‫هتل اینترکانتیننتال وین،
‫اولین هتل با برند لوکس در دنیا.
‫و اولین هتلی که توی همهٔ حموم‌هاش ‫تلفن داشت.
‫یه کشتی با پونصد تا اتاق.
‫بالکن‌ها پل‌های کشتی‌ان،
‫و تراس‌ها عرشه‌هاشن.
‫در کابین‌ها به راهروها باز میشه.
‫موتورها هم زیر زمینن.
‫و دریا هم پیست پاتیناژیه ‫که اون پایینه.
‫میگن داره از رونق میفته، ‫زرد و چروکیده شده.
‫مزخرفه.
‫این خونه‌ایه که من توش زندگی می‌کنم.
‫و حالا مجبورم ترکش کنم.
‫هر کاری از دستمون برمیاد می‌کنیم.
‫الان خدمتکارها هم اعتصاب کردن.
‫این برامون مشکل‌ساز شده، ولی...
‫می‌خوایم صبحونه مهمونتون کنیم.
‫بله، یه رستوران خیلی خوب داریم،
‫و اتاق‌هاتون رو هرچه زودتر آماده می‌کنیم.
‫صبحونه نمی‌خوام. ‫اتاقم رو می‌خوام.
‫آقا. آقا، نقاشی دوست دارین؟
‫چون یه موزهٔ خیلی زیبا ‫همین نزدیکیه.
‫و مجموعهٔ فوق‌العاده‌ای ‫از آثار رامبرانت و بروگل داره،
‫و کلی چیز زیبای دیگه.
‫شاید بتونیم قبل از ساعت بازگشایی ‫بفرستیمتون داخل.
‫وقت خیلی خاصیه. همهٔ آثار هنری ‫فقط در اختیار خودتونه.
‫من مدیر این هتلم و در خدمتتونم،
‫و تمام تلاشمون رو می‌کنیم ‫تا این مشکل حل بشه.
‫ایمونا فوق‌العاده‌ست.
‫مسئول خدمات مهمون‌هامونه و...
‫- من هواتون رو دارم. ‫- ایشون هواتون رو داره.
‫واقعاً. داریم رسیدگی می‌کنیم. ‫درک می‌کنیم.
‫ممنون که صبر می‌کنین. و ممنون ‫که هتل ما رو انتخاب کردین.
‫این افتضاحه. ‫امکان نداره همچین اتفاقی...
‫احتمالاً بتونیم...
‫کلاوس، دربارهٔ فروش هتل چیز تازه‌ای شنیدی؟
‫راستش چیز زیادی نه.
‫ولی تا جایی که شنیدم، ‫طرف آرژانتینیه.
‫شیرینه.
‫اشکال از تخم‌مرغ‌ها نیست.
‫همهٔ مرغداری‌های اتریش رو ‫امتحان کردیم.
‫پس...
‫باید با یه آرژانتینی پررو سر و کله بزنم.
‫می‌دونی، تو آمریکای جنوبی ‫همه ازشون بدشون میاد،
‫چون آرژانتینی‌ها ‫فکر می‌کنن اروپایی‌ان.
‫- شاید از پنیره. ‫- اه.
‫اسمش چیه؟
‫فاکوندو اوردونیز.
‫فاکوندو؟ ‫این دیگه چه جور اسمیه؟
‫اسم وینی که نیست...
‫از اسمش معلومه آشغاله.
‫ببخشید. نمی‌تونم اینو بخورم.
‫ماتیاس.
‫ولی حاضرم یه فرصت دیگه بهش بدم.
‫- بله. ‫- و این مهمه.
‫وگرنه فکر کنم فقط...
‫لیلی گلانتس. دختر لوشس.
‫چند نفر با یونیفرم می‌بینم.
‫شما فاکوندو اوردونیز هستین؟
‫چند نکته دربارهٔ ‫فاکوندو اوردونیز فهمیدم.
‫آدم‌هایی مثل اون رو دیدم.
