‫[آرایشگاه دهکده]
‫[آرایشگر دهکده]
‫[بالاخره روز تعطیلی که مدت‌ها منتظرش بودن تموم شد]
‫[و دوباره یه صبح دیگه برای کار شروع شده]
‫بیاید بریم.
‫[این سه نفر بعد از یه روز تعطیلی حسابی شارژ شدن]
‫- کمک لازم داری؟ ‫- هی صبر کن. لباسامون خیلی شبیه همه.
‫- خیلی شیک شدی. ‫ خفن شده.
‫رنگ اصلی امروز قرمزه.
‫ببینم امروز چی در انتظارمونه.
‫[ساعت فعلی: ۷:۳۰ صبح ‫این سه نفر زودتر از همیشه راه افتادن]
‫- امروز چه جور مشتری‌هایی میان؟ ‫ نمی‌دونم.
‫شما دوتا چجوری انقدر هماهنگ راه می‌رید؟
‫[چپ، راست]
‫- می‌دونی چیه؟ خودت هم باهامون هماهنگی.
‫واقعا؟
‫سرنوشت ما سه تا
‫به هم گره خورده.
‫این همون چیزیه که بهش میگم سرنوشت
‫این آهنگ رو می‌شناسی؟
‫چرا امروز انقدر زود دارن میرن سر کار؟
‫بیشتر برف‌ها آب شدن.
‫تقریبا همه‌شون رفتن.
‫[۳۰ دقیقه زودتر از همیشه رسیدن]
‫خب، بریم یه روز دیگه رو شروع کنیم.
‫[بریم آماده شیم مغازه رو باز کنیم]
‫می‌خواید اول شما بشینید؟
‫[یعنی همین که رسیدن، براشون مشتری اومد؟]
‫چرا دونگ‌یون پیش‌بند اصلاح پوشیده؟
‫باید همین استایلم رو حفظ کنم
‫ولی حس می‌کنم الان ‫موهام یه کم زیادی بلند شده.
‫[کمی قبل‌تر]
‫رئیس پارک.
‫موهام رو برام درست می‌کنی؟
‫آره حتما. فقط اول بذار یه لیوان آب بخورم.
‫[از بوگوم می‌خواد موهاش رو اصلاح کنه]
‫[تو این مدت که تو موجو بوده موهاش خیلی بلند شده]
‫یه کم دو دل شدم. کوتاه کنم یا نکنم؟
‫می‌دونی چیه؟
‫معلوم نیست تو پروژه بعدیت ‫قراره چه نقشی داشته باشی.
‫- طول موهات... رئیس پارک.
‫از کجا معلوم.
‫[برای همین بیشتر دو دل شده]
‫- بسپارش به رئیس. بذار این رو بذارم اینجا.
‫نمی‌خوای گوش‌هات معلوم بشه، درسته؟
‫فکر نکنم بشه انقدر کوتاهش کرد.
‫به نظرم
‫موهای پشتم زیادی بلند شده.
‫فقط گذاشتم بلند شه، اصلا حالتش ندادم.
‫حس می‌کنم از اینور و اونور می‌زنه بیرون.
‫هرجور دوست داری انجام بده.
‫یادته اون موقع‌ها
‫چقدر تمرین اصلاح موی مردونه می‌کردی.
‫- فقط یه کم خلوتش می‌کنم. باشه.
‫[آیا می‌تونه موهای ‫داداش کوچیکه محبوبش روخوب کوتاه کنه؟]
‫[یه نگاه یواشکی می‌ندازه]
‫اگه وسط کوتاه کردن موهام ‫مشتری بیاد ممکنه هول کنیم.
‫درسته.
‫[درحال گشتن]
‫[بوگوم داره دنبال یه چیزی می‌گرده]
‫چی می‌خوای؟
‫چیزی نیست، تو همونجا بشین.
‫[کارمند با نشستن ‫بیشتر احساس معذب بودن می‌کنه]
‫[یهو یه صدای نفس کشیدن آشنایی به گوش می‌رسه]
‫عه، خانم را! خانم را اومده.
‫- کجاست؟ ‫ همینجاست.
‫[با عجله می‌دوئه بیرون]
‫[می‌خنده]
‫چرا اینقدر زود اومدید بیرون؟
‫همینجاست.
‫[هنوز کوتاه کردن موهاش رو شروع نکرده]
‫- ای وای. ‫ سلام خانم را.
‫[یهو بلند میشه]
‫[با دیدن ناگهانی خانم را حسابی هول می‌کنن]
‫- سلام خانم را. ‫ حالتون چطوره؟
‫[خانم را اوک‌جا، دانش‌آموز ۹۲ ساله، اومده]
‫دیروز درس‌تون خوب پیش رفت؟
‫معلومه. خیلی درس خوندم.
‫کلی تکلیف انجام دادم.
‫- بفرمایید بشینید. ‫ هرچی بهم گفتن رو خوندم.
‫خانم را.
‫یه نوشیدنی گرم می‌خورید؟
‫آره، اگه قهوه دارید یه فنجون می‌خورم.
‫قهوه فوری؟
‫- شیرین باشه؟ همون قهوه فوری.
‫الان درستش می‌کنم.
‫صبر کن
‫[بدون اینکه پیش‌بند اصلاح رو دربیاره می‌دوئه]
‫[خیلی بامزه‌ست]
‫[سرآشپز کواک با عجله قهوه درست می‌کنه]
‫[ووش]
‫[با همون پیش‌بند اصلاح ‫خیلی راحت برمی‌گرده سر کارش]
‫[با قهوه توی دستش با احتیاط راه میره]
‫[قهوه رو ماهرانه آماده می‌کنه]
‫بفرمایید، قهوه‌تون آماده‌ست.
‫[دونگ‌یون تا مشتری نیومده دوباره می‌شینه]
‫خب شروع کنیم.
‫- حالا کتابتون رو باز کنید باشه.
‫خانم را اوک‌جا، کتابتون رو باز کنید.
‫باشه، چشم.
‫[می‌خنده]
‫- خیلی بانمکه. ‫ آره خیلی.
‫[سریع شروع می‌کنه به کوتاه کردن]
‫[حسابی تمرکز کرده]
‫هیونگ، وقتی مدرک آرایشگریت رو بگیری
‫اولین کاری که می‌خوای بکنی چیه؟
‫دلم می‌خواد فر کردن مو رو امتحان کنم.
‫می‌خوام بدونم چجوری میشه
‫با پیچیدن موها فرهای مختلف درست کرد.
‫و وقتی این تکنیک رو یاد گرفتم ‫چه مدل موهایی می‌تونم درست کنم؟
‫وقتی می‌بینم داری موی مردم رو کوتاه می‌کنی
‫حس می‌کنم یه فشاری روت هست.
‫اوایل یه کم برام سنگین بود.
‫همین الان هم که دارم موهای تو رو ‫کوتاه می‌کنم اون فشار رو حس می‌کنم.
‫ولی کم‌کم اعتمادبه‌نفسم بیشتر شد.
‫الان بیشتر از اینکه ‫استرس داشته باشم، دارم لذت می‌برم.
‫نباید این وقت صبح به زحمت می‌انداختمت.
‫این حرف رو نزن.
‫زحمتی نیست.
‫از اینکه بهم اعتماد کردی ممنونم.
‫[از وقتی بوگوم اومده اینجا، برای اولین بار]
‫[داره به‌جای یکی از محلی‌ها، ‫موی دونگ‌یون رو کوتاه می‌کنه]
‫[با دقت کوتاه می‌کنه]
‫[تار مو به تار مو]
‫[ریز به ریز]
‫[تمام تلاشش رو می‌کنه که خوب کوتاه کنه]
‫[یک ساعت گذشت]
‫بذار دیگه تمومش کنم.
‫[با اشتیاق سشوار می‌کشه]
‫[تمام تلاشش رو می‌کنه]
‫[از طرف دیگه، ‫کارمند یه کم خسته به نظر میاد]
‫[خسته شده]
‫کم‌کم داری خسته میشی؟
‫- نه خوبم. هروقت خسته شدی بگو.
‫[با اینکه میگه خوبم، بازم خمیازه می‌کشه]
‫[حالا نوبت حالت دادنه]
‫- موهات رو جوری حالت میدم که به لباست بیاد. ‫- باشه.
‫- با استایل امروزت ست باشه. ‫ مشتاقم ببینم چی میشه.
‫می‌خوای موهاتو بدی عقب؟
‫[رئیس پارک می‌خواد موهاشو بده عقب]
‫نه؟
‫اگه موقع کار موهام بیفته جلوی صورتم کلافه میشم.
‫فقط سشوار بکش و فرق باز کن.
‫باشه همون کارو می‌کنم.
‫هرچی صلاح می‌دونی انجام بده، ‫می‌سپارم به خودت.
‫بذار خط‌ریشت رو بدم پایین.
‫[تنظیم خط‌ریش‌ها، بزرگ‌ترین نگرانی دونگ‌یون]
‫[حسابی دقت می‌کنه]
‫[سکوت]
‫- داغ نیست؟ ‫ نه خوبه.
‫[بیشتر از چیزی که فکر می‌کرد طول کشیده]
‫[و رئیس پارک همچنان داره موهاش رو حالت میده]
‫با کلی محبت برای کارمندش
‫[اتو مو هم می‌زنه؟]
‫[پر از ذوق و انرژی]
‫- اون بخشی که دیروز نوشتی. ‫ دیروز؟ یادم نیست.
‫یه کم نوشتم فقط.
‫- تا حرف اِم رسیدی. ‫ آره، یه ذره اینجا نوشتم.
‫گفتم به‌جای اینکه بیکار بشینم، تمرین کنم.
‫وقتی کسی رو می‌بینیم ‫اینجوری میگیم «سلام»، درسته؟
‫باید اسمم رو هم به انگلیسی یادم بدی.
‫اونم یاد می‌گیریم.
‫به ژاپنی میشه تاماکو.
‫- چی؟ تاماکو ماتسوبارا.
‫[چی؟ اسم ژاپنی؟]
‫- اون اسم ژاپنی منه. ‫ چجوری اسم ژاپنی داری؟
‫زمان اشغال ژاپن، یه مدت کوتاه
‫مدرسه می‌رفتم، ولی وقتی ‫شکست خوردن همه‌چی تموم شد.
‫چند ماه از کلاس اولم گذشته بود که اوضاع قاطی شد.
‫جدی؟
‫- یعنی بعد از اینکه مدرسه رفتی؟ ‫ آره، بعدش.
‫فکر کنم تابستون بود ‫چون تو بهار شروع کردم.
‫یه مدت کوتاه رفتم مدرسه و ژاپنی خوندم.
‫بعدش اوضاع ژاپن به هم ریخت.
‫ژاپنی‌هایی که تو کره بودن رو انداختن بیرون.
‫و کره‌ای‌هایی که تو ژاپن بودن رو برگردوندن.
‫جاشون رو عوض کردن.
‫اون موقع چند سالتون بود؟
‫تقریبا
‫هشت یا نه سالم بود، ‫چون اون زمان دیرتر مدرسه می‌رفتیم.
‫شاید نه سالم بود، دقیق یادم نیست.
‫همین بود دیگه. فقط چند ماه درس خوندم.
‫خیلی زود ولش کردم.
‫[با اینکه سال‌ها گذشته، باز هم بیخیال نشده]
‫بیا امروز انگلیسی بخونیم.
‫باید بلد باشم اسمم رو به انگلیسی بنویسم.
‫«را اوک‌جا.» صبر کن.
‫فامیلیش رو با «آر اِی» بنویسم یا «اِل اِی»؟
‫آر داره یا اِل؟
‫- با «آر اِی» نیست؟ «آر اِی» بهتره، نه؟
‫ببین نگارش رسمی لاتینیش چیه، یه استاندارد داره.
‫[به لطف رئیس پارک، نگارش لاتین اسمش رو پیدا کرد]
‫«آر اِی» هست.
‫اینجوری باید اسم انگلیسی‌تون رو بنویسید.
‫اینجا بنویسش.
‫من براتون می‌نویسم، شما سعی کن بخونیش.
‫باشه.
‫باید برام بنویسیش.
‫اول باید بنویسیش تا بفهمم اسم خودمه.
‫این رو ببینید.
‫فرض کنید یه خارجی بیاد اینجا توی موجو.
‫اون موقع می‌تونید به انگلیسی بهش سلام کنید.
‫بعد از من تکرار کنید.
‫[با دست اشاره می‌کنه]
‫- این میشه «سلام»؟ ‫ آره.
‫اینجوری سلام می‌کنید.
‫- یه چیزی مثل «سلام، چطوری»؟ آره همونه.
‫- باید بگی «های». ‫ «های».
‫- اینجوری سلام می‌کنید. ‫ سلام.
‫- «من را اوک‌جا هستم.» ‫- «سلام. من را اوک‌جا هستم.»
‫- همینه. باید حفظش کنید. ‫ باشه.
‫حالا اینجا چی نوشته؟
‫این؟ «ممنون»
‫- ممنون. ممنون.
‫- این چی؟ ‫ «ممنون».
‫این رو چجوری می‌خونیم؟
‫تنکیو!
‫انقدر خوب انگلیسی ‫حرف می‌زنید که می‌تونید برید آمریکا.
‫- کجا؟ ‫ آمریکا. الان می‌تونید برید.
‫کجا برم؟ من جایی نمی‌تونم برم.
‫[شیطون‌ترین آدم این اطراف]
‫[چه گفت‌وگوی بامزه‌ای]
‫خب.
‫اگه تابستون وقت داشتی، بیا بهم سر بزن.
‫آره، حتما میام.
‫وقتی تو خونه‌م جنس بیشتری داشتم، بیا.
‫- باید برای خرید هلو برگردم. آره اونم هست.
‫خودم پرورش نمیدم ولی اینجا زیاد هست.
‫ولی تو خونه‌م برات ‫غذا درست می‌کنم، بیا اونجا غذا بخور.
‫باشه.
‫[لبخند می‌زنه]
‫بریم اون‌طرف ‫انگلیسی که یاد گرفتید رو امتحان کنیم.
‫بگو «های، آی اَم را اوک‌جا».
‫[برای انگلیسی حرف زدن هیجان داره]
‫- کلاستون تموم شد؟ آره.
‫[یهو بلند گفت: «های»]
‫[یواشکی بهش می‌رسونه]
‫«آی اَم را اوک‌جا.»
‫«تنکیو!»
‫- اسمم رو به انگلیسی برام نوشت. ‫ چه باحال.
‫- شما خیلی خوبی. ‫ بیشتر یادم بده.
‫چندتا دیگه هم می‌تونم یاد بگیرم.
‫[معلم به خودش افتخار می‌کنه]
‫- خداحافظ، خانم را. ‫ خداحافظ.
‫- ممنون. خونه که رفتید چیکار می‌کنید؟
‫خداحافظ.
‫- موقع تلویزیون دیدن، درس امروز رو مرور کنید. ‫- حتما.
‫- تمرین می‌کنم. باید مرور و تمرین کنید.
‫- یاد گرفتن خوندن و نوشتن خیلی لذت‌بخشه. ‫- می‌دونم.
‫- خیلی لذت داره. ‫ درس خوندن هم لذت‌بخشه.
‫- اینجا یه کم لیزه، مراقب باشید. ‫- خوبم، اونقدرها هم لیز نیست.
‫درس خوندن خیلی لذت‌بخشه.
‫- خونه رفتید حتما غذا بخورید. ‫- من همیشه غذا می‌خورم.
‫- اگه چیزی شد بهم زنگ بزنید. حتما.
‫- باشه. باشه، خداحافظ.
‫«تنکیو»
‫خداحافظ.
‫«تنکیو»
‫[از الان داره ازش استفاده می‌کنه]
‫[راضی و خوشحاله]
‫«تنکیو»
‫«تنکیو!»
‫«تنکیو و سلام!»
‫[ممنون سانگ‌یی بابت این جمله جدید!]
‫خانم را خیلی بانمکه.
‫- چطور؟ ‫ وقتی داشت می‌رفت
‫برگشت و به انگلیسی بهم گفت: «تنکیو!»
‫[درس تموم شده، ولی هنوز داره موهاش رو حالت میده]
‫گفتی موهات رو پایین نگه دارم، ‫ولی دارم می‌برمش عقب.
‫همه‌ش میره عقب، حتی خط‌ریش و چتری‌هام.
