والتر، ما داریم کجا می‌ریم؟
آلیس، وقتی به سفرمون به پاریس فکر می‌کنی،
چی بیشتر از همه برات جذاب بود؟
آره، مونا لیزا. اون...
این دیگه چیه؟
یه ماشین روب گلدبرگ.
آهان.
خب. پس، حواست باشه، دقت کن، دقت کن.
- کِی اینو ساختی؟ - کل هفته‌ی گذشته رو وقت گذاشتم.
- ما باید با هم حرف بزنیم. - حواست باشه، حواست باشه، حواست باشه.
چیزی که می‌خوام بهت بگم...
یه لحظه. یه لحظه به اینجا نگاه کن.
- می‌شه اون رو نگه داری؟ - یه نگاهی بهش بنداز.
اوه.
والتر، ما واقعاً باید با هم حرف بزنیم.
این کار برای هر دومون اصلاً منطقی نیست.
آه، خدای من! آه!
- آه! - اوه خدای من.
لطفاً من رو ببخش، آلیس.
عزیزم دوستت دارم و اگه اشکالی نداره...
حالت خوبه؟
عزیزم، بهت نیاز دارم تا شب‌های تنهایی‌ام رو گرم کنی
عزیزم، دوستت دارم...
آلیس عزیز. می‌خوای، آلیس... ببخشید، این تکراری بود.
- با من ازدواج می‌کنی؟ - چطور همچین فکری به سرت زد؟
- فکر کردم نظرمون یکیه. - من می‌خواستم همه‌چیز رو تموم کنم.
ما اصلاً به درد هم نمی‌خوریم. اوه، والتر.
آلیس؟
عزیزم، بذار دوستت داشته باشم...
از تماس شما خوشحالیم و به‌زودی پاسخگوی شما خواهیم بود.
پیتزا گوستو، همان طعم اصیل و خوشمزه.
اسم من فین است. چه کاری می‌توانم براتون انجام بدم؟
سلام فین، اسم من آدلر است. والتر آدلر.
می‌تونید با من محترمانه صحبت کنید و من می‌خواهم براتون توضیح بدم،
که چطور تفاوت بین اسکمپی و میگو رو تشخیص دهید.
اسکمپی‌ها بزرگ هستند و قبل از پختن هم قرمزند.
میگوها کوچک و سفید هستند.
اسکمپی گران است، میگو ارزان است.
و حالا برگردیم به سوال من.
شما چه موجوداتی روی پیتزا می‌گذارید که اسمش رو پیتزای اسکمپی می‌گذارید؟
اسکمپی؟
اشتباهه، فین. جواب درست میگو است.
این فریبکاری در برچسب‌گذاری است.
برای مثال در آمریکا می‌توانستم از پیتزای گوستو
بابت چند میلیون دلار خسارت شکایت کنم.
از بازخورد شما متشکرم، والتر. حتماً اون رو منتقل می‌کنم.
کار دیگری هست که بتوانم براتون انجام بدم، والتر؟
بله، نوشته روی بسته‌بندی رو عوض کن، فین.
حتماً منتقل می‌کنم.
می‌توانم بپرسم که آیا تا به حال
پیتزای خوشمزه بدون گوشت ما را امتحان کرده‌اید؟
-این دیگه چیه؟ پیتزای بدون گوشت؟ یه پیتزا با گوشت گیاهی.
گیاهی، یعنی از گیاه درست شده. از کی تا حالا گوشت از زمین رشد می‌کنه؟
گوشت ما از سویا درست شده.
-بدون تولید کربن، بدون اونتی‌بیوتیک. -و بدون گوشت.
-برای همین بهش می‌گیم بدون گوشت. ولی چرا "بدون گوشت"؟
می‌تونست اسمش "بدون تن‌ماهی" باشه یا "بدون سالاد سوسیس رگنسبورگی".
ولی مزه‌اش مثل گوشته.
فین، اگه بخوام گوشت بخورم، گوشت می‌خورم نه سویا.
ولی من اصلاً نمی‌خواهم گوشت بخورم، نه سویا،
نه میگو، بلکه اسکامپی!
فین؟
این‌ها میگو هستند، نه اسکامپی. تمام.
یک ستاره.
خب، و دوباره ما دنیا را
کمی بهتر کردیم، نه؟
هم‌اتاقی قبلی‌ات،
می‌خواست اون را به یه کلاس تانترا ببرد.
-راست میگه. -اسمش چی بود؟ رولاند یا رابرت؟
هیس. اون هنوز هم‌خانه‌ی من است.
و اسمش... اوه، رولف است.
مزاحم شما نمی‌شم.
می‌توانم لحظه‌ای حرفتان رو قطع کنم؟ این رولف است، هم‌خانه‌ام.
فقط اومدم سری به لعاب بذر کتانم بزنم.
-رولف روزه‌ی درمانی می‌گیرد. -روزه‌ی لعابی.
آه، روزه‌ی لعابی.
دلم می‌خواست کمی از اون به شما تعارف کنم.
نه، ممنون.
-اما این‌ها بسته‌های ۲۵۰ گرمی هستند. -بسیار خب، خیلی ممنون، رولف.
واقعاً مایه تأسفه.
-رولفِ تانترا؟ -جدی می‌گویم.
ما که نمی‌خواستیم این کار را در حیاط جلویی خانه خودمان انجام دهیم.
هی، صبح بخیر.
-سلام، آلیس. -سلام.
ببخشید. ببخشید؟
مرد جوان، اگر می‌خواید مرا نقاشی کنید، نه ممنون.
دنبال شغلی بگرد که سهمی در تولید ناخالص ملی داشته باشه.
سگ اون پشت جا مانده است.
آه، بارنی. بارنی پیر بیچاره.
ما باید روزی یه دور پیاده‌روی کنیم. در این مورد صحبت کرده بودیم.
خب، بیا.
ممنونم، مرد جوان.
صبح بخیر، صبح بخیر، دانشجویان عزیز.
صبح بخیر.
آه، چه خوب است که دوباره به این همه چهره جدید نگاه می‌کنم.
و یکی دیگه هم اونجاست.
-صبح بخیر. اجازه بدهید خودم رو کوتاه معرفی کنم.
اسم من آلیس اولسن است و استاد تاریخ هنر
در دانشگاه رگنسبورگ هستم.
از گذراندن این ترم در کنار شما بسیار خوشحالم.
آیا هنوز هم وقتی زیبایی رو می‌بینید، اون رو تشخیص می‌دید؟
یا مغزتان تمام مدت درگیر تیک‌تاک است؟
اسم شما چیه؟
جویس.
به من می‌گویید آخرین ویدیویی که
در تیک‌تاک تماشا کردید چه بود؟
ام، اون... این بود.
اوه، پس به من اعتماد دارید.
-اجازه هست؟ بله.
در اینجا شیرین دیوید بدنش رو به نمایش می‌گذاره، خانم‌ها و آقایان.
می‌شه این رو دست‌به‌دست کنید؟
ما هنوز بدن‌های زیادی خواهیم دید،
چون موضوع این سمینار این است:
نگاه به زن...
در هنرِ...
قرن نوزدهم.
لعنتی.
می‌تونم یه نگاهی بهش بندازم؟
تنهایی.
بیا بارنی.
اصلاً چرا این‌همه نقاشی از بدن کشیده شده؟
و چرا همیشه فقط بدن زن‌ها؟
چرا یه بار بدن مردها نه؟
شاید خیلیا از خودشون بپرسن،
که اصلاً چرا باید این‌همه بدن رو تماشا کنم، مگه نه؟
تأثیرگذاره.
ممنونم.
خب، در قرن نوزدهم نقش‌های جنسیتی...
چرخ دوباره کار می‌کند.
چی باید گفت؟
ممنونم، آقای آدلر.
خواهش می‌کنم.
خوشحالم که با من برای صرف غذا می‌آیید.
وقتی رئیس دانشکده دعوت می‌کنه، که نمی‌شه جواب رد داد.
