‫حتماً عاشقش میشین.
‫ماشین واقعاً محشریه.
‫جا‌لیوانی‌های خیلی خوبی داره.
‫یادمه وقتی بچه بودیم، ‫ماشینامون جا‌لیوانی نداشتن.
‫شما لیوان دوست دارین، آره؟ ‫کلی ازشون دارین.
‫هرچی نباشه، یه نوجوون دارین، آره؟
‫اسم من نیت ویلکاکسه،
‫و بهترین فروشنده‌ی ماشین ‫توی این سمت می‌سی‌سی‌پی‌ام.
‫اینی که اینجاست، ‫امن‌ترین ماشین روی جاده‌ست.
‫اینی که اینجاست،
‫پر‌سروصداترین ماشین روی جاده‌ست!
‫خیلی‌ها فکر می‌کنن ماشین فروختن
‫فقط یه مشت لبخند الکی و دست دادنه.
‫ولی برای من نه! همه‌چیز در مورد
‫فهمیدن نیازهای مشتریمه.
‫و اینکه واقعاً بهشون کمک کنم ‫تا مشکلاتشون رو حل کنن.
‫داری میری دانشگاه، آره؟
‫ببین، همه قراره شاسی‌بلند و ‫ماشین‌های پر‌زرق‌و‌برق برونن.
‫تو می‌خوای به چشم بیای.
‫می‌خوای توی یادها بمونی.
‫اینجوریه که انجامش میدی، ‫دقیقاً همینجا.
‫- یه مینی‌ون؟ ‫- معلومه که یه مینی‌ون!
‫پسر، من یکی از اینا رو ‫توی دبیرستان می‌روندم
‫و همه عاشقش بودن.
‫پادشاه جشن آخر سال بودم.
‫- تو؟ ‫- آره.
‫می‌دونی، یه مدرسه‌ی کوچیک بود ‫و بیشترشون دختر بودن،
‫ولی نکته اینه که هنوزم که هنوزه
‫در مورد اون ون حرف می‌زنن.
‫حتی یه یخدون هم توش داره، پسر.
‫آره، اینطوری ماشین می‌فروشم.
‫و تا حالا که خیلی برام خوب جواب داده.
‫بهتون میگم، ‫دارم رویای آمریکایی رو زندگی می‌کنم.
‫توی یه محله‌ی قشنگ زندگی می‌کنم.
‫یه خونه‌ی قشنگ دارم.
‫سه تا دختر عالی و یه زن فوق‌العاده دارم.
‫چی می‌تونم بگم؟ زندگی خوبه.
‫من نون‌آورم، ‫و کیتی هم یه مادر خانه‌داره.
‫می‌دونم شاید یه‌کم قدیمی به نظر برسه،
‫ولی برای ما،
‫مهم، داشتن یه تعادل خوب بین کار و زندگیه.
‫من به کار می‌رسم، کیتی به زندگی.
‫بیخیال، لطفاً!
‫- میشه فقط... ‫- بس کن! نه.
‫نه. خیلی عجولی. ‫وقتی کارم تموم شد می‌تونی ازش استفاده کنی.
‫- مغرور. م-غ-ر-و-ر... ‫- وای، خدا. مامان،
‫هدلی بازم داره برام هجی می‌کنه!
‫داره درست هجی می‌کنه؟
‫- نمی‌دونم. ‫- آره، درست بود.
‫و اون توی جزئیات عالیه.
‫کل دنیای ما
‫با یه سیستم رنگ‌بندی‌شده ‫که درست کرده می‌چرخه.
‫من همیشه نمی‌دونم معنی رنگ‌ها چیه،
‫ولی خب من اونی نیستم که ‫بچه‌ها رو می‌رسونه،
‫پس فکر کنم نیازی هم ندارم که بدونم.
‫«خرید یه اسب برای سم»؟
‫روی تقویمه.
‫آره، تلاش خوبی بود.
‫صداتو نمی‌شنوم. ‫چی گفتی؟
‫ولی اینجوری نیست که ‫کیتی همه کارها رو خودش تنها انجام بده.
‫منم کمک می‌کنم.
‫یکی از کارهام بیرون بردن زباله‌هاست...
‫و هیچ‌وقتِ هیچ‌وقت فراموشش نمی‌کنم.
‫وایسا، امروز روز زباله‌ست!
‫وایسا!
‫صبر کن!
‫وایسا! وایسا!
‫صبر کن. صبر کن!
‫باشه، بعضی وقتا
‫یادم میره زباله‌ها رو بیرون ببرم.
‫ولی خب، ‫اگه همه‌چی رو درست انجام می‌دادم،
‫این فیلم خیلی خسته‌کننده می‌شد.
‫«نان‌آور»
‫منو ندیدین؟
‫نه، همه‌چی رو دیدیم.
‫پس چرا واینستادین؟
‫ما تیم بازیافتیم.
‫ماشین آشغال یه ساعت پیش اومد.
‫حرکاتش خیلی بامزه‌ست.
‫و اون چال‌گونه‌هاش رو ببین.
‫مامان، گریسی دیوونه‌ی یه پسر شده.
‫آره، می‌دونی چیه، شاید بهتر باشه
‫قبل از اینکه بابات برگرده اونو بذاری کنار.
‫مامان، من ۱۳ سالمه.
‫- اجازه دارم از پسرا خوشم بیاد. ‫- اینو می‌دونم.
‫ولی بعضی وقتا برای باباها ‫یه‌کم بیشتر زمان می‌بره تا...
‫می‌دونی، قبولش کنن.
‫- خیلی خب، کار آشغالا تموم شد. ‫- چطور بود؟
‫چرا؟ چی شنیدی؟
‫وایسا، توی هودیت چیه؟
‫چی؟
‫وای، خدا...
‫حتماً از درخت افتاده!
‫بابا، یه اسب چقدر قیمت داره؟
‫احتمالاً خیلی زیاد.
‫و ما خانواده‌ای نیستیم که ‫بتونیم از پس هزینه‌ی یه اسب بربیایم.
‫ممنون، نیت. ‫یادت باشه، سم، گفتیم اسب بی‌اسب.
‫چرا نه؟
‫چون اسبی که بتونیم از پس هزینه‌ش بربیایم
‫مشکلات بزرگی خواهد داشت.
‫اگه با لگد بزنه توی سرت چیکار می‌کنی؟
‫ازش جون سالم به در نمی‌بری.
‫یه اسب با لگد زد توی سر آبراهام لینکلن.
‫عمراً واقعیت داشته باشه.
‫آره، وقتی ۱۰ سالش بود. ‫تقریباً هم مُرد.
‫این بهترین داستان بازگشتیه ‫که تا حالا شنیدم.
‫اون مرد یه اسطوره‌ست!
‫اوه، میشه یکی از اونا بگیریم؟
‫بز؟ بز چشمای مستطیلی داره.
‫دلت نمی‌خواد بهشون نگاه کنی.
‫در حد خریدن یه همستریم.
‫اگه سال خوبی باشه، خوکچه هندی.
‫ولی ماهی قرمز، ‫توی پول ماهی قرمز غلت می‌زنیم.
‫این چیه؟ این همون ستاره‌ته؟
‫آره. بهش میگم استار مایندر. ‫[ستاره‌ی یادآور]
‫این... نوک‌های ستاره ‫برگه‌های کوچیک یادآور هستن
‫برای اینکه به دخترا کمک کنن ‫صبح‌ها آماده بشن.
‫خدای من، شبیه یه چیزیه که از بیرون خریدی.
‫- منم همینو گفتم. ‫- مگه نه؟
‫اون... بدجوری حرفه‌ایه.
‫ممنون.
‫شماها شانس آوردین که
‫یه همچین مادر با‌استعدادی دارین.
‫خب، دوست دارم این‌طور فکر کنم.
‫اوه!
‫آره؟
‫شاید همه باید یه قلقلک بگیرن!
‫نه! نه! بس کن!
‫من! من!
‫قلقلک می‌خوای؟
‫اونجا چه اتفاقی افتاده؟
‫راکون‌ها.
‫عزیزم، یادت باشه، ‫امشب خونه‌ی اشفوردها شام دعوتیم.
‫پدر و مادر ایوری، کانر و آنجلا.
‫من و کانر نماینده‌های کلاس هستیم.
‫همون بابایی که خیلی مشتاقه ببیندت.
‫همیشه در موردت می‌پرسه.
‫آها، اون؟
‫خوش می‌گذره. میریم.
‫خب، می‌دونی که ‫من عاشق وقت‌گذرونی با یه غریبه‌ام.
‫خداحافظ، بابا. دوستت دارم.
‫روز خوبی سرکار داشته باشی.
‫- دوستت دارم. ‫- همه‌تونو دوست دارم.
‫خداحافظ.
‫عدد ۳ رو روی تابلو بنویس!
‫پسر، نمی‌دونم داستان چیه،
‫ولی امروز دارم می‌ترکونم.
‫رفیق، این چیزیه که انتظار دارم.
‫اینم قهوه‌ت. ‫دقیقاً همون‌طوری که دوست داری.
‫یه قاشق خامه، ۱۴ تا شکر.
‫هی، تا حالا چند بار ‫فروشنده‌ی سال شدی؟ ۶ بار؟
‫من این کار رو برای مقام انجام نمیدم، مرد.
‫برای اون...
‫بلیط‌های تایتان انجامش میدم.
‫برای خانواده‌م انجامش میدم،
‫چون هیچ‌چیزی رو ‫بیشتر از این دوست ندارن
‫که به اون صفحه‌نمایش بزرگ نگاه کنن
‫و ببینن یه استادیوم پر از طرفدارای تایتان
‫دارن اسممو تشویق می‌کنن.
‫اون بهترین روز سالشونه، ‫[نیت ویلکاکس، فروشنده‌ی سال]
‫اینکه منو روی اون صفحه‌نمایش می‌بینن.
‫آره، تو واقعاً یه مرد خانواده‌ای، ویلکاکس.
‫ممنون.
‫نه، اون کار رو نکرد. عالیه.
‫خب، انتخاب خیلی خوب ‫در مورد این ماشین کردین.
‫قراره ۲۰ سال براتون کار کنه.
‫تا ۵۰ سالگی نیازی به یه ماشین جدید ندارین.
‫بس کن.
‫کاملاً جدی‌ام.
‫دنیس شما رو می‌بره به دفترم، باشه؟
‫دلم براتون تنگ میشه.
‫پیتون، یه شلوار بپوش، باشه؟
‫نمی‌تونم بذارم شرکت تو رو اینجوری ببینه.
‫- اون یه پیراهن زنانه‌ست؟ ‫- آره، هست.
‫دیگه از اینکه هر سال به نیت ببازم خسته شدم،
‫برای همین استراتژیمو عوض کردم.
‫قراره خانوما رو هدف قرار بدم...
‫و بعد عضله‌ها
‫پول‌ها رو میارن.
‫می‌بینی؟
‫- نه. ‫- نه... نه، عمراً.
‫حرکت تویوتا رو می‌بینی؟ ‫حرکت پیتون رو می‌بینی؟
‫حرکت تویوتا رو می‌بینی؟
‫چند وقته داری اینو تمرین می‌کنی؟
‫۴۵ تا ۵۰ دقیقه، از همین امروز صبح.
‫اون بلیط‌های تایتان برای توئه.
‫وقتی بری پاکستان، ‫دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گردی.
‫پیمانکار یه کابوس بود.
‫بازسازی چقدر طول کشید؟
‫- ۶ سال. ‫- ۶ سال. وای.
‫فقط پسرا دارن کباب درست می‌کنن.
‫آره، خوبه.
‫قانون ۵ ثانیه.
‫من... خودم اونو می‌خورم.
‫باشه.
‫هی، قضیه‌ی این فریزبی‌ها چیه؟
‫- دیسک گلف! بازی می‌کنی؟ ‫- وای.
‫نه، نه، بازی نمی‌کنم.
‫سعی می‌کنم هر وقت که تونستم ‫روی بازیم کار کنم.
‫آره.
‫باید قلقش دستت بیاد.
‫- وای. وای. ‫- آره.
‫داری سعی می‌کنی به چی ضربه بزنی؟
‫اونو اونجا ببین که داره سعی می‌کنه ‫شوهرت رو تحت تأثیر قرار بده.
‫همین امروز اون وسیله رو راه انداخت.
‫اوه. یه جورایی بامزه‌ست.
‫ببخشید.
‫دیگه داره خطرناک میشه.
‫وای.
‫کانر!
‫وای، خدای من.
‫من... متأسفم، ایوری. وای، پسر.
‫اون یکی رو زدی به هدف.
‫باشه، کانر، فکر کنم دیگه کافیه.
‫میشه این برگرها رو برای من برگردونی؟
‫آره. وای.
‫فکر کردم اینا سیب‌زمینی رنده‌شدن‌ان.
‫خب، آنجلا، کار چطوره؟
‫واقعاً خوب. آره. فروش رفته بالا.
‫بالاخره اون پرونده‌ی قضایی مسخره رو بردیم.
‫قاضی به شاکی گفت،
‫«هی، اگه طاقت گرما رو نداری،»
‫«از آشپزخونه برو بیرون.»
‫عالیه. فوق‌العاده‌ست. تبریک میگم.
‫لعنتی!
‫یادم رفت قرار بود برای فروش شیرینی
‫دستمال‌کاغذی بخرم.
‫کانر، نگران نباش...
‫- توی راه خونه یه مقدار می‌گیریم. ‫- مطمئنی؟
‫به کیت میگم انجامش بده.
‫کیت کیه؟
‫دستیارم، آره. ‫به همه‌چیزای من رسیدگی می‌کنه.
‫سفر و هزینه‌ها، برنامه‌م،
‫هر چیز مهمی توی زندگی من ‫توسط کیت مدیریت میشه.
‫نمی‌دونم بدون اون کی می‌شدم.
‫پارسال، روز پدر رو کلاً فراموش کردم.
‫ولی حتی مهم هم نبود.
‫کیت از قبل برای کانر
‫زیباترین دسته‌گل پونی رو فرستاده بود.
‫گرفتنشون از طرف کیت خیلی عالی بود.
‫چقدر خوب.
‫کیت هم یه دستیار داره. آره.
‫چی؟ دارم؟
‫آره، داری. ‫اون ستاره‌هه برای کوله‌پشتی بچه‌ها.
‫- نه، نه، نه. ‫- ستاره‌هه؟
‫آره، آره. برو، بهش بگو.
‫محشره.
‫نه، فقط... ‫یه چیز کوچیکه که برای دخترا درست کردم
‫تا کمکشون کنه ‫برای مدرسه آماده بشن. چیزی نیست.
‫این‌قدر شکسته‌نفسی نکن، باشه؟
‫کانر اینجا چی اختراع کرده؟
‫مطلقاً هیچی. ‫و هیچ‌وقت هم اختراع نمی‌کنه.
‫هنوز نه!
‫سم زن‌کش!
‫نه. من... این کار رو نمی‌کنم.
‫- خب نظرت در مورد کانر چی بود؟ ‫- نمی‌دونم.
‫من وجه اشتراک خیلی بیشتری
‫با اون آنجلا دارم که باهاش ازدواج کرده.
‫حرف از آنجلا شد...
‫می‌دونی، اون فکر می‌کنه ‫شاید واقعاً یه چیزی
‫توی استار مایندر داشته باشم.
‫مثلاً، مامان‌ها واقعاً اونو بخرن.
‫معلومه که می‌خرن. این یه اختراع عالیه.
‫- آره؟ ‫- مثل گیره‌ی چیپسه.
‫چون داشتیم مثل بربرها ‫از کش پول استفاده می‌کردیم.
‫و بعد مخترع گیره‌ی چیپس از راه رسید.
‫من با مخترع گیره‌ی چیپس ازدواج کردم.
‫پس اشکالی نداره اگه دنبالش کنم؟
‫چون شرکت اون حامی مالیِ
‫اون نمایشگاه صنایع‌دستی ‫توی پارک سنتنیاله،
‫و فکر می‌کنه می‌تونه یه غرفه بهم بده.
‫آره، البته.
‫- واقعاً؟ ‫- داری شوخی می‌کنی؟
‫اگه این کار خوشحالت می‌کنه،
‫انجامش بده. ‫حتماً باید انجامش بدی.
‫باشه.
‫[شش ماه بعد]
‫[شارک تانک]
‫برای همینه که
‫استار مایندر رو اختراع کردم.
‫نوک‌های ستاره
‫برگه‌های یادآور قابل شخصی‌سازی هستن
‫برای تمام کارایی که ‫می‌خواین بچه‌هاتون انجام بدن
‫قبل از اینکه صبح از خونه بزنن بیرون.
