‫آفرین!
‫هی!
‫هوم.
‫- نمایش پرواز چطور بود؟ ‫- عالی بود.
‫عالیه.
‫خیلی خوبه. ‫پس حالا تمام فعالیت‌ها رو انجام دادیم.
‫الان دیگه می‌تونیم خوراکی‌ها رو ‫خودمون هم بخوریم. بالأخره.
‫هالی.
‫لازم نیست از همین الان ‫برای زمستون ذخیره کنی.
‫ببخشید، خانم مدیر.
‫- یکم خوراکی می‌خواید؟ ‫- آره.
‫- سیخ‌های بروکلی خوشمزه. ‫- و برای شکارچی‌های گوشت‌خوار:
‫کوفته‌قلقلی گوشت.
‫واقعاً؟
‫نه.
‫- فقط می‌خواستم امتحانت کنم. ‫- آره، آره. ولی خوشمزه به نظر میاد.
‫- فعلاً. ‫- بعداً می‌بینمت.
‫فعلاً.
‫خداحافظ، فرانکی.
‫خداحافظ، مامان. دوستت دارم.
‫- منم دوستت دارم. ‫- می‌دونم.
‫- عزیزان، من دیگه میرم. ‫- خداحافظ.
‫ممنون بابت این روز قشنگ.
‫- ممنون که اومدید. ‫- خداحافظ.
‫تا دفعه‌ی بعد. ‫زیاد بهمون زنگ بزن.
‫هر کی زودتر برسه به قله!
‫بالأخره پیداشون می‌کنی.
‫- کیا رو؟ ‫- پدر و مادرت رو.
‫آره، حتماً.
‫خانواده‌ی سرپرستت هم که ‫هفته‌ی بعد میان اینجا تعطیلات.
‫آره.
‫بیا بریم.
‫ولی اصلاً مثل هم نیست.
‫برای اونا من همیشه فقط جی هستم، ‫نه خودِ واقعی‌ام.
‫دبیرستان کلیرواتر خودش مثل یه خانواده‌ست.
‫هی، لو. ما دیگه می‌ریم. ‫باید راه بیفتیم.
‫- با بابا خداحافظی کردید؟ ‫- آره.
‫- خوشحال شدم دیدمتون. به زودی می‌بینمتون. ‫- آره.
‫- خوشحالم که همگی اومدید. ‫- خداحافظ، به زودی می‌بینمت.
‫گاهی می‌تونن خیلی رو اعصاب باشن.
‫- هی، عزیزم. ‫- خداحافظ، مامان.
‫- حالا با کاراگ هم آشنا شدی. ‫- خوشحال شدم، خانم.
‫منم خیلی خوشحال شدم.
‫اون دیگه گوشت نمی‌خوره.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- باید بهت عادت کنه. اون... ‫- یه بار یه شیر کوهی بهش حمله کرده.
‫- خیلی خب. ‫- وقت مدرسه تمومه.
‫سنجابِ درونم احتیاج به جنب‌وجوش داره. ‫کی پایه‌ست؟
‫بدویید دیگه. معطل نکنید.
‫بگیر.
‫سریع‌تر.
‫هی، بچه‌ها! صبر کنید منم بیام.
‫آره!
‫قرار بود منتظرم بمونید!
‫البته دوریان کل روز ملاقات رو خوابیده.
‫اینجا نوشته میلینگ می‌خواد فرماندار بشه: ‫«تاجر، اندرو میلینگ،
‫نامزد جدی بالاترین مقام ایالت به حساب می‌آید.»
‫فکر می‌کنه سلطان حیواناته ‫و حالا می‌خواد سلطان آدم‌ها هم بشه.
‫فرماندارِ وایومینگ.
‫آره، آره، عقل‌کل.
‫ولی ما چیکار می‌تونیم بکنیم؟
‫اونا دِرک هلبرت رو دارن.
‫هفته‌ی بعد شورای وودواکرها تشکیل جلسه میده.
‫کاراگ، اونجا باید کارِ میلینگ رو تموم کنی.
‫دیروز سه تا شیر کوهی رو کنار هم دیدیم.
‫کجا؟
‫ولی فقط میلینگ می‌دونه خانواده‌ام کجان.
‫آره، ولی باید بگی اون پشت حمله‌ها ‫به آدم‌ها بوده.
‫وگرنه بازم کاری می‌کنه همه باور کنن
‫که دستیارش تنهایی ‫همه چی رو برنامه‌ریزی کرده.
‫پس خوب فکر کن چی باید بگی ‫و چی نباید بگی.
‫اگه علیه میلینگ شهادت بدم، ‫دیگه نمی‌تونم روی کمکش حساب کنم.
‫ما بهت کمک می‌کنیم ‫خانواده‌ات رو پیدا کنی.
‫سال‌هاست دارم می‌گردم. ‫یلواستون خیلی بزرگه.