و انگار حرفی در دل دارید.
نگاه کن، یه رستوران سوشی جدید.
همین الان امتحانش می‌کنیم، چطور است؟
اوه، ببخشید.
بارنی، بیا.
بیا، بیا تو.
-روز بخیر. سلام، خوش آمدید.
بله، من یه ماکه ساکه می‌خواهم،
یاکی تاکی تاتونا یاکی.
بله... یاکی؟
-همین رو گفتم دیگه. ساکه.
ساکه؟ نه، یاکی.
-یاکی، تاتاکی، با تونا یاکی. -یاکی نه، ساکه.
پس یه بار دیگه با هم مرور می‌کنیم.
ساکی ماکی، نه، ساکی ماکی.
یاکی تاتاکی با تونایاکی.
حالا متوجه شدید؟
همراه با یه آب گازدار. خیلی سرد نباشد. ممنونم.
-دو ایتاشیماشته. بله.
"چطور، می‌خواید دوباره درباره درخواست صحبت کنید؟"
اون واقعاً از من می‌پرسه که آیا در مورد بودجه‌های حمایتی مطمئن هستم یا نه.
اون چه فکری می‌کنه که من قراره جواب بدم؟
"نه، من اصلاً در این مورد مطمئن نیستم."
اما شاید بتوانیم مشکل رو حل کنیم.
مطمئنم که این یک داستان فوق‌العاده دیدنی است.
بی‌صبرانه منتظرم که بدونم پایانش چه می‌شه.
می‌خواید پیش ما بنشینید؟
بسیار ممنونم. اصلاً امکان نداره،
آلیس.
آه، بله؟
بله، من هستم، والتر آدلر.
-وای خدای من، بله. -من دیگه دارم میام اون طرف.
-نه. -تو همین الان مرا دعوت کردی.
اون کنایه‌آمیز بود. ما داریم درباره مسائل کاری صحبت می‌کنیم.
آدلر. فقط خیلی کوتاه.
آه، من هم باید همین الان برم.
بله، خب... این دیگه خیلی عجیبه.
۴۰ سال.
۴۱ سال، بله.
هنوز هم همان آدم همه‌چیزدان قدیمی.
خب، در این مدت چه کار می‌کردی، از وقتی که...
از وقتی که زخم سرت خوب شد؟
من در ایتالیا، فرانسه و بوستون بودم، اونجا تدریس می‌کردم.
بعد به اینجا برگشتم.
حالا استاد تاریخ هنر هستم.
اینجا در رگنسبورگ؟ چطور شد که هرگز دوباره همدیگر رو ندیدیم.
ممکنه به این خاطر باشه که هنوز هم ترجیح میدی در خانه بمونی؟
اگر هر انسانی ساکت در خانه‌اش می‌نشست،
دنیا جای بهتری بود.
اما بعد آدم‌ها می‌رن سوشی می‌خورن،
و بدبختی‌های این دنیا درست از همان‌جا شروع می‌شه.
خیلی ممنون.
خب، تعریف کن، آیا در این مدت ازدواج کردی؟
هرگز نبوده.
-بعد از پیشنهاد من، پیشنهاد دیگه‌ای هم داشتی؟ بله.
اما هیچ‌کدوم به اندازه پیشنهاد تو... تأثیرگذار نبود.
ها!
-چند تا پیشنهاد؟ -هفت تا.
آخریش همین هفته پیش بود.
-و تو همه‌شون رو رد کردی. بله.
نمیخوای ازدواج کنی؟
بعد از تو، برای مدتی کوتاه بهش فکر کردم، بله.
اما نه، من فقط آزادی‌ام رو دوست دارم.
ما باید همدیگر رو دوباره ببینیم.
-کی این رو میگه؟ -من.
-چرا؟ -برای کامل کردن این چرخه.
بله. کدوم زنی دوست نداره بخشی از یه چرخه باشه؟
دقیقاً.
کنایه.
-نمیتونی دعوت قهوه مرا رد کنی. چرا می‌توانم.
پس نه، که نه.
آره، تو خیلی خوبی، بارنی.
همه‌چیز مرتبه؟
بله. ام... یه آشنای قدیمیه.
نوش جان.
رول‌ها دقیق برش نخورده‌اند.
خب...
شما اون زمان جایگاه استادیِ خالی رو پذیرفتید،
و ما همیشه اون را ترم به ترم تمدید کردیم.
حالا برنامه‌تان چیه؟
نمی‌خواید کم‌کم بازنشسته شوید؟
آه... نه، راستش نه.
من همیشه زیاد سفر کردم، اما می‌خواهم چند سال دیگه هم اینجا بمانم.
واقعاً.
دوست دارم دانشجویان جدید را تا مقطع کارشناسی همراهی کنم.
این برای من اصلاً کار محسوب نمی‌شه. این یه هدف زندگی است.
اصلاً نمی‌دانم چه کار دیگری رو بیشتر ترجیح می‌دادم.
می‌فهمم.
خب؟ خوشمزه است، این سوشی، نه؟
دوست ژاپنی‌ام گفت که این‌ها بهترین سوشی‌ها هستند.
این خیلی قبل از دوران تو بود، بارنی.
۴۱ سال، سه ماه و دو هفته.
و داستان اون‌طور که برنامه‌ریزی شده بود، پیش نرفت.
چرا تاریخ هنر می‌خوانید؟
آه... خب...
من همیشه هنر رو دوست داشتم. همین‌طور ارتباطاتش را.
سیاسی و اجتماعی و تاریخی
و... این‌طور چیزها.
من این رو از شما باور نمی‌کنم.
بسیاری از جوانان تاریخ هنر می‌خوانند،
چون دوست داشتند هنرمند باشند، اما اغلب به اندازه کافی استعداد ندارند،
که از این راه امرار معاش کنند، که البته هیچ شرمی هم ندارد.
اما در مورد شما چطور؟
فکر می‌کنم شما به اندازه کافی استعداد دارید.
باید وارد کار عملی بشوید. نظر شما چیه؟
من؟
نه.
ببخشید.
-بله؟ -من هستم، والتر.
-کی؟ -همونی که تو رستوران بود.
-از زندگی قبلی‌ات. -والتر.
چطور... این شماره رو از کجا آوردی؟
اینترنت. همون چیز جدیدی که از آمریکا اومده.
تعقیب کردن رو هم از آمریکا یاد گرفتی یا خودت به ذهنت رسید؟
خودم بهش رسیدم. خیلی هم کوتاه می‌گم.
- با من یه قهوه بخور. منم کوتاه می‌گم:
نه. - خواهش می‌کنم.
- نه. - من گفتم خواهش می‌کنم.
- من گفتم نه. تو قهوه رو تلخ با شکر می‌خوری.
درست گفتم؟
بیرون‌بر. یه قهوه بیرون‌بر.
فردا ساعت یازده روی پل سنگی؟
آره، باید ببینم چی می‌شه.
بارنی، من هنوز هم کارم حرف نداره.
هیچ‌وقت برای جبران یه شکست قدیمی دیر نیست.
ام... بله. دقیقاً.
خلاصه بگم.
فکر می‌کنم جای اشتباهی اومدید.
من ارتباط خوبی با دانشکده هنر دوسلدورف دارم.
فکر می‌کنم باید برای رشته نقاشی اونجا درخواست بدید.
یه نمونه‌کار آماده کنید، درخواست بدید.
دنبال رویاهاتون برید. ارزشش رو داره.
من باید برم سر کلاس.
بله، بله، بله.
خیلی ممنون.
پل سنگی، ۸۷۹ سال قدمت دارد.
سخته باور کنیم که پلی در این زمونه حتی ۱۰۰ سال دوام بیاره.
چهار ستاره از پنج.
ها. می‌دانستم که می‌آیی.
به هر حال باید این مسیر رو به سمت دانشگاه برم.
-می‌توانی چند قدمی مرا همراهی کنی. -بفرما، برای تو.
-ممنون. -گل آفتابگردان.
