‫[آرایشگر دهکده]
‫باید یکم استراحت کنم.
‫آره، بیا یکم استراحت کنیم. ‫اول بیا بشینیم.
‫[کارگر پاره‌وقت پرشور ‫بالاخره یه وقت گیر میاره تا بشینه]
‫[کمرم درد می‌کنه.]
‫[دوباره از درد شروع می‌کنن به ناله کردن]
‫[جی‌هی همه سوراخ‌سنبه‌ها رو می‌گرده]
‫جی‌هی، چند سالته؟
‫نه سالمه.
‫- نه سالته؟ ‫- الان دیگه ده سالت شده.
‫الان ده سالته؟
‫[یه لبخند پدرانه وقتی سنش رو می‌شنوه]
‫- هم‌سن دختر خودته؟ ‫- آره.
‫چقدر بامزه‌ست.
‫[پدری که خودش دختر داره ‫با محبت نگاش می‌کنه]
‫اون موقعی که داشتیم فیلمبرداری می‌کردیم
‫یه بار با تیم رفتیم شام ‫یا یه همچین چیزی بود.
‫ولی تو مجبور شدی زود بری،
‫و من پرسیدم چرا.
‫بعد تو گفتی باید بری دنبال دخترت
‫چون زنت دعوات می‌کنه.
‫آره. وایسا.
‫وایسا، اون دعوام نمی‌کنه.
‫یعنی زنت
‫سخت‌گیرتره؟
‫نه، اصلا.
‫اصلا سخت‌گیر نیست.
‫خیلی آدم منطقی‌ایه.
‫خیلی منطقیه
‫و خیلی هم عالیه.
‫خیلی چیزا بهم یاد میده
‫از طریق حرف زدن باهام.
‫- چی؟ ‫- وایسا، دارن زنگ می‌زنن.
‫می‌خوای تو جواب بدی؟
‫سلام، شما با آرایشگاه ‫دهکده تماس گرفتین.
‫بله، خانم.
‫[تغییر صدا به حالت پشتیبانی مشتریان]
‫بله، جی‌هی و سون‌هی اینجا هستن.
‫[سراپا گوش]
‫می‌خواین برگردن خونه؟
‫- همین الان؟ ‫- اگه اونجان، بفرستشون خونه.
‫چشم، خانم. دخترا رو میارم خونه.
‫- نه! ‫- نه…
‫- خداحافظ. ‫- مادربزرگه.
‫گفت جی‌هی و سون‌هی رو بیاری خونه؟
‫بچه‌ها.
‫- بله؟ ‫- وقت بازیگوشیتون تموم شد.
‫باید برین خونه.
‫داین، تو به مشقات برس.
‫جی‌هی و سون‌هی،
‫شما با من میاین.
‫- منم باهاتون میام. یه لحظه. ‫- باشه.
‫- رین، کاپشنمو بپوشم؟ ‫- هان؟
‫- آره، بیا بپوش. هوا سرده. ‫- آره سرده.
‫[کارگر حرفه‌ای فضای باز ‫خودش کاپشنشو می‌پوشه]
‫زود برمی‌گردیم.
‫[چهارچرخه‌ای که ‫کارگر پاره‌وقت باهاش اومد]
‫- دخترا، می‌خواین سوار شین؟ ‫- آره.
‫می‌خواین با چهارچرخه بریم؟
‫- پیاده رفتن تا خونه حوصله‌سربره. ‫- چهارچرخه!
‫یه چهارچرخه.
‫- یه چهارچرخه. ‫- می‌تونین رکاب بزنین؟
‫- آره. ‫- آره، من خوب دوچرخه سواری می‌کنم.
‫بزن بریم! ‫ولی من نمی‌دونم کجا زندگی می‌کنین.
‫- بهمون بگو کجا. ‫- من می‌دونم کجا.
‫ما بهتون میگیم.
‫حرکت نمی‌کنه.
‫سرعت دادن با استفاده از زور بازو
‫شما دو تا پول همراهتون هست؟
‫- آره. ‫- واقعا؟
‫کرایه این تاکسی خیلی گرون درمیادا.
‫چپ یا راست؟
‫این طرف!
‫- داریم میریم خونه خانم او؟ ‫- آره.
‫- خانم! ‫- مادربزرگ!
‫مادربزرگ!
‫خدایا، این وروجکا دارن کیف می‌کنن.
‫دارن با عموهاشون کیف می‌کنن.
‫[خانم او اومد بیرون به استقبال بچه‌ها]
‫- اومدین. ‫- خانم او!
‫خانم او اینجاست.
‫- خیلی وقت بود ندیده بودمتون. ‫- بله.
‫- سلام، خانم. ‫- ای جانم.
‫- ایشون کارگر پاره‌وقت جدیدمونن. ‫- من یه عضو جدیدم.
‫- می‌تونی پیاده شی، جی‌هی. ‫- مادربزرگ!
‫- ای جانم. ‫- از دیدنتون خوشبختم، خانم.
‫ببخشید؟ کجا داریم میریم؟
‫[با احترام راهنمایی شدن به داخل]
‫سلام.
‫خانم او.
‫از دیروز هوا یکم سرد شده. ‫سردتون نیست؟
‫نه.
‫داری تسلیم میشی؟ چرا؟
‫خسته‌م.
‫وایسا. دلیل اینکه اومدم اینجا…
‫من نیومدم اینجا کتاب بخونم.
‫- پس دلیلت چی بود؟ ‫- اومدم موهامو کوتاه کنم.
‫- داین؟ ‫- بله.
‫- اومدی موهاتو کوتاه کنی؟ ‫- بله.
‫واقعا؟
‫ولی در عوض نشستم مشقامو نوشتم.
‫[تا الان، داین]
‫[داشته با عموهاش تو ‫سالن انتظار بازی می‌کرده]
‫بی‌زحمت اینا رو برامون ببر.
‫[داشت تو آرایشگاه کمک می‌کرد]
‫داین و سون‌هی، شما هم می‌خواین ‫موهاتونو درست کنین؟
‫چی؟
‫می‌خواین موهاتونو درست کنین؟
‫[با تردید]
‫[داین داشت تماشا می‌کرد]
‫[مهارت‌های موکوتاه کردن رئیس پارک رو می‌دید]
‫خانم کوچولو، لطفا بفرمایید بشینید.
‫- باشه. یه لحظه. ‫- بله، راحت باشید.
‫[داین: کوتاهی موی کودک]
‫پرنسس داین، ‫حاضری موهاتو کوتاه کنی؟
‫۵ سانت ازش بزنم؟
‫- یا ۱۰ سانت؟ ‫- یا ۱۰ سانت؟
‫می‌خوای مدل باب بزنی؟
‫- می‌خوام یکم از باب بلندتر باشه. ‫- یکم بلندتر؟
‫حدود ۷ تا ۸ سانت؟
‫باشه، فهمیدم. ببینم می‌تونم…
‫بالاخره قسمت شد موهاتو کوتاه کنم.
‫- بالاخره. اون مشتری ویژه ماست. ‫- موافقم.
‫- داین، پول داری حساب کنی؟ ‫- دارم.
‫بزن به حساب من.
‫باشه. لازم نیست پول بدی، داین.
‫- ما پولی نمی‌گیریم. ‫- ممنون.
‫قد موهات الان…
‫[داره با دقت فکر می‌کنه]
‫[دوباره برگشته به همون ‫رئیس پارک باملاحظه]
‫الان قد موهاتو ببین.
‫این‌قدر بلنده.
‫[آینه رو نشونش میده]
‫اگه این‌قدرشو کوتاه کنی…
‫[چک کردن قدی که می‌خواد]
‫- حدود… ‫- قدش این‌قدر میشه.
‫- باشه. همین خوبه. ‫- خوبه؟
‫- این‌جوری. ‫- داین، تو کلاس پنجمی هستی.
‫چی؟
‫بیا یه مدل دختر خانومی برات بزنیم.
‫من از کلاس چهارم دختر خانوم شده بودم…
‫برگشتن.
‫- خوش اومدین. ‫- سلام.
‫- من اینجا پارک می‌کنم. ‫- نه، لطفا اونجا پارک کن.
‫باشه.
‫وای خدا. چرا این این‌قدر سنگینه؟
‫- وای. ‫- باشه.
‫تقریبا رسیدیم. دیگه حله.
‫- یه خبر خیلی خوب داریم. ‫- چیه؟
‫- یه مقدار ذرت گرفتیم. ‫- واو، ذرت.
‫[ذرت‌هایی که برای کمک کردنشون ‫وقتی اونجا بودن جایزه گرفتن]
‫- دستمزدمونو گرفتیم. ‫- خسته نباشین.
‫- متوجه یه چیز عجیب شدم، بوگوم. ‫- بله؟
‫پنج ساعته که اینجام، ‫ولی انگار پنج روز گذشته.
‫[آرایشگاه دهکده ‫جایی که زمان پرواز می‌کنه]
‫خیلی جالبه.
‫یه ساعت دیگه کارمون تموم میشه.
‫آره، خیلی عجیبه.
‫داغون شدم.
‫احساس می‌کنه ‫انگار پنج روزه که اینجاست.
‫همه‌ش هوس یه چیز شیرین می‌کنم.
‫[کارگر پاره‌وقت خسته
‫یه خوراکی برداشت]
‫[پفک ذرتی]
‫[ناله]
‫[قسم خورده بود که هله‌هوله نمی‌خوره]
‫[ولی داره تندتند از تو بسته می‌خوره]
‫دیگه به اینجای کار که رسیده
‫وقتی تلفن زنگ می‌خوره ‫استرس می‌گیرم
‫یا وقتی یکی میاد تو.
‫- ترسناکه. ‫- آره.
‫- با خودم میگم «یعنی چی می‌تونه باشه؟» ‫- خیلی یهوییه.
‫با خودت میگی «خبریه؟»
‫[داغون و خسته]
‫[مشغول هله‌هوله خوردن]
‫[وضعیت روحی کارگر پاره‌وقت: ‫فعلا تو باغ نیست]
‫یه راست برات کوتاهش می‌کنم.
‫[ولی وایسا، ماشین اصلاح؟]
‫- ماشین اصلاح؟ ‫- یه ماشین اصلاح…
‫از ماشین اصلاح استفاده می‌کنم.
‫[چرا برای کوتاه کردن موی یه زن ‫ماشین اصلاح برداشت؟]
‫[برای مدل موی باب]
‫[اولین وسیله‌ای که برای مرتب کردن لازم داری]
‫[یه ماشین اصلاحه]
‫دلیل: ‫خط راهنمای اولیه رو ایجاد می‌کنه
‫[قبل از اینکه از قیچی ‫برای مرتب کردن و ریزه‌کاری استفاده کنه]
‫یه جورایی ترسناکه.
‫نه، با من خیالت راحت باشه.
‫نترس.
‫من تا حالا موهامو ‫با ماشین اصلاح کوتاه نکردم.
‫- تا حالا نکردی، نه؟ ‫- فقط با قیچی زدن برام.
‫[بهش اطمینان میده]
‫[و شجاعانه شروع می‌کنه ‫به کوتاه کردن با ماشین اصلاح]
‫[یعنی بوگوم می‌تونه]
‫[موفق بشه موهاشو ‫با ماشین اصلاح کوتاه کنه؟]
‫[داره از استرس می‌لرزه]
‫[استرس داره]
‫[کوتاه کردن شروع میشه]
‫[با احتیاط]
‫[حواسش هست که خط صاف بمونه]
‫[همین‌طور که دسته‌دسته کوتاه می‌کنه]
‫[خیلی تمیز]
‫[رئیس پارک تا کارش تموم میشه ‫داین رو چک می‌کنه]
‫باحال نیست؟
‫یه جورایی ترسناکه.
‫- ترس نداره که. ‫- تا حالا موهامو با این کوتاه نکرده بودم.
‫- من اولین نفرم؟ ‫- آره.
‫تا امروز فقط مامانم ‫موهامو کوتاه کرده بود.
‫- واقعا؟ ‫- مامانم.
‫تو عمرم تا حالا آرایشگاه نرفته بودم.
‫تا حالا نرفته بودی؟
‫همیشه مامانم موهامو ‫برام کوتاه می‌کرد.
‫اوه، واقعا؟
‫[اولین باریه که ‫اجازه میده یکی دیگه موهاشو کوتاه کنه]
‫[گرفتن موها]
‫ببین
‫- الان این‌قدر ازش کوتاه کردم. ‫- واقعا؟
‫[عمو بوگوم همه‌چیزو بهش نشون میده ‫تا تو اولین تجربه‌ش خیالش راحت باشه]
‫داین، خیلی ازش کوتاه کردی.
‫میشه به سمت راستت نگاه کنی؟
‫[شروع اولین برش تو قسمت بغل]
‫[از استرس خشکش زده]
‫آره، همین‌جوری اون‌ور رو نگاه کن.
‫[هماهنگ کردن با قد موهای پشت سر]
‫[و کوتاه کردن بدون مکث]
‫حالا میشه به چپت نگاه کنی؟
‫ممنون.
‫[اصلا مکث نمی‌کنه]
‫[تو بریدن موها]
‫[همین الانشم بعد از اولین کوتاهی ‫قیافه‌ش کلی فرق کرده]
‫چرا حس می‌کنم ‫شبیه خواهرم شدم؟
‫شبیه خواهرم شدم.
‫- دوسش نداری؟ ‫- نه، اون‌جوری نیست.
‫نه، فقط الان دقیقا ‫هم‌قد موهای خواهرم شده.
‫ولی خیلی بهت میاد.
‫خیلی با قیافه باهوشت جور درمیاد.
‫[بعدش، تقسیم‌بندی مو ‫برای شروع کار با قیچی]
‫[پیچیدن دسته‌دسته‌ی موها]
‫[جدا کردن بخش‌های مختلف]
‫نظرت راجع‌به ‫این مدل با گیره مو چیه؟
‫این مدل؟
‫[شوخی دونگ‌یون باعث میشه خیالش راحت بشه]
‫اون چیه؟
‫می‌خوای یه چیز جادویی ببینی؟
‫حتما.
‫خب، این چیه؟
‫- یه دستمال کاغذی. ‫- یه دستمال کاغذیه.
‫بله.
‫من
‫از این دستمال استفاده می‌کنم
‫تا تبدیلش کنم به یه حلزون دستمال کاغذی.
‫- یه حلزون؟ ‫- نگاه کن.
‫[سعی می‌کنه نخنده]
‫منم تا حالا اینو ندیده بودم.
‫[حقه‌ی حلزون دستمالی ‫از یه شعبده‌باز دعوت‌نشده]
‫- ولی داین احتمالا… ‫- اون گول نمی‌خوره.
‫قدرت درک اون ‫از خیلی از آدم‌بزرگا بالاتره.
‫- اون باهوشه. ‫- می‌خوای حلزون درست کنی؟
‫یه ماکت حلزون درست می‌کنم.
‫یه ماکت.
‫[جویدن پفک ذرتی ‫به جای پاپ‌کورن]
‫[ور رفتن]
‫ببین، یه حلزون.
‫[عنوان: حلزون دستمال کاغذی]
‫[خندیدن]
‫فقط می‌تونم لبخند بزنم.
