگیرین.
‫لیزه. مراقب باشین.
‫آره، برای همین بیرون نمیام.
‫منو بگیرین.
‫البته خیلی‌هاش آب شده.
‫جاهایی که سایه‌ست هنوز هست.
‫چه کاریه که دو نفر براش لازمه؟
‫- خوشمزه‌ست. ‫- خوب نیست؟
‫خیلی منتظر موندین.
‫ممنون که منتظر موندین.
‫- هم پوست سر و هم موها؟ ‫- پوست سر…
‫- پوست سر و مو. ‫- پوست سر و مو رو انجام بده.
‫میشه یه کم هم کوتاهش کنی؟
‫می‌خواین نوک‌گیری کنم؟
‫[قبل از درمان، موهاش رو کوتاه می‌کنه]
‫[حالا دیگه حسابی ‫به کوتاه کردن موهای فر عادت کرده]
‫خیره شدن
‫چطوره؟
‫باید خوشحال باشی.
‫منظورتون چیه؟
‫بی‌خیال.
‫[خبر نامزدش دوباره سر زبون‌ها افتاد]
‫اگه تو خوشحالی…
‫منم خوشحال میشم.
‫البته.
‫ازدواج تو
‫یه مأموریت بزرگ برای دهکده‌ست.
‫- مأموریت؟ ‫- تو سال ۲۰۲۶.
‫[مأموریت اصلی ۲۰۲۶: ‫زن دادن هیون‌سوک]
‫کِی باهاش آشنام می‌کنی؟
‫خب…
‫باید اول ببینمش تا بگم.
‫یه روزی نشونت میدم.
‫[خجالتی]
‫بیارش اینجا، ‫یه غذای خوشمزه مهمونت می‌کنم.
‫[واسه زن دادنش جدیه]
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫از این به بعد همه‌چیز
‫برات خوب پیش میره.
‫پدر و مادرت از همه خوشحال‌تر میشن.
‫- یه راز بمونه. ‫- چی؟
‫راز؟ چرا؟
‫فعلاً.
‫قبلاً زنی بوده که باهاش ‫نامزد باشی و به هم بزنی؟
‫نه، این‌طوری نیست.
‫فقط این اولین باریه که
‫جدی با کسی نامزد میشم.
‫آدم‌هایی که تو غیرمنتظره‌ترین
‫شرایط باهاشون آشنا میشی
‫- همون‌هایی هستن که بیشتر می‌مونن. ‫- درسته.
‫البته از روی تجربه نمیگما.
‫گفتگوی جدی‌شون ادامه داره
‫وقتی رئیس انجمن زنان بودم
‫هشت تا زوج رو به هم رسوندم.
‫چطوری از پسش برمیومدی؟
‫حتماً تو وصل کردن آدما به هم ‫خیلی ماهر بودی.
‫همه زوج‌هایی که به هم رسوندم
‫دارن خوب زندگی می‌کنن.
‫حتماً آدم‌شناس خوبی بودی.
‫می‌خواستم یه دختر خوب ‫واسه هیون‌سوک پیدا کنم
‫ولی این خبر خیلی خوبیه
‫که الان یه نامزد داره.
‫- با این حال، ‫- پسر کاری‌ایه.
‫اوایلشه.
‫بذار بین خودمون بمونه.
‫[خندیدن]
‫حتماً.
‫همون‌طور که رین قبلاً گفت
‫وقتی یه چیزی تازه شروع شده
‫- و خبرش پخش میشه… ‫- درسته.
‫- تو زمان مناسب خودش. ‫- دقیقاً.
‫- کارها درست میشه. ‫- دقیقاً.
‫این مأموریت بزرگ ماست.
‫[بوگوم ازش می‌خواد که شایعه درست نکنه]
‫پلاستیک گلخونه‌ش یه کم پاره شده.
‫که این‌طور.
‫زیاد طول نمی‌کشه.
‫باشه.
‫- اینجاست. ‫- خونه قشنگی دارین.
‫- حسابی آفتاب‌گیره. ‫- حسابی آفتاب‌گیره.
‫- باید چیکار کنیم؟ این قسمت؟ ‫- صبر کن.
‫باید کاپشنم رو در بیارم.
‫- خانم، فقط بهمون بگین چیکار کنیم. ‫- چی؟
‫نه، باید پلاستیک رو پیدا کنم.
‫واقعاً؟
‫[شالش رو می‌ندازه]
‫واقعاً؟
‫بدون تردید پالتوش رو درمیاره
‫باید پلاستیک رو بیارم.
‫- بذارش اینجا. ‫- باشه.
‫تا حالا چند باری ‫دوروبر خانم را بوده‌م
‫- و خیلی فعاله. ‫- واقعاً؟
‫- پس مثل منه. ‫- آره.
‫خیلی مستقله.
‫اصلاً چطوری پاره شد؟
‫کهنه و پوسیده شد.
‫- جدی؟ ‫- پوسیده میشه.
‫وقتی خیلی ازش بگذره.
‫نور خورشید پوسیده‌ش کرد ‫و پاره شد.
‫- اونجا. ‫- آه، این.
‫یه دونه کوچیک بود.
‫صبر کنین، دقیقاً کجاش پاره شده؟
‫همینه؟
‫فکر کنم منظورش اینه.
‫- درسته؟ ‫- باید همین باشه.
‫- همونه. ‫- اینه؟
‫- پاره شده. ‫- پاره شده.
‫[یه سوراخ تو پلاستیک گلخونه هست]
‫[اصلاً جا نیست خیلی تنگه]
‫[مشکل بزرگتر اینه که ‫گلخونه تو یه جای تنگه]
‫این تعمیر خیلی سخت‌تر ‫از چیزیه که انتظار می‌رفت
‫متوجه شدن
‫- صبر کن. ‫- چطوری باید اینو بپوشونیم؟
‫این اولین بارمه.
‫تا حالا گلخونه تعمیر نکردم.
‫فقط می‌ندازیمش روش؟
‫صبر کن. این قسمت هم هست.
‫[خندیدن]
‫هرچی بگین ما همون کار رو می‌کنیم.
‫اینو بگیر.
‫- این یکی رو؟ ‫- لبه‌ش رو بگیر.
‫- بعدش؟ ‫- یه نفر اینو می‌گیره.
‫- از این طرف بگیرش. ‫- بذار بازش کنم.
‫- من می‌گیرمش. ‫- اینجا بگیرش.
‫- انجام شد. ‫- برو اون طرف.
‫- اونجا؟ ‫- آره، اونجا.
‫اینقدر پایینه که ‫حتی نمی‌تونه سرش رو بلند کنه
‫- یکم جلوتر. ‫- جلوتر؟
‫- برم جلوتر؟ ‫- آره.
‫از پهلو؟ اینطوری؟
‫این درسته؟
‫از پهلو؟
‫[خودشم متوجه نمیشه]
‫اینطوری؟
‫چطوری باید این کار رو بکنیم؟
‫- خیلی سخته. ‫- اینطوری انجامش بده.
‫- برو اون طرف. ‫- اون طرف؟
‫- اون طرف؟ باشه. ‫- به طرف دیگه.
‫آه، اینطوری.