ون‌گوگ. هنر.
باید خوشحال باشم که این یک گل آفتاب‌گردان است و نه یه تکه گوش.
و دلیل این ملاقات چیست؟
هر دوی ما زمانی تقریباً زن و شوهر بودیم.
چی؟ نه.
-تقریباً نامزد بودیم. نه.
من از تو خواستگاری کردم.
اون فاجعه زنجیره‌ای. انگار همین دیروز بود، یادم هست.
می‌توانست موفق شود. اگر اون موقع بله می‌گفتی؟
این موضوع به اون ربطی نداشت.
من بعد از سه ماه تو رو ترک کردم، چون با هم تفاهم نداشتیم.
من می‌خواستم دنیا رو بشناسم، و تو می‌خواستی رگنسبورگ رو بگردی.
-دست‌کم که در پاریس بودیم. -دو روز فراموش‌نشدنی.
ما اوقات فوق‌العاده‌ای داشتیم.
و تو فکر کردی که همین‌طور ادامه می‌دهیم؟
بله.
اینکه من برای زندگی تو مفید خواهم بود، واضح است.
-اما برعکسش چطور؟ -من تغییر کردم.
اگر جدی بودی، به من اهمیت می‌دادی
و به چیزهایی که برای من جالب هستند.
و منظورم الان گل‌های آفتابگردان نیست.
تو می‌توانی درباره هر چیزی با من حرف بزنی.
اینجا، ون‌گوگ، ون‌بومل، ون‌خال.
حتی اگر بخواهی ون‌کوشن.
گوش کن، واقعاً از دیدنت خوشحال شدم، اما...
من اصلاً برای این چیزها وقت ندارم.
ترجیح میدم اون رو صرف دانشجوهایم کنم.
برای رانندگان تاکسی و کافه‌داران آینده؟
من سرمایه‌گذاری بهتری هستم.
جهان‌بینی‌ات شگفت‌انگیز است. هنوز هم مال سال ۱۹۸۴ است.
تو اصلاً به یه گفتگوی واقعی علاقه نداری.
آدم‌هایی در سن و سال ما هستند که دوباره درس می‌خوانند.
-درس خواندن؟ بله.
اصلاً به فکرت هم نمی‌رسد. چون خیلی خسته‌کننده است.
واقعاً نه. کاملاً مسخره است. من کارهایی برای انجام دادن دارم.
بله، نان‌های رول به درستی برش نخورده‌اند!
من باید از یه سگ مراقبت کنم!
انگار این یکی نگرفت، بارنی.
یک قرار ملاقات یک‌ستاره.
این لکه احتمالاً روی جلیقه‌ام می‌مونه.
ولی ما دو تا تنهایی هم از پسش برمی‌آییم، مگه نه پسر جان؟
اول برای خودمون یه چای خوش‌عطر دم می‌کنم.
بارنی؟
بارنی، چی شده پسر جان؟
بارنی.
تو واقعاً داری خداحافظی می‌کنی، مگر نه؟
بارنی، بیا اینجا.
بیا اینجا.
بارنی. همه‌چیز خوب است.
همه‌چیز خوب است، نگران نباش. لازم نیست بترسی.
من پیشت هستم.
ممنون برای همه چیز، دوست من.
لازم نیست بترسی.
سفر بخیر، دوست من.
سلام، من لیسی هستم. پیغام بگذارید.
آره، منم، بابا.
گوش کن، من اخیراً یه مستند واقعاً جالب دیدم
درباره جابجایی صفحات زمین.
می‌دانم که شما اونجا در کالیفرنیا
نمیتونید شبکه‌های آلمانی را دریافت کنید.
سلام، بابا.
-سلام، لیسی. چه اتفاقی افتاده؟
اونجا الان نیمه‌شب است.
ببخشید، من...
فقط می‌خواستم درباره یه برنامه به تو خبر بدهم.
حالا بگو ببینم، اتفاقی افتاده؟
بارنی مرده.
اوه نه.
متاسفم.
او فقط خوابید و دیگه بیدار نشد.
حالت خوبه؟
بابا؟
بله، البته که از پسش برمی‌آیم.
من، آه، باید قطع کنم.
جاروبرقی گیر کرده.
اوه... خیلی خب.
دوباره باهات تماس می‌گیرم، باشه؟
خداحافظ.
دانشگاه رگنسبورگ زشت‌ترین ساختمان شهره.
همان روز افتتاحش هم همین‌طور بود.
اما وقتی پاپ بندیکت شانزدهم
وقتی در سپتامبر ۲۰۰۶ به اینجا آمد، تا سخنرانی کنه،
تصمیم گرفتند نماها رو دوباره رنگ کنند.
رنگ پوست تخم‌مرغی رو انتخاب کردند،
که باعث شد ساختمان باز هم زشت‌تر شود.
صفر ستاره.
به نظرم این حرکت مشکل‌سازه.
روز بخیر.
من والتر هاینریش آدلر هستم، و می‌خواهم اینجا تحصیل کنم.
- سلام. - بله، سلام.
و دقیقاً چه تصوری از این کار دارید؟
خیلی هم سخت نیست.
فقط تاریخ هنره.
آدم به یه نقاشی نگاه می‌کنه و نظرش رو می‌گه.
-مثلاً اون یکی زیاد قشنگ نیست. -این رو ایمیل کردم.
آهان.
خب.
من درخواست شرکت در کلاس‌ها رو دارم.
این هم مدارک تحصیلی منه. همه مدارک رو همراه دارم.
-ما هم‌سن هستیم. -بعید می‌دونم.
شما توی هنر نمره پنج گرفتید.
هوم، من علایق دیگری داشتم، مثلاً فیزیک.
من مهندسم، مهندس ارشد.
من ۲۰ سال مدیر بخش مهندسی برق بودم...
بله، زیاد پیش میاد که آدم‌ها در پیری ناگهان متوجه می‌شوند،
که در زندگی چیزی رو از دست داده‌اند و می‌خواهند کاری هنری انجام دهند.
پیری؟
من در بهترین سن هستم، بهترینِ بهترین سن.
نمی‌خواید یه دوره آبرنگ در پرووانس بگذرانید،
قبل از اینکه اینجا جای دیگران رو بگیرید؟
آیا این تابلوی شما از همان دوره‌های آبرنگ است؟
اون‌وقت کاملاً مطمئن می‌شم. نه ممنون.
من دچار بحران معنایی نیستم.
من هم همین‌طور.
امروز این افتخار رو داریم که کمی بیشتر با آثار امپرسیونیست‌های فرانسوی
آشنا بشیم.
امپرسیونیست‌های فرانسوی...
-آدلر. -آه... زِرو.
-ضمایر من "او/به او" هستن. -خب، این که عالیه.
یه لحظه صبر کن، زِرو مثل کوکاکولا زِرو؟
آه، بله.
-و اسم کوچک؟ -زیرو.
-پس زیرو زیرو؟ -نه، فقط زیرو.
-دیگه تموم شد؟ بله.
خیلی خب، پس لطفاً سکوت کنید. و من دوباره تکرار می‌کنم.
امپرسیونیست‌های فرانسوی...
اوه، خیلی سریع شد.
بیشتر آثار امپرسیونیستی در فضای باز، یعنی "اون پلن‌ایر" (en plein air)،
و به سبک طراحی کشیده می‌شدند، که به هنرمند اجازه می‌داد
انعکاس نور را به‌سرعت ثبت کند.
اینجا مسابقه اطلاعات عمومی نیست،
که باید سوالی برای پاسخ شما پیدا کنم.
- خب، بیایید نگاهی به... - سلام.
...این تصاویر بیندازیم،
خیلی خب، رک و پوست‌کنده بگو. اینجا چه می‌خواید؟
-که بهت نشون بدم که من... به شما! من همه دانشجوها رو با "شما" خطاب می‌کنم.
بسیار خب، پس: ... به شما نشان بدم، که مرد خوبی هستم.