‫واقعا شبیه یه حلزونه.
‫[خندیدن]
‫تو از من بالغ‌تر به نظر می‌رسی.
‫[مخاطب مهربونی که واکنش خوبی نشون میده]
‫- خب اینم از حلزون. ‫- باشه.
‫وقتی روی حلزون نمک می‌پاشی
‫شنیدم که ناپدید میشه.
‫- تا حالا واقعا ندیدمش. ‫- باشه.
‫به هر حال، من قراره
‫روی این یکم نمک جادویی بپاشم.
‫[جادوی غیب کردن ‫بدن حلزون]
‫- باشه؟ حالا، حلزون رو نگه می‌دارم. ‫- باشه.
‫این‌جوری سرشو نگه می‌دارم.
‫و حالا…
‫[دست راستش مخفیانه تکون می‌خوره]
‫تو اونو کندی.
‫چی رو کندم؟
‫همین الان از وسط نصفش کردی.
‫- دارم یکم نمک جادویی روش می‌پاشم. ‫- فکر کنم همین الان از وسط پارش کردی.
‫و بعدش، سرشو می‌کنم.
‫تادا
‫[فوت کردن]
‫ولی تو همین الان از وسط پارش کردی.
‫داین.
‫کاملا حق با توئه.
‫[خندیدن]
‫راست میگی.
‫چطوری این‌قدر سریع ‫مچ آدمو میگیری؟
‫خیلی ضایع بود که با دستت
‫از وسط پارش کردی.
‫واسه همینه که بچه‌داری سخته.
‫[دقیقا]
‫خب، بذار شروع کنم
‫به کار روی بغل‌ها.
‫[یعنی مدل بابش همون‌جوری میشه ‫که داین می‌خواد؟]
‫[شروع کوتاهی با جزئیات با استفاده از قیچی ‫روی همون خط راهنمای اول]
‫[با تمرکز]
‫[کارش با قیچی خیلی دقیق‌تر شد]
‫[چک کردن قد موها از هر دو طرف]
‫[این طرفش بلندتره.]
‫حالا دیگه واقعا ‫یه کلاس پنجمی میشی، داین.
‫- باشه. ‫- آماده‌ای؟
‫چی؟ آره.
‫- تو نماینده مدرسه‌ای. ‫- چی؟
‫تو افتخار مدرسه ابتدایی موجو هستی.
‫حالا تو دیگه یه رئیس واقعی ‫تو مدرسه ابتدایی موجو هستی
‫به عنوان کسی که قراره به زودی ‫بره کلاس ششم.
‫[نظرات بی‌ربط عموی شوخ‌طبع]
‫باشه؟
‫حتما.
‫- مسئولیت مدرسه رو به عهده بگیر. ‫- چی؟
‫اون باید مسئولیت به عهده بگیره؟
‫نمیشه فقط بسپرمش به مدیر و ناظم؟
‫[خندیدن]
‫اون‌جوری خیالم از همه راحت‌تره.
‫تو واقعا باهوشی.
‫می‌تونی موهاشو بشوری؟
‫آره، البته.
‫بده من انجامش بدم.
‫[سانگ‌یی داوطلب میشه که موهاشو بشوره]
‫خانم، از این طرف لطفا.
‫ممنون. خیلی کوتاهش کردم؟ ‫نظرت چیه؟
‫- خوبه. خوشم میاد. ‫- عالی شدی.
‫- بریم سرتو بشوریم. ‫- از این طرف لطفا.
‫قشنگه.
‫منظورت داینه؟ آره قشنگه.
‫[شگفت‌زده]
‫[در همین حین، دونگ‌یون سریع ‫شروع می‌کنه به تمیز کردن که زودتر بره خونه]
‫[بلند میشه]
‫[کارگر پاره‌وقت پرشور ‫یه جارو برمی‌داره]
‫[جارو کردن]
‫ممنون.
‫هی، قابلی نداشت.
‫- وقت گذروندن با ما حال میده نه؟ ‫- بله، البته.
‫برای اهالی دهکده اینجا
‫حتما یه اتفاق عالیه.
‫حضور شما اینجا و کاری که می‌کنین باید
‫براشون خیلی خوب باشه. ‫این منو خوشحال می‌کنه.
‫می‌تونید راحت باشید، خانم.
‫شما مشتری ویژه مایید.
‫[احساس معذب بودن]
‫داین، برای امروز
‫- من عمدا لایه‌لایه کوتاهش نکردم. ‫- باشه.
‫فقط یه دست و صاف کوتاهش کردم.
‫پس برو خونه، یه نگاه بنداز
‫ببین می‌خوای لایه‌لایه بشه یا نه.
‫بعد فردا بیا که مشقاتم بنویسی.
‫باشه، ولی من موهامو این‌جوری که ‫صاف کوتاه شده بیشتر دوست دارم.
‫واقعا؟ خوشحالم.
‫[درحالی که بوگوم و سانگ‌یی ‫مشغول رسیدگی به مشتری ویژه هستن]
‫[کارگر پاره‌وقت پرشور]
‫[آماده میشه تا زمین رو تی بکشه]
‫[تمیز کردن همه سوراخ‌سنبه‌ها با دقت]
‫[کارگر پاره‌وقت پرشور
‫سریع خودش دنبال کار می‌گرده]
‫[آشپزخونه رو هم تمیز می‌کنه]
‫[شگفت‌زده]
‫- ممنون! ‫- بله؟
‫خیلی وقت بود ‫کسی اینجا رو تی نکشیده بود.
‫رین، واقعا ممنونم.
‫خیلی ممنون.
‫[تر و تمیز]
‫[شستن موهای داین تقریبا تموم شده]
‫داین، بذار خفن‌ترین ‫حرکتمو بهت نشون بدم.
‫- چیه؟ ‫- چشماتو ببند.
‫تکون دادن حوله
‫روش قدیمی و سنتی ‫برای خشک کردن مو
‫[چقدر بامزه]
‫- این بهترین حرکتم بود. ‫- واقعا؟
‫[تکون دادن و گرفتن بیشتر آب موها]
‫الان دیگه می‌تونی موهاشو سشوار بکشی، مگه نه؟
‫- آره، لطفا برگردین. ‫- بذار راهنماییت کنم.
‫لطفا اینجا بشین.
‫پشت لباست یکم خیس شده.
‫[وقتی موهاشو می‌شست ‫پشت لباسش خیس شد]
‫آب چکه کرده.
‫پشت لباست یکم خیس شده.
‫ببخشید.
‫طوری نیست، فکر کنم.
‫زود خشک میشه.
‫اشکالی نداره.
‫فکر کردم شاید حس کنی خشکی.
‫- پشتم یکم احساس خیسی می‌کنم. ‫- چی؟
‫پشتت احساس خیسی می‌کنی؟
‫اینجا خیلی گرم بود.
‫فکر کردم شاید گرمت باشه.
‫فقط برای اینکه اگه یه وقت گرمت بود.
‫آره، حتما. گرم بود.
‫خیلی حاضر جوابه.
‫[سریع موهاشو سشوار می‌کشه]
‫[و همین‌طور پشت لباسشو]
‫بذار
‫- لباستو خشک کنم. ‫- باشه.
‫[باد گرم و ملایم]
‫- اگه خیلی داغ بود بهم بگو. ‫- باشه.
‫همزمان موهاشم سشوار می‌کشه
‫با احتیاط
‫[با تمرکز]
‫- می‌سوزه؟ ‫- نه، نمی‌سوزه.
‫[بازم چکش می‌کنه]
‫- اگه خیلی داغ بود بهم بگو. ‫- باشه.
‫هی، داین.
‫- می‌دونم یهوییه. ‫- بله؟
‫تو شاید یه دانش‌آموز ابتدایی باشی
‫ولی
‫واقعا برات مهم نیست ‫دیگران چی فکر می‌کنن
‫و همیشه سعی می‌کنی ‫خودت فکر کنی و حرف خودت رو بزنی.
‫و به نظرم این خیلی خفنه.
‫ببخشید؟
‫شاید بی‌ربط به نظر بیاد.
‫داره سعی می‌کنه بگه خیلی خفنه ‫که می‌تونی واسه خودت فکر کنی
‫- و نظرتو بگی. ‫- این چیز خوبیه.
‫تو بلدی چطوری نظرت رو
‫دقیقا همون‌طوری که می‌خوای بگی.
‫این یه چیز خیلی عالیه، داین.
‫می‌تونم ازت یه خواهشی بکنم؟
‫حتما.
‫میشه اون
‫کیف سفید رو از تو کوله‌م بیاری؟
‫- کوله‌ت؟ ‫- آره.
‫[یهو یاد کیفش افتاد]
‫[نگاه می‌کنه]
‫اون سفیده؟
‫[پچ‌پچ کردن ‫سر تکون دادن]
‫تو کوله‌ست. آره، همونه.
‫- این یکی؟ باشه. ‫- آره، میشه بدی به من؟
‫این، خانم؟
‫- توش چیزی داری؟ ‫- آره.
‫[با دستای کوچولوش]
‫یهو یاد چیزی افتادی؟
‫[دنبال یه چیزی می‌گرده]
‫آره، یه کادو.
‫اوه، واو!
‫- این چیه؟ ‫- خودم درستش کردم.
‫- تو درست کردی؟ ‫- آره.
‫[خودش به تنهایی درستشون کرده ‫برای عموها]
‫[یه هدیه تک و خاص ‫که کار دست داینه]
‫- یه چیزی براتون دارم. ‫- اون چیه؟
‫- من درستش کردم. قشنگ نیست؟ ‫- واقعا؟ ممنون.
‫دستبندها رو خودم درست کردم.
‫این عالیه، داین.
‫خیلی خوبه. واقعا ممنونم.
‫خیلی قشنگ درست شده.
‫- این چیه؟ ‫- خودم درستش کردم.
‫- خودش درست کرده! ‫- دستبنده؟
‫- آره. ‫- ای وای. ممنونم.
‫یه هدیه از طرف داین.
‫[عمو بوگوم، ‫عمو سانگ‌یی، عمو دونگ‌یون]
‫خیلی هنرمند نیست؟
‫- چطوری اینا رو درست کرده؟ ‫- آره واقعا؟
‫[دستبند و نشانگر کتاب]
‫اسممون رو روشون گذاشته
‫و بهمون داده.
‫خیلی احساسی نیست؟
‫[احساساتی شدن]
‫خیلی ممنون، داین.
‫آخه تو…
‫[خجالت کشیدن]
‫چطوری به ذهنت رسید ‫که اینا رو درست کنی؟
‫[یه هدیه غیرمنتظره ‫ولی از ته دل از طرف داین]
‫الان یه حس خیلی عجیبی دارم.
‫[سانگ‌یی در حالی که به کادو ‫خیره شده تو فکر فرو رفته]
‫چطور بگم؟
‫من آدم با محبتی‌ام
‫ولی وقتی اینجام،
‫سعی می‌کنم زیاد وابسته نشم.
‫ولی بعضی وقتا، وقتی حس می‌کنم
‫صداقت و محبت
‫پاک و خالصانه یه نفرو
‫به طرز عجیبی روم تاثیر می‌ذاره.
‫وقتی داین با خجالت ‫هدیه رو بهم داد
‫و گفت «مال تو رو هم درست کردم»
‫بغض کردم. یه چیزی تو دلم تکون خورد.
‫یه حس خیلی پیچیده‌ای داشتم.
‫مدت زیادی بهش خیره شد
‫[و باهاش ور رفت]
‫ای وای، داین.
‫چطوری این همه احساساتمو ‫بهت برگردونم؟
‫واقعا ممنونم.
‫- کوچیکه؟ ‫- نه، اندازه‌ست.
‫کاملا اندازه‌ست.
‫نمی‌دونم چطوری ‫این همه حسی که دارم رو بیان کنم.
‫[خجالت کشیدن]
‫خیلی قشنگه.
‫قول میدم ‫همیشه دستم کنم.
‫خیلی دوست‌داشتنی بود، ‫و من واقعا ممنونم.
‫[دستبند داین رو ‫تو دستش نگه داشت]
‫وای خدای من. ‫موهات خیلی بهت میاد، داین.
‫- خودمم خوشم میاد. ‫- واقعا؟
‫- دوستش داری؟ ‫- آره.
‫خیلی خوشحالم.
‫خیلی خوشحالم که دوستش داری.
‫خیلی ممنون، داین.
‫[برای صدمین بار تحت تاثیر قرار گرفت]
‫می‌فهمم. باید به قسمتای داخلیش حجم بدی.
‫[حجم دادن به قسمت‌های داخلی]
‫عالی شدی، داین!
‫- میگه خیلی دوستش داره. ‫- آره.
‫[شبیه یه دختر بزرگ ‫باهوش و باکلاس شده]
‫[نگاه کردن]
‫از این گیره موها خوشت میاد؟
‫[عمو بوگوم به عنوان اشانتیون ‫بهش گیره مو میده]
‫اون آبیه. ‫آبی آسمونیه؟
‫- آبی آسمونیه. ‫- بامزه‌ست.
‫[خدمات ویژه عمو بوگوم ‫فقط برای داین]
‫[یه دسته از چتری‌ها]
‫[فقط چتری‌ها رو می‌بافه]
‫[که یه مقدار بامزه‌تر بشه]
‫[با استفاده از یه گیره مو]
‫[تا سر جاش محکمش کنه]
‫تموم شد.
‫[چندتا ترفند تو آستین رئیس پارک]
‫- خوب شده؟ منو ببین. ‫- آره.
‫- خیلی نرفته عقب؟ ‫- خوبه.
‫[عاشقشه]
‫خسته نباشی، داین.
‫- ممنون. ‫- باشه. خسته نباشی.
‫هی، داین. خیلی بهت میاد.
‫- اوه، واو. ‫- عالیه.
‫موهات خیلی خوب شده، داین.
‫بیا یه عکس بگیریم.
‫اولین کوتاهی موش ‫یه موفقیت بزرگه
‫[ثبت این لحظه فراموش‌نشدنی]
‫یک، دو، سه.
‫این عکس رو برای همیشه نگه دار.
‫چی؟ باشه.
‫[به کار عمو بوگوم چه نمره‌ای میدی؟]
‫ده امتیاز
‫خوشم اومد.
‫[سراپا گوش]
‫خدماتشون خوب بود.
‫دوستانه و مهربون بودن.
‫دوست داشتم.
‫[خلاصه بگم: ‫جاییه که دلم می‌خواد هر روز برم]
‫امروز اینجا با رین ‫خیلی بهم خوش گذشت.
‫فکر کنم امروز از کار لذت بردم.
‫یه روز آروم و باحال داشتیم.
‫باید برای بوگوم سخت بوده باشه، ‫که مجبور بود کل روز مو کوتاه کنه.
‫خب، هنوز بهش عادت نکردم.
‫ولی امروز، احساس اعتماد به نفس می‌کردم.
‫[احساس غرور می‌کنه]
‫حس کردم یه کوچولو پیشرفت کردم.
‫به نظرم کارم خوب بود.
‫[از خود راضی]
‫حالا وقت خوردن گوشته.
