‫[آرایشگاه دهکده]
‫[آرایشگر دهکده]
‫- روز افتتاحیه مبارک ‫- روز افتتاحیه مبارک
‫- یک، دو، سه، فایتینگ. ‫- فایتینگ.
‫بابت دردسری که درست شد، حس بدی دارم.
‫ساکت باش و بذار با آرامش کارش رو بکنه.
‫معذرت می‌خوام، خانم.
‫[همه‌چیز تازه‌ و دست و پا چلفتی به نظر می‌رسید]
‫امیدوارم زودتر یه نفر بیاد.
‫وقتی تمرین می‌کردم همه‌چیز خوب بود.
‫ای وای.
‫این اولین باره که دارم این کار رو می‌کنم.
‫این ممکنه آخرین باری باشه که همدیگه رو می‌بینیم.
‫مسئولیت خیلی سنگینیه.
‫شما دوتا چطور انقدر هماهنگ حرکت می‌کنید؟
‫- خودت هم هماهنگی. ‫- هر سه تامون هماهنگیم.
‫من تونستم به اینجا برسم، ‫همه‌ش رو مدیون دونگ‌یون و سانگ‌یی‌ام.
‫ژانویه رو به لطف خانم او ‫پشت سر گذاشتیم.
‫مراقب سلامتی‌تون باشید.
‫اگه اتفاقی افتاد بهم زنگ بزنید.
‫خداحافظ.
‫[و حالا آخرین قسمت]
‫- همینه؟ فکر کنم همینه. ‫- آره، فکر کنم. سقفش قرمزه.
‫[برای شام اومدن خونه‌ی خانم بوک‌سون]
‫خونه‌اید؟
‫- خانم. ‫- اومد بیرون.
‫- بله؟ ‫- همینه.
‫ببخشید.
‫[شام به نظر خوشمزه میاد]
‫[دارن واسه شام آماده میشن]
‫هیونگ، دستبندت کو؟
‫[دستبند سانگ‌یی گم شده؟]
‫توی کاپشنت نیست؟
‫فکر نکنم اینجا باشه.
‫[اول جیب‌های کاپشنش رو می‌گرده]
‫امیدوارم توی آستینش باشه.
‫[نگرانه]
‫ای بابا.
‫خیلی مطمئن بودم که گمش نمی‌کنم.
‫[دستبندی که گم کرده بود]
‫آره، یه هدیه‌ست.
‫هدیه‌ی داین بود
‫- این چیه؟ ‫- خودم درستش کردم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫خیلی ممنون، داین.
‫هی، تو...
‫الان حس خیلی عجیبی دارم.
‫[همون دستبندیه که عمیقا دلش رو برد]
‫[از وقتی دستبند رو گرفت]
‫اون برای همه‌مون دستبند درست کرد.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫[همیشه وقتی غذا می‌خورد یا درس می‌داد، دستش بود]
‫ولی همیشه دستم بود.
‫همراهم بود.
‫آخرین باری که یادت میاد دیدیش کی بود؟
‫اصلا یادم نمیاد.
‫[کی گم شد؟ کجا گذاشتمش؟]
‫[اگه هیچ‌وقت پیداش نکنم چی؟]
‫[به داین چی بگم؟]
‫[اون سه نفر بعد از خوردن شام ‫در خونه‌ی خانم بوک‌سون، به خونه برگشتن]
‫چقدر احمقم.
‫این خیلی بدـه.
‫واقعا افتضاحه.
‫بدتر از این نمی‌شه.
‫کجا ممکنه گذاشته باشمش؟
‫[اون همچنان خودش رو سرزنش می‌کنه]
‫[اتاقش رو چک می‌کنه تا ببینه اونجاست یا نه]
‫[ولی نتونست توی اتاق پیداش کنه]
‫خیلی حس بدی دارم.
‫[کم‌کم داره همه‌ی کارهایی که ‫توی روز انجام داده رو مرور می‌کنه]
‫[کجا باید برم دنبالش بگردم؟]
‫[با قاطعیت بلند می‌شه و یه تماس می‌گیره]
‫الو؟
‫می‌تونم یه نگاهی به کیسه‌ زباله بندازم؟
‫[تماس با عوامل تولید]
‫فقط بهم بگید کجاست، خودم می‌گردم.
‫الان میام آرایشگاه.
‫[سانگ‌یی بلافاصله راهی آرایشگاه می‌شه]
‫واقعا نمی‌خوام گم بشه.
‫یه لحظه. من خیلی احمقم.
‫الان خیلی حس بدی دارم.
‫واقعا باید پیداش کنم.
‫جدی می‌گم.
‫[ناامید شده]
‫[سانگ‌یی برای اولین بار مضطرب به نظر میاد]
‫[وجب‌به‌وجب زمین رو نگاه می‌کنه]
‫[دور و بر رو نگاه می‌کنه]
‫حتما عقلم رو از دست دادم.
‫واقعا عقلم رو از دست دادم.
‫از دستکش‌ یک‌بار مصرف استفاده کردم
‫و انداختمشون دور.
‫فکر کنم دستبندم هم همون موقع با اونا رفته باشه.
‫ما درش نیاوردیم، درسته؟
‫[خاطراتش رو مرور می‌کنه]
‫جدی می‌گم.
‫باید شروع کنم به گشتن.
‫من اومدم اینجا ‫و نون‌ ماهی درست کردم.
‫[دکّه رو می‌گرده]
‫یه لحظه. شاید اینجا باشه.
‫[حتی نزدیک فاضلاب رو هم می‌گرده]
‫فکر کردم اینجا انداختمش دور.
‫[سطل زباله‌ی آرایشگاه رو می‌گرده]
‫[ولی قبلا خالی شده]
‫وقتی داشتم دستکش‌ها رو ‫درمی‌آوردم، انداختمشون توی اون سطل.
‫بذار بگردم.
‫[زباله‌های اون روز هنوز اینجاست]
‫[همه‌ی کیسه‌ زباله‌های امروز رو زیر و رو می‌کنه]
‫این...
‫این حتما مال آشپزخونه‌ست.
‫حس می‌کنم شاید اینجا باشه.
‫[پیدا کردنش توی اون همه آشغال کار سختیه]
‫حس می‌کنم اینجاست. یه لحظه صبر کنید.
‫به خاطر گم کردن هدیه‌ای که یه بچه‌ی ‫معصوم بهم داده بود، خیلی احساس گناه می‌کردم
‫برای همین باید پیداش می‌کردم.
‫به‌خاطر همین بود که کیسه‌های زباله رو زیرورو کردم.
‫خیلی متاسفم.
‫همه‌ش رو خالی می‌کنم و دوباره می‌ریزم تو کیسه.
‫خودم می‌گردم.
‫بذارید خودم بگردم.
‫اگه پیداش کنم معرکه می‌شه. ‫خیلی خوش‌شانس می‌شم.
‫اگه پیداش کنم محشره. بجنب، سانگ‌یی.
‫دستکش‌ها رو درآوردم و...
‫این رو قبلا درست کرده بودم.
‫یه لحظه. نه، خودم می‌گردم.
‫لازم نیست شما بگردید.
‫پیداش کردم.
‫حق با من بود.
‫پیداش کردم.
‫حق با من بود.
‫پیداش کردم.
‫[دستبند آویزون به یه دستکش پیدا شد]
‫پیداش کردم! دیگه لازم نیست بگردید!
‫ممنونم.
‫[خیلی خوشحاله]
‫خیلی شرمنده‌م، و ممنونم.
‫واقعا پیداش کردم. خیلی محشره.
‫حسم می‌گفت اینجا پیداش می‌کنم!
‫[اون موقعی که داشت نون‌ماهی ‫درست می‌کرد، هنوز دستبند دستش بود]
‫[بعد از اینکه کارش به عنوان دستیار نون‌ماهی تموم شد]
‫[دستکش‌ها رو درآورد]
‫[همون موقع بود که دستبند رو گم کرد]
‫[ویـــی]
‫- پیداش کردی؟ ‫- پیداش کردم!
‫توی زباله‌ها رو گشتم.
‫خدا رو شکر.
‫- کجا بود؟ ‫- توی سطل زباله.
‫- با دستکش‌های خودم انداخته بودمش دور. ‫- دمت گرم، سانگ‌یی.
‫خیلی برات خوشحالم. دقیقا می‌دونم چه حسی داری.
‫دونگ‌یون، واقعا قلبم ریخت.
‫دیگه هیچ‌وقت این رو از دستم درنمیارم.
‫چون امشب آخرین شبمونه، ‫بیاید کنار آتیش وقت بگذرونیم.
‫- باشه. ‫- نمی‌تونیم حیاط رو خالی ول کنیم.
‫چادر رو بزنیم؟
‫[گومدونگی اومدن بیرون تا آخرین شبشون رو بگذرونن]
‫سرآشپز کواک، این رو نگه می‌داری؟
‫- از اینجا شروع می‌کنم. ‫- باشه.
‫به کشیدن ادامه بده.
‫باشه، جا افتاد.
‫[دارن برای کمپ‌زنی در آخرین شب آماده میشن]
‫همه تو این کار واردید.
‫دو، سه.
‫[یه چادر دنج برپا کردن]
‫[و صندلی‌ها هم آوردن]
‫این خیلی خوبه.
‫- امشب آخرین شبمونه. ‫- آره، شب آخره.
‫- تا حالا دور آتیش کمپ نشسته بودید؟ ‫- فکر کنم آره.
‫فکر کنم توی برنامه ‫«جوانان برتر از گل» انجامش دادم.
‫- جوانان برتر از آرد؟ ‫- جوانان برتر از گل.
‫"جوانان برتر از گل"...
‫[اونا اصلا عوض نشدن]
‫میشه عکس‌ها رو ببینیم؟
‫[عکس‌ها؟]
‫[عکس‌هایی که با مشتری‌ها گرفته بودن رو چاپ کردن]
‫عکس‌ها چطور دراومدن؟
‫از هر کدوم دو تا چاپ کردیم؟
‫- بیا یه نگاهی بندازیم. ‫- همه‌شون عالی شدن.
‫[تک‌تک عکس‌ها رو مرور می‌کنن]
‫[اولین مشتری و همسایه‌شون، خانم جونگ‌جا]
‫صادقانه بگم، خیلی از خانم جونگ‌جا ممنونم
‫که اولین نفری بود که به ما سر زد.
‫خیلی خوشحال شدم ‫که اون اول از همه به ما نزدیک شد.
‫- آره. ‫- خدای من.
‫اینا هم خانوم‌های دهکده‌ی پشتی هستن.
‫اینا عالی هستن.
‫اون کدخدای دهکده‌ی پشتیه که به من یاد داد
‫- چطور پنکیک سنتی درست کنم. ‫- آره، راست میگی.
‫من اون رو یادمه.
‫آقای جاجانگمیون.
‫[با صدای بلند می‌خنده]
‫این سوهیون‌ـه.
‫[سوهیون بامزه]
‫این سوهیون‌ـه.
‫[تک‌تک مشتری‌ها رو موقع دیدن عکس‌ها به یاد میارن]
‫ما خیلی
‫مشتری داشتیم که بهمون سر زدن.
‫خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم.
‫- منم خیلی دوست دارم. ‫- بیاید دوباره برگردیم اینجا. جدی می‌گم.
‫فکر نکنم امشب بتونم بخوابم.
‫[آخرین صبحشون مثل هر روز دیگه‌ای شروع می‌شه]
‫[آخرین روزشون اینجا چطور می‌گذره؟]
‫[آخرین روز کاری، ساعت ۷ صبح]
‫[دونگ‌یون بیدار شده]
‫[مکث می‌کنه]
‫چیه؟
‫برفه یا چی؟
‫یا مه؟
‫[دهکده رو مه‌ غلیظی گرفته]
‫[حتی هوا هم گرفته‌ست، ‫انگار می‌دونه که امروز آخرین روزشونه]
‫[تا حالا همچین هوایی نداشتیم]
‫[بوگوم بیدار شده]
‫[جا خورد]
‫[دونگ‌یون آماده‌ شده]
‫هی، دونگ‌یون. دیر بیدار شدم؟
‫- نه، من... ‫- تو زود بیدار شدی، درسته؟
‫داری زود میری؟
‫[همه‌شون انگار منتظر اشاره بودن، ‫شروع می‌کنن به بیدار شدن]
‫[خواب‌آلوده]
‫[مثل همیشه می‌شینه سر جای محبوبش]
‫چرا انقدر مه گرفته؟
‫واقعا روز مه... مه‌آلودیه.
‫مه‌آلود.
‫سریع آماده می‌شم.
‫[اول رفتن آماده بشن]
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫بریم؟
‫بزن بریم.
‫- چیزی جا نذاشتیم؟ ‫- نه.
‫امروز آخرین روز کاریمونه.
‫دیگه نگو آخرین روزه.
‫باشه، دیگه نمی‌گم.
‫فکر کنم از رفتن ناراحتم.
‫هوا هم همین حس رو داره؟
‫- داره سعی می‌کنه جلوی رفتنمون رو بگیره. ‫- راست میگی.
‫امروز قراره چی بشه؟ چرا انقدر مه گرفته؟
‫- این مه جریانش چیه؟ ‫- دیوانه‌کننده‌ست، نه؟
‫[اونا بابت رفتن ناراحتن و فقط در مورد هوا حرف می‌زنن]
‫[همه‌شون برای آخرین روز کاریشون به محل کار می‌رسن]
‫مطمئن نیستم
‫که امروز دلم بخواد مغازه رو باز کنم.
‫حس عجیبی داری؟
‫آره.
‫[جو آرایشگاه با همیشه فرق داره]
‫[بازگشایی برای آخرین بار]
‫[مه کنار می‌ره و خورشید ظاهر ‫می‌شه، انگار که قراره افتتاحیه رو اعلام کنه]
‫بیاید یکی‌یکی انجامش بدیم.
‫[مثل همیشه، رئیس پارک ‫شروع می‌کنه به آماده کردن وسایل]
‫[شلپ]
‫[سرآشپز کواک مواد رو آماده می‌کنه]
‫[یه دیگ پر از ترب]
‫اون چیه؟
‫کیک ماهی.
‫[آماده کردن آب کیک‌ ماهی برای آخرین مشتری‌ها]
‫این سخت‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
‫امروز با هم سیخ‌ها رو آماده می‌کنن
‫- خیلی سخته. ‫- زحمت زیادی می‌بره.
‫یه سینی پر از سیخ‌های کیک ماهی
‫ای بابا. بذار ببینم.
‫چند تا قاب عکس داریم؟
‫اون می‌شه دو، چهار، شش، هفت.
‫۲۷ تا قاب عکس داریم.
‫[اونا از خاطراتشون قاب عکس درست کردن]
‫می‌تونیم سه ردیف نه تایی بچینیم.
‫یا نه ردیف سه تایی.
‫اولی بهتره.
‫اون‌موقع یه همچین شکلی می‌شه.
‫این شکلی.
