‫[همه شخصیت‌ها، مکان‌ها و سازمان‌ها ساختی می‌باشند]
‫[از کودکان طبق دستورالعمل‌های تولید ‫فیلم‌برداری شده است]
‫[قسمت دوم]
‫[بیمارستان عمومی نوا]
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫[ها یونگ جونگ...
‫توی دفتر رئیسه.]
‫تو کِی اومدی اینجا؟
‫چه اتفاقی برای مومو افتاده؟
‫- کی بهت گفت؟ ‫- مگه مهمه که کی بهم گفته؟
‫به خاطر فشار غواصی بوده؟
‫به لطف اکسیژن درمانی، تقریبا بهبود پیدا کرده.
‫شماره اتاقش چنده؟
‫اون کسی جز مادرش رو نمی‌بینه.
‫نمی‌خواد کسی بدون آرایش ببینتش.
‫آخه اون یه بازیگره.
‫این آدم برفی زیادی مستهجنه.
‫[شش ماه قبل از حادثه‌ی مومو]
‫یونگ جونگ.
‫یعنی اینقدر تغییر کردم...
‫که دیگه حتی منو نمی‌شناسی؟
‫گمون کنم اصلا به یاد من نیفتادی.
‫از حقایق مطمئن شو، تیتر رو منتشر ‫و بعد مقاله‌ی کامل رو بنویس.
‫[سانگوو دیلی: ستاره پاپ ای ‫همکاری جدیدی با هنرمند جهانی منتشر خواهد کرد]
‫بذار ببینم...
‫مقاله چطور از آب در اومده.
‫[سانگوو دیلی]
‫چرا نیست؟
‫مقاله منتشر نشد؟
‫در روزنامه آخرهفته منتشر میشه.
‫روزنامه آخرهفته؟
‫مردونه رفتار کنین، بی سر و پاها!
‫و اینقدر به ضعیف‌ها زور نگین.
‫عوضی...
‫یکی فقط با ساخت یه بازی
‫صد میلیون دلار در آورده.
‫اصلا تو کتم نمیره.
‫- صد میلیون دلار؟ ‫- کی؟
‫ها یونگ جونگ. ‫همونی که "شوالیه‌های گم‌شده" رو ساخت.
‫- حتما الکی اینقدر بالا گفتن. ‫- نه، حقیقت داره.
‫[ها یونگ جونگ، سازنده بازی فوق موفقِ "شوالیه‌های گم‌شده"]
‫این سرسام‌آوره.
‫راه بیفتین.
‫یه دو سانتی‌متری سایزم بالا رفته، مگه نه؟
‫هنوزم هیکل یه مدل رو داری.
‫چندتا نقاشی توی اتاقم هست.
‫بغل میزمه.
‫باشه.
‫اون جدیده؟
‫استایلیست جدید مامانمه. ‫از هفته پیش شروع به کار کرده.
‫این قلابی که نیست، مگه نه؟
‫پل کیم. ‫تا حالا اسمش رو شنیدی؟
‫بهم گفتن هنرمندیه که در آلمان زندگی می‌کنه.
‫مستقیما از خود هنرمند خریدیش؟
‫[صحنه‌ی درون تو، اثری از پل کیم]
‫[مسافران ترمینال شماره یک]
‫[ایستگاه اتوبوس]
‫با توجه به چمدون‌هاتون، ‫گمون کنم شما خارج زندگی می‌کردین.
‫بله.
‫کجا؟
‫[گذرنامه جمهوری کره]
‫سلام.
‫مقاله خیلی خوب نوشته شده بود.
‫ممنون.
‫کمکی نیاز ندارین؟
‫نه، نیاز ندارم. ‫می‌‌تونی بری خونه.
‫سلام. ‫پیامم رو نگرفتی؟
‫پدرم ناگهان در آمریکا فوت شد،
‫بنابراین خبرنگارمون، گوم بارا ‫به جای من برای مصاحبه اومد.
‫[ها یونگ جونگ، سازنده بازی فوق موفقِ "شوالیه‌های گم‌شده"]
‫[گوم بارا، خبرنگار بخش فرهنگ]
‫تعظیم کنین!
‫آماده مبارزه تمرینی بشین!
‫مبارزه تمرینی رو شروع کنین!
‫[سانگوو دیلی]
‫[گوم بارا، خبرنگار بخش فرهنگ] ‫[سانگوو دیلی]
‫من ها یونگ جونگ هستم.
‫می‌خواستم بدونم که تو...
‫همون گوم بارایی هستی که 16 سال پیش ‫توی دبستان مین‌جین بود؟
‫بله، خودمم. ‫یونگ جونگ.
‫بله، خودمم.
‫الان می‌تونی حرف بزنی؟
‫یه ده دقیقه دیگه بهت زنگ می‌زنم.
‫[گوم بارا]
‫الو؟
‫ببینش، واسه خودت خانومی شدی.
‫معرکه‌ست.
‫چرا دیروز چیزی نگفتی؟ ‫کامل خودت رو به اون راه زدی.
‫ملاقات‌مون کاری بود.
‫یعنی میگی که می‌دونستی من بودم؟
‫مگه می‌تونم فراموش کنم؟
‫بله.
‫عجب رویی داری! ‫اگه الان پیشت بودم...
‫اگه الان پیشم بودی؟
‫نیشگونت می‌گرفتم.
‫من کل این مدت فکر می‌کردم که ‫دارم به کیم جونگ آه پیام میدم.
‫فکر می‌کردم.
‫اصلا باورم نمیشه. ‫چطور ممکنه اون بچه کوچولو...