‫توی بوئنوس‌آیرس و در یه خانوادهٔ ‫تازه‌به‌دوران‌رسیده به دنیا اومده.
‫یه دانشجوی هنر معمولی بوده.
‫مثل خوک غذا می‌خوره.
‫با همهٔ این‌ها، بعضی وقت‌ها ‫نمی‌شه از این یارو خوشم نیاد.
‫یه چیزی توی این انزجار هست ‫که جاش رو به کنجکاوی میده.
‫یه جور دل‌بستگی عجیب ‫به اینجا داره،
‫یه جور وسواس غیرمنطقی.
‫اولین بار وقتی بچه بود اومد وین،
‫تو سفری با پدر و مادرش ‫برای پیدا کردن ریشه‌های خانوادگی‌شون.
‫نزدیک مرز مجارستان، ‫تو یه کیسهٔ ساندویچ ادرار کرد
‫و تو یه ون در حال حرکت ‫مچش رو گرفتن.
‫وین مسحورش کرد.
‫توی اینترکانتیننتال موندن.
‫توی راهروها پرسه می‌زد.
‫اینا اولین خاطراتشن.
‫بوی ادرار. مزهٔ کَره.
‫اصلاً دلش نمی‌خواست بره.
‫به پدر و مادرش گفت ‫ترجیح میده توی هتل بمونه.
‫فقط پنج ساله‌ش بود.
‫نمی‌دونم مشت زدن توی صورتش ‫چه حسی داره.
‫مشکل چیه؟ ‫میخائیل کجاست؟
‫- می‌تونی تعمیرش کنی؟ ‫- احتمالا نه.
‫زیباست.
‫- ولی کار نمی‌کنه. ‫- نه.
‫- نه. روشن نمیشه؟ ‫- نه.
‫فردا امتحانش می‌کنم.
‫بابا، دنبالت می‌گشتم.
‫از دفتر آقای یانکو تماس گرفتن.
‫لعنتی.
‫خب...
‫هر کاری می‌تونی بکن.
‫میشه یه لحظه باهات حرف بزنم؟
‫حـ... حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫- کارت؟ خوبه، نه؟ ‫- کارم رو دوست ندارم، ولی...
‫اینو نگو. نگو، ‫چون خودت رو محدود می‌کنی.
‫باید پذیرای تجربه‌ها باشی.
‫ببخشید، ولی اینجا جای قشنگیه،
‫و اگه خودتو به روش باز کنی، ‫کلی چیز زیبا توش پیدا می‌کنی.
‫چیزی که واقعاً می‌خواستم ‫درباره‌ش باهات حرف بزنم...
‫ببخشید، اجازه هست؟
‫- هوم. ‫- یه چیزی...
‫دیدم.
‫- آروم. آروم. ‫- بابا.
‫عزیزم، عزیزم.
‫- داری چی‌کار...؟ ‫- نه، صبر کن...
‫این چیه؟ جریانش چیه؟
‫چرا برات مهمه؟
‫چرا برام مهمه؟
‫دوستت دارم. تو دخترمی.
‫باشه؟
‫ممنون بابا که اینو میگی...
‫ولی الان راحت نیستم...
‫- نمی‌فهمم. ‫- الان راحت نیستم با تو درباره‌ش حرف بزنم.
‫باشه، باشه. ‫خب، هر وقت راحت بودی...
‫هنوز این کار رو می‌کنی ‫یا دیگه تموم شده؟
‫می‌تونیم درباره‌ش حرف بزنیم. فقط...
‫کِی؟ کِی؟ چرا صبر کنیم؟
‫من اینجام. ‫الان می‌تونم حرف بزنم.
‫تو اینجا دورهمی‌های زیادی ‫برپا شد و شادی زیادی جریان داشت،
‫پیوندهای خانوادگیمون، خاندانمون.
‫البته دلخوری‌های بزرگی هم بود ‫و روزهای سخت.
‫دو بیماری طولانی‌مدت داشتیم ‫و یه مرگ.