‫بله، باید یه سری نمونه
‫روی میز جلوی شما باشه.
‫- خب، معامله اینجا چیه؟ ‫- وای.
‫روی اینا برچسب‌های کوچیک می‌زنی؟
‫آره، پدر و مادر و بچه
‫می‌تونن تصمیم بگیرن وظایف خاص چی هستن،
‫و با هم انجامشون میدین.
‫باورم نمیشه مامان توی تلویزیونه.
‫سم. سم! ‫اون غذا برای داور‌هاست.
‫غذا برای همه‌ست.
‫خب، در این صورت،
‫- یه بشقاب برای من بکش. ‫- هیس!
‫- داور‌ها دارن با مامان حرف می‌زنن. ‫- باشه. ببخشید.
‫از اینا چیزی هم فروختی؟
‫از زمان راه‌اندازیش توی اتاق نشیمنمون ‫از حدود ۶ ماه پیش،
‫حدود ۲۰۰۰ تا فروختیم.
‫فقط ۲۰۰۰ تا توی ۶ ماه؟
‫خب، ۲۰۰۰ تا ‫با توجه به اینکه من یه مادر خانه‌دارم.
‫- ۳ تا بچه هم دارم... ‫- پس، تو یه مادر تمام‌وقتی؟
‫آره. من و شوهرم، نیت، ‫۳ تا دختر زیبا داریم.
‫برای مدیریت یه شرکت ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫چون، نمی‌تونی بچه داشته باشی
‫و ازشون مراقبت کنی، ‫و مدیرعامل هم باشی.
‫کوین، شاید یه پرستار بچه داره.
‫- زن‌ها همیشه این کار رو می‌کنن. ‫- درسته.
‫- خب، یه پرستار بچه داری؟ ‫- نه، پرستار بچه نداریم.
‫شوهرت چطور؟
‫- آره. اون چطور؟ ‫- نیت؟
‫آره. آره.
‫خب، ازش نپرسیدم،
‫- ولی، حتماً. ‫- یه لحظه وایسا.
‫- یه لحظه وایسا. اون اینجاست؟ ‫- آره.
‫خب، بیارش اینجا. بیارش بیرون.
‫- جدی میگین؟ ‫- آره. آره.
‫اون اینجاست؟
‫پشت‌صحنه با بچه‌هامونه. من...
‫خب، اگه معامله رو می‌خوای و
‫- می‌خوای شرکت رو مدیریت کنی... ‫- متوجه شدم.
‫- می‌خوام. می‌خوام. ‫- باید بریم...
‫- بریم؟ کجا... ‫- آره، داریم میریم بیرون.
‫- بابا؟ کجا داری میری؟ ‫- بابا؟ کجا داری میری؟
‫- ولی... ولی... ‫- وای، خدای من.
‫- بگو بیاد اینجا. ‫- اشکالی نداره؟
‫- باید ببینیمش. ‫- واقعاً؟
‫آره. ‫داره میاد. زود باش.
‫- داره میاد. ‫- داره میاد.
‫داره اطراف رو نگاه می‌کنه.
‫- فکر کنم اون... ‫- کوره؟
‫می‌خواستن باهات حرف بزنن.
‫باشه. یه لحظه وایسا. یه لحظه وایسا.
‫- من نیستم. ‫- چی؟ چرا؟
‫این یارو یه دونات دستشه! ‫یه احمقه!
‫اونا... چیز...
‫هیچ سطل آشغالی اونجا نیست.
‫می‌تونی تمومش کنی.
‫حالا، تموم شد.
‫تموم شد.
‫- باشه. ‫- چیه، داری شوخی می‌کنی؟
‫من... من نیستم. متأسفم.
‫وای.
‫- من نیستم. ‫- من نیستم.
‫هی... هی، مرد.
‫نیازی نیست اونو ببینیم.
‫- متأسفم. عزیزم، خیلی متأسفم. ‫- اشکالی نداره.
‫نیت، وقتی اونو قورت دادی...
‫در مورد خودت بهمون بگو. ‫چیکار می‌کنی؟
‫فروشنده‌ی تویوتا هستم.
‫- خوبه. باشه. ‫- وای.
‫بهترین فروشنده... توی نمایندگیم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره. آره.
‫باورش برام سخته.
‫به اونا اهمیت نده.
‫کیتی، واقعاً فکر می‌کنم ‫ممکنه یه چیزی اینجا داشته باشی.
‫پس، بهت پیشنهاد ۱۰۰ هزار دلار رو میدم
‫برای ۲۰ درصد از شرکتت...
‫- داری باهام شوخی می‌کنی؟ ‫- وای، خدای من!
‫شوخی نمی‌کنم.
‫- لوری. ‫- من بهش ایمان دارم.
‫ولی به یه چیزی بستگی داره، نیت.
‫بستگی به این داره که ‫یه مدت از کار مرخصی بگیری،
‫تا بتونی از بچه‌ها مراقبت کنی،
‫و کیتی بتونه به کسب‌وکار برسه.
‫آره، البته. ‫می‌تونم این کار رو بکنم.
‫واقعاً؟
‫آره. چرا متعجب به نظر می‌رسی؟
‫چون داره توی اون چشمای بزرگ ‫و احمقانه‌ت نگاه می‌کنه،
‫و فکر می‌کنه چه فاجعه‌ای میشه.
‫داری شوخی می‌کنی؟ ‫تو هیچ‌وقت تنهایی بچه‌ها رو بزرگ نکردی.
‫فکر می‌کردم...
‫اگه قبلاً کشیدی کنار ‫اجازه داری حرف بزنی؟
‫میشه فقط ۱ دقیقه بهمون وقت بدین ‫تا در موردش حرف بزنیم؟
‫- ببخشید. ‫- در مورد چی باید بحث کنه؟
‫بین خودتون حرف بزنین.
‫- فکر می‌کنی باید چیکار کنیم؟ ‫- انجامش بده.
‫- قبول کن. ‫- واقعاً؟
‫- آره، محشره. ‫- تو چی؟ کارت چی؟
‫- بهترین فروشنده شدن چی؟ ‫- مشکلی نیست.
‫برات خیلی معنی داره.
‫من خیلی جلوام. ‫می‌تونم برای ۱ سال کنار وایسم.
‫شاید بتونی به مامانت زنگ بزنی بیاد کمک کنه؟
‫کیتی، من به مامانم زنگ نمی‌زنم.
‫مگه چقدر می‌تونه سخت باشه؟ ‫می‌تونم انجامش بدم.
‫می‌تونم ۸۰ درصد کارای تو رو بکنم، ‫و این خیلیه.
‫۸۰ درصد؟ خب، مشخصه که
‫هیچ ایده‌ای نداری که چقدر کار می‌کنم.
‫۷۵ درصد.
‫الان وقت این حرفا نیست. ‫ولی می‌تونم ۷۵ درصد رو...
‫عزیزم، اصلاً می‌دونی ‫از چه پودر لباس‌شویی‌ای استفاده می‌کنیم؟
‫مهم نیست. ‫شرط می‌بندم از قبل داریمش.
‫می‌دونی چطور ‫به پورتال والدین برای مدرسه وصل بشی؟
‫یه چیز جادوییه؟
‫پورتال‌ها واقعی نیستن، کیتی.
‫در مورد چی بحث می‌کنین ‫که اینقدر داره طول می‌کشه؟
‫فقط ۲ ثانیه. فقط ۲ ثانیه.
‫- آره. ‫- گوش کن،
‫برای همیشه که نیست، باشه؟
‫فقط برای اینه که کسب‌وکار راه بیفته.
‫باید بهم اعتماد کنی.
‫من از پسش برمیام.
‫معامله قبوله؟
‫- لوری. ‫- بله.
‫قبولش می‌کنم.
‫نه!
‫باشه، خیلی‌خب.
‫تبریک میگم!
‫خیلی هیجان‌زده‌ام!
‫فکر کنم خیلی عالی میشه.
‫ممنون.
‫- خیلی ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫وای، خدای من!
‫- ممنون. ممنون. ‫- عالی میشه.
‫- و شما؟ به شما هم تبریک میگم. ‫- آره. ممنونم.
‫و براتون آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫باشه. خب، جراحی که نیست، پس...
‫- باشه. ‫- ولی ممنونم.
‫- آره. ممنون. ‫- خیلی خب، خوبه. هورا!
‫بچه‌ها، موفق باشین!
‫لطفاً، بهش نیاز پیدا می‌کنین.
‫وای، خدای من.
‫چرا این‌قدر استرس داری؟
‫این هیجان‌انگیزه.
‫معلومه که هیجان دارم.
‫ولی کره‌ی جنوبی خیلی دوره،
‫و تاحالا بیشتر از یه روز ‫از بچه‌ها دور نبودم.
‫فقط ۲ هفته‌ست.
‫طوری رفتار می‌کنی ‫انگار قراره خونه رو منفجر کنم.
‫می‌دونم. می‌دونم.
‫چیزای خیلی بدتری از اونم ‫می‌تونه اتفاق بیفته.
‫و مطمئنم همه‌شونو پیدا می‌کنم.
‫عزیزم، راستی، ‫میشه صبحونه رو برام آماده کنی
‫و منم برم دخترا رو بیدار کنم؟
‫ما دقیقاً چند تا بچه داریم؟ یادم رفته.
‫یه کوچولو هست که چند روز پیش دیدمش.
‫کی سروکله‌ش پیدا شد؟
‫خیلی خب، کاری نداره که. صبحونه.
‫آسون‌ترین وعده‌ی روز.
‫فکر کنم اسپاگتی میره اینجا.
‫مثل آب خوردن.
‫آره.
‫زود باش. برو تو.
‫مهم نیست.
‫کلسیم اضافه.
‫نون تست.
‫خراب شده!
‫عالیه.
‫خداحافظ.
‫دقیقاً همون‌طوری که ‫زائران انجامش می‌دادن.
‫همون چیزی که من پوشیدم رو نپوش.
‫فقط بگو توی این مرحله ‫دلت می‌خواد جای من باشی.
‫دلم نمی‌خواد.
‫صبحونه حاضره.
‫نه، من تخم‌مرغ هم‌زده نمی‌خورم.
‫چی؟ فکر می‌کردم تخم‌مرغ هم‌زده دوست داری.
‫اون مال یه ماه پیش بود، بابا.
‫حالا ازشون متنفرم.
‫- من تخم‌مرغ هم‌زده دوست دارم. ‫- نه، نداری.
‫هیس. دارم دروغ میگم.
‫خیلی خب، پس چی دوست داری؟
‫واقعاً هر چیزی غیر از اون.
‫- پاستیل خرسی. ‫- سالاد.
‫- تاکو؟ ‫- پاستیل ترش.
‫- سوشی. ‫- آره! سوشی!
‫واقعاً، هر نوع آبنباتی خوبه.
‫حتماً، سم. آره.
‫بابا، تو حالا مامانی؟
‫آره، من مادرتونم.
‫میشه آرایشت کنیم؟
‫- آره! ‫- حالا ببینیم چی میشه.
‫مطمئنی براش آماده‌ای؟
‫- آخه ما یه‌کم دردسرسازیم. ‫- آره.
‫اول، خوشم نمیاد که اینو می‌دونین.
‫و دوم، من باباتونم.
‫غریبه نیستم. فقط...
‫یه‌کم زمان می‌بره
‫تا به برنامه‌ی صبحگاهی عادت کنیم.
‫خب، برنامه‌ی صبحگاهی من خیلی آسونه.
‫- من معمولاً فقط قهوه می‌خورم. ‫- نه، نمی‌خوره.
‫- پس، آره. ‫- من آبنبات می‌خوام.
‫- خدایا، بهش نگو من چیکار می‌کنم. ‫- همیشه.
‫خیلی روی اعصابی. ‫آبنبات، آبنبات، آبنبات.
‫ببخشید، عزیزم. ‫سم و گریسی الان تخم‌مرغ نمی‌خورن.
‫آره، الان در موردش حرف زدیم. ‫توستر هم خرابه.
‫- چی؟ ‫- رو اعصابه. می‌دونم.
‫اون قراره چیزی باشه ‫که خیلی ازش استفاده می‌کنم.
‫خرابه یا از برق کشیده شده؟
‫مکانیک نیستم، ‫ولی می‌دونم کی یه چیزی خرابه.
‫غلات صبحونه چطوره؟
‫آره! نه، نه.
‫یه‌کم جو دوسر با میوه چطوره؟
‫- خیلی خب... ‫- بیخیال.
‫- نه. ‫- شرط می‌بندم یه جایی همین‌ورا پیدا میشه.
‫باشه. آره.
‫باشه، عزیزم. ‫بیا یه بار دیگه مرورش کنیم.
‫ساعت ۲:۴۵ باید بری دنبال سم.
‫هدلی و گریسی ساعت ۳:۱۵. ‫مگه اینکه چهارشنبه باشه
‫و اون‌وقت برنامه برعکس میشه، یا جمعه
‫که همه‌شون یه زمان تعطیل میشن.
‫این یعنی فقط باید عجله کنی تا...
‫وای، پسر.
‫این ممکنه بهت استرس بده...
‫ولی همه‌چی قراره خوب پیش بره.
‫باشه، بیا. همه‌ش اینجاست.
‫فقط باید به مرکز فرماندهی اعتماد کنی
‫و کارت عالی میشه.
‫راستشو بخوای. ‫این مرکز فرماندهی همیشه منو می‌ترسوند.
‫ولی قراره سر در بیارم.
‫سر در میاری.
‫قراره خودم چند تا تغییر بدم.
‫«مهمونی شبانه؟»
‫نه، ممنون.
‫ساعت اونجا ۱۳ ساعت جلوتره،
‫پس یعنی وقتی شما اینجا وسط روزتون هستین
‫من قراره خواب باشم.
‫شستن. ‫باید اول حوله‌ها رو بشوریم
‫- قبل از لباس‌ها به صورت جداگونه. ‫- آره.
‫دیگه چی؟
‫باید ماکت آتشفشان هدلی رو چک کنی،
‫چون فکر کنم ممکنه ‫بیش از حد پرش کرده باشیم.
‫و قطعاً باید ‫اون کاسه‌ جو دوسر رو توی سینک خیس کنی.
‫باشه. یعنی همین الان؟
‫نه، نه، نه. ‫الان بهش آب اضافه می‌کنی تا بپزه.
‫ولی بعدش توی سینک خیسش می‌کنی.
‫خیلی خب.
‫دخترها! عزیزای من!
‫قراره خیلی دلم براتون تنگ بشه.
‫میشه بابا به جاش بره کره‌ی جنوبی؟
‫نه.
‫میشه بره یه جای دیگه؟
‫- هی، من همینجام. ‫- قراره برگردم
‫قبل از اینکه متوجه بشین. ‫قول میدم. بیاین اینجا.
‫همه‌مون قراره بمیریم.
‫هی! توستر رو درست کردم.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- خوش بگذره. ‫- دوستتون دارم بچه‌ها.
‫نگران هیچی نباش.
‫وقتی برگردی، خونه دقیقاً
‫همون‌طوریه که ازش رفتی.
‫بابا، در جلویی قفله. کلید داری؟
‫نه. فقط به دست تکون دادن ادامه بدین.
‫سم رو از پنجره‌ی پشتی می‌فرستیم تو.
‫آره!
‫[بهترین فروشنده‌ی تویوتای نشویل] ‫[نیت ویلکاکس]
‫خیلی خب. کی اول پیاده میشه؟
‫بابا، حتی توی مسیر درستی هم نمیری.
‫به مدرسه‌ی تو؟
‫به هر کدوم از مدرسه‌هامون.
‫وایسا. ‫تو نمی‌دونی مدرسه‌هامون کجان؟
‫نه، می‌دونم مدرسه‌هاتون کجان.
‫می‌دونم کجان، ولی برای احتیاط،
‫قراره جی‌پی‌اسم رو روشن کنم.
‫پس همه، اسم مدرسه‌تون رو بلند بگین. ‫همین الان شروع کنین!
‫اوه، میشه به جاش بریم لیزرتگ؟
‫نه! فقط اسم مدرسه‌ت رو بهم بگو
‫یا اینکه از فرودگاه به مامان زنگ می‌زنم.
‫پس قراره به مامان زنگ بزنی
‫و اعتراف کنی که جا یا اسم،
‫هیچ‌کدوم از مدرسه‌هامون رو نمی‌دونی؟
‫آره، زنگ می‌زنم. من...
‫برام مهم نیست چقدر منو بد جلوه میده.
‫نه. عمراً این کارو بکنی.
‫نه. ببینین، قراره تا ۳ بشمرم.