-دقیقاً همان کسی که مناسب شماست. -و خدانگهدار.
آلیس!
حالا لطفاً به من یک فرصت بدهید.
واقعاً در این ۴۰ سال با هیچ زن دیگری آشنا نشدید، نه؟
چرا، ماریون.
اما اون فوت کرد.
-شش سال پیش. متأسفم.
اما جداً، مطمئنید که واقعاً می‌خواید این کار رو بکنید؟
اینجا مرکز تفریحی سالمندان نیست، اینجا دانشگاه است.
-من احمق نیستم. -اما هیچ درکی از هنر ندارید.
این یه تهمت است.
بسیار خب. اون چیه؟
-هنر است یا زباله؟ -زباله.
-و چرا این هنر نیست؟ -چون آشغال است.
و اگر به شما بگویم که یکی از مشهورترین هنرمندان ژاپنی
این چیدمان رو در تعطیلات ترم اونجا ساخته، با الهام از بویس،
به عنوان هدیه‌ای به دانشکده ما،
و اینکه این اثر هنری ارزشی در حدود ۱۵ هزار یورو دارد،
اون‌وقت چه می‌گویید؟
اون‌وقت چیزی به شما می‌گویم، والتر.
شما باید آماده سر کلاس‌های من بیایید.
وقت‌گذرانی و تعقیب کردن من را حتی برای یه ثانیه هم تحمل نمی‌کنم.
خارج از هرگونه بحثی.
وین؟
سفر مطالعاتی برای پایان ترم.
حتی برنامه ترم رو هم نخوانده‌اید.
-هنوز غافلگیر خواهید شد. -انتظارش رو دارم.
-داری می‌روی دوچرخه‌سواری؟ -تا مغولستان.
-و کِی برمی‌گردی؟ -وقتی خودم رو پیدا کردم.
منتظرم نمان.
خدانگهدار.
"در امپرسیونیسم، رنگ‌های غلیظ و شدید ترجیح داده می‌شدند
و ارزش‌های رنگی مکمل توسط...
قلم‌موهای کوتاه، شبیه ویرگول،
ویرگولیسم،
تجسم یافته است.
-کی این چیزها رو از خودش در می‌آورد؟ -هیس!
عذر می‌خواهم.
"بعدش دانوب، کی پایه است؟ کی توپ می‌آورد؟ نوشیدنی هم که هست."
این یعنی چه؟ کی این‌طور می‌نویسد؟
-بله؟ -والتر.
-فلورا هستم. کی؟
جدی نمی‌گویی پیرمرد، که داری اینجا تلفنی حرف می‌زنی، می‌گویی؟
-الو؟ بله.
-با ما به جزیره می‌آیی؟ -یک وقت دیگر، باید درس بخوانم.
-این هم بخشی از اون است. نمی‌توانم.
بیخیال، یکم به خودت استراحت بده...
والتر!
ما اینجاییم، اینجا!
داریم بازی می‌کنیم.
تو هم بازی کن!
- آقای آدلر! - دارم می‌روم خانه.
بیخیال! یعنی نمیتونید پرتاب کنید، یا چی؟
هی، بیا دیگه!
بیا اینجا! بیا اینجا!
راستش رو بخوای فلورا، نمی‌دونم این کار درسته یا نه.
-چه اتفاق بدی می‌تونه بیفته؟ -والتر، چه خبرا رفیق؟ همه‌چی روبه‌راهه؟
همه‌چی روبه‌راهه.
خیلی خوبه که اومدی.
- نوبت منه؟ - آره.
- یکم سریع‌تر! - بالاخره می‌خوای بندازی یا...
-هی. -خب حقیقته دیگه.
-قهرمان لیگ محلی بسکتبال سال ۱۹۷۶. -اوه آره.
سوال دیگری هست؟
والتر! والتر! والتر!
برای شما هنوز "آقای آدلر"!
آقای آدلر! آقای آدلر! آقای آدلر!
بله!
- لعنتی! - خیلی قویه.
- صبر کن! - زرو، بیا.
- اوه! زرو! زود باش!
می‌تونی شکستش بدی.
این‌طوری نمیشه. باید به حالت دست‌هات دقت کنی.
همچنین، دقیق نشانه‌گیری کنید.
بله؟ و بعد با زاویه‌ای بین ۹۰ تا ۱۸۰ درجه پرتاب کنید.
-و، اِم... کی اهمیت میده؟ -خب، من. نمی‌خواید برنده شوید؟
-فقط یه بازیه. -هی، دعوا نکنید.
-شما هنوز تکلیف ورودی‌های جدید رو انجام ندادید. -تکلیفِ چی؟
همه دانشجوهای جدید در روز اول یک تکلیف می‌گیرند.
-ولی اون موقع شما هنوز اینجا نبودید. -آدلر، یه ایده دارم:
باید بپرید، دقیقاً از اون پایین.
-نه. -می‌آیید؟
آه، ران. ران!
- شما دیوانه‌اید! - ران.
این کار خیلی خطرناکه!
آه!
و حالا آقای آدلر.
آقای آدلر! آقای آدلر! آقای آدلر! آقای آدلر!
بس کنید! این مسخره‌بازی رو تموم کنید!
این خیلی برای نسل شما عادیه. فکر می‌کنید زندگی یه بازیه.
شما هیچ‌چیزی رو جدی نمی‌گیرید. فقط شما، شما همه چیز رو زیادی جدی می‌گیرید.
من هیچ‌کدومتون رو توی کتابخونه ندیدم.
و در نهایت هیچ‌کس مقصر نیست،
وقتی بعد از ۲۰ ترم هنوز شغل ثابتی وجود ندارد.
-تقصیر ما آدم‌های خشک و رسمی است. -خیلی خب، پدربزرگ.
ببخشید، ولی اصلاً کی دلش شغل ثابت می‌خواهد؟ جدی می‌گویم.
این دیگه چه نوع نگرشی به زندگی است؟
یک نگرش سالم. وگرنه آخرش مثل شما می‌شویم.
خب، حالا همه آرام باشیم و برویم چیزی بنوشیم، هان؟
همه!
نمی‌دانم که این برنامه برای آقای آدلر مناسب است یا نه.
-خیلی دیر شده، نه؟ -می‌خواید چرتی بزنید؟
معلوم است که اون هم میاد.
- پس سرینا ویلیامز نیست؟ - نه!
عجب!
- اه، تسلیم می‌شم. - مرد، اشتفی گراف!
- اشتفی گراف دیگه کیه؟ - باز شما شروع کردید، آقای آدلر.
- من یه خواننده پاپ از آمریکای شمالی هستم؟ - بله.
- سیاه‌پوست، آه، پی‌او‌سی. - تلفظش پی-او-سی هست.
آره آره.
من چندین آهنگ شماره یه دارم، اما جیمز براون نیستم؟
نه.
آیا من موفق‌ترینِ همه هستم؟
- بله. - من مایکل جکسونم.
- هان؟ - اون که رنگین‌پوست نبود.
- قطعاً سیاه‌پوست بود. - سلام، گریم سفید!
د ویکند؟ دارید سر به سرم می‌ذارید؟ گفته بودیم خواننده پاپ.
"بلایندینگ لایتس"، این عملاً موفق‌ترین آهنگ... تا به امروزه!
- نشنیدمش. تازه، یه "ای" هم کم داره. - می‌شه ادامه بدیم؟
می‌رم دستشویی.
خب، این واقعاً جالب است.
خب، برای امروز کافی است.
- بله، بفرمایید؟ - یه مورد دیگر.
در مادرید، تحقیقات من نشان داده که،
یک نقاشی بسیار جالب از گویا وجود دارد.
"ماهای زیبا".
که در موزه دل پرادو به نمایش درآمده.
که ...
- ... تصویر زنی دراز کشیده است. - نظرت چیه یه تشکر کنی؟
در حالت خوابیده، که دقیقاً با موضوع ما همخوانی دارد.