‫ولی مهم‌تر از همه، ‫یه جشن ساده اما شاد هم بود،
‫تولد لیلی.
‫دوران کودکیش رو ‫توی فضای هتل گذروند.
‫میشه گفت کارکنان بزرگش کردن.
‫کارکنان اداری، کافه‌من‌ها.
‫سوسیالیست بودن.
‫گوران، فرانتس و رنه ‫از همه دوآتیشه‌تر بودن.
‫رئیس رخت‌شورخونه بی‌سواد بود ‫و همه خیلی دوستش داشتن،
‫ولی با بالا رفتن سنش، حافظه‌ش رو از دست داد ‫و رنگ‌ها رو با هم قاطی می‌کرد.
‫مجبور شدیم اخراجش کنیم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چی می‌خوری؟ ‫جالب به نظر میاد.
‫یه چیزی با ب؟ مطمئن نیستم.
‫میشه امتحانش کنم؟
‫خیلی شیرینه، ولی قویه.
‫- اگه کاری از دستم برمیاد. ‫- خیلی ممنون. ممنون.
‫- هر وقت خواستی. ‫- لوشس.
‫سلام. منم، نیکولایا.
‫نیکولایا جانکو.
‫نیکولایا جانکو. چی...؟
‫خب، از دیدنت خوشحالم. ‫منتظر پدرت بودم.
‫پس با اون سفر می‌کنی؟
‫نه، نه دقیقاً. بابا اینجا نیست.
‫الان مدیریت شرق با منه.
‫شرق؟
‫آره، وین و شرق.
‫ده سال پیش سیستم فاضلاب رو ‫عوض کردیم.
‫و از اون موقع ‫هیچ مشکلی پیش نیومده.
‫سیستم پشتیبان هم کاملاً سالمه.
‫هر ماه امتحانش می‌کنیم.
‫کارتون عالیه.
‫می‌دونم پدرم همیشه ‫قدردانیش رو نشون نمی‌داد،
‫- ممنون. ‫- ولی زحمت‌هاتون دیده شد.
‫ممنون.
‫ولی... باید بهتون بگم که معامله انجام میشه.
‫هتل فروخته میشه.
‫و نقشه‌های بازسازی از قبل تایید شدن.
‫ولی با خوشحالی پیش فاکوندو ‫ازتون تعریف می‌کنم.
‫مطمئنم کسی با تخصص شما ‫خیلی به دردش می‌خوره.
‫نه، مشکلی نیست.
‫ولی... لیلی چی میشه؟
‫نگران لیلی نباش. مطمئن میشیم ‫اینجا جایی داشته باشه.
‫نه.
‫- کی داره برنده میشه؟ ‫- چطور پیش رفت؟
‫بد نبود. شاید انجام نشه.
‫عالیه.
‫آره.
‫باید ببینیم چی میشه.
‫ولی حس خوبی دارم.
‫گوران. خوشحالم برگشتی. ‫تعطیلاتت چطور بود؟
‫- خوب بود... ‫- ببخشید.
‫ولی حتی اگه انجام بشه، ‫می‌تونه فرصت خوبی برای شروع دوباره باشه.
‫شاید توی حومهٔ شهر. ‫تو همیشه عاشق طبیعت بودی.
‫یه هفته صربستان بودم. ‫عاشق کشورمم.
‫هوم...
‫نوبت توئه.
‫تیک، تیک، تیک، تیک، تیک.
‫- وقتشه. ‫- تیک، تیک، تیک، تیک.
‫خوزه ماریا فرناندز، اتاق 118.
‫فرنز ترفرنر، کافه‌من.
‫یه بار از یه عروسک‌گردان ‫خیمه‌شب‌بازی پرسیدم...
‫«چطور ممکنه عروسک‌ها ‫این‌همه حرکت مختلف داشته باشن؟
‫می‌تونی دست‌ها و انگشت‌ها ‫و بندهای کوچیک انگشت‌ها رو تکون بدی.