‫هی، انقدر غر نزن، ‫دوست‌هات رو دست کم نگیر.
‫هوم؟
‫سلام.
‫- سلام، ریور. ‫- سلام، عزیزم.
‫- بنجامین. ‫- سلام.
‫دیوید. خوش اومدی.
‫- خوب شد تونستی بیای. ‫- معلومه.
‫حالا رئیس هم رسید. ‫کاراگ کجاست؟
‫هی، کاراگ.
‫خیلی وقته هم رو ندیدیم، نه؟
‫سلام، اندرو.
‫سلام.
‫ببین، واقعاً نمی‌خواستم ‫با اون نقشه‌ی کوچیک کسی رو به خطر بندازم.
‫مخصوصاً خانواده‌ی سرپرستت ‫یا هر آدم دیگه‌ای.
‫واقعاً متأسفم که همه چی خراب شد.
‫بعید می‌دونم به خاطرش ‫شب‌ها خوابت نبرده باشه.
‫من رو خوب نشناختی. من همه‌ی ‫عملیات‌های بعدی رو لغو کردم.
‫در عوض، الان وارد سیاست شدم.
‫برای فرمانداری وایومینگ نامزد شدم. ‫اونجا بیشتر می‌تونم اثر بذارم.
‫می‌خوام بی‌ملاحظگی آدم‌ها ‫نسبت به طبیعت رو عوض کنم.
‫و این حتماً هیچ ربطی به قدرت نداره؟
‫چرا. باید قدرت رو بخوای. ‫اون‌وقت می‌تونی تغییر ایجاد کنی.
‫هدفِ اصلی‌ام محافظت از وودواکرهاست.
‫آدم‌ها نباید همین‌طور ‫به گسترش ادامه بدن.
‫ما به زیستگاه‌های بکر نیاز داریم.
‫مخصوصاً اونایی که به شکل ‫حیوانی‌شون زندگی می‌کنن.
‫پس بهم بگو خانواده‌ام کجان.
‫می‌تونم بهت بگم.
‫ولی هر چیزی وقت خودش رو داره.
‫خوب به حرفی که الان می‌خوای بزنی فکر کن.
‫من فقط به عنوان یه مرد آزاد ‫می‌تونم ببرمت پیش خانواده‌ات
‫نه، معلومه که نه.
‫من هیچ اطلاعی از کارهای خرابکارانه‌ای که
‫دستیارم دِرک پشت سرم برنامه‌ریزی ‫و اجرا کرده، نداشتم.
‫کارهاش خودسرانه بود، ‫همون‌طور که خودش توضیح داد.
‫منم شوکه شدم. ‫قصد ندارم به کسی آسیب بزنم.
‫دروغگوی بی‌وجدان.
‫فقط صبر کن نوبت کاراگ برسه.
‫آقای هلبرت، حرف دیگه‌ای ‫برای اضافه کردن ندارید؟
‫آقای میلینگ از هیچی خبر نداشت. ‫همش فکر خودم بود.
‫نفر بعدی که به جایگاه شهود میاد: ‫کاراگ گلدن‌آی.
‫کاراگ،
‫آقای میلینگ بعد از اومدنت ‫به دبیرستان کلیرواتر، مربی‌ات شد.
‫یه رابطه‌ی دوستانه و بر اساس اعتماد ‫بینتون شکل گرفت؟
‫عه. بله. خب، تا حدی بله.
‫متوجه شدی،
‫که اون از حمله به معدن خبر داشته ‫یا توی برنامه‌ریزی‌اش دست داشته؟
‫باید حقیقت رو بگی.
‫بعدش تنه‌های درخت روی ماشن‌آلات می‌ریزن ‫و اونا رو می‌برن ته دره.
‫خوب فکر کن، کاراگ.
‫تو به خانواده‌ات تعلق داری.
‫نه.
‫عجیب نیست که دقیقاً همون روز ‫توی صحنه‌ی جرم بودی؟
‫تصادفی بود.
‫می‌خواستم برم پیش خانواده‌ی سرپرستم ‫که رفته بودن کوهنوردی.
‫تأیید می‌کنی که هیچ مدرکی نداری
‫که اندرو میلینگ توی خرابکاری‌ها دست داشته؟
‫بله.
‫باید فرض کنیم که متوجه شده،
‫که حرف‌هاش در مقابل شورا وزن خاصی داره.
‫خیلی ممنون، کاراگ. ‫می‌تونی بشینی.
‫آره. آره.
‫تصمیم گرفته شد.
‫لطفاً بلند شید.
‫طبق نظر شورا، تو، دِرک هلبرت،
‫مقصر اصلی خرابکاری‌ها شناخته میشی.
‫به سه سال حبس در باغ‌وحشِ سانی مدوز ‫محکوم میشی.
‫در این مدت قدرت تغییر شکلت مسدود میشه.
‫خیلی ممنون.