و اینکه این نقاشی
احتمالاً با یه سازوکار لولایی ساخته شده بوده
و در پشتِ یک تابلوی دیگه از زنی با لباس محلی داشته
یا بهتر بگویم، قرار دارد.
-تحقیقات شما به این نتیجه رسید. -دقیقاً.
و برای درک بهتر، من یه نمونه از اون رو بازسازی کردم.
بنابراین در اینجا زنِ محلی رو می‌بینیم.
اگر کسی چنین مکانیسم تاشوی ساده‌ای در اختیار داشته باشه،
می‌تواند در یه چشم بر هم زدن به بیننده...
تصویر دومی رو نشان دهد.
بله، خب، وقتی مهمان دارید،
می‌تونید به انتخاب خود این...
یا اون یکی تصویر رو به نمایش بگذارید،
بسته به سلیقه مهمان.
خب، گویا ایشون...
-گویا، -بله. ایشون یه فکری کرده بوده.
حتی اگر چالش فنی
در این مورد، با کمی مهارت،
محدود باشه.
آیا شما هم نظری درباره این تابلو دارید؟
خب، تابلوئه نقاشیه دیگه.
-و این نقاشی‌ها چطور به تصویر کشیده شده‌اند؟ -با قلم و رنگ.
-و؟ -چه "و"؟
آیا در این تصویر، زن را به عنوان یه شیء نمی‌بینید؟
پس باید برای صورتش بیشتر زحمت می‌کشیدند.
-ران! -حالت خوبه؟
این حرف رو که نزدی، زدی؟
حالا شدی اون پیرمرد سفیدپوست یا چی؟
این حرف‌های جنسیت‌زده حالم رو بهم می‌زنه.
خب اون فقط زشته.
تو اصلاً توی این کلاس چیکار می‌کنی؟
این رو از والتر یاد گرفته. رفتارش سمیه.
-چرا ران مجبور نیست کارگاه بگذرونه؟ -سؤال خوبیه.
-آروم باش. -موضوع تو نیستی.
بس کن دیگه، دست از اذیت کردنِ اون بیچاره ران بردار.
-من فقط می‌خواستم درباره هنر حرف بزنم. -آره، من هم همین‌طور.
-اون نمی‌تونه چنین چیز پیچیده‌ای رو درک کنه. -خفه شو!
- فضای امن! - دیگه بسه!
ران، بیا به دفتر من.
کلاس تموم شد. خیلی ممنون.
اون‌قدر زشت نخند، رنه.
حالا با من میای بریم غذا بخوریم؟
خواهش می‌کنم آلیس، با من بیاید بریم غذا بخوریم.
آلیس عزیز، ازتون خواهش می‌کنم.
-خیلی خب. -بله! شنبه شب، رستوران ایتالیایی؟
الان، سلف شماره یک.
دلم می‌خواست در اون جلسه ۵۰ سال پیش در شهرداری حضور داشتم،
وقتی که بحث درباره این ساختمان بود و معمار گفت:
"این مدل من است"، تا اون را با حرکتی نمایشی رونمایی کند
و با وحشت متوجه شود که اشتباهاً
مدل پارکینگ طبقاتی مرکز شهر را با خودش آورده است.
او اون‌قدر مغرور بود که اعتراف نکند.
چون کسی نمی‌خواست به اون بربخورد،
گفتند: "همین‌طوری می‌سازیمش."
در مورد چه چیزی می‌خواستی با من صحبت کنی؟
اهم، بله.
ما...
از نظر آماری در یک‌سوم پایانی عمرمان هستیم.
فرصت‌های خیلی زیادی برای پیدا کردن شریک زندگی وجود نخواهد داشت.
برای همین فکر کردم اگر بخواهیم رابطه‌مان رو از جایی که اون موقع رها کردیم، دوباره شروع کنیم...
-سلام. -سلام، جویس.
می‌خواید طومار ما را
برای محصولات ارگانیک بیشتر در سلف‌سرویس امضا کنید؟
-حتماً. -ممنون، این به ما کمک می‌کند.
عالی، ممنون. نوش جان.
ممنون.
ام، بله. که دوباره سر صحبت رو باز کنم و ازدواج کنیم.
من نشان دادم که به علایق تو اهمیت میدم.
پس می‌خواهی؟ آه، می‌خواید؟
آه.
خب این...
پیشنهاد واقعاً حتی قشنگ‌تر از پیشنهاد ۴۰ سال پیش است.
ممنون. این رو کنایه‌آمیز گفتم.
بله، معلوم است که کنایه‌آمیز گفتی.
چطور ممکنه به ذهنت رسیده باشه که من جواب مثبت می‌دم؟
تو چی از من می‌دونی؟
از زندگی من، از مشکلاتم؟
قراردادم قراره تموم بشه، با اینکه خیلی دوست دارم ادامه بدم.
می‌خوان منو بازنشسته کنن. مشکل من اینه.
و اگه این اتفاق بیفته، من از اینجا می‌رم.
اون‌وقت تو هیچی از من نداری و مثل الان حوصله‌ات سر می‌ره.
چون حدس می‌زنم بی‌حوصلگی دلیل اصلی این... پیشنهاد باشه.
چی؟ نه.
نیست؟ نه.
-پس چی؟ -پس...
عشق،
-عشق؟ بله.
واقعاً؟
-پس به زبان بیارش. -چی رو؟
دوستت دارم.
دهنت این رو میگه، اما چشمات نه.
چون صدای من از دهنم خارج می‌شه، نه از چشمام.
چشمان تو هم حرف می‌زنند. و اون‌ها می‌گویند...
من نتوانستم این زن رو به دست بیاورم.
چرا نمی‌توانم اون رو مثل هر وسیله دیگری سفارش بدم؟
مزخرفه.
و گذشته از این، اگر قرار است اون زن بگوید بله،
پس باید اون رو هم دوست داشته باشه.
خب. پس، آیا تو مرا دوست داری؟
تو این ۴۰ سال گذشته را در کدوم سیاره گذراندی؟
زمین. جواب من چه شد؟
پف.
هر کس می‌خواهد بفهمد، خودش بفهمد.
اون جوابِ منفی نبود.
تا وقتی که به‌طور جدی با آدم‌های دیگه
و مشکلات و احساساتشون روبرو نشی،
جواب همیشه منفیه.
این رمانتیک‌ترین ابراز عشق اون بود.
خب... من خوشحال شده بودم.
ولی اون شوخ‌طبع بود. باید قبول کنی.
مشکل اینجاست که ما کلاً با هم فرق داریم.
اون موقع و حالا.
استاد گرامی، پروفسور مینز.
در دوران تحصیلم تحت نظر پروفسور اولسن،
من فداکاری فوق‌العاده شما برای هنر و توانایی‌تان در
انتقال مفاهیم پیچیده هنری را بسیار ارج می‌نهادم.
شیوه الهام‌بخش شما و تعهدتان به رشد
ما دانشجویان ارزشی غیرقابل توصیف دارد.
ما اوقات خوبی هم با هم داشتیم.
اما به نوعی، او همیشه خیلی... خاص بود.
واقعاً مایه تأسف خواهد بود اگر یه استاد پنج‌ستاره
دیگر فرصتی نداشته باشه،
که تخصص و اشتیاق خود را در موسسه شما به اشتراک بگذارم.
با احترام، دکتر والتر آدلر.
خب.
وقت خوابه، بارنی.
مشکل شما با نقاشی چیه؟
اصلاً چرا تعلل می‌کنید؟
منظورم اینه که اگه درخواستتون رو رد کنن، چی رو از دست می‌دید؟
اعتماد به نفسم رو.
اوه، شکست فقط یک وقفه موقتیه
در مسیر رسیدن به موفقیته.
مگر شما نبودید که مرا از هنر منصرف کردید؟
خب، اون موقع هنوز کارهای شما رو ندیده بودم.
و کارهای شما واقعاً خیلی...
متقارن هستند.
وای.
- صبح بخیر. - صبح بخیر.