‫چطور فقط با نخ‌ها ‫همه ‌چی رو کنترل می‌کنی؟»
‫جواب داد، ‫«من همه‌ چی رو کنترل نمی‌کنم.
‫فقط روی مرکز تمرکز می‌کنم.
‫روی نقطهٔ مرکزی عروسک، ‫جایی که نقطهٔ تعادلشه.
‫بعد حرکت انگشت‌ها
‫یا پاها و همه‌ چی رو تصور می‌کنم،
‫ولی این حرکت‌ها رو کنترل نمی‌کنم.
‫فقط تعادل عروسک رو کنترل می‌کنم.
‫و اگه روش تمرکز کنم، ‫حرکت‌ها خودبه‌خود
‫با هم هماهنگ میشن.»
‫- اینجا همه خیلی آرژانتینی به نظر میان. ‫- آره.
‫- و من خیلی بد می‌خوابم. ‫- منم همین‌طور.
‫حس می‌کنم همه اهل آرژانتینن.
‫ولی فکر کنم یه ربطی به قیافه‌هاشون داره.
‫این...
‫شاید کم‌کم حس می‌کنی خونه‌ای.
‫پس چیز خوبیه، می‌دونی.
‫قبلاً خیلی می‌اومدم وین.
‫غذاها و مردمش رو خیلی دوست داشتم. ‫اینجا دوستانی دارم.
‫و یه جورایی حس می‌کردم ‫اینجا واقعاً جاییه که...
‫خیلی از چیزهایی که توی آرژانتین کار می‌کنه،
‫و اونایی که کار نمی‌کنه، ‫یه جورایی به اینجا هم تعلق داره.
‫ولی الان دیگه بیشتر و بیشتر ‫حس پوچی می‌کنم.
‫خطای انسانی، شکست انسانی،
‫توی زندگی روزمره هست.
‫از نظم خوشم نمیاد. ‫از بی‌نظمی هم خوشم نمیاد.
‫ترکیبی از هر دو رو دوست دارم.
‫یه بخشیش باید بی‌نظمی باشه.
‫نباید کاملاً بی‌نقص باشه.
‫به‌جز ماشین‌ها.
‫البته ماشین‌ها هم خراب میشن.
‫پس هیچ کمالی وجود نداره.
‫بیست و دو.
‫چهل و چهار.
‫و هفتاد و یک.
‫بهترین و قدیمی‌ترین ‫مشتری ما بیلی وایلدر بود.
‫بیست و سه هست؟
‫بعد از مدت کوتاهی که اینجا بود،
‫مدیر گفت، «بیلی، باید بریم.»
‫«بیلی، باید بریم.»
‫و... و...
‫آره.
‫نود و نه...
‫خیلی ورزشیه.
‫آره. و همیشه می‌گفت، ‫«بیلی، باید بریم.»
‫هشتاد...
‫و...
‫و بیلی نشنید و...
‫شاید بعد از نیم‌ساعت،
‫این روش اون نبود،
‫گفت، «شما می‌تونین برین، ولی من می‌مونم.»
‫سلام، پاتیناژبازها، اسفناج‌نخورها!
‫فاکوندو یه احمقه.
‫توی حموم سیگارش افتاد.
‫فقط یه امید دارم.
‫چیزی که باعث میشه دوام بیارم.
‫گردنش به طناب باشه.
‫اوضاعش بهم می‌ریزه، ‫و اون حرومی می‌میره.
‫فاکوندو یه احمقه.
‫توی حموم سیگارش افتاد.
‫فقط یه امید دارم.
‫چیزی که باعث میشه دوام بیارم.
‫گردنش به طناب باشه.
‫گلانتس؟
‫آره. فامیلیمه.
‫ولی آلمانی نیستم. آمریکاییم.
‫گلانتس زیاد تو آرژانتین می‌شناسم...
‫آره، خیلی از آلمانیا فرار کردن رفتن اونجا...
‫- درسته. ‫- بله.