‫- من تغییر نکردم، مگه نه؟ ‫- اصلا.
‫آن هی هم یه ذره سنش بالا نرفته.
‫حالش چطوره؟
‫خوبه.
‫- ازدواج کردی؟ ‫- نه.
‫بیا همدیگه رو ببینیم و حرف بزنیم.
‫کارت تموم شده، درسته؟
‫الان می‌خوام برم.
‫باید امشب همدیگه رو ببینیم.
‫اگه کار داری، می‌تونیم بعدا همدیگه رو ببینیم. ‫آن هی رو بیار.
‫برنامه‌ دیگه‌ای ندارم.
‫به آن هی زنگ می‌زنم.
‫چه غذاهایی دوست داری؟ ‫خودم میز رزرو می‌کنم.
‫خیلی‌خب، فقط طوری عادی رفتار کنین ‫که انگار دارین یه گفتگو انجام می‌دین.
‫میشه یکم لبخند بزنین؟
‫عالیه.
‫شوخی می‌کنی، درسته؟ ‫که تا حالا پاریس نرفتی.
‫جدی میگم.
‫تا حالا پرواز بین‌المللی نداشتم.
‫من کل چهار سال دانشگاه رو ‫مشغول شغل‌های پاره‌وقت بودم.
‫بله، عالیه.
‫خیلی‌خب، میشه یه لحظه وایسین؟
‫فکر می‌کردم تو مثل یه پرنسس بزرگ شدی.
‫راجع‌بهت اشتباه می‌کردم.
‫می‌خواین یه نگاهی بندازین؟
‫اگه بخواین می‌تونم پاکشون کنم.
‫اگه قرار نیست منتشر بشه، ‫چرا پاک بشن؟
‫میشه بفرستین‌شون روی گوشیم؟
‫هنوزم اون بچه‌ای که بودی ‫توی تصورم هست.
‫آن هی جواب نداد. ‫ممکنه مشغول کار باشه.
‫کارش چیه؟ ‫حتی نمی‌تونه جواب تماست رو بده؟
‫حدس بزن.
‫فقط می‌دونم که به تکاوران دریایی ملحق شده بود.
‫تونست دوره تکاوری رو ‫با شخصیتی که داشت تموم کنه؟
‫آره.
‫پس یه شغل شرکتی گیر آورده؟
‫محافظ یه رئیس کل هست.
‫محافظه؟
‫بهش میاد. ‫بهترین شغل برای اونه.
‫هرچی دوست داری سفارش بده.
‫منوی غذاهای اینجا خوبه، مگه نه؟
‫و اندازه غذاها هم خیلی بزرگ نیست.
‫- منوی مزه‌ها رو بیارم؟ ‫- بله.
‫- و برای نوشیدنی... ‫- بیا دفعه بعد...
‫که آن هی بود نوشیدنی بخوریم.
‫- باشه. ‫- و استیک‌تون رو چطور دوست دارین؟
‫- با پخت متوسط لطفا. ‫- من ماهی بگیرم تا غذامون رو شریکی بخوریم؟
‫- ماهی سوف با خاویار چطوره؟ ‫- بله.
‫پس بیا این آب رو افتخاری بخوریم.
‫دارم خواب می‌بینم یا این واقعیه؟
‫انگار غیرممکن ممکن شده.
‫فردا قراره بری ایتالیا؟
‫قرار بود امروز برم، ولی پروازم رو عوض کردم ‫تا تو رو ببینم.
‫خدای من.
‫آخه تو کِی اینقدر قد بلند شدی؟
‫از کلاس ششم شروع شد.
‫تو فقط یه بچه کوچولو بودی.
‫ناامید شدی که دیگه اون بچه کوچولو نیستم؟
‫ناامید نشدم، معرکه‌ست!
‫تو چهره یه بچه کلاس چهارمی ‫و جثه‌ یه بچه مهدکودکی رو داشتی.
‫خیلی به خاطرش بی‌اعتماد به نفس بودم.
‫ولی من به خاطر همه‌چیز بی‌اعتماد به نفس بودم.
‫مخصوصا به خاطر قدم...
‫یعنی اشکالی نداره که...
‫یه همچین سوالی بپرسم؟
‫درنهایت کسی تو رو به فرزندگی گرفت؟
‫قرار بود گرفته بشم، ولی نشد.
‫- چرا؟ ‫- داستانش مفصله.
‫یه بچه دیگه هم بود که همیشه باهاش می‌گشتی.
‫- جین جو. کیم جین جو. ‫- درسته، اون چیکار می‌کنه؟
‫اون طراحی مُد خوند ‫و در اون زمینه کار می‌کنه.
‫انگار اوضاع همه خوب شده.
‫مردی توی زندگیت داری، درسته؟
‫چرا فکر می‌کنی دارم؟
‫من عمدا اینو ازت نپرسیدم.
‫تو کسی رو توی زندگیت داری؟
‫چرا عمدا نمی‌پرسیدی؟
‫نگران بودم که مبادا اشتباه برداشت کنی ‫و فکر کنی که بهت علاقه‌مندم.
‫که فکر کنی مصاحبه رو بهونه کرده بودم.
‫من جواب‌هام رو کاملا صادقانه دادم.
‫اصلا وقت نداشتم با کسی آشنا بشم.
‫ولی الان که خیلی وقت داری، درسته؟
‫اگه یکی چشمم رو بگیره، چرا که نه؟
‫می‌خوای منو با کسی آشنا کنی؟
‫بهم بگو دنبال چه‌جور آدمی می‌گردی.
‫منظورت چیه؟
‫از حالا بهش فکر می‌کنم.