‫[انگار یه چیزی کم داره]
‫[رئیس پارک یه حرکت سلیقه‌ای دیگه اضافه می‌کنه]
‫این باعث میشه شیطون به نظر بیای؟
‫[یه استایل شیطون و غیرمنتظره]
‫[بی‌صدا می‌خنده و دونگ‌یون رو دست می‌اندازه]
‫صبر کن.
‫- آشپز خفن. شبیه «دوپی گوجه‌ای» شدم.
‫«دوپی گوجه‌ای»
‫این مدل رو برای مراسم جایزه می‌زنن، یه تار مو وسط.
‫[رئیس پارک هر کاری دلش می‌خواد می‌کنه]
‫نه، بعضی وقت‌ها این کار رو می‌کنم.
‫[نمی‌تونه جلوی خنده‌ش رو بگیره]
‫چرا وقتی موهام رو درست می‌کنی هی می‌خندی؟
‫خب؟ خوشتیپ نشد؟
‫موهات رو که میدی عقب خیلی بهت میاد.
‫- جدی؟ ‫ آره واقعا.
‫[رفت]
‫این یه تار مو چی؟
‫[سانگ‌یی؟]
‫انقدر هم دور نبود که صدام رو نشنوه.
‫[داشت آماده باز کردن مغازه می‌شد و واقعا نشنید]
‫[واقعا خوشتیپ شدم؟]
‫[دوباره تمرکزش برمی‌گرده ‫روی حالت دادن موهای دونگ‌یون]
‫[موهاش رو همچنان میده عقب]
‫دیگه چقدر می‌خوای موهام رو ببری عقب؟
‫[می‌خنده]
‫چی شده؟
‫- چی شده؟ ‫- اول پرسید چه مدل مویی می‌خوام
‫منم گفتم فرقم رو باز کن و موهام رو بده پایین.
‫ولی شروع کرد موهام رو بده عقب
‫[کنار دونگ‌یون حسابی شیطون میشه]
‫...و الان کل موهام رو برده عقب.
‫همه موهامو کشیده عقب. ‫حالا می‌خواد همه رو برگردونه سرجاش؟
‫رئیس پارک
‫آدم خیلی مهربونیه، نه؟
‫از اون آدم‌هاست که به حرف همه گوش میده
‫ولی
‫به نظرم به‌عنوان یه مشتری اصلا اهمیت نداد.
‫یا شاید اصلا حرفم رو نشنید؟
‫من اینجوری فکر کردم.
‫[لب‌هاش رو جمع می‌کنه]
‫همه موهامو کشیده عقب. ‫حالا می‌خواد همه رو برگردونه سرجاش؟
‫- تا کجا می‌خوای ادامه بدی؟ ‫- خب این دست آرایشگره.
‫- آره، دست رئیسه. ‫ وای خدا.
‫من از اون قسمتی که موهات جدا شده خوشم اومد.
‫رئیس حسابی روش حساس شده.
‫[امتیاز کوچک‌ترین عضو گروه ‫کلی توجه از طرف همکارهاش]
‫این طرفی؟
‫[موهاش رو می‌کشه]
‫[اون قیافه شیطونی که فقط جلوی دونگ‌یون درمیاره]
‫مواظب باش.
‫قضیه پوست سر رو می‌دونی دیگه ؟
‫- صبر کن. ‫ باید این کار رو بکنم.
‫نمی‌دونی؟
‫الان موهام رو کشیدی؟
‫چی میگی؟ من نکشیدم.
‫[بالاخره از پیش‌بند اصلاح آزاد میشه]
‫نظرت چیه؟ بد نشده، نه؟
‫نه.
‫هی، واقعا بهت میاد.
‫[رئیس پارک تا آخرین لحظه کارش رو ول نمی‌کنه]
‫دونگ‌یون خیلی بهت میاد. ‫هر روز خوشتیپ‌تر میشی.
‫[انگار واقعا بهم میاد]
‫[بدون پیش‌بند، مدل مو با استایلش جور شده]
‫- اگه داغ شد بگو. ‫ باشه.
‫[ساعت رو چک می‌کنه]
‫- دو ساعت طول کشید. دو ساعت؟
‫- رکورد جدیده. ‫ بریم.
‫ممنون. خسته نباشی.
‫[مدل موی رئیس پارک با کلی محبت درست شده]
‫نگاهم کن.
‫[ریز می‌خنده]
‫نمی‌دونم خوب دراومده یا نه.
‫[هم خیالش راحت شد، هم هنوز نگرانه]
‫[برخلاف قبل، انگار دونگ‌یون ‫از مدل موی جدیدش خوشش اومده]
‫نمی‌دونم از موهاش
‫راضیه یا نه.
‫[رئیس پارک نگران ‫اولین کوتاهیه که براش انجام داده]
‫[خدایا امیدوارم خوب شده باشه]
‫- وای. ‫ سلام.
‫راستش خیلی خوشتیپ شدی.
‫واقعا؟
‫[همین که ازش تعریف می‌کنه، ‫سریع یه اکسسوری می‌ذاره]
‫[سوال: مدل مویی که ‫رئیس پارک برات زده رو دوست داری؟]
‫[خیلی دلش می‌خواد نظر بده]
‫[رئیس پارک بی‌خبر از همه‌جا داره جمع‌وجور می‌کنه]
‫حدود دو ساعت طول کشید.
‫راستش
‫نمی‌خواستم همه موهام رو بده عقب.
‫ولی
‫بهش گفتم هر کاری دوست داره بکنه.
‫[هی دونگ‌یون]
‫[من]
‫[الان دارم صدات رو می‌شنوم]
‫[می‌خنده]
‫راضی‌ام. نه، خیلی هم خوشم اومده.
‫آره، ممنون.
‫[نظر کارمند]
‫[خیلی طول کشید ولی خوشتیپ شد]
‫[سانگ‌یی از پنجره بیرون رو نگاه می‌کنه]
‫[با یه قیافه جدی]
‫[نکنه منتظر مشتریه؟]
‫[بعد یه جعبه پر از وسایل میاره بیرون]
‫[پر از وسایل نقاشی مثل رنگ و غلتک]
‫[می‌رسه به یه جایی]
‫[با یه حالت مصمم]
‫[چرا جلوی یه دیوار سفید ایستاده؟]
‫ما داشتیم فکر می‌کردیم چی از خودمون به جا بذاریم
‫تا مردم با دیدنش یاد ما و زمانی که اینجا بودیم بیفتن.
‫این نظر منه.
‫اون دیوار تمیز جلوی مغازه رو می‌بینی؟
‫خیلی خالی به نظر نمیاد؟
‫- اونجا؟ ‫ آره.
‫می‌تونن روش چیزی بکشن، ‫ولی نمی‌دونم اجازه بدن یا نه.
‫[ایده‌ای که از کدخدای دهکده گرفتن]
‫تصمیم گرفتیم تو موجو یه نقاشی دیواری ‫بکشیم، که حس و حال ما رو نشون بده.
‫بیاید خودمون یه ایده بدیم.
‫چی نقاشی بکشیم؟
‫[به این فکر می‌کنه که چه نقاشی بکشه؟]
‫[فهمید]
‫[انگار یه ایده خوب به ذهنش رسیده]
‫- گوش کن. ‫ بگو.
‫[کنجکاو شده]
‫یه آینه می‌ذاریم.
‫بعد مردم می‌تونن بیان عکس بگیرن.
‫ایده خوبیه که مردم بیان عکس بگیرن.
‫- چون اگه خوب فکر کنی می‌بینی ‫ آره.
‫تنها چیزی که از خاطرات می‌مونه عکسه.
‫[داره فکر می‌کنه]
‫[داره طراحی می‌کنه]
‫[شروع می‌کنه طرح نقاشی دیواری‌شون رو بکشه!]
‫[بوگوم چه طرحی در میاره؟]
‫می‌فهمید چی می‌خوام بگم؟
‫من نقاشیم خیلی بدـه.
‫- این یه درخت هلو با شکوفه‌هاشه. ‫- درخت شکوفه هلو.
‫[نماد روستای موجو، شکوفه‌های هلو]
‫هلوها.
‫تقریبا این شکلیه.
‫بیایم از مردم بخوایم با هم شکوفه و هلو بکشن.
‫- یه کار گروهی میشه. ‫ آره.
‫[آیا درست مثل طرح بوگوم در میاد؟]
‫فکر کردم خوبه اگه
‫یه یادگار و خاطره از خودمون به جا بذاریم.
‫و اینکه اگه همه با هم بکشیمش، پرمعناتر میشه.
‫[با مشارکت اهالی روستا معنادارتر میشه]
‫خانم را، شما واقعا هنرمندید!
‫هر طور دوست دارید بکشید.
‫[همه در ساخت این نقاشی دیواری شرکت کردن]
‫اشکالی نداره خانم. به این میگن هنر.
‫این هنره.
‫اشکالی نداره اگه اشتباه بشه.
‫- می‌تونم دوباره شروع کنم. ‫- آره می‌تونی از نو شروع کنی.
‫وای، خیلی تاثیرگذار بود.
‫[با مشارکت همه ‫این نقاشی دیواری چه شکلی میشه؟]
‫خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫یک همکاری بین روستای آپسوم و آرایشگاه دهکده.
‫قبل از شروع، بهتون گچ میدم.
‫- هرکس به سبک خودش طرح بکشه. باشه.
‫اول از آینه وسط شروع می‌کنیم.
‫پدرم مدت‌ها مغازه رنگ داشت.
‫[در طول دوره کارآموزی ‫برای دریافت مدرک ناخن‌کاری]
‫این گچه، پس مهم نیست.
‫بالاخره باید روی طرح رنگ بزنیم.
‫بیاید شروع کنیم.
‫[شروع می‌کنه طرح یه درخت شکوفه هلو رو بکشه]
‫سعی کردم از چیزهایی که تو دوران مدرسه
‫تو کلاس‌های ‫طراحی صحنه یاد گرفته بودم، استفاده کنم.
‫[مثل یه حرفه‌ای ژست گرفته]
‫[تا قبل از این فقط روی ‫ناخن‌های کوچیک طراحی کرده بود]
‫انگار درخت کاملا شکوفه داده.
‫[سانگ‌یی بالاخره روی ‫یه دیوار بزرگ هنرش رو نشون میده]
‫آهان. اینجوری؟
‫[دونگ‌یون یه درخت هلو می‌کشه]
‫درخت شکوفه هلو.
‫[طرح رو با یه حرکت می‌کشه]
‫[بذار ببینیم]
‫شبیه دست یه هیولا شده.
‫[می‌خنده]
‫[ترسناکه]
‫اون درخت قرمز رو کی کشید؟
‫- من. ‫ خیلی خوب شده.
‫- واقعا؟ ‫ آره.
‫چه لحن بامزه‌ای داشت: «واقعا؟»
‫بیایم از هر مشتری بخوایم اینجا یه هلو بکشه.
‫[نمایش دادن با حرکت]
‫- بگیم: «لطفا یه هلو بکشید.» باشه.
‫درخت زرد رو می‌بینی؟ آره؟
‫- آره، می‌بینم. می‌بینی؟
‫[طرح اولیه آماده شد] ‫[جای آینه]
‫واضح می‌بینمش.
‫این طرح درخت خوب شده؟
‫- آره خوبه. خیلی خوبه.
‫بد نشده.
‫اون دنیای هنر رو کامل مطالعه کرده.
‫[پسر صاحب فروشگاه رنگ]
‫[و یه چهره افسانه‌ای در دانشگاه هنر ملی کره]
‫فکر کنم می‌تونیم
‫- همین الان شروع کنیم به نقاشی کردن. ‫- با رنگ قهوه‌ای.
‫می‌تونیم با استفاده از
‫طیف‌های مختلف قهوه‌ای درخت رو رنگ کنیم.
‫به‌جای یه رنگ بهتره چند طیف قهوه‌ای باشه.
‫جِسو داریم؟
‫بیاید شروع کنیم.
‫اون سفیده.
‫اشکالی نداره اگه اشتباه کنیم. ‫اینجا رنگ سفید هست.
‫می‌تونیم اشتباه کنیم.
‫بیاید اول روش چسب بزنیم.
‫[یکی داره نزدیک میشه]
‫[اولین مشتری‌شونه؟]
‫- می‌تونیم اشتباه کنیم. سلام.
‫- سلام. هی.
‫هی!
‫سلام.
‫- هی. هی!
‫[این زن مرموز کیه ‫که این سه نفر رو شوکه کرده؟]
‫[با اعتمادبه‌نفس وارد روستا میشه]
‫[کارگر پاره‌وقت امروز، بازیگر کیم سوهیون]
‫[یواشکی نگاه می‌کنه]
‫[بی‌سر و صدا نزدیک میشه]
‫[سوهیون]
‫این طرح درخت خوب شده؟
‫- آره خوبه. ‫ خیلی خوبه.
‫[اونا غرق نقاشی دیواری شدن ‫و متوجه حضور کارگر پاره‌وقت جدید نشدن]
‫مشکی. نه، مشکی نه. قهوه‌ای.
‫بیاید اول روش چسب بزنیم.
‫[خبر ندارن که درست پشت سرشونه]
‫بیاید شروع کنیم.
‫اون سفیده.
‫- اشکالی نداره اگه اشتباه کنیم. سلام.
‫- سلام. هی!
‫- وای! سلام.
‫هی!
‫- اشکالی نداره اشتباه کنیم. سلام.
‫- هی! سلام.
‫[چشم‌هاش از تعجب گرد شده]
‫- هی! ‫ سلام.
‫[هم‌بازی سابق‌شون سوهیون اینجاست]
‫- سوهیون! ‫ سوهیون!
‫- کیم سوباری. سوهیون!
‫- سوهیون! ‫ سوهیون!
‫- کیم سوباری سوهیون!
‫- هی، موهات رو ببین! جدی میگی؟
‫چرا موهات انقدر بلند شده؟
‫- خیلی بلند شده. ‫ بهت میاد.
‫- بلند شده، نه؟ هی.
‫[افرادی که تو این حرفه ‫هستن، اول به موها توجه می‌کنن]
‫- هی. ‫ اول از همه
‫- اول از همه... خیلی خوشحالم می‌بینمت!
‫- بریم. ‫ بریم داخل.
‫خیلی تعجب کردم وقتی دیدم همه‌تون بیرون هستید.
‫- هی، صبر کن. ‫ وای خدا.
‫- مورمور شدم. ‫ خیلی خوشحالم می‌بینمت.
‫اینجا خیلی بامزه‌ست.
‫- واقعا؟ خوش اومدی. ‫ تابلوش خیلی بامزه‌ست.
‫- بریم داخل، سرده. بیا تو.
‫مگه مشغول سریال جدیدت نیستی؟
‫الان داریم فیلمبرداری می‌کنیم.
‫- خوشحالم اومدی. ‫ آره، خیلی خوشحالیم.
‫خوش اومدی.
‫سوهیون.
‫این رو بپوش.
‫[اول آماده کار میشه]
‫بذار کمکت کنم.
‫قبل از پوشیدن باید اینا رو ضربدری کنی.
‫- چه بامزه. اصلا انتظارش رو نداشتم بیای.
‫- واقعا اومده. صبر کن، اینو بگیر. سرتو ببر تو.
‫- همون‌جا نگهش دار. ‫- می‌دونستم انتظار اومدنم رو ندارید.
‫تو اخیرا با این دوتا هم‌بازی بودی
‫- و ما هم از قبل همدیگه رو می‌شناسیم. ‫ آره.
‫خیلی وقت بود همدیگه رو ندیده بودیم.
‫- آره، خیلی وقت بود. ‫ شما دوتا قبلا با هم کار کردید؟
‫سو‌هیون یه دوست بازیگر داره ‫که خیلی بهش نزدیکه
‫که با منم رفیقه.
‫پس یعنی همتون با هم رفیقید.
‫- وای خدایا. ‫ هی.
‫- ممنون که اومدی. ‫- خوشحال شدم دیدمت.
‫- خوشحالم اینجام. ‫ خوش اومدی.
‫خیلی عجیبه. ‫حس می‌کنم خواب می‌بینم.
‫یه‌کم عجیبه.
‫- سو‌هیون، خیلی خوب شدی. ‫ ممنون.