‫- بگیرش رین! ‫- آره، محکم گرفتمش.
‫- گرفتیش؟ ‫- آره.
‫فقط نگهش دار که تکون نخوره.
‫- اینطوری؟ ‫- آره.
‫- یه قسمتش رو اینجا نگه دار. ‫- فهمیدم.
‫- نذار تکون بخوره. ‫- باشه.
‫داس کجاست؟
‫[خانم را با یه داس میره]
‫- یه شاخه اینجا گیر کرده. ‫- چی؟
‫- شاخه درخت گیر کرده. ‫- کجا؟
‫اینجا.
‫باید ببرمش.
‫علف‌ها همه‌جاش سبز شدن.
‫- باید همه‌شون رو ببرین. ‫- می‌تونم ببرمشون.
‫داس دست منه.
‫علف‌ها همه‌جاش سبز شدن.
‫- خب… ‫- علف‌ها خیلی بلند شدن.
‫اوه، صبر کنین.
‫[تکیه دادن]
‫داری هلش میدی.
‫[گلخونه باهاش تکون می‌خوره]
‫داری هلش میدی. مراقب باش.
‫- سانگ‌یی. ‫- صبر کن، لیزه.
‫مراقب دستات باش.
‫- من… ‫- می‌تونم بکشمش بیرون.
‫- من درستش می‌کنم. ‫- ولش کن.
‫با قدرت بریدنش
‫- تموم شد. ‫- تموم شد.
‫[علف‌های بلند بالاخره از بین رفتن]
‫همینجا.
‫- گرفتمش. ‫- نگهش دار.
‫اون چی بود؟
‫آویزون
‫اون چی بود؟
‫- صبر کن. ‫- نگهش دار.
‫ممکنه گلخونه رو خراب کنه
‫- چرا اینقدر لیزه؟ ‫- اینجا رو نگاه کن.
‫اینطوری برو.
‫- اینطوری. ‫- اونجا.
‫[هیچی دیده نمیشه ‫اونجا دقیقاً داره چه اتفاقی میوفته؟]
‫تا اینجا.
‫- اینطوری؟ ‫- محکم نگهش دار.
‫- میگه محکم نگهش دار! ‫- دارم نگه می‌دارم.
‫محکم نگهش دار ‫که نیاد این طرف.
‫- میگه محکم‌تر نگهش دار! ‫- خیلی محکم.
‫محکم‌تر.
‫چی؟
‫سر جاش نگهش دار.
‫- سر جاش نگهش دار! ‫- یه لحظه.
‫گرفتمش.
‫[خوشبختانه، پلاستیک سفته]
‫چرا اینقدر نمداره؟
‫داره آب می‌چکه؟
‫چکیدن
‫حتی کلاهش هم داره خیس میشه
‫اینطوری خوبه؟
‫خیلی سرده.
‫[اذیت شدن از آبی که ‫رو سقف جمع شده]
‫[بریدن پلاستیک با داسش]
‫اینجا.
‫- چطوری محکمش کنیم؟ ‫- فقط…
‫می‌تونم اینجا گره‌ش بزنم.
‫- آه، پایین؟ ‫- آره.
‫- الان فهمیدم. ‫- این کار رو بکن و گره‌ش بزن.
‫انجام دادنش با دست خالی ‫راحت‌تره، مگه نه؟
‫حالا دیگه تکون نمی‌خوره.
‫- خانم؟ ‫- برای پلاستیک چه اتفاقی افتاد؟
‫- خانم؟ ‫- یه لحظه!
‫باشه، فکر کردم منو یادتون رفته.
‫پسر، چقدر سرده.
‫نمی‌تونه کمرش رو صاف کنه
‫این…
‫خیلی سرده.
‫اگه بهش تکیه ندم
‫ممکنه بیوفته.
‫- باید اون طرف رو هم ببرم. ‫- آره.
‫که بتونیم گره‌ش بزنیم.
‫اول باید ببرمش.
‫نخ رو آوردم.
‫- محکم بکش. ‫- باشه.
‫- محکم بکشم؟ ‫- آره.
‫محکمش کن و اینو بیار این طرف.
‫- آره، اینطوری. ‫- حالا گره بزنم؟
‫- آره، همونجا گره بزن. ‫- باشه.
‫اینجا گره بزن.
‫آه کشیدن
‫- با داس ببرش. ‫- پا گذاشتم روش.
‫ببرش.
‫- مگه قبلاً بهمون خوش نگذشت؟ ‫- ببخشید؟
‫- قبلاً خیلی با هم خوب بودیم. ‫- درسته.
‫- ببرش. ‫- خانم، صبر کنین.
‫- یه لحظه. ‫- باشه.
‫وقتی کار می‌کنین یکم ترسناک میشین.
‫وقتی کار می‌کنی ترسناک میشی.
‫بکش تا قشنگ و محکم بشه.
‫[پوشوندن با پلاستیک بیشتر]
‫اگه روی اون پلاستیک مشکی رو نکشی ‫مدام تکون می‌خوره.
‫- آخرین نوار. ‫- بیا این طرف‌تر و بلندش کن.
‫- اونجا. یه کم دیگه پلاستیک بده. ‫- همینه؟
‫- باشه، تموم شد. محکم بگیر. ‫- باشه.
‫[باید پلاستیک رو ببرم]
‫داس ندارم.
‫[سمت رینه]
‫[از دندون‌هاش استفاده می‌کنه]
‫[لی سانگ‌یی، مرد روستایی سرسخت]
‫همین خوبه.
‫[پیرزن ۹۲ ساله ‫بدون توقف باهاشون کار کرد]
‫وقتی اینو گره می‌زنم…
‫با دستکش نمی‌تونم این کار رو بکنم،
‫پس اصلاً دستکش نمی‌پوشم.
‫- این… ‫- سخته، مگه نه؟
‫- کارم تموم شد. ‫- باشه.
‫[گره زدن با تمام توان]
‫خدای من، باد…
‫- اوه، نه. این… ‫- رین!
‫پلاستیک برمی‌گرده
‫اگه پلاستیک مشکی رو روش نکشیم ‫مدام تکون می‌خوره
‫- با پلاستیک مشکی. ‫- پلاستیک مشکی نگهش می‌داره.
‫بیایین زودتر توری سایه‌بون رو بندازیم روش
‫ببینین اندازه‌ست یا نه.
‫ببینین اندازه‌ست. اندازه‌ش کافیه؟
‫گرد و خاک همه‌جا پخش میشه
‫- بندازیمش بالا؟ ‫- بیاین امتحان کنیم.
‫- یک، دو، سه. ‫- دو، سه. باشه.
‫[ناله کردن]
‫سومین باری که فقط تو این نقطه ‫تعادلش رو از دست میده
‫- لیزه. ‫- برو اون طرف‌تر.
‫لیزه. مراقب باش.
‫- همینه. تموم شد. ‫- صبر کن. فکر کنم همینه.
‫تموم شد.
‫نفس‌نفس زدن
‫[خانم را دوید طرفشون]
‫بزرگه همین‌جاهاست.
‫همین‌جاها بود.
‫کجا رفت؟
‫بذار ببینم. ای وای.