‫ولی خبرنگار نباشه.
‫مگه خبرنگارها چشونه؟
‫تو داری اینو به یه خبرنگار میگی.
‫تو در وهله اول خانواده محسوب میشی، نه خبرنگار.
‫خب، الان کجا زندگی می‌کنی؟
‫توی یه ساختمون چند واحدی در میونگیل‌دونگ.
‫حدودا ۴۶ متر مربعه.
‫خودت تنها؟
‫بله، معلومه خب.
‫آن هی چی؟ ‫اون با کسی نیست؟
‫تقریبا جریانی مثل پرنس چارمینگ داشت، ‫ولی خراب شد.
‫خانواده دختره مخالف بودن؟
‫بعد از خدمتش در تکاوران دریایی،
‫اون محافظ یه وارث ثروتمند بود،
‫و وارثی که ازش محافظت می‌کرد ‫عاشقش شد.
‫یه پرنسس خوشگل بود یا زشت؟
‫بیخیال.
‫آن هی سر قیافه خیلی ایرادگیره، ‫پس حتما خوشگل بوده.
‫خب، چی شد؟
‫وارث حتی تصمیم به ازدواج با اون گرفت،
‫واسه همین اخراج شد.
‫هی.
‫یکم جوّ رو عوض کنین.
‫تو، بشین.
‫متاسفم، گروهبان دوم.
‫چاره دیگه‌ای نداشتم.
‫وقتی فرمانده‌ات جلوی افرادش تحقیر میشه،
‫وایسادن و تماشا کردن ‫کوتاهی در انجام وظیفه‌ست.
‫حالا که اینجایی، یه نوشیدنی بخور.
‫من خیلی اهل نوشیدنی نیستم، ‫ولی...
‫سوار شو، خبرنگار کوچولو.
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫نپرس.
‫بعدا می‌ریم خونه‌ی آن هی.
‫نیم ساعت راهه. ‫یا اگه ترافیک نباشه ده دقیقه.
‫هرچی بیشتر بهش فکر می‌کنم، ‫بیشتر هنگ می‌کنم.
‫چطور تونستی احساسی از خودت نشون ندی؟
‫می‌دونی چی فکر می‌کردم؟
‫"یعنی رو مخش کار کنم"؟
‫من خیلی از دیدنت خوشحال شدم ‫و احساس افتخار کردم،
‫ولی از طرفی،
‫یه جورایی مایه‌ی‌ تاسفه.
‫اگه من نمی‌شناختمت و اقدامی نمی‌کردم،
‫وانمود می‌کردی که منو نمی‌شناسی ‫و همینطوری ادامه می‌دادی؟
‫معلومه که نه.
‫منظورت از "معلومه که نه" چیه؟
‫بیخیال، می‌دونم که واقعا جدی نمیگی.
‫همینطوری الکی که نمیگم.
‫شوخی می‌کنی.
‫اگه شوخی یا الکی چرب زبونی نمی‌کنم چی؟
‫چطور بگم؟
‫به قول امروزی‌ها، "خیلی تودل‌برویی".
‫تو تیزبین و خوش‌بیانی، ‫ولی در عین حال
‫مودب و باوقار هم هستی.
‫با اینحال، اصلا نمیشه تو رو خوند.
‫بیشتر خصوصیات خودت رو میگی.
‫جدی؟
‫پنهون کردن احساساتت چی؟
‫عمدی نیست.
‫محیطم منو مجبور کرده اینطوری باشم.
‫نمیگم که بی‌انگیزه‌ای.
‫ممنون.
‫واقعا می‌خوام خدا رو شکر کنم...
‫که کمکت کرد سالم و سلامت بزرگ بشی.
‫اصلا شده بود بهم فکر کنی؟
‫معلومه.
‫هر موقع به فکر آن هی می‌افتادم.
‫تو چی؟ ‫به فکر من افتادی؟
‫- آره. ‫- جدی؟
‫از دست اون اسکل، آن هی. ‫برم بهش گوشمالی بدم؟
‫اون یه محافظه.
‫منم توی دعوا کم نمیارم.
‫ما در حد همدیگه‌ایم.
‫ما با همدیگه کله‌گنده‌ها بودیم ‫و محله‌ی ایسو رو می‌چرخوندیم.
‫چرا دبیرستان رو ول کردی؟
‫من دعوا کردنم از درس خوندنم بهتر بود.
‫نمیشه گفت مدرسه رو ول کردم. ‫اخراج شدم.
‫چرا صورتت رو اینطوری می‌کنی؟ ‫تو که می‌دونستی.
‫هی، بچه‌جون.
‫وقتی لبخند می‌زنی خوشگل‌ترم میشی.
‫ یونگ جونگ.
‫ دلم برات تنگ شده بود.
‫ خیلی خیلی زیاد.
‫ دلم برای دیدن دوباره‌ات لک زده بود.
‫ خدای عزیزم،
‫ تو بالاخره...
‫ جواب دعام رو دادی؟
‫تو هنوزم کنترباس می‌‎زنی؟
‫توی آینده‌ات ازدواج می‌بینم.
‫تو ازدواج می‌کنی.
‫- کِی؟ ‫- طی پنج سال آینده.
‫ولی...
‫عروست جوون خواهد بود.
‫خیلی جوون.
‫چقدر جوون؟
‫اون عملا...
‫به قدری جوون خواهد بود ‫که جای دخترت باشه.
‫آخه دیگه چی می‌تونم بخوام؟
‫دکتر شین.
‫سلام، جیمز.
‫میشه شماره مومو رو بهم بدی؟
‫- نتونستی ببینیش؟ ‫- چرا، ولی رفت سر فیلمبرداری.
