‫[همه شخصیت‌ها، مکان‌ها و سازمان‌ها ساختی می‌باشند]
‫[از کودکان طبق دستورالعمل‌های تولید ‫فیلم‌برداری شده است]
‫[قسمت اول]
‫[جراحی درحال انجام است]
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫زنگ بزن 911! ‫بجنب!
‫- مومو، تحمل کن! ‫- چه اتفاقی افتاد؟
‫چیکار کنیم؟ ‫مدیر اوه!
‫اگه تغییر کنه که عشق نیست.
‫تا ابد کنارم بمونی.
‫- مومو! ‫- مومو.
‫- مومو! ‫- بله، فورا اینجا بهتون احتیاج داریم. عجله کنید.
‫یه حادثه موقع غواصی رخ داده!
‫رئیس شین.
‫مومو توی یه قایق بیهوش شده.
‫- زنگ زدن 911؟ ‫- بله، کمک خبر کردن.
‫[پرواز‌های بین‌المللی]
‫[نیویورک: فرود آمده]
چرا اینقدر لفتش میدن؟
‫- اومدن! ‫- چه عجب.
‫اومدن!
‫کاش زودتر بیان بیرون.
‫خدا کنه زود بیان بیرون.
‫زود باشین دیگه، ‫چرا نمیان؟
‫خوش برگشتین.
‫این همه آدم واسه کی اومدن؟ ‫یه سلبرتی اومده؟
‫به نظر میاد همینطوره. ‫ولی بهم نمیگن کیه.
‫نمی‌تونه برای مومو باشه.
‫سلام.
‫قبلا یه بار با مومو ‫توی یه نمایشگاه همدیگه رو دیدیم.
‫من در بخش فرهنگی روزنامه سانگوو دیلی ‫کار می‌کنم.
‫- اوه، آره... ‫- من گوم بارا هستم.
‫درسته. ‫تو اسم خاصی داری.
‫به خاطر من اومدی؟
‫تن‌.کو یه روز زودتر از برنامه داره می‌رسه.
‫"تنگو"؟
‫تن‌.کو هست، گروه آیدل محبوب.
‫آها.
‫من امشب یه قرار شام با مومو دارم، ‫ولی گوشیش خاموشه.
‫مدیر برنامه‌هاش هم جواب نمیده.
‫به خاطر اومدن تن‌.کو ‫یک ساعت دیرتر می‌رسم برم.
‫با مومو؟ ‫فقط خودتون دوتا؟
‫بله. ‫گفت یه مصاحبه انحصاری برام داره.
‫اگه تونستین یه جور دیگه ‫باهاش ارتباط برقرار کنین،
‫میشه ازشون بخواین که قرار شام ‫رو یک ساعت عقب بندازن؟
‫- تن‌.کو اومد! ‫- کجا؟ کجان؟
‫واقعا ممنون می‌شم.
‫بیاین عکس بگیریم!
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد.
‫بعد از شنیدن صدای بوق پیغام بذارید.
‫یعنی مشغول فیلم‌برداریه؟
‫از وقتی نامزد کرده،
‫روزی یه بار هم بهم پیام نمیده.
‫[مدیر اوه]
‫زنگ می‌خوره، ولی جواب نمیده.
‫چرا کسی جواب نمیده؟
‫تو نمی‌دونی برنامه امروز مومو چیه؟
‫نه، نمی‌دونم.
‫[کارگردان چوی دو ایل]
‫بله، مدیرعامل هیون. ‫مدتی میشه صحبت نکرده بودیم.
‫چرا مدیر برنامه‌های مومو...
‫جواب تماس‌هام رو نمیده؟
‫و شماره مدیر تور رو هم ندارم.
‫واقعا؟ ‫من الان در تایوان هستم.
‫حسابی سرت شلوغه‌ها.
‫بگذریم، من تازه یه خبرنگار از روزنامه سانگوو دیلی رو دیدم،
‫و گفت که مومو قول یه جور خبر غافلگیرانه ‫رو امروز بهش داده.
‫می‌ترسم که خبر نامزدی رو اعلام کنه.
‫با اون خبرنگار رابطه صمیمی‌ای داره.
‫دقیقا. هنوز خیلی زوده. ‫عروسی سال آینده‌ست.
‫درسته. ‫پیگیرش می‌شم.
‫مگه اون پیش رئیس شین جو شین نیست؟
‫رئیس شین؟ ‫این موقع روز وقتش آزاده؟
‫الو؟
‫شارژ گوشیم تموم شد.
‫[مدیر اوه]
‫- بله؟ ‫- منم.
‫مومو کجاست؟
‫پیش توئه؟
‫اون باید توی راه سئول باشه. ‫شنیدم رفته غواصی.
‫یه مشکلی پیش اومده.
‫- ما در بیمارستان گانگوون هستیم. ‫- چی شده؟
‫مومو چیزیش شده؟
‫[تن‌.کو برای برنامه‌های داخلی ‫یک روز زودتر می‌رسد]
‫گفتن یه کار ناگهانی برای مومو پیش اومده.
‫- لطفا پیش‌غذا رو بیار. ‫- باشه، همراهش قهوه میل می‌کنین؟
‫بله، امروز لاته می‌خوام.
‫فهمیدم.
‫مدیرعامل "ها" هر از گاهی اینجا میاد؟
‫کدوم مدیرعامل "ها"؟
‫- جیمز؟ ‫- مدیرعامل "ها یونگ جونگ".
‫بله. ‫امروز هم اینجا بودن.
‫تو نمی‌ترسی؟
‫تو یه بار گفتی...
‫دیگه چیزی برای ما نمونده ‫که ازش بترسیم.
‫امشب رو اینجا می‌خوابم.
‫مشکلی نیست؟
‫نمی‌خوای بمونم؟
‫پس مومو توی بیمارستان رئیس شینه؟
‫اگه داستانش پخش بشه، فاجعه میشه.
‫بله، کیم جون یو هستم.
‫[شش ماه قبل از حادثه‌ی مومو]
‫مدیرعامل "ها"...
‫یونگ جونگ؟
‫درسته.
‫اشکال نداره روی تراس بشینیم؟
‫- این فیلمبردار ماست. ‫- آها.
‫من لی جین هو هستم.
‫- من هنوز کارت ویزیت ندارم. ‫- متوجه‌ام.
‫تو باید جدید باشی.
‫من دو سال پیش به شرکت ملحق شدم.
‫توی محله قشنگی زندگی می‌کنین.
‫دوست دارم نزدیک دریا باشم.
‫ولی ترجیح میدم عکس نگیریم.
‫برای مصاحبه‌ست، ‫بدون عکس کمی کار سخت میشه.