‫یکی اسم مدرسه‌ش رو بهم بگه.
‫۱،
‫- ۲... ‫- برات شماره‌شو گرفتم.
‫چی؟ نه!
‫- نه. سم، گوشی رو بده به من. ‫- واقعاً داره زنگ می‌خوره!
‫- زنگ می‌خوره! ‫- سم، گوشی رو قطع کن.
‫- من فقط داشتم... ‫- داشتی چیکار می‌کردی، بابا؟
‫نه! نه! فقط داشتم...
‫- فقط بگو! اعتراف کن! ‫- بابا. فقط اعتراف کن.
‫نه، نه، فقط داشتم...
‫لیزرتگ! لیزرتگ! لیزرتگ!
‫- بابا، مراقب باش. ‫- حواسم هست.
‫- فقط سریع پسش بده. ‫- دست من نیست.
‫- سم! ‫- بگو! داشتی...
‫باشه! خیلی خب، باشه، ‫فقط داشتم بلوف می‌زدم!
‫- ها! می‌دونستم! ‫- حالا میشه لطفاً
‫- گوشی رو قطع کنی! ‫- بابا! مراقب باش!
‫سلام، بچه‌ها. چه خبر؟ ‫از همین الان دلتون برام تنگ شده؟
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫فقط داشتم به خودم یادآوری می‌کردم که ‫هنوزم توی یه چیزی خوبم.
‫هی، متوجه شدم عکسم نیست.
‫خب، اون عکس کارمندهاست،
‫و تو دیگه کارمند نیستی.
‫دن، من استعفا ندادم. توی مرخصی‌ام.
‫اینو قبلاً هم شنیدم.
‫فکر کنم فقط باید بفهمی
‫اولویت‌هات کجان.
‫فهمیدم. بچه‌هام‌ان.
‫عالیه، باشه، خب، ‫شنیدن این حرف از زبونت دردناکه.
‫بیخیال، مرد. ‫اگه بچه داشتی، می‌فهمیدی.
‫بچه دارم.
‫- چی؟ ‫- ۵ تا بچه دارم.
‫ولی هیچ‌وقت نمی‌شنوی ‫سرکار در موردشون حرف بزنم.
‫از کجا بچه آوردی؟
‫این یارو داره مزاحمت میشه؟
‫چه بلایی سر لباست اومده؟ ‫آتشفشان روش منفجر شده؟
‫آره، این دقیقاً همون اتفاقیه ‫که برای این لباس افتاد.
‫باید توی بیمارستان می‌بودی. ‫آتشفشان‌ها خیلی داغ‌ان.
‫چرا... قضیه چیه؟
‫پیتون الان آدم شماره یک منه، نیت. ‫قضیه اینه.
‫آها.
‫نمی‌تونی با اموال شرکت بری بیرون.
‫این یه هدیه از طرف دن بود.
‫ببخشید، رفیق. ‫شخصی نیست، یه قانونه.
‫- رفیق. ‫- چیه؟ من که قوانین رو نمی‌سازم.
‫تو مدیر فروشگاهی. ‫این دقیقاً شغلته.
‫این الان مال منه.
‫برات خیلی داغه؟
‫نه.
‫دقیقاً اندازه‌ست.
‫[بهترین فروشنده‌ی دنیا]
‫هی، پیتون، این کار رو نکن.
‫این آدمته؟
‫آدم شماره یک منه.
‫ببخشید، شما مسئول تخم‌مرغ‌ها هستین؟
‫نه. ولی هر از گاهی ‫توی بخش تخم‌مرغ‌ها سرک می‌کشم.
‫عالیه. میشه چند تا سوال ازتون بپرسم؟
‫- حتماً. ‫- تخم‌مرغ‌های زیادی اینجا هستن،
‫و من باید برای خانواده‌م ‫چند تا تخم‌مرغ بخرم،
‫کدوم رو باید انتخاب کنم؟
‫خب، دنبال چه نوع تخم‌مرغی هستین؟
‫معمولی‌ها. از اونا که بچه‌هام بخورن.
‫اونا تخم‌مرغ‌های مرتعی هستن.
‫- مرتعی. ‫- و شامل
‫دو برابر امگا ۳ بیشتری هستن.
‫وای. این خیلی...
‫از چیزی که فکر می‌کردم امگای بیشتریه.
‫می‌بینم اینا روشون نوشته آزاد،
‫و بعد اونا که پایینش نوشتن بدون قفس.
‫فرق بین اونا چیه؟
‫خب، اونا آزادن و اونا بدون قفس.
‫جالبه.
‫بیا فرض کنیم ‫نمی‌دونم چطور تخم‌مرغ درست کنم.
‫تخم‌مرغ‌هایی هستن که ‫از قبل درست شده باشن؟
‫خب، یه جاهایی هست ‫که بهشون میگن رستوران.
‫خیلی خب، پت. ‫داره یه‌کم...
‫از لحنت خوشم نمیاد.
‫می‌دونم در مورد تخم‌مرغ‌ها ‫خیلی بهت سخت گرفتم،
‫خسته‌ت که نکردم، نه؟
‫چون توی بخش شیر ‫بهت نیاز پیدا می‌کنم.
‫بی‌صبرانه منتظرم بفهمم لیستید یعنی چی.
‫هی، مامان، فقط بهت یه... یه زنگ زدم.
‫می‌خواستم...
‫می‌دونی، فکر کردم، نمی‌دونم،
‫شاید بخوای بیای پیشمون بمونی.
‫دخترها خواستن بهت زنگ بزنم. ‫اونا... دلشون برات تنگ شده.
‫و برای همین گفتن، آره،
‫شاید بتونه بیاد شب پیشمون بخوابه.
‫می‌دونی، یکی دو شب.
‫نهایتاً دوازده سیزده شب. ‫نهایتاً سیزده.
‫و می‌دونی، فقط توی اتاق سم بمون،
‫یا هدلی، یا اتاق من...
‫آخ!
‫وای، خدا!
‫کی اون حوله رو گذاشته اونجا؟
‫وای، خدا!
‫چی...
‫سلام؟
‫سلام، آقا. ‫دارم با مرد خونه صحبت می‌کنم؟
‫نه، اون خونه نیست. ‫ولی اون بالا چه خبره؟
‫کیگان جونز هستم. ‫سقف و کاشی کیگان.
‫همسرتون تماس گرفته بود ‫تا برای تعویض سقفتون
‫در دسترس بودنم رو چک کنه،
‫منم به خودم گفتم، چرا زنگ بزنم
‫و بهش بگم در دسترسم،
‫وقتی با بودنم روی سقف ‫می‌تونم بهش نشون بدم
‫که در دسترسم؟
‫خیلی خب. ‫و کیتی با همه‌ی اینا موافقت کرده؟
‫خب، راحت باش و صفحه‌ی یلپم رو ‫خودت چک کن.
‫۵ تا ستاره دارم و فقط یه نقد منفی
‫و اونم از طرف همسر سابقمه.
‫می‌دونی، گفت ابزارهام کار رو راه نمیندازن.
‫باشه. خیلی‌خب، مرد.
‫عالیه.
‫آره، فکر کنم استخدام شدی.
‫چی؟ واقعاً؟
‫می‌دونی چیه؟
‫شاید فقط باید یه زنگی بهش بزنم...
‫الان وقت برداشتن بچه‌ها از مدرسه‌ست!
‫لعنتی!
‫هی، قراره باعث افتخارت بشم.
‫آره، هی، کارت خوب بود. ‫فردا می‌بینمت، باشه؟
‫کارت خوب بود. ‫امروز عالی بودین، بچه‌ها.
‫قراره منتظر پدر و مادرمون بمونیم تا بیان.
‫- امروز عالی بودین! ‫- سلام. سلام. هی.
‫سلام!
‫هی، چه خبر؟ ‫من اومدم دنبال سم.
‫آقای ویلکاکس.
‫همیشه عادت داشتم کیتی رو ببینم.
‫خب، به من عادت کنین
‫چون اون دیگه با ما نیست، می‌دونی؟
‫چون کره‌ی جنوبیه! ‫کار می‌کنه. آره. برنامه‌ی شارک تانک.
‫زنده‌ست. آره. ببخشید که اونجوری گفتم.
‫یه دقیقه وقت دارین حرف بزنیم؟
‫من... توی دردسر افتادم؟
‫سم هر بار که همکلاسی‌هاش رو می‌بینه،
‫اونا رو بغل می‌کنه.
‫- خیلی‌خب. ‫- تمام روز.
‫باشه. باهاش حرف می‌زنم و...
‫آره، بهش میگم بس کنه.
‫- پس، ممنون. ‫- نه. راستش،
‫توی سن اون، گفتنِ اینکه بس کنه ‫ممکنه رفتار رو تقویت کنه.
‫باید مطمئن بشیم که
‫با کلمات درستی ارتباط برقرار می‌کنیم.
‫کلمات... کلمات درست.
‫شاید بهتر باشه یادداشت بردارین.
‫یادداشت.
‫پس دلم می‌خواد شما رو ‫با یه مفهومی آشنا کنم
‫به اسم حباب رضایت.
‫حالا، تصور کنین هر بچه‌ای ‫توی حباب فردی خودش
‫زندگی می‌کنه.
‫اونا می‌تونن هر چیزی که ‫توی حباب خودشونه رو لمس کنن
‫بدون اینکه لازم باشه اجازه بگیرن،
‫ولی به اجازه نیاز دارن،
‫- آره... ‫- باشه.
‫تا وارد حباب یه بچه‌ی دیگه بشن.
‫اون قسمت رو یه بار دیگه بگو.
‫کدوم قسمت؟
‫- اولش رو. ‫- اولش رو؟
‫آره، هم اولش، هم بقیه‌ش.
‫باشه.
‫چی شده؟
‫همه‌چی مرتبه؟
‫ایوری و تریشا هر دو می‌دونستن
‫چطور «چی‌واوا» رو هجی کنن ‫ولی من نمی‌دونستم.
‫خب، حالا می‌دونی، پس...
‫ولی، اگه کلمه‌های دیگه رو ندونم چی؟
‫باید بیشتر درس بخونم.
‫خیلی خب. خواهرت کجاست؟
‫احتمالاً داره سعی می‌کنه ‫توجه برایان رو جلب کنه.
‫برایان؟
‫برایان کیه؟
‫گریسی!
‫سلام.
‫بابات اومده!
‫خانواده‌ت توی یه ونه!
‫ما توی یه خونه زندگی می‌کنیم!
‫من... نمی‌دونستم یادت مونده یا نه.
‫خدای من! بابا! ‫واقعاً این کار لازم بود؟
‫لازم بود. ‫نمی‌دونستم دیگه چطور... چطور...
‫برایان کیه؟
‫یه پسری که ازش خوشش میاد.
‫به خاطر اونه که ‫شروع کرده به شیو کردن دستاش.
‫- هدلی! ‫- وای، خدای من.
‫چیه؟ هر شب اون تو داری به خودت میرسی
‫هر شب؟
‫مامانتون سالی ۲ بار به خودش میرسه
‫بابا، من گرسنه‌مه. ‫میشه شام بگیریم؟
‫بازم باید غذا بخورین؟ ‫فکر کردم کارمون تموم شده.
‫شاید برایان باید بیاد پیشمون شام بخوره.
‫- می‌دونی چیه، سم؟ این... ‫- نه!
‫- برایان! ‫- نه! نه!
‫- بس کن! ‫- برایان! برایان!
‫- سلام، پیتزا رسید. ‫- سلام، مرد.
‫بوم. بفرما.
‫توی برنامه انعام دادین، پس...
‫آره. قراره توی این چند هفته‌ی آینده
‫همدیگه رو زیاد ببینیم.
‫این محبت‌آمیزترین کاریه ‫که تا حالا کسی برام کرده.
‫هی.
‫شب بخیر.
‫خیلی خب، سم، وقت خوابه.
‫دیگه تقریباً بغل‌های دومم تموم شده.
‫بغل‌های دوم.
‫می‌دونی چیه؟
‫هی، بیا خیلی سریع ‫در مورد یه چیزی حرف بزنیم.
‫قراره جهشی بخونم؟
‫نه. با این وضعی که پیش میره نه. ‫حتی ممکنه چند تاشون رو ۲ بار بخونیم.
‫قراره یه اسب بگیرم؟
‫فکر کردی قضیه اینه؟
‫چطور بگم؟
‫یه حباب برای هر بچه. ‫وارد حباب بقیه نشین.
‫توی مدرسه بچه‌ها رو بغل نکن.
‫ولی من همکلاسی‌هامو دوست دارم.
‫می‌دونم که دوست داری.
‫و این عالیه. ‫فقط اینو به یه روش دیگه بهشون نشون بده.
‫باشه.
‫وای.
‫خیلی خب. می‌دونی چیه؟
‫تو بچه‌ی موردعلاقه‌می.
‫- می‌دونم. ‫- شب بخیر.
‫شب بخیر.
‫هدلی. صفحه‌ها خاموش.
‫چی؟ نه، ولی... ولی من... ‫فقط دارم از نورش استفاده می‌کنم
‫تا فلش‌کارت‌های هجیمو بخونم.
‫البته که همین‌طوره.
‫شب بخیر.
‫ببین چطور برای جایگاه اول می‌جنگی، ها؟
‫یه مهمونی با پسرها؟
‫بابام عمراً اجازه بده. ‫داری شوخی می‌کنی؟
‫گریسی. هی. گوشی خاموش، لطفاً.
‫فکر کنم نفر سوم موردعلاقه‌م رو پیدا کردم.
‫۱۳ روز دیگه.
‫«کارهای شبانه»؟
‫چی؟
‫باید خیسش می‌کردم.
‫خدایا.
‫۴:۳۰ صبح. خدایا.
‫ما یه کارواش داریم که من خبر ندارم؟
‫هی!
‫سلام، عزیزم. ‫اوضاع چطوره؟
‫عالی. آره. ‫یه سقف‌ساز استخدام کردم.
‫خوبه. کدوم یکی رو؟
‫- کدوم چی؟ ‫- کدوم سقف‌ساز رو؟
‫به همه‌ی جاهای با‌امتیاز بالا زنگ زدم
‫تا بتونم کاری کنم با هم رقابت کنن.
‫بعد به پسرعموی دوستم، کیگان هم زنگ زدم،
‫چون پیشنهادش خیلی پایین بود،
‫فکر کردم می‌تونم ازش ‫علیه بقیه استفاده کنم.
‫پس با کی قرارداد بستی؟
‫آره، خب اسمش یادم نیست، می‌دونی.
‫ولی کارش خوب بود.
‫هی، سقف خیلی خوب به نظر می‌رسه، رفیق.
‫خیلی ممنون که ‫برام مدیریتش کردی، عزیزم.
‫حتماً الان تو راهی که ‫بری دخترا رو برداری، ها؟
‫آره، همین الان که حرف می‌زنیم. ‫دارم میرم!
‫و میشه لطفاً اون چنگال‌هایی که ‫پشت ماشین جا گذاشتم رو برسونی؟
‫ممنون، دوستت دارم.
‫دوستت دارم. پسته؟
‫این دیگه چیه...
‫بابا!
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- خواب بودم،
‫یا سعی می‌کردم بخوابم.
‫چرا این مبل باز نمیشه؟
‫چون همه‌ی مبل‌ها باز نمیشن.
‫منظورم این بود، اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫من به مامان زنگ زدم.
‫آره، اون رفته سفر دریایی.
‫به هر حال، اومدم کمک کنم.
‫- اومدی؟ ‫- آره.
‫آره. به محض اینکه
‫چرت نیمروزم رو تموم کنم.
‫وای، پسر.
‫[چنگال‌های مقاوم]
‫ببخشید. شماها می‌دونین ‫این چنگال‌ها رو باید کجا بذارم؟
‫نیت ویلکاکس.
‫کیتی گفت قراره تو رو بیشتر ببینیم.
‫چطوری، عسلم؟
‫دارم دوام میارم، می‌دونی؟
‫کیتی کارای زیادی بهم داده.
‫خونه‌مون اساساً شده شهر کارها.
‫و اون همه اسپری تمیزکننده.
‫زیر سینکمون، ‫شبیه بسکین-رابینز شده.
‫بسکین-رابینز.
‫چند روز پیش از یکیشون استفاده کردم. ‫روش نوشته بود همه‌کاره.
‫ولی هیچی رو تمیز نکرد.
‫باید می‌نوشت هیچ‌کاره، می‌دونی؟
‫هیچ‌کاره.
‫وای، خدایا.
‫- همه‌مون داریم به چی می‌خندیم؟ ‫- کانر،
‫به نظر می‌رسه ‫دیگه تنها بابای محوطه نیستی.