‫واقعا؟
‫اون یه فوق ستاره‌ست، ‫بنابراین خیلی سرش شلوغه.
‫ یا هم از دکتر شین خوشش نمیاد؟
‫- شماره مدیر برنامه‌هاش رو بهت پیامک می‌کنم. ‫- شماره مدیر برنامه‌هاش رو نه.
‫شماره خود مومو رو می‌خوام.
‫نمیشه که. ‫جور کردن همون قرار ملاقات هم خیلی سخت بود.
‫من شین جو شین هستم.
‫مسئولیت کاملش رو قبول می‌کنم. ‫مشکل این نیست که مسئولیتش گردن کی باشه.
‫پیشش توی دردسر میفتم. ‫پوستم رو می‌کنه.
‫ماشین ها یونگ جونگ رسیده.
‫یونگ جون رفت ایتالیا؟
‫فکر می‌کردم رفته.
‫باید مستقیما از مدیرعامل هیون بخوای.
‫فکر می‌کنم این بهترین راهشه.
‫باشه.
‫- خدافظ. ‫- خدافظ.
‫- فردا ساعت 11 ظهر. ‫- امروز...
‫سرایدار راهت داد داخل؟
‫مادرت رمز در رو بهم داد.
‫بهم گفت که توی یه نمایشگاه هنره.
‫من یه خرده معذبم. ‫عادت ندارم همچین کاری کنم.
‫پس نکن.
‫من گل دوست ندارم.
‫باورت بشه یا نه، ‫بعضی زن‌ها گل دوست ندارن.
‫باشه، پس گل‌ها رو ول کن.
‫هیچی نیست که من بخوام.
‫چون پژمرده می‌شن ازشون متنفرم.
‫گل‌هایی که من تا حالا بیرون ریختم ‫احتمالا چندتا کامیون بشن.
‫لطفا رفع زحمت کن.
‫مادرت شماره همراهت رو بهم نداد.
‫همونطور که گفتم، من یه دختر مامانی‌ام.
‫واسه هرکاری نیاز به اجازه‌ی مامانم دارم.
‫و واقعا هم خسته‌ام.
‫پس تا در خونه‌ات باهات میام.
‫فکر می‌کردم همه زن‌ها گل دوست دارن.
‫پس تو فقط با اون نوع زن‌ها قرار گذاشتی.
‫ نمی‌خواد بره؟
‫تو دقیقا همونطوری که انتظار داشتم.
‫فکر می‌کردم آدم حساسی باشی.
‫- این تازه اولشه. ‫- احتمالا مردم اینو...
‫جلوی روت نمیگن.
‫من تا حالا هرگز اینقدر به زن علاقه‌مند نبودم.
‫و منم اهمیت نمیدم.
‫شبیه یه دیالوگ‌ سریالی بود.
‫ولی مگه سریال‌ها واقعیت رو نشون نمیدن؟
‫چیه، فکر کردی این چیز خوبیه؟
‫چیز خوبیه؟
‫به اینکه به زن‌ها علاقه‌مند نیستی ‫افتخار می‌کنی؟
‫من از توجه گرفتن خسته شدم.
‫خیلی‌خب.
‫بیا دفعه بعد صادق‌تر باشیم.
‫از لحاظ عاطفی.
‫- من می‌خوام ازدواج کنم. ‫- با کی؟ با من؟
‫بله.
‫همینطوری یهویی؟
‫بهم وقت و یه فرصت بده.
‫راضیت می‌کنم.
‫فکر می‌کنی این صادقانه بود؟ ‫اصلا نبود.
‫- تو داری نسنجیده عمل می‌کنی. ‫- تا حالا کسی بهم نگفته بود نسنجیده‌ام.
‫آخه کی اینو تو روی آدم میگه؟
‫وانمود می‌کنم منظورت این نبود که ‫من به نظر زن آسونی میام.
‫اتفاقا برعکس.
‫لطفا برو.
‫من این قضیه رو فراموش می‌کنم ‫تا مجبور نباشی ازش پشیمون باشی.
‫عمرا ازش پشیمون بشم.
‫هیچوقت هم نشدم.
‫از کجا معلوم؟
‫من مردی توی زندگیم دارم.
‫ولی توی مصاحبه‌ات که چیز دیگه‌ای گفتی.
‫و تو اهل دروغ گفتن هم نیستی، مگه نه؟
‫گاهی اوقات به خبرنگارها دروغ میگم.
‫چیزی خوردی؟
‫چند لقمه کیمباپ خوردم.
‫پس بذار قبل از رفتن ‫برات غذا سفارش بدم.
‫فکر می‌کنی که یه بازیگر زن ‫آخر شب‌ها چیزی می‌خوره؟
‫مگه بازیگرهای زن آدم نیستن؟
‫شغلت فقط باعث میشه که ‫سر سفره‌ات غذا باشه.
‫پس ازش دست بکش.
‫مجبور نیستی به خاطر این شغل ‫به خودت گرسنگی بدی.
‫مردی داره اینو میگه که فقط با خوردن مرغ و سبزیجات ‫همچین هیکلی ساخته.
‫من همه‌چیز می‌خورم. ‫بد غذا نیستم.
‫بابت متابولیسم بدنم ‫از پدر و مادرم تشکر می‌کنم.
‫حتما خیلی خوبه.
‫حداقل قبل از خواب یه مقدار میوه بخور.
‫میوه نداری؟
‫می‌خوای برم برات بگیرم؟
‫اجازه ندارم توی خونه میوه نگه دارم.