‫کاملا واضح به مدیرعامل لی میونگ وو گفتم ‫که حاضر نیستم عکس بگیریم.
‫اینو به عرض من نرسوندن.
‫مگه شخصا مدیرعامل لی رو نمی‌شناسین؟
‫ایشون با یکی از همکارهای ارشدم صمیمی هستن.
‫قبلا یه بار باهاشون غذا خوردم.
‫کاریکاتور چطوره؟
‫من سیاستمدار که نیستم.
‫پس اول نوشیدنی میل دارین؟ ‫قهوه چطوره؟
‫نوشابه زنجبیلی، لطفا.
‫- امروز صبح یه آیس کافی خوردم. ‫- باشه.
‫کلا همه قهوه می‌خورن؟
‫ببخشید. ‫ولی راستش رو بگم، بله.
‫بیشتر اشخاصی که می‌بینم ‫و همه همکارهام قهوه می‌خورن.
‫اگه نمی‌خواین فقط متن باشه،
‫چطوره یه تصویر از کاران سرپانِ بازی ‫رو بهش اضافه کنی؟
‫هی، چرا گریه می‌کنی؟
‫مامانت کجاست؟
‫گمش کردی؟ ‫تک و تنهایی؟
‫گریه نکن. ‫من کمکت می‌کنم بری خونه.
‫اومدی اینجا خوراکی بخری؟
‫[سوپرمارکت محله]
‫اسمت چیه؟
‫بارا.
‫بارا؟
‫اسمت باراست؟
‫چند سالته؟ پنج؟
‫شیش؟
‫اول بذار یه چیزی برات بخرم.
‫[سوپرمارکت محله]
‫بریم!
‫- تو اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- اومدم تو رو ببینم.
‫تا حالا نگفته بودی که خواهر کوچیکتر هم داری.
‫چهره پدر و مادرتون رو دقیق بکشین.
‫- باشه. ‫- چشم، آقا معلم.
‫خیلی‌خب، می‌تونین شروع کنین.
‫خدایا! نگاه کن. ‫عالی کشیدی، بوم تاک.
‫باریکلآ، ها نول.
‫این چیه؟
‫گوم بارا، تا نقاشیت رو تموم نکردی ‫نمی‌تونی بری.
‫باید بعد از کلاس بمونه ‫و نقاشیش رو تموم کنه.
‫- این حالش رو نمی‌گیره؟ ‫- فکر کنم آره.
‫معلمت با اینکه می‌دونست ‫این کارو کرد؟
‫تموم کردی؟
‫داری سرپیچی می‌کنی؟ ‫از حرف معلمت؟
‫توی پرورشگاه پرستار که داشتی.
‫ولی اونا مامان و بابام نیستن.
‫تو همیشه حاضرجوابی می‌کنی.
‫از اونجا فقط عادت‌های بد یاد گرفتی.
‫داری گریه می‌کنی؟
‫گریه کردن به چه دردی می‌خوره؟
‫به نظرت ناعادلانه‌ست؟
‫ای عوضی...
‫آخه چطور یکی مثل اون می‌تونه...
‫- بیا یکم بخور. ‫- چیه، خودت دست نداری؟
‫مگه نی نی کوچولویی؟
‫اون بچه‌ست. ‫کی فکر می‌کنه کلاس چهارم باشه؟
‫من فکر می‌کردم بچه مهدکودکیه.
‫[مرکز آموزش کارورزی]
‫[شین جو شین]
‫یه لحظه وایسا.
‫[مرکز آموزش کارورزی]
‫سوار شو.
‫- خونه نمیرم. ‫- خونه نمیری.
‫چرا جی آن هی نمیاد مدرسه؟ ‫چیکار می‌کنه؟
‫تو نباید با اون بگردی.
‫خودت نمی‌فهمی؟
‫اون ولگردی که تو فکر می‌کنی نیست.
‫تو برو.
‫[تالار سونگسیل]
‫دانشگاه نمیری؟
‫باشه، بابت زحمتت ممنون.
‫فقط ساکت باش و گوش بده.
‫اون یکی از والدین بود، مگه نه؟
‫زن جوونی که توی رستوران مانگیونگرو ‫باهاش غذا می‌خوردی.
‫همینطوری حدس زدم.
‫همه می‌دونن که نباید چنین هدایایی قبول کنی.
‫فقط تویی که اینو نمی‌فهمی، آقای کیم؟
‫فقط یه جواب بهم بده تا برم.
‫تو چه‌جور مدرسی برای این بچه‌هایی؟
‫ازت سوال کردم، چه جور معلمی هستی؟
‫من از بچه‌ها خوشم میاد ‫و دوستشون دارم...
‫- تمام تلاشم رو می‌کنم تا... ‫- تمام تلاشت رو می‌کنی تا تبعیض قائل بشی؟
‫از الان به بعد باید عوض بشی.
‫دیگه تبعیض قائل نمیشی. ‫با همه بچه‌ها برابر رفتار کن،
‫چه والدین پولدار داشته باشن ‫چه فقیر باشن.
‫متوجه حرفم هستی؟
‫- آره؟ ‫- بله.
‫تو به عنوان یه معلم ‫چطور می‌تونی دل دانش‌آموزهات رو بشکنی؟
‫خودت دوتا دختر داری، ‫سو یونگ و هی یونگ.
‫میگم اگه اینو واسه هیئت مدیره مدرسه بفرستم ‫چی میشه؟
‫تصویر واضحی از چهره مادره ‫و هدیه قبول کردنت گرفتم.
‫به نظر نوشیدنی خیلی گرونی هم میاد.
‫خب؟
‫فرمت بازی چیه؟
‫یه بازی پلتفرمر ساید‌اسکرولر هست.
‫تا حالا از این بازی‌ها کردین؟
‫این برای خوانندگان ماست که ‫ممکنه باهاش آشنا نباشن.
‫میشه یه توضیح مختصر در مورد داستان ‫بهمون بدین؟
‫شما قدرت‌هایی که در سراسر قاره پنهان شدن ‫رو به دست میارید...
‫تا شاهزاده خانم رو نجات بدین.
‫بله، قربان. ‫خیلی‌خب.
‫شخصیت اصلی بازی، کاران ‫شخصیت خیلی جذابیه.
‫اصلا شباهتی با شما که سازنده بازی هستین داره؟
‫شما اینطور فکر می‌کنین؟
‫شما نظرات
‫هواداران رو دیدین که می‌پرسن ‫کاران آواتار شماست، مدیرعامل "ها"؟
‫نه، ندیدم.
‫اون فقط اینطوری خلق شده که ‫شخصیت بامزه
‫و باحالی باشه.
‫طی یک ماه، سه و نیم میلیون فروش در سراسر جهان ‫رکوردیه که...