‫چطور تونستی؟
‫این فقط به تو و خانواده‌ات مربوط نمیشه.
‫از میلینگ هر کاری برمیاد. ‫ما این رو می‌دونیم.
‫- یعنی اصلاً درکم نمی‌کنید؟ ‫- یه جورایی، ولی...
‫این‌که این‌طوری قسر در رفت، ‫اصلاً منطقی نیست.
‫ببخشید.
‫باید قبلش بهش فکر می‌کردی.
‫بیا.
‫وقتی با خانواده‌ی شیر کوهیم زندگی می‌کردم،
‫مادرم من و خواهرم میا رو چند باری برد شهر.
‫پدرم به شدت مخالف بود.
‫و وقتی که بالأخره رفتم، ‫بدجوری با هم دعوامون شد.
‫کاش می‌تونستم بهش توضیح بدم ‫چرا اون‌موقع اون‌قدر برام مهم بود.
‫تا درکم کنه.
‫من درکت می‌کنم. ولی دروغ گفتن ‫واسه من اصلاً قابل قبول نیست.
‫قحطی در پیش داریم؟
‫نه، این برای خانواده‌مه.
‫- رالستون‌ها میان؟ ‫- خانواده‌ی واقعیم. قراره ببینمشون.
‫- اولین بار بعد از سال‌ها. ‫- خب، پس. بگیر.
‫هالی. یکم پیش توی جنگل چیکار می‌کردی؟
‫هیس. گوش بده.
‫خب، چطور خشمِ آدم‌ها رو تشخیص بدیم؟
‫- نل. ‫- گوش‌هاشون رو می‌چسبونن به سرشون؟
‫خیلی کم پیش میاد. ‫کس دیگه‌ای نیست؟
‫- دوریان؟ ‫- یه هفته باهات حرف نمی‌زنن.
‫آره، اینم پیش میاد.
‫ولی، اگه فقط به صورت توجه کنیم...
‫خط اخم روی پیشونی ‫و چشم‌های ریز شده.
‫خوبه.
‫عه، هشدار آدمیزاد.
‫من کرامپ هستم. ‫سرپرست هالی لوئیس هستم.
‫- باز این اومد. ‫- باید مراقبش باشم.
‫با توجه به نمره‌هاش، به نظر میاد ‫پیش شما خیلی بهش بی‌توجهی شده.
‫من این‌طور فکر نمی‌کنم، آقای کرامپ.
‫ولی بیاید توی دفترم در موردش صحبت کنیم.
‫هالی.
‫بیا.
‫هوم؟
‫بیا بریم.
‫دبیرستان کلیرواتر واسه من عالیه.
‫خودم حلش می‌کنم.
‫فکر نکن که می‌تونی ‫از زیرش در بری، دختر خانم.
‫باورم نمیشه! سرپرستِ جدید ‫احمق، کله‌شق و رو اعصابم!
دیوونه شده. فکر می‌کنه ‫دبیرستان کلیرواتر برام مناسب نیست،
‫چون بیش‌فعال و جوگیرم.
‫من؟ چه مزخرفاتی.
‫باورنکردنیه...
‫سرپرست قبلی شهریه مدرسه ‫و پول‌توجیبی‌ام رو می‌داد و کاریم نداشت.
‫تیکانی، به بینی‌ات نیاز داریم.
‫نمی‌تونی کاری کنی کرامپ بره؟
‫چرا... اگه یه نفر من رو به فرزندی بگیره.
‫ولی کی دلش می‌خواد ‫یه دخترِ سنجاب قرمز بیش‌فعال رو داشته باشه؟
‫چیزی حس می‌کنی؟ وگرنه هیچوقت ‫از دست این یارو خلاص نمی‌شیم.
‫عه، هالی؟
‫اگه می‌خوای این یارو زودتر بره پی کارش، ‫سوئیچ ماشینش رو...
‫آره، باشه.
‫ولی به دیدن قیافه‌ی احمقانه‌ی کرامپ می‌ارزید.
‫- ها! یه چیزی می‌بینم. ‫- دنبال این می‌گشتید؟
‫اینا همش یه بازی کثیف بود.
‫- باز برمی‌گردم. ‫- خداحافظ.
‫بالأخره می‌تونم ‫دوباره خانواده‌ی شیر کوهیم رو ببینم.
‫و دقیقاً همون آخر هفته ‫خانواده‌ی سرپرستم هم میان.
‫هوم؟
‫تو هم یکی می‌خوای؟
‫خیلی خوشمزه‌ان. بازم داری؟
‫تیکانی؟
‫- گشنه‌ام نیست. ‫- می‌تونی نصفش رو بخوری.
‫اگه نمی‌خوای...
‫عوضی‌ها! اونا برای خانواده‌ام بودن.
‫برای همین به شورا دروغ گفتی، آره؟
‫کی این رو بهت گفته؟ میلینگ؟
‫خب، بیاید.