‫- به خاطر مدیرعامل هیون؟ ‫- به خاطر خودم.
‫چون می‌ترسی بخوریش؟
‫آره.
‫این یه جورایی غم‌انگیزه. ‫ولی مطمئنم که تو چنین دیدی بهش نداری.
‫ چرا، دلم واسه خودم می‌سوزه.
‫حتی اگه تو مطلقه هم بودی، ‫بازم می‌خواستم باهات ازدواج کنم.
‫حتی اگه ده‌تا مرد دیگه هم توی زندگیت بود،
‫برام اهمیتی نداشت.
‫دوباره می‌بینمت.
‫چرا مدام به سمت گفتار غیررسمی میری؟
‫بدشون به من. ‫اگه می‌خوای بندازیشون دور.
‫دورشون نمی‌ندازم.
‫من جذب شهرت یا چهره‌ات نشدم.
‫از پدرم شنیدم که تو دختر مدیرعامل هیون هستی،
‫ولی یه ذره هم علاقه‌مند نبودم.
‫طبقه‌ی 20ام.
‫اینجا نمی‌تونه خونه‌ی تو باشه.
‫خونه‌ی پدرمه.
‫ولی فکر می‌کردم اون فوت شده.
‫حداقل، اینطوری شنیدم...
‫که وقتی نُه سالت بود، فوت شد.
‫آن هی بهم گفت.
‫همه اینا رو یادته؟
‫منو باش که خواستم سر به سرت بذارم.
‫وای.
‫خدای من.
‫تو می‌شناسیش؟
‫تازه اومدی؟
‫فکر کردم بهت گفته بودم که ‫این چیزها رو نخری.
‫پیداش کردی؟
‫من هر از گاهی سوء هاضمه می‌گیرم.
‫یعنی مامانته؟
‫سر صبح پیک اومده؟
‫ولی مگه پیک‌ها زنگ خونه رو می‌زنن؟
‫اوه، درسته. ‫لابد یه هواداره.
‫ولی کسی که نیست.
‫برو ببین کیه.
‫آخه کی اینو گذاشته...
‫تو اینو سفارش ندادی، مگه نه؟
‫یه هوادار گذاشتتش؟
‫ولی چطور وارد ساختمون شدن؟
‫خدای من، الانه که بترکم از فشار.
‫[ماست چکیده]
‫[بستنی شیری]
‫اون بدک نیست، اینو قبول دارم.
‫همه‌چیز به قیافه نیست.
‫پس این در خصوص منم صدق می‌کنه؟
‫چرا رمز در ورودی رو بهش دادی؟
‫اون غریبه که نیست.
‫پسر پروفسور شینه. ‫چطور می‌تونستم ندم؟
‫مون سو یونگ فیلمنامه‌هاش رو ‫راحت بدون عینک می‌خونه.
‫هفت سال هم از تو بزرگتره، مامان.
‫و اون مجرده و بچه نداره.
‫مجرد بودن چه ربطی به بیناییش داره؟
‫بدون پشیمونی از حرفه بازیگریت لذت ببر.
‫حدودا ده سال دیگه می‌تونی ازدواج کنی.
‫به نظرت منتظرم می‌مونه.
‫اون نه، یکی دیگه.
‫تا اون موقع همه مردهای خوب زن گرفتن.
‫یکی که پنج، شیش سال جوون‌تر باشه چطوره؟
‫بعد از اینکه من با پدرت ازدواج کردم،
‫وقتی هنوز عمل زیبایی نکرده بودم ‫مردم فکر می‌کردن 50 سالمه.
‫مامان، دست بردار.
‫طوری که عمل زیبایی اینجا داره پیشرفت می‌کنه،
‫شاید اصلا آدم پیری باقی نمونه.
‫واقعا احتمالش هست.
‫اشکالی نداره که به عنوان یه بازیگر ‫جذاب و باشکوه پیر بشی.
‫- خدایی؟ ‫- آره.
‫موندم تویی که زندگی شادی داشتی ‫چرا اینو میگی.
‫من خوشحال بودم.
‫ولی...
‫اگه بهت زنگ زد، دست به سرش کن. ‫تا یه وقت امیدوار نشه.
‫بهش امید الکی نده.
‫کیه؟
‫از بیمارستان نوآر اومدم.
‫دکتر شین جو شین، رئیس بخش جراحی ‫بنده رو فرستادن.
‫در بازه.
‫بیا.
‫[رمزش سه رقم اول رمز دروازه‌تونه]
‫رمزش سه رقم اول رمز دروازه‌تونه.
‫گل‌ها رو نگه داشتم ‫و قشنگ تو گلدون گذاشتمشون.
‫وقتی به فکرت بودم ‫با دقت انتخابشون کردم.
‫مادرم پنج سال پیش فوت شد.
‫اون اینو برام گذاشته ‫تا به کسی که عاشقش می‌شم بدم.
‫من می‌خواستم...
‫احساساتی که از صمیم قلب دارم ‫رو ابراز کنم،
‫و باید با یه کار معنادار انجامش می‌دادم.
‫هرچقدر هم که فکر کردم، ‫فقط همینا به فکرم رسید.
‫بدون قید و شرط هست،
‫امیدوارم بدون اینکه حس کنی تحت فشار هستی ‫قبولش کنی.
‫من دیروز هیچ بیمار جدیدی بستری نکردم.
‫ولی دوتا تماس گرفتیم،
‫یکی برای ارتوپدی بود،
‫و دیگری به نظر نمی‌رسید که ‫یه مورد ترومای جدی‌ای باشه.
‫حدود ساعت ۱۱ شب ‫تماسی از خدمات اضطراری گانگنام دریافت کردیم.