همان‌طور که می‌دانید، اردوی پایانی ما به وین نزدیک است.
من اینجا دوازده ثبت‌نامی دارم. هنوز همین‌طور است؟
- بله. - بله، عالیه!
شما چطور، والتر؟
فکر کنم دوست ندارید جایی بروید، با شناختی که از شما دارم. حیف شد.
اتفاقاً، دلم می‌خواست اونجا باشم.
پس، من هم می‌آیم.
هر کسی بیاید، باید یه کنفرانس بدهد.
چی؟ چه کنفرانسی؟
کنفرانسی به انتخاب من.
در مورد شما فکر می‌کنم...
المپیا؟
بازی‌های المپیک. مدرن یا باستانی؟
خیلی بامزه‌ای. تابلوی المپیای ادوار مانه، که در موزه آلبرتینای وین نگهداری می‌شه.
انتظار یه ارائه ده دقیقه‎ای دارم، که بدون روخوانی باشه.
خب، حالا بلند شوید. سریع.
وگرنه بهترین جاها پر می‌شوند.
خانم اولسن، بگذارید خیلی رک و مستقیم بگم.
همکار محترمی وجود داره،
که تونستم برای دانشکده‌مون جذب کنم.
نه شش ماه دیگه، نه سه هفته دیگه،
بلکه همین الان.
خوش بگذره.
کارِ کافی بود، نه؟
بله، خیلی ممنون بابت توصیه‌تون.
اما اینکه چه زمانی برای من خوبه، خودم بهتر می‌دونم.
این توصیه نبود. من تصمیمم رو گرفته‌ام.
دانشگاه فلورانس. بفرمایید؟
سلام، روبرتا. آلیس هستم از رگنسبورگ.
-آلیس! واقعاً خودتی؟ -بله.
شما واقعاً آمدید. تمام کشتی‌های تفریحی پر بودند؟
از برنامه‌های سرگرمی اینجا خوشم میاد.
خب، حالا حرکت می‌کنیم.
والتر!
سلام مامان. سلام.
خب دوستان، کی دلش می‌خواد بازی "الفر رائوس" بازی کنه؟
-اوه، من. منم هستم.
من بُر می‌زنم.
آره!
ما داریم به وین می‌رسیم، پایتخت اتریش،
که به بدخلقی‌اش معروفه.
از همه مسافران می‌خوام که خوش‌خلقی‌شون رو کنار بذارن
و خودشون رو با رسوم محلی وفق بدن.
هیس، آقای آدلر.
یا شاید این دیگر تصاحب فرهنگی محسوب شود؟
اتاق ۲۵. اتاق ۲۵.
-نه، من یه اتاق یک‌تخته رزرو کردم. من هم همین‌طور.
ببینید، ما مشکل نشت آب داریم. فقط یه اتاق چندتخته خالی داریم.
ممکن است این‌طور باشه. من به یه اتاق یک‌تخته نیاز دارم.
من هم همین‌طور.
برای اون نشت آب اهمیتی ندارد که شما چه چیزی نیاز دارید.
خب، من حتماً براتون یک نقد و بررسی می‌نویسم.
صفر ستاره. -بسیار خب. سلام گرم مرا هم برسانید.
- اتاق دیگه‌ای ندارید؟ - اتاق رو می‌خواید یا نه؟
بسیار خب، من به هتل دیگری می‌روم.
خوش بگذرد. قیمت اتاق‌ها شبی ۴۵۰ یورو به بالاست.
من مشکلی با هم‌اتاق شدن ندارم. شما چطور؟
آه... بله.
بسیار خب، پس به هتل دیگه‌ای برید.
تا کِی می‌خواید اینجا بمونید؟ سه سال؟
برنامه هواشناسی بلاتکلیف بود. من منعطف و سازگار هستم.
جالب است که نسبت به آب و هوا سازگار هستید.
این دامنه؟
بله. لازم نیست به من بگویید چه چیزی بپوشم.
از نظر من می‌تونید با دامن کوتاه هم به خیابان بروید.
همان‌طور که گفتم، ممکن است باران ببارد. سرما می‌خورید.
توصیه‌ای از روی خیرخواهی بود.
چرا باید بخوام به توصیه‌های شما گوش بدم؟
چون من تجربه زندگی بیشتری دارم.
از دورانی که زنان اجازه رأی دادن نداشتند.
-هوا که همیشه وجود داشت. اون زمان هم متفاوت بود.
-آب‌وهوا، نه هوا. دنیا پیشرفت کرده است.
دیگر فقط صفر و یک و سیاه و سفید وجود ندارد. پیچیده است.
بله، ترجیح میدم دیگه هیچ‌کس تصمیمی نگیرد.
یا جریان درخواست شما چطور پیش می‌رود؟
شما جدی جدی بالش خودتون رو با خودتون آوردید.
وقتی بین یه توده پر از کنه و یه بالش
که توسط دانشمندان طراحی شده حق انتخاب دارم،
خب بالش رو انتخاب می‌کنم.
این رو تجربه زندگیتون به شما میگه؟
نه. موسسه بررسی کالا.
اوه.
زندگی به عنوان یه آدم کنترل‌گر باید خیلی جالب باشه.
حالا بالاخره، عزیزان من، ما وارد تالارهای مقدس می‌شویم.
به همه جا نگاه کنید.
"ما مشتاقانه منتظریم
که شما رو در تیم علمی خود پذیرا باشیم
و این همکاری جدید را آغاز کنیم."
می‌خواستید در مورد چه چیزی با من صحبت کنید؟
وقتی اون تو بودیم، چشم‌هایم باز شد.
می‌بینم که بقیه آدم‌ها چه نگاهی به این موضوع دارند.
چه فکر می‌کنند، چه احساسی دارند، چطور تحت تأثیر قرار می‌گیرن.
هر انسانی دنیا رو به شکل متفاوتی درک می‌کنه،
و این اشتباه نیست، بلکه خیلی زیباست.
زندگی‌های ما اون‌قدر که فکر می‌کنید با هم متفاوت نیستند.
اون‌ها کاملاً متفاوت هستند.
ما از دو نسل متفاوت هستیم.
بله، درست است. اما هر دوی ما از ناشناخته‌ها می‌ترسیم.
شما با وسواسِ کنترلی‌تون سعی می‌کنید همه چیز رو کنترل کنید...
می‌خوام درخواست بدم. درخواست پذیرشم رو.
-چی؟ -اوهوم.
این عالیه. تبریک می‌گم.
-تصمیم بسیار خوبیخ. -ممنونم.
-من والتر هستم. -هنوز هم صفر.
بچه‌ها! بچه‌ها، باید به چیزی اعتراف کنم.
آلیس و من، خیلی وقته که همدیگه رو می‌شناسیم. خیلی وقته.
-ما حتی یه زمانی با هم بودیم. -می‌خواید منو دست بندازید؟
اون حتی از من خواستگاری هم کرد.
اوه خدای من.
اگه فکر می‌کنید دوباره می‌خوام ازش خواستگاری کنم، باید ناامیدتون کنم.
من اینجام چون می‌خواستم از همه‌تون عذرخواهی کنم.
بله.
متاسفم که شما را کلافه کردم.
که به شما توهین کردم و وقتتان رو تلف کردم.
اما وقتی که از شما گرفتم،
پیش من به بهترین شکل حفظ شده است.
اون دومین تابستانِ زیبای زندگی من بود.
به هر حال.
در هر صورت، به عنوان یه تشکر کوچک
حالا براتون پیانو می‌زنم.
بسیار خب.
یعنی، البته فقط...
اگر درست باشه.
این که خیلی خوب به نظر می‌رسد.