‫[رو دیوار این‌طوری دیده می‌شه]
‫- خوبه. ‫- این فکر خوبیه.
‫[برنامه‌ریزی تموم شد، بلافاصله شروع می‌کنن به کار]
‫[ با دقت نقطه وسط رو پیدا می‌کنن]
‫[خیلی تمیز میخ رو می‌کوبه به دیوار]
‫[سعی می‌کنه قاب رو بذاره]
‫تموم شد.
‫[یه جای کار می‌لنگه]
‫صبر کن، تراز نیست.
‫سخته که قاب رو تراز نگه داشت.
‫فهمیدن فاصله فقط با نگاه کردن
‫فاصله‌هاشون با هم فرق داره.
‫اشکالی نداره اگه فاصله‌ها متفاوت باشه.
‫پس بذار همه‌شون متفاوت باشن.
‫می‌دونستم.
‫ایده‌های جدید همیشه از دل اشتباهات میان.
‫هی، یه چیز خوب پیدا کردم.
‫با این تراز نگه‌شون می‌دارم.
‫درسته؟ فکر کنم آره.
‫حالا تراز شد.
‫درسته؟
‫[از لیوان آب برای تراز کردن قاب‌ها استفاده می‌کنه]
‫[تراز کردن با استفاده از لیوان تراز رو جدی گرفته]
‫[بعدش قاب‌ها رو با فاصله‌ی ‫تنظیم‌شده دوباره نصب می‌کنه]
‫[خاطراتی که با مشتری‌ها ساختن رو آویزون می‌کنه]
‫برو سر جات.
‫[تمام تلاشش رو می‌کنه]
‫بالاخره رفت.
‫[یه ردیف تموم شد]
‫ممنون.
‫برای عکس‌های دیگه...
‫شبیه ریل راه‌آهن شده. بد نیست.
‫خیلی قشنگ شده.
‫می‌خوای به جای اینکه ‫به ترتیب باشن، قاطی‌شون کنیم؟
‫منظورت چیه؟
‫بهتر نیست طبق ترتیب اومدنشون بچینیم؟
‫به نظرت بهتر نیست مرتب باشن؟
‫الان دیگه نمی‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫- من چسبوندمشون. ‫- باشه.
‫نه، باید بکنمشون.
‫باید از پایین شروع کنم.
‫اینجوری می‌تونم ‫بقیه‌ش رو هم بچینم. باید بکنمشون.
‫چقدر احمقم. ‫نه، می‌تونم انجامش بدم. سریع انجامش می‌دم.
‫[فاصله‌ها کمه، ‫پس باید از ردیف پایین شروع کنه]
‫[برمی‌گرده به نقطه‌ی صفر]
‫[خالی شد]
‫[لیوان آب تراز دوباره برمی‌گرده]
‫[دیگه اشتباه نمی‌کنم]
‫[سانگ‌یی نهایت تلاشش رو می‌کنه ‫برای مشتری‌هایی که عاشقش می‌شن]
‫[دوباره، یکی‌یکی]
‫[دیوار با قاب‌ها و زمان‌هایی که با هم گذروندن پر میشه]
‫[با دقت نگاه می‌کنه]
‫می‌خوام اونا رو به خاطر بسپارم.
‫و حالا که داریم می‌ریم
‫می‌خواستیم این فضا تو ذهن اونا هم بمونه.
‫فکر کنم تموم شد.
‫[راضی‌ـه]
‫یه چیزی می‌خوام بگم.
‫تموم شد.
‫سانگ‌یی، منم یه چیزی می‌خوام بگم.
‫- تو معرکه‌ای. ‫- عالیه.
‫[دیوار اتاق پذیرایی پر شد]
‫[از خاطرات با مشتری‌ها در آرایشگاه دهکده]
‫به سون‌هی و داین زنگ بزنیم؟
‫باشه.
‫یهو وسط باز کردن آرایشگاه بهشون زنگ می‌زنن]
‫- بیاید عکس‌ها رو ببینیم. ‫- بیا ببینیم.
‫[اون سه نفر عکس‌هایی که ‫با مشتری‌ها گرفته بودن رو چاپ کردن]
‫عالی شدن.
‫بهشون زنگ بزنیم؟
‫باشه.
‫فرصتیه که خداحافظی کنیم
‫ولی نباید کسب‌وکارمون رو خالی ول کنیم.
‫- فکر خوبیه. ‫- باشه.
‫کدخدای دهکده‌ی پشتی.
‫[به کدخدای دهکده‌ی پشتی زنگ می‌زنه]
‫خط اِشغال می‌باشد.
‫[تماس اول ناموفق]
‫نفر بعدی آقای جاجانگمیون.
‫[صدای بوق]
‫[تماس رد شد]
‫[بعدش، به خانم جونگ‌جا زنگ می‌زنه]
‫تماس شما برقرار نمی‌شود.
‫بد شد.
‫[درست همون لحظه]
‫[دوان‌دوان میاد]
‫[تلفن زنگ می‌خوره]
‫الو؟ آرایشگاه دهکده بفرمائید.
‫سلام، من دارم تماس ‫ازدست‌رفته‌تون رو جواب میدم.
‫احیانا شما مادر جونگ‌او هستید؟
‫- بله. ‫- من از آرایشگاه دهکده تماس می‌گیریم.
‫بله، خیلی وقته گذشته. ‫راستش، اون موقع
‫جونگ‌او بعد از کوتاهی مو، عکس گرفت، درسته؟
‫- بله. ‫- خواستیم بهتون
‫یه نسخه‌ی چاپ‌شده از اون عکس رو بدیم.
‫تماس گرفتیم که بپرسیم وقت دارید ‫بیاید اینجا و تحویلش بگیرید؟
‫امروز؟
‫بله، راستش امروز آخرین روزمونه.
‫اگه نمی‌تونید بیاید
‫همین‌جا می‌ذاریمش.
‫ولی اگه می‌تونید بیاید...
‫- متوجه‌م. ولی من الان سر کارم. ‫- متوجه‌م.
‫[ناامید شد]
‫پس یه کاری می‌کنیم که ‫یه روز دیگه به دستتون برسه.
‫- باشه. ‫- خیلی خب. ممنونم.
‫- ممنونم. ‫- خدانگهدار.
‫مادر جونگ‌او ‫سری بعد میاد می‌گیرتش.
‫الان سر کاره.
‫[اولین تماسی که گفت نمی‌تونه بیاد]
‫[بعد از اون، مدام نوبتی تماس می‌گیرن]
‫[ولی همچنان موفق نمی‌شن]
‫- کسی جواب نمی‌ده. ‫- کسی جواب نمی‌ده.
‫[اگه امروز بدون اینکه چیزی به کسی بدیم، بریم چی؟]
‫شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید...
‫خدای من.
‫[در با شتاب باز می‌شه]
‫- خانم جونگ‌جا. ‫- بله؟
‫[خانم جونگ‌جای همسایه، درست سر بزنگاه میاد]
‫منو صدا زدید؟ ‫کی رو داشتید صدا می‌زدید؟
‫غذا خوردید؟
‫[دوان‌دوان میره]
‫می‌خواستم بیام پیش‌تون.
‫صبح بخیر.
‫بله، داشتم فکر می‌کردم ‫که امروز بیام بهتون سر بزنم.
‫- می‌خواستم امروز موهاتون رو درست کنم. ‫- بله؟
‫بذار این تیکه‌ش رو هم درست کنم.
‫[خانم جونگ‌جا اولین مشتری‌ش بود]
‫اون طرف موهام خیلی سفید داره.
‫خوشگل شدی.
‫[مشتری ویژه‌ای که از اول باهاش همراه بود]
‫من اولین مشتری بودم ‫که کسب‌وکارتون رو راه انداخت.
‫- می‌خواید موهاتون رو رنگ کنم؟ ‫- حتما.
‫خانم جونگ‌جا.
‫- غذا خوردید؟ ‫- آره.
‫یه کاسه سوپ کیک‌ماهی داغ نمی‌خورید؟
‫- نه، ممنون. خوردم. ‫- نمی‌خواید؟
‫- باشه. ‫- باشه.
‫اون می‌دونه چی می‌خواد.
‫- اومدید. ‫- بله.
‫- ولی یه فنجون قهوه لازم داری. ‫- آره.
‫- یه قهوه می‌خورم. ‫- یه فنجون کافی‌میکس فوری.
‫- باشه. ‫- یه فنجون قهوه.
‫- رنگ مو؟ ‫- آره، رنگ.
‫فقط همین رو می‌خوام.
‫- فقط رنگ؟ ‫- آره.
‫[ترمیم رنگ موهای سفیدش]
‫[یه نگاه اجمالی]
‫بعد از این چند روز که اینجا حبس شدین ‫حتما حس خوبی دارید که برمی‌گردید سئول.
‫- اگه بشه، دلم نمی‌خواد برم. ‫- نمی‌خوای بری؟
‫اوه خدای من.
‫- اینجا رو دوست دارم. ‫- واقعا؟
‫- هوای خوبی داریم، واسه همینه. ‫- هوای خوب و آدم‌های خوب.
‫خب، چیزی که مهمه داشتن آدم‌های خوبه.
‫و غذای خوب.
‫این اواخر، خانم‌های اطراف دهکده
‫برامون مخلفات می‌آوردن
‫مثل ترشی فلفل‌سبز
‫و کیمچی کاهو وحشی.
‫خیلی ازشون لذت بردیم
‫و تک‌تک خونه‌ها ‫غذاهای جانبی خیلی خوشمزه‌ای داشتن.
‫همه‌شون دست‌پخت‌شون عالیه.
‫معرکه‌ست.
‫[همینطور که دارن گپ می‌زنن]
‫[آقای پارک پیش‌بندش رو می‌بنده ‫تا برای آخرین بار مغازه رو باز کنه]
‫[بعد از روز اول]
‫- کجا بشینم؟ ‫- لطفا اینجا بشینید.
‫[اون موهاش رو ترمیم رنگ می‌کنه]
‫ریشه‌ی موهام دوباره دراومده. ‫به موهام نگاه کن.
‫- شما اولین مشتری ما بودید. ‫- آره.
‫من اولین مشتری بودم، ‫و ریشه‌های موهام از اون موقع دراومده.
‫راست می‌گید.
‫[چقدر تلخ]
‫هیچ‌وقت از دراومدن دست برنمی‌دارن.
‫چرا وقتی پیر می‌شیم این‌طوری می‌شه؟
‫ای بابا.
‫به قول معروف: «باید تا پیر شدیم بمیریم.»
‫نه، این فقط به این معنیه که شما سالمید
‫و سلول‌های بدنتون ‫سوخت‌وساز خیلی خوبی دارن.
‫- این نشونه‌ی پیر شدنه. ‫- معنیش این نیست که پیر هستید.
‫این گواه اینه که دارم پیر می‌شم.
‫- منم دارم. دارم. ‫- چی؟
‫- تو که نداری. ‫- دارم.
‫ای بابا. من نمی‌بینم.
‫نگاه کن. همین‌جا.
‫فقط یه ذره داری.
‫خانم جونگ‌جای عزیز، ‫حق ندارید بگید پیر هستید.
‫[قهقه می‌زنه]
‫[بالا نگه داشتن اعتمادبه‌نفس خانم جونگ‌جا]
‫[قبل از رنگ کردن کلی کرم محافظ پوست می‌زنه]
‫بذار اینجا رو بزنم که پوست‌تون رنگی نشه.
‫باید سال بعد ازدواج کنید.
‫- من؟ ‫- آره. همه‌تون.
‫- همه‌مون؟ ‫- همه‌تون باید ازدواج کنید.
‫باید زن بگیرید تا زندگی‌تون سر و سامون بگیره
‫و تو زندگی‌تون موفق بشید.
‫نباید تنها زندگی کنید.
‫سعیم رو می‌کنم.
‫- کسی که قراره باهاش ازدواج کنید رو بردارید بیارید ‫- سعیم رو می‌کنم.
‫بیاید اینجا بهمون سر بزنید.
‫[منقلب شدن]
‫اون‌وقت برامون یه چیز خوشمزه درست می‌کنید؟
‫آره، حتما.
‫[برای دیدار آینده وعده میدن]
‫[ترمیم رنگ رو شروع می‌کنه]
‫[بادقت]
‫[دیگه تردید نمی‌کنه]
‫[و سریع لا‌به‌لای موهای بازش رو رنگ می‌کنه]
‫[برای راضی کردن اون برای بار دوم بیشتر دقت می‌کنه]
‫سردتون نیست؟
‫- خانم، سردتون نیست؟ ‫- نه، خوبم.
‫- اگه سردتون شد بلافاصله بهم بگید. ‫- باشه.
‫- باید بگید. ‫- باشه.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- آره.
‫[مدام پوست سرش رو چک می‌کنه]
‫[خانم جونگ‌جا آروم از توی آینه]
‫[به بوگوم نگاه می‌کنه]
‫ناراحتم که دارید می‌رید.
‫خانم، ما دوباره برمی‌گردیم.
‫به‌هر‌حال...
‫این رو فقط واسه اینکه اینجا هستید نمی‌گم.
‫- خیلی وزن کم کردی. ‫- من؟
‫- ۳ کیلو چاق شدم. ‫- واقعا؟
‫- هر روز کلی غذا خوردم. ‫- ولی خیلی لاغر به‌نظر میای.
‫بیشتر غذا بخورم؟
‫بیشتر بخور و یکم چاق شو.
‫به‌هر‌حال، این رو فقط ‫واسه اینکه اینجا هستید نمی‌گم.
‫وقتی روز اول افتتاحیه
‫اومدید پیش ما، خیلی دلگرم‌کننده بود که ‫گذاشتید موهاتون و ناخناتون رو درست کنیم.
‫سعی کردیم نشون ندیم
‫- ولی خیلی استرس داشتیم. ‫- می‌فهمم.
‫- شرط می‌بندم داشتید. ‫- چون تمرین کرده بودیم...
‫- همه‌تون غرق عرق شده بودید. ‫- راست می‌گید.
‫فقط وقتی تمرین می‌کردیم خوب بودیم.
‫- آقای پارک غرق عرق بود. ‫- آره.
‫ای بابا، همه‌جاش خیس عرق بود.
‫خیلی عرق کرده بود.
‫[آرایشگر تازه‌کار مضطرب و دست‌وپاچلفتی]
‫- حالا دیگه خیلی ریلکس شده. ‫- خیلی بهتر کار می‌کنه.
‫نحوه‌ی رنگ کردنش هم فرق کرده.
‫شما اولین مشتری ما بودید.
‫الان دیگه همه‌کارش عالیه، ‫از رنگ کردن شروع کن تا بقیه چیزا.
‫[یه تعریف عالی از اولین مشتری‌شون]
‫[در همین حین، دونگ‌یون ‫دوباره سعی می‌کنه تماس بگیره]
‫نفر بعدی.
‫خانم بوهیونگ.
‫[درحالی‌که کتاب می‌خونه تماس می‌گیره]
‫[خواهش می‌کنم!]
‫مشترک مورد نظر پاسخگو نمی‌باشد...