‫هیچکس توی کشور بهش نرسیده.
‫این چه حسی داره؟
‫لیاقت یه پایان باشکوه رو داره.
‫به نظرتون شما جاه‌طلب هستین؟
‫مگه کسی رو داریم که نباشه؟
‫شما کسی رو دیدین که جاه‌طلب نباشه؟
‫در صورتی که از روی طمع نباشه، ‫قابل تحسینه.
‫من یه سری تحقیق انجام دادم،
‫و خوندم که شما از دبیرستان ‫ترک تحصیل کردین.
‫- درسته. ‫- میشه دلیلش رو بپرسم؟
‫من کلا اهل درس نبودم.
‫و دلیل خاصی داشت که علاقه‌ای به درس نداشتین؟
‫دقیقا همونطوری که هر آدم ‫برای دوست داشتن چیزی دلیل لازم نداره،
‫منم صرفا نمی‌خواستم انجامش بدم.
‫شما به نظر خیلی روراست و خونسرد میاین.
‫دوست دارم همه‌چیز رو ساده نگه دارم.
‫به خاطر اینه که توسعه بازی ‫به توانایی فکری زیادی نیاز داره؟
‫اینم بخشی ازشه.
‫چطور استرس‌تون رو تخلیه می‌کنین؟ ‫ورزش می‌کنین؟
‫بهم می‌خوره اهل ورزش باشم؟
‫شما هیکل عالی‌ای دارین. ‫به نظرم ورزش می‌کنین.
‫بله. ‫توی خونه هم ورزش می‌کنم.
‫هر روز صبح یک ساعت می‌دوم.
‫اینجا در پارک هان ریور؟
‫بله. ‫گاهی اوقات به دیدن طلوع خورشید هم می‌رسم.
‫شما خیلی منظم هستین.
‫آیا ورزش کردن...
‫برای تامین دوپامین شما کافیه؟
‫سوالتون اینه که برای تفریح ‫کار دیگه‌ای هم انجام میدم؟
‫آخه...
‫کم پیش میاد که مردم ‫صرفا برای تفریح ورزش کنن.
‫بعضی‌ها واقعا دوست دارن مطالعه کنن،
‫ولی بیشترمون خودمون رو مجبور به ورزش می‌کنیم ‫تا سالم بمونیم.
‫بنابراین می‌خواستم بدونم...
‫کار دیگه‌ای هم انجام می‌دین ‫تا استرس‌تون رو تخلیه کنین؟
‫مردم این روزها زیاد کلمه‌ی "دوپامین" ‫رو به کار می‌برن،
‫ولی دقیقا چی هست؟
‫این هورمون پیش‌ساز آدرنالین هست.
‫زمانی که غذای خوب یا کار لذت‌بخشی انجام بدین ‫ترشح میشه.
‫در خصوص شما چی؟
‫شما کِی...
‫برای من،
‫زمانی پیش میاد که مصاحبه‌ای خوب پیش بره.
‫وقتی یه سوال کوتاه ‫جواب طولانی‌ای بگیره،
‫دوپامین من به شدت بالا میره.
‫ولی زیاد هم باشه خوب نیست.
‫تو جدیدی.
‫- از نیروهای ویژه بودی؟ ‫- تکاوران دریایی، قربان.
‫ظاهر خوبی داری.
‫ممنونم، قربان.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫دیر که نکردم، آره؟
‫مدیر کانگ، ساعت رئیس کل تنظیم نیست.
‫پنج دقیقه عقبه؟
‫- سوآ چی؟ ‫- اون دیروز برگشت.
‫شنیدم مردی توی زندگیش داره؟
‫بله، ولی میگه دوست معمولیشه.
‫این چرت و پرتا چیه میگن؟
‫مگه ما شاخ و دم داریم؟
‫بچه‌های امروزی با دوران جوونی ما ‫خیلی فرق می‌کنن.
‫اون واقعا رو دست من زد.
‫اون دختر واقعا برادر بزرگترش رو ‫روی انگشت کوچیکه‌اش می‌چرخونه.
‫زن‌های خانواده ها خیلی سرسختن.
‫- از ما مردها قوی‌ترن. ‫- این برای شما حقیقت نداره، جناب رئیس.
‫بیخیال بابا.
‫و در آخر،
‫میشه درباره برنامه‌های آینده‌تون بهمون بگین؟
‫من به توسعه دی‌ال‌سی ادامه میدم...
‫تا مدام محتوای عالی جدید ‫برای بازی‌بازهامون فراهم کنم.
‫ولی قبلش، می‌خوام یه سفر برم ‫تا روحیه‌ام عوض بشه.
‫دی‌ال‌سی؟
‫محتوای قابل دانلود.
‫بابت وقتتون ممنونم.
‫تموم شد؟
‫- بله. ‫- خیلی سریع تایپ می‌کنین.
‫مطمئنم که توی بازی‌های ویدیویی هم ماهرین.
‫میشه یه سوال شخصی بپرسم؟
‫حتما.
‫از اونجایی که شما بیشتر تنها کار می‌کنین،
‫احساس تنهایی نمی‌کنین؟
‫من وقت ندارم که احساس تنهایی کنم.
‫چندتا دوست صمیمی دارین که ‫بتونین باهاشون درد و دل کنین؟
‫گمون کنم همه‌شون آدم‌های پرمشغله‌ای هستن.
‫به گمونم میشه گفت که خوشبختی روزمره ‫در تقدیر من جایی نداره.
‫حالا دوست دارم سعی کنم که ‫مثل بقیه زندگی کنم.
‫به کجا می‌خواین سفر کنین؟
‫اروپا، اول میرم ایتالیا.
‫شما جای مورد علاقه‌ای در اروپا دارین؟
‫مطمئن نیستم.
‫شخصا، همیشه دلم می‌خواست برم پاریس.
‫هنوز پاریس نرفتین؟
‫نه.
‫شما دوتا حس و حال عالی‌ای دارین.
‫میشه یه عکس دوتایی ازتون بگیرم؟
‫برای مقاله نیست. ‫یه یادگاری از مصاحبه‌ست.
‫راستی،
‫برای رئیس بخش برنامه‌ریزی استراتژیک ‫در شرکت هلدینگ،
‫می‌خوام به سون گیل رو پیشنهاد بدم.
‫من...
‫نظرم روی مین کانگ وو بود.
‫به سون گیل.
‫جناب رئیس، مین کانگ وو ‫از همه لحاظ بهترین گزینه‌ست.
‫چرا تو اینقدر...
‫هوای مین کانگ وو رو داری؟
‫اینطوری نیست که هواش رو دارم.
‫به دستاوردهای به سون گیل فکر کن، ‫مثل بستن قرارداد دبی.