‫و این یکی بامزه‌ست.
‫نیت؟
‫- خیلی بامزه‌ست. ‫- وای.
‫بگو، اسپری نکن، می‌دونی؟
‫بابا؟
‫فکر کردم قراره توی ماشین منتظر بمونی.
‫تو با یه پلیور نرفتی مدرسه؟
‫چی؟
‫- نه. ‫- باشه.
‫خب، منم می‌خواستم همون لباس رو بپوشم.
‫ولی خیلی خجالت‌آور می‌شد.
‫عجب لذت مطلقی.
‫دوباره می‌بینمتون.
‫- خیلی خب. باعث افتخاره. ‫- از دیدنت خوشحال شدم، نیت.
‫ممنون.
‫اون اولین بابای بامزه‌ست.
‫بدون جوک‌های بی‌مزه.
‫هی، نیت.
‫اون چی بود؟
‫کیتی بهم گفت چنگال‌ها رو بیارم.
‫نه اون... چنگال‌ها نه. ‫حرف زدن با مامان‌ها.
‫اگه لازمه برای مامان‌ها چیزی بیاری، ‫برای من بیارش.
‫باشه؟ برای من بیارش.
‫- من براشون می‌برم. می‌بینی؟ ‫- باشه.
‫می‌دونی، و اگه می‌خوای وقت بگذرونی،
‫با مامان‌ها وقت نگذرون. ‫با این آدم وقت بگذرون!
‫چون بهت پیام دادم. بهت رسید؟
‫نه، نرسید.
‫حتی یکی از پیام‌هام هم به دستت نرسیده؟
‫- نه. ‫- خدایا، خیلی‌هاشون نوشته «خوانده شد».
‫- می‌تونی همچین چیزی رو ببینی؟ ‫- آره، کل رنگش عوض میشه.
‫فکر نکنم هیچ‌کدومشون رو گرفته باشم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫میشه ببینم؟
‫دوست داشتم نشون بدم،
‫ولی خیلی اون پایینه، و برای همین...
‫فقط بهم خبر بده. حتی امشب،
‫می‌تونیم بریم یه نوشیدنی بخوریم. بولینگ.
‫- بولینگ؟ ‫- میریم بولینگ.
‫- چی؟ ‫- در این حین،
‫از اینجا دور بمون.
‫باشه؟
‫مامان‌های من مامان‌های تو نیستن.
‫[بهترین فروشنده‌ی جدید تویوتای نشویل]
‫چی؟
‫کمک! کمک!
‫کمک!
‫آره. پس، اساساً، ‫همه‌ی این آدمای پشت سرم
‫اینجان تا توی استار مایندر بهم کمک کنن.
‫- ما یه‌کم... ‫- بابا! مامان توی یه کارخونه‌ست!
‫- چی؟ ‫- آره.
‫داریم برای بدنه‌ی ستاره ‫روی پلاستیک‌های مختلف،
‫تست فشار انجام میدیم.
‫الان میام.
‫کره‌ای حرف می‌زنی؟
‫- اون کره‌ایه، بابا. ‫- خب، برای اونا که نیست.
‫لعنتی، تیم واقعاً ‫در مورد اون یکی هیجان‌زده بود.
‫تلاش خوبی بود!
‫بابا، صبحونه چیه؟
‫پیتزا.
‫- برای صبحونه؟ ‫- فقط روش شیر بریز.
‫هی، نیت، می‌تونم باهات خصوصی حرف بزنم؟
‫آره، شوخی کردم. اون... من... ‫فکر کردم صداشو قطع کردم.
‫زدی به کلاه ایمنی مامان، بابا.
‫وای، خدای من.
‫هی، فقط می‌خوام بگم کاملاً به
‫- قضیه‌ی صبحونه‌ی سالمت احترام می‌ذارم... ‫- نه، می‌دونم.
‫- ولی، می‌دونی... ‫- نه، نه، نه، نه. مشکلی نیست.
‫می‌خواستم چک کنم و ببینم ‫حال خودت چطوره.
‫عالی.
‫حالم عالیه. ‫می‌دونی، یعنی، با مرکز فرماندهی و...
‫می‌دونی، نگران من نباش.
‫- ما اینجا اوضاعمون خوبه. ‫- آره؟
‫چون می‌دونم سخته.
‫می‌دونی، داریم توی نقش‌های جدیدمون ‫جا می‌افتیم.
‫من توی نقش جدید جا نمی‌افتم.
‫فقط دارم نقش تو رو گرم نگه می‌دارم، درسته؟
‫درسته. آره. فکر کنم منظورم این بود...
‫نه. نه، می‌دونم منظورت چی بود.
‫این فقط برای الانه.
‫فقط برای الانه. آره. آره.
‫باشه. هی، عزیزم، من،
‫۲۵ نفر منتظرم هستن.
‫باید برم.
‫منم ۲۵ نفر منتظرم هستن.
‫باشه.
‫می‌دونی، بچه‌ها. ‫داشتم براشون یه...
‫- فقط ۲ روز دیگه مونده، نیت. ‫- باشه. آره.
‫- باشه؟ دوستت دارم. ‫- ۲ روز دیگه.
‫آره. خیلی خب. ‫باشه. دوستت دارم.
‫خیلی خب. من رفتم!
‫مامانت از سفر دریایی برگشته.
‫از وقتی که اومدی اینجا ‫این اولین باریه که بیدار می‌بینمت.
‫خب، خوشحالم تونستم کمک کنم.
‫حالا، اگه چیزی خواستی فقط بهم زنگ بزن.
‫من... نتونستم کیتی رو پیدا کنم.
‫بهش بگو خداحافظی کردم. باشه؟
‫واقعاً؟
‫یه غذای خونگی برام بیار.
‫خانم‌ها، فکر کنم می‌دونیم برای چی اینجاییم.
‫قراره یه اسب بگیریم؟
‫اینجاییم تا در مورد حوله‌ها حرف بزنیم.
‫دقیقاً چرا باید هر روز،
‫۵۰ کیلو حوله رو ‫از ۴۰ تا پله پایین و بالا ببرم؟
‫هدلی، تو روزی چند تا حوله استفاده می‌کنی؟
‫- یه دونه. ‫- جالبه. باشه.
‫گریسی، تو چند تا حوله استفاده می‌کنی؟
‫- یه دونه. ‫- اونم یه دونه.
‫- سم؟ ‫- من تا حالا حوله استفاده نکردم.
‫چی؟ اون اصلاً حوله استفاده نمی‌کنه.
‫پس خونه‌ی ما داره به طرز جادویی
‫تمام روز حوله‌ی خیس تولید می‌کنه.
‫خیلی خب. ‫حرفمون در مورد این تموم نشده.
‫باشه، واقعاً چند تا حوله استفاده می‌کنی؟
‫- ۸ تا. ‫- ۸ تا؟
‫سلام، رفیق!
‫امیدوارم مشکلی نداشته باشی. ‫یه‌کم زود رسیدیم.
‫باید با مامان‌ها برم کلاس ورزش.
‫- چی؟ ‫- شب مامان‌ها.
‫من می‌خواستم برم نقاشی و نوشیدنی، ‫ولی، رأی نیاورد.
‫چی؟ مهمونی شبانه‌مون رو لغو نکردی؟
‫نه، لغوش کردم.
‫برگه‌ی یادداشت رو از روی تقویم کندم.
‫باشه، ولی به پدر و مادر بقیه زنگ زدی؟
‫من حتی اسم دوست‌هات رو نمی‌دونم،
‫پس از کجا باید بدونم ‫پدر و مادرشون کی هستن؟ می‌دونی.
‫جین اومده!
‫- یکی دیگه هم هست؟ ‫- هی، جین.
‫من نمی‌دونم چطور مهمونی شبانه بگیرم.
‫مامانت هیچ یادداشتی ‫در مورد مهمونی شبانه برام نذاشته.
‫یه مهمونی شبانه‌ست دیگه. ‫آپولو که هوا نمی‌کنی.
‫فقط، براشون یه‌کم پاپ‌کورن درست کن ‫و بذار آرایشت کنن.
‫آره!
‫برین سراغش، دخترها.
‫- وای، خدای من، آره! ‫- بهتون خوش بگذره!
‫۳، ۲، ۱! ۲، ۱!
‫چی، بابا؟
‫بس کنین. این...
‫مامانتون این کار رو می‌کنه؟
‫آره. تا حالا اونو با موی بینی دیدی؟
‫- همیشه. ‫- نه، چون تا حالا نگاه نکردم.
‫باید نگاه کنی. خیلی نرمه.
‫باشه، بچه‌ها، می‌خوایم انجامش بدیم، باشه؟
‫فقط یه بار برای همیشه. ‫و تمومه. باشه؟
‫- باشه. آماده؟ برو، بابا. ۲، ۱! ‫- آماده؟ ۳، ۲، ۱!
‫- نه، نه، نه. ‫- چی؟
‫- می‌دونی، این دیوونگیه. ‫- وای، خدای من!
‫- زود باش! ‫- شماها دیوونه‌این.
‫- خیلی روی اعصابی. ‫- این...
‫من قراره تا آخر عمر اینجوری زندگی کنم،
‫- و فقط خودش میاد بیرون... ‫- درسته. باشه.
‫- وقتی که بیاد بیرون. ‫- نه. بس کن.
‫آقای ویلکاکس، ‫بذارین یه چیزی بهتون بگم. همینجا.
‫باشه، بین خودمون بمونه، ‫من همیشه این کار رو می‌کنم.
‫آره، ولی تو یه جنگل توی دماغت نداری، جین.
‫- وایسا، داری فیلم می‌گیری؟ ‫- شروع شد.
‫نه. فقط دارم یه چیزی رو جستجو می‌کنم.
‫و حرکت!
‫خیلی متأسفم، آقای ویلکاکس.
‫تا حالا کسی رو نداشتم ‫که اینطوری خونریزی کنه.
‫جین، نگرانش نباش. ‫ببخشید که این‌قدر جیغ کشیدم.
‫اشکالی نداره. ‫دفعه‌ی بعد موفق میشی!
‫باشه، باشه.
‫- خیلی خجالت‌آوره. ‫- می‌دونم. بده.
‫پسر، کتک خوردی؟
‫طبیعیه که یه سقف‌ساز بیاد داخل
‫و شب‌ها کار کنه؟
‫آره، برای یه سقف‌ساز خوب طبیعیه.
‫ببین... نمی‌خوام فضولی کنم،
‫ولی وقتی اون بالا بودم،
‫صدای دعوای چند تا بچه رو ‫از توی یکی از سوراخ‌های بزرگتر شنیدم.
‫- سوراخ‌های بزرگتر؟ ‫- ببین، من...
‫نمی‌تونم روش کاریمو برات توضیح بدم، نیت.
‫باشه؟
‫یه مشکل بین‌فردی ‫توی خونه‌ت هست.
‫آره، یه مهمونی شبانه داریم.
‫فقط یه مهمونی شبانه نیست، نیت!
‫یه مهمونی شبانه‌ی دخترونه‌ست.
‫ببین، من ۵ تا خواهر دارم.
‫دخترها آسیب روانی می‌زنن.
‫می‌تونی یه سقف رو تعمیر کنی.
‫ولی نمی‌تونی خاطره‌ی دوستی رو تعمیر کنی که
‫بهت میگه چشمات خیلی به هم نزدیکن.
‫ساکت به نظر می‌رسه.
‫آرامش قبل از طوفان.
‫وقتی ساکت میشن،
‫همون موقع‌ست که بدجنس میشن.
‫حالا، باید بری اون بالا ‫و بهشون یه فعالیت گروهی بدی
‫قبل از اینکه از هم جدا بشن ‫و در مورد همدیگه حرف بزنن.
‫نه، نه، فکر کنم داری زیاده‌روی می‌کنی.
‫خدای بزرگ، خیلی دیر رسیدیم.
‫چیکار کنم؟
‫خب، برو اون بالا و جلوشو بگیر
‫قبل از اینکه برای تمام عمر آسیب ببینن.
‫من اونی نیستم که میره اون بالا. ‫کیتی میره اون بالا.
‫من همین پایین می‌مونم ‫و بستنی ساندی درست می‌کنم،
‫و وقتی گریه‌هاشون تموم شد ‫میان می‌خورنش.
‫خب، امشب، کیتی در دسترس نیست.
‫و بستنی.
‫مجبور شدم فریزرت رو چک کنم...
‫برای دلایل مربوط به سقف.
‫بس کن، نه، تو...
‫آخرش یه حرف ئی داره.
‫وای، خدای من!
‫همیشه در مورد این قضیه ‫این‌قدر دراماتیک رفتار می‌کنی. تمام مدت.
‫هی، این بالا اوضاع چطوره؟
‫ما نمی‌تونیم دوست باشیم.
‫وای!
‫بیاین یه نفس عمیق بکشیم.
‫هدلی، چی شده؟
‫مسابقه‌ی هجی کردن!
‫چی؟ نفهمیدم... ‫مسابقه‌ی هجی کردن اتفاق افتاده؟
‫نه! مسابقه‌ی هجی ‫داره زندگیمون رو نابود می‌کنه.
‫و ما رو از هم جدا می‌کنه.
‫این تنها چیزیه که بهش فکر می‌کنم.
‫از دست فلش‌کارت‌هام تاول زدم.
‫نمی‌تونم یه کلمه رو بشنوم ‫بدون اینکه اونو هجی کنم.
‫الف واو نون. اون.
‫و متوجه شدیم که ‫وقتی مسابقه‌ی هجی برگزار بشه،
‫فقط یه نفرمون برنده میشه.
‫و بقیه‌مون دیگه دوست نمی‌مونیم
‫چون از باختن خیلی ناراحت میشیم.
‫دخترها، قضیه اینه؟
‫وای، خدای من.
‫دخترها، دخترها،
‫خبر خیلی خوبی براتون دارم.
‫هیچ‌کس به مسابقه‌ی هجی کردن ‫اهمیت نمیده.
‫- چی؟ ‫- داره در مورد چی حرف می‌زنه...
‫ببینین، آره، رقابت کردن بامزه‌ست،
‫و برنده شدن لذت‌بخشه. حتماً.
‫ولی من هیچ‌کدوم از ‫جام‌های قدیمی مسابقه‌ی هجیم رو
‫سر کار روی میزم دارم؟
‫بابا، تو هیچ‌وقت ‫برنده‌ی مسابقه‌ی هجی نشدی.
‫ولی حتی اگه می‌شدم هم، ‫اونا رو روی میزم نمی‌ذاشتم
‫چون یه‌جورایی احمقانه‌ست.
‫ما خیلی سخت مطالعه کردیم، آقای ویلکاکس.
‫عالیه. این فوق‌العاده‌ست.
‫ولی اینکه ارزش خودتون رو ‫توی این مسابقه بذارین...
‫احمقانه‌ست.
‫- بابا، اینطور نیست... ‫- احمقانه؟
‫آره، هست.
‫بهتون نشون میدم. ‫یه کلمه بهم بدین تا هجی کنم.
‫امانت‌دار.
‫تا حالا اون کلمه رو نشنیدم.
‫هیچ ایده‌ای ندارم چطور هجیش کنم. ‫شماها می‌دونین چطور هجیش کنین؟
‫ا-م-ا-ن-ت-د-ا-ر.
‫ببینین. همین الانشم دارین بهتر از
‫یه مرد بالغ که صاحب خونه‌ست هجی می‌کنین.
‫مهم نیست کی جام رو می‌گیره. ‫همه‌تون برنده‌این.
‫و قراره از مغزهای بزرگ هجی‌ کننده‌تون ‫استفاده کنین
‫تا یه روزی شغل‌های پردرآمد بگیرین،
‫و قراره بتونین تمام...
‫- باشه، بابا، می‌تونی بری. ‫- باشه.
‫خیلی متأسفم.
‫- اشکالی نداره. ‫- هنوزم می‌تونیم دوست باشیم.
‫قراره مسابقه‌های هجی خیلی زیادی ‫برگزار بشه.
‫مهمونی شبانه‌ی دخترها. خیلی آسونه.
‫سم.
‫چرا خیسی؟
‫مجبور شدم به اسبم بگم بره.
‫تو اسب نداری.
‫دیگه نه.
‫داشت از تنگ ماهی من آب می‌خورد.
‫وایسا، تو داشتی از
‫تنگ ماهیت آب می‌خوردی؟
‫حالا حالم بهتره.
‫نمی‌دونم کیتی چطور این کارها رو می‌کنه.
‫سوارشون می‌کنه. پیاده‌شون می‌کنه. ‫دوباره سوارشون می‌کنه.