‫باید برم بالا و پایین رو نگاه کنم.
‫باید ببینم کجاست.
‫[مهارت‌های کوهنوردی معجزه‌آسا]
‫یه دونه بزرگش رو داشتم.
‫[دارین یه پیرزن ۹۲ ساله رو می‌بینین ‫که از دیوار میره بالا]
‫کجا رفت؟
‫قدرت بدنی قابل‌توجه
‫این همونیه که برای اون یکی ‫استفاده می‌کنم.
‫برای نگه داشتن فلفل‌ها.
‫[فقط با یه دست خودش رو نگه داشته]
‫پشت اینجاست؟
‫کجاست؟
‫مطمئنم که دارمش. ‫باید همین‌جاها باشه.
‫خانم!
‫کجا رفت؟
‫اینجا چیکار می‌کنین؟
‫اومدم اون بزرگه رو بردارم ‫که یه جایی همینجاها بود.
‫انگار نمی‌تونم پیداش کنم.
‫نمی‌دونم کجا رفت.
‫- لیزه. مراقب باشین. ‫- باشه.
‫[جا خوردن]
‫چون گرفته‌ش نمی‌تونه تکون بخوره
‫[با حیرت به قدرت بدنی ‫بسیار بالای مادربزرگ نگاه می‌کنه]
‫همین‌جاهاست.
‫از این استفاده کنین.
‫- نو به نظر می‌رسه. کجاست؟ ‫- باید از اون استفاده کنی.
‫نخ نایلونیه که قبلاً داشتیم.
‫تو باد دووم نمیاره.
‫- این باید خوب باشه. ‫- می‌تونی از اون استفاده کنی.
‫- باشه. یه دونه اون طرف، خانم. ‫- این گوشه رو گره بزن.
‫- باشه. ‫- من اون گوشه رو گره می‌زنم.
‫خوشحال نیستین که این کار رو ‫وقتی ما اینجا بودیم انجام دادین؟
‫دقیقاً برای همین
‫وقتی پیشنهاد داد ازش کمک خواستم.
‫- آره. ‫- به کمک نیاز دارم.
‫جرئت نمی‌کردم خودم انجامش بدم.
‫چه خوب.
‫به اندازه کافی عمر کرده‌م ‫که وقتی کار زیادی دارم
‫از این راحتی لذت ببرم.
‫همین سر جاش نگهش می‌داره.
‫- باشه، محکم شد. ‫- باد واقعاً شدیده.
‫قشنگ و محکمه. ‫خوب گره‌ش زدیم.
‫[ناله]
‫خدای من. تموم شد.
‫- تموم شد. ‫- خوبه.
‫حالا دیگه قشنگ و محکمه.
‫مدت‌ها دووم میاره. ‫حتی بیشتر از ده سال.
‫- این بیش از ۲۰ سالشه. ‫- خوبه.
‫اگه محکم باشه ‫مدت‌ها دووم میاره.
‫کارتون خوب بود.
‫خوب به نظر می‌رسه.
‫گلخونه تعمیر شد
‫خانم. کار دیگه‌ای ‫برامون دارین؟
‫نه، همه‌چیز تموم شد. ‫کار بزرگی برام کردین.
‫حالا دیگه خیالم راحته
‫و هیچ نگرانی‌ای ندارم.
‫خانم، عاشق شخصیتتون هستم.
‫- چی؟ ‫- با اون داستون.
‫با داس و عینکم؟
‫مجبورم درش بیارم ‫چون نمی‌تونم محکم بگیرم.
‫- خودتون که دیدین. ‫- آره.
‫دستکش‌ها لیزن، ‫برای همین باید درشون بیارم.
‫- ما دیگه میریم. ‫- باشه. ممنون.
‫خدای من، کارشون عالی بود.
‫[کاملاً راضی]
‫سانگ‌یی، یهو گرسنه‌م شد.
‫- بیا بریم کیمچی جیگه بخوریم. ‫- باشه.
‫- تو اینجا هیچ کاری جز کار کردن نکردی. ‫- معلومه. اومدم اینجا که کار کنم.
‫اومدم بهتون کمک کنم.
‫[پوزخند]
‫حالا وقت پوست سر و موهاتونه.
‫اولین درمان موی رئیس پارک ‫چطور پیش میره؟
‫[بررسی وضعیت پوست سرش]
‫[رژیم درمانی رئیس پارک ‫۱. مراقبت از پوست سر]
‫[اون پوست سرش رو ‫با گوش‌پاک‌کن تمیز می‌کنه؟]
‫- این درمان موئه؟ ‫- آره، دارم روی پوست سر کار می‌کنم.
‫دارم سلول‌های مرده پوست رو پاک می‌کنم.
‫به پوست کمک می‌کنه نفس بکشه ‫تا حس بهتری داشته باشین.
‫کار این همینه.
‫پوست سرتون می‌سوزه یا درد می‌کنه؟
‫- نه. ‫- خوبه؟
‫- موهاتون رو براتون می‌شورم. ‫- باشه.
‫[کار کردن بدون اینکه بهش بگن]
‫ممنون، آقای دونگ‌یون.
‫[یه ماساژ واجبه]
‫[بوگوم می‌تونه روی ‫درمان مو تمرکز کنه]
‫نزدیک بود خوابم ببره.
‫خوب بود؟
‫آره.
‫دست‌های نرم و خوبی داری.
‫خیلی آرام‌بخش بود.
‫[راضی و مغرور]
‫ای وای.
‫[بررسی کردن]
‫[کار تیمیِ بی‌نقص]
‫[تقسیم کار ‫آرایشگاه رو سرزنده نگه می‌داره]
‫[رژیم درمانی رئیس پارک ‫۲. مراقبت از مو]
‫این درمان موئه.
‫[اسپری کردن مقدار زیادی از اون]
‫بفرمایید سلفون.
‫پشت سر گره‌ش بزن.
‫می‌تونین استراحت کنین.
‫[آماده شدن]
‫[گذاشتنش روی سرش]
‫فکر کنم حدود ۱۵ دقیقه زمان می‌خواد.
‫رئیس پارک، یه کم دیگه کار می‌کنی؟
‫- اول اینو بگیرین. ‫- بعد…
‫خوبه. همه‌تون می‌تونین…
‫منتظرتون گذاشتم.
‫- ممنون. ‫- یکی می‌خواین؟
‫- جینسنگ قرمزه. ‫- ممنون.
‫یکی می‌خواین؟
‫[تقویت موها و بدن‌هاشون]
‫اگه مرتب بخورینش کمک می‌کنه.
‫فکر کنم یکی بهم داد تا به عنوان
‫کدخدا کارم رو خوب انجام بدم.
‫برای اینه که انرژی داشته باشین
‫تا از تک‌تک روزها لذت ببرین.
‫میشه یه کم مواد به موهاتون بزنم؟
‫دلم می‌خواد برام حالت‌شون بدی.
‫- انجام بدم؟ ‫- می‌خوام تماشا کنم و یاد بگیرم.
‫- شبیه مت دیمون نیست؟ ‫- همون حس رو داره.
‫بیرون آوردن مت دیمونِ درونش
‫[یه پوزخند کوچیک]
‫- این یه کم واکس می‌خواد. ‫- باشه.