‫عالیه.
‫می‌خوام خیلی خفن کبابشون کنم.
‫[پر از شور و شوق]
‫[خندیدن]
‫[غرغر]
‫- باید عجله کنیم. ‫- رین.
‫- بذار کمک کنم. ‫- نه، باشه. ولی بیا عجله کنیم.
‫باید عجله کنیم.
‫بیا بریم.
‫- بریم. باید بریم. ‫- می‌تونی اینو تمیز کنی؟
‫- باشه. ‫- باشه.
‫- سمت چپ. ‫- کجا؟
‫[به زودی اینو براتون کباب می‌کنم]
‫[اول اون کامیون یه تنی، ‫حالا هم یه دنده گاو ۳۵ کیلویی]
‫[شگفت‌زده]
‫[باید از این عکس بگیرم]
‫[پسرا، منم، رین]
‫[دارم یه تیکه دنده ۳۵ کیلویی میارم ‫که شکم این سه نفر رو سیر کنم]
‫سقف رو می‌بینم.
‫- حواست به سرت باشه. ‫- همینه؟
‫ناله
‫یه لحظه.
‫- میذارمش اینجا. ‫- باشه.
‫خدای من. خسته نباشی.
‫[شگفت‌زده]
‫عالی بود، رین.
‫قبل از اینکه حتی کباب درست کردن شروع بشه ‫انرژیش تموم شد
‫ولی گوشته خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫عالی به نظر میاد.
‫[با یکم زحمت تونست ‫دنده رو با موفقیت بیاره]
‫- کجا می‌خوایم بخوریم؟ ‫- اینجا؟
‫همین بیرون بخوریم؟
‫دیگه اون‌قدرام سرد نیست.
‫فقط یه کاپشن می‌خوایم.
‫[سریع میز رو می‌چینن]
‫من حواسم هست.
‫اونجا می‌پزیمش، ‫ولی اول باید آمادش کنم.
‫- می‌خوای برامون نمایش اجرا کنی، نه؟ ‫- آره.
‫[نمایش؟]
‫اصلا نمی‌دونم باید چیکار کنم.
‫- بوگوم، فقط ریلکس باش. ‫- هیچ ایده‌ای ندارم.
‫می‌تونی استراحت کنی و کاری نکنی.
‫ولی دلم می‌خواد کمک کنم.
‫- سرآشپز رین. ‫- بله؟
‫- اینو کجا بذارم؟ ‫- اونجا.
‫- می‌تونی بهمون دستور بدی. ‫- خیلی خب.
‫فقط یه چاقو برام بیار.
‫- من آتیش رو روشن می‌کنم. ‫- باشه.
‫می‌تونی نگه‌ش داری؟
‫نذار بیفته.
‫[بوگوم به رین کمک می‌کنه تا گوشت رو آماده کنه]
‫[ببین]
‫تموم شد.
‫خدایا. باورت نمیشه.
‫[رین از جیب خودش پول این ‫تیکه دنده رو داده]
‫این خیلی بزرگه.
‫[چیزیه که فقط تو قصابی می‌بینی]
‫[شروع می‌کنه به آماده کردن گوشت]
‫وای خدا!
‫لیز خوردن
‫هی.
‫[دویدن به سمتش]
‫- نزدیک بود فاجعه بشه. ‫- مراقب باش.
‫- لیز خورد. ‫- گوشتم!
‫گوشته. وای.
‫نزدیک بودا.
‫یکی دیگه هم تو شوکه
‫[خشکش زده]
‫[گوشت رو چک می‌کنه ببینه خراب نشده باشه]
‫هیچ مشکلی نیست
‫[با احتیاط شروع می‌کنه ‫به جدا کردن استخوان گوشت]
‫- اشکالی نداره اینو بذارم اینجا؟ ‫- نمایش استخوان جدا کردن.
‫تماشاچیا دورش جمع میشن
‫[توقعات بالاست]
‫این به طرز غیرقابل باوری بزرگه.
‫با مهارت از کنار استخوان‌ها می‌بره
‫رین همین الان اومد اینجا
‫با یه تیکه قفسه سینه.
‫باید اینو تیکه تیکه ببرم؟
‫[مطمئن نیست]
‫بریده نمیشه.
‫[می‌چرخونتش تا سعی کنه ‫تیکه‌تیکه‌ش کنه]
‫- مراقب باش. ‫- باشه.
‫بریدن با هر دو دست
‫هنوزم بریده نمیشه
‫باید کم‌کم روش کار کنم.
‫نه، بازم بریده نمیشه.
‫با زور چاقو رو می‌زنه ولی بی‌فایده‌ست
‫[چیکار کنیم؟]
‫[نگران نباشین، من اینجام]
‫چاقو رو می‌ذاره زمین
‫عقب کشیدن
‫[کاری رو که با چاقو نتونست بکنه ‫با زور بازوی خودش انجام میده]
‫در آخر، لبه‌ها رو ‫با چاقو مرتب می‌کنه
‫[با موفقیت یه تیکه دنده رو جدا می‌کنه]
‫[جدا کردن بقیه‌ش ‫فقط با زور بازو]
‫[دندوناشو به هم فشار میده ‫و تمام زورش رو می‌زنه]
‫تموم شد.
‫[دنده‌هایی که با جون و دل جدا کرد]
‫- تکون نخور. ‫- باشه.
‫- اصلا تکون نمی‌خورم. ‫- خوبه.
‫[جدا کردن استخون گوشت دنده]
‫واو، دستات.
‫خیلی زیاده.
‫همین باید کافی باشه.
‫- تا خرخره می‌خوریم. ‫- آره، واسه شام کافیه.
‫[هر نفر ۱ دنده، گوشت دنده، استیک نازک ‫گوشت کافی برای هر سه نفر]
‫[خرد کردن]
‫[آماده کردن قارچ برای خوردن با گوشت]
‫[بوگوم شروع می‌کنه به آماده کردن سبزیجات ‫تا یه جوری کمک کنه]
‫[چیدن همه‌چیز تو یه بشقاب]
‫[کیمچی، چیزی که باید با گوشت خورد]
‫[خرد کردن مرتب و به ترتیب]
‫[کیمچی خوشمزه‌ای که خانم او درست کرده]
‫- همه‌چی مرتبه؟ ‫- آره، کیمچی رو ببر.
‫- اینو می‌برم بیرون. ‫- باشه.
‫[سانگ‌یی می‌برتش تو حیاط]
‫کار تیمی عالی
‫بذار به جدا کردن استخون اون ادامه بدم.
‫[سرآشپز اصلی سابق ‫تلاش می‌کنه آتیش رو روشن کنه]
‫[شعله‌ور شدن]
‫- حسش می‌کنی؟ ‫- حسش می‌کنی؟
‫آتیشش بد به نظر نمیاد.
‫- حاضره؟ ‫- آره.
‫- همین الان درستش می‌کنیم؟ ‫- آره.
‫[پر از انتظار]
‫خرد کردن گوشت دنده به شکل مکعبی؟
‫خیلی خوب به نظر میاد.
‫- گوشت گاو مکعبیه. ‫- آره.
‫[قورت دادن آب دهان]
‫[بریدن چربی‌ها]
‫و گوشت رو می‌ذاره ‫توی یه سبد سرخ‌کن؟
‫خیلی خوب به نظر میاد.
‫شرط می‌بندم خامش هم خوشمزه‌ست.
‫[سبد یه راست ‫میره روی منقل!]
‫[نمک زدن روی منقل]
‫وای خدای من.
‫این دیوانه‌کننده‌ست.
‫[دون‌های سفید نمک روی گوشت]
‫[دنده‌های بدون استخون هم میرن روی منقل]
‫یه عالمه گوشت روی منقل
‫- هرازگاهی تکونش میدم. ‫- باشه.
‫تکون دادن؟
‫[سبد رو می‌چرخونه ‫تا گوشت کامل کباب بشه]
‫بعدش، یه طعم دودی بهش میده.
‫خدایا، رین.
‫دادن طعم زغال دودی بهش
‫کاری می‌کنه غذا خیلی خوب به نظر بیاد.
‫[این‌جوریه که گوشت گاو رو می‌پزن]
‫ببین چربی‌ها چطور می‌چکن.
‫بس کن.
‫[برق زدن]
‫با دیدن این یهو از گشنگی مردم.
‫تقریبا حاضره.
‫بیاین هر کدوم یه دنده گاز بزنیم.
‫بیاین با دست بگیریمش.
‫- نباید الان اینو بخوریم؟ ‫- آره، حاضره.
‫- بیاین بخورین! ‫- بوگوم، بیا بخور!
‫- هی! ‫- اضطراریه!
‫اضطراریه!
‫بوگوم، همین الان وقتشه!
‫[چه خبره؟]
‫- اضطراریه! ‫- هی، وایسا.
‫یه ثانیه.
‫بذار امتحانش کنم.
‫[اضافه کردن یه لایه دیگه از طعم دودی]
‫- فقط سه تا دنده هست. ‫- تموم شد. یکیشو امتحان کن.
‫یه لحظه.
‫- اینجاست. ‫- امتحانش کن.
‫- آماده‌ست. ‫- آماده‌ست؟
‫بوگوم، آماده‌ست!
‫وگرنه سفت‌تر میشه.
‫رین، دهنتو باز کن.
‫- هی، دونگ‌یون. دهنتو باز کن. ‫- خدایا.
‫- دهنتو باز کن. ‫- خدایا.
‫الان عالیه. هی، بوگوم.
‫بیا اینجا.
‫[خیلی خوبه]
‫[بوگوم هم با عجله میاد بیرون]
‫[بررسی میز]
‫- بچه‌ها، بخورین. من اومدم اینو کباب کنم. ‫- باشه.
‫- درسته؟ ‫- آره.
‫[یهو بعد از جواب دادن ‫می‌دوه یه سمتی]
‫بوگوم باید اینو امتحان کنه.
‫کجا رفت؟
‫[در همین حین، دنده‌ها ‫آروم‌آروم یه رنگ خوشمزه به خودشون میگیرن]
‫[پختن هر دو طرف]
‫- نه، وایسا. نه! ‫- زود بیا!
‫[پختن هر دو طرف]
‫- نه، وایسا. نه! ‫- زود بیا!
‫- چی شده؟ نه! ‫- هی، می‌تونی اینو بشوری؟
‫- بیا بشوریمش. ‫- بدش به من.
‫- لعنتی. ببخشید. ‫- اینو بگیر.
‫راه دورتر رو ‫به سمت آشپزخونه انتخاب می‌کنه
‫- گوشتی که علف خورده. ‫- مارو نمی‌کشه.
‫[با عجله]
‫[سریع گوشت رو احیا می‌کنه]
‫هنوزم می‌تونیم اینو بخوریم
‫[کامل]
‫[به اندازه کافی خوب به نظر میاد!]
‫هی، خیلی ممنون.
‫[گوشت احیاشده رو میده بهش]
‫دوباره روی منقل
‫- یکی‌یکی بهم ملحق شین. ‫- بخورین، بچه‌ها.
‫بوگوم کجاست؟
‫[بوگوم با یه صندلی میاد]
‫می‌تونی اینجا بشینی.
‫[باملاحظه]
‫یکمشو خوردی؟
‫[یه صندلی آورد ‫تا غذا خوردن رو راحت‌تر کنه]
‫باید الان امتحانش کنی.
‫- باشه. ‫- وگرنه، جنایت میشه.
‫این عالیه.
‫[بالاخره گوشت گاو مکعبی رو امتحان می‌کنه]
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫حالا، وقتشه روی دنده‌ها کار کنیم
‫[هر کدوم رو برمی‌گردونه]
‫گوشت به راحتی بریده میشه
‫بریدن گوشت به اندازه‌های یه لقمه
‫- دستکشتو پوشیدی؟ ‫- آره.
‫آماده‌ایم که دنده‌ها رو گاز بزنیم.
‫تپش قلب
‫بیا.
‫[دنده رو میده ‫به کسی که آماده اومده]
‫وای خدای من.
‫- بیا. ‫- باید با اینا نوشیدنی هم بخوریم.
‫- ممنون. ‫- از زیر بگیرش.
‫خیلی خفنه.
‫مراقب باش.
‫- مراقب باش، زیرش. ‫- کجاشو بگیرم؟
‫- یکم داغه. ‫- ممنون.
‫- به افتخارتون. ‫- به افتخارتون.
‫پیمان برادری.
‫- خیلی ممنون بابت این. ‫- برادری گوشتی.
‫دو، سه.
‫- ممنون. ‫- ممنون!
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫[یه راست میره تو دهنش]
‫[فریاد از روی لذت]
‫[یه نمایش وحشیانه و اولیه از دنده‌خوری]
‫حس می‌کنم یه راهزنم.
‫بخور.
‫[دهنشو گشاد باز می‌کنه و یه گاز بزرگ می‌زنه]
‫[ملچ‌ملوچ]
‫[راضی]
‫[اینجا، داره دنده‌ها رو می‌بلعه]
‫[فریاد از روی لذت]
‫[با هر گازی که می‌زنه فریاد می‌کشه]
‫[فریاد از روی لذت]
‫این دیوانه‌کننده‌ست.
‫[خوب داری می‌خوری]
‫- باید یه گاز بزنی. ‫- چی؟ نه.
‫شماها بخورین.
‫شماها بخورین
‫[ممنون، رین]
‫[گاز بزرگ]
‫طعم این دنده‌ها جوریه ‫که نمیشه دست از خوردنشون کشید
‫[سرشو کج می‌کنه تا گاز بزنه]
‫نمک بیشتر می‌خوای؟
‫- نمک. نه؟ ‫- نه.
‫[همین‌جوری عالیه]
‫تا حالا دنده‌ای مثل این نخورده بودم.
‫اولین باره ‫که موقع خوردنش استخون رو نگه می‌دارم.
‫- رین. ‫- بله؟
‫به امضات روی تی‌شرتم نیازی ندارم.
‫فهمیدم.
‫همین گوشت گاو برام کافیه.
‫[همین الانشم کاملا عاشق ‫دنده‌ها شده]
‫[خوشحال]
‫[نمایش دنده‌خوریشون ادامه داره]
‫باید عکس بگیرم
‫[جویدن]
‫[بوگوم، الان خیلی ‫پسرونه به نظر میای.]
‫بهم یه نگاه راهزن‌طور بده.
‫ازش می‌خواد مثل یه راهزن رفتار کنه
‫[یه نگاه خشن به خودش می‌گیره]
‫[یه راهزن پسرونه]
‫[راضی]
‫خندیدن
‫دقیقا همین‌طوری!
‫اینم از یه راهزن عالی
‫[یه راهزن با اشتهای زیاد]
‫[مهمونی گوشت هنوز تموم نشده]
‫این دیوانه‌کننده‌ست.
‫[گذاشتن استیک نازک تو چربی گاو]
‫[جلز و ولز]
‫[آب گوشت با روغن داخلش حبس میشه]
‫فقط یه ثانیه. آره، بیا برش گردونیم.