‫یه زن 30 و خرده‌ای ساله توی خیابون افتاده بود ‫و خون بالا میاورد.
‫به نظر یه سندرم ویروسی میومد، ‫بنابراین بهشون گفتم با اورژانس تماس بگیرن.
‫مچ پا و انگشت‌های پاهاش له شده بودن.
‫ولی مچ پاش تنها صدمه جدیش بود.
‫ولی اینجاست که گیج کننده میشه.
‫این علامت روی لوب پیشانیش هست.
‫میگم شاید خونریزی داخل مغزی باشه.
‫اون کلسیفیکاسیون هست.
‫[کلسیفیکاسیون]
‫من صبح‌ها از همیشه خوشحال‌ترم.
‫تنها زمانیه که واقعا می‌تونم یه چیزی بخورم.
‫اینقدر برات سخته؟
‫تو گفتی برای همه سخته.
‫موقع فیلمبرداری صحنه‌هایی که باید غذا بخوری،
‫بقیه بازیگرها ادای خوردن در میارن،
‫ولی من واقعا می‌خورم.
‫آخه از گرسنگی ضعف می‌کنم!
‫خدایی اون صحنه غذاخوری توی "دعای یک دوشیزه" ‫رو ترکوندی.
‫اون حلقه‌ی منه؟
‫مال تو نیست.
‫- یه کادو بود. ‫- از طرف کی؟
‫شین جو شین که نداده، درسته؟
‫اون داده؟
‫چرا قبولش کردی؟ ‫بهت گفتم دست به سرش گفتی بره.
‫یا خدا.
‫اون واقعا مصممه، مگه نه؟
‫واقعا الان که هنوز نه به داره، نه به باره ‫دست به کار شده.
‫ولی تو که نمی‌خوای بذاری...
‫یه همچین کار کوچیکی قانعت کنه، آره؟
‫این کار کوچیکی نیست.
‫اگه بفروشی‌شون ‫عمرا اندازه ارزش واقعیشون بهت بدن.
‫بهش پسشون بده.
‫مدیر اوه کِی می‌رسه؟
‫اگه موقع حمل و نقل اتفاقی بیفته چی؟
‫جراحی سختی نیست، ‫پس لطفا سعی کنین خونسرد باشین.
‫باشه، ممنونم.
‫مومو اومده دیدنتون، دکتر.
‫- بیماری منتظر هست؟ ‫- دو نفر موندن.
‫- بهش بگو یکم منتظر بمونه. ‫- می‌خواین مومو منتظر بمونه؟
‫- بله. ‫- باشه.
‫[بخش جراحی مغز و اعصاب، اتاق آنژیوگرافی]
‫حالا می‌تونین تشریف ببرین داخل.
‫[شین جو شین، جراح مغز و اعصاب]
‫ببخشید که چیزی ندارم بهت تعارف کنم.
‫اومدم اینو پس بدم.
‫زیادیه.
‫تو تا حالا از صمیم قلب ‫به کسی کادو دادی؟
‫آره.
‫- خب؟ ‫- این اونطوری نیست.
‫یه کادوی از صمیم قلب ‫نباید انگیزه پنهانی‌ای پشتش باشه.
‫علاقه و جذبه هم انگیزه به حساب میان؟
‫بالاترین مدرک تحصیلی تو ‫دیپلم دبیرستانـه.
‫در صورتی که در دانشگاه کره ‫به رشته تئاتر و فیلم برنگردی.
‫مادر منم فقط دبیرستان رو تموم کرده بود.
‫دانشجوی سال دوم دانشگاه بود ‫که با پدرم ازدواج کرد.
‫و توی سن 23 سالگی منو به دنیا آورد.
‫اون زن خیلی مهربون و دانایی بود.
‫من هروقت واسه خوابیدن دراز می‌کشم ‫چهره مادرم رو تصور می‌کنم،
‫ولی الان، چهره یکی دیگه رو هم تصور می‌کنم.
‫[بابا]
‫بله، جناب رئیس.
‫نه، نمی‌تونم.
‫دارن مادر یکی از آشناها ‫رو به اورژانس میارن.
‫سلام.
‫وای.
‫با پروفسور شین اومدی؟
‫پدرم با کسی برنامه‌ شام داره.
‫اگه با کسی قرار نداری...
‫ندارم. بشین.
‫پس تو اینطوری رو فرم می‌مونی؟
‫من به ندرت وقت می‌کنم بیام.
‫حالا که اینجا دیدمت، ‫می‌خوام درباره یه چیزی صحبت کنیم.
‫من می‌خوام به صورت جدی ‫با مومو بیرون برم.
‫خود مومو چی گفت؟
‫- قبول نکرد. ‫- وای.
‫جدی؟
‫گفت با یکی در ارتباطه، ‫ولی به نظر میاد بهونه‌ست.
‫شاید بهونه نباشه.
‫اون خیلی سرش شلوغه، ‫به زور وقت نفس کشیدن گیرش میاد.
‫به جز کارکنانش،
‫از معدود دوستانی که داشت هم دور شده.
‫به عنوان مادرش، ‫گاهی اوقات دلم می‌شکنه.
‫اون الان توی سنیـه که باید خوش بگذرونه.
‫اونوقت نظر پروفسور شین چیه؟
‫هنوز بهش نگفتم.
‫امیدوارم شما بتونی کمکم کنی، مدیرعامل هیون.
‫من که موافقم، مخصوصا چون تویی.
‫من یه قرار ملاقات توی رستوران چینی اینجا دارم.
‫ولی کنجکاوم بدونم که پروفسور شین هم موافقه یا نه.