‫یه کم واکس مو بزنم؟
‫از قبل آماده‌ست
‫دستیار خیلی خوبی هستی.
‫[خیلی قابل‌اعتماد]
‫آیا می‌تونن همون مدلی رو که
‫نامزدش خواسته در بیارن؟
‫[تا برای نامزدش خوش‌تیپ بشه]
‫آره، به این طرف.
‫اینطوری.
‫[لمس نهایی]
‫فکر نمی‌کنی اینم خوب به نظر می‌رسه؟
‫یه کم ریختن موها تو جلو
‫- اونم خوب به نظر می‌رسه. ‫- آره.
‫[تحسین کردن با تعجب]
‫مت دیمونِ موجو رو پیدا کردیم.
‫موج دیمون.
‫- موج دیمون. ‫- آره.
‫یه کاری هست که می‌خوام بکنم.
‫می‌دونی چیه، مگه نه؟
‫اسپری مو.
‫- روی یه شونه دم‌باریک؟ ‫- آره.
‫می‌دونستم همون موقع متوجه میشی.
‫مستقیم اسپریش کن روش.
‫محکم کردن موهای ریز
‫تموم شد.
‫کارتون عالی بود.
‫- یه کم طول کشید. ‫- از نتیجه‌ش راضی هستین؟
‫آیا خواسته‌تون…
‫[تحسین شگفت‌زده]
‫نظرتون چیه؟ دوستش دارین؟
‫[موج دیمون متولد می‌شود]
‫[یه لبخند خجالتی]
‫امروز یه شاهکار خلق کردیم.
‫خیلی بهش میاد.
‫- خیلی ممنون که صبوری کردین. ‫- خواهش می‌کنم.
‫موهام فوق‌العاده شده.
‫- خوبه؟ دوستش داری؟ ‫- عالی شدی.
‫- خیلی بهت میاد. ‫- واقعاً بهش میاد.
‫[راضی]
‫خوب از آب دراومد.
‫با این مدل موی جدید خوش‌تیپ شدی.
‫- جذاب شدی. ‫- ممنون.
‫[همه ازش تعریف می‌کنن]
‫- چقدر میشه؟ ‫- کوتاهی…
‫رنگ تکه‌ای و کوتاهی ‫میشه ۱۰ هزار وون.
‫- بفرمایید. ‫- ۱۰ هزار وون. ممنون.
‫ارزونه.
‫صدای جیک‌جیک شنیدی؟
‫نه، منظورم قیمتش بود. ارزونه.
‫آه، «ارزون». عذر می‌خوام.
‫[بعد از اون کار سخت هنوز تو گیجیه]
‫دیگه می‌تونیم بریم.
‫- به سلامت. ‫- خداحافظ، آقا.
‫- موفق باشین. ‫- خدانگهدار، آقا.
‫دستکش دستمه. ببخشید.
‫[کدخدا با دستِ پر از نون میره]
‫- خداحافظ. ‫- خدانگهدار!
‫آروم تکیه بدین عقب.
‫[شستن مواد]
‫[پریدن]
‫کارگر پاره‌وقت پرانرژی ‫دنبال کار می‌گرده
‫- راحتین؟ ‫- بله.
‫- من انجامش میدم. تو استراحت کن. ‫- نه.
‫- نه، تو… ‫- نه.
‫واقعاً مشکلی نداری؟ من که برام مهم نیست.
‫- بذار من انجام بدم. ‫- مطمئنم از پسش برمیای.
‫- ولی براتون مشکلی نیست؟ ‫- نه، من اوکیم.
‫بوگوم، تا وقتی که بهت میگم استراحت کن.
‫- خانم، من به جای ایشون انجامش میدم. ‫- باشه.
‫- اون زیر… ‫- اینجا حوله هست؟
‫- می‌تونی از اینجا برداری. ‫- باشه.
‫- اگه کمرت درد می‌کنه اونجا بشین. ‫- باشه.
‫[رئیس پارک کار رو به کارگر پاره‌وقت می‌سپره]
‫[تغییر وظیفه از پادویی به شستن مو]
‫[می‌تونه این اشتیاقش رو ‫تو شستن مو هم نشون بده؟]
‫[بررسی دمای آب]
‫- خوبه. حالا موهاتون رو می‌شورم. ‫- باشه.
‫[با دقت کف مالیش می‌کنه]
‫[حتی جابه‌جا هم میشه]
‫محکم مالیدن
‫حس خوبی داره.
‫حس خوبی نداره؟
‫[فقط بهم اعتماد کنین و راحت باشین]
‫[خیلی آروم]
‫- سرتون رو بدین عقب. ‫- باشه.
‫[هیچ کاری نیست که نتونه بکنه ‫کلاس رفته؟]
‫[رئیس پارک به لطف کارگر پاره‌وقت پرشور ‫استراحت می‌کنه]
‫[شکم گرسنه‌ش رو سیر می‌کنه]
‫[و پیش‌بند اصلاح رو می‌تکونه]
‫[وای]
‫رین کارش خیلی درسته.
‫دست‌های بزرگی داره.
‫شونه‌های پهنی داره. ‫قدش هم بلنده.
‫و صدای بلندی هم داره.
‫از خیلی جهات بزرگه.
‫- دمای آب خوبه؟ ‫- بله.
‫موهاش رو به اون می‌سپره
‫نذاشتنِ اینکه آب ‫بریزه رو صورتش
‫یه ماساژ خوب هم روش
‫خدای من، حس خیلی خوبی داره.
‫[نمی‌تونه جلو خودش رو بگیره و نظر نده]
‫- بقیه… ‫- بله؟
‫هیچ آرایشگر دیگه‌ای ‫به خوبیِ تو انجامش نمیده.
‫واقعاً خیلی ممنونم.
‫[یه پایان بی‌نقص]
‫حالا کمکتون می‌کنم بشینین.
‫بوگوم، کارم تموم شد. ‫حالا باید خشکش کنیم، مگه نه؟
‫- آره، خیلی ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫کارتون خوب بود، خانم.
‫- چطور بود؟ خوب بود؟ ‫- بله.
‫[شست‌وشو تموم شد]
‫سرپا موندی؟ ‫کمرت درد نگرفت؟
‫نه، خوبم.
‫واسه همینه که ما همیشه می‌شینیم.
‫من خوبم.
‫زود ناهار می‌خوریم. ‫تا الان حس‌تون چطوره؟
‫- سه ساعت گذشته از وقتی که… ‫- صبر کن، من…
‫- سه ساعت گذشته… ‫- صبر کن، من…
‫راستش حالم خوب نیست
‫صبر کن، باید…
‫ای وای
‫- فقط بعد از دو ساعت… ‫- آره، می‌دونم.
‫- از پا دراومدی. ‫- آره.
‫کار زیادی کردم.
‫[گپ زدن، ماساژ دست، پختن نون، ‫تعمیر گلخونه، شستن مو]
‫[یکم استراحت کن]
‫[بررسی اینکه آیا درمان جواب داده یا نه]
‫می‌خواین موهاتون رو لمس کنین، خانم؟
‫لمس کردن
‫- نرمه. ‫- نرم و لطیفه، مگه نه؟
‫کارت رو خیلی دقیق انجام دادی.