‫انگار همه مشغولن.
‫[ناامید شده]
‫نکنه چون با تلفن‌ثابت زنگ می‌زنیم جواب نمیدن؟
‫راستش خود ما هم هیچ‌وقت جواب نمی‌دیم.
‫خانم جونگ‌جا، شما تماسی که ‫شماره‌اش رو نمی‌شناسید رد می‌کنید؟
‫به‌ندرت پیش میاد جواب شماره ناشناس رو بدم.
‫این بده.
‫و هرچی هوا گرم‌تر می‌شه، ‫مردم هم برای کار میرن بیرون.
‫[اون همچنان سعی می‌کنه تماس بگیره، ‫نیمه‌شکست‌خورده و نیمه‌امیدوار]
‫[مضطربه]
‫- الو؟ ‫- سلام قربان.
‫[بالاخره بعد از یه لحظه اضطراب وصل شد]
‫از آرایشگاه دهکده تماس می‌گیرم.
‫- بله، سلام! ‫- سلام، آقا.
‫امیدوارم حالتون خوب باشه.
‫[طرفدار بوگوم و عاشق سریال]
‫به‌عنوان یه طرفدار، ‫خیلی چیزا هست که می‌خوام ازت یاد بگیرم.
‫از لطف و محبتتون ممنونم.
‫بله، خوبم.
‫از خرمالوهای نرمی که ‫برامون فرستادید ممنونم.
‫[اون گهگاهی واسه اون سه نفر خوراکی می‌فرستاد]
‫غرض از مزاحمت، آقا.
‫- دلیلی که تماس گرفتم اینه که ‫- بله؟
‫- امروز آخرین روز کاری ماست. ‫- بله.
‫واسه همین عکس‌ها رو چاپ کردیم ‫تا به‌عنوان یادگاری بهتون بدیم.
‫- بله. ‫- می‌تونید بیاید اینجا؟
‫آره، حتما. ای بابا.
‫حتما میام، ‫حتی اگه کار داشته باشم هم میام.
‫خیلی خوشحالم. ما هم می‌خواستیم
‫قبل از اینکه بریم ‫یه بار دیگه شما رو ببینیم.
‫باشه.
‫فقط یه زنگ بزنید، ‫با پای پیاده می‌دوئم میام.
‫داریم با تلفن‌ثابت زنگ می‌زنیم، ‫واسه همین کسی دیگه‌ جواب نمیده.
‫- واقعا؟ ‫- خیلی خوشحالم که شما جواب دادید.
‫- انگار یه حکمتی بوده. ‫- بله، حتما.
‫خیلی خب، آقا. لطفا بعد از ‫ساعت ۱ ظهر هر وقت تونستید سر بزنید.
‫- حتما. ممنونم. ‫- ممنونم.
‫خدانگهدار.
‫- این عکس‌ها هستن که می‌مونن. ‫- درست می‌گید
‫[بعد از اولین موفقیت، ‫سانگ‌یی حالا سعی می‌کنه تماس بگیره]
‫[این‌بار یکی جواب داد]
‫الو؟
‫- الو؟ ‫- شما آقای کوان هیون‌سوک هستید؟
‫- نه. ‫- چی؟
‫احیانا شما...
‫شما آقای کوان تک‌ریونگ هستید؟
‫شما کی هستید؟
‫من داشتم به کلی آدم مختلف...
‫من از آرایشگاه دهکده تماس می‌گیرم
‫همون آرایشگاهی که ‫موهاتون رو اونجا درست کردید.
‫- آهان، بله ‫- بله.
‫یکم قاطی کردم، ‫سعی داشتم به کلی آدم مختلف زنگ بزنم.
‫میشه اسمتون رو بپرسم؟
‫کیم سوهیون هستم.
‫ببخشید، نمی‌دونستم به شما زنگ زدم، سوهیون!
‫خیلی ببخشید، سوهیون.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- منم عمو، سوهیون.
‫کدوم عمو؟
‫من عمو سانگ‌یی هستم، که کنارت بودم.
‫[ببخشید، سوهیون]
‫- منو یادت میاد؟ ‫- آره.
‫سلام، سوهیون.
‫داشتم به کلی آدم زنگ می‌زدم، ‫واسه همین قاطی کردم. ببخشید.
‫عکسی که با هم گرفتیم رو ‫چاپ کردیم و می‌خواستیم بهت بدیم.
‫واسه همین زنگ زدم ببینم ‫اگه وقت داری می‌تونی بیای اینجا.
‫- الو؟ ‫- الو، شما آقای کوان هوی‌سونگ هستید؟
‫- آره. ‫- سلام.
‫من از آرایشگاه...
‫- خانم بوک‌سون. ‫- بله؟
‫بعدازظهر...
‫[خدمات ترمیم رنگ آقای پارک به‌خوبی پیش می‌ره]
‫- همه‌چی خوبه؟ ‫- خوبم.
‫[آرومه]
‫- یه لحظه. ‫- تموم شد؟
‫- آره، لطفا نیم‌ساعت صبر کنید. ‫- باشه.
‫[در حالی که آقای پارک وسایل رنگ رو تمیز می‌کنه]
‫[خانم جونگ‌جا توی اتاق پذیرایی منتظر می‌مونه]
‫[تماس‌های ازدست‌رفته‌ش رو چک می‌کنه]
‫[اون یه شماره می‌بینه و باهاش تماس می‌گیره]
‫[و تلفن آرایشگاه هم زنگ می‌خوره]
‫تماس داریم.
‫- الو؟ ‫- شما به آرایشگاه دهکده وصل شدید.
‫الو؟
‫صبر کن.
‫[چرا هیچی نمی‌گه؟]
‫[اون واقعا با آرایشگاه تماس گرفته]
‫[متوجه نشدن که دارن به همدیگه زنگ می‌زنن]
‫- قطع می‌کنم. ‫- مزاحم تلفنی بود.
‫- یکم کیک‌ماهی بخورید. ‫- ممنونم.
‫[از روی بی‌خبری کیک‌ماهی بهش تعارف می‌کنه]
‫گرمایش کف روشنه... سردتون نیست؟
‫نه، سردم نیست.
‫[خیره شده]
‫خوب از پسش براومدید.
‫ای بابا، چقدر چاق افتادم.
‫اصلا!
‫- هی، خانم جونگ‌جا. ‫- بله؟
‫- نگاه کن. ‫- کجا چاق افتادید؟
‫من از همه‌شون چاق‌ترم.
‫اوناهاش. همون‌جا.
‫[عکسش خوب نیفتاده]
‫خیلی هم لاغر افتادید.
‫اشکالی نداره.
‫- می‌خواید این رو بردارید؟ ‫- نه، اون‌ها رو همون‌جا می‌ذاریم بمونه.
‫ما اینجا نسخه‌های چاپ‌شده‌ش رو داریم.
‫- اون‌ها رو می‌دیم به مشتری‌ها. ‫- خب، پس مال من رو بده.
‫[با اینکه به نظرش چاق افتاده، بازم عکسش رو می‌خواد]
‫بفرمایید.
‫[عکسش رو براش میاره]
‫راستش...
‫ما اینجا یه نامه‌ی کوتاه نوشتیم.
‫[تعجب کرد]
‫[اونا دیشب همه‌ی عکس‌ها رو پر کردن]
‫[هدیه‌ی واقعی اون سه نفر، نامه‌هاشون]
‫[به یاد آوردن تک‌تک مشتری‌هایی که]
‫[توی آرایشگاه دیده بودن]
‫[پیام‌های صمیمانه‌ی اون سه نفر]
‫[برای هر کسی که به آرایشگاه اومده بود]
‫می‌تونید بازش کنید.
‫- نوشته‌ها خیلی ریزن؟ ‫- آره. نمی‌تونم بخونمش.
‫- می‌خواید براتون بخونم؟ ‫- آره.
‫نمی‌تونم بخونمش.
‫بذارید براتون بخونم.
‫آقای پارک این رو نوشته.
‫[آقای پارک همه‌ی ‫احساسات اون سه نفر رو روی کاغذ آورده]
‫«خانم جونگ‌جا.
‫ممنون که با ما صمیمی شدید
‫و اول از همه به ما نزدیک شدید
‫و گرماتون رو با ما تقسیم کردید.
‫قلب گرم شما، و اینکه ‫همیشه مراقب ما بودید رو به یاد می‌سپاریم.
‫همیشه سالم بمونید.
‫امیدوارم روزهاتون فقط با لبخند پر بشه.»
‫ای بابا، چه خط قشنگی هم داره.
‫تقدیم به کمدین آپسوم
‫خانم جونگ‌جا.
‫بفرمایید.
‫- شما استراحت کنید تا من کار کنم. ‫- باشه.
‫[با دقت نگاه می‌کنه]
‫ای بابا.
‫برای مدتی طولانی
‫[اون به خاطره‌ای که ‫با اون سه نفر ساخته بود نگاه می‌کنه]
‫- خانم، بذارید موهاتون رو بشورم. ‫- باشه.
‫[آقای پارک کارش رو تموم کرد تا موهاش رو بشوره]
‫[قبل از شستن موها ‫کلاه مو و محافظ گوش رو برمی‌داره]
‫[برشون می‌داره]
‫بذار این‌ها رو ببرم خونه
‫و ازشون برای مشکی کردن موهام استفاده کنم.
‫- نوش رو بهتون می‌دم. ‫- چی؟
‫- نو‌ش رو بهتون می‌دم. ‫- این باز شده.
‫[پیش‌بندش باز شده]
‫- دارم پیش‌بندت رو می‌بندم. ‫- برای رنگ مشکی لازمشون دارم.
‫- برای بعدا؟ ‫- آره، می‌خوام گوش‌هام رو بپوشونم.
‫گوش‌هام کاملا مشکی می‌شه.
‫باشه، چندتا بهتون میدم.
‫چندتا بهتون میدم.
‫این‌ها رو همین‌جا می‌ذارم.
‫- می‌خوام بذارمشون روی گوش‌هام. ‫- باشه.
‫[می‌خواد چندتا وسیله خوب رو ببره خونه]
‫- احساس ناراحتی می‌کنید؟ ‫- نه.
‫[دقت بیشتر در کار]
‫[ریلکسه]
‫حالا دیگه خوب یاد گرفتید ‫گردنتون رو ریلکس کنید.
‫قبلا، بدنتون رو سفت می‌کردید ‫چون می‌ترسیدید برام زحمت داشته باشه.
‫احساس ناراحتی نمی‌کنم. کارت عالیه.
‫دیگه بهش عادت کردی.
‫[احساس غرور می‌کنه]
‫- تموم شد. ‫- خدایا.
‫موهام رو انقدر خوب تمیز کردی
‫که نمی‌دونم دیگه چی بگم.
‫کاری نکردم.
‫[بعد از شستن موها برمی‌گرده به صندلیش]
‫- بذارید موهاتون رو سریع خشک کنم. ‫- باشه.
‫[موهاش با موفقیت رنگ شد ‫بدون حتی یه تار موی سفید]
‫[مطمئن میشه جاییش خیس نمونده باشه]
‫[با دقت پیش میره]
‫[پایانِ سشوار کشیدنِ سریع اما ملایم]
‫[همچنین]
‫[خدمات ویژه‌ی آقای پارک]
‫[یه گیره‌موی صورتی]
‫وای خدا. نگاه کن چقدر خوش‌تیپ شدم.
‫[عاشقش شد]
‫[ریشه‌های موی سفیدش کاملا از بین رفتن]
‫خدای من.
‫خیلی خوب شدم.
‫خوب شدم.
‫بیاید بچه‌ها. بیاید عکس بگیریم.
‫- آره. ‫- لطفا بیاید.
‫یک، دو، سه.
‫[ترمیم رنگ موفقیت‌آمیز بود]
‫ممنونم.
‫[در همین حین، ‫دونگ‌یون سرگرم درست کردن ناهاره]
‫- امروز غذا چی داریم؟ ‫- پاستا.
‫[منوی ناهار امروز: پاستای خامه‌ای]
‫- منوی امروز پاستاست. ‫- ایول.
‫[دونگ‌یون بیشتر غذاهای کره‌ای درست می‌کرد]
‫[ولی برخلاف همیشه داره غذای فرنگی درست می‌کنه]
‫[کره]
‫[باز هم کره]
‫[یه کوه کره]
‫بیکن.
‫- دو بسته داریم. ‫- عالیه، ممنون.
‫ایول.
‫[اون یه پاکت کامل پاستا رو تو قابلمه می‌ریزه]
‫[پاکتش رو تکون میده]
‫[و یه عالمه پنیر اضافه می‌کنه]
‫[دونگ‌یون توی ریختن مواد دست‌ودل‌بازه]
‫[برای ۳ نفر خیلی زیاد به‌نظر میاد]
‫صفر، یک، صفر.
‫[در همین حین، سانگ‌یی تماس می‌گیره]
‫- الو؟ ‫- سون‌هی.
‫- بله؟ ‫- عمو سانگ‌یی هستم.
‫- بله. ‫- می‌خواید با ما ناهار بخورید؟
‫- آره، خیلی دوست دارم. ‫- عالیه.
‫سون‌هی، جی‌هی و داین، ‫همه‌تون می‌تونید بیاید.
‫- باشه. ‫- می‌بینم‌تون.
‫[دونگ‌یون امروز برای بچه‌ها غذا درست کرد]
‫به این فکر کردم که ‫چی‌ رو شاید تا حالا امتحان نکرده باشن.
‫بعد یاد پاستایی افتادم که ‫از سرآشپز نام‌نو یاد گرفته بودم.
‫[می‌خواد یه وعده‌ی ویژه براشون درست کنه]
‫می‌خواستم قبل از رفتن‌مون براشون یه وعده غذا بپزم.
‫پاستا متناسب با ذائقه‌ی بچه‌ها
‫- یواش برو. ‫- نمی‌خوام.
‫خیلی خب، بریم.
‫گرفتمت.
‫بچه‌های قدکوتاه‌تر...
‫باید بدون اینکه چیزی بنویسیم، انقدر جا زیاد بذاریم؟
‫[می‌دوئن]
‫نه!
‫- سلام. ‫- عمو!
‫- ببخشید دیر کردیم. ‫- نه!
‫داشتیم دنبال لباسی که جی‌هی ‫می‌خواست می‌گشتیم، واسه همین دیر شد.
‫بهتون زنگ زدم ‫که بتونیم با هم ناهار بخوریم.
‫- خیلی گشنمه. ‫- می‌دونی چی داره درست می‌کنه؟
‫- نه. ‫- عمو دونگ‌یون چی داره درست می‌کنه؟
‫- پاستا. ‫- پاستا؟
‫- این غذای مورد علاقه منه! ‫- پاستا.
‫من اصلا پاستا دوست ندارم.
‫[خیلی واضح سلیقه‌ش رو بیان می‌کنه]
‫- پاستا. ‫- بچه‌ها.
‫- سلام عمو! ‫- هی.
‫از دیدنتون خوشحالم.