‫[همه شگفت‌زده شدن]
‫[ترد از بیرون]
‫[بعد از اینکه اول تو روغن سرخش کرد]
‫[می‌ذارتش روی منقل ‫تا اون طعم دودی رو بهش اضافه کنه]
‫[این گوشت رو هم امتحان کن]
‫این یه تیکه متفاوته.
‫- براتون خردش می‌کنم. ‫- کدوم تیکه‌ست؟
‫استیک نازکه.
‫[استیک نازک که به زیبایی قهوه‌ای شده]
‫دقیقا در امتداد بافتش ‫پخته شده، نه؟
‫بیرون ترد ولی داخلش آبدار
‫دیوانه‌کننده‌ست.
‫- چیکار کنم؟ ‫- و بعد…
‫- می‌تونستم همین‌جوری بخورمش. ‫- یکیشو بذار روش.
‫وای خدای من.
‫[یکیشو بردار ‫و روش کیمچی کاهوی وحشی بذار]
‫[و یه گاز گنده بزن]
‫[منظورم همینه]
‫- همین‌جوری درسته بخورمش؟ ‫- آره، بافتش این‌جوری بهتره.
‫همون‌طور که رین میگه ‫درسته تو یه لقمه می‌خورتش
‫امروز واقعا…
‫[روزیه که این سه نفر لوس میشن]
‫[خوشحال]
‫هنوزم خوشمزه‌ست.
‫[احساس غرور]
‫اینا رو از کجا یاد گرفتی؟
‫نه، ما همیشه این‌جوری ‫می‌پختیم و می‌خوردیم.
‫- واقعا خوشمزه‌ست. ‫- خوشت میاد؟
‫- خیلی ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫اگه گوشت بیشتر می‌خواین بهم بگین.
‫- باشه. ‫- من خوبم.
‫چطوری قراره از خوردن دست بکشین؟
‫[نگاه کردن به اطراف]
‫رامن هم دارین؟
‫آره.
‫- ما همه‌چی داریم. ‫- می‌خوای؟
‫می‌خوای برات بپزمش؟
‫[یه دوره کامل که شامل رامن میشه]
‫همه‌ش چربی گاوه، پس مشکلی نیست.
‫[پختن رامن تو همون قابلمه‌ای ‫که گوشت توش کباب شد]
‫نمی‌دونستم آشپزی دوست داری ‫و توش ماهری.
‫چیز خاصی نداره. ‫فقط می‌ندازیش توش.
‫حتی کیمچی‌ای که بوگوم خرد کرده بود رم ‫میریزه توش
‫[چشما قفل شده]
‫ایده خوبیه، دونگ‌یون.
‫- چند حبه می‌ندازم توش. ‫- عالیه.
‫[دونگ‌یون غریزی سیر خرد می‌کنه]
‫[سیر خردشده میره تو رامن]
‫نودل‌ها رو یکم هم می‌زنه
‫- دیوانه‌کننده به نظر میاد. ‫- یهو تبدیل شد به یه شاهکار.
‫منتقلش می‌کنم اونجا.
‫داره منتقلش می‌کنه تو یه کاسه دیگه؟
‫- بیا اینجا. ‫- ما می‌تونیم این کار رو بکنیم، نه؟
‫- این مشکلی نداره، نه؟ ‫- داری منتقلش می‌کنی اونجا؟
‫- چرا کل قابلمه رو نمی‌بری؟ ‫- بیا بذاریمش پایین.
‫- می‌ترسم. ‫- باید این‌جوری ببرمش.
‫- آره. ‫- آره، بذارش روش.
‫- این‌جوری؟ ‫- روی این.
‫- این بهتره؟ ‫- پایینیش رو در بیار.
‫- دارم می‌ذارمش. ‫- عالیه.
‫- خوبه. ‫- ثابته.
‫- بیاین بخوریم. ‫- جدا، این…
‫- واقعا باید الان بخوری. ‫- آره، بیاین بخوریم.
‫- دیوانه‌کننده به نظر میاد. ‫- بوی خوشمزه‌ای میده.
‫وقت رامنه
‫عالیه. این یکم شوره.
‫[نودل‌ها با یه هورت کشیدن ناپدید میشن]
‫[این یکم سرده]
‫[فریاد از روی لذت]
‫این رامن یه شاهکاره.
‫حرارتش باید زیاد باشه.
‫واقعا.
‫[بعد از غذا دادن به اون سه نفر، ‫بالاخره خودش یه لقمه رامن می‌خوره]
‫[این چیه؟]
‫خوبه، نه؟
‫[یه اثر هنریه، مگه نه؟]
‫- این خوب پخته شده. ‫- دیوانه‌کننده‌ست، نه؟
‫این عالیه.
‫[بی‌وقفه نودل‌ها رو هورت می‌کشه]
‫[حالا، این یعنی خوشبختی]
‫مجبور شدم دست از خوردن بکشم چون ‫حس کردم باید خوردن رو ول کنم.
‫[بوگوم حتی برنج هم قاطیش می‌کنه]
‫دارم عقلمو از دست میدم.
‫[اول یه لقمه گوشت]
‫[بعدش فورا رامن رو هورت می‌کشه]
‫نمی‌خواستم هیچیشو بخورم.
‫براتون جدید میارم.
‫[بعد از چشیدنش ‫نمی‌تونه خوردنش رو متوقف کنه]
‫تا حالا رامنی که تو یه قابلمه مثل این ‫پخته شده باشه نخورده بودم.
‫منم همین‌طور، اولین بارمه ‫که رامن سینی می‌خورم.
‫- جدا؟ ‫- آره.
‫بوگوم احتمالا
‫هیچ‌وقت نتونسته این کار رو بکنه ‫چون همیشه مشغول بوده.
‫- فکر نکنم تا حالا رفته باشم کمپ. ‫- واقعا؟
‫اون یه اثر هنری مطلق بود.
‫[یه وقت شاد که با آدمایی ‫که براشون مهمن گذروندن]
‫حیف میشه اگه هدر بره…
‫یکم از اونی که مونده رو آماده کنم؟
‫[آماده کردن گوشت باقی‌مونده ‫برای اون سه نفر]
‫به هر حال دارم میرم خونه.
‫ما یه پتو پهن کردیم.
‫نه.
‫صادقانه بگم خیلی خوشحالم ‫که تونستم براتون آشپزی کنم.
‫خیلی بهم خوش گذشت ‫که باهاتون بودم.
‫[رین؟]
‫نباید دوش بگیری و الان بری بخوابی؟
‫به این زودی؟
‫دوش بگیر و دراز بکش. ‫وقت خوابه. فردا…
‫- فردا روز تعطیلمونه. ‫- مگه نه؟
‫- امشب مهمونیه. ‫- این‌طوریه؟
‫[به هر حال، تصمیم میگیرن گوشت ‫باقی‌مونده رو آماده کنن و نگه دارن]
‫بیاین الان بریم تو
‫- و تمیز کنیم. ‫- باشه.
‫[وقتشه کارگر پاره‌وقت پرشور بره خونه]
‫خیلی ممنون ‫بابت این غذای بی‌نظیر.
‫- چیزی نبود. ‫- خیلی ممنون.
‫اون سه نفر امروز واقعا دلی از عزا درآوردن
‫- امروز خیلی بهم خوش گذشت. ‫- به ما هم همین‌طور.
‫ولی می‌دونی عجیبیش چیه؟
‫فکر کنم دلم برای اون ‫خانمای امروز تنگ میشه.
‫می‌دونم.
‫- داین، جی‌هی، و سون‌هی هم همین‌طور. ‫- سون‌هی.
‫- و مادربزرگشون. ‫- از طرف من خوب مراقبشون باش.
‫- باشه. ‫- قبلا خیلی حوصله‌شون سر رفته بود.
‫جدا، خیلی ممنون.
‫برو تو.
‫- سالم برس خونه. ‫- خداحافظ.
‫- ممنون که اومدی. ‫- حتما.
‫- می‌بینمت. ‫- خوب بخوابی.
‫- ممنون. ‫- خداحافظ.
‫- مراقب سرت باش. ‫- باشه.
‫رین بعد از اینکه مثل یه ارتش یه نفره کار کرد ‫میره
‫- اون… ‫- وایسا.
‫- خداحافظ، ممنون. ‫- می‌بینمت!
‫[خداحافظی کردن پشت سر هم ‫انگار دلشون نمیاد از هم جدا بشن]
‫خداحافظ، بچه‌ها.
‫[ممنون بابت کمکت]
‫[به لطف رین، روز خیلی باحالی بود]
‫[کارگر پاره‌وقت پرشور، رین بالاخره رفت]
‫[۱۰ شب]
‫[بوگوم یه دفترچه درمیاره]
‫[تلپ می‌افته]
‫[شروع می‌کنه یه چیزی بنویسه]
‫[فکر کردن]
‫[غرق تو فکر]
‫[چی می‌تونه بنویسه؟]
‫[کوتاه کردن مو برای آقای کوان هیون‌سوک]
‫[در واقع هر روز داشته
‫گزارش فروش رو می‌نوشته]
‫[به یاد آوردن آدمایی ‫که هر روز میدید]
‫اتفاقات هر روز رو ‫همون‌طور که پیش می‌اومدن ثبت می‌کرده
‫[برای اولین بار یه روز تعطیل]
‫[و فردا روزیه که دوباره انرژی میگیرن]
‫داری تو دفتر گزارش می‌نویسی؟
‫آره.
‫[به دلیلی راضیه]
‫[فکر کنم امروز موهای همه رو ‫خیلی خوب کوتاه کردم.]
‫آره، همه‌شون عالی شدن.
‫موی اون پسره خیلی خوب شد.
‫[هیون‌سوک.]
‫بی‌خیال.
‫و موهای داین هم قشنگ بود.
‫موهاش خیلی قشنگ شد.
‫[دستبندی که داین بهش داد]
‫خیلی ممنونم.
‫[لبخند ملایم]
‫چه داین باشه، ‫چه سون‌هی، یا جی‌هی
‫ده سال دیگه
‫اگه جایی اتفاقی دیدمشون
‫یا اگه برگشتم موجو…
‫می‌خوام ببینم چقدر تغییر کردن.
‫خیلی کنجکاوم ‫که چطوری میشن
‫توی دبیرستان یا دانشگاه
‫و وقتی شروع به کار کردن ‫چقدر توانا میشن.
‫[آدمایی که اینجا دیدن ‫همین الانشم براشون عزیز شدن]
‫[با مرور خاطرات، ‫شب کم‌کم تاریک‌تر میشه]
‫[روز بعد]
‫[اولین و آخرین روز تعطیل ‫برای آرایشگر دهکده]
‫[۵ صبح]
‫[دهکده]
‫و آرایشگاه
‫[هر دو ساکتن]
‫[روشن شدن]
‫[یکی روز تعطیل تو آرایشگاهه]
‫میره تو آشپزخونه
‫[و مواد اولیه رو آماده می‌کنه]
‫[کسی که سپیده‌دم داره آشپزی می‌کنه]
‫[تو روز تعطیلشون…]
‫[بوگومه]
‫[موادی که از قبل آماده کرده]
‫کِی اینا رو درست کرد؟
‫[۴ ساعت پیش ‫ساعت ۱ صبح]
‫[با اون استقامت آهنینش، ‫حتی زیاد هم نخوابید]
‫[از قبل مواد داخل
‫ساندویچ رو آماده کرده بود]
‫چون روز تعطیلشون بود، ‫به جای دونگ‌یون نقش سرآشپز رو به عهده گرفت
‫[اما چرا ساندویچ ‫اونم این‌قدر زود تو روز تعطیل؟]
‫[۵:۳۰ صبح]
‫[سانگ‌یی و دونگ‌یون هم زود بیدار شدن]
‫صبح بخیر!
‫صبح بخیر، آقا
‫داری قهوه درست می‌کنی؟
‫سرد میشه؟ ‫لباس زیر گرم پوشیدی؟
‫فکر نکنم اون‌قدرام سرد باشه.
‫ولی کی می‌دونه؟ کوهستانه.
‫- دما اون‌قدرام پایین نیست. ‫- واقعا؟
‫[افتخار موجو]
‫[کوه دئوگیوسان]
‫[ارتفاع: ۱۶۱۴ متر]
‫[چهارمین کوه بلند کره]
‫[تو اولین روز تعطیل عزیزشون]
‫[میرن به کوه دئوگیوسان، ‫نماد موجو]
‫[اما بعد!]
‫[طولانی‌ترین و قوی‌ترین موج سرمای ‫فصل در راهه.]
‫[با بادهای شدید]
‫[و برف سنگین تو طول شب]
‫[کوهنوردی امروز خوب پیش میره؟]
‫- همگی آماده‌این؟ ‫- من آماده‌م.
‫حالا که داریم میریم بیرون،
‫من اینو روشن می‌کنم.
‫تا وقتی نیستیم…
‫جاروبرقی رباتی.
‫خوبه که خونه تمیز بشه.
‫- دارم فشارش میدم. ‫- باشه.
‫[این جاروبرقی رباتی ‫تو روز تعطیل برای اون سه نفر کار می‌کنه]
‫میگه همه‌جا رو ‫با هوش مصنوعی کامل تمیز می‌کنه.
‫همه‌جا میره تا همه‌چیز رو تمیز کنه
‫- پس بیاین بهش اعتماد کنیم و بریم. ‫- بریم.
‫- بریم.
‫[بزن بریم کوه دئوگیوسان]
‫ماه هنوز تو آسمونه.
‫ناخنامو گرفتم و انداختم دور، ‫و الان اون بالاست.
‫- اون ناخن رو تو انداختی؟ ‫- آره.
‫باید ازم می‌خواستی کوتاهش کنم.
‫[ماه که شکل ناخن دونگ‌یونه ‫هنوز تو آسمون می‌درخشه]
‫از جلوی آرایشگاه رد میشن
‫خیلی خوب و نرمه، خیلی نرمه
‫یادت میاد…
‫- حالا که ما ‫- بله؟
‫امروز باز نیستیم، ‫نباید یه یادداشت بذاریم؟
‫چراغا رو روشن می‌ذاریم.
‫«بیاین استراحت کنین.»
‫«ما
‫امروز تعطیلیم.»
‫- «حتی اگه اینجا نیستیم.» ‫- «حتی اگه اینجا نیستیم.»
‫«راحت باشین، بیاین تو و استراحت کنین.»
‫[یه یادداشت می‌ذارن ‫برای مشتری‌هایی که ممکنه سر بزنن]
‫و بعد چراغا رو روشن می‌ذاریم.
‫- چیز دیگه‌ای؟ ‫- همه‌چی حله.
‫بیا اینو بچرخونیم.
‫بذارش روی «تعطیل».
‫نه، بیا رو همون «باز» بذاریمش.
‫اینجا همیشه بازه.
‫بیا فقط اون یکی رو خاموش کنیم.
‫آره، بیا این کار رو بکنیم.
‫عالیه.
‫[سه‌شنبه‌ها تعطیل ‫امروز تعطیلیم]
‫ولی راحت باشین ‫بیاین تو و استراحت کنین
‫[آرایشگاه رو با چراغ‌های ‫روشن و در باز ول می‌کنن]
‫[این‌جوری میگن ‫که قدم همه روی چشم]
‫بیاین بریم
‫هی
‫به سمت کوه
‫بزن بریم!