‫موهام رو هم خیلی خوب کوتاه کردی.
‫واقعاً؟ خوشحالم که دوستش دارین.
‫انگار تازه موهام رو فر کردم.
‫ممنون که اینو میگین.
‫امروز اینجا حسابی بهم رسیدن.
‫[درمان باعث شد ‫فر موهاش جون بگیره]
‫[موقع خشک کردن موهاش، ‫فرهای جلو رو هم حالت میده]
‫[استفاده از اسانس مو]
‫این یه اسانس موی ساده‌ست.
‫[یه لمس نهایی ملایم]
‫- ممنون که منتظر موندین. ‫- ممنون.
‫ممنون. انتظار طولانی‌ای بود.
‫[فرها برگشتن]
‫صد در صد عاشقشم.
‫- واقعاً؟ ‫- بله.
‫- خوب از آب دراومد. ‫- مثل یه فرِ تازه‌ست.
‫- خیلی خوب شد. ‫- چطوری تونستی…
‫- واقعاً از خدمات‌تون راضی بودم. ‫- ممنون.
‫شما ۱۰ هزار وون دادین.
‫- بقیه‌ش میشه ۲ هزار وون. ‫- نگه‌ش دار.
‫- خیلی ممنون. ‫- نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫۲ هزار وونتون رو میدم.
‫بفرمایید. بقیه‌ش رو بگیرین.
‫[آماده کردن ناهار ‫برای کارگر پاره‌وقت زحمت‌کش]
‫- ما دیگه میریم. ‫- بیاین عجله کنیم.
‫صبر کن، دستکش‌هام. بریم.
‫دنبال دستکش‌هاش می‌گرده؟
‫اگه می‌خوای اول غذا بخوری…
‫- بیاین راه بیوفتیم. ‫- پس نخور.
‫دو تا جوون قوی داری.
‫[دو تا مرد قوی قراره چیکار کنن؟]
‫- کجاست… ‫- همین‌جاست.
‫- اینجا؟ ‫- آره.
‫- همین‌جاست. ‫- آه، این یکی؟
‫دارین اینو می‌ندازین دور؟
‫کجا باید ببریمش؟ تو ماشین؟
‫بذارینش تو یه وانت و ببرینش اونجا.
‫می‌تونیم وانت رو بیاریم اینجا؟
‫بیارش اینجا.
‫- من این کار رو می‌کنم. ‫- پس تو…
‫- من رانندگی می‌کنم. ‫- مگه تو بهترین راننده نیستی؟
‫هستم.
‫گواهینامه پایه دو داری؟
‫آره.
‫- من پایه یک دارم. ‫- پس تو رانندگی کن.
‫- مال تو پایه دوئه؟ ‫- آره.
‫یه گواهینامه پایه دو اتوماتیک.
‫من گواهینامه دنده‌ای گرفتم!
‫چرا؟ الان کمتر مردونه به نظر می‌رسم؟
‫[مغرور و باوقار]
‫بیاین عجله کنیم.
‫[دویدن به سمت وانت]
‫باید عجله کنیم ‫و بعد برای ناهار برگردیم.
‫سانگ‌ییِ گرسنه
‫می‌خواد کار رو زودتر تموم کنه
‫[سانگ‌ییِ راننده ماشین دنده‌ای ‫وانت رو میاره]
‫ماشین خاموش میشه
‫رانندگی دوباره ‫بعد از یه مدت طولانی سخته.
‫ماشین رو خاموش کرد.
‫[خندیدن]
‫[یه پوزخند تمسخرآمیز]
‫می‌گفت راننده خوبیه.
‫[خندیدن]
‫هی، تو.
‫سانگ‌یی!
‫- بله؟ ‫- دوباره سعی کن.
‫- لعنتی. ‫- هی.
‫- گفتی پایه یک داری. ‫- رین!
‫خب دارم دیگه.
‫خیلی وقته رانندگی نکردم ‫و خیلی گیج‌کننده‌ست. صبر کن.
‫اول خلاصش کن.
‫[دستپاچه]
‫[به گواهینامه پایه یکش پز می‌داد]
‫هی، تو…
‫می‌تونین رد بشین، خانم.
‫- فهمیدم. ‫- یه لحظه صبر کنین.
‫عجله‌ای نیست.
‫سلام.
‫- آه، شمایین. ‫- سلام.
‫- بفرمایید. ‫- بعداً میام می‌بینمتون.
‫من رفتم
‫بالاخره راهش انداخت.
‫آروم دنده عقب برو.
‫[حالا باید دنده عقب بره]
‫آخه چرا…
‫چرا دنده عقب جا نمیره؟
‫بلدی دنده عوض کنی؟
‫- چی؟ ‫- گواهینامه پایه یک داری؟
‫نه.
‫[دونگ‌یون اومد ببینه ‫چرا اینقدر طول کشید]
‫[داری چیکار می‌کنی؟]
‫- سانگ‌یی، خلاصش کن. ‫- بذارش رو خلاص.
‫- خلاص.
‫- این کار رو کردی؟ ‫- الان خلاصه.
‫نه، صبر کن.
‫الان خلاصه.
‫نه، صبر کن.
‫بیاین این کار رو بکنیم
‫یه کم فرمون رو بچرخون.
‫فرمون رو بچرخون.
‫[چون نمی‌تونه دنده عقب بره]
‫نه، صبر کن.
‫[دارن یه وانت ۱۳۰۰ کیلویی رو هل میدن]
‫خدای من!
‫[قدرت کل بدن]
‫[استفاده از تمام قدرت و توانش]
‫[ناله]
‫فکر کنم گول خوردم ‫که اومدم اینجا.
‫این برنامه اصلی نبود.
‫با عجله متوقف‌شون می‌کنه
‫شما… می‌تونین اینو برونین؟
‫هی، صبر کنین. وایسین.
‫اینو براشون برونین.
‫زیاد توش وارد نیست.
‫اونو بذارین اون بالا و کمکشون کنین.
‫درخواست کمک از یه رهگذر
‫چطوری اینو بذارم دنده عقب؟
‫باید یه چیزی رو ‫روی دسته دنده بکشی.
‫- اینطوری؟ ‫- نه، صبر کن.
‫- دسته دنده رو گرفتی. ‫- آره.
‫اونو بکش بالا، بعد اینجوری و اینجوری کن.
‫بالاخره رفت تو دنده عقب
‫این و این.
‫[فهمید]
‫داره کار می‌کنه!
‫دنده عقب رفتن بدون مشکل
‫خیلی ممنون.
‫می‌تونی همون‌جا پارکش کنی، سانگ‌یی.
‫باشه.
‫آه، این‌طوری کار می‌کنه.
‫[اونا ماشین لباس‌شویی رو جابه‌جا می‌کنن]
‫- گرفتمش. ‫- باشه.
‫شما دو تا خوبین؟ پس بریم.
‫مراقب باش. تو اول برو.
‫با احتیاط قدم برداشتن
‫گرفتمش.
‫اول ببرش اون بالا.
‫میرم بالا تا هلش بدم تو.