‫- این استایل جدیدت رو خیلی دوست دارم. جدی؟
‫آره، تا حالا موهات رو اینجوری ندیده بودم.
‫- تا حالا این کارو نکرده بودم. ‫ واقعا؟
‫هیچ‌وقت موهام این مدلی نبوده.
‫از زمان نقش هان‌نا، خیلی فرق کردی.
‫آره، اون یه شخصیت دیگه‌ست.
‫پس این شخصیت جدیدته.
‫- خیلی قشنگه، جدی میگم. ‫- این مدل مو خیلی بهت میاد.
‫مدل مو؟
‫- باید همینجا کوتاهش می‌کردم؟ ‫- آره، ما اینجا همه‌کار می‌کنیم.
‫ما همه‌کار می‌کنیم.
‫ما دوتا همین اواخر همدیگه رو دیدیم، نه؟
‫- چند بار همدیگه رو دیدیم. آره، قبل از فیلمبرداری.
‫ولی من چیزی نگفتم.
‫- من همون موقع می‌دونستم. ‫ اصلا هم اینطور نبود.
‫- از همون موقع خبر داشتی؟ ‫ آره.
‫تو خیلی شیطونی.
‫مثل مار موذی هستی.
‫- من می‌دونستم. از قبل می‌دونستی؟
‫ولی می‌خواستم یواشکی بیام، ‫برای همین پرسیدم
‫«اونجا می‌خوای چیکار کنی؟»
‫حتی پرسیدم ‫«اصلا اونجا چه کارهایی میشه کرد؟»
‫من همه‌چی رو بهش گفتم.
‫آره، همه‌چی رو گفت، ‫از کار ناخن و این چیزها گرفته.
‫منم گفتم «آهان، فهمیدم.»
‫خیلی وقته که شما سه‌تا همدیگه رو ندیدید؟
‫- آره، خیلی وقته. ‫ آره.
‫[یه چیزی رو صورتته]
‫- آینه لازم داری؟ ‫ آره.
‫بفرمائید.
‫[با اولین کارگر پاره‌وقتِ خانم خیلی مهربونه]
‫- من همیشه آینه آماده دارم. ‫ باشه.
‫- کاری هست که من بتونم انجام بدم؟ ‫ نه، لازم نیست.
‫اَه، یادم رفت سلاحم رو بیارم.
‫- چاقوت رو؟ برم خونه بیارم. ‫ نه، با همین هم میشه.
‫- من میرم. ‫ نه بابا، لازم نیست. نمی‌خواد بری.
‫گفتم دو بار بپرسم، ‫پس دیگه نمی‌پرسم.
‫درسته!
‫- تموم شد. انجام شد.
‫- دو بار فرصت داره؟ ‫ همه اینجا
‫خیلی بیش از حد مهربونن.
‫- گفتیم دو بار می‌پرسیم. ‫ همه میگن اشکالی نداره؟
‫یه لقمه می‌خوای؟
‫نه.
‫- آخرین باره می‌پرسم، می‌خوای؟ آره!
‫این دیگه آخرین فرصته.
‫- ما فقط دو بار می‌پرسیم. باشه.
‫- اینو یادم می‌مونه. یادداشتش کن.
‫ولی سو‌هیون حتی اگه ‫یه بار هم ازش بپرسیم، جواب میده.
‫- آره، من رک و راست جواب میدم. ‫- تو از اون آدم‌های صادق هستی.
‫برعکس شما دوتا.
‫[به لطف این خواهرمون که ‫کارگر پاره‌وقته، سریع جو صمیمی شد]
‫- امروز یه کم خلوتیم. آره.
‫الان خلوتید؟ جدی؟
‫- امروز نسبتا خلوتیم. ‫ جدی؟
‫[آرایشگاه بازه، ولی مشتری صفر]
‫معمولا اینجا مثل کندوی عسل ‫شلوغ می‌شه. کلی آدم میاد.
‫هیجان دارم. ‫امیدوارم امروز هم کلی مشتری بیاد.
‫امروز کلی مشتری میاد
‫پس باید یاد بگیری چجوری مو بشوری
‫تو آشپزخونه کمک کنی، ‫جمع‌وجور کنی و لباس بشوری.
‫باید همه‌چی رو یاد بگیری.
‫- باشه، من از پسش خوب برمیام. آماده‌ای؟
‫- واقعا؟ خب. ‫ آره.
‫[کاپشنش رو دوباره پوشید؟]
‫- فکر کنم اینجوری سردش میشه. ‫ نه، خوبم.
‫حالا که سو‌هیون اینجاست
‫می‌خوام ازش بخوام نون ماهی درست کنه.
‫- رو دور افتاده بودیم. بلدی نون ماهی درست کنی؟
‫دلم می‌خواد نون بخارپز هم درست کنم.
‫- نون بخارپز! ‫ این که لقبته! نون بخارپز!
‫- راست میگی. ‫ نون بخارپز.
‫می‌تونی نقاشی رو شروع کنی.
‫می‌خوای با قهوه‌ای درخت‌ها رو رنگ کنی؟
‫باشه.
‫- تا حالا این کار رو نکردم. منم همینطور.
‫- یه کم بریزم؟ آره.
‫این خیلی
‫- زیادی قرمز نیست؟ ‫ آره، قهوه‌ای مایل به قرمزه.
‫با مشکی قاطیش کنیم؟
‫- با زرد؟ یه کم... ‫ زرد؟
‫اضافه کردن رنگ زرد ‫برای یه قهوه‌ای روشن‌تر!
‫درست میشه؟
‫- رنگ مو هم انجام میدی؟ آره.
‫کل مو رو رنگ می‌کنم، هایلایت هم می‌زنم.
‫پس حتما بلدی رنگ‌ها ‫چجوری با هم ترکیب میشن.
‫اینکه برای ساختن یه رنگ خاص چی لازمه.
‫آره، بلدم.
‫- یاد گرفتمش. ‫ واقعا؟
‫ولی اینجا بزرگترها بیشتر موهاشون رو
‫- قهوه‌ای تیره یا مشکی می‌کنن. ‫ آره، درسته.
‫تاحالا نشده موی کسی رو رنگ روشن بزنم.
‫[حالا که فکرش رو می‌کنم راست میگه]
‫- همینه؟ ‫ چی؟
‫- فکر کنم همینه. آره، همینه.
‫سلام.
‫ببین، بچه‌ها دارن رد میشن.
‫[یکی از اهالی محل با یه بچه بغلش رد میشه]
‫[یه بچه دیگه]
‫- سلام. سلام.
‫سلام.
‫- سلام. وای، چه بچه کوچولویی.
‫- سلام. کجا دارید می‌رید؟
‫- خب... ‫ آرایشگاه.
‫برای کوتاهی موهام.
‫- اومدی مو کوتاه کنی؟ ‫ بله.
‫[غافلگیر شدن]
‫- جدی؟ بله.
‫[وای! یه مشتری!]
‫- اومدید مو کوتاه کنید؟ بله.
‫- سلام. ‫ خب بیاید بریم داخل.
‫- پس با اجازه. ‫ بفرمایید داخل. آره.
‫[اصلا خبر نداشتن]
‫[قراره این سه تا چه شلوغ‌بازی راه بندازن]
‫فقط یه کم کوتاه کنید.
‫موهات پرپشته و نسبتا هم بلنده.
‫[حتی شونه کردنش هم آسون نیست]
‫[داداش دومی که خیلی پرانرژیه]
‫بزن بریم!
‫اونجا هم یه گل کوچولو بکش.
‫- آره، یه لحظه. ولی گل‌ها
‫- یه لحظه بهم وقت بده. هنوز خشک نشده.
‫یه لحظه.
‫یه کم صبر کنید، لطفا.
‫آخ کمرم.
‫[اولین مشتری‌ها هستن]
‫[کوچیک‌ترین مشتری‌شون تا الان ‫یه بچه ۱۸ ماهه‌ست]
‫[شیشه‌ش رو انداخت زمین]
‫- شیرخشک لازم داریم. ‫ لطفا دوباره بشورش.
‫بلند شو.
‫[اصلا حاضر نیست مو کوتاه کنه!]
‫منم دلم می‌خواد گریه کنم.
‫ترسیدی؟
‫امروز اینجا شده مهدکودک.
‫دقیقا.
‫بریم داخل.
‫[آیا می‌تونن تا آخر روز دوام بیارن؟]
‫اینجا تو موجو زندگی می‌کنید؟
‫- توی اون روستای پشتی زندگی می‌کنم اون پشت؟
‫- از اونجا اومدید؟ ‫ بله.
‫- چند سالته؟ ‫ من ده سالمه.
‫و داداشم هم قراره بره راهنمایی.
‫میره کلاس هفتم.
‫- راهنمایی؟ بله.
‫بچه کوچولو چند سالشه؟
‫- داره دو سالش میشه. دو سالش میشه؟
‫[کوچیک‌ترینشون ۱۸ ماهشه]
‫- چقدر نازه. ‫ بفرمایید بشینید.
‫[با وسایل بچه کوچیکه اومدن]
‫بفرمایید بشینید.
‫[بزرگه کیف پوشک رو گرفته و دومی کالسکه رو]
‫- موهاتون رو می‌خواید چیکار کنید؟ ‫- کدومتون می‌خواید مو کوتاه کنید؟
‫- هر سه‌تامون. ‫ هر سه‌تاتون؟
‫- آره، هر سه‌تامون. ‫ اوه وای.
‫چه بامزه.
‫[سفارش کوتاهی مو برای سه نفر]
‫[حتی کوچیک‌ترین که ۱۸ ماهشه]
‫باشه پس.
‫کی اول می‌خواد بیاد؟
‫از کی شروع کنیم؟
‫[بذار ببینیم]
‫- از داداش بزرگه شروع کنیم؟ ‫ اون اول بره.
‫- داداش بزرگه اول؟ آره همون.
‫[بزرگه که موهاش از همه بلندتره اول میره]
‫- میشه کاپشنت رو دربیاری؟ ‫- کیف و کاپشنت رو ما نگه می‌داریم.
‫[کوچیکه فرار می‌کنه]
‫بیا اینجا سو‌یول.
‫بیا اینجا. کجا میری؟
‫سلام.
‫این دستگاه بُخورـه.
‫[خیلی طبیعی میره تو اتاق پذیرایی]
‫یه لحظه.
‫[اینجا خیلی دنج به نظر میاد]
‫آره، می‌تونی بری بالا.
‫[داره تلاش می‌کنه]
‫ولی کفش‌هات رو دربیار.
‫بذار کفش‌هات رو دربیارم. بیا اینجا کوچولو.
‫بیا اینجا کوچولو.
‫- چیزی می‌خوای بخوری؟ وای.
‫- می‌خوای چیزی بخوری؟ ‫- فکر کنم می‌خوای چیزی بخوری.
‫فقط باید کفش‌هات رو دربیارم.
‫[میز رو می‌کشه اون‌طرف]
‫چقدر نازی.
‫خیلی کوچولوئه، نه؟
‫چه بامزه.
‫[با احتیاط کفش‌هاش رو در میاره ‫که از کف دست‌هاش هم کوچیک‌تره]
‫[می‌خواد ازش مراقبت کنه، ولی...]
‫خیلی نازی.
‫[وول می‌خوره]
‫- دراز نکش. ‫ ای وای.
‫عیبی نداره. گریه نکن.
‫چیکار کنم آروم بشه؟
‫فکر کنم اگه یه کم شیر بخوره آروم بشه.
‫شیر؟
‫[نق می‌زنه]
‫[کوچیکه بدقلقی می‌کنه]
‫این چطوره؟
‫فعلا این رو بخور.
‫دارم براش شیرخشک درست می‌کنم.
‫ولی این فقط آبشه.
‫داره می‌خوره.
‫یهو ساکت شد.
‫خیلی راحت آروم شدی.
‫فکر کنم وقتی آب سرد می‌خوره، خواب‌آلود میشه.
‫هی، کوچولو.
‫ممکنه به خودت آسیب بزنی. مراقب باش.
‫- فکر کنم می‌خواد بشینه. ‫ می‌خوای بشینی؟
‫[بچه ۱۸ ماهه مدام مراقبت می‌خواد]
‫[یهو گریه‌ش قطع شد]
‫[حالا آروم یه قلوپ آب می‌خوره]
‫خوب می‌خوری.
‫کار آسونی نیست.
‫[میز رو بلند می‌کنه]
‫[پایه‌های میز رو یکی‌یکی جمع می‌کنه]
‫[و می‌بره کنار]
‫این یه میزه.
‫[همه چیزهای خطرناک رو برمی‌داره]
‫[میز جمع شد]
‫اوه
‫[بقیه وسایل رو هم می‌بره گوشه اتاق]
‫همه‌چی رو جمع می‌کنم.
‫[برای بچه یه فضای امن درست کرد]
‫حالا بهتر شدی؟
‫[بزرگه آماده کوتاهی مو شده]
‫موهات رو چه مدلی کوتاه کنم؟
‫- فقط یه کم کوتاه کنید. یعنی یه کم مرتبش کنم؟
‫قد موهات
‫[داره قد مو رو چک می‌کنه]
‫بذار اول شونه‌ش کنم.
‫[وضعیت مو رو بررسی می‌کنه]
‫موهات خیلی پرپشت و بلنده.
‫[حتی با یه نگاه هم معلومه خیلی فِر و پرپشته]
‫الان راهنمایی میری؟
‫آره، قراره برم کلاس هفتم.
‫- به زودی شروع میشه. ‫ آره.
‫[حالا که قراره بره راهنمایی]
‫قانونی برای مدل مو دارن؟
‫- تا جایی که می‌دونم نه. ‫ جدی؟
‫- مدرسه موجو میری؟ بله.
‫[برای شروع مدرسه راهنمایی ‫یه ظاهر تازه و جدید پیدا می‌کنه]
‫پس قدش رو دست نمی‌زنم، ‫فقط یه کم خلوتش می‌کنم.
‫[مدل مو قبل از شروع راهنمایی]
‫- پس تو بچه بزرگه‌ای؟ بله.
‫بچه اولم.
‫[موقع آب پاشیدن روی موها گپ می‌زنن]
‫- اسمت چیه؟ ‫ کیم سو‌هیون.
‫- سو‌هیون؟ بله.
‫پس یعنی
‫- سیزده ساله موجو زندگی می‌کنی؟ ‫ بله.
‫[عجب واکنشی!]
‫پس داری میری راهنمایی.
‫[به دنیای راهنمایی خوش اومدی]
‫هیجان‌زده‌ای؟
‫- بله. ‫ جدی؟
‫از کجا فهمیدی اینجا آرایشگاه باز شده؟
‫داشتم استوری‌های
‫اینستاگرام شما رو می‌دیدم ‫فهمیدم اینجا آرایشگاه باز کردید.
‫آهان.
‫- یعنی من رو فالو داری؟ ‫ بله. فالوتون کردم.
‫- جدی؟ ‫ بله.
‫خیلی ممنونم.
‫[ساکته، ولی در اصل یه طرفدارـه]
‫اشکالی نداره اگه
‫- مرتب و تمیز کوتاهش کنم؟ ‫ بله.
‫مدلی هست که اصلا دوست نداشته باشی؟
‫- فقط خیلی کوتاه نشه. ‫ اینجوری خوبه؟
‫[گرفتم چی می‌خوای]
‫باشه، از همین قد
‫شروع می‌کنم به کوتاه کردن.
‫پشتش رو چجوری کوتاه کنم؟ ‫مطمئن نیستم.
‫[داره فکر می‌کنه]
‫[اول قد مو رو کوتاه می‌کنه]
‫[با اینکه موهاش رو خیس کرده]
‫[به خاطر پرپشتی و فر بودنش باز پف می‌کنه]
‫[قیچی رو می‌ذاره کنار]
‫[دوباره شروع می‌کنه به آب پاشیدن]
‫[دوباره آب می‌پاشه]
‫[باز هم آب می‌پاشه]
‫[پشت سر هم آب می‌پاشه]
‫[موهاش اینقدر پرپشته که اصلا نرم نمیشه]
‫[دو دل شده]
‫حالا که میری راهنمایی
‫- می‌تونم یه کم بیشتر کوتاهش کنم؟ بله.
‫- یه کم جسورانه‌تر می‌زنم. باشه.