‫مگه شما دوتا با هم دوست نشدید؟ ‫تو و تیکانی؟
‫نمی‌دونم. ظاهراً دوباره ‫گله‌اش براش مهم‌تر شده.
‫خب؟
‫خب، رسیدیم. ‫باید همین نزدیکی‌ها باشن.
‫ممنون که به قولت عمل کردی.
‫می‌بینی، کاراگ. من دشمنت نیستم.
‫کاراگ! چقدر دلم برات تنگ شده بود.
‫منم دلم برات تنگ شده بود، ‫خواهر عزیزم.
‫بسه!
‫آی! آخ!
‫کاراگ!
‫برگشتی. چه عالی.
‫مامان!
‫این همه وقت کجا بودی؟
‫خیلی نگرانت شده بودم.
‫- حالت چطوره؟ ‫- من...
‫بابا. من برگشتم.
‫کاراگ. فکر نمی‌کردم ‫دیگه هیچوقت ببینمت.
‫- زخمی شدی؟ ‫- فقط یه خراش کوچیکه.
‫توی جنگل یه قوطی زنگ‌زده بود.
‫خوشحالم که برگشتی.
‫از دیدنتون خوشحالم. ‫دنبالتون می‌گشتم.
‫مجبور شدیم قلمرومون رو عوض کنیم. ‫شکار کم شده بود.
‫بیا، تغییر شکل بده.
‫- با این زخم، کمک برام خوبه. ‫- آره، ما زیاد با هم شکار می‌کنیم.
‫- زیاد میام بهتون سر می‌زنم. ‫- اوه آره!
‫سر می‌زنی؟ ‫می‌خوای پیش آدم‌ها بمونی؟
‫آره. میشه به هر دو صورت زندگی کرد.
‫ظاهراً یکی از اونا شدی.
‫همه‌ی آدم‌ها بد نیستن، بابا.
‫حتی یه خانواده‌ی انسانی ‫من رو به فرزندی گرفت.
‫- اونا جکسون هستن و من... ‫- چی؟
‫تو یه خانواده‌ی انسانی داری؟
‫مامان! وگرنه کاملاً تنها می‌موندم.
‫تو ما رو داشتی.
‫ما نیمه‌آدمیم، بابا.
‫- چرا نمی‌خوای این رو ببینی؟ ‫- از آدم‌ها هیچ خیری نمی‌رسه.
‫طوری رفتار می‌کنن که انگار دنیا مال اوناست.
‫- زباله‌هاشون رو تو طبیعت می‌ریزن. ‫- آدم‌ها می‌تونن زخمت رو درمان کنن.
‫خودش خوب میشه.
‫تو تصمیمت رو گرفتی. ‫برو پیش خانواده‌ی انسانی‌ات.
‫جدی؟
‫نمی‌دونید چه کارها کردم تا پیداتون کنم.
‫مامان!
‫می‌دونی، شاید حق با اون باشه.
‫بالأخره یه روزی باید تصمیم بگیری، ‫ترجیح میدی متعلق به کجا باشی.
‫بیا، میا، داریم می‌ریم.
‫ولی می‌خواستم چیزهای بیشتری از کاراگ بپرسم.
‫بیا دیگه!
‫ای بابا، ولی ما خیلی وقته اون رو ندیدیم.
‫دلم براتون خیلی تنگ شده بود!
‫نگاه کنید!
‫من هنوزم همونم. بابا. مامان.
‫اینجا قلمروی شماست. ‫ما هم اتاق بغلی می‌خوابیم، باشه؟
‫خوبه.
‫- این تخت منه! ‫- باشه.
‫خب.
‫اوه نه، اون تخت. اون قشنگ‌تره.
‫ولی اونجا! عه، باشه.
‫نه.
‫- باشه. ‫- دعوا نکنید.
‫ببینید کی اومده.
‫جی! چه خوب که اومدی.
‫- همه چی مرتبه؟ ‫- آره، معلومه. همه چی مرتبه.
‫اسپاگتی با کوفته‌قلقلی.
‫می‌خوای برات مکسی‌برگر سفارش بدیم؟
‫فکر کنم نیاز به تجدید قوا داری.
‫ممنون، ولی ترجیح میدم پاستا با پستو بخورم.
‫استیک نمی‌خوری؟
‫الان دیگه گیاهخوار شدی؟ ‫وگرنه از مدرسه‌ی استثنایی اخراجت می‌کنن؟
‫نکنه می‌ترسی که دوباره برگردم خونه؟
‫جی، مارلون، لطفاً دعوا نکنید.
‫کشور توی وضعیت اسفناکیه.
‫هی، اون میلینگه توی تلویزیون.
‫من موفق‌ترین کارآفرین این ایالت هستم.
‫به عنوان یه تاجر، ‫آدم از تصمیم‌های سخت واهمه نداره.