‫هیچ‌وقت برای خودم وقت ندارم.
‫هر بار که میرم دستشویی،
‫سم از پشت در باهام حرف می‌زنه.
‫هیچ خوابی ندارم.
‫اسپاتیفای مدام پادکست‌های مادرانه ‫بهم پیشنهاد میده.
‫پاهام درد می‌کنه. ‫کمرم درد می‌کنه.
‫شلوار جینم اندازه‌م نیست، ‫و نگاهم کن.
‫دارم صورتمو پر می‌کنم.
‫حتی گرسنه‌م نیست، ‫و فقط دارم می‌خورم.
‫من برای این زندگی ساخته نشدم، پیتر. ‫من کانر اشفورد نیستم.
‫یه فروشنده‌ی تویوتام.
‫و یه فروشنده چیه اگه نفروشه؟
‫منو یاد بابام میندازی.
‫اون چطوریه؟
‫نمی‌دونم. ۱۰ ساله ندیدمش.
‫ولی درست قبل از اینکه رد بده
‫و منو توی استخر توپ شهربازی ول کنه،
‫صورتش دقیقاً شبیه الان تو بود.
‫- ممنون، پیتر. ‫- خواهش می‌کنم.
‫نباید بری اون وسایل رو تحویل بدی؟
‫قراره چه اتفاقی بیفته؟ ‫قراره اخراجم کنن؟
‫نه. فکر کنم باید با
‫یه آدرس ایمیل جدید ثبت‌نام کنم.
‫کل شرکت رو یه ربات می‌چرخونه.
‫دونات می‌خوای؟
‫نه. توی تلویزیون ملی
‫توسط یه دونات خجالت‌زده شدم.
‫پسر، اون... اون تو بودی؟
‫من عاشق اون ویدیوام.
‫یه دونات دستشه! دونات! دونات!
‫پسر، این تحقیرآمیزه.
‫یه دونات دستشه. یه احمقه.
‫دیگه کافیه. ردش کن بره.
‫و حرکت!
‫پسر، اینم تویی!
‫اون چطوری رفت اونجا؟
‫احتمالش چقدره؟
‫الگوریتم حتماً داره بهمون گوش میده.
‫بد نیست.
‫- مامان! ‫- سلام، عزیزم.
‫اوناهاش. سلام.
‫مامان! بالاخره اومدی!
‫سلام، سلام.
‫هی! داشتم الان فر رو گرم می‌کردم.
‫دلم براتون تنگ شده بود!
‫خیلی خوشحالم که برگشتی.
‫مامان، از وقتی رفتی،
‫- لباس‌هامون یه بوی دیگه‌ای می‌دن. ‫- دیگه‌ای یعنی...بوی بد؟
‫بویی شبیه تو.
‫بنظر من که بوی خوبیه.
‫خب، نوع پوستم از مختلط به چرب تغییر کرده،
‫چون هر شب شام پیتزا می‌خوریم.
‫فقط پیتزا نمی‌خوریم.
‫درحقیقت، برای امشب،
‫دارم لازانیا می‌پزم. ‫آره، حالا منو ببخشین.
‫عالی شد. بازم کربن بیشتری باید بخوریم.
‫خب، به من که خیلی خوش گذشت.
‫باید همه لوازم آرایشم رو عوض کنم. ‫باید یه روتین مراقبت پوستی کاملا جدید بگیرم.
‫درباره تمام مکشلات‌تون حرف می‌زنیم.
‫میشه فقط...الان وسایلم رو ببرم بالا؟
‫براتون سوغاتی آوردم.
‫سوغاتی! ‫کوش؟
‫حالا هیجان‌زده شدید.
‫- کجاس؟ ‫- بس کن. همشو برای خودت برداشتی.
‫داری منو یاد مادرم می‌اندازی.
‫خیلی‌خب، رفیق. ‫فقط لازانیا رو رد کن بیاد.
‫یعنی فکرشو می‌کردم که خوب پیش بره،
‫ولی خیلی خوب داره پیش میره.
‫ما همین الان هم کانال‌های توزیع‌مون رو داریم.
‫یعنی لوری فکر می‌کنه ‫قراره اسکراب ددی بعدیش باشم.
‫آره. یعنی نمی‌دونم اسکرب‌ددی چیه،
‫ولی بنظر چیز خوبی میاد.
‫ای‌بابا!
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫نه، من خوبم. ‫همش این اتفاق می‌افته.
‫واقعا؟
‫آره، واقعا.
‫کی داره باهام تماس می‌گیره؟
‫اه!
‫لوری هست.
‫سلام، لوری.
‫آره.
‫محاله!
‫دارن روند عرضه استار مایندر رو تندتر می‌کنن
‫تا آخر همین ماه روانه بازار بشه.
‫- اه، خدای من! این عالیه. ‫- مامان. این محشره. کارت عالی بود.
‫اوهوم.
‫باشه.
‫اه.
‫دو هفته دیگه؟
‫چی؟
‫واقعا؟ الان تازه پیش خانواده‌ام برگشتم.
‫- چی؟ ‫- نه، نه، نه، نه، من...
‫متوجه هستم.
‫متاسفم.
‫البته. آره، می‌دونم.
‫فقط بگو دستیارت اطلاعات پرواز رو برام بفرسته...
‫و منم فردا می‌بینمت.
‫باشه. خداحافظ.
‫- بازم داری میری؟ ‫- مامان؟ چی؟
‫- ولی تو که همین الان رسیدی. ‫- می‌دونم.
‫همین الان الان رسیدی.
‫همین الان برای بازگشتت ‫یه خوشامدگویی بزرگ کردیم.
‫اگه می‌دونستیم فقط اومدی یه سری بزنی و بری
‫دیگه این همه ریخت و پاش ‫برای خوشامدگویی انجام نمی‌دادیم.
‫بچه‌ها، خودم که نمی‌خوام از پیشتون برم.
‫واقعا دوست ندارم. من فقط... ‫یجورایی مجبورم برم.
‫این بار فقط همین فرانسیسکو بغل گوش‌مونه.
‫و فقط دو هفته دیگه هست.
‫مطمئنی؟ ‫می‌دونی...
‫تو که نمی‌دونی این چند هفته گذشته...
‫برای همه‌مون چطور گذشت، پس...
‫می‌دونم براتون سخته.
‫برای منم سخته.
‫ولی این برام فرصت بزرگیه.
‫بچه‌ها، این کار پتانسیل اینو داره ‫که زندگیمون رو تغییر بده.
‫ولی اگه زندگی‌مون همین الانشم خوب بوده باشه؟
‫اه، اه! ‫وای!
‫- زودباش، بابا. زودباش. ‫- بابا!
‫- حلش می‌کنم. حلش می‌کنم. ‫- بابا.
‫- همه‌چی مرتبه. ‫- صداش خیلی بلنده.
‫همه‌چی مرتبه.
‫خیلی‌خب.
‫همه‌چی مرتبه. ‫بسیارخب.
‫ببین...
‫خودمون یه کاریش می‌کنیم، باشه؟ ‫عالیه، مشکلی نیست.
‫- مرسی. ‫- فرصت عالی هست.
‫آره، واقعا همینطوره.
‫تازه می‌دونین چیه؟
‫توی کُره یه چیزی پیدا کردم
‫که فکر می‌کنم بتونه
‫کارها رو اینجا یه کم روون‌تر پیش ببره.
‫وای!
‫یه تقویم دیجیتالی.
‫این، آینده برنامه‌ریزیه.
‫اه، عالیه. واقعا عالیه.
‫آهان، این بهترین جاشه.
‫- بامزه نیست؟ ‫- آخی.
‫تقویم گربه‌ای!
‫آره، تازه حالا می‌تونم
‫- تقویم رو از هر جای دنیا مدیریت کنم. ‫- خیلی خفنه.
‫می‌تونم براتون یادداشت‌های روزانه بذارم
‫و دستور غذاهای سالم ‫و کارهای جدید هم بهش اضافه کنم.
‫عاشقش میشین.
‫مرسی.
‫گمونم باز خودمونیم و خودمون.
‫سه یتیم بدبخت.
‫تمیز نشد.
‫اه، خدای من...
‫تو...تو که اصلا لباس‌ها رو نمی‌شوری.
‫هدلی، چرا این پایین اومدی؟
‫- گریسی، سم، بیاین این پایین. ‫- همین الان صداتو بیار پایین.
‫- صداشون نزن. ‫- بیاین پایین. همین الان.
‫نیاین پایین. ‫نیاین پایین.
‫بابا داره به لباس‌هامونو ادکلن می‌زنه
‫و بعد همونطور کثیف برمی‌گردونه سرجاشون.
‫واسه همین بوی مامان رو میدن؟
‫- نه، نه. ‫- اصلا متوجه نمیشم.
‫دائما برای شستن لباس‌ها میای پایین.
‫آره، چون دائما دارم حوله‌ها رو می‌شورم.
‫می‌بینی؟ ‫نگاش کن.
‫تموم نمیشه که. ‫مامان‌تون گفت اول حوله‌ها رو بشورم،
‫ولی دیگه هیچوقت فرصت لباس‌ها پیش نمیاد.
‫چه خبر شده؟
‫- بابا لباس‌هامون رو نمی‌شوره. ‫- باشه، دیگه کافیه.
‫خیلی‌خب، کافیه.
‫بذارید از بدیهیات شروع کنیم.
‫- تو یه هیولایی. ‫- باعث شدی بوی گند بگیریم.
‫سیستم مامان‌تون جواب نمیده.
‫- واسه مامان جواب میده. ‫- آره، چون مامان، مامانه،
‫و منم مامان نیستم، باشه؟
‫فکر کردم شاید واسه چند هفته ‫جای مامان‌تون رو بگیرم.
‫اینم بگم تقریبا موفق شدم.
‫- نخیر، نشدی. ‫- گفتم «تقریبا» دیگه.
‫اصلا نزدیکشم نشدی.
‫لحظاتی داشتیم که عالی بودن.
‫- دیدم توی کمد داشتی گریه می‌کردی. ‫- ببینید، بگذریم،
‫سیستم مامان برای خودش کار می‌کرد.
‫و وقتی قرار بود این مشکل موقتی باشه، ‫منم فکر کردم می‌تونم جاش باشم.
‫ولی مشخصا موقتی نیست، ‫برای همین باید یه نقشه‌ای بریزیم.
‫باید یه دوران تازه شروع بشه.
‫دوران بابایی.
‫بنظر میاد که ایده وحشتناکیه.
‫تقویم گربه‌ای!
‫می‌تونی اینکارو بکنی؟
‫آره، چون الان دوران منه.
‫ولی اونوقت چطور برنامه‌هامون رو یادت می‌مونه؟
‫اه، یه قابلیت کوچیک به اسم ‫«تو بگو، من یادم می‌سپارم.»
‫و اگه یادم بره، دوباره بهم میگی.
‫«دوران بابایی» قراره یه کار تیمی باشه.
‫اگه باهم کار کنیم، ‫به خواسته‌هاتون می‌رسین،
‫و منم به خواسته‌ی خودم می‌رسم.
‫که میشه برگردم سر کاری که توش ماهرم، ‫یعنی فروش ماشین.
‫چرا نتونیم هر دوش رو با هم داشته باشیم؟
‫بیاین درباره‌اش حرف بزنیم.
‫برای اینکه از این مرحله عبور کنیم، به چی نیاز داریم؟
‫من یه اسب می‌خوام.
‫اسب که دیگه جزو اون چیزا نیست.
‫غذا چطور؟ ‫کل خونه رو بگردی،
‫حتی یدونه میوه یا سبزیجات پیدا نمی‌کنی.
‫وسایل بهداشتی هم لازم داریم. ‫دیشب مجبور شدم به‌جای کِرِم،
‫از مارگارین استفاده کنم.
‫- من عاشق مارگارینم. ‫- منم یه چسب‌زخم لازم داشتم،
‫ولی گفتی «روش نوار چسب بزن».
‫کشوی قاشق‌چنگال پر از ماکارونی خشکه.
‫آره، خب...تو یه جا نشونم بده ‫که ماکارونی خشک توش نباشه!
‫و الانم فهمیدیم که تمام لباس‌هامون کثیفه.
‫- آره. ‫- باشه.
‫خوب می‌دونم کجا باید بریم.
‫آره، خواروبار فروشی، فروشگاه بزرگ، ابزارفروشی.
‫فقط یه جا لازمه.
‫یه جای جادویی با چراغ‌های مهتابی،
‫که انگار همه مشکلاتت رو حل می‌کنه.
‫بیمارستان؟
‫نه. از اونم بهتر.
‫وال‌مارت!
‫من وسایل تمیزکننده برمی‌دارم.
‫گریسی، لواز بهداشتی، ‫هدلی، خورد و خوراک.
‫مراقب خودتون باشید، خوش بگذره. ‫وال‌مارت...سه، دو، یک!
‫یک، دو، سه!
‫وال‌مارت!
‫متاسفم!
‫اه به اندازه دو هفته تیشرت
‫و اندازه دو هفته دیگه هم لباس زیر می‌خرم.
‫پس جوراب چی؟
‫اگه جوراب هم نخرید مهم نیست، ‫ولی بریم سنگ تموم بذاریم.
‫باشه.
‫حالا بعد دو هفته چی میشه؟
‫خب، تمام اینا رو می‌اندازیم دور ‫و از اول خرید می‌کنیم.
‫آره، آره، آره، آره.
‫خیلی‌خب، حالا که اوضاع رو ‫به راه و روش من جلو می‌بریم،
‫قراره اینجا رو مثل یه نمایندگی درجه‌یک اداره کنیم.
‫این، تابلوی پاداش‌های شماست.
‫هرچی کارهای بیشتری انجام بدید، ‫امتیازهای بیشتری می‌گیرید.
‫ایول.
‫هر کدومتون یه دفترچه ثبت موجودی داشته باشید
‫تا هر چیزی که داره تموم می‌شه ‫توش یادداشت کنید،
‫منم می‌رم براتون تهیه می‌کنم.
‫اینجا هم پیشخوان قطعات و لوازم جانبیه.
‫اینجا کش‌موها و چیزایی رو می‌ذاریم
‫که مدام زیر پام می‌مونن.
‫- خوبه. ‫- ایده قشنگیه.
‫به نمایندگی خانواده ویلکاکس خوش اومدید.
‫حالا بفرمایید و از صبحونه خوشمزه‌تون لذت ببرید
‫صبحونه‌ای که جمع کردنش هم خیلی راحته.
‫و بعدشم یه روز عالی رو داشته باشیم.
‫همم.
‫اون قهوه رو دم کنین.
‫بهترین فروشنده دنیا برگشته.
‫نیت، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫کاری که توش ماهرم.
‫دارم به سبک خودم زندگی می‌کنم ‫و ماشین‌های فوق‌العاده می‌فروشم.
‫پیتون.
‫صبر کن! برگشت؟ ‫نمی‌تونه برگرده.
‫خب، پس دخترهات چی میشن؟
‫هی، زنت می‌دونه برگشتی سر کار؟
‫تو یکی نگران خانواده من نباش. ‫ترتیب‌شون داده شده.
‫خیلی‌خب، شما می‌تونین ‫آهنگ بعدی رو انتخاب کنین.
‫می‌دونی، همسر سابقم می‌گفت که من
‫مهارت پدر بودن رو ندارم.
‫باورتون میشه؟
‫کاش الان منو می‌دید.
‫اوخی.
‫وقتشه از شر حوله‌ها خلاص بشم.
‫همه‌شون یقه‌اسکی‌ان؟
‫با چندین رنگ مختلف.
‫می‌دونم.
‫ببین، تو می‌خوای توجه برایان رو جلب کنی،
‫باید اینطوری عمل کنی. ‫این لباس‌ها خاص نیستن.
‫هدف اینه که پوششِ موقر داشته باشیم.
‫درضمن باید نادیده‌اش بگیری.
‫شاید حتی بد نیست از یه مسیر دیگه بری کلاس.
‫شاید؟ ‫خیلی‌خب.
‫مرسی، بابا.
‫عاشقش میشی.
‫بسیارخب. از دیدنت خوشحال شدم.
‫نیت، قشنگ داری می‌ترکونی.
‫اون بدبخت فقط برای دستشویی اومده بود.
‫اینم بزن روی تابلو.
‫به افتخارِ تعادل بین کار و زندگی!
‫باشه، دیگه داره ناراحت‌کننده میشه.
‫آره، سم هنوزم داره بچه‌های دیگه رو می‌بوسه.
‫من دیوونه شدم یا واقعا ‫صد دلار براش ارزونه؟
‫می‌دونی، سینامون برامون مثل خانواده هست.
‫از اولش پیش خودمون بود.