‫- نه، نکن. خوبه. ‫- آه، این‌طوری؟
‫سر خوردن
‫[هل دادن فقط با قدرت عضله]
‫[اون با عجله میاد کمک]
‫[همین الانش هم نصف راه رو رفته]
‫تو یه حرکت
‫[نفس‌نفس زدن]
‫فقط برو.
‫[مورد لطف کار اضافی قرار گرفتن ‫به لطف کارگر پاره‌وقت ویژه]
‫[خیره شدن]
‫[مجبورم نکنین دوباره وانت رو هل بدم]
‫[اون خیلی هیجان‌انگیز بود.]
‫[مأموریت انجام شد]
‫- هی، بیاین بریم غذا بخوریم. ‫- بیاین ناهار بخوریم.
‫این اولین باری بود که
‫ماشینی رو خاموش کردم ‫چون نمی‌تونستم بذارمش تو دنده عقب.
‫اینم اولین بارم بود که…
‫[فکرش رو بکن که یه وانت رو هل دادم]
‫- خیلی ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- خانم. ‫- کارتون عالی بود.
‫- ممنون. ‫- سرده. برین تو.
‫- ممنون. ‫- برین خونه.
‫- خسته ‌نباشید. ‫- می‌بینمتون.
‫- باشه، خیلی ممنون. ‫- برین تو.
‫[از همه‌تون به‌خاطر کمکتون ممنونم]
‫کِی غذا می‌خوریم؟
‫اصلاً تونستی چیزی بخوری؟
‫کِی…
‫[خوشبختانه الان هیچ مشتری‌ای نیست]
‫بذار ببینم.
‫[آه کشیدن]
‫[به زور تونست بشینه]
‫- یه نفس تازه کن. ‫- ممنون.
‫آسون نیست.
‫الان ناهار می‌خوریم.
‫آره. بیاین یه چیزی بخوریم.
‫[کارگر پاره‌وقتِ خسته ‫به شدت به غذا نیاز داره]
‫تو آشپزخونه
‫سرآشپز کواک سریع ناهار رو آماده می‌کنه
‫ناهار امروز: ‫کیمچی جیگه با گوشت راسته
‫هیچ وقتی برای تلف کردن نیست
‫استفاده از تمام کیمچی‌های خانم جونگ‌جا
‫[تفت دادن کیمچی‌های خوب جا افتاده]
‫[گوشت راسته ماده اصلی امروزه]
‫[پر از پروتئین ‫به نفع کارگر پاره‌وقت]
‫[اضافه کردن مقدار زیادی از اون ‫برای خوشحال کردن کارگر پاره‌وقت]
‫[قابلمه فقط با کیمچی و گوشت پر شده]
‫اضافه کردن آبِ گوشت
‫سس سویا، پودر فلفل قرمز
‫[یه قاشق پر سس گوجه‌فرنگی ‫دستور پخت مخصوص دونگ‌یونه]
‫[و در آخر توفو]
‫[ناهار برای زنده کردن ‫کارگر پاره‌وقتِ خسته آماده‌ست]
‫پسر، طعمش عالیه.
‫خورش عالیه.
‫درست کردن تخم‌مرغ نیمرو، ‫یه ترکیب بی‌نقص با کیمچی جیگه
‫خوشمزه به نظر می‌رسه.
‫راستی، وقتی داشتی کار می‌کردی
‫اصلاً وقت کردی چیزی بخوری؟ ‫نکردی، مگه نه؟
‫همیشه همین‌طوری بود.
‫- موقع غذا یه کاری پیش میومد. ‫- می‌دونستم.
‫[اونا الان بهش عادت کردن]
‫[بشینم؟]
‫[این اولین استراحت واقعیشه]
‫دالی
‫ناله کردن
‫ای وای.
‫- خسته‌نباشی، رین. ‫- ممنون.
‫[همه‌جاش درد می‌کنه]
‫خدای من، کمرم…
‫کمرم وقتی موهای مردم رو می‌شورم ‫بیشتر از همه درد می‌گیره.
‫آره.
‫فقط بعد از چند ساعت لاغر و نحیف به نظر می‌رسه
‫- امروز یه کم آروم بود. ‫- کاملاً.
‫- آروم بود، مگه نه؟ ‫- آروم بود.
‫به محض اینکه رسیدم ‫یه گلخونه رو تعمیر کردیم
‫و بعدش یه ماشین لباس‌شویی رو جابه‌جا کردیم.
‫این خیلی خوب به نظر می‌رسه.
‫- دونگ‌یون آشپز خوبیه. ‫- هندونه زیر بغلم نذار.
‫یه کیمچی جیگه‌ی پر از گوشت ‫برای کارگر پاره‌وقت
‫عالی به نظر می‌رسه.
‫تا می‌تونی بخور.
‫- ممنون. بیاین بخوریم. ‫- نوش جان.
‫بالاخره می‌تونیم گپ بزنیم. ‫وقتی تازه رسیدی…
‫- مجبور شدیم همون موقع بریم سر کار. ‫- نوش جان.
‫[گرسنگی باعث میشه ‫کاسه برنج رو بیاره نزدیک صورتش]
‫[اونا بدون اینکه وقت حرف زدن داشته باشن ‫غذا رو می‌بلعن]
‫- خیلی ممنون. ‫- خوشمزه‌ست.
‫[به‌خاطر کارهای مکرر بیرون از آرایشگاه ‫صبح شلوغی بود]
‫[تحت تأثیر سوپ قرار گرفته]
‫واقعاً خیلی خوبه.
‫[تندی باعث میشه عرق کنه]
‫[تجدید قوا بدون هیچ وقتی برای گپ زدن]
‫چرا اینقدر خوشمزه‌ست؟
‫- دوستش داری؟ ‫- آره.
‫خوشحالم که می‌شنوم.
‫چرا؟ چرا خوبه؟
‫[کارگر پاره‌وقت عاشقشه]
‫- مرباهای میوه تو انباری. ‫- بله.
‫- همه‌شون رو خودش درست کرده. ‫- دیوونه‌کننده‌ست.
‫از وقتی که دبیرستان بودم
‫هروقت می‌رفتم ‫اردوهای مدرسه یا سفر
‫همیشه حرکات تو رو اجرا می‌کردم.
‫نسخه ریمیکس «بد من» ‫و نسخه موزیک ویدیوی «آی دو».
‫آهنگ «چطور از خورشید فرار کنیم» ‫و «دارم میام» رو هم اجرا کردم.
‫۱۷ سال پیش، سانگ‌یی یه کلیپ
‫از خودش که با آهنگ ‫رین می‌رقصید آپلود کرد
‫یه طرفدار واقعی، اون آهنگ‌های رین رو
‫وقتی هنوز تو مدرسه بود مسلط شد
‫- «رینیسم». ‫- سانگ‌یی.
‫- و «تانگوی غم‌انگیز». ‫- می‌دونی…
‫[ریز خندیدن]
‫نسخه تانگوی «بد من» رو می‌دونی؟
‫- اون بود… ‫- اون…
‫اونم هست، ولی اون ‫تقریباً همیشه با ریمیکس می‌رقصه.
‫یه نسخه بدون فحش از «رینیسم» هست.