‫ولی یه خانواده با این اسم تو بوئنوس آیرس می‌شناسم.
‫نمی‌دونم.
‫تا حالا رفتی آرژانتین؟
‫فقط یه کم ایتالیای بلدم.
‫آرژانتین رفتی؟
‫یه بار رفتم بوئنوس آیرس ولی...
‫- یه بار. ‫- باشه.
‫شرمنده، اسپانیایی بلد نیستم.
‫مشکلی نیست، ایتالیایی یه کم بلدم.
‫ایتالیایی بلدم چون می‌خواستم تو ایتالیا کار کنم،
‫ولی کار قسمتم نشد.
‫اینجا موندم.
‫ولی از اینجا خوشم میاد، پشیمون نیستم.
‫- اینجا قشنگه. ‫- آره، اتاق خیلی قشنگه.
‫- اولین باره میای؟ ‫- نه، اینجا بودم...
‫درسته. ‫پارسال اینجا موندم.
‫متوجه نمیشم.
‫پارسال اومدم اینجا.
‫ببخشید.
‫اشکال نداره.
‫- با اجازه. روز خوش. ‫- ممنون.
‫نمونه شماره دو.
‫تو یه حراجی در اتاق نوشیدنی‌جات،
‫یه کلکسیونر بهم گفت ‫که ورمیر نقاشی‌ای داشت
‫که ظاهراً بیشتر از بقیه دوستش داشت.
‫ازش جدا نشد یا نفروختش.
‫حتی وقتی بدهکار بود.
‫هیتلر اونو در سال ۱۹۳۸ از مردی ‫به اسم چرنین خرید،
‫که یه همسر یهودی داشت.
‫و نمونه شماره سه.
‫اون نقاشی از یه معدن نمک
‫در پایان جنگ نجات داده شد،
‫جایی که از بمباران‌های ‫متفقین حفظ شده بود.
‫قرار بود به خانواده‌ی چرنین برگردونده بشه،
‫اما دولت اتریش ادعا کرد ‫که اون با حسن نیت فروخته‌ش.
‫و از اون موقع توی کونست‌هیستوریشس آویزوونه.
‫و اون فقط یه گانستره.
‫آرژانتین...
‫واسم...
‫عجب گانگسترهای عوضی‌ای.
‫- اونجا. ‫- ممنون.
‫یه قایق بادبانی دارم.
‫به‌زودی بازنشسته میشم،
‫و زمان بیشتری رو با قایقم می‌گذرونم.
‫نور زیاد. موسیقی بد.
‫نه دختری هست، نه تعلیقی.
‫یه جای دیگه.
‫نمی‌فهمم.
‫رنه همنبرگر سکرش، پیشخدمت.
‫فرانتس. شب‌ها چندتا مشتری داریم؟
‫حدود شصت تا هشتاد تا.
‫و این آدم قراره خرابش کنه.
‫قراره با یه شرکت بزرگ کره‌ای ‫از نو تصورش کنم.
‫قراره یه کپی ارزون درست کنی.
‫من هیچ‌وقت این کافه رو خراب نمی‌کنم.
‫فرانتس. من چی؟
‫یه گیلاس هم برای من بیار.
‫برای خودت هم یکی بردار.
‫- آره، حتماً. ‫- و چقدر خرج می‌کنن؟
‫نفری حدود پنجاه یورو.
‫میشه شبی ۳ هزارتا.
‫یه بار ژاپن بودم. یه معبد هست.
‫طی یه جنگ در قرن هجدهم آتیش گرفت.
‫در قرن بیستم دوباره ساختنش.
‫ازشون پرسیدم، «این که اصل نیست».
‫گفتن، «چرا، همون اصله. دقیقاً همون».
‫امروز ممکن نیست.
‫اینجا شلوغه.
‫واسه اونا، همون ساختمون بود ‫که همون کاربرد رو داشت.
‫دقیقا نمی‌تونم بگم کِی. ‫شاید یه کم طول بکشه.