‫دست‌هام رو...
‫[دستیار کوچولوی آشپزخونه، ‫سون‌هی، می‌ره سمت آشپزخونه]
‫- سون‌هی. ‫- خوشمزه به‌نظر میاد.
‫- می‌تونی این کار رو بکنی، نه؟ ‫- آره.
‫- بیا با هم انجامش بدیم. ‫- یه ماموریت برات دارم.
‫[از هر دو دستش استفاده می‌کنه]
‫- برای هر نفر سه تا می‌ذارم. ‫- هر جور دوست داری انجامش بده.
‫[داین میز رو می‌چینه]
‫جی‌هی...
‫- جی‌هی... ‫- من می‌تونم صندلی‌ها رو بیارم بیرون؟
‫- آره، می‌تونی جی‌هی. ‫- می‌تونم...
‫باشه.
‫[جی‌هی برای آماده کردن ناهار کمک می‌کنه]
‫اول...
‫چند تا عکس اینجا زدم.
‫تو هم اینجایی، داین.
‫- خوب افتادم، نه؟ ‫- آره.
‫- اون جی‌هی‌ـه. ‫- جی‌هی و سون‌هی.
‫- این همون روزیه که همدیگه رو دیدیم. ‫- اولین روز.
‫- با آخرین مشتری. ‫- حافظه‌ی خیلی خوبی داری.
‫واقعا؟
‫[کاملا غرق شدن]
‫جی‌هی.
‫برات کیک‌ماهی درست کردم.
‫برای تو درست کردم.
‫[دونگ‌یون میان‌وعده‌ی ‫مورد علاقه‌ی جی‌هی رو یادش بود]
‫[هیجان‌زده شد]
‫- بذار... ‫- بقیه‌ش رو خودم انجام می‌دم.
‫جی‌هی کیک‌ماهی دوست داره.
‫[رفت براش کیک‌ماهی بیاره]
‫- سه چهار تا بهش بده. ‫- جی‌هی.
‫دنبال من بیا، جی‌هی.
‫[می‌دوئه]
‫[جی‌هی هیجان‌زده‌ست و غذای محبوبش رو میاره]
‫[خیلی نازه]
‫بریزشون این تو.
‫[در حال تلاش]
‫[خالی کردن کیک‌ماهی‌ها با کمک عمو بوگوم]
‫- هفت عدد شانسه. ‫- باید...
‫- به بقیه‌ی دخترا هم یکم بدم. ‫- باید بدیم.
‫[می‌خنده]
‫[از فکر خوردن کیک‌ماهی خوشحاله]
‫- حالا بشینید. ‫- لطفا پوست این‌ها رو بگیرید.
‫- عمو، بیا اینجا. ‫- لطفا بازشون کن.
‫[سون‌هی یواشکی عمو بوگوم رو صدا می‌زنه]
‫عمو، دنبالم بیا.
‫بدو بیا.
‫بعد از اینکه ما رفتیم بخونیدش.
‫[اون یه چیزی از جیبش درمیاره و بهش میده]
‫- بعد از اینکه ما رفتیم بخونیدش. ‫- وقتی رفتید؟
‫[نامه‌ی سون‌هی برای عموها ‫سانگ‌یی، بوگوم، دونگ‌یون]
‫[آخرین هدیه‌ی سون‌هی برای عموها]
‫خیلی ممنونم.
‫ممنون، سون‌هی.
‫خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫داین، واقعا بابت این ممنونم.
‫- دیروز گمش کرده بودم و بعد پیداش کردم. ‫- کجا؟
‫سطل زباله رو گشتم.
‫خیلی مستاصل بودم تا پیداش کنم.
‫سطل زباله؟
‫برای همینه که اینجوری می‌پوشمش.
‫خیلی ممنونم، داین.
‫[اینم یه هدیه‌ی دیگه]
‫بیشتر از اینم تحت تاثیر قرار می‌گیری.
‫داری اشکم رو درمیاری.
‫گریه نکن.
‫- بیشتر از این تحت تاثیر قرار می‌گیری. ‫- نگاه کن.
‫- آخرش خیلی تاثیرگذار میشه. ‫- گریه نکن.
‫- بعدا بخونش. ‫- بعدا می‌خونمش.
‫[متاثر شد]
‫- گریه نکن. ‫- داین.
‫- لطفا گریه نکن. ‫- چطور می‌تونی انقدر...
‫اگه گریه کنی، نامردیه.
‫[اونم داره بغضش می‌ترکه]
‫- گریه نکن. ‫- داین.
‫[اون با دقت اون رو نزدیک قلبش قایم می‌کنه]
‫اگه گریه کنی، نامردیه.
‫- فقط یه نامه‌ی خیلی ساده‌ست. ‫- باشه.
‫- ممنون، داین. ‫- فقط بخند.
‫- فقط بخندم؟ ‫- آره، گریه نکن. فقط بخند.
‫- فقط بخند. ‫- حتما می‌خونمش.
‫- نمی‌دونم چطور ازت تشکر کنم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- این چیه؟ ‫- برای این به چسب نیاز دارم.
‫- بعدا بخونش، آره. ‫- ممنون. بعدا که تنها شدم بخونمش؟
‫عمو بوگوم؟ نه، عمو دونگ‌یون.
‫ممنونم.
‫چه کار قشنگی.
‫[اون آخرین نامه‌ش رو به بوگوم میده]
‫[در همین حین، پاستا تقریبا آماده‌ست]
‫[خیلی زیاد می‌ریزه]
‫بریدکنار.
‫- تو هم باید فاصله بگیری. ‫- باشه.
‫[سلاح مخفی دونگ‌یون]
‫[شعله‌ور میشه]
‫- آتیش بازی! ‫- وای!
‫توپ آتشین!
‫- با جی‌هی انجامش میدم. ‫- یه توپ آتشینه.
‫[شگفت‌زده شد]
‫- دیروز بود؟ ‫- این مال سون‌هی‌ـه.
‫- ممنونم. ‫- نه، پریروز بود.
‫- دیروز پنج‌شنبه بود. ‫- داین، این مال توئه. دسته‌ش رو بگیر.
‫[پاستاهای آماده شده رو پخش می‌کنه]
‫بشینید.
‫جی‌هی، برات کم ریختم چون ‫می‌خوای کیک‌ماهی بخوری.
‫[اون از همین الان داره کیک‌ماهی رو برمی‌داره]
‫- جی‌هی، اول بزرگترها. ‫- رئیس!
‫- بذار اول ما بخوریم. ‫- رئیس!
‫رئیس پارک کی میاد؟
‫رئیس!
‫[اون یه بشقاب پاستا به اتاق پذیرایی میاره]
‫[نگاه می‌کنه]
‫- کجا بشینم؟ ‫- چرا برای تو انقدر کمه؟
‫[کاسه‌ی دونگ‌یون به خاطر کمبود مواد تقریبا فقط رشته‌ست]
‫مامان‌ها این‌طوری هستن دیگه.
‫ولی تو بابایی.
‫من بابایی هستم که مثل مامانه.
‫بوگوم در همین حین ‫[توی آشپزخونه داره یه چیزی آماده می‌کنه]
‫[یه کوه پنیر روی ذرت‌های شیرین می‌ریزه]
‫[سریع می‌ذاره توی مایکروویو]
‫- رئیس! ‫- دارم میام.
‫نه، پدر و مادرم اینجوری گفتن.
‫از کلاس چهارم میره پنجم.
‫- ببخشید. ‫- نیازی به عذرخواهی نیست.
‫- ذرت پنیری! ‫- ذرت پنیریه!
‫از کجا آوردی؟
‫[ذرت پنیری بوگوم سرو شد]
‫ممنونم.
‫- داین، می‌خوای شریکی بخوریمش؟ ‫- آره.
‫ممنونم.
‫- ممنون بابت غذا! ‫- نوش جانتون.
‫ممنون بابت غذا.
‫من اینجوری دوستش دارم.
‫می‌خوام یکم توی بشقابم بریزم.
‫عالیه.
‫[با احتیاط یه گاز می‌زنه]
‫- چنگال می‌خوای؟ ‫- نه.
‫- بچه‌ها... ‫- نه، ما ترجیح میدیم با چوب غذا بخوریم.
‫واقعا خوبه.
‫[چشم‌هاش گرد شد]
‫- آرد سوخاری. ‫- آرد سوخاری.
‫- می‌تونم یه گاز بزنم؟ ‫- واقعا عالیه.
‫- بد نیست، نه؟ ‫- خیلی خوشمزه‌ست.
‫انگار از همون‌هاییه که ‫توی رستوران می‌فروشن.
‫جدی؟ خوشحالم.
‫انگار غذای رستورانه.
‫خیالم راحت شد.
‫حتی چرب هم نیست.
‫[خوشبختانه بچه‌ها دوستش دارن]
‫واقعا خوشمزه‌ست.
‫بیشتر می‌خوام.
‫چوب‌های غذاخوری‌مون تموم شد.
‫این‌بار ذرت پنیری رو امتحان می‌کنن
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫[خوشحاله]
‫- خوشمزه‌ست؟ ‫- خیلی.
‫[به خودش افتخار می‌کنه]
‫بیا شریکی بخوریم، سون‌هی.
‫می‌دونید
‫حتی اگه ما اینجا نباشیم
‫هر وقت خواستید بیاید اینجا ‫و وقت بگذرونید، باشه؟
‫- باشه. ‫- باشه.
‫نرید.
‫اصلا دلم نمی‌خواد برم.
‫- بمونید. ‫- باشه.
‫ولی ما برمی‌گردیم.
‫هر روز بیاید اینجا.
‫من زیاد میام.
‫کاش مجبور نبودم برم.
‫داین، این مدل مو واقعا بهت میاد.
‫- آره، خیلی بهش میاد. ‫- آره.
‫پدر و مادرت چی گفتن؟
‫گفتن قشنگ شده؟
‫مامانم فقط گفت چون موهام کوتاه‌تر شده راحت‌تره.
‫چون زود خشک میشه.
‫پس راحته.
‫درسته.
‫[رئیس پارک به خودش افتخار می‌کنه]
‫[در همین حین، ‫خانم عاشق کیک‌ماهی حسابی مشغول خوردنه]
‫[اونا رو می‌بلعه]
‫- تعارف نکنید. ‫- راست میگی.
‫جی‌هی، تو فقط داری کیک‌ماهی می‌خوری.
‫درسته؟
‫[اون اصلا لب به پاستا نزده]
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫اگه نخوری من می‌خورمش.
‫- یکم بذار بمونه. ‫- ما می‌خوریمش.
‫- می‌دونی... ‫- ما همه جور غذایی می‌خوریم.
‫آره.
‫اشکالی نداره اگه یکم بمونه.
‫- همه تموم کردید؟ ‫- آره.
‫این رو تموم کردی؟
‫- تموم کردی؟ ‫- آره.
‫- من یکی می‌خورم. ‫- باشه.
‫وقتی تموم کردی، منم سسش رو می‌خورم.
‫[من هوای باقی‌مونده‌ها رو دارم]
‫[دونگ‌یون شروع به جمع و جور کردن می‌کنه]
‫الان هدیه‌هاشون رو بدیم؟
‫ولی دونگ‌یون هنوز تو آشپزخونه‌ست. صبر کنیم؟
‫[هدیه؟]
‫اگه کمتر از ۳۰ دقیقه باشه ‫مشکلی نیست.
‫- بچه‌ها. ‫- بله؟
‫- بیاید بشینید. ‫- نشستیم.
‫[یه سوپرایز دیگه از طرف اون سه نفر]
‫- خیلی خب. ‫- اول از همه
‫اینم هدیه‌هاتون.
‫این یه عکسه. پشتش رو بخونید.
‫[تحویل دادن نامه‌های عکس‌دار]
‫[مشتاقه]
‫[سون‌هی بلافاصله نامه رو از پشت عکس می‌خونه]
‫«وقتی اولین بار شما رو دیدیم، ‫دعوتمون کردید و گفتید هوا سرده...»
‫- این برای خانم اوـه. ‫- این مال خانم اوـه.
‫اشتباه شد.
‫بجنب، سانگ‌یی.
‫- می‌تونید بدید به خانم او. ‫- باشه.
‫- این یکی مال داین‌ـه. ‫- داین.
‫- ممنونم. ‫- این یکی
‫- برای سون‌هی‌ـه. ‫- سون‌هی.
‫این یکی هم میرسه
‫- به جی‌هی. ‫- جی‌هی.
‫خیلی بامزه‌ست!
‫- و این. ‫- خیلی بامزه‌ست.
‫خیلی بامزه‌ست!
‫بامزه‌ست؟ دوستش داری؟
‫ممنون بابت نامه، داین.
‫بازش کنید. دونگ‌یون کلی ‫وقت گذاشت تا انتخابشون کنه.
‫[هدیه داین، جی‌هی، سون‌هی]
‫بازش می‌کنم.
‫«برای نانا الیو.»
‫به نظر سرگرم‌کننده میاد.
‫[داره فکر می‌کنه]
‫فکر کنم خواهرم کتاب رو ازم بگیره.
‫فکر نکنم بتونم توی خونه نگهش دارم.
‫زیر بالشتت قایمش کن.
‫توی جای مخفیم قایمش می‌کنم.
‫[اون تصمیم می‌گیره توی جای مخفیش قایمش کنه]
‫این رو نگاه کن، جی‌هی.
‫خیلی دوست‌داشتنیه!
‫- خیلی بامزه‌ست. ‫- بامزه‌ست، نه؟
‫[جی‌هی کاملا غرق هدیه اسباب‌بازیش شده]
‫خیلی بامزه‌ست!
‫سون‌هی، نگاه کن.
‫- ولی این... ‫- عاشقشم.
‫خیلی بامزه‌ست!
‫جی‌هی عاشق این‌جور چیزاست.
‫- خوشحالم. ‫- الان خیلی احساساتی شده.
‫خیلی نازه!
‫[خوشحاله]
‫[جی‌هی عاشق هدیه‌ی عموهاست]
‫دوستش داری، جی‌هی؟
‫- آره! ‫- خب، خیالم راحت شد.
‫یعنی چی توشه؟
‫- بذار ببینم. ‫- مشکیه!
‫[یه جاکلیدی برای دخترهای بزرگ‌تر]
‫خیلی بامزه‌ست!
‫[هدیه‌هایی که با توجه به سلیقه‌ی بچه‌ها انتخاب شدن]
‫- دوستش داری؟ ‫- ممنون بابت نامه، داین.
‫اینم بامزه‌ست.
‫اینم بامزه‌ست. شبیه گربه‌ی خودمه.
‫خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم، عموها.
‫- این رو نگاه کن. ‫- عاشقشم.
‫- همه‌شون دوستش دارن. ‫- مبارکتون باشه.
‫خوشحالم که دوستش دارن.
‫[یه جورایی حس غرور دارن]
‫- دوستش داری، جی‌هی؟ ‫- آره!
‫عاشقشم.
‫[یه هدیه‌ی دیگه از طرف دونگ‌یون]
‫- این چیه؟ ‫- چقدر زیاده.