‫[باید حسابی خلوتش کنه]
‫[رئیس پارک ماشین اصلاح رو برمی‌داره]
‫[ماشین اصلاح برای موهای پرپشت بهتر از قیچیه]
‫ادامه میدم.
‫[چند بار پشت سر هم روی موها می‌کشه]
‫[ماشین می‌کشه]
‫[بعد از اون همه ‫آب پاشیدن حالا فقط ماشین می‌کشه]
‫[کاملا متمرکزه]
‫[بعد از کلی خلوت کردن]
‫[بالاخره پشت سرش مرتب میشه]
‫[راضیه]
‫[حالا میره سراغ بغل‌ها]
‫بغل موهام زیادی رو گوشم رو گرفته.
‫می‌شه فقط در حدی بزنید که گوشم پیدا باشه؟
‫- اینجوری می‌خوای؟ بله.
‫باشه.
‫[با اینکه ساکته حرفش رو می‌زنه]
‫[درخواستش قبول شد]
‫[بعد از گفتن خواسته‌ش دوباره ساکت میشه]
‫تو مدرسه بیشتر چه درسی رو دوست داری؟
‫مطالعات اجتماعی.
‫- اجتماعی؟ ‫ بله.
‫بیشتر از همه اجتماعی دوست داری؟
‫[درس خیلی جدی‌ـه]
‫- از اقتصاد و این چیزها خوشت میاد؟ بله.
‫جامعه مدرن و جامعه معاصر؟
‫بله.
‫- تاریخ کره رو هم دوست داری؟ بله.
‫عالیه.
‫[سختی کوتاهی مو: زیاد ‫سختی ارتباط گرفتن: خیلی زیاد]
‫[با احتیاط پیش میره]
‫[با وجود سر و صدای زیادِ ‫ماشین اصلاح، حالت صورتش تغییری نمی‌کنه]
‫[خیلی خونسرده]
‫[فقط صدای بلند ماشین تو اتاق پیچیده]
‫[حالش خوبه؟]
‫- درد نداره که؟ ‫ نه.
‫[متمرکز شده]
‫[با توجه به درخواستی که ‫کرده بود، بغل‌ها رو با دقت کوتاه می‌کنه]
‫[مرتب و تمیز]
‫وقتی کوتاهی تموم شد، فرقت رو جدا می‌کنم.
‫بچه دو ساله چی می‌خوره؟
‫- برنج؟ ‫ گفت شیر.
‫- غذای بچه؟ ‫ شیر.
‫شیر!
‫ولی شیرخشک هم داره.
‫بهش شیرخشک بدیم؟
‫مامانم گفت ساعت ۱۱:۳۰ بهش غذا بدم.
‫- ساعت ۱۱:۳۰؟ ‫ دیر شده.
‫شاید گرسنه‌شه.
‫فقط یه پیمونه بریزم تو شیشه، درسته؟
‫- نه دوتا پیمونه. ‫ درسته.
‫[مقدارو چک می‌کنه و سریع میره آشپزخونه]
‫داره برات غذا درست می‌کنه.
‫شیرت رو درست می‌کنه.
‫شیر.
‫[حالا آشپز کواک داره شیرخشک درست می‌کنه]
‫سعی می‌کنم درستش کنم.
‫[رعایت بهداشت]
‫[تمیزی کامل]
‫[اول پودر شیرخشک رو داخل پیمونه می‌ریزه]
‫[با دقت]
‫[صبر می‌کنه]
‫نه، این درست نیست.
‫نه، باید با دست انجامش بدم.
‫استرس گرفتم.
‫مقدارش
‫[یه پیمونه]
‫[یه پیمونه دیگه]
‫[تا حالا شیرخشک درست نکرده]
‫[حتی ذره آخرش هم می‌ریزه]
‫[چک می‌کنه درِ شیشه درست بسته شده یا نه]
‫[تکونش میده]
‫[خیلی جدی داره تکونش میده]
‫[انگار داره ورزش ساعد انجام میده]
‫سون‌هی و داین اومدن.
‫- اومدن اینجا؟ ‫ جدی؟
‫[با رسیدن مشتری‌های ‫ثابت وی‌آی‌پی، کارگر پاره‌وقت از جا می‌پره]
‫- داین و سون‌هی! ‫ سلام!
‫- عمو! ‫ سلام.
‫یه نیروی جدید خوشگل داریم.
‫«خوشگل»؟
‫- بیاید سلام کنید. «خوشگل»؟
‫- سلام! ‫ سلام.
‫- سلام. ‫ سلام.
‫[اولین دیدار با کارگر پاره‌وقت خوشگل]
‫- سلام. ‫ سلام.
‫[بچه با یه لبخند گنده ذوق می‌کنه]
‫- وای چقدر خوشحال شد. ‫ سلام!
‫- سلام. ‫ سلام سو‌یول.
‫شما کی هستید؟
‫من تازه اومدم اینجا.
‫- کارگر پاره‌وقت یه‌روزه‌اید؟ ‫ آره، فقط امروز اینجام.
‫قراره اینجا چیکار کنید؟
‫به نظرتون
‫اینجا چیکار کنم خوبه؟
‫فقط لذت ببرید.
‫- لذت ببرم؟ بله.
‫می‌تونم حس آرامش یه مشتری ثابت رو
‫کاملا حس کنم.
‫این مال منه؟
‫[با اومدن بچه‌ها ‫آرایشگاه شلوغ‌تر هم میشه]
‫سفارش شیرخشک‌تون آماده‌ست.
‫- آقا، شیرخشک‌تون حاضر شد. ‫ آقا.
‫وای، انگار حالش خوبه.
‫[جیغ می‌زنه یعنی خوشحاله]
‫دماش رو براتون تنظیم کردم،
‫تقریبا ۲۳ درجه سانتی‌گراد.
‫پر از کربوهیدراته
‫و کلی ویتامین و مواد معدنی داره، آقا.
‫خوشتون اومده، آقا؟
‫- خوشش اومده. ‫ ممنون.
‫حتما این شیرخشک خیلی خوشمزه‌ست.
‫خوشت اومده؟
‫[مشتری راضیه]
‫سرویس اینجا واقعا عالیه.
‫نگاش کنید.
‫نکنه با شیرخشک خواب‌آلود شده؟
‫وای، زیادی داره می‌خوره.
‫[تندتند می‌خوره]
‫[افتاد]
‫وای نه!
‫- خوبی؟ ‫ خیلی
‫- من برش می‌دارم. ‫ اشکالی نداره.
‫- تمیزش می‌کنم میارم. ‫ تمیزش کن. بهداشت اولویته.
‫[سریع ضدعفونیش می‌کنه]
‫داره می‌شورتش.
‫[شیرخشکم!]
‫[نق می‌زنه]
‫بیا اینم شیرت.
‫[به‌به]
‫[آروم شد، دوباره مشغول خوردنه]
‫- یه نقاشی اونجاست. ‫ وای نه.
‫- شیرخشکه... ‫ عمو، دوباره بشورش!
‫[دومین ضدعفونی]
‫شیرخشکت داره میاد.
‫[با عجله میاد]
‫اومد.
‫دختر‌بزرگه آوردش.
‫برات آورد.
‫[گریه می‌کنه]
‫می‌خوای بیای پایین؟
‫امروز خیلی
‫- نمی‌خوایش؟ ‫ امروز خیلی بدقلقه.
‫- یوهوو. ‫ هواپیما!
‫[کارگر پاره‌وقت ناخواسته تبدیل میشه به هواپیما]
‫شیرت رو دوست داری؟
‫دوستش داری؟
‫[یواشکی نزدیک مبل میشه]
‫[انداختش]
‫شیرخشک لعنتی.
‫منم دلم می‌خواد گریه کنم.
‫[قبل از اینکه کارگر پاره‌وقت ‫گریه کنه سریع برش می‌داره]
‫[خنده عصبی]
‫منم دلم می‌خواد گریه کنم.
‫[نیشخند می‌زنه]
‫- باید دوباره بشوریمش. ‫- من زودتر از تو گریه می‌کنم‌ها.
‫[شیرخشکم رو بده]
‫[برمی‌گرده]
‫[بزرگه که به این شلوغی‌ها عادت داره خیلی آرومه]
‫[یه نگاهی میندازه]
‫لطفا سرت رو ببر پایین.
‫[قبل از اینکه بچه گریه کنه کارش رو تموم می‌کنه]
‫[حتی وقتی عجله داره ‫باز هم حواسش به ریزه‌کاری‌ها هست]
‫[با دقت خطوط رو با هم اندازه می‌کنه]
‫- بوگوم، ‫ بله.
‫- وقتی کوتاهی موهاش رو تموم کردی ‫ خب.
‫- بعدش می‌تونی موی بچه رو کوتاه کنی. ‫ باشه.
‫بعدش آخر سر موی ته‌یون رو کوتاه کن.
‫باشه، همین کار رو می‌کنم.
‫بریم اتاق سمت راست.
‫اتاق شست‌وشوی مو.
‫راحت دراز بکش.
‫می‌تونی یه کم بری پایین‌تر.
‫می‌تونی یه کم سر بخوری پایین؟ ‫روی صندلی یه کم برو پایین‌تر.
‫که گردنت
‫نه، لطفاً یه کم پایین‌تر بیا.
‫نه، لطفا یه کم برو پایین‌تر.
‫پایین‌تر بشین.
‫همین‌جا خوبه.
‫تو یه حالت راحت قرار گرفته ‫و آماده شست‌وشوی موهاشه
‫بذار چشمت رو بپوشونم.
‫[یواشکی نگاه می‌کنه]
‫[این کارگر پاره‌وقت زرنگه ‫اومده ببینه چجوری شامپو می‌زنن]
‫- می‌خوای نگاه کنی؟ ‫ بله؟
‫اوه، منظورم این بود
‫- می‌خوای نگاه کنی؟ ‫ بله؟
‫اوه، منظورم این بود
‫[از اون لا داره نگاه می‌کنه]
‫با تو نبودم.
‫[کاملا از دنیای بیرون جدا شده]
‫سر رو اینجوری می‌گیری.
‫[رئیس پارک داره یادش میده چجوری شامپو بزنه]
‫نذار آب بره سمت گردن.
‫[داره با دقت نگاه می‌کنه]
‫[شاید ساده به نظر بیاد، ‫ولی جهت و تکنیکش مهمه]
‫اینجوری زیگزاگی انجامش بده.
‫- زیگزاگی؟ ‫ زیگزاگی.
‫[همزمان با رئیس پارک انجام میده]
‫موهاش واقعا سالمه
‫می‌تونیم اینجا پابرهنه راه بریم؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫چی شده؟
‫- باشه. ‫ کفشت رو بپوش.
‫بیا کفش‌هات رو پات کنیم.
‫آفرین پسر خوب.
‫دارم تو این کار بهتر می‌شم.
‫- خب شد. ‫ تموم شد.
‫آفرین پسر خوب.
‫اگه تو دوره نوجوونی ‫خیلی موهای جلوت روی پیشونیت بریزه
‫ممکنه روی پیشونیت جوش بزنی.
‫- بهت یاد میدم چجوری موهات رو درست کنی. ‫- باشه.
‫کاری می‌کنم حس خنکی بگیره.
‫این برای پوست سرت خیلی باحال و خنکه.
‫[یه ماساژ خنک و سرحال‌آور برای پسر بزرگ‌تر]
‫[با برس پوست سر همه جا رو ماساژ میده]
‫- حس خوبی داره؟ ‫ بله.
‫[تو بهشته]
‫این همه گره‌های موهات رو هم باز می‌کنه.
‫[لبخند گنده]
‫فکر کنم خوابش گرفته.
‫داداشت داره موهاش رو می‌شوره.
‫[دست‌های ماهر]
‫جالب نیست؟
‫[چشماش کامل باز شده]
‫[در آخر با یه آبکشی دقیق ‫همراه با ماساژ پوست سر تمومش می‌کنه]
‫الان موهات رو کوتاه می‌کنم.
‫- سویول، موهات رو کوتاه می‌کنم. ‫- امیدوارم موقع کوتاه کردن گریه نکنه.
‫- تموم شد. می‌تونی بلند شی.
‫[یه لحظه صبر کن]
‫بیا
‫[رئیس پارک سریع ‫دست به کار می‌شه که نکنه بچه غر بزنه]
‫همین الان شروع می‌کنم.
‫[یه نگاه سریع میندازه]
‫- بعدش موی سویول رو کوتاه می‌کنی؟ ‫ آره.
‫- می‌خوای من موهاش رو سشوار بکشم؟ ‫ آره.
‫- اینجوری سریع‌تر پیش می‌ریم. ‫ باشه.
‫بدش به من
‫[بچه رو می‌سپاره بهش]
‫- بیا بغل من. ‫ برو پیش عمو بوگوم.
‫- عالیه. ‫ بیا شروع کنیم.
‫- من موهات رو خشک می‌کنم. ‫- من موهاش رو شامپو زدم.
‫- از اینجا به بعدش با تو. ‫ باشه.
‫[رئیس پارک آماده می‌شه که موی بچه رو کوتاه کنه]
‫سویول، ببینیم اینجا چی داریم.
‫نگاه کن سویول.
‫سویول.
‫حواسش نیست.
‫[داره تقلا می‌کنه بالشتک بچه‌ها رو بیاره بیرون]
‫- عمو رو دوست داری؟ ‫ می‌تونی این رو برام بیاری؟
‫ممنون، سون‌هی.
‫[سون‌هی کار آماده‌سازی رو راحت‌تر می‌کنه]
‫- اگه خیلی داغ بود بهم بگو. ‫ باشه.
‫[انگار قبلا هم این کار رو کرده ‫خیلی طبیعی انجامش میده]
‫[این کارگر پاره‌وقت باهوش]
‫[خیلی دقیق و تیزبین‌ـه]
‫[کاملا با دقت انجام میده]
‫[در همین حین]
‫[رئیس پارک پیش‌بند کوتاهی مو رو برمی‌داره]
‫حدس بزن این چیه سویول!
‫یه پیش‌بند آبیه؟
‫حدس بزن این چیه!
‫این چیه؟ چه رنگیه؟
‫[خب، اینم از این]
‫این اینجا چیکار می‌کنه؟
‫[مشتری ۱۸ ماهه با این پیش‌بند راحت نیست]
‫- اذیتت می‌کنه؟ ‫ سویول جونم.
‫وای، نه، سویول.
‫- اذیتت می‌کنه؟ ‫ تا وقتی موهاش رو خشک می‌کنه
‫- پس... ‫ بیا با ما بازی کن.
‫بیا بغلت کنم.
‫[پشت سر داداش بزرگ‌ترش صبر می‌کنه]
‫به نظرت موهاش چطور شد؟
‫سویول، موهاش چطور شده؟
‫[نازه]
‫[به لطف کارگر پاره‌وقت ‫موهای بچه بزرگ‌تر سریع خشک می‌شه]
‫[یواشکی یه نگاه می‌ندازه]
‫- می‌خوای موهاش رو حالت بدی؟ ‫ آره.
‫- پس من بچه رو بگیرم؟ ‫ آره لطفا، ببخشید.
‫- اشکالی نداره. ‫ ممنون.
‫- بیا بغل من. اوه، عزیزم.
‫ممنون.
‫پشتش رو بگیر.
‫[کارگر پاره‌وقت حواسش به بچه‌ست]
‫- زود تمومش می‌کنم. ‫- با این پیش‌بند بامزه‌تر شدی.
‫[سرشار از ذوق و انتظار]
‫- این چیه؟ ‫ اون چیه؟
‫[رئیس پارک یه مدل]
‫[مرتبِ رو به عقب رو ‫برای دانش‌آموز راهنمایی انتخاب می‌کنه]
‫[نرم و مرتب به عقب شونه شده]
‫[نسبت به اون موهای بلند و کلافه‌کننده قبلی]
‫- چطوره؟ خوشت اومد؟ ‫ بله، خوشم اومد.
‫جدی؟ بدون عینک که واضح نمی‌بینی، نه؟
‫بله.
‫وقتی واضح نمی‌بینه ازش می‌پرسی؟
‫فکر کنم آره.
‫[با عینکش لبخندش عمیق‌تر می‌شه]
‫- خوشت اومد؟ ‫ بله.
‫- جدی می‌گی؟ بله.
‫بله، خوشم اومد.
‫- واقعا؟ خوشحالم. ‫ بله.