‫این شهر اینجا دوباره ‫به عنوان یه کلان‌شهر متولد شد.
‫بازسازی‌ها، بازنمایی‌ها، ظهورها.
‫لوشس، نمی‌دونم چطور از پسش برمیای.
‫اینکه آدما آدمای خوبی باشن ‫یا عوضی.
‫همیشه می‌دونی ‫که می‌تونی باهاشون کنار بیای؟
‫نه، ولی زیبایی حرفهٔ من همینه.
‫وقتی والدینش آپارتمانی که ‫توش بزرگ شده بود رو فروختن،
‫فاکوندو برای همیشه بوئنوس‌ آیرس رو ترک کرد.
‫در سال ۱۹۹۷، با قایق به کادیز رفت، ‫جایی که راهشو به عنوان مشاور املاک پیدا کرد.
‫تصویر خونه‌اش که خراب شد ‫هنوز هم رهاش نمی‌کنه.
‫بابا، این مکان به تو نیاز نداره.
‫البته نه اونقدر که فکر می‌کنی.
‫ولی من پیشت می‌مونم، ‫اینجا یا هر جای دیگه.
‫میای؟
‫نه. اول یه سیگار می‌کشم.
‫زیادی سیگار می‌کشی.
‫[امروز صبح تعطیل می‌باشد]
‫- عصر بخیر. ‫- عصر بخیر. کت‌ و شلوارتون آماده‌ست.
‫ممنون.
‫تسلیت میگم.
‫ممنون.
‫این چیزها پیش میاد.
‫اجازه بدین مشایعتتون کنم.
‫«در کشمکش بین خودت و دنیا، ‫کُت دنیا رو نگه‌ دار.»
‫آره، آره، آره.
‫کلاوس کارتاک.
‫کلاوس کارتاک. کارتاک.
‫کلاوس کارتاک.
‫لوشس، پیداش کردیم.
‫- ایمونا، اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- اینجا.
‫جاشو پیدا کردیم.
‫- از این طرف. ‫- چطوری بیام پیشت؟
‫- پیداش کردین؟ ‫- از این طرف.
‫باشه.
‫کارشناسای ما تو سایت بودن
‫و دقیقا مشکل رو بررسی کردن
‫و متاسفانه در مورد شما،
‫مجبورم چیزی که توصیف کردید رو تایید کنم.
‫یه وضیعت قانونی واضح در مورد این ملک داریم
‫و احتمالش نیست...
‫ببخشید، صحبتتون رو قطع می‌کنم...
‫آقایون این خونه رو
‫با این خواسته که توش زندگی کنن ‫و بخوابن خریدن،
‫درست مثل مالکان قبلیش.
‫وضعیت صاحبان خونه رو درک می‌کنم
‫ولی در این مورد راه جایگزینی وجود نداره.
‫- متوجه‌ام. ‫- یه لحظه لطفاً.
‫من لوشس گلانتس هستم،
‫مدیر هتل اینترکانتیننتال.
‫و من اینجام که... راستش...
‫خب، در مورد وضعیتی بهتون بگم که...
‫هتل داره فروخته میشه ‫و قراره تخریب بشه،
‫و من می‌خوام یه درخواست برای حفظش بدم.
‫قطعاً این کاریه که قبلاً هم انجام شده.
‫مثال‌های خوبش...
‫ساختمون اداره پست.
‫میشه برید سر اصل مطلب؟
‫لطفاً. ‫فقط چندتا مثال دارم.
‫خونه شکلاتی اثر معمار ارنست لیخت‌بلاو،
‫یا شمع‌فروشی رتی اثر هانس هولاین.
‫حالا امیدوارم بتونیم از هتل اینترکانتیننتال
‫اثر کارل اپل محافظت کنیم، ‫که سال ۱۹۶۴ افتتاح شد.
‫متأسفم، متأسفم. ما مسئولش نیستیم.
‫توی پرونده شما نمی‌تونیم کمکتون کنیم.