‫می‌دونی، پسر خوبیه.
‫فقط از اون روز حادثه، دیگه خودش نبوده.
‫یعنی، می‌دونی، ما توی محوطه جشنواره‌ایم،
‫صدای خنده میاد، موسیقی پخشه.
‫یکم از کنترل خارج میشه
‫- و یجورایی وحشی میشه... ‫- پنجاه تا میدم و حرف دیگه‌ای نباشه.
‫- قبول. ‫- خیلی‌خب.
‫اون یه...
‫آره. تا وقتی که قول بدی
‫دیگه بچه‌های مدرسه رو نبوسی،
‫سینامون مال تو میشه.
‫از این به بعد فقط سینامون رو می‌بوسم.
‫یوهو.
‫شاید بهتره یه لحظه صبر کنیم. ‫صداهای بلند درنیار،
‫و شاید بهتره فقط براش بوس بفرستی. ‫اینطوری میشه؟
‫- مرسی، بابا. ‫- قربونت برم من.
‫وای.
‫خدایش؟
‫دیگه توی مدرسه کسی رو بغل یا بوس نمی‌کنه؟
‫این عالیه. ‫فکر کنم حرف زدن به زبان حبابی جواب داد!
‫چی؟ اینکارم می‌تونی بکنی؟
‫خیلی‌خب، آره. ‫خب، خداحافظ.
‫پسر.
‫اه، خدای من.
‫عمرا باورتون بشه. ‫معلم سم بود،
‫و دارن بررسی می‌کنن که یه پایه جلوترش بندازن.
‫وای. بهتره برای همه‌مون اسب بخری.
‫خب، برای نگه‌داریش زمین نداریم.
‫بابا، توالت دوباره گرفته.
‫کار تو بود؟
‫اوه، نه.
‫خب، به نظر میاد مشکلِ مدیر خدماته.
‫مدیر خدمات کیه؟
‫من بازش می‌کنم. ‫این کار یه هفته کاپ‌کیکم رو جور می‌کنه.
‫آفرین دختر گلم.
‫یادت نره بعدش یه ماشین به تخته امتیازات اضافه کنی.
‫هی، پاهاتو ببر بالا. ‫نظافتچی داره میاد.
‫راستی، فردا مراسمِ «فروشنده سال»
‫شما ساعت چند برگزار میشه؟
‫بعد از ظهر. آره. ‫مراسم مهمیه. آره، پسر.
‫باشه، مسابقه هجیِ هدلی چی می‌شه؟
‫اونم بعد از ظهره.
‫ولی می‌تونم به هر دوش برسم.
‫پس اگه مشکلی... ‫اه، اونو، گیر کرد.
‫میشه یه ضربه بهش بزنی؟
‫آفرین.
‫برو توی تخته امتیازات یه ماشین...
‫واسه خودت اضافه کن.
‫کلمه شما «انحصار دوگانه» هست.
‫انحصار دوگانه.
‫ا-ن-ح-ص-ا-ر-د-و-گ-ا-ن-ه.
‫انحصار دوگانه
‫درسته.
‫بشینید.
‫همه، آروم باشید.
‫نظم رو رعایت کنین.
‫سلام.
‫شرکت‌کننده بعدی‌مون، هدلی ویلکاکس.
‫- آقا، خواهش می‌کنم. ‫- ببخشید.
‫خیلی هیجان دارم.
‫کلمه شما «سیتماتیک» هست.
‫سیستماتیک.
‫هدلی، تو می‌تونی.
‫- متاسفم. خیلی متاسفم. ببخشید. ‫- آقا، اینجا مسابقه هجی هست،
‫بخاطر...
‫اصلا با حال‌وهوای کار جور نیست. ‫ببخشید، ببخشید.
‫سیستماتیک.
‫س-ی-س-ت-م-ا
‫- ت-ی-ک. ‫- ت-ی-گ.
‫سیستماتیک.
‫- اشتباه گفت. ‫- درسته.
‫اه، آفرین، هدلی.
‫پسر، هجی کرد اصلا قاعده‌بردار نیست.
‫- عجب ماجرایی بود. ‫- آره.
‫من که اینطوری هجی نمی‌کنم.
‫اه، دن، انگاری بازم رفیقت تو رو رها کرد، هان؟
‫احتمالا الان توی دیو اند باسترز داره کارت بازی
‫بچه‌هاش رو شارژ می‌کنه.
‫نه، اون اینکار رو باهام نمی‌کنه.
‫فقط خواستم بگم، اون اهمیتی ‫به تو یا اینجا نمیده.
‫هرگز اهمیتی نداد.
‫حتما میاد.
‫...و-س-ن.
‫- کوسن. ‫- درسته.
‫هی.
‫چند مرحله داره؟
‫- چند مرحله داره؟ ‫- آره.
‫خب، همینطور ادامه میدن تا آخرش ‫فقط یکی‌شون بمونه.
‫تا حالا به مسابقه هجی کردن نیومده بودی؟
‫وقتی بچه بودم، از این مسابقات نداشتن.
‫فکر کنم داشتن.
‫فکر کنم فقط تو، توش شرکت نداشتی.
‫هی، من باید یه سر به سرویس بهداشتی بزنم.
‫- میشه مراقب صندلی من باشی؟ ‫- مراقب صندلیت باشم؟
‫- آره، فقط مطمئن بشیم که کسی... ‫- هی، وقتی برگردی،
‫بجای اینکه اون پشت بشینی، ‫چرا نمیای جلوتر،
‫بیا همینجا بشین پیش خودم.
‫اه...
‫می‌بینمت.
‫یه چیزی روی صورتت مونده.
‫وای. اوه.
‫ترس به دلتون راه ندید. ‫فروشنده سال شما اینجاست.
‫خیلی‌خب، نیت.
‫- اینه رفیق خودم! ‫- خودمم، رفیقِ اون.
‫این عالیه. بدجور براش هیجان دارم.
‫بیاین شروع کنیم چون تا ابد وقت ندارم.
‫کجا باید باشی که از این مراسم برات مهمتره؟
‫هیچ‌جا. ‫نباید جایی باشم.
‫هیچ‌جایی نمی‌خوام باشم، خب؟
‫فقط بخاطر هیجان زیاده.
‫- خیلی‌خب. ‫- آروم باش. هیجانت رو بیار پایین.
‫باید تو رو به مدیر نمایندگی‌مون
‫در کول اسپرینگز معرفی کنم.
‫خیلی دوست داره باهات آشنا بشه.
‫بسیارخب. آره. منم لحظه‌شماری می‌کنم.
‫- بریم. ‫- آره.
‫- مایک وندرهولدن. ‫- هی.
‫حقیقت داره
‫- که تو آقای شگفت‌انگیز رو می‌شناسی؟ ‫- هان؟
‫آره، داشتم براش تعریف می‌کردم که توی برنامه ‫«شارک تنک» شرکت کرده بودی.
‫مَرد، باید شماره اونو بهم بدی.
‫یه اختراع فوق‌العاده دارم که باید بهش معرفی کنم.
‫آره، من...من...که واقعا اونا رو نمی‌شناسم.
‫فقط توی یه قسمت بودم.
‫ببین، چیزی رو از من دریغ نکن.
‫یه تیکه از این کیک گیرت میاد، رفیق.
‫من یه تکه نمی‌خوام.
‫بادرايت.
‫متاسفم ولی اشتباه بود.
‫پس بذار آدرس لینکدین تورو بگیرم
‫و بعد از بین دنبال‌کننده‌هات پیداش می‌کنم.
‫می‌خوای شارک رو از توی لیندکین پیدا کنی.
‫من که اصلا... ‫من اصلا حساب لینکدین ندارم.
‫پسر، فکر کردم گفتی یارو خیلی باحاله.
‫- خیلی‌خب. ‫- آره.
‫- دَن، میشه بریم سراغ مراسم؟ ‫- آره.
‫- هی، یه لحظه فقط. هی. ‫- آره، مشکلی نیست.
‫داری رفتار نادرستی انجام میدی، باشه؟
‫فقط می‌خوام ببینم مشکلی نباشه.
‫فقط بخاطر سخنرانی هیجان دارم.
‫فقط می‌خوام مستقیم برم سراغ سخنرانی.
‫نمی‌خوام متن رو فراموش کنم، می‌دونی؟
‫عالیه.
‫- خوبه، خوبه، خوبه. ‫- خیلی‌خب.
‫متاسفم ولی اشتباه بود.
‫و اینطوری میرسیم به دو شرکت‌کننده نهایی.
‫اول...
‫هدلی ویلکاکس.
‫کلمه تو ديفترى هست.
‫اه...
‫میشه لطفا کلمه رو تکرار کنین؟
‫ديفترى.
‫خودشه.
‫مرسی.
‫وقت زیادی ندارم برای همین ‫سریع تمومش می‌کنم.
‫خیلی‌ها می‌خوان بگن که پدرها نمی‌تونن ‫همه‌چیز رو با هم داشته باشن،
‫ولی من اینجام تا بگم این درست نیست.
‫آره.
‫ببینید، واقعا عالیه که برنده فروشنده سال بشین.
‫ولی جایزه واقعی رو وقتی برنده میشم ‫که میرم خونه،
‫و درب جلویی خونه رو باز می‌کنم
‫و این بلیت‌ها رو توی دستام دارم
‫و صورت بچه‌هام رو می‌بینم.
‫خیلی‌خب، مرسی. ‫مرسی. ممنونم.
‫وای، سخنرانی محشری نبود؟
‫خب، این ماشین هم برای فروش هست.
‫- چی شد؟ ‫- من باختم، بابا.
‫و اگه وسط مسابقه منو تنها نمی‌ذاشتی،
‫خودت اینو می‌فهمیدی.
‫می‌خواستم برگردم.
‫- فکر کردم می‌تونم... ‫- خب، نتونستی! نیومدی!
‫هدلی، طوری نیست.
‫بازم مسابقه هجی کردن هست...
‫من اصلا اهمیتی به برد و باخت نمی‌دادم.
‫فقط می‌خواستم برای حمایتم اونجا باشی.
‫تو بهم گفتی نباید ارزش خودم رو
‫به یک مسابقه مسخره گره بزنم،
‫ولی حالا ببین خودت کجایی.
‫فقط می‌خوام برم خونه.
‫لطفا منو ببر خونه.
‫باشه، خیلی‌خب. بیاین بریم خونه. ‫گریسی کجاست؟
‫امروز بعد از مدرسه گروه مطالعه داشت.
‫چرا من اینو می‌دونم ولی تو نمی‌دونی؟
‫آره. پس «تو بهم بگو، ‫منم به یاد می‌سپارم» چی شد؟
‫بیا! ‫بریم کارائوکه رو آماده کنیم.
‫هی، زودباش.
‫بچه‌هات بعدا هم ازت عصبانی می‌مونن!
‫تو این بچه‌ها رو می‌شناسی؟
‫شوخیت گرفته؟
‫اینجا چه خبره؟
‫هی، نیت، چه خبرا؟
‫واسه خودت یه مهمونی کوچولو راه انداختی؟
‫جان؟
‫برید طبقه بالا. ‫برید طبقه بالا.
‫- گریسی؟ ‫- بابا.
‫قرار بود حداقل یه ساعت دیگه
‫توی مهمونیِ محل کارت باشی.
‫- اینجا چیکار می‌کنی. ‫- ببخشید دیگه.
‫دارم گروه مطالعه جنابعالی رو خراب می‌کنم؟
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫یقه‌اسکی پوشیدی.
‫یقه‌اسکی محشره.
‫چی؟
‫خدای من. از خجالت آب شدم.
‫گریسی.
‫گریسی! هی!
‫باید درباره این کارت حرف بزنیم.
‫تو نباید وقتی من نیستم، ‫واسه خودت مهمونی بگیری.
‫دوران بابایی قرار نیست از این چیزا داشته باشه.
‫نباید دروغ بگی.
‫نه. موضوع اینه که با میان‌بُرها ما رو سرگرم نگه می‌داری
‫تا خودت بتونی هر کاری دلت می‌خواد بکنی!
‫و درضمن، خوبم دروغ میگی،
‫چون مامان اصلا خبر نداره برگشتی سر کارت.
‫گریسی، این که اصلا...
‫آره. حالا می‌خوام در اتاقم رو محکم بکوبم.
‫نیت، باید بیای بیرون.
‫- الان نه. ‫- نه، همین الان.
‫چی؟
‫یه بیل هم بیار.
‫اسب بیچاره.
‫خدای من.
‫چیکار کنم؟
‫نباید سم اینو ببینه.
‫بیا بذاریمش توی سطل آشغال همسایه.
‫فردا ماشین زباله میاد.
‫مطمئم فردا برای زباله‌های قابل بازیافته.
‫- فقط سُم رو بگیر. ‫- سُم رو بگیرم.
‫زنده‌س.
‫وا! زنده‌س.
‫آروم، آروم، آروم. ‫خودتو از اون بزرگتر نشون بده.
‫آروم باش!
‫- اون تو نرو! نرو اونجا. ‫- نه.
‫- خدای من. ‫- چی؟
‫ای وای. باید بریم.
‫مراقب باشین.
‫خدای من. ‫بهتره فرار کنیم.
‫خدای من.
‫هی، بیخیال، سینامون.
‫اه، نه.
‫بابا، چی شده؟
‫خب، اسبه بیرون دراز کشیده بود
‫و فکر کردیم مُرده ولی الان زنده شده.
‫بابا، اسب‌ها درازکش می‌خوابن.
‫سینامون، بیا اینجا.
‫چیزی نیست. بیا اینجا.
‫آفرین.
‫- اونو بدش من. ‫- هی.
‫هی، سینامون. ‫برات پیتزا دارم.
‫بیا اینجا، سینامون.
‫وای، وای، وای.
‫اه، نه.
‫اونو می‌تونم تعمیر کنم.
‫هی. هی، سینامون.
‫- بیا اینجا. بیا. ‫- نه، بابا، فرار می‌کنه.
‫- مراقب باش. ‫- زودباش.
‫وایسا. وایسا! نه.
‫نه! نه! نه!
‫سینامون، وایسا.
‫متاسفم، سم.
‫بابا، مراقب باش.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫چیزی نیست. ‫طوری نشده.
‫از دست این اسب‌ها، نه؟
‫اینم می‌تونم تعمیر کنم.
‫- هی، عزیزم. ‫- سلام، عزیزم.
‫خبرهای عالی دارم.
‫خب، لوری تونست چندتا چیز رو
‫توی برنامه‌اش جابه‌جا کنه،
‫و فردا برای پخش زنده از خونه،
‫قراره پیش من باشه.
‫پخش زنده؟ ‫از خونه‌ی ما؟
‫آره.
‫لوری فکر کرد این بهترین جا برای انجامشه،
‫چون همون جاییه که اولین استار مایندر ساخته شد.
‫توی تقویم نوشتم.
‫آره، دیدمش.
‫فقط اینکه فردا خیلی زود از راه رسید.
‫باشه.
‫بالاخره می‌بینی زندگی منم چطوریه.
‫اوه، ام...فقط مطمئن شو یه جاروبرقیِ سریع بکشی،
‫چون ما حوالی ظهر می‌رسیم.
‫آره، آره، آره. ‫حتما...جارو می‌کشم.
‫عزیزم، ازت خیلی ممنونم که
‫این ماه رو توی خونه موندی
‫و مراقب خونه بودی.
‫بدون تو، از پس هیچکدوم از این کارا برنمی‌اومدم.
‫خیلی دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫- خب، خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫اه، پسر.
‫تقویم جان، یکم دیره.
‫فقط فکر کردم همه می‌تونن ‫به چیزی که می‌خوان برسن.
‫نه. فکر کردی خودت به چیزی که می‌خوای، می‌رسی.
‫خدایا، پسر...
‫آره، اینجا رو ببین. ‫حتی نمیشه...
‫اه، نه.
‫باید اینو درست کنم.
‫فقط نمی‌دونم از کجا شروع کنم.
‫از همونجا شروع کن.
‫هی، فکر کردی بلدم اون سقف رو تعمیر کنم؟
‫اُمیدوارم بلد باشی.
‫خب، بلد نیستم.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫ولی بازم میام و تلاشمو می‌کنم.
‫آره، ممکنه تا ابد طول بکشه.
‫و ممکنه خیلی سخت باشه و ‫هزینه‌هاش کمرت رو بشکونه،
‫و ممکنه منم نتونم تعمیرش کنم.
‫ولی گاهی باید بخاطر عزیزانمون،
‫کارهای سختی رو انجام بدیم.