‫پدرم همیشه به تصمیمات من احترام می‌ذاره.
‫تازه شما دوتا باهم صمیمی هستین، غیر از اینه؟
‫این یه بحث کاملا جدا از دوستی ماست.
‫می‌بینمت.
‫بله.
‫[بیمارستان عمومی نوا]
‫[مهمون داری]
‫کیه؟
‫بله.
‫از این طرف.
‫سلام.
‫نمی‌دونستم که از سر کار رفتین.
‫می‌خواستم عرض سلامی به جناب رئیس بکنم،
‫ولی به سختی میشه یه لحظه با ایشون وقت گرفت.
‫منظورت چیه؟
‫مطمئنم که از دیدنت خوشحال میشه.
‫یکی هم برای جناب رئیس توش هست.
‫تازه یه شغل تمام وقت گرفتم.
‫یه چیز کوچیک گرفتم.
‫همین نیتت کافیه.
‫بهش میگم که اومده بودی ‫عرض سلام کنی.
‫کجا استخدام شدی؟
‫شرکت لیم.
‫منظورت شرکت جیمزه؟
‫بله. ‫تازه دوره کارآموزی دو ساله‌ام رو اونجا تموم کردم.
‫هرچی که هست رو ببر پس بده.
‫نمی‌تونم پسش بدم.
‫از یه فروشگاه زنجیره‌ای خریدی؟
‫از یک هفته گذشته.
‫چیز بزرگی نیست، ولی لطفا قبولش کنین.
‫لب‌هات رو لیس نزن.
‫میگن آدم‌هایی که لب‌هاشون رو لیس می‌زنن ‫دورو هستن.
‫ولی در خصوص من حقیقت نداره.
‫اونوقت کی بهت اجازه داد ازدواج کنی؟
‫مگه واسه ازدواج کردن ‫به اجازه تو نیاز دارم؟
‫من 24 سالمه. ‫بهترین سن برای ازدواجه.
‫بهترین سن الان 33 یا 34 ساله.
‫اصلا تو چند بار دیدیش؟
‫شما دوتا حتی باهم بیرون نرفتین.
‫مامان، خودت بهم گفتی که تو و بابا ‫کلا 6 ماه بعد از آشنایی‌تون ازدواج کردین.
‫تو تازه به عنوان یه بازیگر ‫روی غلتک افتادی،
‫و حداقل تا ده سال دیگه ‫می‌تونی توی اوج بمونی.
‫چی باعث شده فکر کنی که ازدواج خیلی عالیه؟
‫تا امتحانش نکنم که نمی‌فهمم خوبه یا بد.
‫تو جوونی. ‫خوش بگذرون و یه مدت با افراد مختلف آشنا شو.
‫مگه من وقت خوش گذرونی دارم؟
‫کس دیگه‌ای مثل اون نیست.
‫اگه از دستش بدم پشیمون می‌شم.
‫تا ریخته شوهر.
‫بعد چندتاشون واقعا ارزشش رو دارن؟
‫و چه تضمینی دارم
‫که یه مرد خوب دیگه‌ی ‫سازگار با خودم پیدا می‌کنم؟
‫- ولی تو باید با افراد بیشتری آشنا بشی... ‫- من تصمیمم رو گرفتم.
‫پس من چی؟
‫مگه بعد از ازدواجم ‫قراره قطع رابطه کنیم؟
‫ترجیح میدی مجرد بمونم ‫و تا ابد کنار تو پیر بشم؟
‫شین جو شین 33 سالشه. ‫من 46 سالمه.
‫همش 13 سال اختلاف سنی داریم.
‫دامادی که 13 سال ازم جوون‌تر باشه؟
‫همین فکرش هم نگران کننده‌ست. ‫خجالت‌آوره.
‫من می‌خوام زود ازدواج کنم ‫و فورا تشکیل خانواده بدم.
‫من تنها بزرگ شدم ‫و خیلی احساس تنهایی کردم.
‫می‌خوام دوتا، شایدم سه‌تا بچه بیارم.
‫ازم انتظار داری توی این سن ‫مادربزرگ بشم؟
‫ممنون.
‫لطفا راحت صحبت کن.
‫همه‌چیز به وقتش.
‫پدرت چی گفت؟
‫البته که خوشحاله.
‫با توجه به خلق و خوی پدرت،
‫فکر نمی‌کنم عروسی که در عرصه سرگرمی کار می‌کنه ‫رو پسند کنه.
‫به هیچ‌وجه.
‫اون خیلی خوشحال بود و حمایت کرد.
‫حتما باید موموی منو ازم بدزدی؟
‫معذرت می‌خوام.
‫اینو به چشم به دست آوردن یه پسر ببین، ‫نه از دست دادن یه دختر.
‫آخه عجله واسه چیه؟
‫می‌تونین چند سالی رو باهم باشین خب.
‫مومو هنوز قراردادهای تبلیغاتی زیادی داره.
‫گفتن این مسئله نقض قرارداد نیست.
‫با یه وکیل مشورت کردم،
‫و آژانس فکر می‌کنه که این می‌تونه ‫برای وجهه اون خوب باشه.
‫شما اینو هم شنیدی، درسته؟
‫چطوره اول نامزدی کنین؟
‫- راننده آقای کیم، اومده. ‫- باشه.
‫دستت رو بده ببینم.
‫تو طالع‌خونی بلدی؟
‫چیز دقیقی نیست، ولی...
‫پدر مومو خیلی جوون‌مرگ شد.
‫چی؟
‫گروهبان دوم.
‫گروهبان...
‫گوش کن، گوم بارا.