‫[به سمت کوه دئوگیوسان ساعت ۶:۳۰ صبح]
‫بیاین بریم کوه دئوگیوسان.
‫این‌جور جاده‌ها همیشه ‫حس خوبی بهم میدن.
‫ساندویچ تخم‌مرغ و مایونز درست کردم.
‫به‌به
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫یکم بی‌مزه نیست؟
‫- نه، چاشنیش کاملا اندازه‌ست. ‫- خیالم راحت شد.
‫سرآشپز کواک تایید می‌کنه
‫[سانگ‌یی هم یه ساندویچ می‌گیره]
‫- خیلی ممنون. ‫- فقط امیدوارم خوشمزه باشه.
‫ولی کِی اینا رو درست کردی؟
‫- صبح. ‫- پس واسه همین رفتی اونجا.
‫- نونش… ‫- تو واقعا خیلی باملاحظه‌ای.
‫[یه گاز گنده]
‫خوبه.
‫مزه سلامتی میده، نه؟
‫[ساندویچ‌های تخم‌مرغ و مایونز بوگوم ‫سالم و خوشمزه‌ن]
‫واقعا خوشمزه بود.
‫[سانگ‌یی بعد از خوردن ساندویچ ‫به طرز دلپذیری خواب‌آلود میشه]
‫اولین روز تعطیلمونه.
‫- ما داریم میریم ‫- یه
‫سفر
‫- اون… ‫- من باهاش همراهی کردم
‫ولی لحنش درست بود؟
‫می‌خواستی این کار رو بکنی؟
‫چه منظره بی‌نظیریه.
‫هنوز اون بالا تو کوهستان برف هست.
‫[کوه دئوگیوسان کم‌کم پیدا میشه]
‫خدای من، بیاین عجله کنیم.
‫عجله کنیم؟
‫- خیلی قشنگه. ‫- هنوزم
‫- اینجا زمستونه. ‫- این چیه؟
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫این تفریحگاه خیلی قشنگه.
‫انگار یه کشور دیگه‌ست.
‫جای خیلی خوبی برای فیلمبرداریه.
‫- خب، ما داریم فیلمبرداری می‌کنیم. ‫- اوه، راست میگی.
‫واسه همین اینجاییم.
‫[خندیدن]
‫من رسیدم.
‫- رسیدیم! ‫- رسیدیم!
‫[پایه‌ کوه دئوگیوسان]
‫وایسا.
‫باد یه حس عجیبی داره.
‫لباس زیر گرم پوشیدی؟
‫- نه. ‫- منم نه.
‫ولی خیلی سرده.
‫خیلی سرده.
‫بادش شوخی‌بردار نیست.
‫- دستکشات گرمت می‌کنن؟ ‫- آره.
‫[انگار منفی ۱۵ درجه‌ست]
‫یه پیست اسکیه!
‫احتمالا اولین باره ‫که تو ۱۵ سال گذشته میام پیست اسکی.
‫[اولین بیرون رفتنشون بعد از مدت‌ها]
‫[سرما رو فراموش می‌کنن ‫و هیجان‌زده میشن]
‫خیلی باحال به نظر میاد.
‫می‌تونیم یه لحظه تابلو رو ببینیم؟
‫فقط یه ثانیه؟
‫[مسیر کوهنوردی امروز]
‫[ایستگاه تله‌کابین]
‫اینجا سوار تله‌کابین می‌شیم.
‫میریم به غرفه سانگجرو، ‫بعدش قله سولچونبونگ.
‫یکم بالاتر از اونجاست.
‫[قله جونگبونگ، ۱۵۹۴ متر، ۱.۶ کیلومتر اون‌طرف‌تر]
‫یادم نمیاد آخرین بار کِی ‫سوار تله‌کابین شدم.
‫خیلی هیجان‌زده‌م.
‫باورم نمیشه ‫روی کوه دئوگیوسانم.
‫داره حرکت می‌کنه.
‫باید سوارش شیم. ‫داره حرکت می‌کنه، بچه‌ها.
‫[سلفی گرفتن در حالی که تو راه تله‌کابین ‫هیجان‌زده‌ست]
‫بپر بالا.
‫- تو اول برو. ‫- باشه.
‫- تو اول برو. ‫- من اول میرم.
‫هیجان‌زده
‫- آخ، درد داشت. ‫- چی؟
‫- خوبی؟ ‫- درد داشت.
‫خیلی درد داشت.
‫سرش خورد به تله‌کابین
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫کمربند ایمنی نداره، نه؟
‫نه، و صندلیاش خیلی سرده.
‫[یک ساعت بعد]
‫حس می‌کنم گیر افتادیم.
‫[فریاد زدن]
‫پاهام داره فرو میره!
‫[حمله باد و طوفان برف]
‫مراقب باشین، بچه‌ها!
‫همین‌طور که میرین بالا اینو بگیرین!
‫من خوبم.
‫سانگ‌یی!
‫کمکمون کن.
‫[چه بلایی سرشون میاد؟]
‫تو رو خدا نجاتمون بدین.
‫- داره از چیزی که انتظار داشتم بالاتر میره. ‫- منم همین فکرو می‌کنم.
‫هیچ‌کدوم از برفای این بالا آب نشده.
‫- قشنگه. ‫- مگه نه؟
‫ما واقعا تو یه سفریم.
‫اینجا بی‌نظیره.
‫فکر کنم دیگه رسیدیم.
‫بیاین آماده شیم پیاده شیم.
‫[وقتشه بالاخره ‫منظره برفی رو از نزدیک ببینن]
‫[فریاد از روی تعجب]
‫همه‌چیز یخ زده.
‫[همین که از ایستگاه تله‌کابین میان بیرون]
‫[سقف یخ زده]
‫[و همین‌طور تابلوها]
‫[می‌رسن به قله سولچونبونگ ‫جایی که هیچی نمی‌تونن ببینن]
‫توی یه روز صاف، ‫قله سولچونبونگ این شکلیه
‫[تصاویر آرشیوی]
‫[ولی الان، یه متر جلوترشونم نمی‌تونن ببینن]
‫باورنکردنیه.
‫[واقعا می‌تونیم کوهنوردی کنیم؟]
‫- با این حال حس خیلی خوبی داره. ‫- آره.
‫[عجله کردن]
‫[سانگ‌یی داره می‌دوه]
‫[مثل یه توله‌سگ که برای اولین ‫بار پا رو برف می‌ذاره می‌دوه جلو]
‫وایسا…
‫آروم باش.
‫[سانگ‌یی فرار می‌کنه]
‫[هیجان‌زده]
‫وایسا…
‫پاهام داره فرو میره!
‫[فرو رفتن]
‫وایسا.
‫[نفس عمیق کشیدن]
‫خیلی سرده.
‫چیکار کنم؟
‫صبر کن.
‫[انگار اینجا منفی ۱۵ درجه‌ست ‫مکان گومدونگی]
‫این شوخی‌بردار نیست.
‫- تا حالا تو برفی به این ضخیمی نبودم. ‫- منم همین‌طور.
‫این از اون چیزایی نیست که
‫- تو شمال اروپا می‌بینی؟ ‫- موافقم.
‫[باور اینکه اینجا یه کوه تو کره‌ست سخته]
‫ممکنه باد منو ببره.
‫باید کلاهمو سرم کنم.
‫[سرما قبل از شروع کوهنوردی هم حس میشه]
‫[کلاه‌هاشون رو محکم می‌کشن رو سرشون]
‫- خیلی خب. ‫- بزن بریم.
‫[رسماً کوهنوردی‌شون رو شروع می‌کنن]
‫[از همون اول با باد وحشتناکی روبه‌رو میشن]
‫شیبش تنده.
‫[و یه مسیر پرشیب پوشیده از برف]
‫شیبش از چیزی که فکر می‌کردم بیشتره.
‫[اونا با شجاعت تو روز تعطیلشون ‫برای صمیمی‌تر شدن تیم اومدن کوهنوردی]
‫[میرن بالا]
‫[و از پله‌ها بالا میرن]
‫[نفس‌نفس زدن]
‫[یه کوهنوردی کله‌سحر بعد از کار روز قبل]
‫[یهو انرژیشون تحلیل میره]
‫[باد مدام شدیدتر میشه]
‫[اولین استراحتشون خیلی سخت‌تر از انتظارشونه]
‫[عذاب کشیدن تو روز تعطیل باارزششون]
‫[باد یخی تا مغز استخون نفوذ می‌کنه]
‫سوراخای دماغم همین الانش یخ زدن.
‫جدی میگم، دماغم…
‫- صورتم داره یخ می‌زنه. ‫- می‌دونم.
‫صبر کن.
‫- دهنم داره یخ می‌زنه. ‫- مگه نه؟
‫هم دماغم هم دهنم یخ زدن.
‫[حتی پله‌ها و نرده‌ها هم تو این
‫سرمای وحشتناک یخ زدن]
‫الان بیشتر از هر چیزی
‫دلم یه فنجون هات‌چاکلت می‌خواد.
‫بیا بگیریم.
‫دونگ‌یون، بیا هات‌چاکلت بخوریم.
‫نفس‌های سنگین کشیدن
‫- هات‌چاکلت می‌خوای؟ ‫- آره.
‫فقط یه فنجون.
‫در حالی که این سه نفر با سرما می‌جنگن
‫[همزمان]
‫[آرایشگاهی که بدون صاحب رها کردن]
‫[غرق در نور گرم خورشیده]
‫[نور خورشید امروز تو آرایشگاه
‫خیلی گرم به نظر میاد]
‫[آیا همون‌طور که گومدونگی امیدوار بود،
‫مردم تو روز تعطیل میان سر بزنن؟]
‫[حیاط آرایشگاه آروم و بی‌سروصداست]
‫[مشتری؟]
‫کوتاهی مو ۵۰۰۰ وونه.
‫انگار امروز تعطیلن.
‫«ما امروز تعطیلیم.
‫حتی اگه اینجا نیستیم، ‫راحت باشین، بیاین تو و استراحت کنین.»
‫بیاین بریم تو.
‫یه فنجون قهوه می‌خوریم.
‫بیرون سرده.
‫اینجا دقیقاً مثل یه اتاق پذیراییه.
‫[دور هم می‌شینن و گپ می‌زنن]
‫[یه مهمون دیگه آرایشگاه]
‫[مشغول بررسی ظاهرشه]
‫[کدخدای دهکده]
‫تمیزکاری هیچ‌وقت تموم نمیشه.
‫[اون آرایشگاه رو برای این سه نفر تمیز می‌کنه]
‫[خانم او هم سر می‌زنه ‫و از خودش پذیرایی می‌کنه]
‫[هرکدوم از اهالی دهکده به روش خودشون
‫تو آرایشگاه وقت می‌گذرونن]
‫[قهوه تو یه دست، نون تو دست دیگه]
‫گرمه.
‫وای، گرمه.
‫[هورت کشیدن]
‫[اینجا کافه شخصی خانم اوئه]
‫[با آرامش]
‫داغه.
‫[در حالی که خانم او داره از قهوه‌اش لذت می‌بره]
‫ناله کردن
‫[بعد از ۱ ساعت کوهنوردی ‫تو سرمای یخبندون]
‫[رئیس پارک با اون بنیه آهنیش ‫داره حسابی کیف می‌کنه]
‫[زمزمه کردن آهنگ]
‫خیلی هیجان‌انگیزتر و باحال‌تره
‫چون اولین باریه که میام کوه برفی.
‫[سانگ‌یی در حال نفس‌نفس زدن]
‫یک، دو
‫[با رهبری رئیس پارک، ‫به سمت قله جونگ‌بونگ میرن]
‫چی؟
‫[این مسیر سربالایی]
‫[انگار تمومی نداره]
‫[و نفس‌نفس زدن کارمندا ‫هی سنگین‌تر و سنگین‌تر میشه]
‫پای چپ.
‫[در همین حال، رئیس پارک ‫هیچ نشونه‌ای از خستگی نداره]
‫اینجا حسش
‫شبیه اینه که یه تیکه‌هایی از ‫مناطق مختلف رو تو خودش داره.
‫یه جورایی شبیه نیوزلنده.
‫حس فوق‌العاده‌ای داره.
‫به سوی ناشناخته‌ها
‫[اوج هیجان]
‫سلام.
‫[کارمندای خسته و کوفته ‫و رئیس بیش از حد هیجان‌زده]
‫[رئیس، ما اصلاً حال خندیدن نداریم]
‫[همه دارن میان؟ همه‌چی مرتبه؟]
‫- می‌خوای ازت عکس بگیرم. ‫- من خوبم.
‫[نفس‌نفس زدن]
‫- پا به پامون میای، دونگ‌یون؟ ‫- آره.
‫هات‌چاکلت.
‫[من دارم فقط به عشق هات‌چاکلت میرم بالا]
‫[دوباره برمی‌گرده]
‫[خالی]
‫[پیداشون میشه]
‫[تنها چیزی که می‌شنوین ‫صدای نفس‌نفس زدن سنگینشونه]
‫[با اینکه با همن ولی انگار ‫هر کی داره تنهایی کوهنوردی می‌کنه]
‫[داریم میایم، رئیس]
‫[نفس‌های سنگین کشیدن]
‫دونگ‌یون، کلاهتو بکش سرت.
‫بوران برف حتی وحشی‌تر هم میشه
‫صبر کنین.
‫از قبلش هم سردتر شد!
‫مراقب باشین بچه‌ها!
‫[باد اون‌قدر شدیده ‫که حفظ تعادل سخته]
‫دیگه داره خیلی سخت میشه.
‫[و بوگوم هنوزم شاده]
‫وایسا.
‫اینجا حسابی خر تو خره
‫[هرچی به قله جونگ‌بونگ نزدیک‌تر میشن،]
‫[باد هم شدیدتر میشه]
‫قله رو اون بالا می‌بینم.
‫سکوی تماشا رو می‌بینم.
‫رسیدیم؟
‫پسر.
‫به لطف دونگ‌یون و سانگ‌یی ‫تونستم تا اینجا بیام.
‫نه، ما به لطف تو رسیدیم اینجا.
‫- ممنون. ‫- از تو ممنونیم.
‫جدی میگم.
‫[سانگ‌یی می‌تونه پا به پا بیاد؟]
‫[داره از آخرین قطره‌های توانش ‫استفاده می‌کنه]
‫[اونا بعد از ۱ ساعت و ۳۰ دقیقه
‫به قله جونگ‌بونگ می‌رسن]
‫[قله جونگ‌بونگ، ۱۵۹۴ متر]
‫- وای خدای من، این دیگه چیه؟ ‫- وای.
‫[چه منظره‌ای از قله جونگ‌بونگ در انتظارشونه؟]
‫[تحت تأثیر قرار گرفتن]
‫شوخی‌بردار نیست.
‫چی شده؟
‫[چیزی جز یه مه سفید ‫از برف در حال وزش نیست]
‫[تو یه روز صاف می‌تونستن خط‌الرأس ‫کوه دئوگیوسان رو ببینن]
‫[تصاویر آرشیوی]
‫[اما به جاش]
‫[تنها چیزی که می‌تونن ببینن ‫یه دیوار سفید از برفه]
‫بیاین داد بزنیم.