‫اولِ ورس دوم، ‫باید نسخه اصلی باشه.
‫- اون بیتِ بهتری داره. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫تو یه کم ترسناکی.
‫[یه دایره‌المعارف تخصصی درباره رین]
‫[ریز خندیدن]
‫تو یه مسابقه آنلاین شرکت کردم
‫و تیشرت تو رو به عنوان جایزه بردم
‫و از خوشحالی بال درآوردم.
‫ولی فقط بوی نرم‌کننده لباس می‌داد.
‫برای همین انداختمش دور.
‫[تلاش برای نخندیدن]
‫مجبور بودم قبل از فرستادنش بشورمش.
‫باید چیزی رو می‌دادم ‫که غرق عرقم بود؟
‫[حرفش منطقیه]
‫کافیه، سانگ‌یی.
‫- کافیه؟ ‫- من که از خدامه.
‫[عشق یه طرفدار خوشحالش کرد]
‫وقتی باید وزن کم کنی ‫چطوری غذا می‌خوری؟
‫داشتیم در مورد همون بحث می‌کردیم.
‫من فقط شام نمی‌خورم.
‫بهتر نیست صبحونه نخوری ‫و ناهار و شام بخوری؟
‫نه، من صبحونه و ناهار می‌خورم ‫و شام نمی‌خورم.
‫پرخوری نمی‌کنم، ولی ناهار رو حدود
‫ساعت ۲ یا ۳ بعدازظهر می‌خورم.
‫بعدش تا ۷ یا ۸
‫یا حتی شاید ۹ شب، من…
‫- گرسنه‌ت نمیشه؟ ‫- نه.
‫- اینو امتحان کن. ‫- ممنون.
‫وقتی گرسنه‌ت میشه
‫یه لیوان شیر یا یه شیک پروتئین می‌خوری؟
‫هیچی نمی‌نوشم.
‫اگه با معده خالی خیلی گرسنه‌م بشه
‫فقط آب گرم می‌خورم.
‫اون کمک می‌کنه جلوی احساس گرسنگی رو بگیرم.
‫متوجه یه چیزی شدم.
‫وقتی اینجایی نمی‌تونی ‫جلوی خودت رو بگیری و تنقلات نخوری.
‫اصلاً نمی‌تونی دست بکشی.
‫[مردی که می‌گفت برای کاهش وزن با معده خالی آب گرم می‌خوره]
‫[بی‌وقفه تنقلات می‌خوره]
‫[‫بَه‌بَه]
‫- یه شوکه. ‫- آره.
‫- اون چیه؟ ‫- یه شوکه.
‫[چطوری شد که کنترلش رو از دست داد؟]
‫[بشقاب‌هاشون رو تمیز کردن ‫و چند تا نون ماهی‌شکل خوردن]
‫وقت تمیزکاری و آماده شدن برای بعدازظهره
‫- داره کار می‌کنه. ‫- آره.
‫[درست همون موقع]
‫بیا بریم عموها رو ببینیم.
‫سرده.
‫این بچه‌هایی که دارن میرن آرایشگاه کی هستن؟
‫یخِ اینجا آب نشده.
‫پیش میاد. سرده.
‫[سون‌هی، داین، جی‌هی]
‫- چی؟ ‫- کفش‌هات کثیف میشن.
‫هی! سون‌هی و داین.
‫دارین میاین تو؟
‫[دویدن]
‫عمو.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- سلام. آره، سلام.
‫[رد شدن از کنار دربان ناآشنا]
‫سلام.
‫- سلام. ‫- اومدین.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫شماها خیلی بانمکین.
‫سون‌هی و این دختر خواهرن.
‫داین…
‫- سلام. ‫- سلام.
‫[اون کیه؟]
‫دخترا، نون ماهی‌شکل می‌خواین؟
‫- خوبه. ‫- خوبه.
‫پس باشه.
‫نون‌های ماهی‌شکل!
‫خیلی بامزه‌ن.
‫[پدرِ دو تا بچه نمی‌تونه جلوی لبخندش رو بگیره]
‫[ممکنه ندونن اون کیه، ‫ولی اون میره تا چند تا نون درست کنه]
‫سون‌هی، جی‌هی و داین.
‫بیاین اینجا.
‫باشه.
‫تنقلات!
‫بچه‌ها.
‫خواننده‌ای به اسم رین رو می‌شناسین؟
‫ایشون رینه.
‫اون کیه؟
‫[رین؟]
‫یه خواننده؟
‫[برای بچه‌هایی که سال ۲۰۱۵ به دنیا اومدن ناآشناست]
‫[اون کیه؟]
‫هنوزم متوجه نشدین؟
‫- ما فقط گروه‌های آیدل رو می‌شناسیم. ‫- من اون آهنگ رو نمی‌دونم.
‫- نمی‌دونی؟ ‫- حتی آهنگ‌های آیدل موردعلاقه‌تون…
‫رینه یا وی؟
‫آه، وی…
‫الان دیگه اون نسله
‫[برای بچه‌ها، ‫اون کسیه که نون ماهی‌شکل درست می‌کنه]
‫مشق ندارین بنویسین؟
‫- داریم. ‫- مشق داریم.
‫پس بنویسینش. چیه؟
‫- انگلیسیه. ‫- انگلیسی؟
‫- آره. ‫- بیارش پیش من.
‫- انگلیسیه. ‫- انگلیسی؟
‫- آره. ‫- بیارش پیش من.
‫چیه؟ بذار ببینم.
‫عموها می‌خوان کمک کنن
‫مشقتون چیه که باید بنویسین؟
‫- باید اینو بخونیم. ‫- باید بخونینش؟
‫[مشق داین خوندن یه کتاب انگلیسیه]
‫«بیا همراه من. خاله دوئه.»
‫[بوگوم اول کتاب رو می‌خونه]
‫فقط باید اینو بخونن ‫و مشقشون تمومه؟
‫- آره. ‫- آره.
‫چی؟
‫ما فقط گوش میدیم و تموم.
‫می‌خونینش و تموم؟
‫چطوری ثابت می‌کنین که کتاب رو خوندین؟
‫[کنجکاوه]
‫می‌سپریمش به وجدان خودمون.
‫چقدر جالب
‫به وجدان خودشون بستگی داره؟
‫من یکیش رو می‌خونم، ‫و دونگ‌یون اون یکی رو می‌خونه.
‫- من شروع می‌کنم به خوندن. ‫- باشه.
‫«یه صندلی برای مادرم.»
‫«مادر من به عنوان پیشخدمت
‫تو رستوران بلو تایل کار می‌کنه.»
‫مامانم به عنوان پیشخدمت کار می‌کنه.
‫[مجذوب]
‫«اون به منم یه کاری میده.»
‫اون بعضی وقت‌ها به من کار میده که انجام بدم.
‫«هر دفعه بعد از مدرسه،
‫بعضی وقت‌ها میرم اونجا تا ببینمش.»
‫بعد از مدرسه، بعضی وقت‌ها میرم اونجا
‫تا مامان رو ببینم.
‫«من تمام پیازها رو
‫برای سوپ پیاز پوست کندم.»
‫«تک‌تک سکه‌های براق…»
‫سکه‌ها براقن.