‫وایومینگ به یه فرماندار قدرتمند نیاز داره.
‫داشتن همچین مربی‌ای عالیه. ‫جی، واقعاً عالیه.
‫آره، واقعاً عالیه.
‫اگه به من رأی بدید، قول میدم...
‫اگه انتخابات رو ببره، حتماً سخنرانی پیروزی‌اش رو ‫اینجا توی جکسون انجام میده.
‫اون‌وقت با هم می‌ریم اونجا. باشه؟
‫باشه.
‫- من چیزبرگر می‌خورم، مامان. ‫- باشه.
‫قول میدم که هر روز ‫در خدمت مردم وایومینگ باشم
‫و آینده‌ی بهتری براشون رقم بزنم.
‫خیلی از مردم سخت‌کوش...
‫جی، یه چیزی شده، نه؟
‫نه، همه چی خوبه.
‫...به سمت مسیر جدید هدایت کنم.
‫- آنا؟ ‫- بله؟
‫آهنگمون توی جوک‌باکس هست.
‫جی، یادته نزدیک بود ‫زیر تنه‌های درخت له بشیم
‫و یه شیر کوهی نجاتم داد؟
‫عه... آره؟
‫خیلی عجیبه، ولی...
‫هر وقت به اون شیر کوهی فکر می‌کنم، ‫یه جوری یاد تو می‌افتم.
‫آره، عجیبه. ‫مطمئنی اصلاً شیر کوهی بوده؟
‫تو هم حرفم رو باور نمی‌کنی؟
‫چرا هیچکس حرفم رو باور نمی‌کنه؟ ‫واقعاً رو اعصابه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خب؟ دیدارت با خانواده‌ی شیر کوهیت چطور بود؟
‫بعداً برات تعریف می‌کنم، باشه؟
‫- اینا چی توی میلینگ می‌بینن؟ ‫- تقصیر توئه.
‫- میلینگ الان باید توی سانی مدوز می‌بود. ‫- شاید الان دیگه بی‌خطر باشه.
‫بعیده بی‌خطر شده باشه.
‫پس هالی کجاست؟
‫یه دفعه توی جنگل غیبش زد.
‫- عجیبه. ‫- خب، این برای اردوی آموزشی فرداست.
‫وظیفه‌هاتون و این‌که با کی هم‌تیمی هستید، ‫توش نوشته شده.
‫- ممنون. ‫- جدی بگیریدش، نمره‌اش مهمه.
‫نمی‌فهمم چرا تیکانی داره نادیده‌ام می‌گیره.
‫به نظرم به گرگ‌ها هم مثل میلینگ ‫نمیشه اعتماد کرد.
‫کسی که به عنوان انسان بزرگ شده، ‫حتماً راحت‌تر می‌تونه
‫مأموریت توی دنیای انسان‌ها رو ‫بدون جلب توجه انجام بده.
‫تیم‌ها عمداً خیلی نابرابر چیده شدن.
‫و بیشتر از هر چیزی، ‫همکاری و حل مسئله مهمه.
‫تقلب هم نکنید. ‫ما همه جا چشم و گوش داریم.
‫کاراگ، مأموریت شما چیه؟
‫باید از داروخونه‌ای توی جکسون دارو بخریم.
‫یکی باید توی شکل دومش باشه. ‫شما چی؟
‫این دوتا باید سنجاب بیچاره ‫و مریضشون رو ببرن دامپزشکی.
‫- امیدوارم صبحونه خورده باشن. ‫- خیلی خب، راه بیفتید!
‫- یادت نره به کجا تعلق داری. ‫- آره، باشه، فهمیدم.
‫کی قراره توی شکل دومش بره شهر؟
‫من که بعید می‌دونم، نه؟
‫مگر این‌که بعدش بخواید بیاید پیش اون یارویی ‫که حیوانات رو تاکسیدرمی می‌کنه دیدنم.
‫- هوم؟ ‫- باشه.
‫یه قلاده لازم داریم که ‫شبیه سگ به نظر بیای.
‫هاها. عمراً.
‫باورم نمیشه. ‫از این جلف‌تر هم مگه میشه، هان؟
‫تقصیر من نیست. ‫این تنها بندی بود که داشتن.
‫اگه ازم عکس بگیری، ‫گوش‌هات رو می‌کنم. فهمیدی؟
‫یه نفر اونجاست.
‫کاراگ! پیدات کردم.
‫میا! دیگه حق نداری بهم بپری.
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- می‌خواستم ببینم چطوری زندگی می‌کنی.
‫- مامان و بابا می‌دونن؟ ‫- اگه می‌دونستن، من اینجا بودم؟
‫- تیکانی، این خواهرم میاست. ‫- سلام.
‫سلام.
‫- باید بریم شهر. ‫- شهر؟ منم میام.
‫عه... ولی...