‫با شمارش من، ۱، ۲، ۳.
‫[انرژی زورکی]
‫[پریدن]
‫ممنون که پایه‌اید.
‫سانگ‌یی.
‫سانگ‌یی، موهات.
‫موهات…
‫سانگ‌یی!
‫[موهاش سفید و خاکستری شده]
‫[و چشماش بی‌حالت شدن]
‫سانگ‌یی!
‫بیدار شو.
‫دیگه رسیدیم!
‫می‌خوای الان تسلیم بشی؟
‫می‌خوای بی‌خیال بشی
‫و همه‌چیزو رها کنی؟
‫شما برین جلو.
‫نه، من بدون تو نمیرم.
‫چشماتو باز کن!
‫[سانگ‌یی چشماشو باز می‌کنه]
‫طراحی ناخن.
‫باید برم و طراحی ناخن انجام بدم.
‫[حتی تو روز تعطیلش هم حرفه‌ایه]
‫باید برم طراحی ناخن کنم.
‫خانم!
‫باید ناخنای خانم را رو درست کنم.
‫می‌خواین یه نارنگی بخوریم؟
‫نارنگی؟
‫[اینجا؟]
‫- کجاست؟ ‫- من میارمش.
‫- اینجاست؟ ‫- برگرد.
‫انگور سبز هم آوردم.
‫خیلی سرد نمیشه؟
‫آره، من اونارو نمی‌خورم.
‫نارنگی.
‫[یه بازیگری در حد جایزه اسکار]
‫بذار یه تیکه بردارم.
‫گرمه.
‫من اینو نمی‌خوام.
‫- خوبی؟ ‫- باید بخوریش.
‫یالا بخورش.
‫[با ناامیدی شکمای ‫گرسنه‌شون رو پر می‌کنن]
‫[کولاک برف بدتر میشه]
‫میذارم شما بخورین.
‫خیلی سرده.
‫فکم تکون نمی‌خوره.
‫[اشتیاق به بازیگری در برابر ‫یه نارنگی یخ‌زده بی‌فایده‌ست]
‫خیلی سرده.
‫ولی خوشمزه‌ست.
‫بیاین دیگه بریم.
‫باید برگردیم پایین.
‫من باید طراحی ناخن انجام بدم.
‫یخبندونه.
‫[یهو یه مرد مشکوک پیداش میشه]
‫[حتی از دور هم میشه فهمید ‫هیکل درشتی داره]
‫[جوری دور و برشو نگاه می‌کنه ‫انگار تا حالا اینجا نبوده]
‫[این مرد مرموز کسی نیست جز]
‫[سرآشپز یون نام‌نو، سرآشپز شکمو]
‫شنیدم اون سه تا بازیگر
‫حسابی دارن زحمت می‌کشن.
‫واسه همین با این فکر ساده اومدم
‫که براشون یه وعده غذا بپزم.
‫[یه سرآشپز مسافر که به‌خاطر گومدونگی اومده]
‫[و استاد آشپزیِ سرآشپز کواک]
‫[جونگ‌جا، همسایه بغلی‌شون، ‫از مرکز اجتماع میاد بیرون]
‫- دارین اون‌وری میرین؟ ‫- بله؟
‫سلام خانم.
‫می‌دونین آرایشگاه کجاست؟
‫آره.
‫برای بوگوم…
‫- این یه رازه. ‫- یه راز؟
‫- به کسی نگو. ‫- باشه.
‫دنبال من بیا.
‫دقیقاً بغل خونه منه.
‫- از اون‌طرف. ‫- از اون‌طرف؟
‫[راهنمای همسایه، جونگ‌جا، راه رو نشون میده]
‫چون اولین بارته که میای اینجا.
‫هوا خیلی تازه‌ست.
‫آره، تازه‌ست.
‫[با وجود اینکه دفعه اولشونه همدیگه رو می‌بینن، زود با هم گرم میگیرن]
‫همین‌جاست.
‫- اینجا؟ ‫- مغازه اون بازیگره.
‫وای، اینجاست، آرایشگر دهکده.
‫قشنگه. ‫کارشون خیلی خوب بوده.
‫آره قشنگه.
‫تا حالا
‫- خوراکی‌های اینجا رو امتحان کردی؟ ‫- آره، نون.
‫- شیرینی ماهی‌شکل. ‫- دیگه چی؟
‫- کیک ماهی. ‫- کیک ماهی؟
‫و اون چیزه رو هم امتحان کردم.
‫اون چیزه؟
‫- منظور از «اون چیزه»… ‫- «اون چیزه.»
‫- «اون چیزه» چیه؟ ‫- یه اصطلاح تو استان جولاست.
‫- وای، آدم اونجاست. ‫- خدای من.
‫وای، اینجا یه‌خورده شبیه…
‫- یه اتاق پذیراییه. اونا کجان؟ ‫- سلام.
‫انگار کسی اینجا نیست.
‫- بیا اینجا بشین. ‫- اینجا بشین.
‫- چی؟ ‫- پسر جوون بامزه‌ایه.
‫- آره همین‌طوره. ‫- یه چیز خوشمزه برامون می‌پزه.
‫- آره. تو و من جفتمون… ‫- صبر کن.
‫مجردی یا ازدواج کردی؟
‫بدجور خوش‌تیپه.
‫من؟ من هنوز ازدواج نکردم.
‫معلومه. ‫مثل بچه‌ها جوون به نظر میای.
‫- نامزد هم ندارم. ‫- نامزد هم نداری؟
‫یه نفرو پیدا کن. از بین این‌همه دختر ‫یکی رو انتخاب کن.
‫[کیو انتخاب کنه؟]
‫کلی آدم بامزه هستن.
‫خیلی خنده‌دار بود.
‫شما منو یاد مادربزرگم می‌ندازین.
‫وایِ من. این می‌تونه مشکل‌ساز بشه.
‫فکر می‌کنین شغل من چیه خانم؟
‫- نکنه سرآشپزی؟ ‫- اون یه سرآشپزه.
‫- می‌تونم حدس بزنم. می‌تونی آشپزی کنی. ‫- تپل و بامزه‌ای.
‫- من سرآشپز نیستم خانم. ‫- چرا هستی.
‫- تو… ‫- نه.
‫پسرِ پسر سومم همین شکلیه.
‫پنکیک سبزیجات عالی درست می‌کنه.
‫آره. تو خیلی دوست‌داشتنی هستی.
‫- من هیچی نخوردم. ‫- تو شبیه نوه منی.
‫- شما لطف دارین. ‫- می‌دونین
‫من بین جوونا خیلی طرفدار ندارم.
‫- چرا که نه؟ ‫- من بین افراد مسن طرفدار دارم.
‫- ما آدمای بامزه رو دوست داریم. ‫- چون من شبیه یه خوک تپلم.
‫- تو شبیه خوک نیستی. ‫- الان کلی آدم خوک‌مانند هست.
‫- چون خوب غذا می‌خورن. ‫- من میرم یه پیشبند بیارم.
‫نوه ارشدم هم یه خوکه.
‫می‌دونی کدومو میگم. چاقه
‫و داره ورزش می‌کنه که وزن کم کنه.
‫- یکم لاغر شده. ‫- شکم من داره چاق‌تر میشه.
‫تو اصلاً اون‌قدرها چاق نیستی.
‫آدمای تپل بامزه‌ان.
‫- آدمای تپل بامزه‌ان؟ ‫- آره.
‫اگه بدنت تپل باشه
‫دست و انگشتاتم تپل میشن.
‫هرچیزی که با این دستا درست بشه
‫- خوشمزه میشه. ‫- حق با شماست.
‫دستای تپلت دلیل خوشمزگی غذاته؟
‫غذای من به طرز وحشتناکی خوشمزه‌ست.
‫- پس واسه همینه. ‫- آره.
‫از دیدنتون خیلی خوشحال شدم.
‫- خوشحالی خیلی خوبه. ‫- آره.
‫براتون یه چیز خوشمزه می‌پزم.
‫خیلی ذوق دارم که کسی مثل نوه خودم
‫قراره برامون آشپزی کنه.
‫[از طرف مادرخوانده پریِ گومدونگی]
‫[به یه مادرخوانده پری برای اهالی محلی]
‫[یه پلوپز صنعتی با خودش آورده]
‫[قراره چی بپزه؟]
‫تخته گوشت کجاست؟
‫[قبل از اینکه حتی شروع کنه، یه نفر پیداش میشه]
‫سلام خانم.
‫- بیا اینجا. ‫- سلام.
‫من یه سرآشپز مهمانم ‫که از سئول اومدم تا آشپزی کنم.
‫که این‌طور. ممنونم.
‫اینجا بشین و منتظر بمون.
‫[با آماده کردن یه تیکه گوشت گنده شروع می‌کنه]
‫[به طور جدی آشپزی می‌کنه]
‫خوش اومدین.
‫[بازم یه خانم دیگه میاد تو]
‫یه جلیقه خوشگل جدید پوشیدی.
‫- دخترم منو برد خرید. ‫- سلام.
‫- غذا نخوردی، نه؟
‫صبر کنین.
‫اون پسرای خوش‌تیپ کجان…
‫[اون پسرای جوون و خوش‌تیپ کجان؟]
‫قبلاً سه تا پسر خوش‌تیپ اینجا بودن.
‫- آره. اونا… ‫- من کمک‌آشپزم.
‫می‌بینم که اینجا نیستن.
‫به نظرم این سرآشپز ‫از همه خوش‌تیپ‌تره.
‫حالا که اینجایین…
‫حالا که اینجایین، ‫براتون گوک‌باپ درست کنم؟
‫ممنون میشم اگه برام یکم بیاری.
‫بهت میاد دست‌پختت خوب باشه.
‫معده من یه معده الکی نیست.
‫یه کیسه شکموئه.
‫- واقعاً؟ ‫- کلی خرجش شده تا این‌جوری شده.
‫[حق با اونه]
‫دندوناتون وضعیت خوبی ندارن، نه؟
‫- واسه جویدن مشکل دارین؟ ‫- خوبه.
‫- گوشت رو حسابی نرم می‌کنم. ‫- اینا دندونای واقعی خودمه.
‫گوشت باید نرم باشه.
‫- نرمش کن. ‫- آره، نرم.
‫ممنون.
‫آقای آشپز می‌دونه چیکار کنه.
‫«آقای آشپز.»
‫اون یه آشپزه، ‫واسه همین بهش گفتم آقای آشپز.
‫- بهش بگو سرآشپز. ‫- قفسه؟
‫[یه عالمه گوشت گردن و شانه خوک]
‫خیلی زیاده؟
‫[پختن غذای اضافه برای مهمونای سرزده]
‫[تقریباً اون‌قدر سنگینه که نمیشه بلندش کرد]
‫[جلبک خشک برای طعم دادن]
‫دلم غذای محلی می‌خواد.
‫[تو ریختن سیر، تربچه و فلفل درسته ‫خساست به خرج نمیدیم]
‫[سویوک گوک‌باپِ راحت‌پزِ سرآشپز نام‌نو]
‫[۲ ساعت پخته شده تا برای ‫سالمندان حسابی نرم بشه!]
‫برای وقتایی که برای اون سه نفرِ ‫گشنه کافی نباشه
‫[خیلی سریع یه غذای مرغ آماده می‌کنه]
‫ما می‌فروشیمش، و دامادم ‫اونجا خونه‌اش رو می‌سازه.
‫یه چیزی درباره سبزیجات می‌گفت.
‫سخته که تنهایی این‌همه کار رو انجام بدم.
‫- پسر جوون. ‫- بله؟
‫می‌تونی شیرینی ماهی‌شکل درست کنی؟
‫- شیرینی ماهی‌شکل؟ ‫- آره.
‫راستش…
‫- من از هرکدوم دو تا می‌خوام. ‫- یه لحظه.
‫- اول اینو تموم کنم. ‫- باشه.
‫شیرینی ماهی‌شکل؟
‫تا حالا درستشون نکردم.
‫میره بیرون تا منطقه شیرینی‌پزی رو چک کنه
‫این چطوری کار می‌کنه؟
‫[یه تندباد شوم]
‫[تکان خوردن برزنت]
‫[جا خوردن]
‫باید همین بیرون درستشون کنم؟
‫این باد چشه؟
‫داره شدیدتر میشه.
‫اون بیرون خیلی باد میاد.
‫- قالب داره، پس مشکلی نیست. ‫- نزدیک بود…
‫نزدیک بود باد منو ببره.
‫تو خیلی سنگین‌تر از اونی هستی که باد ببرتت.
‫خیلی چاق و سنگینی.
‫همین رو می‌خواستم ازت بشنوم.
‫- مگه نه؟ ‫- درشو ببند.
‫درشو ببندم؟
‫بوش. داره گشنه‌م می‌کنه.
‫این اولین باریه که ‫بیرون غذا می‌خوریم.
‫واقعاً.
‫- خسته نباشی رئیس پارک. ‫- ممنون.
‫- ممنون، سرآشپز کواک. ‫- وای.
‫همه‌مون.
‫- به افتخارتون. ‫- به افتخارتون.
‫خسته نباشین همگی.
‫[با یکم ماکگولی شروع می‌کنن]
‫می‌تونم طعم توت‌فرنگی رو حس کنم.
‫[خستگی کوهنوردی کاملاً از بین رفت]
‫[سانگ‌یی به جای نوشیدنی، آبگوشت می‌خوره]
‫سال نو مبارک، بچه‌ها.
‫[یه لقمه بزرگ]
‫[پر کردن دهن]
‫[خوشمزه‌ست]
‫[رئیس پارک همیشه با عجله غذا می‌خورد ‫مبادا مشتری بیاد]
‫[الان می‌تونه با خیال راحت و سر فرصت بخوره]
‫[یه وعده راضی‌کننده]
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫[سرآشپز کواک که همیشه]
‫[دستاش تو آشپزخونه خیس بود]
‫فوق‌العاده نیست؟
‫[و سانگ‌یی که همیشه داشت دنبال مشتریا می‌دوید]
‫[واسه یه بارم که شده ‫می‌تونن با خیال راحت غذاشون رو بخورن!]
‫[روز تعطیل برای صاحب یه کسب‌وکار ‫مثل یه تجمل باارزشه]
‫گواهینامه ماشینای سنگین رو داری؟
‫ماشینای سنگین؟ نه.
‫باید گواهینامه‌شو بگیرم؟
‫اگه همچین فرصتی پیش بیاد
‫و یکیمون اون گواهینامه رو بگیره
‫می‌تونیم کل کشور رو بگردیم.
‫- خیلی باحال میشه. ‫- آره.
‫بیاین بریم این‌ور و اون‌ور و جادو کنیم.
‫دیوانه‌کننده میشه.
‫فقط باید یه کلمه از ‫اسم آرایشگاهمون رو عوض کنیم.
‫به «ماشین دهکده».
‫- خوشم اومد. ماشین دهکده. ‫- نه؟
‫[نقشه‌کشیدن برای توسعه کار موقع ناهار]
‫مطمئنم می‌تونم ‫گواهینامه رانندگی اتوبوس رو بگیرم.