‫[و یه مرد که یه لحظه ‫تقریبا فراموشش کرده بودیم]
‫[نقاش لی داره با شور هنری می‌سوزه]
‫[ضربه‌های قلم‌مو پر از اشتیاقه]
‫[داره یه درخت شکوفه هلو می‌کشه]
‫- سانگ‌یی، نیروی کمکی آوردم. ‫ بله؟
‫- سلام! ‫ ظاهرا
‫- ته‌یون نقاشی رو دوست داره. ‫ اسمش چی بود؟
‫- ته‌یون. ‫ بله.
‫- می‌خوای با من نقاشی بکشی؟ ‫ بله.
‫- خب، بفرما. ‫ باشه.
‫- این قلم‌مو رو بگیر. باشه.
‫- صبر کن، الان کلاس چهارمی؟ بله.
‫داین و سون‌هی رو می‌شناسی
‫- که قراره برن کلاس پنجم؟ بله، می‌شناسم.
‫- همه رو می‌شناسی. ‫ بله.
‫- عالیه، آماده‌ای؟ بله.
‫حس می‌کنم باید بزرگ‌تر باشه.
‫می‌تونی بزرگ‌تر بکشی.
‫من یه نیم‌دایره می‌کشم.
‫نیم‌دایره؟ خیلی هم خوبه.
‫من یه نیم‌دایره می‌کشم.
‫[با حلقه‌های تنه درخت جزئیات اضافه می‌کنه]
‫عالیه.
‫اسم این چی بود؟ شکوفه هلو؟
‫- بله. ضربه.
‫- فقط کافیه ضربه بزنی. ‫- همین ضربه‌های کوچیک هم قشنگه.
‫- سعی کن اینجوری رنگش کنی. باشه.
‫[با معلم نقاشی یک‌روزه شکوفه‌های هلو رو می‌کشه]
‫- ضربه. ضربه.
‫همین‌جوری ضربه بزن.
‫- داین. بله.
‫- یه نمونه! ‫ آره، بهم یه نمونه نشون بده.
‫اینجا انجامش بده.
‫فقط باید ضربه بزنی.
‫- راحته. خط نکش.
‫مهم اینه که ما خودمون این رو ساختیم.
‫لازم نیست خیلی خفن به نظر بیاد.
‫- همینجوری خوبه. ‫ می‌دونم.
‫نکن
‫- چی گفتی؟ ‫ هیچی.
‫بگو ببینم. ده ثانیه وقت داری.
‫منظورم این بود
‫احساسیم نکن.
‫من که احساسیت نکردم.
‫فهمیدی؟
‫حس می‌کنم
‫- حس می‌کنم باید... ‫ اینجوری بکش.
‫واقعا کارتون خوبه.
‫بعدش یه دشت سبز بکشیم؟ نظرتون چیه؟
‫- پس می‌تونیم از سبز استفاده کنیم. دقیقا.
‫این قاب رو می‌بینید؟ ‫اول خطوطش رو می‌کشم.
‫اینجوری.
‫به صورت ضربه‌ای بزنیم؟
‫- امتحان کن. ‫ اگه ضربه‌ای بزنیم
‫قشنگ‌تر می‌شه.
‫- یه بافت قشنگ می‌ده. این همون نیست؟
‫این کار بهش بافت نمیده؟
‫- یه جورایی. شبیه علف شده.
‫- خوب نشده؟ من که خوشم اومد.
‫شبیه علف شده.
‫[بهش بافت اضافه می‌کنه]
‫قشنگ شده چون برجسته‌ست ‫و شبیه علف دیده می‌شه.
‫- بافتش بیشتر نشده؟ ‫ آره.
‫باحاله چون بافت بیشتری بهش میده.
‫[سانگ‌یی کنار بچه‌ها حسابی کیف می‌کنه]
‫دقیق انجامش بده.
‫[به لطف ایده داین نقاشی دیواری زنده‌تر شده]
‫خب، یکی هم برای تو درست می‌کنم.
‫نقاشی هم تدریس می‌کنی؟
‫- عه، سلام سلام.
‫داشتیم نقاشی دیواری می‌کشیدیم.
‫- با بچه‌ها می‌کشیدم. چقدر قشنگ شده!
‫تا اینجا هستید یه کم هم شما بکشید.
‫یه قلم‌مو بردارید.
‫فقط ضربه بزنید.
‫[ضربه زدن به گلبرگ‌ها]
‫- بد شد. ‫ نه، اصلا!
‫مهم نیست.
‫هرجوری دلتون می‌خواد بکشید.
‫[با لبخند مثل یه دختر کوچولو نقاشی می‌کنه]
‫- ضربه بزنید. اینجا؟
‫آره، اینجا خالیه. شاخه‌ش لخته.
‫همین‌جوری ضربه بزنید. ‫آفرین، همینه.
‫- خوبه؟ ‫ آره!
‫عالی داره درمیاد.
‫قشنگ شده.
‫[می‌خنده]
‫همین‌جوری دارم می‌کشم.
‫خیلی خوشگل شده.
‫خیلی عالیه.
‫[شکوفه‌های هلو ‫با دست‌های اهالی دهکده شکوفا میشن]
‫حدس بزن این چیه سویول.
‫حدس بزن چیه.
‫سویول قراره اینجا بشینه ‫و موهاش رو کوتاه کنیم.
‫می‌تونی کمکم کنی؟
‫نور آفتاب اذیتش می‌کنه؟
‫- اینجا بشینه بهتره. ‫ تا حالا موهاش رو کوتاه نکرده.
‫جدی؟
‫اگه من بغلش کنم بهتره؟ ‫چیکار کنیم؟
‫[مشتری‌های کوچولویی که به آرایشگاه دهکده اومده بودن]
‫سنگ‌کاغذقیچی بازی کنید.
‫[مشتری ۶ ساله]
‫من که هنوز کاری نکردم.
‫- تو می‌تونی، چیزی نیست. نه.
‫[مشتری ۴ ساله]
‫[رئیس پارک مهارت کوتاه کردن ‫موی بچه‌های کوچیک رو ارتقا میده]
‫[چطور می‌خواد از پس کوتاه کردن ‫موی یه بچه ۱۸ ماهه بربیاد؟]
‫- بیا اینجا بشونیمش. ‫ تا حالا موهاش رو کوتاه نکرده.
‫[سعی می‌کنن اون رو بشونن اینجا]
‫نشست؟
‫[نمی‌شینه]
‫- فکر کنم می‌خواد بغل باشه. ‫ آره.
‫- پاشو سویول. ‫ باشه.
‫- اذیتت می‌کنه؟ بیا بغلش کنیم.
‫این چیه؟
‫[رئیس پارک سعی می‌کنه آرومش کنه]
‫برش دارم؟
‫[اولین باره کارگر پاره‌وقت ‫با همچین موقعیتی روبه‌رو می‌شه]
‫[چجوری قراره موهاش رو کوتاه کنیم؟]
‫- چیکار کنیم؟ اینجوری خوبه؟
‫سو‌هیون، می‌تونی بغلش کنی؟
‫- میشه بغلش کنی؟ بغلش کن.
‫چجوری؟
‫هرجوری که خودت راحت‌تری.
‫- بغلش کن. ‫ اذیت نمی‌شه؟
‫فکر کنم اگه بغل باشه آروم‌تره.
‫- با هم بشینید. ‫ باهاش اینجا بشین.
‫[محکم بغلش می‌کنه]
‫[کنار داداش بزرگتر و قابل اعتمادش]
‫[بچه سومی آروم می‌شینه]
‫چقدر سخته. ‫اولین باره موی یه بچه رو کوتاه می‌کنی؟
‫- نه، قبلا دو بار کوتاه کردم آهان.
‫ولی بچه به این کوچیکی، اولین باره.
‫[بذار پیش‌بند کوتاهی رو بندازیم]
‫فکر کنم این رو دوست نداره.
‫[این دفعه هم قبول نمی‌کنه]
‫فکر کنم این رو دوست نداره.
‫پس در این صورت
‫بیا صورتیه رو امتحان کنیم.
‫شاید یه رنگ دیگه می‌خواد.
‫[یه پیش‌بند صورتی هم‌اندازه خودش]
‫این چیه؟
‫[کنجکاو شده]
‫این چیه؟
‫[توجه‌ش رو جلب می‌کنه و حالت صورتش رو می‌خونه]
‫این چیه؟
‫[پیش‌بند صورتی رو دوست داری؟]
‫[پیش‌بند صورتی رو هم قبول نمی‌کنه]
‫خب، پس بیا این یکی رو امتحان کنیم.
‫سفیده؟
‫[می‌ره سراغ پیش‌بند سفید]
‫انگار تست رنگ شخصیه.
‫- از همه‌شون بدش میاد. این رو هم دوست نداری؟
‫[پیش‌بند سفید رو هم رد می‌کنه]
‫ولی این‌جوری مو می‌ریزه رو لباس‌هاش.
‫پس بیا براش ببندیم و
‫- آرومش کنیم. ‫ باشه.
‫[کارگر پاره‌وقت و رئیس پارک]
‫[سعی می‌کنن غافلگیرش کنن]
‫[اون هم تبدیل می‌شه به مربی مهدکودک]
‫اینجا رو نگاه کن.
‫[حتی یه رقص بامزه هم میره]
‫اینجا رو نگاه کن.
‫[خواهش می‌کنم]
‫[داداش بزرگه بی‌خودی داره زجر می‌کشه]
‫فقط یه دستش رو دربیار.
‫- خب بیا این کار رو انجام بدیم. ‫- اصلا کار راحتی نیست.
‫خیلی سرده؟
‫[نظرت درمورد اسپری چیه؟]
‫[حتی با اسپری هم براش نمایش بازی می‌کنه]
‫اینجا رسما شده مهدکودک.
‫[مهارت‌های بچه‌داری رئیس پارک رو تحسین می‌کنه]
‫[مجذوب شده]
‫[آب پاشید روش]
‫[نه!]
‫[دوست نداره آب به موهاش بخوره]
‫فکر کنم خیس شدن رو دوست نداره.
‫[هیچ‌وقت نمی‌فهمی ‫یه بچه ۱۸ ماهه دقیقا چی می‌خواد]
‫اصلا می‌تونم موهاش رو کوتاه کنم؟
‫به نظرت می‌تونم؟
‫معمولا کی موهاش رو کوتاه می‌کنه؟ مامانش؟
‫قبلا بابام کوتاه می‌کرد.
‫- بابات؟ ‫ جدی؟
‫- می‌نشوندش رو کالسکه و خودش خم می‌شد. ‫- آهان، روی کاسکه؟
‫- کجا؟ اینجا؟ ‫ شاید اینجوری بهتر باشه.
‫امتحانش کنیم؟
‫- موهاش همه‌جا می‌ریزه. نه، با این می‌پوشونیمش.
‫حوله دورش می‌پیچن.
‫این بهتره، نه؟ ‫با این مشکلی نداره.
‫ردش نکرد.
‫- یه لحظه. پس مشکلش پیش‌بند بود؟
‫[دارن حال‌وهوای بچه رو می‌سنجن]
‫بیرون کوتاهش کنیم؟
‫[آرومه]
‫خیلی خوبه، نه؟
‫[کنار در نشستن]
‫[با کالسکه و حوله، به یه سازش چشمگیر رسیدن]
‫[انگار کلا بیخیال همه‌چی شده]
‫انگار همه‌چی رو باخته.
‫با چتری‌هاش شروع کنیم؟
‫من سرش رو نگه می‌دارم.
‫[اون سرش رو نگه می‌داره]
‫چیزی نیست، می‌تونی انجامش بدی.
‫نمی‌خوای؟
‫[دوباره غر زدن شروع می‌شه]
‫می‌تونی انجامش بدی.
‫[نکنه رئیس پارک ‫برای اولین بار تسلیم بشه؟]
‫- باید قوی بمونم. ‫ سه تا خرس
‫- تو یه خونه زندگی می‌کنن ‫- تو یه خونه زندگی می‌کنن
‫[کد تقلب فعال شد. شعر کودکانه]
‫- تو یه خونه زندگی می‌کنن ‫- تو یه خونه زندگی می‌کنن
‫- بابا خرسه، مامان خرسه، بچه خرسه ‫- بابا خرسه، مامان خرسه، بچه خرسه
‫- بابا خرسه تپل‌ـه بابا خرسه تپل‌ـه
‫- مامان خرسه لاغره ‫ مامان خرسه لاغره
‫- بچه خرسه خیلی نازه بچه خرسه خیلی نازه
‫[چرت می‌زنه]
‫- آفرین، کارت عالی بود آفرین، کارت عالی بود
‫[دوباره از اول]
‫- بابا خرسه، مامان خرسه، بچه خرسه ‫- بابا خرسه، مامان خرسه، بچه خرسه
‫- بابا خرسه... ‫ الان می‌تونی کوتاه کنی؟
‫[از مهارت‌های بچه‌داری‌شون شگفت‌زده شده]
‫می‌تونی تکیه بدی عقب.
‫- بچه خرسه خیلی نازه می‌تونی تکیه بدی.
‫خیلی نازه.
‫سه تا خرس تو یه خونه زندگی می‌کنن
‫بابا خرسه، مامان خرسه، بچه خرسه
‫بابا خرسه تپل‌ـه
‫[بوگوم خرسه ‫با یه لالایی قشنگ بچه خرسه رو می‌خوابونه]
‫[تکیه داده روی دست‌های مامان خرسه]
‫- آفرین، کارت عالی بود آفرین، کارت عالی بود
‫[داره خوابش می‌بره]
‫[حالا که بچه خرسه خوابیده ‫دوباره سعی می‌کنه موهاش رو کوتاه کنه]
‫وای، نه.
‫[موهاش ریخت رو صورتش]
‫[بعد از کلی زحمت که خوابوندش دوباره بیدارش کرد]
‫[هرج‌ومرج شد]
‫[حالا هم اسفنج رو پیدا نمی‌کنه]
‫[وضعیت اضطراریه]
‫[بچه چشم‌هاش رو باز کرد!]
‫[بچه بزرگ‌تر هم شوکه شده]
‫[رئیس پارک تو این وضعیت ‫اضطراری داره مثل فرفره می‌چرخه]
‫فکر کنم بخیر گذشت.
‫[بی‌صدا می‌خندن]
‫[تنها کاری که می‌تونن بکنن اینه که بخندن]
‫چه خنگی هستم من.
‫خوابت میاد؟
‫قلقلکت اومد؟ ببخشید.
‫رئیس پارک داشت
‫[کوتاه کردن موی یه بچه ۱۸ ماهه خیلی استرس‌زاست]
‫خیلی سخته.
‫من هنوز تازه‌کارم.
‫دوباره آهنگ بابا خرسه رو بخونیم؟
‫یک، دو، سه، چهار
‫- سه تا خرس تو یه خونه زندگی می‌کنن ‫- سه تا خرس تو یه خونه زندگی می‌کنن
‫- بابا خرسه، مامان خرسه، بچه خرسه ‫- بابا خرسه، مامان خرسه، بچه خرسه
‫- من سرش رو نگه می‌دارم. این بهتره.
‫- کمرت درد نگرفت؟ می‌خوای بشینی؟ نه، خوبم.
‫- صندلی می‌خوای؟ ‫ نه.
‫[کارگر پاره‌وقت درحالی‌که ‫خم شده، به کوتاه کردن مو کمک می‌کنه]
‫عالیه. همینجوری نگهش دار.
‫[مواظبه بیدارش نکنه]
‫[باید وقتی خوابه موهاش رو کوتاه کنه]
‫[آرایشگاه از همیشه ساکت‌تره]
‫- بزن بریم! ‫ می‌خوام دور گوشش رو کوتاه کنم.
‫- بزن بریم! می‌خوام دور گوشش رو کوتاه کنم.
‫باز هم زرده!
‫یه لحظه صبر کن. مراقب باش.
‫- سس مایونز! بیدارش می‌کنی
‫[سروصدا شد]
‫[پرید]
‫[با عجله ساکتشون می‌کنه]
‫- به زور خوابوندیمش. برید بیرون منتظر باشید.
‫بهتره ساکت باشیم.
‫- به زور خوابوندیمش. ‫ برید بیرون منتظر باشید.
‫برید بیرون.
‫وقتی تموم شد بیاید.