‫منم دوستت دارم؟
‫هی، خیلی خوش می‌گذره، نه؟
‫یه کمپ کوچولو توی پذیرایی راه انداختیم.
‫مارشمالو رو روی آتیش کباب می‌کنیم.
‫- بخاری برقیه. ‫- باشه.
‫مارشمالو داره روی فرش می‌ریزه.
‫اه، مهم نیست.
‫این فرش رو نگه نمی‌داریم.
‫هیچکدوم اینا اهمیتی نداره.
‫یعنی مهم اینکه داریم باهمدیگه وقت می‌گذرونیم.
‫بابا، خونه خراب شدیم.
‫من اتاق‌خواب ندارم.
‫آره، اتفاق تلخیه.
‫یعنی این بدترین اتفاقیه که افتاده، باشه؟
‫ولی اینم پشت سر می‌ذاریم.
‫مثل کاری که خانواده‌ها می‌کنن، درسته؟
‫هی، ببینید، من... ‫می‌دونم چی کم داریم.
‫- یه داستان دورِ آتیش لازم داره. ‫- داستان دور بخاری برقی.
‫باشه. داستان دور بخاری برقی.
‫و این داستان واقعیه. ‫باشه؟
‫خیلی وقت پیش اتفاق افتاده.
‫یه خونه‌ای وسط کوهستان بود.
‫و خانواده وسط پذیرایی نشسته بودن.
‫از پنجره بیرون رو نگاه می‌کنن ‫و یه خرس رو می‌بینن.
‫یه خرس بامزه.
‫خیلی هیجان‌زده میشن.
‫ولی هر باری که خرس بهشون نزدیک میشه،
‫جثه‌اش هم بزرگ‌تر میشه.
‫بزرگ‌تر و بزرگ‌تر و بزرگ‌تر.
‫و آخرش می‌فهمن که یه خرس ‫کوچولوی بامزه نیست.
‫بلکه یه خرس گریزلی هست.
‫بعدش خرسه وارد خونه میشه
‫و شروع به تکه و پاره کردن ‫همه‌چیز می‌کنه.
‫کاری به شدت بدتر از اسب که می‌تونه بکنه.
‫و همین‌طور داره جلو می‌ره ‫و همه‌چی رو پاره‌پوره می‌کنه.
‫- خانواده توی خونه گیر افتادن. ‫- همه زنده موندن؟
‫چی؟ آره...اه. آره.
‫آره. آره. بیا اینجا ببینم. ‫آره.
‫آره. آره. نه.
‫همه زنده موندن. ‫می‌دونی، تک تک‌شون زنده موندن.
‫هیشکی زنده نموند.
‫هیچ‌جوره نمیشد از دست اون خرسه زنده موند.
‫- خرسه... ‫- شنیدما.
‫چطور شنیدی؟
‫من...خیلی‌خب.
‫می‌دونستم داستان واقعی نیست.
‫درست میگی.
‫داستان واقعی نبود.
‫میشه فقط بگم...
‫که شما دخترا فوق‌العاده هستین؟
‫و خیلی متاسفم که تقریبا ‫دست به هرچی زدم، گند بالا آوردم.
‫منظورت چیه؟ ‫برام اسب خریدی.
‫آره.
‫ولی دلیلش اینه که من درباره فضای شخصی
‫و حباب‌ها حرف نزدم.
‫چی؟
‫آره، اینم باید حلش کنیم.
‫هدلی، وای پسر،
‫من نباید از مسابقه هجی کردن می‌رفتم.
‫همونطور که خودت می‌گفتی،
‫ن-ا-ب...
‫می‌خوای «نابخشودنی» رو هجی کنی؟
‫آره. ‫پسر، خیلی باهوشی.
‫و گریسی،
‫حتی نمی‌تونم بخاطر اون مهمونی ‫ازت ناراحت بشم.
‫بهتر بود اینکارو نمی‌کردی.
‫ولی تو فقط داشتی از الگوی بدی
‫که من نشون داده بودم، پیروی می‌کردی.
‫من اون پدری نیستم که می‌خوام باشم. ‫خب؟
‫و حقیقت اینکه هیچوقت تلاش نکردم ‫اونطوری باشم.
‫دوست داشتن شما سه‌تا ‫برام این‌قدر راحت بود، می‌دونی؟
‫و فکر کردم همین کافیه.
‫ولی کافی نیست.
‫باید دست به کار بشی.
‫یه کار درست حسابی.
‫مادرتون همیشه اینو بلد بود.
‫مامان تورو می‌کشه.
‫آره.
‫خب...
‫نه اگه بتونم درستش کنم.
‫اونوقت چطوری می‌خوای اینکارو بکنی؟
‫من یه فروشنده هستم.
‫می‌فروشم.
‫قراره بیشتر از هر زمانی
‫توی عمرم بفروشم.
‫- هی. ‫- چی می‌خوای؟
‫یه خواهش بزرگی ازت دارم.
‫یجورایی الان توی دردسر بزرگی افتادم.
‫اوه، می‌دونم که همیشه ‫سرِ کار با هم هم‌نظر نبودیم،
‫ولی برات احترام قائلم،
‫و شاید خودت فکر نکنی ‫که برات احترام قائلم،
‫بخاطر تمام حرفایی که سر کار بهت گفتم.
‫ولی بی‌احترامی خودش یجور احترامه.
‫هردو کلمه احترام توش دارن.
‫فقط یدونه «بی» اولش داره.
‫ولی اگه اون «بی» رو ازش حذف کنی...
‫هان؟ بهش رسیدیم...
‫میشه احترام. ‫و این...
‫چی می‌خوای؟
‫می‌خوام خونه‌ت رو ازت قرض بگیرم. ‫فقط برای فردا.
‫و در عوض،
‫منم درعوض حاضرم بلیت‌های تایتانم رو بهت بدم.
‫واقعا؟
‫آره.
‫وای.
‫راستش اصلا فکر نمی‌کردم چنین روزی رو ببینم.
‫نیت، می‌دونی، قشنگ می‌دونم ‫چقدر برات سخت بوده
‫تا شجاعت گفتن چنین چیزی رو پیدا کنی.
‫دیدم توی دوربین رینگم داشتی تمرین می‌کردی.
‫مرد واقعی کسیه که از کمک خواستن نترسه.
‫این‌جور صداقت، این‌جور آسیب‌پذیری،
‫واقعا الهام‌بخشه، رفیق. ‫جدی میگم.
‫ممنونم.
‫می‌خوام کمکت کنم.
‫پسر، خیالمو راحت کردی.
‫شوخی کردم!
‫بی‌خیال، رفیق. ‫پرده‌ها رو به روم نکش.
‫بیخیال!
‫پیتون، اون بلیت‌ها رو می‌خوام.
‫پیتون!
‫باید از خونه‌ت استفاده کنم.
‫چی؟
‫رفیق، وقت ندارم برات توضیح بدم.
‫فکر کن یه جور تلافیه
‫برای وقتی که خونه منو ‫تبدیل کرده بودی به هتل بچه‌ها.
‫ببخشیدا. ‫منظورت شب‌نشینیه؟
‫بیا دیگه خیلی وارد جزئیات نشیم، باشه؟
‫اصلا خودت می‌دونی چقدر باهام ‫رفتار نامناسبی داشتی؟
‫تو...حتی به یدونه از پیامک‌هایی که
‫برات فرستادم جواب ندادی.
‫دوباره دعوتت کردم بریم دیسک‌گلف بازی کنیم. ‫هیچ خبری نشد.
‫یوگا بریم، خبری نشد.
‫پس نخیر، نمی‌تونی از خونه‌ی من استفاده کنی.
‫- چی؟ ‫- خونه‌ای درکار نیست.
‫- چی؟ هی، هی. ‫- آره.
‫متاسفم.
‫چی؟
‫می‌خوام که باهم بریم گلف.
‫می‌دونی، ما دوتا پدرِ خانه‌داریم.
‫ما بیشتر از اونی که می‌دونم، ‫باهم مشکلات مشترک داریم.
‫جدی میگی؟
‫کاملا.
‫چون هیچ‌کدوم از باباهای دیگه ‫تا حالا باهام معاشرت نکردن.
‫شرط می‌بندم همینطوره...
‫ولی من...مثل اون باباهای دیگه نیستم.
‫میشه باهم دست بدیم؟
‫حتما. گمونم بشه.
‫چه حس خوبی داره.
‫اه، نه.
‫اه، خدای من.
‫اجازه میدم از خونه‌ام استفاده کنی.
‫اه. مرسی ازت، رفیق.
‫اه، پسر.
‫خب، همگی گوش کنین.
‫چالشی که باهاش روبرو هستم، ساده هست.
‫باید این خونه رو شبیه به خونه‌ی خودمون بکنیم.
‫تا پخش زنده مامان بدون هیچ مشکلی پیش بره.
‫بابا! بیدار شو.
‫داشتم گوش می‌دادم. ‫فقط چشمامو بستم.
‫تو چرا اومدی؟ ‫پیام دادم مامان بیاد.
‫خب، اونم منو فرستاد. ‫گفت شاید یه چیزی یاد گرفتم.
‫حالا نمی‌دونم منظورش چیه.
‫باشه.
‫نقشه‌ی من پنج قدم ساده داره
‫و نیاز به همکاری کامل داره.
‫قدم اول، جلوگیری.
‫باید مطمئن بشیم
‫ماشینی که مامان و لوری رو ‫از فرودگاه سوار می‌کنه،
‫ماشینی باشه که کنترلش دست ما باشه.
‫خانم‌ها، کسی پسته می‌خواد؟
‫قدم دوم: حواس‌پرتی.
‫باید تیم تصویربرداریِ لایو رو منحرف کنیم
‫و بیاریمشون اینجا.
‫دنبال خونه ویلکاکس می‌گردین؟
‫خب، از اینجا رفتن ‫ولی می‌تونم آدرس‌شون رو بهتون بدم.
‫قدم سوم: فریب.
‫خونه‌ی کانر باید طوری بنظر بیاد که ‫ما توش زندگی می‌کنیم،
‫و این یعنی عکس‌های ما، ‫وسایل ما،
‫و شلختگی خونه‌ی ما رو باید داشته باشه.
‫قدم چهارم، تظاهر.
‫دخترا، این قدم خیلی مهمه.
‫می‌خوام جلوی این دوربین‌ها ‫خیلی خوب نقش بازی کنین.
‫من راحت و طبیعی توی چشم‌هاشون نگاه می‌کنم.
‫و تا آخر پخش زنده،
‫به مرحله پنجم می‌رسیم.
‫پایان خوش رقم می‌خوره.
‫مامان میاد خونه،
‫می‌بینه برای رسیدن به رویاش، ‫هرکاری لازم بود رو انجام دادیم.
‫و همه‌چی به خوشی تموم میشه.
‫استار مایندر به فروش عالی می‌رسه...
‫صبر کن، من چرا پیش شمام؟
‫چی؟ چی؟
‫شاید فقط توی تخیلات خودم بود.
‫- بیخیال. ‫- خب، فکر کنم همگی نقشه رو فهمیدیم.
‫دست به کار بشیم.
‫خیلی‌خب، دوستان، ‫به نشویل خوش اومدید.
‫الان دیگه باید شما رو برسونیم به گیت.
‫یه کم ترافیک روی باند هست،
‫ولی خبر خوب اینه که امروز ‫یه مقدار زودتر به مقصد می‌رسید.
‫اه. من به راننده پیام بدم
‫- و بگم که داریم می‌رسیم. ‫- عالیه.
‫خیلی‌خب. ‫همگی کارشون رو عالی انجام میدن.
‫اینم قراره توی فیلم دیده بشه؟
‫بابا، موهای منو ببین.
‫این...حال‌بهم‌زنه.
‫- حال‌بهم‌زنه. ‫- کمتر حرف بزنیم، بیشتر کار کنیم.
‫- خیلی‌خب. ‫- اصلا تو این عکس رو
‫- از کجا پیدا کردی؟ ‫- داریم عالی پیش میریم.
‫این عکس اصلا توی اتاق‌های اصلی خونه‌مون نیست.
‫از سر راهم برو کنار...
‫اینجا زیادی خوب به نظر نمیاد؟
‫منظورم برای توئه.
‫می‌دونی چیه؟ ‫گل گفتی.
‫هی کانر. ماکرونی خشک داری؟
‫می‌تونیم یه کم روی زمین بریزیم؟
‫چرا بجای اینکه از سوراخ‌های قدیمی استفاده کنین
‫دارین سوراخ جدید توی دیوار درست می‌کنین؟
‫اه، رفیق. دیگه کار از این حرفا گذشته.
‫استار مایندرز کجاست؟
‫ای بابا. باید برم خونه.
‫پیتر!
‫بابا، سوارشون کردی؟
‫- پروازشون زودتر رسید. ‫- چی؟ پرواز زودتر فرود اومده؟
‫زودتر پیاده شدن.
‫توی فرودگاه هم یکم سردرگم شدم.
‫رفتم قسمت خروج،
‫چون فکر می‌کردم که مردم ‫توی فرودگاه اونجا می‌رن.
‫تا من دور زدم و برگشتم
‫دیدم سوار ماشین شدن و دارن میرن.
‫بابا، دارن به خونه خودمون میرن.
‫باید جلوشون رو بگیری.
‫می‌رم راهشون رو سد می‌کنم.
‫نه، جلوشون رو سد نکن.
‫صبر کن تا پشت چراغ راهنمایی توقف کنن.
‫پسرم، صدات نمیاد.
‫درگیر نجات شمام.
‫مَردم اینجا چقدر بد رانندگی می‌کنن.
‫خیلی‌خب. الان جلوشونو می‌گیرم.
‫اگه اشتباه پیش بره،
‫بدون دوستت دارم، پسرم.
‫منو دوست داری؟
‫بابا، حالا اونقدرام چیز مهمی نیست. ‫اینکارو نکن.
‫بابا!
‫بابا! حالت خوبه؟
‫بابا؟
‫نه، همه‌چی ردیفه. ‫توی خونه می‌بینمت.
‫بابا؟ صبر کن. ‫داری چیکار...
‫والتر؟
‫کیتی!
‫چه تصادفی!
‫من...حتی نمی‌دونستم...
‫- این مَرد رو می‌شناسی؟ ‫- آره، پدرشوهرمه.
‫چرا...چرا جلومونو سد کردی؟
‫کیتی، در حقیقت،
‫توی تصادف همیشه راننده پشتی مقصره.
‫اینم عاقبت چسبیدن به سپر ماشین جلوییه.
‫پس اومدی خونه.
‫آره، داشتیم به خونه‌مون می‌رفتیم، و الان...
‫اه، خب، منم داشتم خونه‌ی شما می‌رفتم.
‫زودباش. بیا خودم برسونم‌تون.
‫نه، بنظر من که نباید صحنه تصادف رو ترک کنیم.
‫خب، ماشین تو صدمه دیده.
‫یعنی میگم ماشین من طوریش نشده.
‫خیلی‌خب، همینجا وایسا. ‫سریع برمی‌گردم.
‫آره. آره.
‫چی...
‫هی، نیت. ‫چه خبر، رفیق؟
‫- کجایی؟ ‫- اه، شرمنده.
‫برام مسافر افتاد،
‫و آخر هفته فروش بلیت‌های جشنواره بونارو هست،
‫- برای همین باید یکم پول درمی‌آوردم. ‫- چی؟
‫داداش، شوخیت گرفته؟
‫رفیق، همین الان به ماشین نیاز دارم.
‫پیتر؟ الان به ماشین نیاز دارم.
‫پیتر!
‫متاسفم!
‫فکر نکنم اسبه چیزی دربار چراغ راهنمایی بدونه.
‫«و توی اون روز بود که استار مایندر بوجود اومد.»
‫قانع شدم...
‫لیک‌وود اسپرینگ؟
‫صبر کن، والتر، ما قرار نیست بریم...
‫پارک رو میگی؟ آره، می‌دونم.
‫همیشه ماشین رو جلوی خونه پارک می‌کنیم. ‫همون‌جایی که همیشه بوده.
‫چند وقت بود مگه خونه نبودی؟
‫اه، نیت، چقدر به این خونه رسیده.
‫باید ببینی خونه رو چه‌جوری از نو چیده.
‫یکم غافلگیرکننده بود ولی حتما عاشقش میشی.
‫خیلی‌خب، خانم‌ها.
‫رسیدیم. ‫ماموریت تکمیل شد.
‫استرس نداشته باش.
‫گوش کن، اگه امروز پنج هزارتا بفروشیم،
‫تا آخر ماه، محصولت وارد فروشگاه‌ها می‌شه.
‫و اگه نفروشیم،
‫راستش، چیزی که واقعا اهمیت داره،
‫خاطراتیه که توی این مدت با هم ساختیم.