‫- اون چیه؟ ‫- این دیگه شوخی‌بردار نیست.
‫تیرامیسوی ماچا برای بچه‌ها
‫- تیرامیسوی ماچاست. ‫- همه‌مون می‌تونیم بخوریم؟
‫کیک تیرامیسو.
‫- درسته. ‫- کیک تیرامیسو.
‫- تیرامیسوی ماچا. دوستش داشتم. ‫- همینه.
‫- کیک تیرامیسو. ‫- کیک تیرامیسو.
‫تو مثل یه کیک تیرامیسوی شیرینی.
‫[یه اجرای غافلگیرکننده از طرف جی‌هی]
‫کیک تیرامیسو.
‫[بذار منم بیام]
‫هر کدوم رو دوست دارید بخورید.
‫- بچه‌ها؟ ‫- آره.
‫جی‌هی، تو این رو می‌خوری؟
‫- کدومش مال توئه؟ ‫- این.
‫شماها چقدر شادی میارید.
‫- خوشمزه‌ست. ‫- بهم انرژی میدید.
‫- خیلی بهتر از دفعه‌ی قبله. ‫- جدی؟
‫- آره. ‫- خیلی خوشحالم.
‫خوشمزه‌ست.
‫وقتی میریم روستا دیدن مامان‌بزرگ‌هامون
‫تازه می‌فهمم چرا هی بهمون خوراکی میدن.
‫- واقعا؟ منم هی می‌خوام چیزی بهشون بدم. ‫- الان دیگه اون حس رو می‌فهمم.
‫- می‌خوام هی چیزهای مختلف بهشون بدم. ‫- نمی‌تونم دست از خوراکی دادن بهشون بردارم.
‫- و اون‌ها هم حسابی ازش لذت می‌برن. ‫- دقیقا.
‫[ویـــی]
‫[این مرد کیه که داره ‫با سرعت عجیب به سمت مغازه میاد؟]
‫[دست می‌زنه]
‫وای، اومد.
‫- سلام. ‫- سلام آقا!
‫[اولین کسی که بعد از تماس اون سه نفر اومد]
‫وای، اومد.
‫- سلام. ‫- سلام آقا!
‫[و اون...!]
‫[دفعه قبل، بعد از اصلاح مو]
‫بوگوم.
‫[تعجب کرده]
‫اون خیلی خوب موهام رو اصلاح کرد.
‫من با تمام وجودم کار کردم، ‫پس امیدوارم لذت ببرید.
‫عالیه.
‫[اون یه جاجانگمیون فراموش‌نشدنی به اون سه نفر داد]
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫منتظرش بودم.
‫[آشپز سابق غذای چینی، عاشق سریال]
‫- منتظرش بودید؟ ‫- آره.
‫- سلام به همگی. ‫- سلام آقا!
‫[مثل قهرمان داستان‌ها وارد میشه]
‫- از دیدنتون خوشحالم. ‫- حالتون چطوره؟
‫موهاتون خیلی بلند شده.
‫- عکسی که با هم گرفتیم. ‫- آره.
‫یه هدیه‌ی کوچیکه.
‫- براتون گرفتیم. ‫- متوجه شدم.
‫سانگ‌یی یه یادداشت نوشت.
‫[اون سه نفر تمام وجودشون رو توی این نامه گذاشتن]
‫«آقا، از جاجانگمیون‌تون ‫لذت بردیم. همیشه سالم بمونید.
‫دوستتون داریم. از طرف لی سانگ‌یی.»
‫«آقا، از جاجانگمیون‌تون ‫لذت بردیم. همیشه سالم بمونید.
‫دوستتون داریم. از طرف لی سانگ‌یی.»
‫بابت این ممنونم.
‫واقعا لذت بردید؟
‫- خیلی زیاد. ‫- واقعا لذت بردیم.
‫- خیلی ازتون ممنونیم. ‫- ممنونم.
‫منم ممنونم، خیلی هم خوش گذشت.
‫الان خیلی دلم گرفت.
‫بعدا دوباره میایم دیدن‌تون.
‫هر سه تاییتون حتما بیاید.
‫اگه یکی‌تون هم نباشه ناراحت میشم.
‫داره اشکم رو درمیاره.
‫این محله قراره...
‫خالی بشه؟ ‫بدون شما اینجا تو سکوت فرو میره.
‫وقتی همه‌تون برید. واقعا.
‫با اون گرما و محبتی که با ما تقسیم کردید
‫فکر کنم موجو همچنان گرم باقی بمونه.
‫- واقعا؟ ‫- بله.
‫نمی‌دونم کی دوباره می‌بینم‌تون.
‫خیلی ممنونم، و باعث افتخارم بود.
‫جدی میگم، از ته دلم میگم.
‫واقعا دوستش داشتم.
‫ممنونم.
‫[حالا که صداقتش رو حس کردن ممنون‌تر هم شدن]
‫هر وقت فرصت کردید بیاید.
‫هر وقت یاد جاجانگمیون من افتادید، ‫هر زمان که خواستید برگردید.
‫- براتون درستش می‌کنم. ‫- حتما برمی‌گردیم.
‫سالم بمونید.
‫[اون یه جمله‌ی به‌یادماندنی به جا گذاشت]
‫- خداحافظ، آقا. ‫- من دیگه میرم.
‫مراقب خودتون باشید!
‫ممنونم.
‫[اون یه بار دیگه به هدیه نگاه می‌کنه]
‫[دوستتون داریم، از طرف لی سانگ‌یی]
‫[توی قلبش ثبت شد]
‫هدیه‌تون رو جا نذارید.
‫- هدیه‌ام. ‫- دارید میرید.
‫- می‌تونید همه‌ش رو ببرید؟ ‫- خداحافظ، بچه‌ها.
‫یه ثانیه صبر کنید.
‫- می‌تونید ببرید؟ ‫- آره.
‫- خداحافظ، سون‌هی. خداحافظ، داین. ‫- خداحافظ.
‫- خداحافظ، بچه‌ها. دفعه‌ی بعد می‌بینیم‌تون.
‫بعد از اینکه مشق‌هاتون رو نوشتید ‫بیاید تا موهاتون رو اصلاح کنیم.
‫- خداحافظ. ‫- مشق دارن.
‫مثل همیشه خداحافظی کردن
‫[اون سه نفر تا لحظه‌ی آخر اون‌ها رو تماشا می‌کنن]
‫[آرایشگاه شلوغ دوباره آروم شد]
‫بیاید نامه‌هاشون رو بخونیم.
‫[بابت نامه‌های سون‌هی و داین خیلی کنجکاون]
‫[با نامه‌هایی که داین ‫برای تک‌تکشون نوشته شروع می‌کنن]
‫چه نامه‌ی طولانی.
‫اون عاشق مدل مویی شد که براش زدم.
‫- منم دوستش دارم. ‫- جدی؟
‫- دوستش داری؟ ‫- آره.
‫خیلی خوشحالم.
‫نوشته هر وقت تو آینه نگاه کنه یاد من میفته.
‫جدی؟
‫[همیشه گرم ازم استقبال می‌کردید و صدام می‌زدید]
‫[واسه همین همیشه می‌تونستم با خوشحالی بیام تو]
‫خیلی ممنونم.
‫[سانگ‌یی نامه رو با قلبی لرزان می‌خونه]
‫[دزدکی نگاه‌ می‌کنه]
‫[می‌خنده]
‫اولین دیدار با من ترسناکه؟
‫وقتی اولین بار من رو دیده ازم ترسیده.
‫[اولین دیدار با ت یه کم براش ترسناک بوده]
‫من ناخن‌کارم.
‫[روزی که برای اولین بار بچه‌ها رو دید]
‫اولین دیدار با من ترسناکه؟
‫[ترسیده]
‫کاملا درست گفتی.
‫ولی هرچی بیشتر با هم ‫حرف زدیم، دیگه ازت نمی‌ترسیدم.
‫انگار از من پخته‌تری.
‫گفت از شعبده‌بازی‌های ساده‌م خوشش اومده.
‫[امیدوارم نامه‌م احساساتم رو برسونه]
‫چه دختر شیرینی‌ـه.
‫[لبخند یک عمو]
‫«دلم برات تنگ میشه.»
‫چقدر مهربونه.
‫چجوری انقدر خوب می‌نویسه؟
‫[دور هم جمع شدن و نامه‌ها رو می‌خونن]
‫«کیک‌ماهی‌ها عالی بودن. ‫آشپز خیلی خوبی هستی.
‫یادم میمونه اون روز بارونی ‫اجازه دادی سوار دوچرخه‌ت بشیم.»
‫- کارتون عالی بود، دخترا. ‫- آره، خیلی ممنون.
‫«ممنون که مهربون بودید.
‫دلم براتون تنگ میشه. از طرف داین.»
‫[تحت تاثیر قرار گرفت]
‫این از طرف سون‌هی‌ـه.
‫برای هر سه تامون نوشته.
‫[نامه‌ای از طرف سون‌هی]
‫[سون‌هی چه پیامی می‌خواست بهشون بده؟]
‫«عمو بوگوم، عمو سانگ‌یی، ‫و عمو دونگ‌یون، ممنونم.
‫هر روز خوش می‌گذشت، و خیلی خوشحال بودم.
‫امیدوارم همیشه سالم باشید.
‫حواسم به مامان‌بزرگ و جی‌هی هست.
‫فراموش‌مون نکنید. ‫دفعه‌ی بعد می‌بینیم‌تون.
‫از طرف سون‌هی.»
‫- چقدر مهربون. ‫- چقدر بامزه‌ست.
‫[دونگ‌یون، که بیشتر از همه باهاش وقت گذرونده بود]
‫[نمی‌تونه چشم از نامه برداره]
‫[نگاهش می‌کنه]
‫چیه؟
‫چیه؟ نه، این‌طور نیست.
‫- احساساتی شدی؟ ‫- نه.
‫چیه؟ نه، این‌طور نیست.
‫- احساساتی شدی؟ ‫- نه.
‫- داره اشکت میاد. ‫- آره، معلومه.
‫- پیشونیت خیلی قرمز شده. ‫- وای، نه.
‫- اشکالی نداره اگه گریه کنی. ‫- وای خدای من.
‫اشکالی نداره اگه گریه کنی.
‫بذار بیاد.
‫اشکالی نداره.
‫[اون به خاطر حس قدردانی و غمش احساساتی شده]
‫- اشکالی نداره گریه کنی. ‫- وای خدای من.
‫بذار بیاد.
‫اشکالی نداره.
‫[نازش می‌کنه]
‫اشکالی نداره اگه گریه کنی.
‫این حس رو من
‫موقعی که داین بهم دستبند داد تجربه کردم.
‫الان دیگه همه‌مون بزرگ شدیم.
‫فکر کنم
‫بخاطر اینه که با چیزی ‫برخورد کردیم که خیلی پاک بود.
‫منم همین فکر رو می‌کنم.
‫[و اون‌ها وابسته شدن]
‫این...
‫[بغض‌کرده]
‫و چیزی که قلبم رو سنگین کرده اینه که
‫فقط
‫- دو تا بچه هم‌سن جی‌هی هستن. ‫- درست میگی.
‫انگار یهو صاحب عمو شدن.
‫- و عاشقش بودن. ‫- آره.
‫نزدیک بود.
‫[دونگ‌یون تنهایی به سمت آشپزخونه میره]
‫[اون نامه رو بارها و بارها می‌خونه]
‫[ساعت ۴ بعدازظهره]
‫[روستایی‌های بیشتری به آرایشگاه میان]
‫[دست همدیگه رو محکم گرفتن]
‫بیاید سریع بریم تو.
‫[اون‌ها قدم‌زنان به سمت مغازه حرکت می‌کنن]
‫وقتی داشتیم کار رو تموم ‫می‌کردیم، سون‌هی کنار ما بود.
‫یه مشتری داریم.
‫[اون‌ها با دیدن مشتری به سمت بیرون میرن]
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫واسه کوتاهی مو تشریف آوردید؟
‫خواستم نوه‌م رو بیارم
‫- خوشبختم. ‫- واسه کوتاهی مو.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- فقط نوه‌تون؟ ‫- آره.
‫- فقط اون؟ ‫- فقط من.
‫حتما، بفرمائید بشینید.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫کی قراره موهاش رو کوتاه کنه؟
‫- نوه‌م. ‫- فقط من.
‫[این مرد جوون اومده تا موهاش رو کوتاه کنه]
‫می‌خواید یه کم کوتاهش کنم؟
‫می‌خوام
‫- دور و پشتش رو تا ۶ میلی‌متر بتراشید. ‫- باشه.
‫- و فقط یه کم روی موهام رو خلوت کنید. ‫- باشه.
‫سربازید؟
‫سرباز تمام‌وقت هستم.
‫[می‌دونستم]
‫می‌تونم بپرسم چند سالتونه؟
‫۲۴ سالمه.
‫[اون رو یاد دوران سربازی خودش انداخت]
‫اگه تو این سن ‫سرباز تمام‌وقت هستید...
‫من یک سال و نیم ‫به عنوان سرباز وظیفه خدمت کردم.
‫بعد به عنوان کادر قراردادی انتخاب شدم.
‫[آخرین مشتری امروز رئیس پارک، یه سربازـه]
‫فهمیدم. بشینید اینجا.
‫همه‌تون توی موجو زندگی می‌کنید؟
‫- هر سه تاتون؟ ‫- نه، ما توی دهکده
‫- زندگی می‌کنیم و اونجا کشاورزی می‌کنیم. ‫- بله.
‫- و اون توی چانانِ آسان زندگی می‌کنه. ‫- چونان، فهمیدم.
‫پس کارت شما تو چانانه.
‫من توی چئوروون خدمت می‌کنم.
‫- چئوروون؟ توی گانگوون‌دو؟ ‫- بله، گانگوون‌دو.
‫امروز مرخصی هستید یا...
‫- تو مرخصی‌ام. ‫- جدی؟
‫- زیاد بهمون سر میزنه. ‫- جدی؟
‫حتی وقتی مدرسه‌ می‌رفت به ما سر میزد.
‫عاشق بابابزرگشه.
‫منم که بهش پول‌جیبی میدم
‫ولی همیشه سراغ بابابزرگش رو می‌گیره
‫- و فقط به اون زنگ میزنه. ‫- فهمیدم.
‫[حتی پول‌جیبی هم نمی‌تونه جلوی عشق‌شون رو بگیره]
‫ولی شما دوتا...
‫خیلی جوون‌تر از اونید ‫که بهتون بگن مامان‌بزرگ و بابابزرگ.
‫- یعنی جوون به نظر میایم؟ ‫- بله!
‫اون ۸۰ سالشه، پس بابابزرگه.
‫- ۸۰ سالتونه؟ ‫- آره.
‫اصلا بهتون نمیاد.
‫فقط قیافه‌ش اینجوریه.
‫بدنش دیگه از کار افتاده.
‫هوای موجو باید خیلی خوب باشه.