‫[چرت می‌زنه]
‫درست داریم انجام می‌دیم؟
‫این بهترین راهه؟
‫[اصلاً فکرشو نمی‌کردن کوتاه کردن ‫موی یه بچه ۱۸ ماهه انقدر سخت باشه]
‫بیرون و داخل کاملا برعکسه.
‫داخل ساکته، بیرون شلوغ و پر سر و صداست.
‫- اون چیه؟ سبز آوردم!
‫- ایول! ایول!
‫- اینجوری باید انجامش بدی. شما خوشحالی کنید.
‫- قطار سریعه. ‫ قطار سریعه.
‫- سریع هواپیماست. ‫ سریع هواپیماست.
‫- هواپیما اون بالاست. ‫ هواپیما اون بالاست.
‫- اون بالا هم کوه بیکدوسان‌ـه. ‫- اون بالا هم کوه بیکدوسان‌ـه.
‫[داخل آرایشگاه کاملا ساکته]
‫قشنگ خوابش برده.
‫[تو دست‌های سو‌هیون کاملا از هوش رفته]
‫بعدش کدوم قسمت رو کوتاه می‌کنی؟
‫- بغل‌هاش؟ ‫ آره بغل‌هاش.
‫[با احتیاط پیش میره]
‫لپ‌هاش رو ببین.
‫[نرم و لطیفه]
‫خیلی نازه. ‫لپ‌هاش جمع شده.
‫[داداش بزرگه جاش رو عوض کرد]
‫[از پشت با نگرانی حواسش به داداش کوچیکه بود]
‫[رفت تو اتاق پذیرایی که بهتر بتونه ببینتش]
‫[تمام این مدت از پشت آروم مراقبش بود]
‫سو‌هیون حالت خوبه؟
‫موهاش خوب شد؟
‫بلندیش خوبه؟
‫[به نشانه رضایت سرش رو تکون میده]
‫حالا پشتش سخت‌ترین قسمته.
‫سرش رو یه کم به جلو خم کنیم؟
‫[آروم حرکت می‌کنن]
‫خوابه.
‫جلوی موهاش رو تموم کردم و خوابش برد.
‫[می‌تونه پشتش رو بدون بیدار کردنش کوتاه کنه؟]
‫اینجا خوبه؟ همینجا؟
‫- امروز من فیلمبردارم. امروز مسئول دوربینی.
‫اینجوری بگیرمش؟
‫پشت موهاش رو
‫- خیلی نازه. چجوری بزنم؟
‫سعی می‌کنم کوتاهش کنم.
‫از اینجا فیلم می‌گیرم.
‫[همه کاملا متمرکزن]
‫بزن بریم.
‫[چیلیک، چیلیک]
‫[یه تکون خورد]
‫بیدار شدی؟
‫[جا خورد]
‫[قلبش اومد تو دهنش]
‫بیدار شدی؟
‫[خوشبختانه هنوز خوابه]
‫[کارگر پاره‌وقت سو‌هیون دوباره سرش رو تنظیم می‌کنه]
‫[رئیس پارک دوباره تمرکز می‌کنه]
‫[دوباره تکون می‌خوره]
‫[این دفعه رئیس پارک بدون تردید کوتاه می‌کنه]
‫[باید تا بیدار نشده، زودتر تمومش کنه!]
‫[نفس‌هاشون رو حبس کردن و سریع‌تر کار می‌کنن]
‫- فکر کنم خوب شد. ‫ آره، خیلی خوب دراومد.
‫[پشت موهاش قشنگ گرد و مرتب شد]
‫وای نه.
‫- رول پرزگیر داری؟ ‫ کنارت هست.
‫بچه رو بیارم بیرون؟
‫اول بیارش بیرون تا موهاش رو پاک کنیم.
‫لطفا موهاش رو برس بزن.
‫تموم شد؟
‫[کوتاهی خوب از آب دراومد، ولی...]
‫- خرده موها بدنش رو خارش می‌ندازه. ‫- آره، گردنش هم همین‌طور.
‫[رول پرزگیر و اسفنج]
‫- بهترنیست تا خواب‌آلوده تمیزش کنیم؟ ‫ واقعا؟
‫من نگهش می‌دارم.
‫بیدار شد!
‫- جدی؟ ‫ آره بیدار شد.
‫[وقتی خواب بودم چی شد؟]
‫آفرین پسر خوب.
‫این چیه؟ ببین.
‫- راحت بود، نه؟ آفرین!
‫- آفرین. ‫ خیلی خوب تحمل کردی.
‫کوتاه کردن موهات تموم شد؟
‫خیلی بامزه شده.
‫[با چتری مرتب بامزه‌تر هم شده]
‫جلوی اشکمون رو گرفتیم.
‫[مدل موی سخت کوچولوترین مشتری رو تکمیل کرد]
‫ببین.
‫موهاش فرق کرده.
‫- خیلی بامزه‌تر نشده؟ ‫ چرا.
‫خیلی خوشگل شده.
‫آره؟
‫[با تعریفش لبخند می‌زنه]
‫- انگار خیلی حالش خوبه. ‫- تعریف‌هات باعث شد لبخند بزنه.
‫خیلی طول کشید تا موهاش رو کوتاه کنم.
‫الان
‫[دیگه وقت ناهاره]
‫هی.
‫سون‌هی، گفتید فقط صبحانه خوردید؟
‫- آره. من صبحانه هم نخوردم.
‫- من فقط صبحانه خوردم. ‫ غذا چیزی می‌خورید؟
‫- آره، لطفا. ‫ مرغ سوخاری می‌خواید؟
‫- مرغ سوخاری؟ به نظر خوشمزه میاد.
‫[مرغ سوخاری؟]
‫- برید بازی کنید. باشه.
‫به این سه تا داداش هم غذا بدیم؟
‫- مرغ سوخاری. ‫ آره، زیاد درست می‌کنم.
‫[یهویی داره برای ۹ نفر ‫مرغ سوخاری درست می‌کنه؟]
‫[اولین باره برای ۹ نفر ‫درست می‌کنه. می‌تونه از پسش بربیاد؟]
‫[یه عالمه می‌ریزه]
‫[به سرعت دست به کار میشه ‫تا براشون مرغ سوخاری آماده کنه]
‫[اول از سس شروع می‌کنه]
‫[مخلوط می‌کنه]
‫[سرآشپز کواک خیلی سریع مرغ‌ها رو آغشته کرد]
‫[این چه بوییه؟]
‫[بو می‌کشه]
‫بوی خوشمزه‌ی سس سویا میاد.
‫- آره درسته. ‫ داری سس درست می‌کنی؟
‫دقیقا.
‫می‌تونم بیام داخل نگاه کنم؟
‫آره، ولی اول برو ‫دست‌هات رو توی دستشویی بشور.
‫باشه، چشم!
‫به عنوان دستیار آشپزت.
‫[دستیار میره دست‌هاش رو بشوره]
‫باید بهداشت رو رعایت کنم.
‫این
‫- نشاسته‌ی سیب‌زمینیه. ‫ نشاسته‌ی سیب‌زمینی.
‫دارم مرغ رو بهش آغشته می‌کنم.
‫داغه، عقب وایسا.
‫مراقب باش.
‫اول خودت مراقب باش.
‫- جدی میگم، مراقب باش. داره سرخ میشه.
‫آستینت رو بده پایین.
‫داغه.
‫[نگرانه یه وقت آسیب نبینه]
‫این آستینت پایینه، ولی اون یکی... ‫وای نه، خودت رو سوزوندی.
‫این چیه؟
‫- این به خاطر... به خاطر آشپزیه، نه؟
‫خودمم نمی‌دونم. ‫اینجا که هستم یه جوری زخمی میشم.
‫وقتی آشپزی می‌کنی ‫یهو می‌بینی دستت رو بریدی.
‫[یواشکی نگاه می‌کنه]
‫وای
‫اینا رو که می‌بینم سرم گیج میره.
‫- ظرف‌های کثیف؟ ‫ آره.
‫منم همینطور.
‫دیدنشون برام سخته.
‫[این دوتا توی آشپزی خوب با هم جور شدن]
‫[گریه کرد]
‫[با شنیدن گریه‌ی بچه سریع‌تر کار می‌کنه]
‫مراقب باش.
‫[داره فکر می‌کنه]
‫وقتی داری یه چیزی رو ‫سرخ می‌کنی، نباید زیاد هم بزنی.
‫- وا میره. عه، یعنی ولش کنم؟
‫- آره، ولش کن. ‫ باشه.
‫داره قل می‌زنه، پس خودش درست میشه.
‫بهت اعتماد دارم.
‫[نصیحت قابل اعتمادی بود]
‫کار کردن با نشاسته سخته.
‫سون‌هی، انگار خیلی تو آشپزی واردی.
‫- من از ۸ سالگی آشپزی می‌کنم. ‫ چه باحال.
‫واقعا کارت درسته.
‫[اون با کمک کردن به مادربزرگش ۵ سال سابقه داره]
‫- می‌تونم بذارمش اینجا؟ آره.
‫[توصیه‌ی آشپز باتجربه رو دنبال کرد]
‫[مرغ‌ها طلایی و برشته شدن]
‫- و پایه‌ی کار... بیا بچِش. داغه.
‫[بچِش]
‫عجله نکن، داغه.
‫[با احتیاط یه گاز می‌زنه]
‫- خوبه. جدی؟
‫آره خوبه. خیلی خوشمزه‌ست.
‫[دقیقا همون طعمیه که دوست داره]
‫از سرآشپز یون نام‌نو یاد گرفتم.
‫[داره از استادش تعریف می‌کنه]
‫- مزه‌دار شده. آره مزه‌دار شده.
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫می‌بینم که خوب بلدی ‫غذای خوب رو تشخیص بدی.
‫بچه‌ها عاشقش میشن.
‫[حتی آشپز باتجربه هم خوشمزگیش رو تایید کرد]
‫فکر کنم با سس مایونز هم خوب میشه.
‫- چی؟ ‫ فکر کنم خوب میشه
‫اگه کنارش یه سس مایونز هم سرو کنیم.
‫- می‌تونی درستش کنی؟ آره.
‫- ادویه‌ی رامیون دارید؟ آره داریم.
‫پس من سس رو درست می‌کنم.
‫- شکر هم دارید؟ ‫ برو تو انباری رو نگاه کن
‫ببین اونجا چی داریم.
‫هرچی لازم داری بیار.
‫خدای من.
‫آخه کدوم بچه کلاس پنجمی ‫بلده دیپِ مایونز درست کنه؟
‫باورکردنی نیست.
‫[خوشش اومده]
‫[با یه بغل مواد اولیه اومد]
‫من با این سه تا ماده درستش می‌کنم.
‫نه، چهارتاست.
‫[مایونز، ادویه رامیون، آب‌لیمو، شکر]
‫- شکر هم لازمه؟ آره.
‫نمی‌دونم خوشمزه میشه یا نه.
‫[کلی مایونز خامه‌ای می‌ریزه]
‫مرغه یه کم شور شده.
‫یه سس تقریبا چرب درست می‌کنم.
‫[یه قاشق شکر شیرین می‌ریزه]
‫نباید چیزی هدر بره، ‫وگرنه مامان‌بزرگم دعوام می‌کنه.
‫[راز دیپِ مایونز سون‌هی]
‫من فقط ادویه‌ش رو لازم دارم. ‫نودل‌هاش رو میشه یه جای دیگه استفاده کرد.
‫[به عنوان یه بچه کلاس پنجمی خیلی صرفه‌جوئه]
‫[ادویه رامیون رو اضافه می‌کنه]
‫یه کم آب‌لیمو می‌ریزم، ‫در حدی که خیلی توی ذوق نزنه.
‫درش چجوری
‫عه، واقعا؟
‫[فشارش میده]
‫[تموم شد]
‫[مثل یه سرآشپز یه کم با انگشتش می‌چشه!]
‫[یه کوچولو مزه می‌کنه]
‫خوبه.
‫خوب شد.
‫درستش کردم! موفق شدم.
‫- موفق شدی؟ آره.
‫همون دفعه اول درست شد؟
‫آفرین.
‫- بده عمو بوگوم هم بچشه. عمو.
‫[با اعتمادبه‌نفس راه می‌افته]
‫من یه سس درست کردم. می‌چشی؟
‫خوب به نظر میاد.
‫برای مرغ سوخاریه.
‫- خیلی ترشه. ‫ آب‌لیمو اضافه کردم.
‫خوب به نظر میاد.
‫این سس برای مرغ سوخاریه.
‫- خیلی ترشه. ‫ آب‌لیمو اضافه کردم.
‫[انقدر ترشه که نمی‌تونه چشم‌هاش رو باز کنه]
‫ممنون.
‫کامل خوابم پرید.
‫باید حواسم جمع باشه.
‫باشه، موفق شدم.
‫بازخورد خوبی گرفتم.
‫- واکنششون خوب بود؟ آره.
‫گفتن ترش و خوشمزه‌ست.
‫[سرآشپز سون‌هی راضی‌ـه]
‫[برای اینکه به بچه‌ها مرغ سوخاری بده]
‫[همزمان با دو تا ماهیتابه کار می‌کنه]
‫[با استفاده از نکته‌هایی که ‫از سرآشپز یون نام‌نو یاد گرفته]
‫[مرغ سیر به سبک جنوب شرقی آسیا]
‫[ترد و خوشمزه]
‫موهای همه رو کوتاه کردی؟
‫- فقط ته‌یون مونده. فقط ته‌یون؟
‫الان کوتاه می‌کنی یا بعد از ناهار؟
‫- بعد از ناهار. ‫ باشه.
‫- بیاید با هم غذا بخوریم. ‫ آره، بریم غذا بخوریم.
‫[بعد از ناهار موهای بچه دوم رو کوتاه می‌کنن!]
‫بیاید غذا بخوریم!
‫- بچه‌ها بیاید غذا. ‫ بیاید غذا بخورید!
‫[همراه با سبزیجات سالم ‫یه غذای ویژه برای بچه‌ها!]
‫گروه نقاشی اینجا بشینن.
‫گروه نقاشی، بیاید اینجا.
‫- من اینجا می‌شینم. ‫ همینجا روی زمین بشین.
‫- ما یه خانواده خیلی بزرگیم. ‫ آره.
‫[اتاق پر از بچه شده]
‫- این چیه؟ ‫ من دوست دارم دور و برم شلوغ باشه.
‫- تو هم دوست داری؟ منم همینطور. ‫- آره، شلوغی رو دوست دارم.
‫اون خیلی جدی داره نگام می‌کنه.
‫[با یه بچه کوچولو تو بغلش یه لقمه می‌خوره]
‫[غذاش رو می‌جوه]
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫می‌شه به بچه هم مرغ بدیم؟
‫[وای!]
‫دقیقا مزه همون مرغ رو میده.
‫[باورنکردنیه]
‫[مرغ تازه سوخاری یه خوراکی نادره]
‫دونگ‌یون، خودت مرغ رو سرخ کردی؟
‫- بخور، تو بزرگتری. ‫ شروع کن.
‫گفتی اسمت چی بود؟
‫- اون سوهیونه. سوهیون.
‫سون‌هی، این سس خیلی خوب شده.
‫مزه‌ش دقیقا مثل ادویه رامیونه.
‫خوبه، نه؟
‫[به خودش افتخار می‌کنه]
‫- بخور، تو بزرگتری. شروع کن.
‫گفتی اسمت چی بود؟
‫- اون سوهیونه. ‫ سوهیون.
‫امسال میری راهنمایی؟
‫- از ماه مارس شروع می‌کنه. آهان.
‫[به جاش جواب میده]
‫[سوهیون کلاس هفتمه ‫شاید خجالتی باشه ولی عاشق مرغه]
‫- خوشمزه‌ست؟ ‫- من تا حالا همچین چیزی نخورده بودم.
‫[سرش رو تکون میده]
‫من تا حالا همچین چیزی نخورده بودم.
‫- آب می‌خوای؟ آب بیشتر لازم داریم.
‫اگه بخواید براتون آب بیشتری میارم.
‫باشه. آب
‫[اولین باریه که با افراد دهکده دارن ناهار می‌خورن]
‫بچه‌ها، سبزیجات هم زیاد بخورید.
‫کاهو هم زیاد بخورید.
‫[ساکتن]
‫فکر کنم به اندازه کافی بلند گفتم.
‫من شنیدم.
‫خوشمزه‌ست.