‫اون زندگیش رو وقف این شرکت کرد، ‫و به خاطرش ازدواجش خراب شد.
‫اون خودش رو وقف شرکت نکرده بود.
‫طلاقش به خاطر این بود که وقتش رو ‫صرف یه زن جوون‌تر کرده بود.
‫و دستش هم رو شد.
‫تو داری جاسوسی مدیران اجرایی‌مون رو می‌کنی؟
‫خودمونیه؟
‫این چیه، دسیسه سیاسی یا دستکاری شرکتی؟
‫یهو پریدی وسط حرفم...
‫معذرت می‌خوام.
‫دقیقا مثل قضیه‌ی دفعه قبل ‫با شرکت حمل و نقل ووجین هست.
‫دست راست تو سِمَت رو گرفت.
‫اینقدر دست راست، دست راست نکن.
‫- چی؟ ‫- اگه اینطوریه،
‫پس به سون گیل هم دست راست توئه، جناب رئیس.
‫رهبر تیم "به" ممکنه فروشنده عالی‌ای باشه،
‫ولی این جایگاه به یه استراتژیست نیاز داره.
‫الان داری به من درس میدی؟
‫از نظر مشارکت‌ها، ‫بررسی عملکرد،
‫و هر استاندارد ارزیابی دیگه، ‫مین کانگ وو انتخاب درسته.
‫عجبا، مردک...
‫برادر.
‫حالا چون تو خارج درس خوندی،
‫فکر کردی که می‌تونی با من بد حرف بزنی؟
‫تو ذره‌ای ادب و شعور نداری!
‫این بوی چی می‌تونه باشه؟
‫خیلی لاغر شدی.
‫میگن وقتی بمیریم، بدن‌مون می‌پوسه.
‫ولی تو نگران نباش.
‫مطمئن می‌شم جسدت عالی حفظ بشه ‫تا نپوسی.
‫معده‌ات کامل خالیه،
‫پس باید احساس خوب و تمیزی داشته باشی.
‫امروز روز مهمه.
‫روز باشکوهی که از دنیا میری.
‫یکم بهت رحم کنم؟
‫با خودم فکر کردم که بذارم ‫راحت از گرسنگی بمیری.
‫ولی اینطوری خیلی طول می‌کشه.
‫و جون آدمیزاد هم که ول‌کن نیست، مگه نه؟
‫تازشم، تو حداقل باید یه ذره‌ از سختی‌ای که ‫من تجربه کردم رو حس کنی.
‫قبول نداری؟
‫عادلانه‌ست دیگه.
‫این هشت روز گذشته، خیلی لذت‌بخش بود.
‫چطور بفرستمت اون دنیا؟
‫چطور دوست داری این دنیا رو ترک کنی؟
‫آخر بهم التماس می‌کنی ‫که خلاصت کنم.
‫این ضرب‌المثل رو که شنیدی. ‫میگه "اگه نمی‌تونی کاریش کنی، ازش لذت ببر".
‫پس لذت ببر.
‫من قراره یه هیولا بشم.
‫پس رونمایی این شاهکار رو تماشا کن.
‫و سعی کن عقلت رو از دست ندی.
‫بس کن.
‫تو رو خدا! ‫منو نکش!
‫چند نوع غذا بیار. ‫به انتخاب خودت.
‫حتما باید لازانیای بادمجون رو امتحان کنیم.
‫حتما.
‫مدیرعامل هیون ‫الان خیلی به نظر جوون میاد.
‫نگفت کجا عمل کرده؟
‫- توی عکس‌هاش خیلی جوون به نظر میاد. ‫- تعریف کن.
‫نپرسیدم. ‫و برام مهم نیست که بدونم.
‫وقتی خودت بازیگری ‫چطور ممکنه کنجکاو نباشی؟
‫ولی خب، تو هنوز اونقدر جوون هستی ‫که بهش نیازی نداشته باشی.
‫چطوره که لباس‌هات یه ذره هم چروک نداره؟
‫قبل از رفتن لباس عوض کردم.
‫آخه قرار بود تو رو ببینم، مومو.
‫خیلی دوست دارم خونه‌ی قشنگت که ‫همه تعریفش رو پیشم کردن ببینم.
‫جابجا شدم.
‫- به کجا؟ ‫- اگه بگم هم نمی‌دونی کجاست.
‫یه جای مسکونی‌تجاریـه.
‫مومو، تو به طالع‌بینی اعتقاد داری؟
‫باید داشته باشم؟
‫من مدام مریض می‌شدم و صدمه می‌دیدم.
‫یه چیزی جور در نمیومد، ‫بنابراین رفتم پیش یه طالع‌بین.
‫ظاهرا، من نباید توی یه خونه‌ی بزرگ و لوکس زندگی کنم.
‫آزار دهنده‌ست، ولی سرنوشتم همینه.
‫- ای وای. ‫- خب، دیگه چیکار می‌تونستم بکنم؟
‫الان حالت بهتره؟
‫- به طرز عجیبی، آره. ‫- خدای من.
‫[آن هی]
‫- هی، آن هی. ‫- چرا اینقدر صدات ناراحت می‌زنه؟
‫ناراحت نیستم.
‫راستش، تازه یه سر اومدم در خونه‌ات، ‫ولی چراغ‌هات خاموش بود.
‫چرا قبلش زنگ نزدی؟ ‫وقتی سرت شلوغه نباید میومدی.
‫آخه گفتم خونه‌ای.
‫عالی شد.
‫مهمون منی، ‫جین جو رو بردار و بیاین.
‫اون معمولا تا ده شب یا بیشتر سر کاره.
‫- هی. ‫- بله؟
‫ولش کن. وقتی اومدم بهت میگم. ‫کجایی؟
‫من یه پاداش ویژه از جناب رئیس گرفتم.
‫باهاش یه ماشین واسه خودت بگیر.
‫بقیه خبرنگارها ماشین دارن، می‌دونی.
‫خیلی‌ها هم ندارن.
‫پس حداقل یه مبل واسه آپارتمانت بگیر ‫یا همچین چیزی.
‫حتی بدون مبل هم واسه خودش یه پا قصره.
‫عمرا حدس بزنی که امروز ‫با کی مصاحبه کردم.
‫ها یونگ جونگ.
‫شناختت؟
‫به جای یه خبرنگار ارشدتر رفته بودم.
‫و اون فقط ادای نگاه کردن به کارتم رو در آورد.
‫هر دوی شما زندگی خوبی دست و پا کردین. ‫باید بهش زنگ بزنی.
‫- زندگی خوبی دست و پا کردم؟ ‫- تو هم زندگی بدی نداری.