‫شنیدیم توی اصلاح مو خیلی ماهرید
‫واسه همین خواست بیاد اینجا ‫و موهاش رو کوتاه کنه.
‫- که اینطور. ‫- آره.
‫امیدوارم خوشتون بیاد.
‫امروز آخرین روز کاری ماست.
‫- امروز؟ ‫- آخرین روزیه که اینجاییم.
‫- توی این سرما خیلی زحمت کشیدید. ‫- اصلا، زحمتی نبود.
‫خوشحالیم که اومدید.
‫اگه اینجا معذبید
‫می‌تونید اونجا دراز بکشید.
‫- اونجا اتاق پذیرایی‌مونه. ‫- جدی؟
‫بیا اینجا، می‌گن اینجا راحت‌تره.
‫- بیا اینجا. ‫- نه.
‫- بیا این طرف. ‫- اینجا می‌تونید راحت بشینید.
‫بیا دیگه.
‫اینجا خیلی دنج و راحته.
‫نمیام.
‫می‌خواد همش نوه‌ش رو نگاه کنه، واسه همین نمیاد.
‫[با دقت تماشا می‌کنه]
‫[فقط نگاه کردنش براش کافیه تا خوشحال باشه]
‫[اصلاح مو شروع می‌شه ‫در حالی که بابابزرگ داره نگاهش می‌کنه]
‫اسمتون چیه؟
‫من کوان سومین هستم.
‫- کوان سومین؟ ‫- بله.
‫[کلیک]
‫[ماشین اصلاح آماده شروع کاره]
‫[مدل نظامی یکی از تخصص‌های رئیس پارکه]
‫[در مقایسه با دوران سربازیش ‫که موی هم‌خدمتی‌هاش رو کوتاه می‌کرد]
‫[حالا بدون تردید با مهارت بیشتری کوتاه می‌کنه]
‫[بعد از تنظیم]
‫[طول ۶ میلی‌متری که خواسته بود]
‫[اون با دقت خط رویش مو رو دوباره تمیز می‌کنه]
‫[کامل]
‫[حتی یه تار موی اضافه هم باقی نمی‌مونه]
‫[تمیز، با خط‌های تیز و بُرنده]
‫[اون برای اصلاح دقیق از قیچی استفاده می‌کنه]
‫[به فکر موهای هم‌خدمتی‌هاش که قبلا کوتاه می‌کرد]
‫[اون با دقت قیچی می‌زنه]
‫[تا روی موها یه کم خلوت بشه]
‫[اصلاح مو دقیقا ‫همون‌طوری که سرباز خواسته بود تموم می‌شه]
‫- خوب اصلاح کردم؟ ‫- چی؟
‫قشنگ شده.
‫امیدوارم مشتری خوشش بیاد.
‫- نظرت چیه؟ خوبه؟ ‫- آره.
‫چیز دیگه‌ای هست ‫که بخوای بیشتر اصلاح کنم؟
‫راحت باش و بهم بگو.
‫می‌شه یکم دیگه روی موهام رو خلوت‌تر کنی؟
‫- روی موهات رو؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫[خلوت کردن بیشتر ‫برای اینکه فرمش رو بهتر کنه]
‫[حجم موها رو با جسارت بیشتری کم می‌کنه]
‫[کناره‌های مو اصلاح می‌شه ‫تا با قسمت بالایی طبیعی ترکیب بشه]
‫بیشتر خلوتش کنم؟
‫فکر کنم خوبه.
‫وقتی داشتم برای ‫مدرک آرایشگری سربازیم آماده می‌شدم
‫کوتاه کردن موی هم‌خدمتی‌هام
‫اصلی‌ترین وظیفه‌م بود.
‫ولی با این فکر که ممکنه یه جایی
‫مردم به کمکم احتیاج پیدا کنن، ‫برای گرفتن مدرک آماده شدم.
‫یه زمانی بود برای فکر کردن به اون دوران.
‫[آخرین مشتری اون رو به اون دوران برگردوند]
‫- می‌برمتون قسمت شست‌وشو. ‫- باشه.
‫- ممنونم. ‫- قابلی نداشت.
‫از این طرف.
‫[سانگ‌یی موهاش رو میشوره]
‫اینجا راحت‌ترید؟
‫- اینجا راحت‌ترید؟ ‫- آره.
‫[رئیس پارک هم کنارش میشینه]
‫حیف شد. ‫باید یه بار می‌اومدم.
‫می‌دونم.
‫حالا که دارم پیرتر میشم
‫- زودتر خسته میشم. ‫- حق دارید.
‫ولی خودتون می‌دونید که اصلا بهتون نمیاد، نه؟
‫خیلی جوون به نظر میاید، آقا.
‫جدی میگم.
‫شما خوش‌تیپید.
‫[یه لبخند بزرگ می‌زنه]
‫تو از اونم خوش‌تیپ‌تری.
‫حتی از توی تلویزیون هم خوش‌تیپ‌تری.
‫- ایشون؟ ‫- نه، منظورم شمائید.
‫- آهان، من؟ ممنونم. ‫- آره.
‫ولی ایشون خیلی خوش‌تیپ‌تره.
‫[می‌خنده]
‫- می‌برمتون سر جای قبلی‌تون. ‫- ممنونم.
‫رئیس، شست‌وشو تموم شد.
‫[نوه‌م برگشت؟]
‫[با مهربونی بهش نگاه می‌کنه]
‫چطور بهش مدل بدم؟
‫ممنونم.
‫امروز، شاید...
‫[اون یه برس گرد درمیاره]
‫[برای یه ظاهر شاداب‌تر چتری‌هاش رو باز می‌کنه]
‫[اون چتری‌ها رو می‌چرخونه و میده سمت عقب]
‫[یه خدمات سشوار ویژه برای سربازی که مرخصیه]
‫[اون پشت موها رو برای ‫حجم بیشتر به سمت داخل می‌چرخونه]
‫[یه مدل تعطیلاتی ‫متفاوت از ظاهر همیشگیش]
‫[یه کمی احساس معذب بودن می‌کنه]
‫حس بدی بهتون میده؟
‫- نه. ‫- اگه هست بهم بگید.
‫ما دستور شما رو اجرا می‌کنیم.
‫- تا حالا این مدل رو امتحان نکرده بودم. ‫- درستش می‌کنم.
‫[دست‌هاش رو به هم می‌ماله]
‫- این مدل براتون جدیده؟ ‫- بله.
‫جدی؟
‫[استفاده از ژل برای تثبیت مدل]
‫به سمت پایین هم باحال میشه.
‫[برای جزئیات بیشتر ‫یه کم چتری‌هاش رو میاره پایین]
‫[تحت تاثیر قرار گرفت]
‫نظرتون چیه؟
‫خوشتون اومد؟
‫[از اون مدل قدیمی و معمولی چتری رو به پایین]
‫[تبدیل شد به یه تغییر جسورانه رو به عقب]
‫[یه جادوی خاص که صورتش رو زاویه‌دارتر می‌کنه]
‫- موهات خیلی عالی شد. ‫- واقعا عالی شد.
‫- انگار یه آدم دیگه شده. ‫- واقعا.
‫بیاید یه عکس یادگاری بگیریم.
‫[معذبه]
‫[سلام نظامی]
‫[اون‌ها موهای آخرین مشتری رو تموم کردن ‫و براش مرخصی خوبی رو آرزو کردن]
‫- ممنون که اومدید. ‫- دوستش داری؟
‫5 هزار وون میشه. ‫هم کارت قبول می‌کنیم هم یا پول نقد.
‫- با کارت پرداخت می‌کنم. ‫- 5 هزار وون براتون حساب می‌کنم.
‫[5 هزار وون]
‫بیشتر بکش. ‫آخه خیلی خوش‌تیپش کردی.
‫- نه. ‫- نه.
‫- بفرمایید، ممنونم. ‫- ممنونم.
‫- سالم بمونید، آقا. ‫- آره.
‫سالم بمونید، خانم.
‫دیدن‌تون خیلی لذت‌بخش بود.
‫- مراقب خودتون باشید. ‫- ممنونم.
‫- ممنونم! مراقب خودتون باشید. ‫- ممنونم.
‫- خداحافظ. ‫- خدانگهدار.
‫سلام نظامی.
‫- مراقب باشید، خانم. ‫- خدانگهدار، خسته نباشید.
‫[ تا بیرون بدرقه‌شون کردن]
‫قبل از اصلاح خوش‌تیپ‌تر بودم یا الان؟
‫الان خوش‌تیپ‌تری.
‫جدی؟
‫الان خیلی زنده‌تر به نظر میای.
‫- نمی‌دونم خوب اصلاح کردم یا نه. ‫- به نظرم که عالی بود.
‫حالا...
‫قبلا کوتاهی موی مردونه برام راحت‌تر بود.
‫الان، کوتاهی موی زنونه راحت‌تره.
‫بخاطر اینه که موی مردونه ‫جزئیات بیشتری می‌خواد؟
‫[رئیس پارک خیلی پیشرفت کرده ‫که موی زنونه براش طبیعیه]
‫در یه نگاه، واقعا عالی شد.
‫خوب هم بهش مدل دادی.
‫[یه ماشین برقی آشنا به آرایشگاه نزدیک میشه]
‫سلام.
‫- اومدم عکسم رو بگیرم. ‫- فهمیدم.
‫بفرمائید اینجا پارک کنید.
‫[جانگ جونگ‌هی، رئیس کمیته‌ی سالمندان]
‫- عکس؟ ‫- نشونم بده ببینم چجوری شده.
‫- نگاه کنید. ‫- بذار ببینم.
‫ممنونم.
‫- پشتش رو نگاه کن. ‫- کجا؟
‫«فراموش کردن اون روزی که با هم رقصیدیم
‫- اون روزی که با هم رقصیدیم. ‫- اون روزی که با هم رقصیدیم.
‫با صدای زنگ کیک‌ماهی سخت خواهد بود.»
‫- خیلی معرکه‌ست. ‫- وای خدای من.
‫خیلی معرکه‌ست؟
‫«ممنون که از خوراکی‌ها و ‫غذای ساده‌ای که درست کردم لذت بردید.»
‫مراقب سلامتی‌تون باشید، خانم.
‫آره، ممنونم.
‫ممنون.
‫تا به هم دلبسته شدیم داریم خداحافظی می‌کنیم.
‫- ممنونم. ‫- ممنونم!
‫حتما. مراقب باشید.
‫- عه، اون‌ها اومدن. ‫- سلام.
‫آقا. حالتون چطوره؟
‫- سلام. ‫- سال نو مبارک. سلام جی‌یونگ.
‫- خوبید؟ سلام سوهیون. ‫- آره.
‫چطوری، سویول؟
‫- سلام آقا. ‫- سلام.
‫- برگشتید. ‫- سلام.
‫- اومدید. ‫- بله.
‫- اینم عکس شما. ببریدش خونه. ‫- ممنونم.
‫پشتش هم نامه نوشتیم.
‫[اون سه نفر با خوشحالی هدیه‌هاشون رو میدن]
‫شما هم نامه نوشتید.
‫«خانم بوک-سون عزیز.
‫بابت اومدن‌تون به آرایشگاه دهکده خیلی ممنونیم.
‫خیلی خوشحال شدیم که ‫تونستیم برای شام کنار شما باشیم.
‫ممنون که ما رو دعوت کردید.»
‫«گرمایی که با ما ‫تقسیم کردید رو فراموش نمی‌کنیم.
‫آرزوی سلامتی و شادی برای شما داریم.»
‫- شاد باشید. ‫- باشه.
‫- ممنونم، آقا. ‫- خداحافظ.
‫- ممنونم. مراقب باشید. ‫- خداحافظ.
‫آره، ممنونم.
‫- بازم سر بزنید. ‫- حتما.
‫سوهیون، ورودت ‫به مدرسه راهنمایی رو تبریک میگم.
‫- ممنون. ‫- موفق باشی.
‫خداحافظ، جی‌یونگ.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ، جی‌یونگ.
‫- باهاشون خداحافظی کن. ‫- خداحافظ.
‫بریم دیگه.
‫خداحافظ.
‫همه‌شون دارن میرن.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ. مراقب خودتون باشید.
‫[بوگوم با لبخند اونا رو بدرقه می‌کنه]
‫خانم او اومد.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- خانم او. ‫- داری دوباره نقاشی می‌کشی؟
‫ممنونم.
‫[خوشحاله]
‫- بفرما. ‫- این چیه؟
‫یکم فلفل‌سبز تفت داده شده آوردم.
‫- انگار دوستش داشتید. ‫- وای، خیلی ممنون.
‫خانم او.
‫دونگ‌یون صداش رو می‌شنوه ‫و با عجله میاد بیرون
‫برای ما ‫یکم فلفل‌سبز تفت داده شده آوردن.
‫- چرا باز هم آوردید؟ ‫- تا بتونید دوباره بخورید.
‫امیدوارم خوش‌طعم باشه.
‫- خیلی خوشمزه‌ست. ‫- خیلی خوشمزه‌ست.
‫ممنونم که ازش لذت بردید.
‫- منم یه چیزی براتون دارم. ‫- چی؟
‫این یه مرباست که درست کردم ‫و به اهالی اینجا دادم.
‫- اون برای منه؟ ‫- بله.
‫- ببرید خونه. ‫- اوه، ممنونم.
‫- این‌ها جلوی سرماخوردگی رو می‌گیرن. ‫- همین‌طوره.
‫- چای درست کن. ‫- هدیه‌ی خیلی ارزشمندیه.
‫انگار چند تا نوه‌ی جدید پیدا کردم.
‫باعث شد حس کنم جوون‌تر شدم، ‫و حالا از رفتن‌تون ناراحتم.
‫- بازم همدیگه رو می‌بینیم. ‫- می‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫تو همین چند روز خیلی صمیمی ‫شدیم و حالا همه‌تون دارید میرید.
‫- بعد از چند روز. ‫- واقعا؟
‫- خیلی ناراحت‌کننده‌ست. ‫- درسته. زیاد اینجا نبودید.
‫منم الان دلم گرفته. ‫برام مثل نوه‌هام بودید.
‫[اون ناراحته که باید با سه نفری که ‫مثل نوه‌هاش بودن، خداحافظی کنه]
‫- پسرهای مهربون من. ‫- باز هم میام.
‫- حتما باید بیای. ‫- تا شما رو ببینم.
‫آره. حتما بیا.
‫- حتما برمی‌گردم که ببینمتون. ‫- آره. حتما بیاید.
‫مگه از اینکه پیش ما بودید لذت نبردید؟
‫انگار خیلی جوون‌تر شدم.
‫[می‌خنده]
‫خیلی بهمون خوش گذشت ‫که با بچه‌ها بازی کردیم.
‫اون‌ها عاشق‌تون هستن.
‫شرط می‌بندم که اینجا ‫خیلی براتون دردسرساز بودن.
‫- اصلا، ابدا. ‫- جی‌هی...
‫اول، روی کتابش نقاشی می‌کشه.