‫[همه مشغول خوردن مرغن]
‫- سبزیجات هم بخورید. باشه، من خوردم.
‫[اینجا یکی هست که از همه سرش شلوغ‌تره]
‫تو نمی‌تونی این رو بخوری.
‫این برای تو خیلی ترشه.
‫[نه تنها باید خودش غذا بخوره]
‫[بلکه باید حواسش به یه بچه هم باشه]
‫عمو، لطفا دست‌هات رو بشور.
‫[حتی بهش غذا هم میده]
‫ما هم اینجا کارگر پاره‌وقتیم.
‫دیگه گریه نمی‌کنه. ‫انگار به ما عادت کرده.
‫[رئیس پارک با کوچیک‌ترین بچه ‫بازی می‌کنه تا بچه بزرگ‌تره راحت غذا بخوره]
‫[حتی غذا خوردن رو هم ول کرده تا با آینه بازی کنه]
‫الان حالش خوبه.
‫[عمو بوگوم حال فسقلی رو خوب کرده]
‫[سرگرم کردن بچه]
‫[عموها واقعا خوشحالش می‌کنن]
‫داره دست می‌زنه.
‫یه کف مرتب بزنید.
‫[مرغ سوخاری وقتی با هم ‫خورده بشه خیلی خوشمزه‌تره]
‫- من سیر شدم. اگه سیر شدی دیگه نخور.
‫[دومی چون خیلی گرسنه بود با عجله غذا خورد]
‫[صبر کن!]
‫کجا میری؟
‫- می‌خوای بری نقاشی کنی؟ ‫ نه.
‫- بری موهات رو کوتاه کنی؟ آهان. میرم روی مبل.
‫ته‌یون، تو هم باید موهات رو کوتاه کنی.
‫- می‌دونم. ‫ می‌دونی؟
‫[باید موهاش رو کوتاه کنم]
‫اگه سیر شدی، لازم نیست تا آخر بخوری.
‫[دوباره برمی‌گرده نگاه می‌کنه]
‫[وایساده، انگار حوصله‌ش سر رفته]
‫موهای ته‌یون
‫هنوز تموم نکردم. ‫غذام رو کامل نخوردم.
‫موهات رو برات کوتاه می‌کنم.
‫[رئیس پارک وسط ناهار میره پیش بچه دوم]
‫- بعدا کوتاه کنم؟ ‫ چی؟
‫بعدا... می‌خوای یه استراحت کنی؟
‫- الان. الان کوتاه کنم؟
‫- آره. ‫ باشه، بیا اینجا.
‫[دنبال عمو بوگوم میره]
‫[آماده میشه تا به آخرین برادر هم خدمات بده]
‫[چون مدت زیادی صبر کرده، ‫سریع دست به کار میشه]
‫- غذا خوب بود؟ بله.
‫- ببخشید. باشه.
‫[به هر حال]
‫ممنون.
‫[گردنش رو لمس می‌کنه]
‫[انگار یه کم اذیته]
‫- چی شد؟ اذیت میشی؟ ‫ قلقلکم میاد.
‫قلقلکت میاد؟
‫تموم شد، این آخرین مرحله‌ست.
‫[این پسر کوچولو خیلی قلقلکیه]
‫- گردنت قلقلکیه؟ آره، خیلی.
‫منم قبلا همینجوری بودم.
‫وقتی بزرگ‌تر شدم بهتر شد.
‫[اصلاح مو: تا حد ممکن بدون قلقلک]
‫نگران نباش، نه نه نه
‫[با ماشین اصلاح آروم ضربه می‌زنه]
‫[خودش رو جمع می‌کنه]
‫قلقلکم میاد.
‫نه، به خودت بگو قلقلکی نیستی.
‫- نیستم. من قلقلکی نیستم.
‫من قلقلکی نیستم.
‫[من قلقلکی نیستم]
‫ولی
‫[مدام تکون می‌خوره]
‫نه. اگه هی تکون بخوری ‫نمی‌تونم موهات رو کوتاه کنم.
‫- من قلقلکی نیستم. ‫ من قلقلکی نیستم.
‫من قلقلکی نیستم.
‫[پیش‌بند اصلاح رو ‫تکون میده تا حس قلقلکش کم بشه]
‫[اگه همینجوری پیش بره نمی‌تونم موهاش رو کوتاه کنم]
‫به زمین نگاه کن.
‫شروع می‌کنم.
‫[تصمیم می‌گیره سریع اصلاحش کنه]
‫[بدون تردید سریع کار می‌کنه]
‫خب، می‌تونی سرت رو بگیری بالا؟
‫بذار ببینم.
‫[بالاخره تونست پشت موهاش رو کوتاه کنه]
‫[پشت سرش رو نگاه می‌کنه]
‫جالب نیست؟
‫[بوگوم نگران اون دوتاست که منتظرن]
‫انگار دلتون می‌خواد زود برید.
‫[تا جایی که بتونم سریع کار می‌کنم]
‫[اونایی که توی اتاق پذیرایی هستن اونا رو دیدن]
‫[داره فکر می‌کنه]
‫سویول.
‫[سانگ‌یی یهو میاد جلو]
‫بیا اینجا، سویول.
‫سویول، شکم
‫شکم درد می‌کنه.
‫سویول.
‫[می‌خوای یه چیز جالب نشونت بدم؟]
‫[اجرای دوباره شعبده‌بازی با کارت]
‫[خوشش اومد]
‫همینه.
‫ته‌یون.
‫مرغه باعث شد دل‌درد بگیرم.
‫[دومین اجرا]
‫[تحت تاثیر قرار گرفته]
‫[کارگر پاره‌وقت هم تحت تاثیر قرار گرفته]
‫[راضی به نظر میاد]
‫- ما دیگه میریم. به سلامت.
‫- خداحافظ. خداحافظ.
‫- خداحافظ. ‫ خداحافظ سون‌هی، خداحافظ داین.
‫- خداحافظ. ‫ خداحافظ.
‫این رو ببین. این چیه؟
‫[اصلاح مو هنوز ادامه داره]
‫[خمیازه می‌کشه]
‫سویول، من برات انجامش میدم.
‫آفرین سویول.
‫- اذیت نمیشی؟ ‫ نه.
‫- تا الان خوب بوده؟ ‫ آره.
‫[یکی داره جفتشون رو نگاه می‌کنه]
‫سوهیون انگار می‌خواد زودتر بره خونه.
‫- ته‌یون؟ سوهیون.
‫الان تموم میشه، سوهیون.
‫- ببخشید. ‫ یه کم طول کشید.
‫[برادر بزرگ‌تر سه ساعت آروم منتظر مونده]
‫[بوگوم هم بدون وقفه کار کرده]
‫[کم‌کم نگران میشه]
‫- حالت خوبه؟ ‫ آره.
‫می‌خوای پنج دقیقه استراحت کنیم؟
‫نه، اون‌وقت ته‌یون حوصله‌ش سر میره.
‫- خیلی منتظر مونده. باشه.
‫[بذار ببینم...]
‫[سوهیون آروم داشت رئیس پارک رو نگاه می‌کرد]
‫[چیزی از آشپزخونه برمی‌داره؟]
‫جلوی موهات کوتاه باشه؟
‫همین قد؟ ‫کناره‌ها و پشتش چی؟
‫- ممنون. ‫ یه قلوپ بخور.
‫می‌تونی کوتاهش کنی.
‫[انقدر حواسش جمع بود ‫که برای رئیس پارک یه نوشیدنی خنک آورد]
‫باشه. مزه‌ش خوبه.
‫قهوه‌ت رو می‌ذارم اینجا سانگ‌یی.
‫هان‌نا، ممنون.
‫[برای سانگ‌یی هم که داشت ‫از بچه مراقبت می‌کرد، چیزی آورد]
‫ممنون، هان‌نا.
‫[بعد از آوردن نوشیدنی‌ها برمی‌گرده آشپزخونه]
‫بیاید همه اینا رو جمع کنیم.
‫[یه عالمه ظرف]
‫شاید این رو نه.
‫- چربه. آره درست میگی.
‫[بیا شروع کنیم به ظرف شستن]
‫کاملا خیس شده.
‫هی سوهیون، ولش کن.
‫- چرا؟ دارم ظرف‌ها رو می‌شورم. ‫- نه، خودم می‌شورم.
‫نه، تو غذا درست کردی.
‫[اصرار داره خودش ظرف‌ها رو بشوره]
‫[بوگوم هم سرعتش رو بیشتر می‌کنه]
‫سویول، بیا بیرون رو نگاه کنیم.
‫[در همین موقع سانگ‌یی بچه رو می‌بره بیرون]
‫[برای مراقبت از بچه ۱۸ ماهه دور حیاط قدم می‌زنن]
‫اون چیه؟
‫[حتی یه سر هم به پشت‌بوم می‌زنن]
‫جالبه؟
‫نظرت چیه، سویول؟
‫[بعد از یه گردش کوتاه برمی‌گردن]
‫[حالا دونگ‌یون جاش رو می‌گیره]
‫داداشت
‫داره موهاش رو کوتاه می‌کنه.
‫داداشت داره موهاش رو کوتاه می‌کنه.
‫[ته‌یون داره چتری‌هاش رو کوتاه می‌کنه]
‫چطور با این پلک‌های دوتایی انقدر خوشگلی؟
‫- مژه‌هاش هم خیلی قشنگه. آره.
‫آفرین.
‫ممنون.
‫[بالاخره اصلاح مو تموم شد]
‫- خوشت اومد؟ آره.
‫[موهای ژولیده‌ش مرتب شد]
‫- یک، دو، سه. می‌بینی؟
‫[با سه برادری که خیلی صبورانه منتظر موندن]
‫[دو تا برادر کوچیک‌تر خوشحال به نظر می‌رسن]
‫[اصلا هم ناراحت نیست]
‫- بریم خونه! ‫ می‌خواید برید خونه!
‫- چرا گریه می‌کنی؟ ‫ نمی‌خوای بری؟
‫- بریم خونه بازی کنیم. ‫ هلم نده!
‫دستت رو بیار بیرون.
‫[کوچیک‌تره با عموها حسابی صمیمی شده]
‫باشه. می‌تونی صاف بشینی؟
‫[به عقب تکیه میده]
‫کاپشنم کجاست؟
‫میارمش. الان برات میارم.
‫دستت رو پیدا کردم.
‫همینه. لباست رو پوشیدی.
‫تموم شد.
‫[فرستادنش به خونه کار راحتی نیست]
‫[یه نفر میاد تا اونا رو ببره خونه]
‫این رو توی راه خونه بخور.
‫[کفش‌های پسر کوچیکه رو میاره]
‫بذار اون یکی دستت هم بیاد بیرون.
‫من بغلش می‌کنم. کفش‌هاش رو بپوشون.
‫کاپشنت رو بپوش.
‫انگار خیلی جالبه.
‫[کمک می‌کنه پسر وسطی لباس بپوشه]
‫صدا میده.
‫بیا اینجا. ‫کی بند کفشت باز شد؟
‫پات رو بیار جلو.
‫امروز حتما خیلی خسته شدی.
‫برو خونه استراحت کن.
‫- همه وسایلتون رو برداشتی؟ تموم شد.
‫این یه کم سرده چون خیسه.
‫[می‌خنده]
‫خداحافظ سوهیون.
‫- خداحافظ ته‌یون. ‫- سوهیون، سویول، ته‌یون. خداحافظ.
‫خداحافظ!
‫خداحافظ. ممنون ته‌یون.
‫خسته نباشی.
‫[آخیش]
‫- بیا اینجا سوهیون. اینو ببین.
‫- ممنون. ‫ داشتی نگهش می‌داشتی؟
‫[بالاخره رئیس پارک یه نفس می‌کشه]
‫[اصلا فرصت نکرد ناهارش رو تموم کنه]
‫- از اون طرفه؟ ‫ وای چه بادی میاد!
‫[یه گروه شلوغ و مشکوک نزدیک میشن]
‫می‌دونی، من تا حالا ‫به این آرایشگاه نیومده بودم.
‫- منم همین‌طور. هیچ‌کدوم‌مون اینجا نیومده بودیم.
‫[با خنده میرن سمت آرایشگاه]
‫[رئیس پارک اومده بیرون تا پیش‌بند اصلاح رو بتکونه]
‫ما فقط داشتیم می‌رفتیم اونجا.
‫- سلام. - سلام.
‫[شوکه شدن]
‫- این چیه؟ ‫ وای.
‫فکر نکنم بتونم اینجا موهام رو کوتاه کنم.
‫یه گروه دختر دبیرستانی اومدن.
‫[چون تعطیلیه امروز کلی دانش‌آموز اومدن]
‫- سلام. ‫ برای کوتاهی مو اومدید؟
‫- بله. سلام.
‫سلام!
‫[وای خدای من!]
‫ما اومدیم موهامون رو کوتاه کنیم.
‫یه لحظه.
‫کجا زندگی می‌کنی؟
‫- من همین‌جا زندگی می‌کنم. تو دهکده آپسوم؟
‫- دوست‌هات چی؟ ‫ ما توی شهر زندگی می‌کنیم.
‫- اومدیم دوست‌مون رو ببینیم. چند سالتونه؟
‫- من سال دوازدهم هستم. سال آخری‌ـه.
‫- من سال دهم هستم. ‫ اون کلاس دهمه.
‫فهمیدم.
‫پس تو این روستا
‫- دانش‌آموز دبیرستانی هم هست. ‫ آره.
‫- کی می‌خواد مو کوتاه کنه؟ فقط یه نفر.
‫- آهان، باشه. ‫ ببخشید.
‫- کیفم رو کجا بذارم؟ اینجا.
‫[پچ‌پچ می‌کنن]
‫[با هم حرف می‌زنن]
‫فکر نکنم از پسش بربیام.
‫چیکار کنم؟
‫- بفرمائید اینجا بشینید. ‫ چشم.
‫[دخترهای هم‌سن اون ‫خیلی به ظاهرشون اهمیت میدن]
‫[رئیس پارک خیلی محتاط شده]
‫می‌خوای موهات چه مدلی کوتاه بشه؟
‫می‌خوام موهام رو اهدا کنم.
‫- می‌خوای موهات رو اهدا کنی؟ ‫ بله.
‫می‌خواد موهاش رو اهدا کنه.
‫می‌خوای موهات رو اهدا کنی؟ پس
‫نباید تقریبا انقدر کوتاه بشه؟
‫پس
‫مو باید حداقل ۲۰ تا ۲۵ سانتی‌متر باشه.
‫همیشه موهات رو اهدا می‌کنی؟ ‫اولین باره؟
‫نه اولین بار نیست. ‫یه بار توی راهنمایی هم این کار رو کردم.
‫[این دانش‌آموز دوازدهمی قبلا هم موهاش رو اهدا کرده]
‫فکر کنم بهتره ۲۵ سانت کوتاه کنم و مدل باب بزنم.
‫[رئیس پارک حالا یه ماموریت داره ‫باید ۲۵ سانت مو کوتاه کنه]
‫به نظرت این ۲۵ سانته؟
‫- انقدر؟ تا چونه‌ت خوبه؟ ‫ بله.
‫دو طرف مو رو دم‌اسبی ببند
‫پایین 25 سانت رو ‫کش ببند و از بالای کش کوتاه کن.
‫- اینجوری؟ ‫ اون‌وقت یه باب صاف درمیاد.
‫[فهمیدم]
‫[همون‌طور که گفت موهاش رو با کش می‌بنده]
‫- اینجا؟ ‫ بله.
‫این قسمت پایین.
‫اصلا 2۰ سانت میشه؟
‫- به نظرم حدود ۳۰ سانته. اوه خوبه.
‫درست حساب کردیم.
‫[قد مو مشخص شد]
‫همین‌جا؟ دیگه راه برگشتی نیست.
‫- صافه؟ بله.
‫- مطمئنی باهاش مشکلی نداری؟ بله
‫- پس کوتاه می‌کنم. ‫ بله
‫- آماده‌ای؟ بله
‫[وقتشه واقعا کوتاه بشه]
‫[کارگر پاره‌وقت کمک می‌کنه]
‫- شروع می‌کنم اینجا؟
‫[این موها به‌جای اینکه ‫دور انداخته بشه قراره به کسی کمک کنه]
‫[همه با هم استرس گرفتن]
‫[جا خورده]
‫[کوتاه کردن یه دسته موی ضخیم سخته]
‫چی؟
‫نمی‌بره.