تو فراتر از باوری
نمی‌توانم چشم از تو بردارم
لمس تو مثل بهشت است
خیلی دلم می‌خواهد در آغوش بگیرمت
بالاخره عشق از راه رسید
و خدا رو شکر که زنده‌ام
تو فراتر از باوری
نمی‌توانم چشم از تو بردارم
مرا ببخش که این‌طور خیره می‌شوم
هیچ‌چیز قابل مقایسه با تو نیست
دیدن تو مرا از پا می‌اندازد
دیگه کلمه‌ای برای گفتن نمانده
اما اگر تو هم مثل من حس می‌کنی
لطفاً بگذار بدونم که این حس واقعی است
تو فراتر از باوری
عزیزم دوستت دارم و اگر اشکالی ندارد
عزیزم به تو نیاز دارم تا شب‌های تنهایی‌ام رو گرم کنی
عزیزم، دوستت دارم
وقتی می‌گویم به من اعتماد کن
حالا تو هم یکی از ما هستی، والتر.
هنوز نه کاملاً.
هنوز باید تکلیف دانشجوهای سال اولی رو تحویل بدم.
- والتر؟ - دنبالشون برو!
جریان این اعداد چیه؟
هورا!
خانم اولسن!
هورا!
این واقعاً دیوانه‌کننده‌ست.
هوا به‌شدت سرده.
- بیا ما هم بپریم! - نه، نه.
خیلی آلوده است، این گنداب.
- آلیس، چطوری؟ همه چیز مرتبه؟ بله.
فقط خیلی، خیلی...
- خیسه. بله.
خیلی قشنگ بود. این... ممنونم.
من باید از تو تشکر کنم که مرا از روزمرگی‌ام بیرون آوردی.
می‌توانستی این رو ۴۰ سال پیش داشته باشی. این فقط وین است.
-سه ساعته به خانه برمی‌گشتی. -اما من برای هنر ساخته نشده‌ام.
-هرگز در عمرم چنین فکری نکردم. -می‌بینی؟
اما این حقیقت تلخ است.
چرا وقتی میشه با یه دوربین ۲۶.۲ مگاپیکسلی عکس گرفت، نقاشی کشید؟
-با وضوحی که... -چی؟ صبر کن، بس کن.
خسته‌کننده است.
چون چشم انسان می‌تواند چیزهایی را ببیند که هیچ دوربینی نمی‌بیند.
می‌تواند به درون آدم‌ها نگاه کند.
-حالا نگو اشعه ایکس. -اتفاقاً، دقیقاً همان اشعه ایکس.
می‌تواند به قلب، به روح یه انسان نگاه کند.
عشق، نیکی و زیبایی.
این همان چیزی است که می‌توان در وجود یه انسان دیگه دید.
و این همان چیزی است که هنرمندان روی بوم نقاشی به تصویر می‌کشند.
-هنرمندان زن؟ -بله، همان چیزی که در درون است.
نه، هنرمندان.
بعد از یک‌کم نوشیدنی، برای رعایت قواعد جنسیتی تنبل می‌شوم.
تو...
تو خیلی مرا تحت تأثیر قرار دادی.
خیلی مرا منقلب کردی.
چند هفته‌ای حس فوق‌العاده هیجان‌انگیزی خواهد داشت،
شاید حتی کمی شبیه به گذشته.
تا اینکه بعد...
هر جمعه در همان رستوران ایتالیایی خوب،
میزی رزرو کنیم، چون اوسوبوکوی اونجا خیلی هضمش راحت است.
من هنوز در رگنسبورگ چنین جایی پیدا نکردم.
و ما فقط تا زمانی اونجا می‌مانیم،
که به موقع برای اخبار شبانگاهی به خانه برگردیم.
بالاخره یه روز مجبور می‌شوم برای این کار توضیح بدهم،
چرا پیراهن‌هایت رو اتو نمی‌کنم.
و بعد خیلی زود رابطه‌مان دیگر اون‌قدر هیجان‌انگیز نبود،
بلکه فقط خسته‌کننده و ملال‌آور می‌شد.
یک زن دانا زمانی گفت:
"ما باید نظرات دیگران را تحمل کنیم."
برای شنیدن نظر من آماده‌ای؟
حتماً.
من تک‌تک ثانیه‌هایم را با تو لذت می‌بردم.
نمی‌شه. دانشکده قراردادم رو تمدید نمی‌کند.
من هنوز ارتباط خیلی خوبی با دانشگاه فلورانس دارم.
به من قول یه موقعیت شغلی را داده‌اند.
دیگر خیلی دیر شده، والتر.
هوم...
می‌توانی لحظه‌ای رویت رو برگردانی؟
چی؟ من دانشجوی ترم اولم. باید این‌طور باشه.
لعنتی!
- والتر، چه شده؟ - عذر می‌خواهم، زیرو.
او جواب منفی داد.
بله.
می‌دانی، قبلاً...
زندگی مثل یه ماشین لباسشویی است.
آدم مدام این‌طرف و اون‌طرف پرتاب می‌شه.
اما مهم این است که در پایان، خوش‌بو و کاملاً تمیز باشه.
این چندان رمانتیک نیست.
حالا من یه بار اون رو روی دور تند گذاشتم،
چون فهمیدم
که واقعاً عاشق اون هستم.
و چه اتفاقی افتاد؟
ماشین ... سرریز شد.
و کل خانه رو آب گرفت.
بس کن، یه ماشین قدیمی.
می‌تونم یه نصیحت بهت بکنم؟
بله، البته، زرو.
عشق یه ماشین نیست.
تو همه تلاشت رو کردی، و فکر می‌کنم،
مشکل الان تو نیستی، بلکه اون هست.
اون؟
عزیزم دوستت دارم و اگه اشکالی نداره
بهت نیاز دارم، عزیزم تا شب‌های تنهایی رو گرم کنی
عزیزم دوستت دارم وقتی می‌گم بهم اعتماد کن...
بله... دوران دانشگاه من هم به پایان رسید.
عالی شد، حالا رسماً یه انصرافی هستم.
فکر می‌کنم با این حال، هنوز هم می‌توانی به جایی برسی.
-رولف. -بگو ببینم، اتاق من هنوز خالیه؟
متأسفم، ولی خودم هم به‌زودی می‌روم.
حیف شد. خب پس...
-زندگی خوبی داشته باشی. -تو هم همین‌طور.
- سلام بابا. - سلام، لیسی.
-می‌خواستم ببینم حالت خوبه؟ -حالم خوبه.
بله، تو چطور؟ وین چطور بود؟
بد نبود.
چیزهای زیادی از هم‌کلاسی‌هایم یاد گرفتم.
-هم‌کلاسی؟ -آره.
-دوباره درس می‌خوانی؟ -بله، تاریخ هنر.
ولی تو از هنر متنفری. گفتی مونا لیزا انگار یبوست دارد.
خیلی هم سالم به نظر نمی‌رسد.
اما مثلاً می‌توانم همین الان یک سخنرانی برایت بکنم
درباره نگاه مرد به زن.
در سبک امپرسیونیسم.
بابا، تنهایی؟
دیگه نه.
- من... دوستای جدیدی پیدا کردم. - واقعاً از شنیدنش خوشحالم.
باید بیشتر بین مردم بری و خاطره بسازی.
مامان سه ماه وقت داشت تا خداحافظی کنه.
اون موقع یاد مسائل کاربردی نیفتاد،
بلکه به یاد زمانی افتاد که با ما داشت.
- آماده‌ای؟ می‌تونیم بریم؟ - نه. یه لحظه بهم وقت بده.
آه... می‌خوای به پدرم سلام کنی؟
سلام، پدر لیسی. من سباستین هستم. از آشنایی‌تون خوشبختم.
سلام، من والتر هستم. همچنین... والتر.
متأسفم بابا، متأسفانه باید برم. خداحافظ.
خداحافظ.
می‌دانید این چیه؟
مشخص است، که این یه اثر هنری باورنکردنی است.
هنری فوق‌العاده. چقدر زیباست.
ما گروه اولسن هستیم!
بدون اولسن، مایه‌ی شرمساری!
ما گروه اولسن هستیم!
بدون اولسن، مایه‌ی شرمساریه!
ما گروه اولسن هستیم!
بدون اولسن، مایه‌ی شرمساریه!