‫تو که نمی‌خوای با خودت ببریش، مگه نه؟
‫نه، نمی‌خوام ببرمش. ‫ولی وقتی یه چیزی بره توی کله‌اش...
‫وای نه.
‫من حتی می‌دونم جعبه‌های لباس‌ها ‫کجا دفن شدن.
‫باشه.
‫میا، خیلی عادی رفتار کن، ‫بدون این‌که جلب توجه کنی، باشه؟
‫- یه نمره‌ی خوب لازم داریم. ‫- به روی چشم.
‫میا! نرو توی خیابون، ماشین هست!
‫وقتی بهشون نزدیک میشی، ‫خیلی بوی گندی میدن.
‫پس نزدیکشون نشو.
‫[هات‌داگ]
‫میا، خودت رو جمع‌وجور کن.
‫بیا. به هیچ‌وجه تغییر شکل نده.
‫سلام.
‫باند، ضدعفونی‌کننده ‫و قرص مسکن، لطفاً.
‫هوم، باشه.
‫- میشه ببینم؟ ‫- وقت نداریم. باید زود بریم بیرون.
‫روز بخیر.
‫چه حیوون قشنگی.
‫بریم بیرون. این سگه الان بوی شیر کوهی ‫و گرگ رو حس می‌کنه.
‫- چه نژادیه؟ ‫- عه...
‫یه سگِ نروژی سوئیسیه.
‫- اوه. ‫- هاها، خیلی بامزه بود.
‫عزیزم، چی شده؟
‫می‌دونستم. الان شروع می‌کنه ‫به ادا درآوردن و لو می‌ریم.
‫آروم باش، کوچولو. گفتم آروم.
‫- سگت رو کنترل کن، پسر. ‫- سگه رو ببر بیرون.
‫- توی داروخونه‌ام جنگ سگ‌ها راه نندازید. ‫- چه خبره؟
‫این هیولای هار نزدیک بود ‫عزیزدلم رو تیکه‌پاره کنه.
‫زود باش، بیا بریم بیرون!
‫داره فرار می‌کنه. برید دنبالش!
‫- باید یه جایی قایم شیم. ‫- ایست! همون‌جا وایسا!
‫وایسا!
‫زود باش، برو تو.
‫تغییر شکل بده.
‫میا کجاست؟
‫عالیه. حالا حتماً یه بیست با ستاره می‌گیریم.
‫نمره‌ی خوب زیاد مهم نیست.
‫مگر این‌که بخوای لو رو تحت‌تأثیر قرار بدی.
‫ها؟ از کجا به این نتیجه رسیدی؟
‫خب، این رو که از فرسنگ‌ها دورتر هم ‫میشه بو کشید.
‫بین شما دوتا یکم تنش هست؟
‫خب، ما خیلی با هم فرق داریم. ‫اون همیشه من رو نمی‌فهمه.
‫مگه حتماً باید بفهمدت؟
‫حداقل باید قبولم کنه.
‫خودت باش، فقط خودت باش.
‫آره، اون باید با این کنار بیاد، کاراگ.
‫و تو داری این حرف رو می‌زنی؟
‫تو که همیشه با همه چی کنار میای ‫فقط برای این‌که با جفری به مشکلی نخوری.
‫خانواده‌ام دو هزار کیلومتر ازم دورن.
‫من اینجا فقط گله‌ام رو دارم.
‫حتی اگه یه مشت زورگو باشن؟
‫تو درک نمی‌کنی.
‫اگه جفری بفهمه من ازت خوشم میاد، ‫زندگی‌ام رو جهنم می‌کنه.
‫اندرو، چرا باید اینجا همدیگه رو ببینیم؟
‫یه چیزی برات آوردم. ‫مدت‌ها بود این رو می‌خواستی، مگه نه؟
‫- میلینگ اینجا چیکار می‌کنه؟ ‫- هیس.
‫خب، نظرت چیه؟ هوم؟
‫قرارداد امضاشده رو لازم دارم.
‫امروز به دستت می‌رسونمش، ‫ولی تا بعد از انتخابات ساکت بمون.
‫برای نظرسنجی‌ها خوب نیست.
‫اون یارو دیگه کیه؟
‫اگه فرماندار بشم، ‫دستت رو کاملاً باز میذارم.
‫ما رو دید؟
‫فکر نکنم.
‫میا.
‫- کجا بودی؟ ‫- یکی باید می‌رفت وسایل رو می‌خرید.
‫وای! غذای آدم‌ها واقعاً خوشمزه‌ست.
‫حقته. ولی...
‫- لطفاً توی رستوران با چنگال بخور، باشه؟ ‫- هوم؟
‫چنگال.
‫خیلی راحته، اصلاً سخت نیست.
‫بیا، نشونت میدم. این‌طوری، بعد...
‫بعد هم این‌طوری.
‫بعدش باید برگردی پیش مامان و بابا، باشه؟
‫فکر کنم بقیه‌اش رو بسته‌بندی کنم. ‫بابا که نمی‌تونه شکار کنه.