‫اگه کسی بتونه…
‫- اون گواهینامه رو… ‫- ما به گواهینامه آرایشگری نیاز داریم.
‫بعداً می‌تونیم میکاپ عروس هم انجام بدیم.
‫می‌تونیم همه‌کار بکنیم.
‫می‌تونیم بریم عروسی و…
‫- موهاشونو شینیون کنیم. ‫- و دسته گل درست کنیم.
‫راستش من به محوطه‌سازی و این‌جور چیزا خیلی علاقه‌مندم.
‫اومدیم اینجا غذا بخوریم، ‫ولی داریم ایده‌پردازی می‌کنیم.
‫بیاین گواهینامه پهپاد هم بگیریم.
‫- داشتم درباره‌اش تحقیق می‌کردم. ‫- جدی می‌گفتی؟
‫می‌تونیم بریم روستاها تو جزیره‌ها.
‫من گواهینامه قایقای کوچیک رو دارم.
‫درسته.
‫می‌تونم قایق برونم.
‫بیاین با اون بریم این‌ور و اون‌ور.
‫اول باید گواهینامه آرایشگری زنونه رو بگیرم.
‫الان ما به عنوان یه تیم بی‌نقص کار می‌کنیم.
‫زمان‌بندی و کار تیمی‌مون حرف نداره.
‫بیاین از بوسان بریم فوکوئوکا.
‫- ایراشایماسه. ‫- ایراشایماسه.
‫تو ژاپنی بلدی.
‫داریم چرت‌وپرت میگیم.
‫چون شما دو تا رد دادین.
‫- کنترلمون رو از دست دادیم. ‫- طعم توت‌فرنگی میده.
‫- بنوشیم. ‫- بنوشیم.
‫- شما دو تا رد دادین. ‫- پیش به سوی آرایشگران دهکده!
‫[یه مدت غرق تو خیال‌پردازی]
‫[فردا دوباره به کار سختمون برمی‌گردیم]
‫فکر می‌کنی کسی اومده باشه آرایشگاه؟
‫خدا می‌دونه.
‫- بوی یه چیز خوشمزه میاد. ‫- واقعاً؟
‫داری چه غذای خوشمزه‌ای درست می‌کنی؟
‫[گوشت خوک حسابی پخته]
‫[سالمندان از گوشت نرم گردن خوک لذت می‌برن]
‫[نام‌نو غذا رو می‌چشه]
‫[بی‌نقصه]
‫[نباید براشون خیلی بزرگ باشه.]
‫[تیکه‌های تربچه به اندازه یه لقمه]
‫- پیازچه زیاد می‌خواین؟ ‫- آره.
‫پیازچه زیاد.
‫هرچی بیشتر، بهتر.
‫[می‌خواد به موقع ازشون پذیرایی کنه]
‫[با عجله میز رو می‌چینه]
‫خیلی وقته این‌قدر سخت کار نکرده بودم.
‫[اون تو روز تعطیلشون اومد و حسابی کار کرد]
‫ممکنه کل وزنتو کم کنی
‫و خوش‌تیپ بشی.
‫- بوی خوبی میده. ‫- یکم زحمت داشت.
‫بیاین از پله بریم بالا و بریم تو.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫ممنون که برامون آشپزی کردی.
‫- کی دومین فرد مسن اینجاست؟ ‫- این کیمچی تو نیست؟
‫- دومین نفر مسن‌. ‫- آره، مگه نه؟
‫- دومین نفر مسن‌. ‫- مال منه.
‫- تو از همه جوون‌تری؟ ‫- ما هم‌سنیم.
‫واقعاً؟ که این‌طور.
‫اون جوون‌تر به نظر میاد، ‫من پیرتر، نه؟
‫- اصلاً این‌طور نیست. ‫- نه؟
‫پیر بودن اصلاً خوب نیست.
‫- پیر بودن خوبه. ‫- نه نیست.
‫[باید مراقب حرف زدنت باشی]
‫ممنون بابت غذا.
‫[دست‌پخت سرآشپز چطوره؟]
‫خوبه.
‫خوبه، سرآشپز.
‫- خوبه؟ ‫- تو هم یه لقمه بخور. زحمت کشیدی.
‫- واقعاً خوشمزه‌ست. ‫- صبر کن.
‫- خوبه. ‫- دیدی؟
‫- خوبه. ‫- کی درستش کرده؟
‫[سرآشپز بامزه‌مون درست کرده]
‫خوشمزه‌ست.
‫خیلی خوبه.
‫- از اینکه می‌بینم لذت می‌برین خوشحالم. ‫- پیداش نمی‌کنم.
‫مادربزرگم…
‫وقتی زنده بود هیچ‌وقت فرصت نشد ‫براش آشپزی کنم.
‫- حتی یه بارم نشد. ‫- ما به جاش می‌خوریم.
‫می‌دونست به آشپزی علاقه دارم.
‫- ولی هیچ‌وقت براش آشپزی نکردم. ‫- که این‌طور، و این اذیتت می‌کنه.
‫- واسه همین… ‫- حتماً داری به اون فکر می‌کنی.
‫- می‌خواین مادربزرگم بشین؟ ‫- البته که میشم.
‫- اگه بیام پیشتون بهم پول میدین؟ ‫- حتماً.
‫فقط یه بار غذا دادن کافی نیست.
‫باید قدردانی‌مون رو نشون بدیم. ‫یکی دیگه بخور.
‫ممنونم.
‫وای، خیلی خوشمزه‌ست.
‫طعمش خیلی خوبه.
‫[اون شد نوه جدید موجو]
‫خیلی خوب پخته شده.
‫- خیلی خوب پخته. ‫- عالیه.
‫وای، سرده.
‫اون چه صداییه؟
‫چه خبره؟
‫صدای ماشینی که رد شد نبود.
‫[شیرینی‌های ماهی‌شکل]
‫چطوری درست میشن؟
‫تا جایی که من دقت کردم، ‫اول خمیر رو میریزن.
‫- اول خمیر. ‫- آره.
‫بعدش لوبیای قرمز میره وسطش.
‫[اون با انجام دادن کاری که اون خانم گفت شروع می‌کنه]
‫[با توجه به اینکه دفعه اولشه ‫خیلی خوب به نظر میاد]
‫[پخش شدن ملودی]
‫چرا؟ چی شده؟
‫چی؟ چی می‌خوای آخه؟
‫مشکلش چیه؟
‫داره از کنارش میریزه بیرون.
‫[تایمر باعث شد یکم اوضاع به هم بریزه]
‫برش گردونم؟
‫این این‌طوری میره؟
‫این چطوری کار می‌کنه؟
‫[گیج و مبهوت]
‫- باید صبر کنی. ‫- باید صبر کنیم؟
‫جوونا می‌تونن تو همون بار اول یاد بگیرنش.
‫همین الانشم کلی درست کردی.
‫سخت نیست.
‫ما فقط دو دور می‌خوایم.
‫ولی بیرون سرده.
‫با اون لباسی که تو پوشیدی معلومه.
‫- وای، داغه. ‫- از یه قاشق استفاده کن.
‫با این فشارشون بده.
‫- باید انبر باشه. ‫- اونجاست.
‫باید انبر باشه.
‫تا باهاش برشون داری. همینه.
‫اولین بارته، ‫واسه همین نمی‌دونی چطوری درستشون کنی.
‫بذارش اون تو. آره. و یکی دیگه.
‫بعد از چند بار امتحان کردن بهتر میشم.
‫- آره. ‫- حتماً میشی.
‫- چون آشپزی بلدی. ‫- وای، ممنون.
‫[درست کردن شیرینی با تشویق‌های اونا]
‫- بیاین دیگه بریم. ‫- آره.
‫بیاین بریم.
‫ممنونم.
‫- خانم، براتون آرزوی سلامتی می‌کنم. ‫- خداحافظ.
‫مراقب خودت باش.
‫ممنون بابت غذا.
‫[مادرخوانده پری منتظر اون سه نفره]
‫[اون سه نفر بی‌خبر از اینکه نام‌نو اینجاست، ‫برمی‌گردن خونه]
‫این چه جور عشقیه
‫- این یه آهنگ راجع‌به آب‌نباته. ‫- فکر نکنم.
‫[قدم زدن به سمت خونه]
‫وایِ من.
‫[مثل همیشه ‫رو مبل موردعلاقه‌اش می‌شینه]
‫[احساس خستگی]
‫من یه چرت کوچیک می‌زنم.
‫[دونگ‌یون هم یه مقدار رختخواب میاره
‫تا اونم دراز بکشه]
‫[کوهنوردی خسته‌کننده جفتشون رو از پا درآورده]
‫[در حالی که این دو نفر دارن از ‫چرت روز تعطیلشون لذت می‌برن]
‫یه در باز میشه
‫[بوگومِ پرانرژی یه دوش سریع گرفت]
‫[حتی لباساشم عوض کرد]
‫[برنامه داره یکم تو محله بگرده]
‫داین!
‫[بوگوم یهو داین رو صدا می‌زنه]
‫دا… تویی، داین؟
‫سون‌هی!
‫[فکر کرد صداشونو شنیده]
‫[خودشون نیستن؟]
‫[بوگوم جوری راه میره ‫که انگار یه چیزی داره می‌کشوندش]
‫نمی‌بینمشون.
‫به دنبال صدا
‫از اینجا می‌تونم.
‫دارین چیکار می‌کنین؟ بذارین منم بازی کنم.
‫سلام!
‫[سون‌هی و داین داشتن همون نزدیکی بازی می‌کردن]
‫دارین چیکار می‌کنین؟ بذارین منم بازی کنم.
‫سلام!
‫سلام عمو!
‫- چی… ‫- داریم سورتمه سوار میشیم.
‫منم هستم. چطوری بازی می‌کنین؟
‫[این فقط یه جاده یخی معمولیه]
‫[این بیرون دارن سورتمه‌سواری می‌کنن]
‫- رو کتاباتون سر می‌خورین؟ ‫- آره.
‫ما رو کتابایی که نمی‌خونیم سر می‌خوریم.
‫واقعاً؟ نشون بدین چیکار می‌کنین.
‫- صبر کن. ‫- محکم بگیر.
‫واسه سون‌هی خطرناکه.
‫وایِ من. این‌جوری؟
‫[یه نفر باید بکشه]
‫خندیدن
‫به جای کتاب
‫باید سوار یه چیزی شبیه این بشین.
‫چیزی نیست که بتونیم سوارش بشیم.
‫بوگوم می‌خواد براشون یه چیز دیگه پیدا کنه ‫که بهتر سر بخوره
‫این مال بابامه.
‫کتاب بابامه.
‫- اجازه گرفتی؟ ‫- آره.
‫- اجازه گرفتم. ‫- معلومه.
‫یه تقویمم از تو سطل آشغال دزدیدم.
‫نه، ندزدیدمش.
‫قبل از اینکه برش دارم از بابام اجازه گرفتم.
‫رو چی باید سر بخوریم؟
‫باید یه چیز باحال‌تر باشه.
‫می‌تونیم رو سه یا چهار لایه سر بخوریم.
‫هی. اونجا یه کارتن هست.
‫[می‌پره اون‌ور و یه سورتمه جدید گیر میاره]
‫بیا سوار این شو، سون‌هی.
‫نگیرش. من از پشت هل میدم.
‫صبر کن.
‫سورتمه بوگوم الان آماده‌ست
‫[بزن بریم.]
‫[محکم هل دادن]
‫- ترسناکه؟ ‫- نه.
‫[سورتمه بوگوم با یه سرعت خیلی امن حرکت می‌کنه]
‫[آروم و بی‌دردسر]
‫مسیرش خیلی کوتاهه.
‫کوتاهه. ‫۳ بار رفتیم و برگشتیم.
‫[دونگ‌یون هم ملحق میشه]
‫سلام!
‫[بازی کردن تا وقتی که خورشید شروع کرد به غروب کردن]
‫دعوام کردن. گفتم ‫فقط ۱ ساعت بازی می‌کنم.
‫- که این‌طور. ‫- ۹۰ دقیقه بازی کردیم.
‫- امروز… ‫- اولین بارمون بود.
‫امروز اولین باری بود ‫که از خونه اومدیم بیرون.
‫- دخترا، با احتیاط برگردین خونه. ‫- خداحافظ.
‫- مراقب خودتون باشین. ‫- خداحافظ.
‫[سون‌هی و داین رو راهی خونه می‌کنن]
‫صبر کن
‫[اولین چیزی که متوجهش میشن]
‫[یه پشتِ ناآشناست]
‫[باید یکی از عوامل فیلم‌برداری باشه.]
‫عوامل فیلم‌برداری؟
‫وسایلش رو جوری میندازه ‫که انگار هیپنوتیزم شده
‫[با نوک پا رفتن داخل]
‫فکر کنم یکی از عوامل باشه.
‫[مادرخوانده پریِ بی‌خبر ‫داره ظرفا رو می‌شوره]
‫- استاد. ‫- وای خدای من!
‫این دیگه چیه… اوه، سلام.
‫- اوه، سلام. ‫- وایِ من.
‫- استاد! ‫- ببخشید.
‫اینجا چیکار می‌کنی!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اینجا چیکار می‌کنی!
‫- شنیدم که… ‫- اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اینجا یه رئیس جدید داره.
‫سلام.
‫واقعاً ترسوندم.
‫- دوربين‌ها… ‫- این استاد منه!
‫- از دیدنتون خوشبختم. ‫- بله، سلام.
‫- سلام. از دیدنتون خوشبختم. ‫- سلام.
‫- من پارک بوگوم هستم. ‫- سلام.
‫از دیدنتون خوشبختم.
‫ممنون که این‌همه راه رو اومدین.
‫راستش، امروز…
‫- روز تعطیلتونه. ‫- آره.
‫می‌خواستم یواشکی بیام تو، ‫یه غذا بپزم و برم.
‫- آره. ‫- ولی یه نفر اینجا بود.
‫- اوه، جدی؟ ‫- «چه خبره؟»
‫- مهمونای سرزده؟ ‫- آره.
‫برای اولین بار تو عمرم ‫شیرینی ماهی‌شکل درست کردم.
‫- شیرینی هم درست کردی؟ ‫- آره.
‫تنهایی چه جنگی راه انداخته بودی؟
‫- آدمای زیادی اونجا بودن؟ ‫- منتظر بودن.
‫۴ نفر بودن، و من داشتم ‫می‌گشتم تا وسایل رو پیدا کنم.
‫من اینجا تنهایی برنامه ‫«نبرد کلاس آشپزی» رو فیلم‌برداری کردم.
‫- این پلوپز بزرگ رو تو آوردی؟ ‫- آره، من آوردمش.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫- پس بهشون غذا دادی؟ ‫- آره. گوک‌باپ درست کردم.
‫و می‌بینین که اونجا
‫یه غذای مرغ هم هست.
‫[تحت تأثیر قرار گرفتن]
‫خیلی ممنونم.
‫به سرآشپز دونگ‌یون خوب یاد دادی.