‫ادب حکم می‌کنه که وقتی دوست‌هات به موفقیت زیاد رسیدن ‫مزاحم‌شون نشی.
‫من دیگه از پیپلز خسته شدم. ‫رستوران خوب دیگه‌ای نیست آدم بره.
‫منظورت چیه که نیست؟ ‫تو که غذای ژاپنی دوست داری.
‫امروز رو مهمون منی، مومو
‫ولی معمولا مشتری‌هام حساب می‌کنن.
‫پس چطوره پیشنهاد بدم که به یه رستوران گرون اوماکاسه بریم؟
‫تازشم، تا 20 دقیقه، نیم ساعت دیگه ‫صحبت کاریمون تموم میشه.
‫و نمی‌تونی که دو، سه ساعت همینطوری ساکت بشینی ‫و سرت رو توی گوشیت کنی.
‫فردا از حقایق مطمئن شو، بهش جزئیات اضافه کن ‫و منتشرش کن.
‫متوجه‌ام.
‫و از تو بعید بود، گوم بارا. ‫باید یه عکس می‌گرفتی.
‫شنیدم ها یونگ جونگ خیلی هم خوش‌قیافه‌ست.
‫حس کردم اگه پافشاری کنم ‫می‌ذاره میره.
‫اینقدر آدم حساسیه؟
‫گفت دوست نداره مردم بشناسنش.
‫باشه. می‌تونی بری.
‫بله، قربان.
‫زجرآوره.
‫و چرا توضیحات هر وعده غذا ‫اینقدر طولانیه؟
‫- مخصوصا توی رستوران‌های مجلل. ‫- آره واقعا.
‫کاش کلا بیخیال می‌شدن.
‫ولی ضایع‌ست که بهشون بگیم.
‫بارا!
‫عکس‌برداری قبلی ناامید کننده بود. ‫نمیشه یه عکاس بهتر پیدا کنیم؟
‫خیلی ببخشید. ‫لابد اتاق رو اشتباه گرفتم...
‫سلام، خبرنگار گوم.
‫منو یادتون میاد؟
‫معلومه. ‫خبرنگار سانگوو دیلی هستی.
‫یه لحظه بفرما داخل.
‫لطفا.
‫منو نشناختی؟
‫مگه میشه نشناسم؟
‫توی کنفرانس خبری قبلی هم حضور داشتم.
‫می‌دونم.
‫پس چرا نیومدی سلام کنی؟
‫نمی‌خواستم مزاحم بشم.
‫ایشون کارگردان ما ‫و ایشون هم مدیر برنامه‌هامه.
‫بنده چوی دو ایل هستم.
‫من کارت ویزیت تموم کردم.
‫دفعه بعد کارتتون رو می‌گیرم.
‫می‌خواستم باهات تماس بگیرم.
‫تو مقاله فوق‌العاده‌ای نوشتی.
‫من فقط چیزی که واقعا حس می‌کردم ‫رو نوشتم.
‫شما باید به جای خبرنگار بودن ‫بازیگر بشین.
‫مگه نه، کارگردان؟
‫طوری می‌گین انگار جدی هستین.
‫و شما صداقت منو به شوخی گرفتین.
‫دوستم اومده.
‫برای تشکر غذا مهمونت می‌کنم.
‫من می‌تونم به جاش مهمونتون کنم.
‫من کلا عادت دارم ‫اتاق‌ها رو اشتباهی بگیرم.
‫حتی اشتباهی وارد سرویس بهداشتی آقایون شدم.
‫وای خدا. ‫منم همینطور!
‫دو بار اشتباهی رفتم توی سرویس بهداشتی بانوان.
‫حتما یه سر به شرکت ما بیا،
‫مثلا برای یه مهمونی یا رویداد رسمی.
‫لباست با من.
‫همین الانش هم می‌تونم بهترین لباس رو برات تصور کنم.
‫[سانگوو دیلی، گوم بارا]
‫خیلی لطف دارین.
‫اون به کسی قول الکی نمیده.
‫بعضی‌ اوقات میدم.
‫صبر کنین، لباس‌هاتون...
‫نگاه کنین، عین دوقلوها شدیم.
‫این لباس اول مال اون بود، ‫ولی باهم عوض کردیم.
‫شما دوتا کنار هم عالی به نظر میاین.
‫و اون نویسنده فوق‌العاده‌ایه.
‫به قول معروف، شما هم استایل دارین هم مهارت.
‫و شما چه‌جور شخصیتی داری؟
‫- من دیگه رفع زحمت می‌کنم. ‫- نه، صبر کن...
‫بهت پیام میدم.
‫لطفا حتما یه سر بیا.
‫لطفا جواب بده.
‫باشه.
‫اون شخصیت جدیدی داره. ‫خیلی منحصر بفرده.
‫آره، مگه نه؟
‫بله.
‫توی کنفرانس خبری "مه جادویی"، ‫نکات کلیدی پروژه رو به طور کامل توضیح داد،
‫و خیلی قشنگ راجع‌به من نوشت.
‫میشه احترامی که برای بازیگرها قائله رو حس کرد.
‫تازه بی سر و صدا داشت تایپ می‌کرد ‫و به ندرت سوال می‌پرسید.
‫به قول معروف، ‫فلفل نبین چه ریزه بشکن ببین چه تیزه.
‫واقعا اینطوری میگن؟
‫نصف این چیزهایی که میگه ‫ضرب‌المثل‌های قدیمیه.
‫بین قدیمی و جدید فرق نذار. ‫اینا همش قضاوته.
‫می‌دونی وقتی دست از قضاوت کردن برداری ‫چی میشه؟
‫مدیر یون، امشب خوب نوشیدنی می‌خوریا.
‫- روشن‌بینی. ‫- به روشن‌بینی رسیدی؟
‫چیزی نمونده برسم.
‫به خاطر همینه که استرس نمی‌گیرم.
‫کلا همه‌چیز رو از خودم دور می‌کنم.
‫- اینو سرآشپز فرستادن. ‫- وای.
‫ولی من سیرِ سیرم.
‫آدم همیشه واسه دسر جا داره.
‫- لطفا تشکر منو به سرآشپز برسون. ‫- حتما.
‫خدای من، به نظر معرکه میاد.
‫باید بیشتر باهات بیام بیرون، مومو.
‫حتی چنین خوراکی‌های مجانی هم گیرمون میاد.
‫با بقیه که میام، قلبِ کلم هم بهم نمیدن.
‫گوارنده‌ست.
‫مرسی.
‫قلب کلم چی هست؟
‫- تو می‌دونی؟ ‫- نه.
‫می‌تونین توی گوگل جستجو کنین.
‫هسته‌ی شیرین کلم هست.
‫درواقع خیلی خوشمزه‌ست.