‫یعنی چی، نمی‌تونه شکار کنه؟
‫زخمش خوب نمیشه. ‫عفونت کرده.
‫حتی کامل قرمز و چرکی هم شده.
‫میا، چرا زودتر نگفتی؟ ‫این خیلی بده. باید بره دکتر.
‫خودت که می‌دونی چطور فکر می‌کنه. ‫هیچوقت نمیره بیمارستان.
‫ترجیح میده...
‫می‌تونیم یکم از اون چیزهایی رو که ‫از داروخونه گرفتیم بهت بدیم. باشه؟
‫کاملاً خوبه.
‫مامان حتماً می‌دونه چطور ازش استفاده کنه.
‫این فعلاً کمکش می‌کنه.
‫ممنون.
‫اسم اون مرد تاکر جونزه، ‫یه سرمایه‌گذار املاک فوق‌العاده ثروتمند.
‫میلینگ با اون چیکار داره؟
‫تاکر توی سیاست وایومینگ نفوذ داره.
‫ظاهراً روی خیلی‌ها نفوذ زیادی داره. ‫این چیزیه که الان میلینگ بهش نیاز داره.
‫و پولش.
‫حتماً بیشتر از این حرف‌هاست. ‫میلینگ از آدم‌ها متنفره و هیچوقت...
‫بگید ببینم، کسی اونجاست؟
‫منم یه بویی حس کردم.
‫واقعاً باید خیلی مراقب باشیم.
‫شاید میلینگ جاسوس داشته باشه.
‫پس ما هم ازش جاسوسی می‌کنیم ‫و ته و توی اون معامله‌ی مخفی رو در میاریم.
‫چطوری؟ اقامتگاهش شدیداً محافظت میشه.
‫بهش پیام میدم و وانمود می‌کنم ‫دوباره طرف اونم.
‫خیلی خطرناک به نظر میاد.
‫تقصیر من بود که میلینگ آزاده.
‫این دردسر رو خودم درست کردم ‫و خودمم باید جمعش کنم.
‫معلومه که ما هم میایم.
‫آخرش که باز ما باید نجاتت بدیم.
‫اگه میلینگ بفهمه می‌خوایم ‫ازش جاسوسی کنیم چی؟
‫به شکل شیر کوهی از پسش برمیام.
‫- بگو ببینم، می‌خوای باهاش بجنگی؟ ‫- اگه لازم باشه.
‫عینِ همه‌ی درنده‌ها زیادی از خودت مطمئنی.
‫- میگه فردا برم اقامتگاهش. ‫- نه. من با این موافق نیستم.
‫ولی مراقب خودتون باشید، باشه؟
‫سلام. من با آقای میلینگ قرار دارم.
‫آقای میلینگ، مهمون‌تون دمِ دره.
‫کاراگ. خوشحالم که اومدی.
‫کلی نگهبان داری.
‫از وقتی وارد سیاست شدم، ‫باید حواسم به دشمن‌هام باشه.
‫عجیبه، مگه نه؟ بیا.
‫شیلا.
‫بشین.
‫خب، برای چی اومدی؟
‫اینجا شبیه اتاق فرمانه. ‫اون نقشه برای چیه؟
‫الان سکته می‌کنم.
‫باشه، ولی قبلش کمک کن برم بالا.
‫زود باش، انجامش بده.
‫- صبر کن. یه نگاه بهش میندازم. ‫- مواظب باش.
‫آره. من رو که می‌شناسی. ‫الان برمی‌گردم.
‫خوب بود که بابت خانواده‌ام کمکم کردی.
‫هوم.
‫دقیقاً منظورت چی بود وقتی گفتی
‫باید بهت ملحق بشم؟
‫یعنی، نقشه‌ات چیه؟
‫ناامیدم می‌کنی، کاراگ.
‫منظورت چیه؟
‫فکر کردی من واقعاً انقدر خنگم؟
‫فکر می‌کنی نمی‌دونم تو و رفقای کوچولوت ‫دارید ازم جاسوسی می‌کنید؟
‫من بردمت پیش خانواده‌ات.
‫شما رو به هم رسوندم.
‫ولی تقصیر من نیست که پدرت پست می‌زنه.
‫- از کجا می‌دونی که پدرم... ‫- خوب گوش کن، کاراگ،
‫اگه مقابلم وایسی، ‫انتقامم رو با تمام وجود حس می‌کنی.
‫- ازت نمی‌ترسم. ‫- نه، واقعاً؟
‫آره، نیروی شیر کوهی توی وجودت هست.
‫ولی هنوز خیلی جوونی که ‫بتونی اشتباهاتت رو بفهمی.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫خیلی خطرناکه. برگرد بیرون.
‫انقدر ترسو نباش، حیوون سُم‌دار بزدل.