‫خب، خانم‌ها.
‫- بذارید کمک‌تون کنم. ‫- مرسی.
‫خوش اومدید، خانم شارک.
‫والتر، اینجا چه خبره؟
‫نگران نباش. ‫نیت خودش همه چی رو توضیح میده.
‫عالیه. حالا نیت کجاست؟
‫ووو! ووو! ووو!
‫با سرعت دارم میام.
‫مراقب باشید! ‫بلد نیستم چطور متوقفش کنم.
‫- اه. ‫- اه! نیت!
‫نیت!
‫اه، خدای من. حالت خوبه؟
‫خوبم. ‫به خونه خوش اومدی.
‫به خونه؟
‫این اسب کیه؟
‫چرا توی خونه کانر هستیم؟
‫خدایا، مجبور شدم باهاش یه معامله‌ای بکنم.
‫فقط بگم که خونه‌مون اون‌قدرها ‫هم مناسب فیلم‌برداری نیست.
‫اه، نه، نه، نه، نه. بریم... ‫یه کم بیشتر از این بگو.
‫واقعا ترجیح میدم فعلا چیزی نگم.
‫فعلا بریم داخل و پخش زنده رو انجام بدیم.
‫نه، نه، نیت. ‫خونه‌مون چش شده؟
‫باشه، خودت خواستی.
‫- برگشتم سر کارم. ‫- چیکار کردی؟
‫و واسه سم یه اسب خریدم.
‫براش اسب خریدی؟
‫چون داشت توی مدرسه بقیه بچه‌ها رو ‫بغل و بوس می‌کرد
‫و مجبور شدم براش اسب بخرم.
‫و بعدشم که اسب...فکر کردم مُرده.
‫ولی نگو اسبه دراز کشیده و خوابیده بود.
‫اینم یاد گرفتم. ‫از قبل اینو نمی‌دونستم.
‫بعدشم که اسب خونه رو درب و داغون کرد.
‫به همه‌چی ضربه زد. ‫همه‌چی رو درب و داغون کرد.
‫حال بچه‌ها خوبه؟
‫نه، بچه‌ها خوبن. ‫حال بچه‌ها خوبه.
‫مشکل سقف خونه هست. ‫سقف فرو ریخت.
‫- سقف خونه‌مون ریخته؟ ‫- ولی اینم داستانش جداست.
‫این دیگه ربطی به اسب نداشت. ‫خودش یهو ریخت.
‫و، خب، یه احتمال زیادی داره که...
‫آره، زندگی‌مونو نابود کرده باشم.
‫کیتی. آماده‌ای؟
‫آره. آره. یه دقیقه فرصت بده.
‫باشه.
‫نیت، چطور تونستی اینکارو بکنی؟
‫بهت هزار بار فرصت دادم تا بهم بگی
‫واقعا اوضاع خونه چطور پیش میره،
‫و تو دائما بهم دروغ گفتی.
‫نکنه فکر کردی اصلا متوجه دروغ‌هات نمیشم؟
‫نه، گوش کن. ‫باید بهم اعتماد کنی.
‫نمی‌ذارم رویات توی این بوته‌های مزخرف
‫کانر اشفورد دفن بشه!
‫فقط باید بری داخل. ‫لطفا، فقط برو داخل...
‫و بذار نشونت بدم که من و بچه‌ها ‫برات چیکار کردیم. باشه؟
‫من میرم داخل...
‫ولی حرفامون تموم نشده.
‫می‌دونم.
‫باشه.
‫بریم تو کارش.
‫بنظر من که جواب داد.
‫قیافت خیلی آشنا می‌زنه. ‫تو رو از کجا می‌شناسمت؟
‫مجری برنامه شارک تنک هستم.
‫نه، از اون برنامه نیست.
‫سلام به همگی.
‫- مامان. ‫- مامانی.
‫سلام عزیزهای دلم. ‫دلم براتون یه ذره شده بود.
‫سلام.
‫وای.
‫چیه؟
‫فقط از اینکه وقتی خودش بیرون از شهر بود
‫و ما خونه رو نترکوندیم، غافلگیر شده. ‫می‌دونین که؟
‫خب، انگاری همه اینجاییم.
‫بریم پخش زنده رو شروع کنیم. ‫زودباش.
‫باشه.
‫پس استار مایندر از اینجا بوجود اومد.
‫آره، درسته.
‫اینجا، روی صندلی محبوبم نشسته بودم،
‫داشتم اطراف رو نگاه می‌کردم، ‫می‌دونی، چیزای موردعلاقم...
‫شومینه موردعلاقه‌ام نگاه می‌کردم.
‫و با خودم فکر کردم
‫باید یه راه بهتری واسه سر و سامان دادن کارا باشه.
‫- دقیقا. ‫- آره.
‫شما خانم‌ها نظرتون درباره اختراع مادرتون چیه؟
‫من که هر روز ازش استفاده می‌کنم. ‫واقعا واسه تکالیف بهم کمک می‌کنه.
‫کمکم می‌کنه یادم بمونه ‫بی‌خودی به کسی دست نزنم.
‫خیلی خوبه.
‫کمکم می‌کنه یادم بمونه ‫برای مدرسه مناسب لباس بپوشم.
‫عالیه.
‫اه، وای. ‫کیتی، بینندگان پخش زنده عاشقش شدن!
‫- آره؟ ‫- آره، عالیه.
‫سه دخترِ مؤدب و متین،
‫و شوهری که باید اعتراف کنم، واقعا بی‌نظیره در...
‫حفظ تماس چشمیِ مناسب؟
‫- دقیقا. ‫- آره.
‫خب، من فروشنده تویوتا در منطقه هستم، ‫اونم بهترین فروشنده.
‫- چه عالی! ‫- اینجا چه خبره؟
‫کانر، این آدما توی خونه‌مون چیکار می‌کنن؟
‫شوخیت گرفته؟ ‫رفیق، بهش نگفتی؟
‫فکر کردم تا این موقع تموم کردید دیگه. ‫اونم منو می‌کشه.
‫چرا گفت اینجا خونه‌ی اونه؟
‫چون این خونه مال منه، خانومی. ‫این خونه مال منه.
‫قضیه چیه؟
‫گوش کن، پخش زنده رو یکم به تاخیر بنداز.
‫- نیت... ‫- بابا، پخش زنده هست.
‫خیلی‌خب، این بخش رو ویرایش کن. ‫کل اون حرفا رو ویرایش بکن.
‫متاسفم. ‫لوری، اه...
‫اینجا خونه‌ی ما نیست.
‫- من نمی‌تونم دروغ بگم، نیت. ‫- ولی من می‌تونم.
‫سلام. اینجا خونه‌ی ماست.
‫نیت. نه، نه، تموم شد.
‫دیگه تمومه.
‫خیلی‌خب.
‫اه، پسر.
‫خونه‌ی شما نیست؟
‫نه، نیست.
‫نیست. متاسفم.
‫گوش کن...
‫- شارک... ‫- همون لوری خوبه.
‫حقیقت اینه خونه‌ مون الان ‫به طرز باورنکردی درب و داغونه.
‫فکر کردم می‌تونم ازپس ‫کارهای تو بربیام.
‫تو باعث میشی بنظر آسون بیان،
‫ولی اصلا آسون نیست. ‫خیلیم سخته.
‫یعنی خیلی خیلی سخته.
‫حرف دل منو زدی!
‫گمونم من همیشه کارها رو ‫به روش آسون انجام دادم.
‫ولی این دوازده ساعت گذشته،
‫سخت‌ترین ساعات کاری من ‫در کل زندگیم بود.
‫برای درست کردن این مشکلات،
‫حتی از خیر بلیت‌های تایتانم گذشتم.
‫بلیت‌هاتو دادی رفت؟
‫من مستحق اونا نیستم، می‌دونی؟
‫فکر می‌کردم تنها وظیفه‌م اینه که ‫خرج خانواده رو دربیارم.
‫اما این یک ماهی که کنار دخترها توی خونه بودم...
‫از همه بلیت‌های دنیا
‫برام ارزشمندتر بود.
‫جای خنده‌دارش اینکه...
‫همش سعی دارم یه نسخه‌ای از خودت باشم
‫و همش با کله زمین می‌خورم،
‫راستش فکر می‌کنم باعث شد
‫نسخه‌ی بهتری از خودم باشم، می‌دونی؟
‫خدایا، برم با همسر سابقم تماس بگیرم.
‫اه...
‫می‌دونی چیه؟ ‫عاشق این میشی.
‫من از این استار مایندر استفاده کردم
‫تا همه این ماجرای عجیب رو به سرانجام رسوندم.
‫چون حتی پدری مثل خودم
‫می‌تونه با استار مایندر یه نقشه دیوونه‌وار بکشه.
‫ولی گوش کنین، من نمی‌خوام ‫کسی باشم که اینو بهتون میگه.
‫بیاین از زبان همسر عزیز و زیبام، کیتی بشنویم.
‫خودت بهشون توضیح بده.
‫باشه. اه، آره.
‫اگه لطف کنین و دنبالم بیاین، ‫من بهتون استار مایندر رو نشون میدم.
‫پسر، پخش زنده داره می‌ترکونه.
‫هی. موفق شدید. ‫موفق شدید.
‫بیا اینجا ببینم. ‫بیا بغلم.
‫باورم نمیشه. ‫خیلی خوشحالم.
‫به همه‌تون افتخار می‌کنم.
‫پسر، ما رو ببین.
‫آخرش، بالاخره به اون پایان خوش رسیدیم.
‫البته به اندازهٔ تعمیر سقف خونه‌مون
‫که دست کیگان بود طول نکشید،
‫ولی تونستم داخل خونه رو،
‫راستش، حسابی سر و سامان بدم.
‫مطمئنی که نیازی نیست کمک کنم؟
‫نه، گفتم که خودم از پسش برمیام.
‫اجازه هست وارد حباب شخصیت بشم؟
‫همیشه. بیا.
‫می‌خوای برای نقاشی بهم کمک کنی؟
‫- آره. ‫- زودباش. بیا ببینم.
‫خب، از اونجا شروع کن.
‫آفرین. ‫بالا و پایین بکن.
‫حتی اجازه دادیم کیگان یه تابلو نصب کنه ‫تا مشتری‌های بیشتری پیدا کنه.
‫یعنی خیلی کار زیادی هم نگرفت.
‫می‌دونی، من انتظار نداشتم... ‫ما انتظارش رو نداشتیم،
‫ولی بازم اون تابلو رو نصب کردیم.
‫همینطور من تویوتا رو ول کردم ‫تا توی شرکت استار مایندر فروشنده بشم.
‫حالا، من فروشنده شماره یک کیتی هستم.
‫یعنی قبلا هم فروشنده شماره یک بودم.
‫یعنی خودتون می‌گیرین چی میگم.
‫بالاخره تونستیم یه بالانس خوب ‫بین کار و زندگی رو پیدا کنیم.
‫الان دیگه توی این کار باهم هستیم،
‫پیتون ماهار!
‫آره، مستحقش هست.
‫ظاهرا همین ظاهرش حسابی مشتری جذب می‌کنه.
‫تو فروشنده برتر سال منی.
‫من تنها فروشنده توام.
‫و همین‌طور امروز میزبان
‫یکی از مخترعان و کارآفرینان محلی هستیم
‫که به‌تازگی در برنامه شارک تنک دیده شده.
‫لطفا یه کف مرتب بزنین برای مخترع
‫استار مایندر،
‫کیتی ویلکاکس.
‫مامان منه!
‫به صحنه خوش اومدی، نیت بارگاتزی.
‫بابای منه، نیت بارگاتزی.
‫- بوس به همه! ‫- بس کن! نه! بابا، بس کن!
‫من عاشق اینم که دختر داشته باشم. ‫دنیای دخترونه،
‫اون دیگه چهل‌وپنج سالش شده، ‫ولی من هنوز می‌گم:
‫«بذار پیشت بمونیم.»
‫ما یه پیمانکار استخدام کردیم. ‫پیمانکاری...
‫یه شغل عالی هست.
‫چون راحت می‌تونی زندگی یکی رو خراب کنی و بری.
‫اه، مراقب سرت باش. ‫مراقب باش.
‫هر بار یکی رو برای تعمیرات خونه می‌گیریم،
‫انگار اصلا اون کاره نیست!
‫هی، عزیزم. ‫همه‌چی مرتبه. آره.
‫فقط...دوربین جلوی خونه بود.
‫آژیر اشتباهی بود.
‫چندتا حیوان بودن که اینور اونور می‌رفتن.
‫اسب. اسب بود.
‫راسو. خوک خاکی. ‫شاه کبری...
‫- اسلوت! قوزک پا. قوزک پا. ‫- چی؟ نه!
‫باید بری روی صحنه و یه برنامه گروهی ‫برای همه اجرا کنی.
‫متاسفم.
‫ما آشغالا رو... اِم... ‫یه روزی از هفته بیرون می‌ذاریم.
‫نمی‌دونم کدوم روزه، ولی یه روزی هست دیگه.
‫صبرکن! روز آشغال بردنه!
‫فقط می‌دونم یه چند هفته پیش ‫یادمون رفت آشغالا رو ببریم بیرون.
‫اون استرس می‌تونه یه خانواده رو از هم بپاشه.
‫صبر کن! وایسا!
‫کل هفته این‌طوری بود که: ‫«بچه‌ها، همه با دست‌هاتون غذا بخورید.»
‫«زباله‌هاتون رو بذارید توی جیباتون،
‫و با خودتون ببریدشون خونه.»
‫نباید اینکارو بکنی.
‫واسه من خیلی داغه، متاسفم.
‫واسه من زیاد از حد داغه.
‫اونا مثلا مرغ‌های پرورش آزاد دارن،
‫بعد یه مدل هم دارن که پرورش آزاد نیست.
‫ولی مرغ پرورش آزاد یعنی ‫مرغی که اجازه داره آزادانه بچرخه.
‫البته نه توی فروشگاه. ‫اونجا دیگه مرده‌ست.
‫ولی بازم روی بسته‌بندی‌ش ‫یه لیست از سرگرمی‌هاش رو می‌نویسن.
‫همسرم ازم خواست تخم‌مرغ بخرم. ‫این دیوونه‌کننده‌ست.
‫قبلا شیر رو خریدم و هنگ کردم.
‫دیگه نمی‌تونم سر تخم‌مرغ هم هنگ کنم.
‫فهمیدم که اسب‌ها موقع خوابیدن ‫روی زمین دراز می‌کشن.
‫اینو نمی‌دونستم.
‫زنده‌س.
‫مثلا، رفیق، شرط می‌بندم وقتی اسب می‌خری
‫به این چیزا فکر نمی‌کنی.
‫یه حیوان به این بزرگی ‫ممکنه توی حیاطت بمیره.
‫نمی‌تونی با نوک پات هلش بدی ‫و بندازیش توی بین درخت‌ها.
‫هی! وایسا!
‫پیست...هیییا.
‫من رفتم جلو و گفتم:
‫«اِم...یه قهوه سرد با خامه می‌خوام.»
‫گفت: «با خامه؟» ‫گفتم: «با خامه.»
‫دوباره پرسید. گفت،
‫«پس قهوه سرد با خامه؟»
‫اونجا باید می‌گفتم:
‫«الان دقیقا چه اتفاقی داره می‌افته؟»
‫قبل از اینکه چیزی بفهمم،
‫با یه قوطی خامه زده‌شده برگشت.
‫نگاه کردم پایین،
‫دیدم شروع کرد روی قهوه سردم
‫خامه فرم گرفته رو اسپری کرد.
‫گفتم: «یعنی فکر کردی اون چیزی که ‫اونجا گفتم، همین بود؟»
‫«فکر نکردی اگه اینو می‌خواستم می‌گفتم
‫قهوه سرد با خامه فرم گرفته؟»
‫«فکر کردی دیوونه‌ای چیزی هستم؟»
‫گفتی به من خامه بیشتری میدی.
‫به تو بیشتر میدم. ‫خامه‌ت رو می‌گیری.
‫ما نون‌آور بودیم.
‫کات.
‫خب، خیلی ممنونم که برای ‫دیدن این برنامه اومدید.
‫واقعا برام ارزش فوق‌العاده‌ای داره.
‫یعنی، یکی از بهترین جمعیت‌هایی بودید ‫که تا حالا جلوشون اجرا کردم.
‫ممنون...واقعا نمی‌دونم چطور ازتون تشکر کنم.
‫- رفیق خودمه. ‫- یوهو.
‫نمی‌تونم به اندازه کافی ازتون تشکر کنم. ‫فوق‌العاده بودید.