ما گروه اولسن هستیم!
بدون اولسن، مایه‌ی شرمساریه!
ما گروه اولسن هستیم!
بدون اولسن، مایه‌ی شرمساریه!
-ما گروه... چی شده؟ من خیلی به شما افتخار می‌کنم.
-به سلامتی تو. -باشه، خیلی خب، به سلامتی خودم هم.
نه، منظورم اینه که حالا دیگه همدیگه رو با اسم کوچک صدا می‌کنیم.
آهان، ولی من هنوزم به خودم افتخار می‌کنم.
-من تو رو... خوب از آب درآوردم. من هم تو رو.
ما گروه اولسن هستیم!
- بدون اولسن، یه افتضاحیم... - لطفاً! ما که توی برلین نیستیم.
ما می‌تونیم درباره هر چیزی صحبت کنیم. صدای شما واقعاً خیلی بلنده.
ای خدا.
چه اتفاقی افتاده؟
من پذیرفته شدم.
-خوشحالم. لایقش بودی. -من پذیرفته شدم!
من پذیرفته شدم.
طوماری از طرف دانشجوها وجود داشت که می‌خواستند،
که شما همچنان اینجا تدریس کنید.
شما از اون‌ها خواستید، خانم اولسن؟
من؟ نه. من در خانه با چمدان‌های بسته نشسته‌ام. ایتالیا.
خب، و بعد نامه‌ای از یک دانشجوی مهمان وجود داشت،
که خیلی خاص نوشته شده بود،
اما اون شما را به عنوان "استاد ۵ ستاره" توصیف کرده است.
و خواستار ماندن شماست. می‌دانید اون کیست؟
-نمی‌دانم. -خب...
با توجه به شرایط موجود...
آیا آمادگی‌اش رو دارید که چند ترم دیگه هم ادامه دهید؟
اون همکار در هر صورت درخواست‌های خاص زیادی داشت.
هوم؟
"آلیس. شام، مهمان‌سرای آدلر."
پیش من؟
این رو که دیگه نمی‌تواند جدی گفته باشه.
-زیرو، سریع. چه چیزی بپزم؟ -وای، فوق‌العاده است.
تبریک می‌گویم.
- لینکی برایت می‌فرستم. - ممنون.
دو ساعت؟ می‌خواهند مرا دست بیندازند.
لطفاً یه ساعت دیرتر.
بیا تو، الان می‌آیم.
زمان‌های ذکر شده در کتاب آشپزی، اعدادی هستند که بی‌هدف روی کاغذ آمده‌اند،
و هیچ ارتباطی با واقعیت ندارند.
اصلاً، اون یه ربع وقت اضافه دانشگاهی چه شد؟
آدم واقعاً دلش می‌خواهد یک شب خوب داشته باشه.
باید برم؟
آه، نه، حیفه که غذا دور ریخته بشه.
- سلام‌های گرم مانه. - اوه.
آه.
متوجهم. ممنونم.
لباس زیبایی است.
- جدی می‌گویی؟ بله.
من اینجا هستم چون دلم برای نظرات تند و تیزت تنگ شده بود.
اما چنین تعریفی...
- غیرمنتظره است، اما خوب است. - بفرما، این هم از این.
خیلی ممنونم.
خب، پای برگ مو داریم با سبزیجات و ماست
و مرغ سرخ‌شده با هریسه گل سرخ.
هریسه گل سرخ.
بله.
-نوش جان. -نوش جان.
خب، نظرت چیه؟
راستش به نظرم خیلی معمولی میاد،
خیلی با عالی بودن فاصله داره.
نمی‌خوام بهونه بیارم، اما...
من تا حالا همچین چیزی نپخته بودم، برای هیچ‌کس.
آشپزی هم همیشه مسئله کیفیت مواد اولیه است.
هرچند باید بگویم که من فقط بهترین،
بهترینِ بهترین‌ها رو خریده‌ام.
پس مشکل از اون نیست. نه، نه.
فقط من...
مسئول اون هستم.
غیرقابل خوردن است. حق با توست.
شاید بشود با نوشیدنی اون رو پایین داد.
اون هم کمکی نمی‌کند.
عذرخواهی می‌کنم و آماده‌ام،
که هر غذایی که دوست داری سفارش بدی، و من بدون هیچ حرفی اون رو بخورم.
می‌تونم بالاخره با خیال راحت غذام رو بخورم؟
اوه، البته، البته که می‌تونی.
گفتی با خیال راحت؟
آره. خوبه.
خب، غذای رستوران ستاره‌دار نیست، ولی خوبه.
آره، ممنونم ازت.
اصلاً کار سختی نبود. این...
آه... جهنم بود.
آلیس، می‌دونم...
من کامل نیستم. مردی پنج‌ستاره نیستم.
آدم‌ها رو نباید خارج از محیط کارشان قضاوت کرد.
ولی من...
آدم سخت‌گیری هستم.
و تو رو دوست دارم.
یعنی خودت را، نه فقط ظاهرت را.
البته اون هم هست، ولی خب...
همه‌چیز تو را.
شوخ‌طبعی‌ات را.
هوشت را.
این ویژگی تو که نمی‌گذاری چیزی به تو بگویم...
و اشتیاقت برای چیزهایی که دوست داری.
حتماً باید به اون ادامه بدهی.
من هیچ‌وقت تو رو به خودم زنجیر نمی‌کنم،
هیچ‌وقت نمی‌پرسم که پیراهن‌هایم رو اتو می‌کنی یا چیزی شبیه به اون.
در عوض، با تو به سفرهای تعطیلات می‌آیم.
شاید یه بار با من به کالیفرنیا بیایی تا دخترم رو ببینی.
یا با هم اون تابلوی گویا که در مادرید است رو ببینیم.
و این‌ها همه کی به ذهنت رسید؟
در همین چند هفته اخیر،
لحظاتی که واقعاً عاشقت شدم.
دوباره یه ماشین روب گلدبرگ ساختم.
لطفاً نه. کارت بیمه‌ام همراهم نیست.
نگران نباش.
لطفاً.
اجازه هست؟
آه، بله.
مطمئنی؟ می‌دونی که قراره چی بشه.
-مطمئنی؟ -نه، ولی زیرو می‌گه باید ریسک‌پذیرتر باشم.
دکمه رو بزن.
تکنیکِ "شایر".
-این مکانیسم اصلاً اون‌قدرها هم... -والتر.
باشه.
می‌تونی بالاخره تصور کنی که
با من ازدواج کنی، آلیس؟
تا این شانس رو داشته باشم که در آخرین قدم‌های زندگی‌ام
آدم بهتری بشم؟
نه یه هنرمند، بلکه آدم بهتری بشم.
تو خیلی آدم بهتری هستی از اون چیزی که وانمود می‌کنی.
کاری که برای من کردی، هیچ‌کس تا به حال انجام نداده.
اما من تصمیم گرفته‌ام که هرگز ازدواج نکنم.
-با هیچ‌کس. -بسیار خب. من این رو می‌پذیرم.
-آدم باید بداند کِی... حرفم رو قطع نکن.
فکر می‌کردم این فقط برای کلاس‌های درس است.
نمی‌خواهم همه این‌ها را با تو تصور کنم.
می‌خواهم اون رو با تو تجربه کنم. می‌خواهم هر روز دوباره تو رو انتخاب کنم.
می‌خواهم با تو باشم، با تو زندگی کنم.
می‌خواهی اینجا اسباب‌کشی کنی؟
نه هم‌خانه شدن.
با هم زندگی کردن.
خب، تا کِی؟
تا وقتی که از هم خسته بشیم یا یکی از ما بره.
تو هیچ‌وقت برای من خسته‌کننده نمیشی.
صبر کن و ببین.
پیتزای گوستو، طعم اصیل و خوشمزه. اسم من فین هست.
می‌شه در پایان مکالمه نظرتون رو ثبت کنید؟
نه، ممنون.
محصول نیکولای ۲۰۲۶