‫[پس در این صورت]
‫[ارّه‌ای می‌بره]
‫[آروم فشار میده و موها می‌ریزن پایین]
‫[موهایی که مدت‌ها ‫بلندشون کرده بود تو یه لحظه می‌ریزن]
‫خوبه.
‫- این از یه دسته. ‫ باشه.
‫[صاف و مرتب]
‫[حالا نوبت اون طرفه]
‫[همون حرکت ارّه‌ای]
‫[این یکی رو هم راحت می‌برن]
‫تمومه.
‫موی کوتاه هم خیلی بهت میاد.
‫- آره، خیلی خوب شدی. ‫ ممنون.
‫- تکیه بده عقب. ‫ چشم.
‫[راضی‌ـه]
‫[این موها خیلی به درد یه نفر می‌خوره]
‫- باید بهشون بگیم خیلی خوب شده. ‫- گیوری موهاش رو کوتاه کرد.
‫- جدی؟ ‫ آره.
‫[بذار ببینیم]
‫وای، یانگ گیوری.
‫- الان بهتر نشده؟ ‫ شبیه خواهرش شده.
‫شبیه خواهرت شدی.
‫حس عجیبی داره.
‫- خوشگل شدی، بهت میاد. واقعا؟
‫- خوب شده. آره.
‫وای.
‫[خجالت کشید]
‫خیلی شیک و باکلاس شدی.
‫- خیلی بهش میاد، نه؟ ‫ آره، خیلی.
‫[همه از این تغییر تعریف می‌کنن]
‫- موهات رو برای اهدا کردن بلند کرده بودی؟ ‫ بله.
‫چه کار باارزشی.
‫[حالا وقت فرم دادن به مدل باب رسیده]
‫اگه دوازدهمی باشی، ‫حتما به آینده‌ت فکر می‌کنی.
‫[نگران مسیر آینده‌ش هستن]
‫- بله. ‫ این خودش یه دغدغه‌ست.
‫تقریبا تصمیمم رو گرفتم.
‫- تصمیمت رو گرفتی؟ ‫ بله.
‫می‌تونم بپرسم می‌خوای چه رشته‌ای بخونی؟
‫آسیب‌شناسی بالینی.
‫- آسیب‌شناسی بالینی؟ ‫ بله.
‫وای.
‫وقتی دیدم می‌خوای موهات رو اهدا کنی
‫به نظرم رسید که دوست داری به بقیه کمک کنی.
‫درسته. فکر کنم برای همین بود که
‫- تصمیم گرفتم برم سمت رشته‌های سلامت. ‫ درسته.
‫تا حالا کسی رو ندیده بودم ‫که بخواد آسیب‌شناسی بالینی بخونه.
‫پس یعنی تو
‫دوست‌های زیادی داری ‫و احتمالا نامزد هم داری؟
‫بله، نامزد دارم.
‫[خدای من]
‫چه خوب.
‫تو مدرسه با نامزدت آشنا شدی؟
‫یه سال ازم کوچیک‌تره.
‫[با یه پسر کوچیک‌تر از خودش آشنا شده؟]
‫- گیوری، تو... ‫- با یه پسر کوچیک‌تر از خودت آشنا شدی؟
‫- وای. ‫ چطور با هم آشنا شدین؟
‫تا حالا تعریف کرده؟
‫من نشنیدم چطور آشنا شدن.
‫- خب... ‫ پس چیزی نگفته.
‫- وقتی سال اولی‌ها میان مدرسه، ‫ آره.
‫- سال‌بالایی‌ها میرن پایین اونا رو می‌بینن. آره.
‫یه پسری توجهم رو جلب کرد ‫که همیشه تو راهرو می‌دیدمش.
‫الان خیلی ذوق‌زده‌م.
‫- اولش خیلی بهش فکر نمی‌کردم. خب.
‫ولی خنده‌ش خیلی قشنگ بود.
‫- صبر کن. برای همین دلم خواست بیشتر بشناسمش.
‫- برای همین من... ‫ باید حالت چهره‌م رو قایم کنم.
‫به یه دانش‌آموز کوچیک‌تر که می‌شناختم گفتم
‫که دلم می‌خواد اون پسره رو بشناسم.
‫اون دوستم رفت بهش گفت.
‫«یه دختر که یه سال ازت بزرگ‌تره ‫می‌خواد باهات آشنا بشه.»
‫- آره، بعد... «اون شماره‌ت رو می‌خواد.»
‫نه، تا اون حد پیش نرفتم.
‫توی اینستاگرام دنبالش کردم.
‫- و دایرکت دادم. ‫ ایول.
‫گفتم: «حتما فلانی بهت گفته.»
‫«پیام دادم چون دلم می‌خواست بیشتر بشناسمت.»
‫- اونم گفت... چه باحال.
‫اونم بدش نمی‌اومد بیشتر من رو بشناسه.
‫شروع کردیم با هم ‫حرف زدن و می‌رفتیم قدم می‌زدیم
‫بعدش با هم وارد رابطه شدیم.
‫خیلی حسودیم شد.
‫من چرا یه سینگل به گورم؟
‫این کارها چیه تو مدرسه می‌کنید؟ ‫مدرسه جای درس خوندنه.
‫واقعا که.
‫تا حالا رفتی کوه دئوگیوسان؟
‫- آره رفتم. ‫ با نامزدت؟
‫نه.
‫وقتی ابتدایی بودم ‫برای کوهنوردی رفتم.
‫باید با نامزدت بری.
‫- با نامزدم برم؟ آره.
‫اونجا برف خیلی زیادی میاد و واقعا فوق‌العاده‌ست.
‫شاید آخرش تصمیم گرفتید زودتر با هم ازدواج کنید.
‫- نه، نمی‌تونه. چرا؟
‫هنوز خیلی زوده که ازدواج کنه.
‫- حالا شاید. ‫ چرا الان باید به ازدواج فکر کنه؟
‫تو این سن کم؟
‫[عمو مخالفه]
‫- پدر و مادرت ازش خبر دارن؟ بله، می‌دونن.
‫[باورکردنی نیست]
‫[برمی‌گرده به تمرکز روی کوتاهی مو]
‫- انگار این مدل بیشتر طرفدار داره. ‫ آره.
‫[قسمت‌های ناصاف رو مرتب می‌کنه]
‫[نوک موها رو گرد می‌کنه]
‫[قد مو رو از دو طرف بررسی می‌کنه]
‫[اون مدت‌ها موهاش رو ‫بلند کرده بود تا بتونه اهداش کنه]
‫[برای همین با دقت بیشتری کوتاه می‌کنه]
‫[قیچی رو کج گرفته؟]
‫[داره موهاش رو مورب کوتاه می‌کنه]
‫[این روش معمول رئیس پارک نیست]
‫وای.
‫موهات رو جوری کوتاه کردم ‫که به سمت جلو شیب داشته باشه.
‫- باشه. ‫- سرت رو بچرخون. به راست نگاه کن.
‫- اوه، فکر کنم قشنگ شده. ‫ اینم یکی از مدل‌هاشه.
‫یا می‌تونیم پشت مو رو هم ‫هم‌قد نگه داریم و صافش کنیم.
‫[کدوم رو بیشتر دوست داری؟]
‫- فکر کنم... این مدل رو دوست داری؟
‫آره، فکر کنم هر کدومش بهتر میشه.
‫موهات رو پشت گوشت می‌زنی؟
‫- فقط یه طرفش رو. باشه.
‫اونا انگار حسابی مشغول حرف زدن شدن.
‫ببین، من برای آرایشم
‫معمولا از رنگ‌های مرجانی یا صورتی استفاده می‌کنم.
‫یه کرم‌پودر کوشنی داشتم که خیلی
‫انقدر براق بود که صورتم تقریبا برق می‌زد.
‫- با خودم گفتم... منم از این استفاده می‌کنم.
‫- منم این رو دارم. جدی؟ نه بابا.
‫راستش من اردک‌ها رو دوست دارم.
‫- چی؟ جدی؟ ‫ این یه همکاری با یه اردکه.
‫[منم یه دونه دارم]
‫[محکم از دستش افتاد]
‫حالتون خوبه؟
‫شما دوتا خوبید؟
‫- چون اردک دوست دارم خریدمش. جدی؟
‫- نه بابا. آره.
‫- خیلی خوشگله. مگه نه؟
‫کاملا سلیقه منه.
‫منم از این استفاده می‌کنم.
‫- جدی؟ ‫ آره.
‫- منم دارمش. وای.
‫- واقعا؟ کلی چیز مشترک داریم.
‫- منم از همون استفاده می‌کنم. ‫ خیلی طرفدار داره.
‫- صورت رو تیزتر نشون میده. ‫ جدی؟
‫آره همچین اثری داره.
‫- زیر چونه. اینجوری؟
‫خیلی‌ها همینجوری استفاده می‌کنن.
‫[در همین حین، در اتاق شستشوی مو]
‫الان موهات رو می‌شورم.
‫[شامپو رو یکنواخت پخش می‌کنه]
‫[ماساژ میده]
‫بویش رو دوست دارم.
‫- بوش خوبه، نه؟ ‫ آره.
‫- روی پوست سرم خیلی خنکه. خوبه.
‫این کمک می‌کنه ریزش مو کمتر بشه
‫و موهای نازک‌شده رو هم قوی‌تر می‌کنه.
‫- واقعا؟ ‫ آره.
‫- به‌زودی می‌ری کلاس دوازدهم. ‫ بله.
‫حتما نگرانی‌های زیادی داری
‫و حتی وقتی لازم هم نیست استرس می‌گیری
‫این فقط به خاطر اینه ‫که داری برای دانشگاه آماده می‌شی.
‫ولی برای همه سخته.
‫برای همین فکر می‌کنم از پسش برمیام.
‫چون فقط برای تو سخت نیست؟
‫- برای همه به یه اندازه سخته. ‫ درست میگی.
‫امیدوارم مسیرت تا دانشگاه بدون استرس باشه.
‫[خیالش راحت‌تر میشه]
‫[صدای موتور میاد]
‫[یه موتور از جلوی آرایشگاه رد میشه]
‫[می‌پیچه داخل]
‫[درست جلوی مغازه پارک می‌کنه]
‫[با قدم‌های محکم میاد داخل]
‫- سلام. سلام.
‫- خوش اومدید. سلام.
‫- سلام. سلام.
‫[یه مشتری دیگه‌ست؟]
‫[گیوری از خجالت لبخند می‌زنه؟]
‫- اومدم دنبال گیوری. ایشون پدرشه.
‫- جدی؟ وای آره.
‫[پدر گیوری اومده دنبالش]
‫- این دختر منه؟ ‫ گیوریه.
‫چی؟ چطور انقدر خوشگل شدی؟
‫[برخلاف دختر آرومش خیلی پرانرژیه]
‫این مدل مو
‫- این چیه؟ دارم مانیکور می‌کنم.
‫شما دوتا هم اینجایید؟
‫- باهاش اومدید؟ ‫ بله.
‫با گیوری اومدیم اینجا.
‫- اینا خوشمزه به نظر میان. ‫- برامون نون ماهی هم درست کردن.
‫- جدی؟ ‫ شما هم می‌تونید بخورید.
‫- میشه؟ ‫ بله.
‫- خیلی خوشمزه‌ست. ‫ آره.
‫- دفعه قبل یکی خوردم. آهان درسته.
‫- جدی؟ ‫ آره، تعریف کرده بود.
‫- اینجوری با اینجا آشنا شدیم. ‫ جدی؟
‫من گفتم که شما نون ماهی ‫می‌دید و مو هم کوتاه می‌کنید.
‫- توش چیه؟ کرم کاستارد.
‫این مدل کاستاردیش خیلی خوبه.
‫برنامه‌مون فعلا همینه.
‫[داره به نقاشی روی دیوار نگاه می‌کنه]
‫هلوها
‫به نظرم یکم زیادی
‫- خیلی کوچولو هستن؟ ‫ آره.
‫برای کار اول، واقعا خوب انجامش دادید.
‫شنیدنش حس خوبی داره. خیلی ممنون.
‫[مرد مهربونیه]
‫[دارن موهای گیوری رو سشوار می‌کشن]
‫[داره فکر می‌کنه]
‫به جای اینکه بزنه بیرون، ‫اگه صاف بیفته پایین قشنگ‌تر نمیشه؟
‫آره، صاف و مرتب.
‫خودمون داریم رنگش می‌کنیم.
‫[کارگر پاره‌وقت مثل یه ‫خواهر بزرگ‌تر یه مدل مو پیشنهاد میده]
‫[موهای کناریش رو کاملا صاف می‌کنه]
‫خیلی بهش میاد.
‫آره، تازه برای یه کار خیر هم هست.
‫[به ریشه موهاش حجم میده]
‫- خوشت میاد؟ ‫ بله.
‫[مدل باب مخصوصش کامل شد]
‫[از موهای بلند و صاف]
‫[تبدیل شد به یه مدل باب که ‫اعضای صورتش رو بیشتر نشون میده]
‫اومده بود موهاش رو کوتاه کنه
‫و مدام می‌گفت ‫که برای این کار خیلی استرس داره.
‫[چطور ممکنه اصلا ‫یه همچین جایی وجود داشته باشه؟]
‫صورتش خیلی کوچیک بود
‫و وقتی بهمون نگاه می‌کرد لبخند می‌زد.
‫[تپش قلب گرفتن]
‫[موها رو به کجا اهدا می‌کنی؟]
‫اهداشون می‌کنم تا به بچه‌هایی که ‫دارن با سرطان می‌جنگن کمک بشه.
‫کوتاهش کردم تا بتونن ‫باهاش کلاه‌گیس درست کنن.
‫مدل موی جدیدم رو خیلی دوست دارم.
‫اصلا دلتنگ موهام نیستم.
‫موهام دوباره رشد می‌کنه.
‫به هر حال خودش بلندتر میشه.
‫خیلی باارزش میشه ‫اگه بشه ازش استفاده کرد
‫تا به کسایی که ‫بیشتر از من بهش نیاز دارن کمک بشه.
‫پشیمون نیستم.
‫[یه جای خوب که به انجام کارهای خیر کمک می‌کنه]
‫سلام، آرایشگاه دهکده، بفرمائید.
‫من می‌خوام موهام رو کوتاه کنم، ‫حدود ساعت ۲ بیاید اینجا.
‫امروز باید کوتاهی مو تو خونه رو امتحان کنیم؟
‫اصلاح در منزل؟
‫کجا بشینیم که موهاتون رو کوتاه کنیم؟
‫بذار آینه رو یکم جا‌به‌جا کنم.
‫اینجا، این سمت.
‫- کجا رو نگاه کنم؟ ‫ سمت چپ.
‫این طرف؟
‫من هنوز خیلی کار دارم تا حرفه‌ای بشم.
‫چه خبره؟
‫رئیس پارک پیش‌بند اصلاح رو با خودش نیاورده.
‫چه گیجی‌ام من. ‫چطور پیش‌بند رو فراموش کردم؟
‫[تا حالا برای اصلاح به خونه کسی نرفته بودم]
‫صدای چی بود؟
‫لطفا یکم آب جوش بیارید.
‫من یه فنجون قهوه می‌خوام.
‫کجا دارید می‌رید؟
‫بیا تو. بیاید یه‌کم از اینا بخورید.
‫- خوش اومدید. سلام.
‫- بالاخره اومدید. آره.
‫- می‌تونم صورت‌تون رو بپوشونم؟ نیازی نیست.
‫- گرمه، خانم. اوه، ممنون.
‫- سعی کن بگی "های" ، جی‌هی. ‫ های.
‫هیچ کیک برنجی واسه سوپ نمی‌بینم.
‫[بالاخره بیهوش شدن]
‫ما می‌دونیم که فردا روز آخره.
‫[روز آخرشون داره نزدیک میشه]
‫مدام دلم می‌گیره.
‫- وای، خدای من. ‫ باز هم پیش ما بیاید.
‫ما ماه ژانویه رو به لطف خانم او گذروندیم.
‫- با خودتون یکم ماست ببرید. اوه، واقعا ممنونم.
‫نمی‌تونم با کلمات توصیفش کنم.
‫هنوز باورم نمیشه.
‫[آرایشگاه دهکده]
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫[آرایشگر دهکده]