‫بعد با اسباب‌بازی خرگوشی ‫که بهش دادید بازی می‌کنه.
‫خیلی سرش گرم بازیه.
‫فکر کنم دوستش داره.
‫نوه‌های من میگن ‫از اینکه دارید میرید ناراحتن.
‫اوه، عزیزم.
‫- خیلی خوش گذشت. ‫- بچه‌ها...
‫[از جاش پرید]
‫[کیک‌ماهی یهویی؟]
‫- درمورد جی‌هی. ‫- آره.
‫- عاشق کیک‌ماهیه. ‫- آره، خیلی.
‫گفت براش درست کردید، ‫حتی آبش رو هم تا ته خورد.
‫یه کم براتون میدم ببرید.
‫شما کلی برامون غذا آوردید
‫- پس ما هم باید یه چیزی جاش بدیم. ‫- نه، نیازی نیست.
‫- کلی کار می‌بره. هوا سرده. ‫- کاری نداره.
‫انرژی‌مون زیاده.
‫- نه، بیخیال. ‫- اصلا نباید زحمت بکشید.
‫- یه لحظه صبر کنید. ‫- فقط عاشق مرباهاتونم.
‫[این از حد کافی هم بیشتره]
‫[کلی کیک‌ماهی برای جی‌هی بسته‌بندی می‌کنه]
‫[یه عالمه هم از آبش می‌ریزه]
‫[ظرف رو پر می‌کنه]
‫دونگ‌یون کلی غذا بسته‌بندی می‌کنه ‫تا قدردانی‌شون رو نشون بده
‫- اینا رو براش می‌برم. ‫- آره، تا دم خونه همراهیش کن.
‫- داغه. ‫- نکنه ظرفش بشکنه؟
‫من براتون میارم.
‫- تا دم خونه همراهتون میام. ‫- جدی؟
‫بفرمایید، اینم از این.
‫با اومدنم به اینجا کلی دردسر درست کردم.
‫- اینجوری نگید. ‫- باید همراهی‌تون کنم.
‫- همین نزدیک زندگی می‌کنید. ‫- به هر حال زحمته.
‫بازم همدیگه رو می‌بینیم.
‫- مامان‌بزرگ عزیز. ‫- جانم.
‫[یه بغل محکم]
‫- مامان‌بزرگ عزیز. ‫- جانم.
‫- به سلامت برسید. ‫- زود برمی‌گردم.
‫- همه روز آخرمون اومدن. ‫- می‌دونم.
‫- با رئیس پارک خداحافظی کن. ‫- دارید میرید؟
‫ممنون بابت همه‌چی.
‫- مراقب خودتون باشید، خانم او. ‫- حتما. خدانگهدار.
‫- دلم گرفت. ‫- ممنون.
‫- خداحافظی باهاتون سخته. ‫- بازم بهتون سر می‌زنم.
‫- باشه. خدانگهدار. ‫- ممنون.
‫[یه خداحافظی با کسانی که مثل نوه‌هامون بودن]
‫[با حسرت به پشت سرش نگاه می‌کنه]
‫- حالا که وقتش شده، رفتن برامون سخته. ‫- معلومه. همه‌مون ناراحتیم.
‫- چطور انقدر زود صمیمی شدیم؟ ‫- نمی‌دونم. ناراحتم که دارید میرید.
‫- خانم او، اولش ‫- بله.
‫وقتی اومدیم بهتون سلام کنیم.
‫- ما رو به داخل دعوت کردید. ‫- آره.
‫ممنونم که بابت آشپزی بدم ازم تشکر کردید.
‫خیلی خوشمزه بود.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫جدی میگم. از ته دلم میگم.
‫اگه منظورتون همینه، پس ممنونم.
‫من همیشه فقط با کسایی ‫رابطه برقرار می‌کردم
‫که تصمیم گرفته بودم ‫بهشون نزدیک بشم و بهشون اهمیت بدم.
‫اوایل، دونگ‌یون نمی‌تونست ‫به راحتی با اهالی دهکده ارتباط برقرار کنه
‫اون‌ها اول با من ارتباط گرفتن
‫و خیلی دوستانه ‫به سمتم اومدن.
‫وقتی تصمیم گرفتم گاردم رو ‫بیارم پایین و باهاشون راحت باشم
‫به هم نزدیک‌تر شدیم.
‫شما بعد از نزدیک شدن به یه نفر ‫سفره‌ی دلتون رو براش باز نمی‌کنید.
‫وقتی به کسی اجازه میدید وارد ‫قلبتون بشه، اون موقع صمیمی می‌شید.
‫ما ماه ژانویه رو به لطف خانم او ‫پشت سر گذاشتیم.
‫دست در دست هم
‫دورانی بود که چیزهای زیادی درمورد
‫روابط و چطور حفظ کردنشون به من یاد داد.
‫عجله نکنید.
‫[اون‌ها می‌خوان در آخرین روز، بیشتر محبت کنن]
‫داغ داغه، ‫می‌برمش براتون داخل.
‫- جی‌هی. ‫- وای خدای من.
‫هنوز خیلی داغه، ‫مراقب باشید دست‌تون نسوزه.
‫باشه.
‫خیلی خیلی ممنونم.
‫عاشق کیک‌ماهیه. آبش هم همین‌طور.
‫[وروجک]
‫اگه کیک‌ماهی می‌خوای ‫باید به حرف مامان‌بزرگت گوش کنی.
‫- لیموناد هم هست. ‫- خدانگهدار، خانم.
‫- آره. از مامان‌بزرگ بخواه برات درست کنه. ‫- به اون دست نزن.
‫برات درست می‌کنم. نپر بالا.
‫[ممنون، عمو]
‫- خدانگهدار، خانم. ‫- خداحافظ.
‫- ممنون بابت همه‌چی. ‫- خداحافظ.
‫- خداحافظی کن. ‫- خداحافظ.
‫بیا یه بغل بهم بده، جی‌هی.
‫- خدانگهدار، عمو. ‫- خداحافظ، جی‌هی. مراقب خودت باش.
‫- مراقب باشید. ‫- خداحافظ.
‫[به بیرون نگاه می‌کنه]
‫کلی غذا بهمون داد.
‫[خانم او ایستاده بود و نگاهش می‌کرد]
‫[تا وقتی که دونگ‌یون از دیدش خارج شد]
‫[اون به عکسی که اون سه نفر ‫بهش هدیه داده بودن نگاه می‌کنه]
‫[نامه رو پیدا می‌کنه]
‫[وقتی اولین بار همدیگه رو دیدیم، ‫ازمون خواستید بیایم تو، چون داشتیم]
‫[توی سرما سخت کار می‌کردیم ‫و اون گرمای وجودتون ما رو به وجد آورد]
‫[امیدوارم وقتی بزرگ شدم ‫به آدم گرمی مثل شما تبدیل بشم.]
‫عکس خیلی قشنگ شده.
‫[اون قلبی که اون سه نفر بهش دادن رو گرامی می‌داره]
‫[یکی دیگه از اهالی با عجله میاد]
‫[این خانم آشنا کیه؟]
‫- مادر من. ‫- بله.
‫خیلی سلامت و زرنگ بود، ‫ولی دچار زوال عقل شد.
‫زوال عقل خفته.
‫باید تا وقتی میتونم ‫بهش یه لیوان آب بدم.
‫چون وقتی از دنیا بره، ‫دیگه کاری از دستم برنمیاد.
‫حتما خیلی براتون سخته.
‫سخت نیست. ‫کاریه که واسه والدینت انجام میدی.
‫[بعد از اینکه بهش زنگ زدن، اومد اینجا]
‫[ساکته]
‫یعنی رفتن یه جای دیگه؟
‫[یواشکی داخل رو نگاه می‌کنه]
‫[اون سه نفری که دنبالشون می‌گشت ‫مشغول کار روی دیوارنقاشی هستن]
‫[دارن آینه رو می‌چسبونن به دیوار]
‫[متمرکزن، سخت در حال کار هستن]
‫[بالاخره بوگوم رو دید!]
‫خدایا... دارید نقاشی می‌کنید؟
‫- شما کی رسیدید؟ ‫- همین الان.
‫- حالتون چطوره؟ ‫- خوبم.
‫از خونه‌ی مادرشوهرم اومدم.
‫- جونگ‌سوک هستید، درسته؟ ‫- آره.
‫خانم جونگ‌سوک. اسم‌تون همینه.
‫- عکس‌تون. ‫- باید با عجله برگردم.
‫[با عجله میره عکس رو بگیره!]
‫باید برگردم پیش اون پیرزن.
‫رفتم بهش سر بزنم
‫و یه کمی کوکو درست کردم، ‫ولی فقط یه کم تونستم بیارم.
‫- کوکو؟ ‫- آره، تا بتونید یه مزه‌ای کنید.
‫چه نوع کوکویی هست؟
‫- تربچه و... ‫- وای، کوکوی تربچه.
‫- تربچه، سیب‌زمینی شیرین و کلم. ‫- کوکوی کلم هم هست؟
‫ممنونم.
‫این همون عکسیه که با هم گرفتیم.
‫لطفا عزیز بشماریدش. ‫شما هینجا هستید.
‫بفرمایید.
‫[با دقت نگاه می‌کنه]
‫من توی تاریک‌ترین گوشه‌م. ‫به سختی دیده میشم. اصلا معلومم؟
‫- راست میگید. ‫- تو سایه‌م.
‫ولی عیبی نداره. ‫توی سایه وایسادم.
‫[خاطرات مهم‌ترن]
‫[دستش رو می‌گیره]
‫- موهام رو خیلی قشنگ درست کردید. ‫- کاری نکردم.
‫این رو واسه مادرشوهرم درست کردم ‫و فقط تونستم یه کم بیارم.
‫ببخشید که کمه.
‫- ممنونم. ‫- خدای من.
‫چیزی نیست.
‫چرا داری گریه می‌کنی؟ اوه، عزیزم.
‫دلتون برای خونه تنگ شده، مگه نه؟
‫[بوگوم تحت تاثیر عذرخواهی خانم قرار گرفت]
‫چرا یهو گریه‌ت گرفت؟
‫- باید سوار اتوبوس بشید؟ ‫- آره، باید برم.
‫- ممنون، خانم. ‫- ممنون.
‫خداحافظ.
‫- اشکت رو درآوردم. ‫- نه.
‫منم احساساتی شدم.
‫به سلامت برگردید.
‫- شنیدم فردا دارید میرید. ‫- درسته.
‫- خیلی ناراحت‌کننده‌ست. ‫- مراقب خودتون باشید.
‫باید با عجله برگردم. خیلی کار دارم.
‫خدای من. ممنونم.
‫- به سلامت برسید. ‫- مراقب باشید.
‫- خداحافظ. سلامت بمونید، عزیزم. ‫- حتما.
‫- مراقب سلامتی‌تون باشید. ‫- ممنونم.
‫[خداحافظی صمیمانه‌ی ‫آخرش بوگوم رو تحت تاثیر قرار داد]
‫مراقب خودتون باشید.
‫[بوگوم با عجله به یه جایی میره]
‫- سلام. شما خواهر بزرگ داین هستید؟ ‫- بله.
‫از دیدن‌تون خوشحالم، خواهر بزرگ داین.
‫سلام. سال نو مبارک.
‫[سلام]
‫سلام، خانم.
‫پس این خونه‌ی در آبی خونه‌ی شماست.
‫[بوگوم رفته بود تا به خانم سون‌هی سر بزنه]
‫خانم.
‫میام بهتون سر می‌زنم.
‫- میای سر بزنی؟ ‫- آره.
‫- فردا بیا بهم سر بزن. ‫- فردا میام.
‫فردا میام.
‫- این کیک‌ماهی با طعم کاستارده. ‫- کاستارد؟
‫چرا برام کیک‌ماهی آوردی؟
‫- این‌بار خودم درست‌شون کردم. ‫- وای، خدای من.
‫- نمی‌دونم خوب شده یا نه. ‫- تو کیک‌ماهی هم بلدی درست کنی؟
‫- تو تو همه‌چی مهارت داری. ‫- نه بابا.
‫ظرف فرنی لوبیای قرمزی ‫که توش براتون آورده بودم کجاست؟
‫- اونجاست. ‫- پیداش کردم، اینجاست.
‫همین‌جاست. این دیگه چیه؟
‫توش یه بطری روغن گذاشتم.
‫- روغن. آره. ‫- روغن؟
‫خودم دونه‌هاش رو کاشتم و روغنش رو گرفتم.
‫خونگیه.
‫- وای. ممنونم. ‫- با چیزی که خودم کاشتم درست شده.
‫یادم می‌مونه و با لذت می‌خورمش.
‫- اجازه دارم این رو بردارم؟ ‫- آره.
‫چیز زیادی ندارم که بهت بدم.
‫- این واقعا... ‫- فقط یه بطریه.
‫خیلی ارزشمنده.
‫این همون عکسیه که دیروز گرفتیم.
‫همون عکسی که من و شما ‫بیرون گرفتیم.
‫می‌دونید که من سواد ندارم. ‫نمی‌دونم اینجا چی نوشته.
‫چیزی که نوشتم رو براتون می‌خونم.
‫«خانم سون‌هی عزیز.
‫شما اولین مشتری من ‫توی منزل خودتون بودید.
‫ازتون ممنونم، نه فقط ‫بابت نارنگی‌ها، بلکه بابت مهربونی‌تون.
‫منم حس دلگرمی و خوشحالی داشتم.
‫امیدوارم هر روزتون پر از خوشی باشه ‫و احساس تنهایی نکنید.
‫ما کمی از گرمای وجودمون رو تو موجو جا می‌ذاریم.
‫همیشه سالم باشید.
‫- از طرف بوگوم، سانگ‌یی، دونگ‌یون.» ‫- ممنونم
‫بابت همه‌ی این کارها و عکسی که گرفتید.
‫چرا موقعی که عکس گرفتیم چشم‌هام رو بستم؟
‫چشم‌های شما هم باهاتون خندیدن.
‫چشم‌هاتون خندیدن.
‫خیلی خوب از این عکس مراقبت کنید.
‫[بوگوم بطری‌های سنگین آبی که ‫بیرون بود رو میاره داخل]
‫می‌تونم این‌ها رو اینجا بذارم؟
‫اشکالی نداره آب رو اینجا بذارم؟
‫[اون می‌خواد تا وقتی اینجاست ‫هر کاری از دستش برمیاد انجام بده]
‫- خدانگهدار، خانم. ‫- از رفتن‌تون ناراحتم.
‫- دوباره می‌بینمتون. ‫- چی؟
‫دوباره می‌بینمتون.
‫کی دوباره همدیگه رو ببینیم؟
‫- کی همدیگه رو ببینیم؟ ‫- کی همدیگه رو ببینیم؟
‫وقتی شکوفه‌های هلو باز شدن بیام؟
‫خوب میشه اگه ‫موقع باز شدن شکوفه‌های هلو بیای.
‫وقتی گل‌ها باز میشن خیلی قشنگه.
‫باشه. یادم می‌مونه.