‫- خیلی اضافه میاریم. ‫- کی گفته؟
‫کیفم رو بده.
‫نباید بذاری غذا هدر بره.
‫- داری کیسه پر می‌کنی؟ ‫- این برام دو روز می‌زنه.
‫تو خیلی صرفه‌جو هستی.
‫منو آقای صرفه‌جو صدا کن.
‫معلم، هرکی باهات ازدواج کنه ‫زن خیلی خوش شانسیه.
‫از چه لحاظ؟
‫از همه لحاظ. ‫تو خیلی با ملاحظه و بامزه‌ای.
‫اینقدر لب و دهن نباش.
‫یکی رو باهام آشنا کن.
‫ولی من فقط بازیگر می‌شناسم.
‫مگه بازیگر چشه؟ ‫از خدامه.
‫خوشگلن و پول خوبی هم در میارن.
‫طوری میگی که انگار ‫تو از من بیشتر بازیگر زن نمی‌شناسی.
‫و همه‌شون هم سعی می‌کنن ‫خودشون رو پیشت عزیز کنن.
‫آرایشگر که نمی‌تونه موهای خودش رو اصلاح کنه.
‫پس ظاهر برات مهمه؟
‫برای اون، اولویت اول و دومش ظاهره.
‫اشتباه می‌کنی. ‫اولویت اولم ظاهره، دوم...
‫برادر کوچیکه‌ام عاشق هندونه‌ست.
‫توی دوران اوجش، می‌تونست یه هندونه کامل رو ‫یکجا بخوره.
‫- تو برادر داری؟ ‫- اونقدر جوونه که می‌تونه جای پسرش باشه.
‫با 17 سال اختلاف سنی که نمیشه.
‫راستی،
‫یکی هست که می‌خواد با تو آشنا بشه، مومو.
‫و من می‌تونم ضمانتش رو بکنم.
‫اون پسر رئیس بیمارستان نوآر ‫و جراح ارشده.
‫و بنیاد نوآر هم که هست،
‫پس از همه لحاظ همه‌چیز تمامه.
‫وای، خدای من.
‫من از دکترها خوشم نمیاد.
‫چرا؟ ‫اون مرد جذابیه.
‫کی حرف از ازدواج زد؟
‫فعلا فقط باهاش آشنا شو.
‫من باید به فکر اعتبارم باشم.
‫ظاهرا بعد از تماشای "دعای یک دوشیزه" ‫کاملا شیفته‌ات شده.
‫بهش بگو که توی زندگی واقعی ‫اصلا اونطوری نیستم.
‫از لحاظ نامزد احتمالی، ‫برادر کوچیکترش ممکنه گزینه بهتری باشه.
‫اون زیاد تو نخ این چیزها نیست.
‫پس مردونه رفتار نمی‌کنه؟
‫اول باید بازی‌های ویدیوییش رو کنار بذاره.
‫اون موقع‌ست که ممکنه متوجه زن‌ها بشه.
‫[سانگوو دیلی، گوم بارا]
‫چی؟
‫کیک ماهی خوردی؟
‫بوش میاد؟
‫مگه بعد از خوردن مسواک نمی‌زنی؟
‫ممنون.
‫دیر نکن.
‫ممنون که با پرمشغله بودنت ‫وقت گذاشتی.
‫باعث خوشحالی منه.
‫بنیاد نوآر...
‫بله.
‫شنیدم کار خیر زیادی انجام میده.
‫شخصا انجام نمیدم...
‫بنیاده که کارها رو انجام میده.
‫وقتی یکم فرصتش پیش اومد، ‫دوست دارم استعدادهام رو داوطلب کنم.
‫سخاوتمندیت رو می‌رسونه.
‫باید عذرخواهی کنم.
‫خیلی‌خب.
‫تازه برای یه فیلمبرداری مجدد بهم زنگ زدن، ‫پس نمی‌تونم برای شام بمونم.
‫خیلی عذر می‌خوام.
‫همین الان باید بری؟
‫ولی می‌‌تونم برای یه نوشیدنی بمونم.
‫- دارین یه فیلم تاریخی رو فیلمبرداری می‌کنین؟ ‫- بله.
‫یه صحنه با نمای از بالای شانه‌ست.
‫فقط باید دیالوگ‌هام رو بگم.
‫وقتی داشتم میومدم داخل ‫با مدیر برنامه‌هام حرف زدم.
‫اگه می‌دونستم،
‫یه ناهار حسابی می‌خوردم.
‫وای، نه.
‫ولی منم سرم شلوغ بود.
‫درک می‌کنم.
‫مواقع اضطراری که به من پیج می‌زنن، ‫منم فورا مجبورم برم.
‫بگذریم، حداقل...
‫تونستم ببینمت.
‫"تونستم ببینمت"؟ ‫نه "دیدنت باعث افتخاره"؟
‫از این نوشیدنی خوشم میاد.
‫چندتا بطری ازش می‌فرستم در خونه‌ات.
‫آدرست رو می‌دونم.
‫نه، نمی‌خواد. ‫خودم دارم.
‫پس کِی می‌تونیم دوباره برنامه شامی که امشب ‫از دست دادیم رو بریزیم؟
‫من وقتی روی یه پروژه کار می‌کنم ‫برنامه شخصی نمی‌ریزم.
‫یعنی جوابت نه‌ست؟
‫نه نیست.
‫کلا من اینطوری زندگی می‌کنم.
‫زندگی عادی برای من غیرممکنه.
‫همیشه می‌تونی وقت بذاری.
‫هرچقدر هم که سرت شلوغ باشه،
‫همه روزانه واسه یکی دو بار غذا خوردن ‫وقت دارن.
‫من اینقدر بدم؟
‫دیگه بیخیال تعارفات شده؟
‫فرصتش رو نداشتم که اینو بفهمم.
‫منم همینو میگم. ‫باید باهام آشنا بشی.
‫تو عادت داری اینقدر فخرفروش باشی؟
‫- منظورت کلا با آدم‌هاست؟ ‫- بله.
‫خب...
‫حس کردی که بد باهات حرف می‌زدم؟
‫این روزها، آدم‌ها حتی با بچه‌های پیش‌دبستانی هم ‫مودبانه حرف می‌زنن.
‫من خودمونی صحبت نمی‌کردم.
‫داشتم مودب رفتار می‌کردم.
‫اولین هنرپیشگی‌ام توی یه سریال درام پزشکی بود،
‫و دکترهایی که مشاورهای ما بودن
‫به شدت سرشون شلوغ بود.
‫با اینحال، تو سریالم رو دیدی؟
‫فقط "دعای یک دوشیزه" رو دیدم.