‫اتفاقاتی مثل اتفاق روز ‫بازم رخ میدن.
‫تا دو سال دیگه، منم از اینجا رفتم.
‫فقط خودت می‌تونی از خودت محافظت کنی. ‫پس چیکار می‌کنی؟
‫وقتی بهت زور بگن، ‫می‌خوای پول بگیری...
‫بری یه خوراکی مسخره بگیری ‫و به خاطرش گریه کنی؟
‫از امروز دیگه گریه نمی‌کنی.
‫تو 11 سالته. ‫دیگه زیادی بزرگ شدی که راحت گریه کنی.
‫از الان به بعد، حتی اگه نخواستی هم غذا بخور.
‫اگه مجبور شدی به زور با آب قورتش بده. ‫اینطوری رشد می‌کنی.
‫تو یه یتیم هستی.
‫اگه ضعیف باشی، ‫دوره راهنمایی دیگه خیلی سخت‌تر میشه.
‫بچه‌ها راحت تحقیرت می‌کنن ‫و اذیتت می‌کنن.
‫باید تحمل کنی.
‫حتی ممکنه به دست آدم‌ بدها دزدیده بشی.
‫من یادت میدم که چطور از خودت محافظت کنی.
‫پس می‌خوای یاد بگیری یا نه؟
‫محکم‌تر.
‫هیچی حس نمی‌کنم. ‫محکم‌تر.
‫محکم‌تر!
‫- لعنتی. ‫- هی!
‫هی، گفتم ول کن!
‫لعنتی! ‫کثافت!
‫چرا تو...
‫بارا!
‫هی!
‫گندش بزنن!
‫چیه؟
‫لعنتی.
‫- بچه پرروها! ‫- لعنتی.
‫پاشو.
‫این بار رو ازتون می‌گذرم.
‫دیگه همچین کاری رو امتحان نکنین.
‫دفعه بعد حسابی از خجالتتون در میام.
‫زندگی زیادی کوتاهه که از این کارها بکنیم.
‫وقتی کارهای بهتری وجود داره ‫چرا عین شیطون زندگی می‌کنین؟
‫رفتارتون خبیثانه‌ست.
‫یتیم‌های کثیف!
‫چی گفتی؟
‫درست...
‫نشنیدم.
‫شما یتیم هستین، مگه نه؟
‫ما کسی رو نداریم که ازمون محافظت کنه.
‫یادت باشه، ‫به خاطر یه ذره دردسر هم اخراج میشی.
‫اگه کسی اول بهت حمله نکرد، ‫بهش صدمه نزن.
‫یه روزی،
‫از این حرفت پشیمون میشی.
‫تو گریه می‌کنی، نه من.
‫حتی شایدم اشکِ خون ریختی.
‫مگه روانی‌ای تو؟
‫یکی از همین روزها ‫درس خوبی به اون ولگرد میدم.
‫خاکستر خاکستر، بارا داره می‌ریزه.
‫نسبت به پدر و مادری که ولت کردن ‫کنجکاو نیستی؟
‫اگه من جات بودم، ‫همه معبدهای کوهستانی رو می‌گشتم.
‫عزیزم!
‫هی، صورتت چی شده؟
‫کتک خوردم.
‫کار کیه؟
‫پسره؟
‫دختره.
‫هی، آشغال. ‫چطور جرات می‌کنی صورت عشقم رو زخمی کنی؟
‫سرت با احترام...
‫بنداز پایین.
‫اون باید درس عبرت بگیره.
‫- یه درس درست و حسابی. ‫- بیارینش.
‫- یه کاری کن. ‫- لعنتی.
‫بگیر که اومد!
‫لعنتی.
‫هی، نگهش دارین.
‫این چیه، گِن بستی؟
‫به جای اینکه شب‌ها ‫پاهات رو ورزش بدی،
‫روی عضلات شکمت کار می‌کردی؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫- عشقم رو به سلامت برسونین خونه. ‫- عزیزم!
‫لعنتی.
‫هی، از سر راه برین کنار.
‫امروز نقطه تحولی توی زندگیته.
‫من ازت یه زن می‌سازم.
‫هی...
‫آن هی.
‫دیگه لازم نیست نگران من باشی.
‫دیگه می‌تونی در آرامش به سر ببری.
‫من این خونه رو می‌فروشم ‫و پولش رو به اسمت اهدا می‌کنم.
‫و توی سالگرد مرگت، یادت نره...
‫به دیدنم بیای.
‫غذای مورد علاقه‌ات...
‫کیمچی با برنج سرخ‌شده ‫برات درست می‌کنم.
‫[زمان حال]
‫بیا بغلم.
‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫[دکتر شین]
‫بهم بگو...
‫- اسمت چیه. ‫- چی باید بگم؟
‫گفتن مومو موقع غواصی غش کرده، ‫ولی از اون موقع دیگه خبری نشنیدم.
‫اصلا پیداش نشده.
‫فکر می‌کنی مومو توی دردسر افتاده؟
‫گیج کننده‌ست، مگه نه؟
‫به مرور زمان عادت می‌کنی.
‫چیش اینقدر عالیه؟
‫تو تا حالا به کسی علاقه نداشتی، مگه نه؟
‫این اتفاق بالاخره می‌افتاد، مومو.
‫گوم بارا، داری نمک‌نشناسی می‌کنی؟
‫گوشیش خاموشه ‫و جین جو راجع‌به حادثه بهم گفت...
‫- ببخشید... ‫- بگو.
‫جریان چیه؟ ‫یه حادثه بوده؟
‫ظاهرا، اون با 911 تماس گرفته.