‫ولی این درست نیست. این...
‫این فقط مسئله میراث فرهنگی نیست.
‫مسئله پوله، طمع،
‫نابود کردن بافت فرهنگی جامعه‌ست.
‫فقط می‌تونم تکرار کنم، ‫در مورد شما، ما نمی‌تونیم کمکتون کنیم.
‫اون یه ساختمون شخصیه،
‫و ما فقط مسئول بخش‌های عمومی هستیم.
‫می‌خوام چیزی براتون بخونم
‫که شاید باعث بشه یکم بهتر درک کنید.
‫می‌خوام از راهنمای آلپاکاها براتون بخونم.
‫آلپاکاها حیواناتی به‌شدت اجتماعی
‫و قلمروطلب هستند
‫که قادرند از طریق مجموعه‌ای غنی
‫از نشانه‌ها، حالات، نیات
‫و جایگاه سلسله‌مراتبی‌شان در گروه را به یکدیگر منتقل کنند.
‫آن‌ها برای این کار از حرکات بدن ‫و وضعیت‌های بدنی استفاده می‌کنند
‫و در هنگام حمله یا احساس خطر، ‫علائم صوتی و هشدارهای خاصی...
‫فکر می‌کنید کارمندهای دولت اتریش
‫کار بهتری ندارن که انجام بدن جز اینکه ‫به آمریکایی‌ها گوش بدن که دارن به ایتالیایی
‫درباره رفتارهای اجتماعی ‫پستانداران آمریکای لاتین می‌خونن؟
‫اودته دنیس، اتاق 2016.
‫نیکولایا جانکو، اتاق ۲۳۵.
‫روستا می‌تونه یه گزینه باشه.
‫شاید تو ایتالیا. عاشق ایتالیام.
‫شاید یه مزرعه.
‫وقتم رو صرف مراقبت از ‫باغچه سبزیجات و حیوونا می‌کنم.
‫می‌تونم آلپاکا پرورش بدم، ‫یه موجود مسحورکننده.
‫گاهی ظریف و رام، گاهی بدقلق.
‫بهشون غذا می‌دم، سالی یه بار ‫با دستای خودم پشمشون رو می‌چینم.
‫تنها نگرانی‌ام علف‌های هرزه سمیه.
‫میگن خاک خارجی ‫ممکنه براشون خطرناک باشه.
‫لیلی دیگه از فروش هتل حمایت می‌کرد.
‫سرزنشش نمی‌کنم.
‫اون هوای سیاره‌های دیگه رو تنفس می‌کنه.
‫و به زبان فاکوندو علاقه‌مند شد.
‫این چیپس مال کیه؟
‫این یکی چیپس مال کیه؟
‫بیخیال پسرا. ‫باید به دخترا هم یه فرصتی بدین.
‫این چیپس مال کیه؟
‫لوشس گلانتس، مدیر کل، هتل اینترکانتیننتال.
‫یهو شب میشه. بیرون دیگه تاریک شده.
‫غروب وقت عجیبیه.
‫نه زنده‌ایم و نه مرده.
‫وقتیه که خداحافظی می‌کنیم. پشیمون میشیم.
‫یا حتی روح انتقام رو فراموش می‌کنیم.
‫یه غم بزرگ وجودمون رو می‌گیره.
‫باید زیبا باشه. ولی نیست.
‫دربان قد علم می‌کنه.
‫بهمون میگه وقتشه. وقتشه.
‫وقت چی؟
‫واسه دربان همیشه وقت رفتنه،
‫وقت بستن درهاست.
‫حتی پیتر قدیس هم رویای بستن دروازه‌های بهشت
‫و خاموش کردن چراغ‌ها رو داره.
‫خدا.
‫برگردیم سر کار.
‫لوشس.
‫یه هدیه صلح.
‫کدورت‌ها رو کنار بذار.
‫می‌خوام یه هتل زیبا بسازم.
‫حالا می‌خوام تمیزت کنم.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»