‫«میره تو شیشه.»
‫اونا رفتن تو قلک.
‫می‌فهمی معنیش چیه؟
‫بله.
‫پس اونا سوپ پیاز درست کردن.
‫گفتی چیکار کردن؟
‫اونا پیازها رو آماده کردن.
‫«وقتی دارم پول‌ها رو میشمرم
‫اون خوابش می‌بره.»
‫«هر روز وقتی مادرم ‫از سر کار میاد خونه…»
‫[انگلیسی با یه صدای شیرین]
‫- سوپ پیاز. باشه. ‫- «وقتی تموم میشم…»
‫وقتی این کار رو کردم، مامان بهم لبخند زد.
‫«وقتی پول‌ها رو تو
‫دسته‌ها میشمرم.»
‫بعضی وقت‌ها همین‌جوری خوابش می‌بره.
‫[عموهای درس‌خون حتی با هوش مصنوعی هم مشورت می‌کنن]
‫اون یعنی چی؟
‫[باید بیدار بمونم]
‫[نباید خوابم ببره]
‫[کلاهش رو درمیاره]
‫[نگاه دزدکی]
‫[اونم داره برای جونش می‌جنگه]
‫- چت شده؟ ‫- مثل مادربزرگت.
‫خودت رو جمع‌وجور کن.
‫[تو گیجی]
‫«تمام پول‌خرداش رو خالی می‌کنه…»
‫خیلی تأثیرگذاره.
‫معلومه که تأثیرگذاره
‫- متوجه میشی؟ ‫- بله.
‫«وقتی نمی‌تونیم بگیریم…»
‫- خب، سرآشپز ما… ‫- هورا.
‫- نون‌های ماهی‌شکل. ‫- کرم کاستارد.
‫- نون‌های ماهی‌شکل. ‫- اون براتون نون‌های کرم کاستارد درست کرد.
‫- لطفاً ازش تشکر کنین. ‫- ممنون.
‫- هرچقدر می‌خواین بخورین، بچه‌ها. ‫- باشه.
‫ممنون.
‫[بعد از انجام دادن مشق‌هاشون]
‫اسمت چیه، بچه؟
‫من جی‌هی هستم.
‫صبر کن. هدفم از اومدن…
‫اومدم موهام رو کوتاه کنم.
‫- داین؟ ‫- بله.
‫- اومدی برای کوتاهی مو؟ ‫- بله.
‫واقعاً؟
‫[چشماش از حدقه زد بیرون]
‫درخواست غیرمنتظره کوتاهی مو ‫توسط داین برای اولین بار
‫تا الان، داین
‫[تو اتاق پذیرش با عموها بازی می‌کرد]
‫[یا وقتی داشت رد می‌شد یه سر می‌زد]
‫خوبه.
‫داین و سون‌هی، شما هم می‌خواین ‫موهاتون رو درست کنین؟
‫- چی؟ ‫- می‌خواین موهاتون رو درست کنین؟
‫[مردد]
‫داین در حال تماشا بود
‫[مهارت‌های آرایشگری رئیس پارک]
‫خانم، لطفاً بشینین.
‫اون امروز بهشون اعتماد می‌کنه
‫- صندلی خیلی بلنده؟ ‫- نه.
‫[مراقبت ویژه از مشتری ثابتشون]
‫مدل باب کوتاهش می‌کنی؟
‫می‌خوام یکم از ‫مدل باب بلندتر باشه.
‫حدود ۷ تا ۸ سانت؟
‫باشه، فهمیدم. ببینم می‌تونم…
‫بالاخره می‌تونم موهات رو کوتاه کنم.
‫- بالاخره. اون مشتری ویژه ماست. ‫- آره.
‫داین، پول داری بدی؟
‫دارم.
‫بزنش به حسابم.
‫باشه. نیازی به پول نیست، داین.
‫- ما ازت پول نمی‌گیریم. ‫- ممنون.
‫قدی که الان داره…
‫[با دقت فکر می‌کنه]
‫[اون دوباره همون ‫رئیس پارک بافکر میشه]
‫به قدی که الان داره نگاه کن.
‫اینقدر بلنده.
‫اگه اینقدرش رو کوتاه کنی…
‫- حدود… ‫- اینقدر میشه.
‫- باشه. همون کار رو می‌کنم. ‫- این خوبه؟
‫همون‌جا برات کوتاهش می‌کنم.
‫ماشین اصلاح؟
‫[بوگوم شجاعانه تصمیم می‌گیره]
‫[که موهاش رو با ماشین اصلاح کوتاه کنه]
‫من تو عمرم نرفتم آرایشگاه.
‫- واقعاً؟ ‫- مامانم همیشه موهام رو برام کوتاه می‌کرد.
‫آه، واقعاً؟
‫[اولین باری که می‌ذاره یکی ‫دیگه موهاش رو کوتاه کنه]
‫[لرزیدن از استرس]
‫متمرکز
‫[نمی‌تونه چشمش رو ‫از ماشین اصلاح ناآشنا برداره]
‫[یه لحظه معنادار و مهم ‫برای داینِ ۱۲ ساله]
‫[اولین اصلاح با ماشین برای یه بچه ۱۲ ساله]
‫[آیا موفقیت‌آمیز خواهد بود؟]
‫وای، اینا چیه؟
‫فکر کنم حدود ۶۰ تا ۷۰ کیلو وزن داشته باشه.
‫می‌خوام خیلی عالی کبابشون کنم.
‫نمی‌دونستم آشپزی دوست داری و توش واردی.
‫خدای من!
‫- نه… ‫- این یه وضع اضطراریه.
‫هنوزم می‌تونیم بخوریمش؟
‫[این سه نفر سخت مشغول کار بودن]
‫[ما امروز تعطیلیم.]
‫[اولین روز تعطیلشون تا الان]
‫- ما داریم… ‫- میریم سفر!
‫- اوه، وای. ‫- من تا حالا همچین چیزی ندیدم.
‫- منم همین‌طور. ‫- منم همین‌طور.
‫- نگاه کن، این خیلی قشنگه. ‫- واقعاً خیلی قشنگه.
‫[نفس‌نفس زدن]
‫هن‌وهن کردن
‫[پای چپ، پای چپ.]
‫به سوی ناشناخته
‫بیاین برگردیم.
‫- اینجا قله‌ست؟ ‫- شما دو تا دارین میاین؟
‫دلم یه فنجون هات‌چاکلت می‌خواد.
‫مراقب باشین، بچه‌ها!
‫پاهام داره فرو میره!
‫دیگه تقریباً رسیدیم.
‫الان می‌خوای تسلیم بشی؟
‫تو اول برو.
‫آیا این سه نفر می‌تونن ‫از تو کولاک رد بشن؟
‫تو از همه خوش‌تیپ‌تری.
‫یه مرد مرموز ‫تو آرایشگاه آروم پیدا میشه
‫طعم این خیلی خوبه.
‫- غذای عالی‌ای بود. ‫- اون شیرینه.
‫اینجا یه رئیس جدید داره.
‫چی باعث شد بیای اینجا!
‫- خدای من. ‫- از دیدنت خوشحالم.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫آرایشگر دهکده