‫[آرایشگاه دهکده]
‫[آرایشگر دهکده]
‫اینجوری نیست. داری چیکار می‌کنی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫[دانش‌آموزان تو تعطیلات مغازه رو پُر کردن]
‫اینجا دارمش.
‫وسط رنگ‌کاری ولش کردن.
‫[یه سری مشتری دیگه دارن میرن آرایشگاه]
‫اونجا نون ماهی درست می‌کنن.
‫هی، آقای سونگ‌هو هم اینجاست.
‫[کدخدا با یکی اومد]
‫- سلام. ‫- کدخدای دهکده‌ست.
‫عه، کی اومدی اینجا؟
‫- سلام. ‫- سلام، قربان.
‫[همه با خوشحالی به هم سلام می‌کنن]
‫- سلام. ‫- شنیدم که...
‫گیوری اومده موهاش رو کوتاه کنه، ‫واسه همین یه سر اومدم.
‫- خیلی عالی شده! ‫- جدی؟
‫- آره؟ ‫- نشناختمش.
‫- این پسرمه. ‫- سلام.
‫- پسرتونه؟ ‫- بله.
‫- سلام. از آشنایی‌تون خوشوقتم. ‫- سلام.
‫- اومدی موهات رو کوتاه کنی؟ ‫- بله.
‫- جدی؟ ‫- قیافه‌ش به کدخدا رفته.
‫یه لحظه، دونگ‌یون.
‫یه لحظه لطفا.
‫باشه. یه لحظه.
‫[یه پسر جوان که به ندرت توی این دهکده دیده میشه]
‫یه لحظه استراحت کن.
‫[دخترها نمی‌تونن جلوی ‫خودشون رو بگیرن و نگاهش می‌کنن]
‫می‌تونی اینجا بشینی و صبر کنی.
‫[زیرچشمی نگاه می‌کنه]
‫میشه یه لحظه اینجا بشینی؟
‫[آرایشگاه یهو ساکت میشه]
‫[معذب شده و بی‌دلیل دست می‌کشه به موهاش]
‫- گیوری دیگه خانمی شده واسه خودش. ‫- قشنگ شدی، گیوری.
‫چند سالته؟
‫- تازه ۲۰ سالم شده. ‫- تازه بیست سالت شده؟
‫اینجا داریم مشتری ‫از رده‌های سنی‌های مختلف می‌بینیم.
‫مدل خاصی مد نظرته؟ عکسی چیزی داری؟
‫عکس ندارم
‫ولی یه مدل می‌خوام ‫به اسم «آس پرم» که با سشوار درست میشه.
‫- آس پرم. مدل موئه. ‫- آره، مدل موئه.
‫- پس کوتاهی نداری؟ ‫- میشه سرچش کنی؟
‫[آس پرم: یه نوع مدل مو که به چتری‌ها حجم میده]
‫[و یه ظاهر طبیعی و نرم بهت میده]
‫[یه مدل عالی برای جوان‌های 20 ساله ‫که می‌خوان استایل‌شون جذاب‌تر شه]
‫مدل آس پرم این شکلیه.
‫یه چیزی تو این مایه‌ها.
‫[یه مدل مرتب با سشوار]
‫فهمیدم. پس می‌خوای فقط به موهات مدل بدم؟
‫آره.
‫پس خیلی کوتاهی نمی‌خواد.
‫شما خیلی خوش‌تیپید.
‫من؟ ممنون.
‫[روزانه حداقل یه بار این جمله رو می‌شنوه]
‫- میشه یه‌کم نوک‌گیریش کنم؟ ‫- حتما.
‫[یه تیپ جدید قبل از قرار با دوست‌های دانشگاهش]
‫[درست کردن مدل آس پرم با سشوار]
‫[آیا دانشجوی ترم‌یک از نتیجه راضی میشه؟]
‫- داری میری دانشگاه؟ ‫- بله.
‫از امسال دیگه کمتر پسرت رو می‌بینی.
‫راست میگه. دیگه کمتر می‌بینیش.
‫- راحت میشی. ‫- معلومه.
‫[صریح و بی‌پرده، مثل هر پدری که پسر داره]
‫- حالا که رفتم دانشگاه، ‫- می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوام بدونم چجوری وقتم رو بگذرونم.
‫چه رشته‌ای می‌خونی؟
‫- مدیریت بازرگانی. ‫- مدیریت بازرگانی؟
‫من خودم برنامه‌هایی که ارائه می‌دادن رو چک کردم
‫و رفتم برای یه برنامه تبادل دانشجو به خارج از کشور
‫- که خود دانشگاه ارائه میداد. ‫- آهان.
‫کلی بورسیه و مزایا هست ‫که می‌تونی ازشون استفاده کنی.
‫پس باید...
‫- حواست به اونا باشه و پیگیر اخبار جدید باشی. ‫- باشه.
‫[والدین حسابی مشتاقن]
‫و زیاد...
‫- نرو سمت دورهمی‌ها و خوش‌گذرونی. ‫- باشه.
‫[یه نصیحت کاربردی]
‫[یه سایه آشنا]
‫[بلند شد]
‫- عه، شمائید؟ ‫- خواننده اومد.
‫- سلام خانم. ‫- راه زیادی رو تا اینجا اومدید.
‫- خانم جونگ‌جا! ‫- بفرما بشین.
‫- کیه؟ ‫- خانم جونگ‌جا!
‫- عه، خانم جونگ‌جا اومده. ‫- دوباره برگشتم.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- خانم جونگ‌جا اومده.
‫[فقط یکی دو روز گذشته، ‫ولی دلشون براش تنگ شده بود]
‫ایشون از سئول اومده اینجا که کمک حالمون باشه.
‫- ایشونه. ‫- اسمش کیم سوهیون‌ـه.
‫[معرفی کارگر پاره‌وقت به مشتری ثابت]
‫فکر کنم توی تلویزیون دیدمش.
‫کی؟
‫- اون خانوم جوان رو. ‫- زیاد نشونش میده.
‫- بازیگرـه؟ ‫- آره.
‫خیلی خوشگله.
‫این بچه‌ها...
‫همیشه باید قدر پدر و مادرشون رو بدونن.
‫دختر من...
‫همیشه از دستم ‫عصبانی میشه که چرا خوشگلش نکردم.
‫ولی سوک خوشگله.
‫[دو تا خواهر]
‫- اون... ‫- اون ازش خوشگل‌تره.
‫آره، نسبتا خوشگله.
‫مو کوتاه کردنت خیلی خوبه!
‫اون کیه؟
‫- پسر جونگ‌ده. ‫- تو پسر جونگ‌ده‌ای؟ بذار ببینم.
‫[بلند شد]
‫[بذار ببینم]
‫لب‌هات دقیقا مثل باباته.
‫- چی؟ یعنی شبیه همیم؟ ‫- آره، شبیه توئه جونگ‌ده.
‫پسر خوش‌قیافه‌ایه.
‫[واقعا اینطوری فکر می‌کنی؟]
‫- لی جون‌هیونگ. ‫- بله؟
‫ببخشید که این رو میگم
‫- مدل موهات. ‫- ولی بوگوم خوش‌تیپ‌تره.
‫باید چتری‌هات رو کوتاه‌تر می‌کردم؟
‫[چشم‌هاش رو بست]
‫خیلی خوبه که
‫توی دهکده یه جایی داریم ‫که بتونیم موهامون رو کوتاه کنیم.
‫مهارتش خیلی بالاست، ‫هرجا بره می‌تونه خرج خودش رو دربیاره.
‫موهات خودش موج‌داره؟ یا فر کردی؟
‫- خودش موج‌داره. ‫- آهان.
‫عالیه.
‫[موهاش واسه مدل دادن عالیه]
‫خیلی خب، پس بیا موهات رو محشر کنم.
‫بذار این پیرمرد به موهات مدل بده.
‫[یه مدل «آس پرم» برای20 ساله‌ها]
‫[مدل موی یه دانشجوی سال اولی رو امتحان می‌کنه]
‫[نکته‌ش حجم طبیعی موهاست که انگار واقعا فر کرده]
‫[راضی‌ـه]
‫[تلاش زیاد برای جذاب کردن ‫جون‌هیونگ به مناسبت 20 سالگی]
‫[خیلی جدی‌ـه]
‫[حرکت‌های حرفه‌ایش، موهای بی‌جون رو زنده می‌کنه]
‫این روزها مردم اغلب ‫موهاشون رو مدل خیس درست می‌کنن.
‫- آره. ‫- ما هم وقتی عکاسی تبلیغاتی داریم
‫موهام رو این مدلی درست می‌کنیم.
‫[تک‌تک فر چتری‌هاش رو مرتب می‌کنه]
‫[غرق در کارشه]
‫جون‌هیونگ، تو به لطف
‫کار خوب بوگوم، خیلی باحال‌تر و جذاب‌تر شدی.
‫خودش از قبل هم خوش‌قیافه بود.
‫واقعا میگم، جون‌هیونگ.
‫[تا لحظه‌ی آخر چک می‌کنه]
‫تموم شد.
‫- ممنون. ‫- تموم شد.
‫[لبخند رضایت بعد از دیدن مدل نهایی]
‫- خوشت اومد؟ ‫- بله.
‫- واقعا؟ ‫- بله.
‫نمی‌دونستم همچین مدل مویی هم وجود داره.
‫ولی انصافا خیلی خوب شدی.
‫این مدل مو خیلی بهش میاد.
‫واقعا؟
‫- خب، اول دست راست؟ ‫- بله.
‫باشه.
‫[پیشنهاد مانیکور رایگان به دوستش]
‫- کلاس چندمی؟ ‫- الان کلاس دهمم.
‫- کلاس دهمی؟ ‫- بله.
‫[همون سنی که دوست دارن تیپ بزنن]
‫چه خوب. پس دبیرستانی هستی.
‫این یکی کار راحتی نیست.
‫تلاشم رو می‌کنم.
‫یه نگاه بنداز. ببین چی دوست داری؟
‫این روزها، این کاشت ژل مغناطیسی
‫که براق میشه، خیلی مده.
‫می‌تونی اونا رو طرح‌دار کنی.
‫اگه یه چیز ساده‌تر و ‫ظریف‌تر می‌خوای، اینا رو برمی‌دارن.
‫- اینا شیک‌ترن. ‫- بله.
‫- کدوم رو بیشتر دوست داری؟ ‫- من رنگ‌های پاستلی رو دوست دارم.
‫- رنگ‌های پاستلی؟ ‫- یه چیزی تو مایه‌های صورتی.
‫من همون که اونجاست رو پسندیدم.
‫خب، اول دست راست.
‫[شروع رنگ‌آمیزی سفارشی ناخن]
‫[برای دختر دبیرستانی که سلیقه‌ش مشخصه]
‫[با دقت‌تر از همیشه رنگ رو روی ناخن‌هاش می‌زنه]
‫- خوشگله. ‫- خیلی.
‫- از رنگش خوشت اومد؟ ‫- آره.
‫فرم ناخن‌هات
‫- سالم و قشنگه. ‫- واقعا؟
‫[رنگ پایه تایید شد، مرحله‌ی بعد چیه؟]
‫[یه طرح قلب؟]
‫[قبلا، وقتی می‌خواست طرح قلب رو اضافه کنه]
‫[هر دفعه خراب می‌شد]
‫چه اشتباه احمقانه‌ای.
‫چرا هی پخش میشه؟
‫معمولا اینجوری نمیشه.
‫چه اشتباه مسخره‌ای.
‫چشه این؟
‫[هی کثیف کاری میشد]
‫[روزی که قلب خودش هم شکست]
‫[بالاخره بر اشتباهات قبلیش غلبه می‌کنه ‫و دوباره طرح قلب رو امتحان می‌کنه!]
‫[چشم‌انتظاره]
‫[ضربه می‌زنه]
‫[ضربه‌های بی‌وقفه برای موفقیت]
‫اون چیه؟
‫[حسابی استرس گرفته]
‫[این بار دیگه نباید گند بزنم]
‫[توروخدا... این دفعه دیگه خرابش نمی‌کنم!]
‫یه لحظه صبر کن.
‫- خوبی؟ ‫- پاهام داره خواب میره.
‫وای پام. بیا یه کم استراحت کنیم.
‫- اصلا می‌تونی بلند شی؟ ‫- صبر کن.
‫پای منم درد گرفت.
‫[پاهای منم خواب رفته]
‫- تو هم داشتی تحمل می‌کردی؟ ‫- آره.
‫باید یه چیزی می‌گفتی!
‫- خیلی متمرکز بود. ‫- تقریبا یه دستش تمومه.
‫یه کاشت ناخن پر استرس واسه هر دو دست
‫تقریبا تموم شد.
‫[وقتشه ببینیم موفق شده قلب رو بذاره یا نه]
‫[آیا موفق میشه؟]
‫[کاملا متمرکز]
‫[تادا]
‫- خیلی خوشگله. ‫- واقعا خوشگله.
‫- رنگش رو دوست داری؟ ‫- بله.
‫[موفق شد تمیز و قشنگ درش بیاره!]
‫[خیالش راحت شد]
‫اگه بخوای یه چیز دیگه اضافه کنی، ‫کدومش رو انتخاب می‌کنی؟
‫- مردم معمولا نقره‌ای رو انتخاب می‌کنن. ‫- من از ستاره خوشم میاد.
‫- ستاره؟ بزرگ یا کوچیکش؟ ‫- بله.
‫[چسبوندن تزیینات ریز با دست‌های گنده‌ش]
‫- هی، خیلی خوب شد. ‫- واقعا؟
‫امروز حسابی رو فرمی.
‫روز اونه دیگه.
‫[مهارت‌های فانتزیش رو به رخ می‌کشه]
‫وقتی همه چی یه شکل بود، برام جالب نبود.
‫وقتی هر کدوم فرق داشته باشه خوشگل‌تره.
‫[برای جذاب‌تر شدنش اکلیل اضافه می‌کنه]
‫قشنگه.
‫امیدوارم تا روزی که برم مدرسه دوام بیاره.
‫واقعا؟ خوشحالم.
‫[بارون تعریف و تمجید]
‫- ممنون، قشنگ نشده؟ ‫- واقعا دوستش داری؟
‫- بامزه شده. غیرممکنه. ‫- قشنگ نشده؟
‫بیچاره شد. ‫دیگه هیچ‌وقت ناخن‌هاش رو کوتاه نمی‌کنه.
‫واقعا؟ فکر نکنم ‫دیگه دلم بیاد دست‌هام رو بشورم.
‫- خوب دراومد. ‫- واقعا خیلی قشنگه.
‫- ممنون. ‫- یه ذره هم زرق و برق داره.
‫- درسته. ‫- دوستش دارم.
‫[باید به همه نشونش بده]
‫- رنگ قشنگیه. ‫- واقعا؟
‫- کارش خوب بود. ‫- عاشق نگین‌کاری‌هاشم.
‫- خوشحالم. ‫- خوشگله؟
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- خداحافظ گیوری. ‫- خداحافظ گیوری.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫[دخترهای دبیرستانی با خوشحالی از مغازه میرن]
‫- ممنون، جون‌هیونگ. ‫- خداحافظ.
‫- تبریک بابت فارغ‌التحصیلی
‫- خداحافظ. ‫- و قبولی توی دانشگاه.
‫- خداحافظ. ‫- اون دانشگاه قبول شده؟
‫- آره. ‫- واقعا؟
‫[بعد از رفتن اونا هوا دیگه تاریک شده]
‫- امروز عالی کار کردید! ‫- خسته نباشید.
‫سلام.
‫[عجب روز شلوغی بود]
‫سلام.
‫[چون تعطیلیه امروز کلی دانش‌آموز اومدن]
‫تو کی اومدی اینجا؟
‫بلند شو.
‫[بچه‌داری حین کوتاه کردن مو]
‫ترسوندت؟
‫- یه لحظه. ‫- گل‌ها یه ذره...
‫فقط یه لحظه صبر کن.
‫[خسته شد]
‫[استراحت کردن یه جور لاکچری‌بازی بود، ‫حتی ناهارشون رو هم با مشتری‌ها خوردن]
‫[بدون لحظه‌ای نفس کشیدن مدام مشتری راه انداختن]
‫[تا اینجا که شلوغ‌ترین روزشون بود]
‫منم دلم می‌خواد گریه کنم.
‫- ما... ‫- ما...
‫- بستیم! ‫- بستیم!
‫[خسته نباشید]
‫- خسته نباشید. ‫- ممنون و ببخشید، سوهیون.
‫- میشه اینجا رو هم جارو کنی؟ ‫- حتما.
‫[هنوز کار تموم نشده]
‫حتما، اوپا.
‫این کار کوچیک‌ترهاست.
‫فقط بهم بگو باید چیکار کنم.
‫- حس بدی دارم. ‫- ممنون.
‫ممنون.
‫یه حس رضایت‌بخشی داره.
‫- باحاله. ‫- آره، خیلی باحاله.
‫و مشتری‌های امروز از همه قشری بودن.
‫- دقیقا. ‫- آره، از نوزاد بگیر تا بقیه.
‫- تموم شد. عالی بود. ‫- کارمون تموم شد؟
‫- آره. ‫- جارو کردن تموم شد.
‫[روز هفتم تموم شد]
‫چطوره قبل از اینکه بریم خونه، ‫همین‌جا شام بخوریم، رئیس پارک؟
‫- فکر خوبیه. ‫- باشه.
‫یه کم طول می‌کشه تا غذا بپزه، مگه نه؟
‫- چی؟ ‫- طول می‌کشه تا غذا بپزه، درسته؟
‫می‌خوام این رو بهش نشون بدم.
‫[رئیس پارک می‌خواد ‫موهای کارگر پاره‌وقت رو درست کنه]
‫سوهیون، تو هم می‌خوای ناخن‌هات رو درست کنی؟
‫باشه. فقط موهات رو درست کن.
‫طبق انتظار، سوهیون همیشه تکلیفش روشنه
‫دوست داری فرها رو به داخل بزنم یا به بیرون؟
‫رو به بیرون بهتره.
‫- مگه نه؟ اینجوری. ‫- آره.
‫[اضافه کردن موج‌های رو به بیرون]
‫[اولین باریه که موهای کارگر پاره‌وقتش رو درست می‌کنه]
‫ازت ممنون که امروز اومدی.
‫چون شلوغ بود، خیلی بیشتر خوش گذشت.
‫خیلی آدم اومده بود.
‫[سرویس ویژه رئیس پارک برای سوهیون زحمتکش]
‫- بادش خیلی قویه؟ خوبه؟ ‫- عالیه.
‫یه سشوار ظریف برای چتری‌هاش
‫[به موج موهاش حجم میده]
‫خوشم اومد.
‫- خوب شده؟ ‫- آره.
‫- خیلی بهت میاد. ‫- جدی؟
‫این مدل مو بهت میاد.
‫خیلی قشنگ شده.
‫عالی شده.
‫- بد نیست. ‫- واقعا؟
‫واقعا گشنه‌م شده.
‫[به سمت یخچال هجوم می‌بره ‫تا یه چیزی واسه خوردن پیدا کنه]
‫[سالاد باقی‌مونده از ناهار]
‫برنج داریم؟
‫[هنوز داره شام درست می‌کنه]
‫[یواشکی نگاه می‌کنه]
‫- زیاد نخوریا. ‫- باشه.
‫[مستقیم می‌ذاره تو دهنش]
‫وای، از پا افتادم.
‫[رئیس برای اولین بار امروز نشست]
‫[داره خستگی در می‌کنه]
‫[باقی‌مونده ناهارش رو با عجله تموم می‌کنه]
‫[شام، گردن خوک سرخ‌شده با فلفل سبزـه]
‫[یه وعده مفصل برای اونایی که خوش‌خوراکن]
‫[زیاد می‌ریزه]
‫[ماهیتابه پر از گوشته]
‫[اول، گوشت گردن رو سرخ کنید تا طلایی بشه]
‫[فلفل‌های سبز اضافه کنید]
‫[سس سویا بریزید]
‫عجب بویی داره.
‫ظاهرش که خیلی خوبه.
‫[سرآشپز کواک راضی‌ـه]
‫این چه سسیه؟ عاشق بوشم.
‫با سس سویا درستش کردم.
‫اول سس سویا ریختم
‫بعد سیر و یه کم پودر زنجبیل ‫که پیدا کردم و بهش اضافه کردم.
‫شنیده بودم اضافه کردن پودر زنجبیل
‫می‌تونه سریع بوی غذا رو مثل برنج‌های ژاپنی کنه.
‫[دست‌پخت سرآشپز کواک روز به روز بهتر می‌شه]
‫[هنوز داره یه چیزی رو می‌جوشونه]
‫[یه ظرف غذا؟]
‫[این همون رب سویایی ‫خونگیه که دونگ‌یون آورده بود؟]
‫- من... ‫- اومدم ببینمت.
‫[دونگ‌یون قبلا رفته بود پیش خانم او]
‫قول داده بودم برات نون ماهی درست کنم، ولی نشد.
‫بذار یه کم رب سویا برات بیارم.
‫همین کافیه.
‫خیلی زیاد شد.
‫[اون رب سویا رو بسته‌بندی کرد، ‫چون نگران بود غذا کافی نداشته باشن]
‫[یه ظرف رب سویای خونگی]
‫- این رب سویای واقعا خونگیه. ‫- آره.
‫[اون با رب سویای خونگی ‫که بهش داده بود، سوپ درست می‌کنه]
‫[کلم رو به رب سویای خونگی اضافه می‌کنه]
‫[جعفری آب‌پز شده]
‫[و یه عالمه توفو]
‫[یه خورش خوشمزه با رب سویای خانم او]
‫- خیلی عالی به نظر میاد. ‫- فکر کنم همین‌طور باشه.
‫- ممنون. ‫- بچه‌ها، بفرمایید.
‫- وای. ‫- هی.
‫- خیلی عالی به نظر میاد. ‫- سرآشپز کواک!
‫این چیه؟
‫سوپ رب سویا با کلم و جعفری آب‌پز شده.
‫[آواز می‌خونن]
‫خیلی عالی به نظر میاد.
‫سوپش عالی شد. رب سویا رو از خانم او گرفتم.
‫کیفیتش حرف نداره.
‫یه تست کردم، خیلی خوشمزه بود.
‫- ممنون بابت شام. ‫- نظرت چیه؟
‫- هی. ‫- بچه‌ها، نظرتون چیه؟
‫مزه‌ش انگار از رستوران خریدیم.
‫پس خونگی نیست؟
‫انگار تو رستورانم.
‫[طعم غنی رب سویای خونگی]
‫واقعا عالیه.
‫[برای خوردن یه لقمه‌ی مشتی ‫برنج رو به سوپ اضافه می‌کنه]
‫[کنجکاوه]
‫این خورش رب سویا خیلی خوبه.
‫- خوشحالم که خوشت اومده. ‫- عالیه.
‫[چوب‌غذاهاشون بی‌وقفه حرکت می‌کنه]
‫آدم رو دلتنگ می‌کنه.
‫[واقعا حیرت کرده]
‫مزه‌ش خوبه؟
‫تو محشری.
‫[سرآشپز کواک همه‌چیز رو سریع ردیف کرد]
‫[با مواد اولیه‌ای که از بزرگترها گرفته بود]
‫[سرآشپز کواک بالاخره بعد از ‫شنیدن تعریف‌های همه، یه لقمه می‌خوره]
‫[یه شام مشتی به لطف خانم او]
‫دست‌پختت عالیه.
‫سوهیون، روزت چطور بود؟
‫تا خواستیم یه کاری کنیم، مشتری‌ها سرازیر شدن.
‫- داشتیم نقاشی دیواری می‌کشیدیم. ‫- آره.
‫- بعدش بچه‌ها اومدن. ‫- آره.
‫بعدش دیگه خیلی شلوغ شد.
‫به هر حال، به نظر میاد ‫شما سه تا تیم خیلی خوبی دارید.
‫واقعا همین‌طوره.
‫چقدر خوبه که بقیه هم این رو می‌بینن، نه؟
‫تو همیشه یه جوری...
‫- جو رو گرم و صمیمی می‌کنی. ‫- موافقم.
‫مطمئنم هر کی تو زندگیته، خوشبخته.
‫ما هم خوشحالیم.
‫یه چیزی تو وجود بوگوم هست ‫که آدم رو یهو ساکت می‌کنه.
‫وقتی من دارم شوخی‌های مسخره می‌کنم ‫یه بوگوم میاد یه حرف حسابی و جدی می‌زنه،
‫اونوقت حس می‌کنم خیلی بچه‌م.
‫[نه، اصلا هم اینطور نیست]
‫آره، یه همچین چیزی هست.
‫سوهیون، دقیقا زدی تو هدف.
‫- تو معرکه‌ای. ‫- درک می‌کنی چی می‌گم، نه؟
‫[این گرمکن انسانی، ۹۹۹۹۹ تا خاطره داره]
‫وقتی سر صحنه‌ایم
‫یه وقتایی پیش میاد که...
‫اوضاع خوب پیش نمی‌ره و کلافه می‌شی.
‫خیلیا آه می‌کشن و می‌گن: «اعصابم خورده.»
‫- ولی اون می‌گه: «لذت بردم.» ‫- لذت بردی؟
‫آره، می‌گه لذت بردم.
‫هنوزم باورم نمی‌شه از این کلمه استفاده می‌کنه.
‫از زمان سریال «عشق در نور مهتاب» شروع شد؟
‫از کی شروع کردی به گفتنش؟
‫اصلا یادم نیست. ‫شاید راهنمایی؟ شایدم دبیرستان.
‫اصلا «لذت بردم» کلمه درستی هست؟
‫خودت که اختراعش نکردی؟
‫نمی‌خواستم از کلمه «اعصابم خورده» استفاده کنم.
‫خب می‌تونست هر چیزی باشه ‫که با «اعصابم خورده» هم‌قافیه باشه.
‫مثلا چی؟
‫- اجتناب می‌کنم... ‫- پارانوئید شدم!
‫این دیگه چی بود؟
‫یه کم زیادی طولانیه.
‫«لذت بردم» مناسب‌تر به نظر می‌رسید.
‫«لذت بردم» هم...
‫صدای "ذ" رو داره و هم اون ‫سیلاب آخرش، پس قشنگ نکته رو می‌رسونه.
‫خیلی لذت بردم.
‫[همه یهو می‌زنن زیر خنده]
‫[پلک می‌زنه]
‫فکر کنم باید بری خونه.
‫چرا اینقدر خسته‌ای؟
‫نه، نسبت به دیروز کمتر خسته‌م.
‫ولی خستگیه هنوز هست.
‫ولی شدت خستگیم امروز به اون بدی نیست.
‫عینک قیافت رو خسته‌تر نشون میده. درش بیار.
‫عینک؟
‫فکر کنم بهتره دوباره بذارتش.
‫ولی بدون عینک، یه کم...
‫خسته‌م چون زیاد کار کردم.
‫عینک خوبه. تازه، موقع ناخن درست کردن...
‫حتی موقع آزمون هم مجبورم عینک محافظ بزنم.
‫شماها روپوش می‌پوشید، درسته؟ منم پوشیدم.
‫موقع آزمون؟
‫[این چیه؟]
‫- من اینکار رو کردم؟ ‫- آره.
‫عینک رو زد و بلافاصله با انگشت‌هاش شلیک کرد.
‫[جفت دست‌هاش ناخودآگاه پرید بیرون]
‫وقتی اینجا از بزرگترها می‌خوام ‫علامت«وی» رو نشون بدن، اینکار رو می‌کنن.
‫[از بزرگترها یاد گرفته]
‫- اونا اینجوری قلب درست می‌کنن. ‫- آره، اینکار رو می‌کنن.
‫- علامت وی. ‫- این از همه خنده‌دارتره.
‫[علامت وی خانم را]
‫- از این به بعد منم اینجوری می‌گیرم. ‫- منم همین‌طور.
‫بیاید این مد جدید رو راه بندازیم.
‫- علامت وی موجویی. ‫- علامت وی موجویی.
‫- علامت قلب کره‌ای. ‫- علامت قلب کره‌ای.
‫- علامت وی موجویی. ‫- علامت وی موجویی.
‫انگشت‌هاتون رو بچسبونید به هم.
‫خانم، با ما انجام بدید. یک، دو، سه.
‫[علامت وی موجویی تبدیل می‌شه ‫به ژست رسمی آرایشگاه دهکده]
‫[عاشقش شد]
‫دقیقا مثل علامت قلب کره‌ای
‫- من دیگه باید برم. ‫- باید جمع و جورش کنیم. ساعت چنده؟
‫- ساعت هفت و نیمه. ‫- هفت و نیمه؟
‫سوهیون باید بره.
‫دونگ‌یون، کل روز داشتی ظرف می‌شستی.
‫زندگی بخش آشپزی همینه دیگه.
‫این نیازی نیست بره تو یخچال، درسته؟
‫- نه. ‫- باشه.
‫صبر کن، ببخشید...
‫[ترسیدن]
‫[چه اتفاقی برای سانگ‌یی افتاد؟]
‫[داد زد]
‫صبر کن، ببخشید...
‫[مربای انار یهو ریخت]
‫ای وای.
‫[انباری پر از مربای انار شد]
‫درش سفت نبود. ای وای من.
‫- حالت خوبه؟ صدمه دیدی؟ ‫- افتاد روم.
‫نه. افتاد روم، ‫واسه همین خدا رو شکر نشکست.
‫می‌خواستم بهت بگم و عذرخواهی کنم
‫ولی همون موقع داد زدی.
‫- خداروشکر که نشکست. ‫- پاهات چیزی نشد؟
‫- پاهام خوبه. ‫- چی شد الان؟
‫چجوری قراره تمیزش کنیم؟
‫- صبر کن. ‫- هی.
‫- صبر کن، تمیز کردنش یه طرف... ‫- این...
‫صحنه جرم پرونده انار موجو.
‫[باید از این عکس بگیرم]
‫- پرونده انار موجو. ‫- پرونده انار موجو.
‫چه رسوایی.
‫آره، انگار صحنه سریاله.
‫کار کی بوده؟
‫[کارآگاه‌ها در صحنه جرم]
‫[مجرم رد پاهای زیادی به جا گذاشته]
‫چند تا دونه انار هست؟
‫[مجرم]
‫نه!
‫[می‌شه با چشیدن مربا پیداش کرد]
‫فکر کنم می‌دونم کار کی بوده.
‫[خیلی سریع یه صحنه از سریال ساختن]
‫حالا چجوری قراره مربای روی سقف رو پاک کنیم؟
‫یک، دو، بزن بریم!
‫[اینجوری]
‫- دستت می‌رسه؟ ‫- باشه.
‫- می‌تونی به سقف برسی؟ ‫- صد در صد.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- چیز دیگه‌ای لازم نداری؟ ‫- چی؟
‫رسید به سقف.
‫[دارن به صورت تیمی سقف رو تمیز می‌کنن]
‫باید اینجا رو هم رنگ بزنیم. ‫یه نقاشی دیواری بکشیم.
‫ای بابا.
‫پاکش کردم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫[رفته پشت یخچال دیوار رو پاک کنه]
‫خیالم راحت شد.
‫خیلی ممنونم.
‫ببخشید.
‫[همه سریع دست به کار می‌شن برای تمیزکاری]
‫عجب روز دست و پا چلفتی و بی‌دقتی بود.
‫[پایان یه روز دست و پا چلفتی و بی‌دقت]
‫- دیگه واقعا باید بری. ‫- آره.
‫ممنون. خداحافظ.
‫- خداحافظ. ‫- ممنون که اومدی.
‫- باز هم همدیگه رو ببینیم. ‫- حتما.
‫- خداحافظی واقعی. ‫- خداحافظی واقعی.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- به سلامت برسی. ‫- فردا سر صحنه موفق باشی.
‫- خداحافظ. ‫- ممنونم.
‫- خداحافظ، سوهیون. ‫- خداحافظ.
‫همینجوری ادامه بدید. خداحافظ.
‫بیا اینجوری خداحافظی کنیم.
‫خداحافظ.
‫[خداحافظی با علامت وی موجویی]
‫ولی انقدر باحاله که ‫اصلا پشت سرش رو نگاه نمی‌کنه.
‫[سوهیون باحال، بلافاصله میره]
‫[هر سه نفر برگشتن به خونه]
‫امروز هم تموم شد!
‫کی می‌خواد ورزش کنه؟
‫واقعا باید ورزش کنیم.
‫می‌خوام، ولی الان احساس نفخ نمی‌کنی؟
‫می‌تونی یکی دو تا...
‫از این بهونه‌ها بیاری، ‫ولی بیا سعی کنیم بهش غلبه کنیم.
‫[می‌خنده]
‫دلم می‌خواد حرکت برپی بزنم.
‫قراره چند تا برپی بزنم.
‫کی پایه‌ست؟ اجباری نیست.
‫[این موقع شب دارن ورزش می‌کنن؟]
‫[از قبل دوش گرفته و دیگه شرکت نمی‌کنه]
‫اسم آهنگش «عقلم رو از دست دادم»ـه.
‫بگو ببینم. فقط باید حرکت کنیم؟
‫[یهو شروع شد]
‫یک.
‫به این زودی؟
‫دو.
‫[اونا فوق‌العاده هستن]
‫سه.
‫[ورزش داوطلبانه در نیمه شب]
‫مراقب دست‌هات باش وقتی می‌ذاریشون روی زمین.
‫پنج.
‫[سانگ‌یی داره حرکات کتابی رو با ریتم انجام می‌ده]
‫- این بخش اولشه. ‫- شش.
‫نصف راه رو رفتیم.
‫[واقعیت رو انکار می‌کنه]
‫هفت. خیلی خسته‌کننده‌ست.
‫هشت.
‫[آروم میره]
‫نه.
‫[یه پرش شل و ول]
‫- ده. ‫- ده.
‫تقریبا تموم شد!
‫بیشتر.
‫[رُس‌شون کشیده شد]
‫خب. ده ثانیه استراحت کنیم.
‫استراحت کن.
‫[دارم می‌میرم]
‫[می‌خواد اینجوری ول کنه بره؟]
‫بیا ده تای دیگه بزنیم.
‫[این ورزش آخر شب، ‫حتی برای رئیس پارک پرانرژی هم سخته]
‫ده تای دیگه. آخریشه. برو.
‫بزن بریم.
‫[شاید سخت باشه، ولی تا آخرش ادامه میدن!]
‫[۵۰ تا تموم شد]
‫خب.
‫خدای من.
‫ای وای من.
‫[سرفه می‌کنه]
‫[تلو تلو می‌خوره]
‫ممنون که باهام انجامش دادی.
‫اگه تو نبودی، انجامش نمی‌دادم.
‫[منم همین‌طور]
‫طعم خون رو توی دهنم حس می‌کنم.
‫منم همین‌طور.
‫ولی باز هم حس خوبیه.
‫می‌خوای صدتا بزنیم؟
‫- تا الان چندتا زدیم؟ ‫- پنجاه تا.
‫اون پنجاه‌تای بقیه‌ش هم من میام.
‫- جدی؟ ‫- باشه، بیا با هم بزنیم.
‫من که دوش گرفتم، ولی باز هم میام.
‫ای بابا، یه لحظه صبر کنید.
‫۱۲ تا، ۱۳ تا و ۱۲ تا می‌زنیم. آماده‌اید؟
‫- تند نمی‌ریم که؟ ‫- حالا، شروع.
‫بریم.
‫[حالا آهنگ «گنگ» از رین رو پخش می‌کنن]
‫یک.
‫دو.
‫برای گردوندن آرایشگاه باید نفس داشته باشیم
‫سه.
‫چهار.
‫[اون دوتا جلویی با ریتم پیش برید]
‫پنج.
‫شش.
‫هفت.
‫[داره با خودش می‌جنگه، دیگه نمی‌تونه بپره]
‫[ما از پسش برمیاییم]
‫هشت.
‫نه.
‫[و سه‌تایی صدتا رو تموم کردن]
‫ده.
‫دوتای دیگه.
‫[روز بالاخره تموم میشه ‫بعد از اینکه هر ثانیه‌اش رو مفید گذروندن]
‫[روز بعد]
‫[نور گرم خورشید به صبح خوش‌آمد میگه]
‫[صبح زود ساعت ۷:۵۰ اومدن]
‫[این موقع صبح توی آرایشگاه چیکار می‌کنن؟]
‫[صدای فیس‌فیس میاد]
‫[به محض اینکه میان سر کار ‫پلوپز شروع می‌کنه به سوت زدن]
‫- الان خوبه؟ ‫- آره.
‫زمان خیلی زود می‌گذره.
‫به نظر خوب میاد.
‫[چیزی که از پلوپز درآورد]
‫[لوبیا قرمزه؟]
‫وقتی توی موجو بودم
‫یاد فرنی لوبیا قرمز افتادم، ‫همونی که تو جشن انقلاب زمستونی می‌خورن.
‫تا حالا درست نکرده بودم، ‫واسه همین دستور پختش رو نگاه کردم
‫و کلی کار داشت
‫و کلی هم زمان می‌برد.
‫[دونگ‌یون از روز قبل ‫لوبیا قرمزها رو خیس کرده بود]
‫می‌خواستم قبل از اینکه از اینجا بریم، یه غذای ‫سخت درست کنم که آدم‌ها معمولا نمی‌تونن بپزن
‫واسه همین تصمیم گرفتم ‫فرنی لوبیا قرمز درستش کنم.
‫[خنک کردن لوبیا قرمزها توی باد سرد]
‫[سعی می‌کنه خودش لهشون کنه]
‫[از اون طرف، سانگ‌یی]
‫[جلوی نقاشی دیواری ایستاده!]
‫[طرح بوگوم با ایده سه نفر ترکیب شد]
‫[با وجود کمک محلی‌ها، ‫نقاشی دیواری هنوز تموم نشده]
‫اولین بارمه که نقاشی دیواری می‌کشم.
‫[اون سه‌تا قبل از شروع روز ‫سریع دارن نقاشی رو رنگ می‌زنن]
‫[بوگوم با کشیدن برگ‌ها شروع می‌کنه]
‫[با قلم‌موهاش برگ‌های سبز اضافه می‌کنه]
‫[متمرکز شده]
‫خیلی خوب شده.
‫دیدن این رنگ‌های شاد خیلی خوبه.
‫هی، از اینجا که خیلی قشنگ به نظر میاد.
‫- واقعا. کارت عالی بود، دونگ‌یون. ‫- آره.
‫[اون سه‌تا حسابی سرگرم نقاشی دیواری شدن]
‫قبلا اینجوری نبود.
‫فکر کنم الان می‌تونیم رنگش کنیم.
‫[یه نفر داره با سرعت میاد سمتشون]
‫نگاه کنید، خانم جانگ اومد.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- خیلی وقته ندیدمتون. دوباره سلام. ‫- حالتون خوبه؟
‫- حال شما خوبه؟ ‫- بله، شما چطور؟
‫ما هم خوبیم.
‫- اومدید به ما سر بزنید؟ ‫- دارید کجا میرید؟
‫- یه چیزی براتون آوردم. ‫- اومدید که دور هم باشیم؟
‫- چی؟ ‫- یه چیزی واسه خوردن.
‫[خیلی طبیعیه که جلو در پارک کرده]
‫فکر کردم رفتید.
‫- الان میام. یه لحظه صبر کنید. ‫- الان چی؟ صبر کن.
‫[با یه ژست راحت منتظره]
‫سال نوتون مبارک.
‫ممنون.
‫- این چیه؟ ‫- یه کم براتون
‫از مرکز اجتماع سیب‌زمینی شیرین کبابی آوردم.
‫ممنونم.
‫آوردم چون هم موهام رو ‫کوتاه کردید هم رنگش کردید.
‫واسه همین خیلی ممنون بودم.
‫ممنون.
‫- کجا بشینم؟ اینجا. ‫- می‌تونید هر جا دوست داشتید بشینید.
‫بذارش همینجا و یه کم بخورید.
‫- فقط توی روستاها پیدا میشه. ‫- پنکیک کلم.
‫بله، پنکیک. ‫این‌ها پنکیک تربچه و کلم هستن.
‫به ندرت تو شهر ‫گیر میاد که بخوری.
‫به اون دوتا هم بگو بیان.
‫- اون تپه باید... ‫- خانم جانگ میگه بیاید این رو امتحان کنید.
‫- اون تپه اینجا ادامه داره. ‫- چی؟
‫- این... ‫- بیاید تو. زود باشید بیاید یه چیزی بخورید.
‫چرا اون بیرون موندید؟
‫- بیاید بخورید دیگه. ‫- نه بابا.
‫- همین امروز صبح درستش کردم ‫- ممنون.
‫که همه با هم بخوریم.
‫بیا این رو بخور.
‫- این چیه؟ ‫- این؟ یه غذای خیلی عالیه.
‫- خیلی وقت بود دلم از اینا می‌خواست. ‫- کلم.
‫پنکیک کلم‌ـه؟
‫یه بشقاب بیار و بخور.
‫[در حال لذت بردن]
‫- خیلی خوشمزه‌ست. ‫- خوشمزه‌ست؟
‫تا حالا نخوردی، نه؟
‫[بوگوم بالاخره پنکیک کلم که هوس کرده بود رو خورد]
‫- خوبه. ‫- خوشمزه‌ست؟
‫- آره. ‫- تا حالا نخوردی، مگه نه؟
‫- خیلی وقت بود دلم از اینا می‌خواست. ‫- قبلا خورده بودی؟
‫- می‌خواستی؟ ‫- آره.
‫[خیلی هوس کرده بود، پس هرچقدر می‌خوای بخور!]
‫- ممنون. ‫- پنکیک کلم هم هست.
‫سیب‌زمینی‌ها رو بخارپز کردم.
‫[انقدر خوشمزه‌ست که شاکی شده]
‫چطور انقدر شیرینه؟
‫- این موسوـه. ‫- وای.
‫موسو چیه؟ ‫منظورتون موسون، همون جوانه‌ی تربچه‌ست؟
‫موسو!
‫قبلا توی جئونجو زندگی می‌کردم
‫واسه همین حتی بعد از اینکه اومدم ‫به موجو، باز هم به لهجه‌ی خودم حرف می‌زنم.
‫- موسو همون جوانه‌ی تربچه‌ست؟ ‫- نه، موسو.
‫موسو چیه دیگه؟
‫نمی‌دونم. همون موسوئه دیگه. انقدریه.
‫- ترب؟ ‫- آره. ترب.
‫آره، همون تربه
‫- ترب؟ ‫- آره. ترب.
‫از جئونجو اومدم به موجو، ‫واسه همین هنوز با لهجه‌ی خودم حرف می‌زنم.
‫- تا حالا پنکیک ترب نخوردم. ‫- یه کم بخور.
‫- خیلی خوبه. ‫- من اولین بارمه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- این پنکیک تربه. ‫- پنکیک ترب.
‫صبحونه خوردید؟
‫ما تو مرکز اجتماع صبحونه‌مون رو خوردیم
‫و اینا رو هم اول صبح درست کردیم.
‫الان می‌خوام برم گرمابه.
‫چند نفر دیگه هم اونجا هستن.
‫ساعت چند می‌رید؟
‫حدودا ساعت ده.
‫صبر کن.
‫- باید برسونیمش. ‫- بذار من می‌رسونمت.
‫- با ماشین؟ خیلی لطف می‌کنی. ‫- آره.
‫- ای بابا. ‫- دیگه لازم نیست پول تاکسی بدم.
‫این بابت پنکیک‌ها و سیب‌زمینی‌هاست.
‫- باید جبران کنم. ‫- ای بابا، خودم اینا رو درست کردم.
‫به نظرتون چطور شده؟
‫برای من که خبر خیلی خوبیه.
‫خودم اینا رو درست کردم.
‫از اینجا تا اونجا حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه راهه.
‫و برای رفتن به اونجا
‫- باید از کوه رد بشی. ‫- آره، اون طرف کوهه.
‫وقتی تازه ازدواج کرده بودم و اومدم اینجا
‫از یه همچین مسیر باریکی ‫از وسط کوه پیاده رد می‌شدم.
‫بعدش هم قایق بود و یه پل چوبی باریک.
‫[در زمان‌های دور، بدون هیچ پل یا تونلی]
‫- نه پلی بود نه تونلی. ‫- اصلا اینا رو نداشتیم.
‫و معمولا با قایق می‌رفتیم.
‫اون سال‌ها...
‫دقیق یادم نیست چه سالی بود
‫- ولی یه تصادفی شد. ‫- یه حادثه‌ی بزرگ.
‫خیلی بزرگ بود، ۱۸ تا دانش‌آموز درگیرش شدن.
‫[یه حادثه‌ی وحشتناک در سال ۱۹۷۶ با ۱۸ قربانی]
‫- آب یهو بالا اومد. ‫- یهو بالا اومد؟
‫آره، واسه همین قایق...
‫یه اعلامیه دادن
‫واسه همین بچه‌های دبیرستانی، راهنمایی
‫و روستایی‌هایی که از
‫سفرشون به موجو برمی‌گشتن، اومدن.
‫قایق کاملا پر بود.
‫- جمعیت زیادی بود. ‫- آره.
‫و بعد
‫قایق تا اون پایین رفت و غرق شد.
‫در مجموع ۱۸ نفر، ‫شامل دانش‌آموزها و بزرگسال‌ها، از دنیا رفتن.
‫منم دختر بزرگم رو توی اون حادثه از دست دادم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫شوهرم
‫سه تا بچه، از جمله خواهرزاده‌ش و بقیه رو
‫از آب کشید بیرون
‫ولی نتونست دخترمون رو نجات بده.
‫اون موقع دخترم رو از دست دادم. نه سالش بود.
‫یک سال توی یه مدرسه‌ی دیگه درس خوند
‫و وقتی نه سالش بود، ‫رفته بود کلاس دوم توی موجو.
‫اگه زنده بود، ‫دختر بزرگه‌مون الان بالای پنجاه سالش بود.
‫نه روز طول کشید
‫تا پیداش کنن.
‫در آخر، نتونستن ۳ نفر از اون ۱۸ نفر رو پیدا کنن.
‫یه نفر اومده بود اینجا ماهیگیری
‫ولی خبر حادثه قبلا تو کل کشور پخش شده بود.
‫اون متوجه یه نفر شد، ‫و ما از روی لباس‌هاش فهمیدیم که خودشه.
‫آب تا اونجا بالا اومده بود.
‫توی بویو، توی نیزارها بود.
‫هنوزم هر وقت
‫بچه‌های هم‌سن‌وسالش رو می‌بینم، یادش میفتم.
‫خیلی وقت بود بهش فکر نمی‌کردم. ‫تقریبا ۳۰ سالی گذشته.
‫هر وقت بارون میاد
‫و آب گل‌آلود میشه، منو یاد اون میندازه.
‫فقط فکر کردن بهش...
‫وای خدای من.
‫حتی نمی‌تونم درموردش حرف بزنم.
‫[توی دهکده‌ای که همه یک درد مشترک دارن]
‫اهالی روستای آپسئوم ‫[با تسکین زخم‌های همدیگه زندگی می‌کنن]
‫اصلا
‫داستان راحتی نیست که بخوای پیش بکشیش.
‫اون کاملا با میل خودش ‫اون خاطرات رو با ما در میون گذاشت.
‫امیدوارم براش کمی آرامش آورده باشه.
‫منم حس کردم واقعا قلبش رو به روی ما باز کرد
‫و هرچی توی دلش بود رو با ما شریک شد.
‫- ساعت چنده؟ ‫- ساعت ۱۰ و ده دقیقه‌ست.
‫- دیگه باید راه بیفتم. ‫- جدی؟
‫- باید بهشون بگم بیان اینجا. ‫- حتما.
‫[با بقیه اعضای گرمابه تماس می‌گیره]
‫- باید... ‫- الو.
‫همین الان بیاید بیرون جلوی در.
‫- چی؟ ‫- الان بیاید بیرون.
‫باشه.
‫خانم.
‫- من یه کم کوتاه حرف می‌زنم، نه؟ ‫- نه.
‫فقط اینکه...
‫[یه کم فرنی لوبیا قرمز بخورید]
‫- ای بابا. ‫- قبل از رفتن یه تست بکنید.
‫[یه کاسه فرنی لوبیا قرمز قبل از رفتن به گرمابه]
‫نه، باید برم ‫چون به اون یکی‌ها هم گفتم بیان.
‫بعدا که برگشتم امتحانش می‌کنم.
‫- باشه می‌فهمم. ‫- فقط یه لقمه تست می‌کنم.
‫- رنگش که عالی به نظر میاد. ‫- آره.
‫چطوره؟
‫بعدا برمی‌گردم. این خوشمزه‌ست.
‫- خوشمزه‌ست؟ ‫- آره.
‫[اعضای گرمابه دارن به سمت آرایشگاه میان]
‫- خوش اومدید! ‫- اوناهاشن.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ماشین‌تون برای رفتن به گرمابه حاضره.
‫- خیلی خب، ممنون. ‫- خانم.
‫داشتم می‌رفتم که ‫گاری برقی رو بردارم، پس ممنون.
‫- خواهش می‌کنم، کاری نکردم. ‫- ممنون.
‫- اتوبوس گرمابه داره راه میفته. ‫- باشه.
‫ممنون.
‫بفرمایید خانم.
‫[خانم جونگ‌جا رو می‌بینه ‫که داره میاد به آرایشگاه سر بزنه]
‫من صبح زود برای همه‌تون فرنی درست کردم.
‫خانم، دوست دارید شور باشه یا شیرین؟
‫- شیرین. ‫- شیرین؟
‫شیرین دوست دارم.
‫[فرنی لوبیا قرمزی که ‫کل صبح رو صرفش کرده بود آماده‌ست]
‫[کاسه رو پر می‌کنه]
‫[سریع براش آماده‌ش می‌کنه ‫تا مطابق ذائقه‌ش شیرین باشه]
‫حدود ۲۰ روز یا...
‫خیلی قشنگ درست کردی.
‫نوش جان.
‫[همون لحظه یه قاشق می‌خوره]
‫کی این فرنی رو درست کرده؟
‫من امروز صبح درستش کردم.
‫کِی؟
‫خیلی خوب پختیش.
‫دونگ‌یون صبح زود اومد
‫و گفت می‌خواد برای ‫همه‌ی خانوم‌ها درستش کنه.
‫خانم، اسم‌های ما رو یادتونه؟
‫معلومه که یادمه.
‫[از روی چهره یادش میاد]
‫پارک بوگوم.
‫- باشه. ‫- بوگوم.
‫- آره. ‫- دیگه کی؟
‫تو...
‫فامیلیت کیم هست یا هان؟
‫- کواک. ‫- کواک؟
‫نمی‌دونم، یادم رفت.
‫بیشتر از همه من رو فراموش می‌کنی.
‫- من دونگ‌یونم. ‫- آره، درسته.
‫- دونگ‌یون. ‫- کواک دونگ‌یون.
‫اون آقایی که رفت چی؟
‫لی هیوک‌یی.
‫همش یادم میره.
‫بیشتر از همه منو فراموش می‌کنی.
‫حالا...
‫وقتی یه هفته‌ی دیگه بمونید اینجا و برید
‫دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گردید، درسته؟
‫نه، هر از گاهی میایم بهتون سر می‌زنیم.
‫این‌طوری نیست که دیگه هیچ‌وقت نیایم.
‫- آره، باید برگردید. ‫- آره.
‫میایم که دوباره هلوها رو ببینیم.
‫- و شکوفه‌های هلو. ‫- آره، شکوفه‌های هلو.
‫و میایم که خانم جونگ‌جا رو ببینیم.
‫- وقتی فصل هلو شد بیاید. ‫- حتما میایم.
‫- خونه‌تون دقیقا دیوار به دیوار اینجاست. ‫- آره.
‫حتی اگه ما دور باشیم
‫امیدوارم همه توی اتاق پذیرایی ‫جمع بشید و «گو استاپ» بازی کنید
‫و با هم چیزهای خوشمزه ‫درست کنید و بخورید...
‫میگه خودش مسئولیتش رو قبول می‌کنه.
‫چقدر ساکته.
‫چه زود برگشت.
‫[سانگ‌یی از گرمابه برمی‌گرده]
‫- گفتی اسمش چی بود؟ ‫- هیوک‌یی.
‫سانگ‌یی!
‫آره، من سانگ‌یی‌ام.
‫من لی سانگ‌یی هستم.
‫[یه سایه‌ی آشنا همون موقع از دور پیدا میشه]
‫خانم را داره میاد.
‫سلام خانم!
‫[کیف مدرسه]
‫هی.
‫- واسه درس خوندن اومده؟ ‫- آره، دقیقا.
‫[دیروز که اومده بود، ‫دوباره برگشته آرایشگاه واسه کلاس زبان]
‫[یه مرور سریع]
‫[دستش رو می‌بره بالا، ‫«سلام» کردن رو کامل یاد گرفته]
‫[خیلی بانمکه]
‫چطور می‌گی: «من را اوک‌جا هستم»؟
‫«را اوک‌کا»
‫[یه کم محلیه ولی درسته]
‫- را اوک‌جا. ‫- را اوک‌جا.
‫- «آی اَم» یعنی «را اوک‌جا»؟ ‫- نه، میشه «آی اَم را اوک‌جا».
‫- این به انگلیسیه. ‫- به انگلیسی.
‫- من هر روز میام اینجا درس بخونم. ‫- کجا؟
‫- همین‌جا. ‫- معلمت کیه؟
‫معلمم لی سانگ‌یی‌ـه.
‫[سرشار از افتخار میشه]
‫قلبم اکلیلی شد.
‫اسم اون رو یادشه.
‫تو از من بهتری. ‫من اسم‌هاشون رو خیلی زود یادم میره.
‫لی سانگ‌یی.
‫تحت تاثیر قرار گرفتی؟
‫[اینجا داره بغض می‌کنه]
‫اینجا دارید چی نقاشی می‌کنید؟
‫موجو به چی معروفه؟ ‫هلو، مگه نه؟
‫- درخت هلو کشیدی؟ ‫- دارم چند تا هلو نقاشی می‌کنم.
‫داری هلو می‌کشی؟
‫- حالا که اینجایی، بیا یه هلو بکش. ‫- حتما.
‫می‌تونید تمام قسمت‌های سفید اینجا رو پُر کنید.
‫اینجوری بکشم؟
‫- اینجوری؟ ‫- آره.
‫خانم را عجب نقاشیه.
‫خوب از آب در اومد؟
‫[منم یکی بکشم؟]
‫[خانم جونگ‌جا هم داره کمک می‌کنه]
‫بافتش رو ببین.
‫[کارش خوبه]
‫خیلی خوبه.
‫[خیلی حال میده]
‫[نقاشی دیواری کم‌کم داره ‫با مشارکت اهالی دهکده کامل میشه]
‫- دانش‌آموز را اوک‌جا، آماده‌ای؟ ‫- بله.
‫بیا دوباره انگلیسی تمرین کنیم.
‫خیلی درس خوندم و تمرین کردم.
‫دیروز خیلی تمرین کردم.
‫سعی کردم خیلی بنویسم.
‫نظرت چیه؟
‫[اون حتی بعد از کلاس دیروز هم ‫مدام داشت انگلیسی تمرین می‌کرد]
‫مدام داشتی درس می‌خوندی.
‫نمی‌دونم درست نوشتم یا نه.
‫ولی خیلی تمرین کردم.
‫[تحت تاثیر قرار گرفت]
‫[همون موقع]
‫[یه نفر دیگه هم میاد که کیف و کتاب دستشه]
‫سلام.
‫- سلام، جی‌هی. ‫- جی‌هی!
‫سلام.
‫مادربزرگ!
‫[خانم او به همراه نوه‌ش جی‌هی ظاهر میشه]
‫- سلام. ‫- سلام خانم.
‫ما واقعا از اون رب سویا که ‫دیروز بهمون دادید لذت بردیم.
‫واقعا؟ خوشمزه بود؟
‫خیلی خوشمزه بود.
‫واقعا ازش لذت بردیم.
‫نمی‌دونم چه طعمی داشت.
‫اومدم موهام رو رنگ کنم. بیا برام رنگش کن.
‫- همین الان؟ باشه. ‫- آره.
‫[رنگ کردن موهای سفید]
‫- اومدم موهام رو رنگ کنم. ‫- نگاه کنید!
‫[اون با مشتری همیشگی، ‫یعنی خانم او، وارد آرایشگاه میشه]
‫آره، همونی که توش دو تا بی داره.
‫[آیا داره درس می‌خونه؟]
‫به‌به، سلام!
‫خانم اوی عزیز.
‫- فایتینگ. ‫- فایتینگ!
‫- اومدم درس بخونم. ‫- بفرمائید یه لحظه اینجا بشیند.
‫اومدم موهام رو رنگ کنم.
‫- اومدید موهاتون رو رنگ کنید؟ ‫- آره.
‫- برید انجامش بدید. ‫- باشه.
‫[ژاکتش رو در میاره]
‫[و خیلی راحت میده دست بوگوم]
‫کجا بشینم؟ اینجا؟
‫خانم، می‌تونید سمت چپ بشینید.
‫[آرایشگاه براش تبدیل به یه جای راحت شده]
‫[بوگوم سریع آماده میشه]
‫[لبخند می‌زنه]
‫موهاتون خیلی خوب کوتاه شده.
‫خودت خوب کوتاهشون کردی.
‫ممنون که اینو گفتید.
‫[به بوگوم اعتماد کرده]
‫[واسه همین حالا رنگ کردن ‫موهاش رو هم می‌سپاره به اون]
‫ممنونم.
‫[برای جلوگیری از لک شدن]
‫بقیه آرایشگاه‌ها هم براتون وازلین می‌زنن؟
‫به ندرت میدم برام مشکی کنن. ‫خودم تو خونه انجام میدم.
‫واقعا؟
‫- می‌فهمم. ‫- رنگ می‌خرم و تو خونه رنگ می‌کنم.
‫[اون معمولا تو خونه موهاش رو رنگ می‌کنه]
‫آرایشگاه نمیرم.
‫فقط سرسری انجامش میدم.
‫آدمایی که تو روستا زندگی می‌کنن، ‫لازم نیست خیلی به خودشون برسن.
‫[اولین باره که موهاش رو رنگ می‌کنه]
‫[۹۰ ساله که همیشه خودش موهاش رو رنگ کرده]
‫[امروز تصمیم گرفت بسپردش به بوگوم]
‫[شروع می‌کنه از جاهایی که ‫وقتی آدم تنهاست، دیدنشون سخته]
‫[با دقت رنگ رو میزنه، ‫جوری که هیچ جایی جا نمونه]
‫[دونگ‌یون هم میاد که تو رنگ کردن کمک کنه]
‫[حتی پشت سرش ‫که دست خودش به راحتی نمی‌رسه]
‫[و پشت گوش‌ها که راحت از قلم می‌افتن]
‫[دست‌های ظریف بوگوم]
‫[باعث میشه خانم او با لبخند نگاهش کنه]
‫[اولین باری که کوتاهی موهاش رو سپرد به اون]
‫[چشم‌هاش پر از بی‌اعتمادی بود]
‫[۱۰۰ درصد بی‌اعتمادی]
‫[۱۰۰ درصد اعتماد]
‫خیلی کاربلدی.
‫[لبخند می‌زنه]
‫داری خوب کار می‌کنی.
‫[دست‌های چابک بوگوم]
‫[یه لبخند رضایت رو لب‌هاش میاره]
‫[یه نیم‌نگاه می‌ندازه]
‫[درس خوندن خوب پیش میره؟]
‫بیا یه بار درس دیروز و امروز رو مرور کنیم.
‫- ممنون میشه «تنکیو»، درسته؟ ‫- آره.
‫الفبا.
‫جی‌هی، الفبا رو بلدی؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫[اولین درس الفباشون شروع میشه]
‫بی، سی، وای، زد.
‫- برای انگلیسی امروز... ‫- بله.
‫- ممنون میشه «تنکیو»، درسته؟ ‫- بله.
‫حالا، وقتی می‌خوای خداحافظی کنی.
‫- وقتی می‌خوای جدا بشی. ‫- آره، وقتی جدا میشی.
‫«گود بای»
‫سعی کن به کره‌ای بخونیش.
‫- گود... ‫- گود بای.
‫- گود بای.
‫- معنیش چیه؟ ‫- خداحافظ.
‫- درسته. ‫- خداحافظ.
‫وقتی همدیگه رو دیدیم، گفتیم «های».
‫وقتی میریم، میگیم «گود بای».
‫آفرین.
‫[سرشار از افتخاره]
‫به ژاپنی میشه سایونارا.
‫[یهو میگه سایونارا]
‫این ژاپنی نیست؟
‫- درسته. ‫- اون ژاپنیه، نه؟
‫به ژاپنی اینجوری میگن.
‫[شاگردای ۹۰ ساله و 1۰ ساله ‫دارن در سطح جهانی درس می‌خونن]
‫اینجا بنویس «گود بای».
‫جی، او، او، دی، بی، وای، ای.
‫دقیقا همون شکلی که هست رو بکش.
‫گود...
‫آفرین. حالا، یه ذره فاصله بده.
‫بی.
‫وای.
‫وای اینه.
‫[وای رو اشتباه نوشت]
‫[اشکالی نداره]
‫[هنوز نوشتن «گود بای» براش سخته]
‫این میشه «گود بای».
‫[گود بای]
‫- خانم او، تا منتظرید این رو تست کنید. ‫- باشه، ممنون.
‫فرنی لوبیا قرمزه.
‫شیرین و خوشمزه درستش کردی.
‫[بعد از تعریف‌های پشت‌سرهم سرشار از غرور میشه]
‫نمی‌خواید ناهار بخورید؟
‫وقتی موهام تموم شد، می‌خورید؟
‫بله، بعد از اینکه رنگ موهاتون تموم شد.
‫حالا که وقت دارم، میشه برم خونه و برگردم؟
‫بله.
‫می‌خواید تو خونه موهاتون رو بشورید؟
‫نه، برای شستن نمیرم.
‫چند تا پیش‌غذا درست کردم، ‫می‌خوام براتون بیارمشون.
‫[وای!]
‫- همین الان؟ ‫- آره.
‫چطوره من باهاتون بیام؟
‫- من باهاتون میام و میارمشون. ‫- باشه.
‫- باهاش برو. ‫- فقط یه کمه. این رو درش بیار.
‫ولی سردتون میشه.
‫- سردتون نمیشه؟ ‫- سردم نیست.
‫یکم سبزی براتون طعم‌دار کردم که بخورید.
‫ولی نباید بذاریم موها به پشتتون بچسبه.
‫اشکالی نداره.
‫با حوله پوشوندمش.
‫[حوله‌ گذاشتن]
‫من باهاش میرم.
‫- به سلامت برگردید، خانم. ‫- خونه‌م نزدیکه.
‫خوش‌تیپ شدین.
‫- هنوز هم رو بورسیا. ‫- واقعا؟
‫میرم خونه و چند تا پیش‌غذا براتون میارم.
‫ما به لطف شما داریم پیش می‌ریم.
‫- ای بابا، بیخیال. ‫- دوباره داری موهات رو رنگ می‌کنی؟
‫- حتما داشته رنگش می‌کرده. ‫- آره، رنگ کردم.
‫خوب شدم، نه؟
‫[یه تیپ جدید که به کل دهکده خبر میده رنگش کرده]
‫چه غذای خوشمزه‌ای برامون دارید؟
‫اونقدرها هم خوشمزه نیست.
‫فقط یه کم سبزیجات طعم‌داره.
‫- اون رو... ‫- آره.
‫باید با برنج سفید بخوریمش. ‫- آره.
‫سون‌هی اونجاست.
‫سون‌هی!
‫داره می‌دوئه.
‫- سلام. ‫- لباس خودت کوش؟
‫این ژاکت باباته؟
‫واسه غذا دادن به گربه اومدم.
‫- به گربه غذا میدی؟ ‫- آره.
‫بهش غذا دادی؟
‫[دوید و رفت]
‫- اون ژاکت باباشه؟ ‫- آره.
‫- خونه‌شون تو موجوئه. ‫- آهان.
‫ولی گاهی اینجا می‌مونه، گاهی هم اونجا.
‫[در حال گپ زدن به خونه‌ی خانم او می‌رسن]
‫[میره تا پیش‌غذاها رو بیاره]
‫چرا با جی‌هی نیومدی؟
‫امروز خسته‌م.
‫- خدای من! گفتید فقط یه کم درست کردید. ‫- یه کمه.
‫طبق معیارهای اون، واقعا یه کمه.
‫گفتید فقط یه کمه!
‫نمی‌دونم به ذائقه‌تون می‌خوره یا نه.
‫- دیروز رب سویا رو امتحان کردم. ‫- آره.
‫- خداحافظ سون‌هی. ‫- خداحافظ.
‫- رب سویام خوشمزه بود؟ ‫- آره، خیلی خوشمزه بود.
‫- من مهارت آشپزیتون رو دیدم. ‫- اوه، نه بابا.
‫ترشی فلفل هم داشتم. باید می‌آوردمشون.
‫نه، همین الانش هم خیلی بهمون لطف کردید.
‫ولی اونقدرها هم زیاد نیست.
‫این روغن پریلاست.
‫- روغن کنجد... ‫- عه، روغن پریلا!
‫با روغن کنجد با هم پرس شدن.
‫- خودم کاشتمش. ‫- آره.
‫- خیلی ممنونم خانم. ‫- خودم تو خونه پرورش‌شون دادم.
‫- خانم. ‫- گفت یه کمه.
‫واقعا؟
‫یه کمه. بازش کن ببین چه مزه‌ایه.
‫[باید بازش کنم]
‫گفت یه کمه، ولی...
‫اون رو به عنوان یه چیز ویژه امتحان کن.
‫اینا چیه؟ فلفل خرد شده؟
‫فلفل تخمیر شده‌ست.
‫[فلفل تخمیر شده مخصوص خانم او]
‫وای، انواع و اقسام کیمچی هست.
‫خوشمزه به نظر میان.
‫سرخس. ‫این چه مدل سبزیه؟
‫- جوانه کالوپاناکس طعم‌دار شده. ‫- کالوپاناکس؟
‫- اون درخت خاردار رو می‌شناسی؟ ‫- آره.
‫- مثل سالاد جوانه فتزیا می‌مونه. ‫- آره.
‫تو خونه پرورش میدم.
‫چند تا از اون درخت‌ها دارم.
‫[پر از سبزیجاتیه که خودش پرورش داده]
‫بیبیم‌باپ بخوریم؟
‫موافقید؟
‫روغن پریلا هم آوردم، ‫می‌تونید بیبیم‌باپ درست کنید.
‫[آب دهنش راه افتاده]
‫[قبل از ناهار موهای خانم او رو می‌شوره]
‫ممنون که هوامون رو دارید.
‫فقط یه کم آوردم.
‫- نوارهای ترب خشک شده هم هست. ‫- نوارهای ترب خشک شده؟ ممنون.
‫- اگه خیلی داغه بهم بگید. ‫- باشه.
‫- داغ نیست. ‫- خوبه؟
‫دقیقا اندازه‌ست.
‫تو خونه رنگ داشتم، ‫ولی به جای اینکه خودم انجامش بدم
‫گفتم بیام اینجا و بگم تو برام انجامش بدی.
‫- دیدن دوباره‌تون باعث خوشحالی ماست. ‫- منم همینطور.
‫[منم همینطور]
‫[همونقدر که اون بهش محبت کرده،]
‫[اونم با همون دقت کار شامپو زدن رو تموم می‌کنه]
‫تموم شد، خانم.
‫کمکتون می‌کنم بشینید.
‫[وقتی حوله‌ی دور سرش رو باز می‌کنه،]
‫[موهاش تمیز و با یه تناژ تیره رنگ شده]
‫این سشوار خیلی قویه،
‫پس موهاتون زود خشک میشه.
‫با دقت خشکش می‌کنم که کف سرتون اذیت نشه.
‫[حتی وقتی نزدیک کف سره، داغ نمیشه]
‫[راضی‌ـه]
‫من هیچ‌وقت موهام رو با سشوار خشک نمی‌کنم.
‫- می‌ذارم خودش خشک بشه. ‫- واقعا؟
‫منظورم تو خونه‌ست.
‫[اون همیشه می‌ذاره به طور طبیعی خشک بشه]
‫زود خشک شد.
‫[اون امروز کار رو سپرده به یه حرفه‌ای]
‫یه کم مدل بهش میدم.
‫فقط یه کم بهش حجم میدم.
‫[در آخر، حجم و مدل بهش اضافه می‌کنه]
‫[با دقت انجام میده]
‫رئیس پارک، تقریبا چقدر طول می‌کشه؟
‫- تقریبا سه دقیقه؟ ‫- سه دقیقه؟ باشه.
‫خانم.
‫قبل از رفتن غذا می‌خورید؟
‫باید فرنی لوبیا قرمزی که ‫داشتم می‌خوردم رو تموم کنم.
‫- ولی ما بیبیم‌باپ داریم. ‫- باشه، یه کم می‌خورم.
‫- خیلی دیر غذا خوردم، زیاد نمی‌تونم بخورم. ‫- حداقل
‫- قبل از رفتن یه تستی بکنید. ‫- باشه، باشه.
‫جی‌هی، همین‌جا غذا بخور.
‫قبل از رفتن بیبیم‌باپ بخور.
‫من بیبیم‌باپ دوست ندارم.
‫- بیبیم‌باپ دوست نداری؟ ‫- نه.
‫فقط یه ذره امتحان کن ببین خوبه یا نه.
‫نه، من بیبیم‌باپ دوست ندارم.
‫- پس چی دوست داری بخوری؟ ‫- من؟
‫می‌خوام تو خونه کیک ماهی بخورم.
‫- چی؟ ‫- کیک ماهی.
‫- کیک ماهی؟ ‫- آره.
‫خب، بیا امروز بیبیم‌باپ بخوریم.
‫نه، اونوقت دیگه نمی‌تونم کیک ماهی بخورم.
‫می‌خوام به خواهرم ‫التماس کنم که برام کیک ماهی درست کنه.
‫اون رو برای شام بخور، الان بیبیم‌باپ بخور.
‫نه!
‫اون اینجا هیچی نمی‌خوره.
‫فقط کیک ماهی می‌خواد.
‫- همیشه همینجوری بدغذاست؟ ‫- آره.
‫سون‌هی و جی‌هی هر دو بدغذا هستند.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫[دیگه حرفی نداره]
‫ولی تو با من غذا می‌خوری، مگه نه؟
‫[در حال فکر کردن]
‫ولی من نمی‌خوام بیبیم‌باپ بخورم!
‫خیلی خب، پس برو خونه و کیک ماهی بخور.
‫[تو بردی]
‫نزدیک بود مجبور شم بیبیم‌باپ بخورم.
‫- پس کمکم کن، جی‌هی. ‫- باشه.
‫خیلی خب.
‫می‌خوایم میز رو بچینیم. ‫سعی کن پایه‌هاش رو باز کنی. بیا اینجا.
‫- آفرین. ‫- یک، دو، سه، چهار.
‫حالا بگیرش و مراقب باش.
‫- بزن بریم. ‫- همینه.
‫چهار طرفش رو مرتب کن.
‫- اینجوری؟ ‫- دقیقا.
‫یک نفر اینجا می‌شینه.
‫اون دو تا رو هم بچین.
‫[سخت در حال کار کردنه]
‫[او به راحتی صندلی‌ ‫به بزرگی خودش رو حمل می‌کنه]
‫[حتی اسباب‌بازی‌هایی که باهاشون بازی می‌کرد]
‫[خودش بدون اینکه بهش بگن جمع‌وجور می‌کنه]
‫- اصلا نمی‌خوای غذا بخوری؟ ‫- نه.
‫فهمیدم.
‫[جی‌هی باهوش حتی وقتی ‫قرار نیست غذا بخوره، ظرف‌ها رو می‌چینه]
‫[در حالی که غذا آماده میشه، ‫رنگ موی خانم او تموم میشه]
‫تموم شد، خانم.
‫باید یه عکس بگیرم.
‫جی‌هی.
‫- بله؟ ‫- بیا. بیا با هم عکس بگیریم.
‫- باشه. ‫- کلیک!
‫[بوگوم می‌خواد یه یادگاری به جا بذاره]
‫بغلت می‌کنم، بیا اینجا.
‫بذار بغلت کنم.
‫[از اونجایی که قدش کوتاهه، ‫عمو سانگ‌یی یهو بغلش می‌کنه]
‫یک، دو، سه.
‫- وی! ‫- وی!
‫کلیک.
‫ممنونم.
‫[با خانم او که حالا مثل خونواده‌ست]
‫[خانم او سعی می‌کنه فرنی باقی‌مونده رو تموم کنه]
‫بیاید بیبیم‌باپ بخوریم. فرنی سرد شده.
‫- اشکالی نداره. ‫- بیخیال.
‫- هنوزم خوشمزه‌ست. ‫- باید بیبیم‌باپ بخورید.
‫اگه شکمتون پر بشه...
‫- فقط یه کم می‌خورم. ‫- باشه.
‫- تو برو بخور، گرسنته. ‫- همین الان درستش کردیم.
‫بیاید همگی با هم بشینیم و بخوریم، خانم.
‫باشه، بعد از اینکه این رو تموم کردم میام.
‫- می‌خوایم باها شما غذا بخوریم. ‫- حتما.
‫[دونگ‌یون می‌خواد با خانم او ‫که همه غذاها رو آورده، هم‌سفره بشه]
‫برنج عالی دراومد.
‫[برنج درست سر وقت آماده میشه]
‫بوش خیلی اشتهاآوره.
‫[اولین وعده غذایی اونا با هم ‫بعد از اینکه کلی غذا بهشون داده]
‫- بیاید بالا، خانم. ‫- باشه.
‫- اینجا بشینید. ‫- باشه.
‫خیلی‌خب.
‫نمی‌دونم به ذائقه‌تون می‌خوره یا نه.
‫می‌دونم که قراره خوشمزه باشه.
‫- باشه. ‫- من تخم‌مرغ نمی‌خورم.
‫- تخم‌مرغ... ‫- چرا نمی‌خورید؟
‫به ندرت تو خونه می‌خورم.
‫ولی پروتئین داره، پس براتون خوبه.
‫پسرم هم همین رو میگه.
‫واقعا تخم‌مرغ نمی‌خواید؟
‫یه دونه‌ش رو بده.
‫- از اونجایی که... ‫- هر چقدر می‌خواید بردارید.
‫چون تو پختی می‌خورم.
‫[یک عکس گروهی قبل از غذا]
‫- عاشق عکس گرفتن هستی. ‫- آره.
‫[اونا می‌خوان اولین وعده‌شون ‫با خانم او رو به یادگار نگه دارن]
‫- ممنون، خوشمزه به نظر میاد. ‫- ممنون بابت غذا.
‫- ممنون بابت غذا! ‫- قاطیش کنید. این یکی یه غذای لذیذه.
‫اینا نوارهای ترب خشک شده‌ست.
‫- و جوانه کالوپاناکس. ‫- جوانه کالوپاناکس.
‫اینم سرخسه.
‫پسرم سرخس‌ها رو از تپه پشت خونه‌مون چیده.
‫- عه، واقعا؟ ‫- همه‌شون تو خونه پرورش داده شدن.
‫از همه‌شون یه ذره امتحان کنید.
‫- این... ‫- اینجا یه کم روغن ریختم.
‫- امیدوارم خوشتون بیاد. ‫- این واقعا خوشمزه‌ست.
‫- نوارهای ترب خشک شده؟ ‫- خوشت اومد؟
‫اگه با برنج تو آب سرد بخوریش، خیلی میچسبه.
‫- این یکی خیلی خوشمزه به نظر میاد. ‫- عالیه.
‫- نوارهای ترب خیلی خوبن. ‫- واقعا؟
‫اوه، عزیزم.
‫باید زودتر می‌آوردمشون. ‫ظرف‌هاتون خیلی کم بود.
‫و فقط یه کم کیمچی کلم بهتون داده بودم.
‫ما یه مدت طولانی همون رو خوردیم.
‫- جدی؟ خوبه. ‫- آره.
‫- همه‌ش رو با هم قاطی کن. ‫- دو تا تخم‌مرغ می‌خواید؟
‫این؟
‫خوشمزه به نظر میاد. ‫خیلی قشنگ چیدیش، دونگ‌یون.
‫[با دقت سبزیجات طعم‌دارشده‌ی ‫خانم او رو یکی‌یکی اضافه می‌کنن]
‫اینجا هم یه کم روغن ریختم.
‫از چیزی که تو خونه پرورش دادم درست شده.
‫- اینم شما آوردید؟ ‫- آره.
‫- همه‌ش رو. ‫- همه اینا رو خودشون درست کردن.
‫این رو هم امتحان کنید. خوشمزه‌ست.
‫- رب سویا در واقع خرابش می‌کنه. ‫- واقعا؟
‫با رب سویا خیلی شور نمیشه؟
‫ولی بیبیم‌باپه دیگه.
‫با این حال... خب، اشکالی نداره.
‫اگه توش سرخس داشته باشه، ‫به رب سویا کمتری نیاز داری.
‫[طبق ذائقه خودشون قاطیش می‌کنن]
‫ممنون بابت غذا، خانم او.
‫امتحانش کنید. مطمئن نیستم ‫به ذائقه‌تون بخوره یا نه.
‫[یک لقمه بزرگ]
‫جوانه کالوپاناکس طعم‌دار شده خیلی خوبه.
‫- واقعا؟ یه غذای لذیذه. ‫- آره.
‫- هر کسی شانس خوردن این رو نداره. ‫- خیلی خوشمزه‌ست.
‫[دهنش پره]
‫این خیلی ترد و تازه‌ست.
‫ترده، مگه نه؟
‫- آره، یه عطر خاصی داره. ‫- آره.
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫خیلی معطرـه.
‫[اون بالاخره بعد از واکنش پرشور اونا یه لقمه می‌خوره]
‫خوشمزه‌ست.
‫- روغنش خیلی باکیفیتیه. ‫- آره.
‫از محصولات خودمه، ‫واسه همین خیلی خوش‌طعمه.
‫این طعم رو هیچ‌جا نمی‌تونید ‫پیدا کنید، حتی اگه پول بدید.
‫- اصلا پیدا نمیشه. ‫- درسته.
‫[گومدونگی که با اشتیاق غذا می‌خورن رو تماشا می‌کنه]
‫ممنون که انقدر خوشتون اومد.
‫- نگران بودم ‫- نه، ما ممنونیم.
‫- که به ذائقه‌تون نخوره. ‫- این رو نگید.
‫- خیلی خوب طعم‌دارشون کردید. ‫- چی؟
‫- درست طعم‌دارشون کردم؟ ‫- بله.
‫- می‌تونم به عنوان سرآشپز کار کنم؟ ‫- بله!
‫[می‌خنده]
‫- سرآشپز موجو. ‫- سرآشپز موجو.
‫[اون بهترین سرآشپز موجو برای گومدونگیه]
‫[داره لذت می‌بره]
‫دامادها و دخترهام هم میگن خوشمزه‌ست.
‫حتی وقتی چشمی درست می‌کنم، میگن ‫تا وقتی تو درستش کنی خوشمزه‌ست.
‫پدر جی‌هی و سون‌هی ‫بچه چندم شماست؟
‫- پدرشون چهارمیه. ‫- چهارمی؟ اون آخریه؟
‫- بین پسرها، چهارمیه. ‫- فهمیدم.
‫بین همه‌ی بچه‌ها...
‫ششمی؟ پنجمی؟
‫- هفتمی. ‫- هفتمی.
‫هفت تا بچه دارید؟
‫- هشت تا بچه. ‫- هشت تا.
‫خیلی راحت گفت.
‫هشت تا بچه.
‫[چیز خاصی نیست]
‫جی‌هی!
‫- بله؟ ‫- بهت حسودیم میشه.
‫- چرا؟ ‫- چون هر روز می‌تونی دست‌پختش رو بخوری.
‫اون چیزهایی مثل این رو نمی‌خوره.
‫- ولی خیلی خوشمزه‌ست، جی‌هی. ‫- امتحانش کن.
‫این غذاها به ذائقه‌ش نمی‌خوره.
‫من کاسه‌م رو کاملا تمیز کردم.
‫ممنون که انقدر خوب غذا خوردی.
‫- به لطف شما منم خوب غذا خوردم. ‫- خوشحالم.
‫امروز به لطف شما یه وعده فوق‌العاده داشتیم.
‫- خوشتون اومد؟ ‫- بله.
‫- عاشقش شدیم. ‫- بهترین بود.
‫- خوشحالم که خوشتون اومد. ‫- خیلی خوب بود.
‫- همه‌ش رو تا ته خوردیم. ‫- آره.
‫ممنون، منم خیلی خوردم.
‫چون با هم خوردیم بیشتر چسبید.
‫قبل از رفتن سنگ‌کاغذقیچی بازی کنید.
‫[حالا که حسابی سیر شده پررو بازی درمیاره]
‫یک، دو، بزن.
‫- برای اینکه معلوم شه کی جمع کنه، درسته؟ ‫- کی میز رو جمع کنه.
‫- برای ظرف شستن. ‫- آره.
‫شما هم شرکت می‌کنید، خانم؟
‫- می‌خواید من براتون جمع کنم؟ ‫- نه، داشتیم شوخی می‌کردیم.
‫[داریم شوخی می‌کنیم]
‫- فرض کنید باختید. ‫- آره؟
‫- به یکی اشاره کن و بگو «تو انجامش بده». ‫- باشه.
‫- خانم او. ‫- سنگ‌کاغذقیچی، اونم باهاش.
‫- آماده، سنگ، کاغذ، قیچی. ‫- سنگ، کاغذ، قیچی.
‫- سنگ، کاغذ، قیچی.
‫[۲ تاشون بردن، و ۲ تاشون باختن]
‫[من بردم]
‫ما باختیم.
‫من بردم!
‫- آماده. ‫- می‌دونستم قراره اینجوری بشه.
‫- سنگ، کاغذ، قیچی. ‫- سنگ، کاغذ، قیچی.
‫می‌دونستم می‌بازم.
‫[اون باخت]
‫- کی باید ظرف‌ها رو بشوره؟ ‫- چی؟
‫اون همیشه انجامش میده، پس اون نه.
‫تازه اونم موهای منو رنگ کرد، پس اونم نه.
‫[این یعنی...]
‫سانگ‌یی باید انجامش بده.
‫[قرعه به نام اون افتاد]
‫- خودم انجامش میدم. ‫- آره تو باید انجامش بدی.
‫- ظرف‌ها رو من می‌شورم. ‫- اون کلی زحمت کشید موهای من رو رنگ کرد.
‫خانم او، شما بهترینید!
‫ممنون بابت غذا.
‫دمتون گرم، خیلی چسبید.
‫- خیلی ممنون، خانم. ‫- نه، ما باید تشکر کنیم.
‫[ناهاری که اونا رو صمیمی‌تر کرد]
‫- به سلامت برید خونه. ‫- باشه.
‫- ممنون بابت غذا. ‫- به لطف شما خوب غذا خوردم
‫- و موهام هم قشنگ شد. ‫- خداحافظ.
‫- خداحافظ، جی‌هی. ‫- بازم تشریف بیارید.
‫[خانم او و جی‌هی با دل خوش برمی‌گردن]
‫[در حالی که اون دو تا دارن به خونه برمی‌گردن]
‫وقتی خانم او رو می‌بینم
‫یه حس
‫عجیبی دارم.
‫خودم بودم که ‫می‌خواستم باهاش غذا بخورم.
‫نمی‌دونم چرا.
‫یه ویژگی خاصی داره.
‫فقط...
‫[اهالی دهکده حالا جای ویژه‌ای تو قلبش دارن]
‫می‌دونی...
‫ما می‌دونیم
‫- که فردا آخرین روزمونه. ‫- آره.
‫نمی‌تونم با کلمات بیانش کنم.
‫- دقیقا. ‫- همه‌ش...
‫- همه‌ش دارم غمگین می‌شم. ‫- آره، حسش می‌کنم.
‫واقعا نمی‌دونم ‫چطور باید این ماجرا رو
‫- واقعا حس سنگینیه. ‫- قبل از رفتن جمع‌وجور کنیم.
‫نمی‌دونم ‫چه حسی باید داشته باشم.
‫با رسیدن آخرین روز، دلشون ناآرومه
‫نمی‌دونم.
‫وانمود می‌کنم حالم خوبه
‫ولی فردا حس خیلی عجیبی خواهم داشت.
‫- هوا امروز خوبه. ‫- دست‌هات قشنگن.
‫پاهات هم همین‌طور.
‫شما هم قشنگید.
‫[همون لحظه تلفن آرایشگاه زنگ می‌خوره]
‫الو؟ آرایشگاه دهکده، بفرمائید.
‫بله، شما؟
‫کی؟
‫جونگ سونگ؟
‫جونگ سوک؟
‫بله.
‫[با عجله یه چیزی رو روی کاغذ یادداشت می‌کنه]
‫چشم، کمی دیگه می‌بینمتون.
‫باشه.
‫[بعد از قطع تماس، ‫رئیس پارک جلوی وسایلش می‌ایسته]
‫[داره فکر می‌کنه]
‫[ماشین اصلاحش رو چک می‌کنه]
‫[یکی پس از دیگری]
‫[پیش‌بند اصلاح رو جمع می‌کنه]
‫[و وسایل آرایشگری رو توی کیفش می‌ذاره]
‫[سریع کتش رو می‌پوشه]
‫- می‌بینمتون. ‫- می‌بینمتون.
‫[رئیس پارک داره از آرایشگاه میره]
‫[با عجله و چهره‌ای جدی داره به یه جایی میره]
‫[با دوتا کیف بزرگ توی هر دو دستش]
‫[رئیس پارک داره کجا میره؟]
‫کسی خونه نیست؟
‫[به یه خونه می‌رسه]
‫[در می‌زنه، ولی کسی جواب نمیده]
‫خانم؟
‫[با احتیاط وارد میشه]
‫سلام؟
‫خانم!
‫معذرت می‌خوام!
‫[یه بار دیگه در می‌زنه تا اگه نشنیده، بشنوه]
‫کیه؟
‫سلام خانم. اومدم برای کوتاه کردن مو.
‫شما بودید که زنگ زدید، درسته؟
‫خیلی لطف کردید.
‫[اون چون تو راه رفتن مشکل داشت، زنگ زد]
‫اومدید که موهام رو کوتاه کنید.
‫- کجا کوتاهش کنم؟ ‫- پاهام درد می‌کنه، نمی‌تونم راه برم.
‫- اشکالی نداره. ‫- پاهام درد می‌کنه.
‫- همین‌جا کوتاهش کنیم؟ ‫- همین‌جا می‌تونید انجامش بدید.
‫پس لطفا یه کم بشینید.
‫بذارید وسایل رو آماده کنم.
‫من همین‌جا روی صندلی می‌شینم.
‫- ای وای. ‫- براتون صندلی میارم.
‫من همین‌جا روی صندلی می‌شینم.
‫باشه، بذارید صندلی بیارم.
‫- باید... ‫- همین‌جا می‌تونیم انجامش بدیم.
‫لطفا بشینید.
‫- چی؟ ‫- چقدر خنگم من
‫یادم رفت پیش‌بند رو با خودم بیارم.
‫فقط یه لحظه خانم. زود برمی‌گردم.
‫باشه.
‫[کجا داری میری؟]
‫چه احمقی هستم من. ‫چطور یادم رفت پیش‌بند رو بردارم؟
‫[ویییی]
‫چی شده؟
‫هنوز راه زیادی دارم.
‫[اون رفت که مو کوتاه کنه]
‫یادم رفت پیش‌بند رو بردارم.
‫پیش‌بند...
‫[چیز دیگه‌ای جا نذاشتم؟]
‫خیلی خنگم.
‫[روز هشتم کارشه، ‫ولی اولین باریه که میره خونه‌ی مشتری]
‫رئیس پارک پیش‌بند اصلاح رو با خودش نبرده بود.
‫براش ببر.
‫خودش اومد برداشت.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫[سریع می‌دوئه]
‫[با عجله برگشت تا اون خانم خیلی منتظر نمونه]
‫ببخشید که منتظر موندید.
‫شما باید خانم جونگ سوک باشید.
‫جونگ سون‌هی هستم.
‫- خانم جونگ سون‌هی؟ ‫- بله.
‫[نفس‌نفس می‌زنه]
‫ناهار خوردید؟
‫- آره. ‫- چی خوردید؟
‫- سوپ کیک برنج خوردم. ‫- سوپ کیک برنج؟
‫موهاتون...
‫خونه‌م خیلی کوچیکه.
‫[برای کوتاهی مو، آینه و صندلی واجبه]
‫[چرخ‌دستی وسایل هم همین‌طور]
‫[این خونه‌ی روستایی قدیمی ‫برای آرایشگری خیلی کوچیکه]
‫[چطور می‌خواد توی ‫این فضای ناآشنا موهاش رو کوتاه کنه؟]
‫اول از همه، اینجا...
‫- بیا تو. ‫- فقط یه لحظه خانم.
‫بذارید آینه رو یه ذره جابه‌جا کنم.
‫- چی؟ ‫- این آینه.
‫می‌برمش بیرون.
‫[رئیس پارک آینه رو میاره بیرون]
‫همین خوبه.
‫روی میخی که پیدا کرد آویزونش می‌کنه
‫بعدش یه صندلی میذاره جلوش
‫[چیکار داری می‌کنی؟]
‫این رو میشه بذارم اینجا.
‫- سردتون نیست؟ ‫- چی؟
‫- سردتونه؟ ‫- نه، سردم نیست.
‫[آرایشگاه موقت رئیس پارک آماده‌ی شروع کاره]
‫امیدوار بودم بتونم آروم آروم بیام آرایشگاه
‫- ولی نتونستم. ‫- لازم نیست این کار رو بکنید.
‫شما اولین مشتری من هستید که اومدم خونه‌ش.
‫- وادارت کردم که بیای خونه‌م. ‫- بله.
‫[تجربه‌ای خاص برای هر دو]
‫- خانم، اسم من بوگوم‌ـه. ‫- چی؟
‫اسم من بوگوم‌ـه.
‫بوهوم؟
‫بوگوم.
‫- بوهوم. ‫- بوگوم.
‫نمی‌دونم. اصلا یادم میره.
‫گوم، مثل آدامس.
‫- آدامس؟ ‫- آره، بوگوم.
‫- شروع کنیم به کوتاه کردن؟ ‫- چی؟
‫همین‌جا موهاتون رو کوتاه کنم؟
‫- کفش‌هاتون رو بپوشید. ‫- همینا رو می‌پوشم، سرده.
‫- اوه، باشه، همینا خوبه. ‫- آره.
‫[پیرزن نمی‌تونه خیلی حرکت کنه]
‫حتی اگه برم شهر هم نمی‌تونم راه برم.
‫- درسته. ‫- برای همین نمی‌تونم هیچ کاری بکنم.
‫[خیلی مراقب بود]
‫اگه سردتون شد، ‫بخاری رو نزدیک‌تر بیارم؟
‫- حالتون خوبه؟ ‫- همین‌جا جاش خوبه.
‫خوبه؟
‫[رئیس پارک مطمئن میشه که سردش نباشه]
‫اگه جلوتون رو نگاه کنید، می‌تونید آینه رو ببینید.
‫- اینجا، سمت چپ‌تون. ‫- چی؟
‫- کجا رو نگاه کنم؟ ‫- سمت چپ.
‫- این سمت؟ ‫- آره.
‫- اینجا رو نگاه کنم؟ ‫- آره.
‫کل بدنتون رو بچرخونید ‫و تکیه بدید به پشتی صندلی.
‫به این قسمت تکیه بدید.
‫- اینجوری؟ ‫- اینجوری.
‫- اینجوری؟
‫- یه کم بیشتر. ‫- یه کم بیشتر، اینجوری؟
‫- اینجوری. ‫- اینجوری؟
‫- پاهاتون اذیت نمیشه؟ ‫- می‌تونم این کار رو بکنم، پس نه.
‫خیله خب. خودتون رو اینطوری ببینید.
‫- کمرتون هم خوبه؟ ‫- آره، خوبه.
‫[همه‌چیز رو چک می‌کنه تا اون خانم اذیت نشه]
‫اگه این رو بپوشم سردم نمیشه.
‫- این رو بپوشید؟ ‫- اگه با این پوشونده بشم.
‫آخی. معذرت می‌خوام.
‫[آیا اولین کارش در منزل درست پیش میره؟]
‫خانم، چقدر کوتاه کنم؟
‫- فقط یه کم. ‫- فقط یه کم؟
‫آره، فقط یه کم.
‫الان... وای، خدای من.
‫- موهاتون خیلی پرپشت و تیره‌ست. ‫- آره.
‫خوش‌بنیه‌اید.
‫- الان چند سالتونه؟ ‫- ۹۱ سالمه.
‫جدی؟
‫خیلی پیر شدم و هنوز زنده‌م.
‫چرا این رو می‌گید؟ ‫هنوز سالم و سرحالید.
‫- اصلا چهره‌تون به سنتون نمی‌خوره. ‫- خدای من.
‫- بیخیال. ‫- واقعا.
‫فر موهاتون هم خیلی قشنگه.
‫توی آرایشگاه سئول انجامش دادم.
‫توی سئول انجامش دادید؟
‫- نه، توی شهر... ‫- همین نزدیکی؟
‫یه جایی هست به اسم آرایشگاه سئول.
‫[اسم اون آرایشگاه اینه]
‫دلم می‌خواست پیاده برم اونجا، ولی نمی‌تونم.
‫- اشکالی نداره. ‫- آره.
‫خیلی براتون زحمت شد.
‫زحمتی نیست. به لطف شما...
‫اومدید به خونه‌ی من، ‫و حالا این توی خاطرتون می‌مونه.
‫یه نگاهی به دور و بر انداختم.
‫[بوگوم خیالش رو راحت می‌کنه ‫تا احساس بدی نداشته باشه]
‫[روی زانوهاش، توی یه فضای ناآشنا می‌شینه]
‫یه کوتاهی قشنگ براتون انجام میدم.
‫[با دقت شروع می‌کنه به کوتاه کردن]
‫[حالت نشستن برای کوتاهی مو خیلی سخته]
‫[تمرکز کرده]
‫ناهار رو تنها خوردید؟
‫آره، طبق معمول.
‫همه تنها هستن. ‫همه‌ی پیرمرد و پیرزن‌ها تنها زندگی می‌کنن.
‫خانواده‌تون کجان؟
‫مثلا نوه‌هاتون یا پسرهاتون.
‫خیلی دورتر از اینجا زندگی می‌کنن ‫و نمی‌تونن راحت بیان اینجا.
‫دلشون می‌خواد من برم پیششون، ‫ولی من نمیرم.
‫تنهایی زندگی کردن برام راحت‌تره.
‫با این حال، بهتر نیست ‫کسی رو داشته باشید که باهاش حرف بزنید؟
‫خب، تلویزیون دارم.
‫[دوباره روی زانوهاش می‌شینه ‫تا پشت سرش رو مرتب کنه]
‫[اینجا و اونجا رو کوتاه می‌کنه]
‫وقتی ۳۵ سالم بود
‫توی تلویزیون نشون داده شدم.
‫- وقتی سی و چند ساله بودید؟ ‫- آره.
‫وقتی ۳۵ سالم بود.
‫- چه برنامه‌ای بودید؟ ‫- چی؟
‫من از این چیزها چیزی نمی‌دونم.
‫- شما توی تلویزیون بودید؟ ‫- آره.
‫برام سواله چه برنامه‌ای بوده.
‫[با همدم جدیدش گپ می‌زنه]
‫[خم شده]
‫[باید خم بشه ‫چون ارتفاع صندلی مناسب نیست]
‫[یکم معذب‌کننده‌ست]
‫[چون این یه آرایشگاه موقته]
‫[فقط به یه آینه کوچیک متکیه]
‫[به اونور خم میشه]
‫[به اینور خم میشه]
‫[بوگوم تمام تلاشش رو می‌کنه ‫چون این اولین باریه که میاد خونه‌ی مشتری]
‫[با دقت تماشا می‌کنه]
‫مجبور شدید تا اینجا بیاید ‫تا این کار رو برای من انجام بدید.
‫اشکالی نداره.
‫[خانم سون‌هی نمی‌تونه بره آرایشگاه]
‫[در حالی که سخت کار می‌کنه عرق می‌ریزه]
‫[تا بهترین کارش رو برای مشتری انجام بده]
‫[با قدردانی بهش خیره شده]
‫چند وقته که توی موجو زندگی می‌کنید؟
‫- یه عمره. ‫- جدی؟
‫وقتی ۱۷ سالم بود ازدواج کردم و اومدم اینجا.
‫- تو ۱۷ سالگی؟ ‫- آره.
‫[می‌خنده]
‫شماها نمی‌دونید جنگ کره چجوری بود.
‫- شما همه‌ش رو از سر گذروندید. ‫- ما همه‌چیز رو تجربه کردیم.
‫وقتی ۱۶ سالم بود جنگ شروع شد.
‫ازش جون سالم به در بردم و تا امروز زندگی کردم.
‫خدای من. خیلی عمر کردم.
‫خداروشکر می‌کنیم که طولانی و سالم عمر کردید.
‫[بوگوم تا آخرین لحظه تمام تلاشش رو می‌کنه]
‫- ممنون بابت صبوری‌تون. ‫- کارت عالی بود.
‫- اصلا برام سخت نبود. ‫- خدای من.
‫آرایشگر همه‌ی کارها رو انجام میده.
‫قشنگ شدم، نه؟
‫- فقط یه لحظه صبر کنید، لطفا. ‫- چی؟
‫جارو دارید؟ آهان، ایناهاش.
‫- ممنون بابت کوتاهی مو. ‫- خواهش می‌کنم.
‫در حالی که رئیس پارک داره تمیزکاری می‌کنه
‫[خانم جونگ میره داخل]
‫همه‌جا رو چهار دست و پا میرم.
‫همین‌ها رو دارم.
‫نارنگی. همگی بیاید اینجا.
‫- بیاید نارنگی بخورید. ‫- خدای من.
‫- دخترم برام یه جعبه فرستاد. ‫- ممنون.
‫خوردم، خیلی خوش‌طعم بودن.
‫- نارنگی. ‫- ممنون که موهام رو کوتاه کردید.
‫- این حرف‌ها چیه. ‫- موهام خیلی قشنگ شده.
‫- به نظرت قشنگه؟ ‫- آره، قشنگه.
‫کلی آدم اومدن اینجا.
‫شماها فقط برای این کار اومدید.
‫- خیلی زحمت کشیدید. ‫- اصلا زحمت نبود.
‫- اوه، خدای من. ‫- ممنون که بی‌حرکت نشستید.
‫خدای من.
‫[با یه بغل کردن محبتش رو جبران می‌کنه]
‫- خیلی شیرینه. ‫- بهم گفتن شیرینن.
‫- یکی دیگه هم می‌خورم. ‫- آره.
‫بزرگه‌ رو بخورید.
‫دیگه نمی‌بینمتون، درسته؟
‫میام بهتون سر می‌زنم.
‫- میای سر بزنی؟ ‫- آره.
‫- کی؟ ‫- فردا چطوره؟
‫- فردا بیا بهم سر بزن. ‫- فردا میام.
‫فردا میام.
‫- و قبل از اینکه برم... ‫- آره.
‫[قبل از اینکه به آرایشگاه برگرده]
‫شماها باید ازدواج کنید.
‫- آره، ازدواج می‌کنیم. ‫- ازدواج کنید.
‫وقتی پیر شدید، ‫به چه امیدی می‌خواید زندگی کنید؟
‫به امید خوردن یه غذای خوب.
‫وقتی پیر شدی، این چه تفریحیه؟
‫وقتی پیر شدی چیکار می‌کنی؟
‫ازدواج می‌کنم.
‫این رو آوردم که سرما نخوری.
‫آب گلابیه.
‫- آب گلابی؟ وای. ‫- یه کم آب گلابی آوردم.
‫- این رو برای من آوردی؟ ‫- اینجا...
‫- این چیه؟ ‫- فرنی لوبیا قرمز.
‫- این چیه؟ ‫- این...
‫- توی آرایشگاه ما، ‫- بله.
‫یه پسری هست به اسم دونگ‌یون.
‫امروز صبح فرنی لوبیا قرمز درست کرد.
‫- فرنی لوبیا قرمز درست کرد؟ ‫- آره.
‫فرنی لوبیا قرمز.
‫چرا آوردی برای من؟ خودت بخورش.
‫- من برای شما آوردم. ‫- وای خدای من...
‫خودت باید می‌خوردی. ‫چرا برای من آوردی؟
‫اونجا رو نگاه کنید.
‫- مثل قبل، جلوتون. ‫- چی؟
‫اونجا رو نگاه کنید.
‫- لبخند بزنید خانم. ‫- باشه.
‫یک، دو، سه.
‫[با لبخند درخشان]
‫[اولین کار در منزلش رو ‫تا مدت‌ها به یاد خواهد داشت]
‫چرا امروز انقدر تنبل شدم؟
‫[درحالی‌که رئیس پارک بیرونه]
‫- نظرت چیه نقاشی دیواری رو تموم کنیم ‫- آره.
‫و فقط ۲۰ دقیقه چرت بزنیم؟
‫بدم نمیاد اول چرت بزنم.
‫[لبخند می‌زنه]
‫پس الان بریم دراز بکشیم؟
‫- آره. پس من... ‫- عالیه.
‫وقتی تصمیم گرفتی...
‫- پس ۲۰ دقیقه؟ ‫- آره، ۲۰ دقیقه.
‫باشه، فقط ۲۰ دقیقه چرت می‌زنیم.
‫[فقط ۲۰ دقیقه]
‫[حالا تا مشتری نیست می‌تونن یه چرت بزنن]
‫درست وقتی می‌خواستن ‫در نبود رئیس یه کم انرژی بگیرن...
‫[اون یه مشتریه؟]
‫[داره نزدیک میشه]
‫اوه، خانم.
‫عه، خانم.
‫- خواب بودید؟ ‫- سلام.
‫خوش اومدید.
‫- بفرمایید بنشینید. ‫- بیدارتون کردم.
‫- سلام خانم. ‫- چی؟
‫بفرمایید بشینید.
‫سلام.
‫[اولین محلی که بوگوم در روز اول کاریشون دید]
‫- فردا می‌بینمتون. ‫- مثل نوه‌م بانمکی.
‫کجا می‌رید؟
‫مرکز اجتماع.
‫[اونا بیرون از آرایشگاه هم زیاد همدیگه رو دیدن]
‫باز هم سر بزنید.
‫- بالاخره اومدید. ‫- بله.
‫بفرمایید بنشینید.
‫بفرمایید بشینید.
‫مشتری نداشتیم، برای همین خوابیدیم...
‫گفتیم یه استراحت کوتاه کنیم.
‫برای کوتاهی مو اومدید؟
‫رنگ مو یا کوتاهی؟
‫فقط موهام رو رنگ کنید.
‫الان آرایشگر
‫برای کوتاهی موی یه مشتری ‫رفته به یه خونه، ولی زود برمی‌گرده.
‫اینجا بشینید و استراحت کنید. ‫زود موهاتون رو رنگ می‌کنیم.
‫- الان بهش زنگ می‌زنم. ‫- آب می‌خواید، خانم؟
‫- بله. ‫- باشه.
‫[با نظم کامل از مشتری پذیرایی می‌کنن]
‫[تماس با آرایشگری ‫که برای مراجعه‌ی خانگی رفته]
‫چیزی هست که بخواید بخرید؟
‫حتی اگر چیزی ‫لازم داشته باشم نمی‌تونم بخرم.
‫چون نمی‌تونم جایی راه برم.
‫نمی‌تونم راه برم، ‫برای همین نمی‌تونم برم شهر.
‫[برای رفتن به شهر مشکل داره]
‫اگر امروز بهم بگید، فردا براتون می‌خرم.
‫- یه بسته کیک برنجی به این بزرگی. ‫- کیک برنجی؟
‫- از اون بلندها؟ یا تخت‌ها؟ ‫- نه.
‫اون مدل برش‌خورده.
‫شکلش اینجوریه و بلنده.
‫اگر برید تو دهکده، کنار قصابی.
‫- کنار قصابی؟ ‫- آره.
‫شکلش اینجوریه.
‫- بلنده. ‫- باشه.
‫یکی از همونا.
‫به این بزرگیه و بلنده.
‫- سلام. ‫- کیک برنجی برش‌خورده.
‫- رئیس پارک. ‫- بله؟
‫فکر می‌کنی کی کارت تموم میشه؟
‫تموم کردم و دارم برمی‌گردم.
‫جدی؟ یه مشتری داریم ‫که می‌خواد موهاش رو رنگ کنه.
‫- الان؟ باشه. ‫- آره.
‫عجله نکن، ولی زود برگرد.
‫بهت پول میدم.
‫باشه. میشه به خانم سون‌هی سلام کنی؟
‫سال نو مبارک، خانم.
‫کیه؟
‫«کیه؟»
‫الو؟
‫- سلام خانم. ‫- سلام.
‫سال نو مبارک.
‫شما کی هستید؟
‫اسم من لی سانگ‌یی‌ـه.
‫ببخشید؟
‫اسم من لی سانگ‌یی‌ـه.
‫جدی؟ چرا به من زنگ زدید؟
‫[با صدای بلند می‌خنده]
‫ببخشید؟ منظورتون چیه؟
‫- چی؟ ‫- چی...
‫سال نو مبارک.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫اسم من لی سانگ‌یی‌ـه.
‫سال نو تو هم مبارک.
‫اسم من لی سانگ‌یی‌ـه.
‫لی سانگ‌یی؟ ‫تو غریبه‌ای. من نمی‌شناسمت.
‫لطفا گوشی رو بدید به آرایشگر.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫- زود میام اونجا. ‫- نمی‌فهمم چی گفت.
‫اون کی بود؟
‫یه جوونی که باهاش کار می‌کنم.
‫- همکارمه. ‫- برای همین نمی‌شناسمش.
‫[می‌خنده]
‫درسته. شما تا حالا اون رو ندیدین.
‫شما کیک برنجی می‌خواید ‫و می‌خواید اینا رو بیارم داخل.
‫- الان میرم. ‫- صبر کن.
‫این بیست هزار وون، بگیرش.
‫نه، نیازی نیست.
‫پس ده هزار وونش رو می‌گیرم ‫که باهاش کیک برنجی بخرم.
‫با ده هزار وون نمی‌تونید دو تا بخرید.
‫- دونه‌ای هفت هزار وونه. ‫- هفت هزار وون؟ باشه.
‫- دو تا می‌خرم. ‫- دونه‌ای هفت هزار وونه.
‫- این پول میره برای خرید کیک برنجی. ‫- آره.
‫لازم نیست برای کوتاهی مو پول بدید.
‫- برای این پول ندم؟ ‫- نه.
‫- این محبت منه به شما. ‫- باشه.
‫ممنونم. اسم من بوگوم هست.
‫تا ننویسی یادم بمونه.
‫- مثل آدامس. ‫- آره.
‫- مثل آدامس. ‫- خداحافظ!
‫- سلامت باشید. برمی‌گردم. ‫- آره، باشه.
‫[با عجله به سمت مشتری که منتظره برمی‌گرده]
‫[با تمام سرعت می‌دوئه]
‫[امروز خیلی دویده]
‫- همه چیز خوب پیش رفت؟ ‫- آره.
‫خیلی منتظر موند؟
‫نه، تازه رسیده.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- بالاخره اومدی. ‫- عجله‌ای اومدی.
‫- چی؟ ‫- عجله‌ای اومدی.
‫با عجله برگشتم.
‫[انقدر تند دوید که موهاش بهم خورد]
‫- این رو در بیارم؟ ‫- بله.
‫[رنگ کردن مو]
‫بفرمایید اینجا بشینید، خانم بوک‌سون.
‫- فقط یه لحظه بهم وقت بدید. ‫- من ۹۰ سالمه، می‌دونی.
‫- با این حال، شما... ‫- چرا هنوز نمردم؟
‫خیلی زیبا و قشنگ پیر شدید.
‫و هنوز هم سلامتید.
‫خدا رو شکر که سالمید.
‫[خانم‌ها به لطف آرایشگاه به ظاهرشون اهمیت میدن]
‫امروز واقعا هوا گرمه.
‫- رئیس پارک. ‫- بله؟
‫کی می‌خوای بری سوپرمارکت؟
‫بعد از کار بریم؟
‫- بعد از کار، ساعت پنج؟ باشه. ‫- آره.
‫می‌تونیم یه جای دیگه شام بخوریم.
‫- فکر خوبیه. ‫- واقعا؟
‫- برای شام بیاید خونه‌ی من. ‫- چی؟
‫- بیاید خونه‌ی من غذا بخورید. ‫- خونه‌ی شما؟
‫براتون برنج و ‫یه چیزی با رب سویا درست می‌کنم.
‫- ما بیایم؟ ما؟ ‫- آره.
‫بیاید با هم غذا بخوریم.
‫- برای ما آشپزی می‌کنید؟ ‫- آره.
‫جدی می‌گید؟
‫[نگرانه که یه وقت زیاد به زحمت نیفته]
‫چیز زیادی برای پذیرایی ندارم، ‫ولی می‌تونیم با هم بخوریم.
‫خانوم بوک‌سون ازمون دعوت کرد شام بریم خونه‌ش.
‫چی؟
‫- شام بریم پیشش؟ ‫- آره.
‫پس حتما باید بریم.
‫کی وقت کردید همه اینا رو آماده کنید؟
‫دلم می‌خواد برای شما پسرهای مهربون، ‫که مثل نوه‌های خودم هستید، آشپزی کنم.
‫ممنون که ما رو اینطور می‌بینید.
‫[با دقت نگاه می‌کنه]
‫بالای ۳۰ سال داری؟
‫بله.
‫جوون به نظر میای.
‫۲۰ ساله به نظر میام؟
‫- چی؟ ‫- یا ۲۵؟
‫۲۶ یا ۲۷ ساله به نظر میاید.
‫- ۲۷؟ ‫- آره.
‫من سی و...
‫سه یا دو سالمه.
‫- جوون به نظر میای. ‫- ممنونم.
‫خوش‌تیپ و زرنگ به نظر میای.
‫خیلی ممنونم.
‫[شنیدن این تعریف‌ها همیشه لذت‌بخشه]
‫[شروع می‌کند به رنگ زدن موها]
‫یکی از نوه‌های من الان ۳۵ سالشه.
‫- متوجه شدم. ‫- نوه‌ی خودم.
‫پسر خوش‌تیپیه، ‫این رو فقط چون نوه‌م هست، نمی‌گم.
‫خیلی باهام خوب رفتار می‌کنه.
‫چه عالی.
‫من رو به همه‌ی جاهای قشنگ می‌بره.
‫تابستون پارسال، ‫من رو برد دائجون
‫و بهم یه وعده غذای کامل داد.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫- حتما خیلی خوش گذشته. ‫- یه وعده غذای کامل.
‫- نوه‌ی خیلی خوبی دارید. ‫- آره.
‫اون اصلا اهل الکل نیست، ‫پسر خیلی خوبیه.
‫- واقعا؟ ‫- اصلا نوشیدنی نمی‌خوره.
‫جوون‌هایی که نوشیدنی ‫نمی‌خورن خیلی کم پیدا میشن.
‫[وقتشه منتظر بمونیم رنگ عمل کنه]
‫بیاید ۳۵ دقیقه صبر کنیم.
‫خسته نباشی.
‫ممنونم.
‫آب می‌خواید؟
‫نه، خوردم.
‫این نوه‌ی منه. عکسش رو بهت نشون میدم.
‫وای، چه خوش‌تیپه.
‫خیلی دوستم داره.
‫نسبت به شما سرشار از عشقه.
‫- و خیلی بامزه‌ست. ‫- بی‌نهایت بامزه‌ست.
‫[به مادربزرگش چسبیده]
‫خیلی مهربونه.
‫- خیلی بامزه به نظر میاد. ‫- آره.
‫- قشنگ بهتون چسبیده. ‫- آره.
‫هیچ‌وقت ازم دور نمیشه.
‫[با انگشت‌هاش مشغول ورق زدن عکس‌هاست]
‫حتی وقت خواب هم میاد پیشم و میگه
‫«مادربزرگ، بذار کنارت بخوابم.»
‫[عکس‌ها و خاطرات بامزه‌ش رو به اشتراک میذاره]
‫- سرشار از عشقه. ‫- آره، خیلی.
‫خیلی عکس با نوه‌تون دارید.
‫چون هر جا میریم، عکس می‌گیریم.
‫خیلی بامزه‌ست.
‫[بی‌وقفه عکس‌ها رو تماشا می‌کنه]
‫نمی‌دونی چقدر شیرین‌زبونه.
‫می‌دونی این بچه‌ها ‫چقدر بامزه‌ن؟ این فسقلی‌ها.
‫[عکس‌های نوه‌های دیگه‌ش]
‫بامزه نیستن؟
‫[تمرکز چشم‌هاش رو از دست داده]
‫پسر شیرینیه که نوشیدنی نمی‌خوره.
‫الکل نمی‌خوره. پسر خوبیه.
‫وای خدای من.
‫این رو نگاه کن.
‫[خمیازه می‌کشه]
‫این عکس تو گیونگ‌جو گرفته شده.
‫- برج گیونگ‌جو رو می‌شناسی؟ ‫- آره.
‫این پایینش گرفته شده.
‫تو گیونگ‌جو.
‫[بعد از مراجعه خانگی ‫خسته شده و مدام خمیازه می‌کشه]
‫این مال وقتیه که رفتم جزیره ججو.
‫معلومه اهل سفرید. جاهای زیادی رفتید.
‫خیلی سفر کردم. همه جا رفتم.
‫به اندازه کافی نشونت دادم.
‫[این مادربزرگ عاشق نوه‌هاشه]
‫[دیگه وقت شستنه]
‫باید ببرم موهاتون رو بشورم.
‫[بوگوم موهاش رو مثل یه نوه‌ی مهربون می‌شوره]
‫دارم از دست‌های قشنگت کار می‌کشم.
‫[احساس گناه می‌کنه]
‫[نگران بوگومه که یادآور نوه‌شه]
‫رنگش عالی شده.
‫- خوب شده؟ ‫- آره.
‫[موهاش مشکی شده و هیچ سفیدی نداره]
‫براتون مدل میدم که خیلی قشنگ بشه.
‫[به موهاش حجم میده]
‫[با دقت فراوان بهش رسیدگی می‌کنه]
‫موهاتون رو پشت گوش‌تون بزنید.
‫- پشت گوشم؟ ‫- آره، اینجوری قشنگ‌تر میشید.
‫- قشنگ‌تر؟ ‫- آره.
‫- خوب شده؟ ‫- آره.
‫کارت عالی بود. خیلی قشنگ شد.
‫الان نمیاید؟
‫- الان؟ باید بعد از بستن آرایشگاه بیایم. ‫- اینجا؟
‫- الان نمی‌تونیم بیایم. ‫- چه ساعتی؟
‫- ساعت ۵ می‌بندیم. ‫- آرایشگاه رو؟
‫- آره. ‫- پس باید تا ۵ بمونی.
‫- میرم براتون خورش درست می‌کنم. ‫- باشه.
‫[اول میره خونه تا شام درست کنه!]
‫کجا زندگی می‌کنید؟
‫- همین جاده رو مستقیم بیام بالا؟ ‫- اون خونه قرمزه اون بالا.
‫- همون خونه که سقفش قرمزه؟ ‫- سقفش قرمزه.
‫- باشه، بعدا می‌بینمتون. ‫- خداحافظ.
‫امروز دیگه تعطیلیم.
‫[رئیس پارک سریع مغازه رو می‌بنده]
‫منم شروع می‌کنم داخل رو تمیز کنم.
‫در همین حال، خانم بوک‌سون
‫[با دقت میزی رو تمیز می‌کنه ‫که قراره با اون سه نفر دورش بشینن]
‫[برای اون سه نفر که مثل ‫نوه‌هاش هستند، شام تدارک می‌بینه]
‫[یه سفره کامل]
‫- پاهای کوتاهشون رو نگاه کنید. ‫- سلام.
‫[اون سه نفر بعد از تعطیل کردن راه می‌افتن]
‫سلام، بچه‌ها.
‫- همینه؟ فکر کنم همینه. ‫- آره، فکر کنم. سقفش قرمزه.
‫این که سقفش نارنجیه.
‫پیرزن‌ها به این رنگ میگن قرمز.
‫فکر کنم همین جاست.
‫خانم.
‫خونه‌اید؟
‫- خانم. ‫- اومد بیرون.
‫- همینه. ‫- آره، درست اومدیم.
‫- ببخشید. ‫- این رو ببین.
‫اینجا خونه‌ی منه.
‫- عجب جای جالبیه. ‫- این چیه؟
‫- جالبه، نه؟ ‫- خیلی جالبه.
‫- برو یه کم رب سویا بیار. ‫- رب سویا؟
‫- رب سویا کجاست؟ ‫- اینجاست.
‫اینجا کلی خمره هست.
‫[خمره‌های خمیرهایی که خودش درست کرده]
‫ببینیم... این یکی...
‫- اینو بکش عقب. ‫- وای خدا.
‫- رنگش خیلی تیره‌ست. ‫- وای.
‫تا حالا همچین رب سویایی ندیده بودم.
‫باورنکردنیه.
‫یه قاشق پر بردار.
‫قاشق رو عمیق فرو کن.
‫فقط همون قسمت زردش رو بردار.
‫[رب سویای زرد خوب تخمیر شده!]
‫- انقدر بسه؟ ‫- یه قاشق دیگه هم بردار.
‫بردارش.
‫بسه.
‫خیلی جذابه.
‫- می‌خواید یه کم ببرید؟ ‫- از این؟ آره.
‫- بهتون میدم. ‫- عالیه.
‫خونه‌ش خیلی رویاییه.
‫- اون رو نگاه کن. ‫- خیلی جالبه.
‫می‌بینم که نشستید.
‫- بفرمایید داخل. ‫- خوش اومدید.
‫- خوش اومدید.
‫خونه‌ی گرم و صمیمی دارید.
‫این خونه بیشتر از ۱۰۰ سال قدمت داره.
‫- بالای ۱۰۰ سال؟ ‫- جدی؟
‫بیشتر از ۱۰۰ ساله.
‫[این خونه‌ی دنج بیش از ۱۰۰ ساله که اینجاست]
‫می‌تونیم این رو جابه‌جا کنیم؟
‫- آره. ‫- من همه‌ رو می‌برم.
‫آره، بردار. این رو جدا بذاریم؟
‫نه، اینو هم برمی‌دارم.
‫همه‌ش رو می‌برم.
‫- تقسیم کنیم؟ ‫- دو، سه.
‫[سانگ‌یی و بوگوم غذاها رو میارن]
‫این غذای فلفلی تو هر خونه‌ای پیدا میشه.
‫- باید غذای محلی باشه. ‫- آره.
‫- زیاد می‌خورنش. ‫- اگه خواستید باز هم هست.
‫خانم، نمی‌خواستیم دست خالی بیایم.
‫ما نون ماهی و توت‌فرنگی آوردیم.
‫- ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- ممنونم. ‫- بفرمایید.
‫می‌خورم، ممنونم.
‫[درحالی‌که گومدونگی میز را می‌چینن]
‫چقدر غذاست.
‫با این همه غذا ممکنه میز بشکنه.
‫[داره با رب سویا که همین الان ‫آوردن، خورش چونگ‌گوکجانگ درست می‌کنه]
‫[چونگ‌گوکجانگ خونگی ‫می‌ریزه تا طعمش عمیق‌تر بشه]
‫[با کلی سبزیجات!]
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫همه‌چیز آماده‌ست. ‫فقط باید وقتی جوش اومد برنج رو بکشم.
‫چیز دیگه‌ای لازم دارید؟ خورش چی؟
‫- اون چیه؟ دو جور خورش هست؟ ‫- خورش کیمچیه؟
‫- چونگ‌گوکجانگ و کیمچی. ‫- اون یکی کیمچیه.
‫[در مدت کوتاه دو تا خورش آماده کرد]
‫[یه خورش چونگ‌گوکجانگ خوش‌عطر]
‫[و یکه خورش کیمچی پُر از گوشت]
‫[برای سیر کردن هر سه نوه‌ش]
‫بذارید من میارمش.
‫چون یه پیرزن درستش کرده شاید خوشمزه نباشه.
‫- داغ نیست. ‫- حتما خوشمزه‌ست.
‫[خورش اصلی رو میارن سر میز]
‫- وای، عالی به نظر میاد. ‫- خورش کیمچی.
‫باورنکردنیه.
‫- بفرمائید بشینید. ‫- باشه.
‫این همه غذا برامون آماده کردید، ‫خیلی ممنونم.
‫- میز ممکنه بشکنه. ‫- میز؟
‫- ممنونم. ‫- من شروع می‌کنم.
‫- بخورید. ‫- با اجازه من شروع می‌کنم.
‫[امروز دیگه تنهایی غذا نمی‌خوره!]
‫نمی‌دونم چجوری این رو باید درست بخورم.
‫این یکی رو
‫اینجوری می‌خورند.
‫چونگ‌گوکجانگ عالیه. چونگ‌گوکجانگه، درسته؟
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫- خوبه؟ ‫- آره.
‫من که نمی‌فهمم خوبه یا نه.
‫این خورش کیمچیه. امتحان کنید.
‫- وای. ‫- برات بکشم؟
‫- وای. ‫- خوب نیست؟
‫- فوق‌العاده‌ست. ‫- وای.
‫این رب سویا آخر من رو ‫می‌کشه از بس که خوشمزه‌ست.
‫- خیلی خوشمزه‌ست، خانم. ‫- خوبه؟
‫[احساس غرور می‌کنه]
‫رب سویا رو خودتون درست کردید؟
‫آره، خودم با مجو درستش کردم.
‫چیز خاصی نیست.
‫[دونگ‌یون هم خورش کیمچی رو امتحان می‌کنه]
‫خورش کیمچی عالیه.
‫سرخس رو امتحان کن. خوشمزه‌ست.
‫به پیشنهادش فورا امتحانش می‌کنه!
‫[این دیگه چه طعمیه؟]
‫سرخس رو امتحان کن، بخور.
‫[خیلی خوشمزه‌ست!]
‫- خوبه؟ بیشتر بخور. ‫- عالیه.
‫- سرخسش از همه بهتره. ‫- مگه نه؟ خیلی خوبه.
‫- سس سویا... ‫- پودر دونه‌ی پریلاست.
‫- پودر دونه‌ی پریلا؟ ‫- آره.
‫- برای همینه که کرمیه. ‫- نه.
‫پودر دونه‌ی پریلا به‌تنهایی ‫این طعم رو نمیده.
‫[طعمش چیزی فراتر از دونه‌ی پریلاست]
‫دخترم میگفت
‫سرخسی که من درست می‌کنم از همه بهتره.
‫[موافقم]
‫باورنکردنیه.
‫[یه تیکه جئون برمی‌داره]
‫بفرما.
‫اینجوری باید بخوریدش.
‫- امکان نداره. ‫- اینجوری.
‫- خیلی خوشمزه‌ست. ‫- اینجوری.
‫[مثل مادربزرگ‌ها با دست تیکه‌تیکه‌ش می‌کنه]
‫- هی، این خیلی خوبه. ‫- آره.
‫- دستور پخت خوشمزه‌ایه. ‫- آره.
‫مواد اولیه‌ی خوب و گرونیه.
‫هی، این خیلی خوبه.
‫- دستور پخت خوشمزه‌ایه. ‫- آره.
‫مواد اولیه‌ی خوب و گرونیه.
‫- ممنونم. ‫- خوشمزه‌ست.
‫اسم این چیه؟
‫- برگ بهشت. ‫- برگ بهشت؟
‫- برگ بهشت. ‫- اسم درختشه؟
‫آره، درخت برگ بهشت.
‫تلفظ اسم کره‌ایش چند مدل مختلفه.
‫این درخت رو بیرون دارم.
‫طعمش واقعا خوبه.
‫قدیم‌ها هر وقت مهمونی بزرگی بود
‫مردم توی خونه‌هاشون جشن بزرگی می‌گرفتن.
‫من می‌رفتم خونه‌ی همه‌شون ‫تا براشون آشپزی کنم.
‫دستپخت‌تون خیلی خیلی خوبه.
‫- همه چی رو عالی مزه‌دار می‌کنید. ‫- اوه، ممنونم.
‫- خیلی خوشمزه‌ست. ‫- ممنونم.
‫خوشحالم که خوشتون اومد.
‫ما باید از شما تشکر کنیم.
‫رب سویایی که توی ‫خورش چونگ‌گوکجانگ ریختید عالیه.
‫خود خورش عالیه.
‫[بهشون نگاه می‌کنه]
‫برم یه کم دیگه برنج درست کنم.
‫کجا میرید؟
‫- کجا میرید؟ ‫- برم برنج بیارم.
‫بعدا برید.
‫تقریبا تموم کردیم.
‫واقعا عاشق دستپختتون شدم.
‫اگه شکمم بترکه، ‫همش تقصیر شماست.
‫باشه. کولتون می‌کنم می‌برمتون بیمارستان.
‫[نگران نباشید]
‫می‌دونید، از وقتی اومدیم اینجا
‫همه‌ی آدم‌هایی که دیدیم ‫و بهشون سلام کردیم
‫هیچ‌وقت نشده ‫دست خالی رد بشن، حتی یک‌بار.
‫هیچ‌وقت نخواستن ما رو دست‌خالی ‫بفرستن. همیشه یه چیزی بهمون دادن
‫هرچقدر هم کوچیک باشه.
‫این خیلی خوبه. ‫شما مثل نوه‌های من هستید
‫و وقتی هوا سرده و ‫بهتون میگم برید، فقط از روی عشقه.
‫واقعا از شام لذت بردم.
‫خیلی خوشمزه بود.
‫اصلا خوشمزه نبود.
‫انگار افتخار این رو داشتم ‫که توی یه ضیافت بزرگ باشم.
‫- ممنونم. ‫- ممنون بابت این ضیافت.
‫- ممنونم. ‫- ما باید از شما تشکر کنیم.
‫ممنون که ما رو دعوت کردید.
‫[شبی تلخ و شیرین ‫همزمان با عمیق‌تر شدن رابطه‌شان]
‫[چراغ‌های آرایشگاه روشنه]
‫[داره یه صفحه‌ی دیگه از ‫دفتر خاطرات کاریش رو پر می‌کنه]
‫[او مشغول ثبت کردن داستان‌های پیشرفتشه]
‫[به عنوان پارک بوگوم، آرایشگر]
‫[فقط یک روز کاری دیگر باقی مونده]
‫[به نوشته‌هاش نگاه می‌کنه]
‫[ثبت خاطرات افراد خاصی که تو آرایشگاه دهکده دیدم]
‫[روز اول کاری]
‫آرایشگاه دهکده باز است.
‫روز اول.
‫- خانم. ‫- خوش اومدید.
‫اولین مشتری ما ‫خانم کیم جونگ‌جا بود.
‫نوک موهاش فر بود، ‫و کوتاه کردنش به صورت صاف سخت بود.
‫تو اون فرایند، انگشتم رو یه کوچولو بریدم.
‫حتی موقع تمرین هم به خودم آسیب نزده بودم.
‫نمی‌خواستم کسی متوجه بشه.
‫ناراحت‌کننده بود.
‫روز دوم.
‫برای یه دختر بچه چتری زدم.
‫اولین بارم بود، ‫برای همین کمی مضطرب بودم.
‫مادر رایون.
‫اولین بارم در موجو بود
‫که موهای بلند کسی رو ‫کوتاه کردم و مدل باب زدم.
‫فقط من اینطور فکر می‌کنم ‫یا مدل باب کج و کوله در اومده؟
‫عضلات گردنتون رو مرتب بکشید.
‫باید بیشتر روی کوتاهی تمرین کنم.
‫روز سوم.
‫رنگ مو یکدست در نیومد.
‫احساس بدی داشتم.
‫ولی همیشه می‌تونه برای ترمیم رایگان برگرده.
‫روز پنجم.
‫روی موهای یه نفر مدل «ویرگولی» در آوردم.
‫حتی خودم هم فکر کردم خوب شده.
‫داین کوچولو.
‫یه مدل باب بلند براش زدم.
‫از اینکه خوشش اومد حس خوبی داشتم.
‫منم راضی بودم.
‫روز هفتم.
‫کوتاهی موی اون سه تا برادر.
‫نفهمیدم ازش خوششون اومد یا نه.
‫به نظر خوب میاد، ولی خب...
‫مهارت‌هام داره افت می‌کنه؟
‫صددرصد راضی نیستم.
‫- من رفتم. ‫- روز هشتم.
‫مادربزرگی که نمی‌تونست راه بره بهمون زنگ زد.
‫دلم می‌خواست ‫به اهالی بیرون آرایشگاه هم کمک کنم
‫و امروز، تونستم این کار رو بکنم.
‫ازش ممنون بودم.
‫- فردا بیا بهم سر بزن. - فردا میام.
‫فردا میام.
‫و فردا. آخرین روز کاری‌مون.
‫فردا چی پیش میاد؟
‫- امروز آخرین روز کاری‌مونه. ‫- آخرین روز کاری‌مونه.
‫می‌خواستیم بهتون چند تا عکس بدیم.
‫- اول بهشون زنگ بزنیم. ‫- الو؟
‫الو، آرایشگاه دهکده، بفرمائید.
‫الو؟
‫شماره‌ای که با آن ‫تماس گرفته‌اید در دسترس نمی‌باشد...
‫نمی‌تونم باهاشون تماس بگیرم.
‫ما مزاحم تلفنی نیستیم.
‫شماره‌مون مشکوک میزنه؟
‫می‌خواستیم عکسایی که گرفتیم رو بهتون بدیم.
‫حتما عقلم رو از دست دادم. کجا گذاشتمش؟
‫وایسا، کجاست؟
‫خیلی حس بدی دارم.
‫دستبندم کجا رفت؟
‫یه هدیه‌ست.
‫بیاید دنبالش بگردیم.
‫[اینور و اونور]
‫گمش کردم. چقدر احمقم.
‫میتونم سریع کنار ماشین رو چک کنم؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- وای خدا، چیکار کنم؟
‫- خداحافظ. ‫- من هر روز همین‌جا هستم.
‫باورم نمیشه که دارید میرید.
‫سلامت باشی، عزیزم.
‫ممنونم.
‫از اینکه دارید میرید ناراحتم.
‫اون نون‌های ماهی خیلی خوشمزه بودن.
‫سلام.
‫من پارک بوگوم هستم، آرایشگر آرایشگاه دهکده.
‫پارک آرایشگر چه پیامی برای اهالی دهکده داره؟
‫[آرایشگاه دهکده]
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫[آرایشگر دهکده]