‫«سرآشپز دونگ‌یون»؟
‫- اون برای ما یه سرآشپزه. ‫- تو اینجا سرآشپزی؟
‫من اینجا خیلی طرفدار دارم.
‫[منو سرآشپز کواکِ موجو صدا کنین]
‫اینجا…
‫سخته… ‫چرا این‌قدر لاغر شدی؟
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫- اون مسئول تمام وعده‌های غذاییه. ‫- اوه، جدی؟
‫دست‌پختش خوبه.
‫واقعاً همین‌طوره.
‫- می‌تونی بشینی. ‫- آره. بشین و استراحت کن.
‫- ظرفا رو ول کن. ‫- نه.
‫- چیز زیادی آماده نکردم. ‫- باحال به نظر میای.
‫- اینو نگو. ‫- باحال نیست؟
‫وای خدای من.
‫از نزدیک دیدنت…
‫- خیلی خوش‌تیپ نیست؟ ‫- دونگ‌یون خیلی خوش‌تیپ‌تره.
‫نه، ولی خدایی…
‫جذابیت و قیافه ‫و همه‌چی با هم ترکیب شده.
‫[یه موهبت برای چشماتون]
‫[آه کشیدن]
‫احساس کمبود می‌کنم.
‫این‌طوری نباش.
‫تو این لحظه، ‫تو از همه خوش‌تیپ‌تری.
‫برنده.
‫بذار دستامو بشورم.
‫[نام‌نو برای پختن شام آماده میشه]
‫این دیوانه‌کننده‌ست. دیوانه‌کننده‌ست.
‫[بهترین هدیه تو روز تعطیلشون]
‫باورش سخته.
‫سالمندایی که اینجا زندگی می‌کنن.
‫اشتهای خیلی خوبی داشتن.
‫راستش اونا بهم دلداری دادن.
‫[سریع آماده کردن گوک‌باپ برای اون سه نفر]
‫[خیره شدن]
‫این گوشت…
‫باید گرسنه‌تون باشه. ‫گرسنه نیستین؟
‫[دهنش اول جواب میده]
‫ممنون.
‫- این گوشت گردن خوکه یا چی؟ ‫- گوشت گردن خوک.
‫- درجا متوجه شدی. ‫- خوشمزه‌ست.
‫وای…
‫- با کیمچی خیلی می‌چسبه. ‫- چطور می‌تونه این‌قدر خوب باشه؟
‫[رفتن به سمت آرایشگاه در حالی که ‫بی‌خبر داره سوت می‌زنه]
‫هنوز کیسه‌های کود رو نبردی؟
‫[برگشتن برای نگاه کردن]
‫کیسه‌ها… وای خدا جون.
‫این چیه؟
‫- سرآشپز یون نام‌نوئه. ‫- باید قایم می‌شدم.
‫- ببخشید. اینجا یه رئیس جدید داره. ‫- سلام.
‫من رئیس جدیدتم.
‫- سلام. از دیدنتون خوشبختم. ‫- سلام.
‫- دستاش خیلی سرده. ‫- وای.
‫[احساس غرور کردن]
‫اینجا چه خبره؟
‫دیوانه‌کننده‌ست.
‫- خوشحالم که غذا نخریدیم. ‫- آره.
‫چرا… چطوری…
‫- کمکی نیاز داری؟ ‫- نه.
‫لذت بردن از غذا ‫بهترین کمکیه که می‌تونی بکنی.
‫[اونا رو از آشپزخونه می‌فرستن بیرون]
‫اشکالی نداره فقط همین‌جا بشینیم؟
‫[چقدر جذاب]
‫می‌مونی؟
‫باید بمونم؟
‫آره!
‫[فقط از فکر کردن بهش خوشحالن]
‫می‌تونم فقط تماشا کنم؟
‫البته.
‫[شاگرد شماره ۱ نام‌نو نزدیکش می‌مونه]
‫بوش از همین الان…
‫[اوایل امروز]
‫[مزه‌دار کردن با پودر فلفل سیاه]
‫[سس ماهی و شکر جوشونده شده]
‫[سیر له‌شده اضافه شد]
‫[مرغ برای مزه‌دار شدن کنار گذاشته شد]
‫[نشاسته سیب‌زمینی برای پختن مرغ]
‫اگه تو نشاسته سیب‌زمینی سرخش کنی چی میشه؟
‫اگه این‌طوری بپزیش
‫طعم مرغ خیلی قوی‌تر میشه.
‫- مثل مرغ سوخاریای قدیمی. ‫- با خمیر نازک؟
‫می‌تونی کمکم کنی؟
‫اون سینی و توری سیمی رو می‌بینی؟
‫- اونو برام خشک کن. ‫- باشه.
‫مستقیم تو روغن
‫وقتی سرآشپزا به روغن داغ نگاه می‌کنن
‫می‌تونی بگی غذا ‫چقدر خوب داره می‌پزه؟
‫آره، تقریباً.
‫[اوه، پس…]
‫یواشکی میره و دما رو چک می‌کنه
‫الان یکم زیادی داغه.
‫حدود ۱۹۰ درجه‌ست، مگه نه؟
‫- وای خدای من. مو به تنم سیخ شد. ‫- ۱۹۰ درجه‌ست؟
‫۱۹۰ درجه‌ست.
‫[در واقع ۱۹۱ درجه سانتی‌گراده]
‫[این که چیزی نیست]
‫کلم یه بخش خیلی مهمه.
‫[شکر و سس ماهی که قبلاً درست کرده بود رو اضافه می‌کنه]
‫[مرغِ از قبل سرخ‌شده سس رو به خودش جذب می‌کنه]
‫[تفت داده شده با کلم]
‫با سس و کلم قاطیش می‌کنم.
‫[یه غذای مرغ آسیای جنوب شرقی ‫که سس کاملاً به خوردش میره]
‫چیزی که گومدونگی هوس کرده بود
‫می‌تونی تفاوت تو سطحِ ‫بشقاب‌آرایی رو حس کنی؟
‫مثل یه کوه می‌چینیش رو هم.
‫[مرغ سیری به سبک آسیای جنوب شرقی از یون نام‌نو]
‫ظاهرش فرق می‌کنه.
‫[گوک‌باپی که به مادربزرگا داد]
‫[برنج رو تو آبگوشت خیس می‌کنه ‫و تو یه کاسه سفالی سرو می‌کنه]
‫[دونگ‌یون تو کارهای نهایی کمک می‌کنه]
‫- این چطوره؟ ‫- عالی به نظر میاد.
‫[خم شدن روی غذا با تمرکز]
‫[نام‌نو به نظرش بانمکه]
‫یکم پاکش می‌کنم.
‫الان دوباره زنده شدم.
‫هویتم رو دوباره پیدا کردم.
‫چی؟
‫[بازیگرا چطور بازی می‌کنن؟]
‫[مسابقه بازیگری سرآشپز ‫تو آرایشگاه دهکده]
‫سرآشپز کواک، می‌تونم بپرسم
‫امروز چه غذایی آماده کردین؟
‫- امروز من براتون ‫- بله.
‫یه گوک‌باپ با گردن خوک آماده کردم
‫- و گوشت شانه. ‫- متوجهم.
‫کی امروز جلبک رو خرد کرده؟
‫[دعوا کردن سرآشپز کواک فضا رو سرد می‌کنه]
‫این تربچه تو پاییز برداشت شده؟
‫ضخامتشون یکی نیست.
‫- بله، سرآشپز. ‫- بیشتر دقت کن.
‫سرآشپز کواک. میز چهار میگه
‫غذاشون زیادی پخته.
‫اگه نمی‌خوان بخورن، می‌تونن برن.
‫[چه رستوران عجیبی]
‫این خیلی عجیبه.
‫صدای آه کشیدنش رو شنیدی؟
‫«اگه نمی‌خوان بخورن، می‌تونن برن.»
‫خیلی خنده‌داره، نمی‌تونم ادامه بدم.
‫- سخته. اون خیلی خوبه. ‫- سخته که قیافه جدی بگیری.
‫من می‌کشم کنار چون خندیدم.
‫خیلی ممنون بابت غذا.
‫به عنوان یه داروی تقویتی بهش نگاه کنین.
‫- ممنون بابت غذا. ‫- ممنون.
‫- نوش جان. ‫- باید امتحانش کنی.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫[غرق در شگفتی]
‫- وای. ‫- با این بخورش.
‫با سس ماهی و کلم تفتش دادم.
‫کلمه خیلی می‌چسبه.
‫واقعاً خوبه.
‫از اینکه می‌بینم لذت می‌برین خوشحالم.
‫[این همون چیزیه که برای دیدنش اومده بود]
‫[روز تعطیلشون بود ‫و ناخواسته خیلی خسته‌کننده شده بود]
‫[نام‌نو حالشون رو جا آورد]
‫[اخمِ حقیقت]
‫خوبی؟
‫[طعم مرغ فوق‌العاده‌ست]
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫حس عجیبی داره.
‫من تو یه روستام
‫و دارم با آدمایی غذا می‌خورم ‫که هیچ‌وقت نمی‌تونستم ببینمشون.
‫ارزش زحمتش رو داشت.
‫احساس خوشحالی می‌کنم.
‫اینکه فکر کنی غذا ‫می‌تونه خوشحالت کنه.
‫اینکه بتونی برای کسی خاطرات خوبی بسازی
‫حسابی خوشحالت می‌کنه.
‫یه همچین چیزی.
‫فکر کنم برای همه همین‌طور باشه.
‫ما ناخن طراحی می‌کنیم ‫و موی آدما رو کوتاه می‌کنیم
‫و در همون حین درباره زندگیشون می‌شنویم.
‫حتماً همه‌شون خاطرات خوبی دارن.
‫شما بیشتر از نصف راه رو رفتین.
‫- باید یکم ناراحت‌کننده باشه. ‫- ناراحت‌کننده‌ست.
‫یه روز…
‫آخر هفته بود.
‫ما یه روزِ شیرینی ماهی‌شکل داشتیم
‫و ۳۰ تا ۴۰ نفر اومدن اینجا.
‫- دیوانه‌کننده بود. ‫- جدی؟
‫- پس کل دهکده اومدن. ‫- تقریباً همه.
‫همه خیلی مهربون و دست‌ودل‌بازن.
‫هوامون رو داشتن.
‫بچه‌هایی که باهاشون بازی کردیم
‫و قبل از اومدن فرستادیمشون خونه.
‫جفتشون دخترن که تو ماه مارس میرن کلاس پنجم.
‫یکیشون برامون…
‫من مال خودمو نپوشیدم که گمش نکنم.
‫تو مال خودتو پوشیدی؟
‫اون برای هرکدوممون دستبند درست کرده.
‫- همینه؟ ‫- آره.
‫- دو تاست. ‫- عاشقشم.
‫لوکس به نظر میاد. خیلی خوب ساخته شده.
‫خودش درستش کرده؟
‫دارم احساس ناراحتی می‌کنم.
‫به همه وابسته شدم.
‫راستش
‫مدت کوتاهی بود و فقط ‫روزی چند ساعت میدیدیمشون.
‫- درسته. ‫- ما فقط با غریبه‌ها آشنا شدیم
‫که هیچ ارتباطی باهاشون نداشتیم.
‫ولی اونا درِ قلبشون رو باز کردن ‫تا ما رو بپذیرن
‫و باهامون به گرمی رفتار کردن.
‫[تو این استراحت کوتاهشون دلشون برای اهالی تنگ شد]
‫فکر کنم منم دلم برای خانم را خیلی تنگ بشه.
‫خداحافظی کردن سخته.
‫چرا داری گریه می‌کنی؟
‫داره گریه می‌کنه. اشکش رو می‌بینم.
‫مسئله اینه که
‫من پررو و صمیمی رفتار می‌کنم ‫جوری که انگار راحتم.
‫برام یکم سخته
‫با آدما دوست بشم و سفره دلم رو باز کنم.
‫با اینکه از بیرون
‫به نظر میاد ‫که هیچ مشکلی باهاش ندارم.
‫چون می‌دونم جدا شدن چه حسی داره.
‫یکم
‫ناراحت‌کننده‌ست.
‫واسه همین همیشه سعی کردم یه مرزی رو حفظ کنم.
‫فکر کنم تو این چند روزی که اینجا بودم
‫از اون مرز گذشتم
‫ناخودآگاه.
‫واسه همینه که الان حس عجیبی دارم.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫- سال نو مبارک. ‫- با احتیاط برگردین.
‫- خداحافظ. ‫- مراقب خودت باش.
‫[راهی کردن مادرخوانده پری، یون نام‌نو]
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ!
‫[اواخر همون شب]
‫[آرایشگاه هنوز بازه]
‫[صدای قیچی]
‫[بوگوم از بعضی از عوامل خواست داوطلب بشن ‫تا روشون تمرین کوتاهی مو کنه]
‫[حتی تو روز تعطیلش]
‫[بوگوم برای مشتریایی که ‫فردا می‌بینه تمرین می‌کنه]
‫من رفتم کوه دئوگیوسان و مرکز شهر
‫و این باعث شد چیزای دیگه‌ای
‫برای حرف زدن با اهالی داشته باشم.
‫مشتاقم ببینم فردا کیا میان.
‫حتی اگه آدمای بیشتری بیان
‫این اعتمادبه‌نفس رو دارم ‫که فکر می‌کنم می‌تونم از پسش بربیام.
‫مشتاقانه منتظر فردام.
‫ما شروع به کار کردیم.
‫- قراره حسابی شلوغ‌پلوغ بشه. ‫- آره.
‫[برگشتن سر کار، آرایشگاه دهکده سرش شلوغه]
‫خودتو جمع‌وجور کن.
‫فقط یه روز تعطیلی حسش مثل اینه ‫که بعد از سال‌ها برگشتیم.
‫این یه بمب ساعتیه.
‫امروز اوضاع خیلی خوب پیش نمیره.
‫من خیلی دست‌وپاچلفتی و بی‌دقتم.
‫- با هم برادرن؟ ‫- سه برادر.
‫- می‌خوای یه تشویق کنیم؟ ‫- اوه، وای.
‫بیاین از اول شروع کنیم!
‫تا زمانی که خیلی کوتاه نباشه.
‫الان موهاتو کوتاه می‌کنم.
‫خیلی کوتاهش کردم.
‫ببخشید.
‫فکر کنم یه چیزی رفت تو چشمم.
‫شاید چتری‌ها تا این حد کوتاه بشن.
‫باشه.
‫[کودک ۱۸ ماهه، کوچیک‌ترین مشتری تا به الان]
‫همین‌جا بشین.
‫اوه، دوستش نداری؟
‫دوستش نداری.
‫الان شروع می‌کنم به کوتاه کردن موهات.
‫- خرس کوچولو خیلی بامزه‌ست ‫- خرس کوچولو خیلی بامزه‌ست
‫- کارت عالی بود ‫- کارت عالی بود
‫- سلام. ‫- سلام.
‫[دخترای دبیرستانی میان تو آرایشگاه دهکده]
‫می‌خوام اهدای مو کنم.
‫اون داره موهاشو اهدا می‌کنه.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫[این کسب‌وکار پرفرازونشیبشون چطور پیش میره؟]
‫[آرایشگر دهکده]
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»