‫- موهاتون خوب شده؟ ‫- همه میگن خیلی قشنگ شده.
‫ممنونم. مراقب خودتون باشید.
‫[دست‌هاش رو محکم می‌گیره]
‫دوباره می‌بینمتون. خدانگهدار.
‫مراقب سلامتی‌تون باشید.
‫دلم براتون تنگ میشه.
‫مطمئن باش قشنگ میشه.
‫[غروب شده]
‫صبر کن.
‫اون الان پیداش میشه.
‫الان میاد.
‫[با دقت نگاه می‌کنه]
‫[خبری نیست]
‫[سانگ‌یی با ناامیدی منتظر کیه؟]
‫- الو؟ ‫- شما؟
‫منم، سانگ‌یی.
‫همون معلم کره‌ای‌تون از آرایشگاه.
‫- آهان. ‫- چه خبر؟
‫باید ساعت یک برم بیرون.
‫می‌دونم.
‫داشتم حاضر می‌شدم برم بیرون.
‫خیلی خب.
‫- بعد از اون کلاس. ‫- خب.
‫- بعدش بیاید آرایشگاه. ‫- باشه.
‫یه عکس دارم که باید بهتون بدم. ‫قول بدید بیاید.
‫- باشه، میام. ‫- بعدا می‌بینمتون.
‫[ولی اون نیومد]
‫[ساعت رو چک می‌کنه]
‫[تقریبا وقت بستن آرایشگاهه]
‫[از روی نگرانی دوباره زنگ می‌زنه]
‫[نگرانه]
‫خانم را جواب نمیده.
‫[به‌علاوه اینکه، در دسترس نیست]
‫[خونه هم نیست]
‫[با قدم‌های سنگین میاد بیرون]
‫[سانگ‌یی تصمیم می‌گیره بیرون منتظر بمونه]
‫[اگه نتونه خداحافظی کنه چی؟]
‫[به اطراف نگاه می‌کنه]
‫[وقت بستن آرایشگاهه]
‫[کلافه شده، ‫یعنی این پایان رابطه‌شون با خانم را بود؟]
‫- بذار تا وسطش جاری بشه. ‫- چیکار داری می‌کنی؟
‫- خانم را اومد! ‫- وای، ترسیدم.
‫خانم را.
‫[بالاخره پیداش شد]
‫- چیکار دارید می‌کنید؟ ‫- خانم را اومد!
‫خانم را.
‫تنکیو.
‫[می‌خنده]
‫[بالاخره همدیگه رو دیدن، ‫انگار سال‌ها بود همدیگه رو ندیده بودن]
‫[از دیدنش خوشحاله]
‫چرا انقدر دیر کردید؟
‫سر کارتون خیلی شلوغ بود؟
‫بفرمایید اینجا بشینید.
‫سه ساعت نشستم، ‫واسه همین کمربند طبی‌ام رو بستم.
‫اون رو بستید؟
‫از ساعت یک تا چهار نشسته بودم.
‫- خیلی منتظرتون گذاشتن. ‫- خیلی خسته‌کننده بود.
‫این همون عکسیه که با هم گرفتیم.
‫- درسته. ‫- دادیم چاپش کنن.
‫عکس رو چاپ کردید؟
‫- نگاه کنید. ‫- وای.
‫چه قیافه‌ی داغونی.
‫آخه کجاش داغونه؟
‫تو سن پیری که قیافه‌م ‫خوب نیست، نباید عکس بگیرم.
‫این حرف رو نزنید.
‫یه نامه براتون نوشتم.
‫خیلی طولانی نیست. می‌تونید بخونیدش؟
‫- سعی می‌کنم. ‫- سعی کنید بخونیدش.
‫- بلند بخونید. ‫- بلند می‌خونم.
‫- «دو، ر...» ‫- «دو، ر، می»
‫- «دو، ر، می، فا، سل، لا.» ‫- «فا، سل، را اوک‌جا.»
‫- «خانم را اوک‌جا.» ‫- «را اوک‌جا.»
‫«شما با من مثل پسر...
‫- و نوه‌تون رفتار کردید.» ‫- «و نوه‌تون.»
‫- «خیلی خیلی ممنونم» ‫- «خیلی خیلی ممنونم»
‫«که ازم استقبال کردید.»
‫- این چیه؟ ‫- «وعده‌های غذایی»
‫- «وعده‌...» ‫- «وعده‌های غذایی‌تون رو نخورده نذارید.»
‫«وعده‌های غذایی‌تون رو نخورده نذارید.
‫حتما ورزش کنید.
‫کره‌ای بخونید»
‫- «انگلیسی.» ‫- «و انگلیسی رو خوب بخونید.»
‫- «میام» ‫- «میام بهتون سر می‌زنم»
‫- «ببینم چطور انجامش دادید.» ‫- « بهتون سر می‌زنم.»
‫«خیلی ممنونم.
‫تنکیو.
‫از طرف لی سانگ‌یی.»
‫آخرش چی نوشته؟
‫نوشته: «لطفا جوابم رو بنویسید.»
‫من کُند می‌خونم.
‫اینش رو خیلی دوست داشتم.
‫[سانگ‌یی تمام احساسش رو توی نامه ریخت]
‫من خیلی مدیون شما هستم.
‫یه بغل بهم بدید.
‫حتما.
‫[یه بغل محکم]
‫حتما.
‫لی سانگ‌یی، اسمت ساده‌ست.
‫اسم اون یکی‌ها... ‫«پارک» نمی‌دونم چی چی.
‫[ اون یکی‌ها، «پارک» نمی‌دونم چی چی]
‫پارک...
‫پارک بوگوم.
‫بوگوم و...
‫- کواک دونگ‌یون. ‫- کواک دویون.
‫- کواک دونگ‌یون. ‫- دونگ‌یون.
‫هنوزم گفتنشون سخته. ‫اسم تو خیلی ساده‌ست.
‫انقدر ساده‌ست که فراموشش نمی‌کنم.
‫اسم اونا رو گفتن سخت‌تره.
‫- بریم داخل. سرده. ‫- باشه.
‫داشتم همین کار رو می‌کردم.
‫[اون‌ها بقیه‌ی صحبت‌شون رو توی اتاق انتظار ادامه میدن]
‫[به محض اینکه رفت داخل]
‫[یه چیزهایی با خودش آورد]
‫یه کم رب فلفل آوردم.
‫ببر خونه.
‫خیلی محکم بسته‌بندیش کردم.
‫ببینید رب فلفل من چه طعمی داره.
‫- چرا این‌همه زحمت می‌کشید؟ ‫- چیزی نیست.
‫با روزنامه و چیزهای دیگه با دقت بستمش.
‫خیلی جاش امنه.
‫وای، خانم. این مثل صندوقچه‌ی گنجه.
‫انقدر سپاسگزارم که اصلا نمیدونم ‫چطور باید ازتون تشکر کنم.
‫کاری نکردم. به منم خوش گذشت.
‫قول میدم بخورمش.
‫- باشه. یه امتحانش بکن. ‫- ممنونم.
‫جواب تماس‌هام رو بدید، باشه؟
‫میدم. قبل‌ترش هم دادم، ندادم؟
‫من جواب تماس‌های لی سانگ‌یی رو میدم.
‫- همیشه... ‫- داروهم رو ساعت ده شب می‌خورم.
‫جوراب انگشتی‌تون رو بپوشید.
‫- می‌پوشم. می‌پوشمشون. ‫- خوبه.
‫این روزها هوا سرده.
‫اگه تصمیم گرفتم چند روز دیگه بیام
‫- حتما قبلش زنگ می‌زنم. ‫- باشه.
‫ما واقعا منظورمون همونه.
‫وقتی هوا گرم‌تر شد، و کرم‌های شب‌تاب ‫و شکوفه‌های هلو باز شدن، میایم.
‫- می‌تونید خونه‌ی من بخوابید. ‫- باشه.
‫خونه‌م کلی جا داره.
‫[اون‌ها مدام دارن قول و قرار میذارن ‫چون دلشون نمی‌خواد جدا بشن]
‫رسیدیم. چه سریع بود.
‫- من دیگه برم. ‫- برو دیگه. خدانگهدار.
‫خداحافظ.
‫- بهم زنگ بزن! ‫- باشه، میزنم.
‫- خدانگهدار! ‫- خداحافظ.
‫گودبای، سانگ‌یی.
‫[تنها برگشتن ‫باعث احساساتی شدن سانگ‌یی میشه]
‫[اون با حالی آمیخته به ‫غم و شادی برمی‌گرده آرایشگاه]
‫[هدیه‌ی خانم را رو بار می‌کنه]
‫[با دقت خیلی زیاد بسته‌بندی شده]
‫وای، خدای من.
‫[رب فلفلی که خودش درست کرده]
‫[متعجبه]
‫یه نامه؟
‫[اون نامه‌ی مخفی رو پیدا کرد]
‫«سلام، لی سانگ‌یی.
‫خیلی ممنونم ‫که کودها رو جابه‌جا کردی.
‫گلخونه رو هم تعمیر کردی. ‫خیلی خیلی ممنونم.
‫ممنونم که مشکل‌های بزرگم رو حل کردی.
‫خداحافظ.»
‫تنکیو.
‫«خداحافظ. تنکیو. گودبای.»
‫[شب فرا رسید]
‫بیاید اسم‌هامون رو بنویسیم.
‫[اون‌ها میرن سمت دیوارنقاشی]
‫[جایی که جادو زنده می‌شه]
‫[قبلا یه دیوار سفید بود]
‫[روش چند تا درخت هلو رویید]
‫مهم نیست نقاشی‌مون خوبه یا بد.
‫اینکه بتونیم یه یادگاری از خودمون ‫و بقیه بذاریم رو دوست دارم.
‫[همه کمک کردن تا دیوارنقاشی تکمیل بشه]
‫ما خاطرات‌مون رو ‫با اهالی دهکده شریک شدیم.
‫موفق شدیم اون‌ها رو روی دیوار به جا بذاریم.
‫[با یه جمله علامت‌گذاری شد]
‫ما خاطرات‌مون رو ‫با اهالی دهکده شریک شدیم.
‫موفق شدیم اون‌ها رو روی دیوار به جا بذاریم.
‫[جایی که جادو زنده می‌شه]
‫پروژه‌ی خیلی معناداری بود.
‫[دیوارنقاشی تکمیل شد]
‫- با دست‌خط خودمون. ‫- باشه.
‫- هیچ جای خالی نذارید. ‫- سه خط اینجا؟
‫- آره. ‫- آره.
‫- یه کم بزرگ‌تر بنویس. ‫- این خیلی کوچیکه.
‫[پارک بوگوم]
‫- اسم تو کلی مربع داره. ‫- آره.
‫[لی سانگ‌یی]
‫چرا اسمت رو انقدر بدخط نوشتی؟
‫- انگار دعوا کردی. ‫- این خود منم.
‫دست‌خط اصلی من همینه.
‫ولی...
‫[فکر کنم لازم بود]
‫- من... رنگ کجاست؟ ‫- خوبه.
‫شما دو تا دست‌خط‌تون خوبه.
‫[پارک بوگوم، لی سانگ‌یی، کواک دونگ‌یون]
‫- خیلی قشنگ شد. ‫- خیلی.
‫[با دقت نگاه می‌کنن]
‫[یه دیوارنقاشی با اسم‌هاشون]
‫باعث میشه یه کم
‫احساساتی بشم.
‫خوشحال نیستی که اسم‌هامون رو نوشتیم؟
‫- آره. ‫- باید اسم‌هامون رو می‌نوشتیم.
‫[پارک بوگوم، لی سانگ‌یی، کواک دونگ‌یون]
‫بیا اینجا.
‫بیا یه عکس آخر هم بگیریم.
‫بخندید.
‫[خدانگهدار، آرایشگاه دهکده]
‫[تقدیم به اهالی دهکده]
‫باشه.
‫به روستای آپسوم در موجو.
‫سلام، اهالی عزیز.
‫من پارک بوگوم هستم، ‫آرایشگر آرایشگاه دهکده.
‫وقتی دارید این رو تماشا می‌کنید ماه آوریله.
‫[بعد از زمستون سرد]
‫[الان خیلی گرم‌تر شده]
‫[آرایشگاه دهکده] ‫[کوتاهی و سشوار مو]
‫چرا انقدر گرمه؟
‫بریم یه چیزی واسه خوردن پیدا کنیم!
‫- چیزی پیدا کردی؟ ‫- اون‌طرفه.
‫نه، اونجا چیزی نیست.
‫- یه کم می‌خوای؟ ‫- نه، ممنون.
‫باید زباله‌ها رو ببریم بیرون.
‫[اون سه نفر امیدوار بودن ‫اهالی زیاد به آرایشگاه سر بزنن]
‫- سلام! ‫- سلام.
‫[اهالی محل اینجا رو مال خودشون کردن]
‫- هی. ‫- خوش اومدید!
‫شما اینجا کار می‌کنید؟
‫- آره، ما اینجا کار می‌کنیم. ‫- خوش‌به‌حالتون.
‫[یه مادربزرگ کیف و کتابش رو ‫میاره، انگار که عادت کرده بیاد اینجا]
‫[سانگ‌یی دیگه اینجا نیست، ولی اون همچنان میاد]
‫ما توی ماه دسامبر برفی اینجا رو باز کردیم
‫و حالا ماه آوریله، ‫موقعی که شکوفه‌های هلو باز میشن.
‫خیلی ممنونم که با ما همراه شدید.
‫شاید از هم دور باشیم
‫ولی همه‌ی اون آدم‌های مسن ‫و بچه‌هایی که اونجا دیدیم
‫جای عمیقی توی قلب‌مون دارن.
‫[حالا اون به جای سانگ‌یی با داین درس می‌خونه]
‫حرف «اِی».
‫- نمی‌دونم... ‫- این رو خیلی خوب نوشتید.
‫[واقعا؟]
‫امیدوارم به سر زدن
‫[پر از کسانی شده که یاد اون سه نفر هستن]
‫به آرایشگاه دهکده ادامه بدید.
‫و زمان‌هایی که با هم داشتیم رو به یاد بیارید.
‫بی‌صبرانه منتظر دوباره دیدن‌تون هستم.
‫[مجوز کسب وکار، مدرک آرایشگری]
‫[هر کدوم به روش خودشون]
‫[اهالی محل به یاد اون سه نفر هستن]
‫[شما از همه باحال‌تر افتادید]
‫واقعا؟
‫[خداحافظی پایان کار نیست ‫توی قلب همدیگه موندنه]
‫آرزوی سلامتی براتون دارم.
‫صمیمانه ازتون تشکر می‌کنم
‫بابت اینکه انقدر گرم ازمون استقبال کردید.
‫[پارک بوگوم]
‫[لی سانگ‌یی]
‫[کواک دونگ‌یون]
‫[چند ماه بعد]
‫[ورود]
‫[آزمون ملی صلاحیت]
‫[ثبت‌نام]
‫[آرایشگاه دهکده]
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫[آرایشگر دهکده]