‫موقع کانال عوض کردن چشمم بهش خورد ‫و کامل جذبم کرد.
‫کلش رو توی یه روز دیدم.
‫تازه دور سرعتش رو هم بالا نبردم.
‫دکتر...
‫این ممکنه یکم به نظر رک بیاد، ‫ولی...
‫قیافه‌ات یه جورایی روی بیمارهات هدر رفته.
‫تا حالا استعدادیابی سراغت اومده؟
‫اومده، مگه نه؟
‫- اهل بازیگری نیستم. ‫- از کجا معلوم؟
‫جلوی دوربین ظاهر شدن ‫می‌تونه استعداد پنهانی رو، رو کنه.
‫من قراره مدیریت بیمارستان رو برعهده بگیرم.
‫این خیلی برام مناسب‌تره.
‫بذار حدس بزنم، توی اولین جشن تولدت ‫یه گوشی طبی انتخاب کردی؟
‫از توی عکس‌ها ‫به نظر میاد که یه فرهنگ لغت انتخاب کردم.
‫- تو چی انتخاب کردی. ‫- میکروفون.
‫ولی...
‫بگو.
‫اگه مدلی از جمجمه بود، ‫اونو انتخاب می‌کردم.
‫بیخیال.
‫جدی نمیگی.
‫وقتی جراحی می‌کنی، ‫می‌فهمی که هر مغز حس خاص خودش رو داره.
‫همه‌شون فرق دارن.
‫واقعا؟
‫بله.
‫سر منو که نمی‌خوای باز کنی، آره؟
‫معلومه که نه.
‫بیا امیدوار باشیم که هیچوقت پیش نیاد.
‫لبخند بهت میاد.
‫باید بیشتر بخندی. ‫نگاه اولت یه خرده خشک بود.
‫اولین باره اینو می‌شنوم.
‫جدی؟
‫ولی چند بار منو مغرور خطاب کردن.
‫کی گفته؟
‫دوست‌هات؟
‫پس یه فرصت بهم بده.
‫فرصتی بهم بده ‫تا لبخندم رو بیشتر بهت نشون بدم.
‫ایفای نقشم در "دعای یک دوشیزه" ‫واقعا زجرآور بود.
‫از دیدگاه یه مَرد، ‫اصلا اون با مرد مسن‌تر ارتباط گرفتی؟
‫داری می‌پرسی که چشم‌چرونم؟
‫نه.
‫فقط کنجکاو بودم که بیننده‌های مَرد ‫چه نظری راجع‌بهش دارن.
‫افکار درونیش؟
‫غرایز پستش؟
‫گمون می‌کنم اقلیت خیلی کوچیکی ‫باهاش ارتباط گرفته باشن.
‫هرچی نباشه، چنین آدم‌هایی وجود دارن.
‫ولی مردم باید مثل انسان‌های شریف زندگی کنن.
‫تا تو رو در جسم بنگرم...
‫وای خدا، الان واقعا گفتم "بنگرم"؟
‫حتما خیال‌پردازی‌هات رو خراب کردم.
‫به لطف کارگردان، توی فیلم "دعای یک دوشیزه" ‫معصوم به نظر میومدم.
‫این روی تو هم جذابه.
‫نقشت چیه؟
‫- ملکه‌ی عرصه اجتماعی. ‫- پس داری نقش خودت رو بازی می‌کنی.
‫تو آدم اجتماعی‌ای هستی؟
‫من که خیلی مطمئن نیستم.
‫درباره من؟
‫یا دکل درباره زن‌ها؟
‫تو چیزهای زیادی درباره مردها می‌دونی؟
‫دوست دارم اینطوری فکر کنم.
‫من دیگه باید برم.
‫من می‌رسونمت.
‫- محل فیلمبرداری کجاست؟ ‫- نه، ممنون.
‫وَن راحت‌تره.
‫پس کِی قراره شامی که نتونستیم ‫رو بخوریم؟
‫اگه یه غذا به نظر اجباری بیاد ‫مزه خوبی میده؟
‫اگه یه چیزی باشه که باید درباره من بدونی،
‫اینه که من یه دختر مامانی تمام عیارم.
‫خب که چی؟
‫گفتم بهتره بدونی.
‫من به جذابی شخصیت‌هایی که بازی می‌کنم نیستم.
‫در این صورت،
‫من تک‌فرزندم و پسر بابایی‌ام.
‫[شش ماه بعد از حادثه‌ی مومو]
‫[رئیس بیمارستان، شین جو شین]
‫[کیم جین جو]
‫[رئیس بیمارستان، شین جو شین]
‫تو اومدی.
‫شنیدم جراحی تموم شده.
‫[شامت رو آماده کنم؟]
‫باید یکم شام بخوری.
‫این برام کافیه.
‫اشتها ندارم.
‫نمی‌خواد.
‫هنوزم سرکشی داری؟
‫باید بری بیمارهات رو ببینی؟
‫فکر کنم حدودا یک ماه طول کشید...
‫تا پدرت فوت بشه؟
‫من راجع‌بهش شنیدم.
‫به کسی نگفتم.
‫شنیدم...
‫تعویض مغز ممکنه.
‫تو یکی انجام دادی، مگه نه؟
‫من خیلی بهش فکر کردم ‫و این تنها راهشه.
‫دیر یا زود دنیا خبردار میشه.
‫تا کِی می‌تونیم اینو پنهون کنیم؟
‫منم نمی‌تونم...
‫به عنوان مادرش دیدن اینو تحمل کنم.
‫مطمئنم که تو هم همین حس رو داری، ‫رئیس شین.
‫لابد تو هم این گزینه رو در نظر گرفتی، مگه نه؟
‫ما یه سوژه نیاز داریم.
‫من.
‫من همه گزینه‌های ممکن رو در نظر گرفتم، ‫ولی مُردن جواب کار نیست.
‫نمی‌تونم تنها بمیرم. ‫یعنی باید دختر نازنینم رو مسموم کنم؟
‫اصلا می‌تونم بگم که مومو رو خلاص کنین؟
‫من تسلیم نمی‌شم.
‫هر مشکل یا مسئله‌ای که پیش بیاد ‫رو خودم حلش می‌کنم.
‫به همه‌چیز رسیدگی می‌کنم.
‫فقط جراحی رو انجام بده.
‫حالا چون یه بار موفقیت‌آمیز بوده...
‫دلیل نمیشه که مشکلی پیش نمیاد.
‫جراحی همیشه ریسک داره.
‫به خاطر همین هم ازمون رضایت می‌گیرین.
‫ولی اگه مشکلی پیش اومد،
‫و به هوش نیومدی چی؟
‫مگه می‌تونه از این بدتر باشه؟
‫همین هوشیار بودن و نفس کشیدن ‫برام زجرآوره.
‫یه شب نبوده که با گریه کردن خواب نرفته باشم.
‫به درک که عاقبتم مثل مومو بشه.
‫فقط انجامش بده.
‫بقیه‌اش باشه دست سرنوشت.
‫مردم از نامزدی شما خبر ندارن،
‫بنابراین می‌تونم به عنوان مومو زندگی کنم،
‫و تو هم می‌تونی با یکی دیگه آشنا بشی.
‫هرچی نباشه، احساسات آدم‌ها تغییر می‌کنه.
‫بعضی احساسات تغییر نمی‌کنن.
‫شک دارم.
‫اگه من از شدت استرس این وضعیت بمیرم، ‫کی از مومو مراقبت می‌کنه؟
‫می‌دونی که چی میگن، ‫"مریضی که بیاد، عشق میره".
‫احساساتی که کلا بیش از یک سال ‫به دست آوردی؟
‫عشق نبود. ‫فقط شیفتگی بوده.
‫- ما... ‫- اقیانوس ممکنه هرگز خشک نشه،
‫ولی آتیش همیشه خاموش میشه.
‫کدوم آتیش تا ابد شعله‌ور می‌مونه؟
‫من بیشتر از هرکسی توی دنیا ‫مومو رو دوست داشتم.
‫عشق من به اون ‫کمتر از عشق مادرانه‌ی تو نیست.
‫داری عشق یه مادر رو
‫با عشق رمانتیک مقایسه می‌کنی؟
‫باشه، حتما. ‫فرضا که بگیم عشق بوده، تا الان.
‫ولی حاضری توی این حالت ولش کنی؟
‫اگه تو وضعیت مومو رو داشتی،
‫اون چه چیزی برات می‌خواست؟
‫صرفا زنده بودن با زندگی کردن یکیه؟
‫بیا به فکر مومو باشیم.
‫بیا به این فکر کنیم که واقعا چی به صلاحشه.
‫تو فقط باید مغزش رو به بدن من پیوند بزنی.
‫چشم‌هاش، دماغش، دهنش...
‫همه‌شون یه جور می‌مونن.
‫مغز آسیب دیده؟
‫توی بدن من باشه یا بدن خودش، ‫چه فرقی می‌کنه؟
‫این چیزیه که یه والد...
‫این عشق مادرانه‌ست.
‫رئیس کل هوانگ از گروه بادا.
‫بدن واسه رئیس هوانگه، ‫ولی مغزش مال پسرشه.
‫پدره تومور مغزی لاعلاجی داشت،
‫و تک‌پسر عزیزش ‫توی یه تصادف با موتورسیکلت فلج شده بود.
‫بعد از اینکه پدرت بهم گفت، ‫با دقت نگاهش می‌کردم.
‫شیوه حرف زدن رئیس هوانگ ‫و تمام طرز رفتارش...
‫فقط چهره‌اش 60 ساله بود.
‫[زمان فعلی، زمان جراحی، زمان بیهوشی]
‫یه چیزی کمه.
‫شمع‌ها.
‫باد خاموششون کرده.
‫همین کاملا کافیه.
‫خب، اون گردنبند خاصیه یا همچین چیزی؟
‫تازه الان داری می‌پرسی؟
‫ازم محافظت می‌کنه.
‫از الان به بعد، من ازت محافظت می‌کنم.
‫ولی فکر می‌کردم تو از دریا می‌ترسی.
‫واسه موقعیه که میرم زیر آب.
‫می‌خوام غواصی یاد بگیرم.
‫واقعا؟
‫می‌خوام همه‌ کارها رو باهم انجام بدیم.
‫کی اونو بهت داده؟
‫مربی‌ام.
‫مربی غواصیت؟
‫آره.
‫درش بیار.
‫میگم یه قشنگ‌ترش رو با الماس برات بسازن.
‫حسودیت شده؟
‫پس دلیلی دستم نده که حسودی کنم.
‫مگه چیکار کردم؟
‫رفیقم...
‫یار غواصی‌ام.
‫رفیقت حتما باید مرد باشه، درسته؟
‫زنه.
‫بار اول که توی کریستال دیدمت ‫فکر می‌کردم خیلی با ادبی.
‫داشتیم راجع‌به نقش بازی کردن حرف می‌زدم،
‫و وقتی لیوان نوشیدنی‌ام رو بالا بردم،
‫تو هم لیوانت رو باهام بالا بردی.
‫آداب معاشرت اینطوری حکم می‌کنه.
‫فقط با ادبی نبود. ‫از ته قلب بود.
‫عاشق اینم که خیلی به چیزهای جزئی ‫اهمیت میدی.
‫من می‌خوام عین بابام باشم.
‫اون خیلی راحت می‌تونه با زن‌های جوون‌تر آشنا بشه ‫و دوباره ازدواج کنه،
‫ولی فقط به مادرم فکر می‌کنه.
‫همیشه اینقدر متعهد بوده.
‫تو به زندگی بعدی باور داری؟
‫نمیگم که حتما وجود نداره.
‫اگه زندگی بعدی‌ای باشه،
‫میگه مادرم رو پیدا می‌کنه ‫و دوباره باهاش ازدواج می‌کنه.
‫ولی دلتنگ کسی شدن ‫با تنها بودن فرق می‌کنه.
‫به نظرت وقتی پیرتر بشه ‫احساس تنهایی نمی‌کنه؟
‫نوه‌هاش رو داره که بهشون محبت کنه.
‫اگه تغییر کنه که عشق نیست.
‫تو باید...
‫تا ابد کنارم بمونی.
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫[دکتر شین]
‫چه اتفاقی برای مومو افتاده؟
‫کی به تو گفت؟
‫یکی فقط با ساخت یه بازی ‫صد میلیون دلار در آورده.
‫این ها یونگ جونگـه.
‫می‌خواستم بدونم که تو...
‫همون گوم بارایی هستی که 16 سال پیش ‫توی دبستان مین‌جین بود؟
‫تو مردی توی زندگیت داری، درسته؟
‫چرا فکر می‌کنی دارم؟
‫من عمدا اینو ازت نپرسیدم.
‫چرا عمدا نپرسیدی؟
‫فکر می‌خوام ازدواج کنم.
‫- با من؟ ‫- فقط یه فرصت بهم بده تا خودم رو ثابت کنم.
‫- اون واقعا بدک نیست. ‫- اگه بهت زنگ زد، دست به سرش کن.
‫تا یه وقت امیدوار نشه. ‫بهش امید الکی نده.
‫مادرم اینو برام گذاشته ‫تا به کسی که عاشقش می‌شم بدم.
‫چطوره به جای ازدواج، اول نامزد کنیم؟