‫ببین: این همه نخ روی نقشه.
‫از وایومینگ تا سراسر آمریکا و کل دنیا.
‫چرا مدام دنبال تأیید خانواده‌هایی هستی
‫که هیچوقت تو رو همون‌طور ‫که واقعاً هستی، قبول نمی‌کنن؟
‫فقط من می‌دونم واقعاً کی هستی...
‫و چه چیزهایی توی وجودت هست.
‫به من ملحق شو.
‫ما شیرهای کوهی از همه‌ی وودواکرها قوی‌تریم.
‫ما از حیوانات قوی‌تریم.
‫ما حتی از انسان‌ها هم قوی‌تریم.
‫نقشه‌ات چیه؟
‫آره... خیلی دلت می‌خواد بدونی.
‫فرمانداری فقط قدم اوله، کاراگ.
‫نقشه‌های خیلی بزرگ‌تری دارم.
‫چی می‌بینی؟
‫یه قرارداد.
‫صبر کن! این مردکِ کثافت عوضی.
‫- چرا؟ ‫- گوشی رو بنداز اینجا.
‫ما دوتایی شکست‌ناپذیریم.
‫می‌دونی که برام مثل پسرمی.
‫باید کنارم وایسی.
‫مگه جای دست، سُم داری؟ ‫انقدر مسخره‌بازی در نیار.
‫- باز این گیاه‌خوارها اومدن. ‫- اوه اوه.
‫کاراگ، پوشه‌ی قرمز رو نگاه کن.
‫قرارداد فروش؟
‫می‌خوای جنگل ما رو به این تاکر جونز بفروشی؟ ‫قلمرو‌مون رو؟
‫- برای کمک به انتخاباتت! ‫- می‌دونستم یه نقشه‌ی شومی داره.
‫بچه‌ها، فکر کردید ‫می‌تونید جلوی من رو بگیرید؟
‫- کاراگ، تعدادشون خیلی زیاده. ‫- از اونجا بیاید بیرون.
‫سریع!
‫کاراگ!
‫برید بگیریدشون!
‫نمی‌تونیم ازشون رد بشیم.
‫خروجی پشتی داره؟
‫دنبالم بیاید!
‫هالی، بپر بالا.
‫هی! نه، وایسید!
‫ولشون کنید. ‫از پسِ چندتا دانش‌آموز احمق برمیام.
‫ها! باحال بود، برندون!
‫کله‌ام که این‌طور فکر نمی‌کنه.
‫میلینگ حتی به وودواکرها هم خیانت می‌کنه...
‫- چطوری متوقفش کنیم؟ ‫- همه چی رو به خانم کلیرواتر می‌گیم.
‫همه چی رو؟ ‫حتی این‌که جلوی شورا دروغ گفتی؟
‫آره، حتی اون رو.
‫شما واقعاً دزدکی ‫وارد اقامتگاه آقای میلینگ شدید؟
‫- آره. ولی فقط برای این‌که مدرک جور کنیم. ‫- اون می‌خواد جنگل ما رو بفروشه.
‫به یه دلالِ املاک.
‫- دقیقاً همون‌طوری که گفتم. ‫- آره.
‫این‌طور نیست. ‫آقای میلینگ همه چی رو بهم گفت.
‫پیمانکار ساخت‌وساز، تاکر جونز، ‫فقط یه پیشنهاد برای جنگل بهش داده.
‫می‌خواد اونجا ساختمون‌سازی کنه. ‫ولی البته که کاملاً احمقانه‌ست.
‫آقای میلینگ از اولش این زمین رو ‫در اختیار ما گذاشت.
‫من هیچوقت نمی‌فروشمش.
‫- خانم کلیرواتر، بهش اعتماد نکنید. ‫- دیگه یه کلمه هم حرف نزن.
‫کاری که کردید جرمه: ‫ورود غیرقانونی و خسارت به اموال.
‫این کار عواقب داره. ‫باید از مدرسه اخراجتون کنم.
‫بیخیال شو، لیسا.
‫بچه‌ها فقط قصدشون خیر بوده.
‫ما هم یه زمان جَوون بودیم.
‫خب، با کادر آموزشی مشورت می‌کنم.
‫پیشنهاد می‌کنم دیگه کار اشتباهی نکنید.
‫گفتم که. از میلینگ هر کاری برمیاد.
‫بدتر از این نمیشه. ‫تصور کنید:
‫مدرسه بدون جنگل. به جای درخت، ‫ساختمون، آدم و خیابون باشه.
‫اون‌همه حیوون کجا برن؟
‫خونه‌درختی‌مون! ‫کلکسیونِ میوه‌های کاجم!
‫بهش گفتی که جلوی شورا دروغ گفتی؟
‫اصلاً فرصت نشد.
‫- وقتی میلینگ رفت، می‌ریم پیش خانم. ‫- لو.
‫فایده‌ای نداره. مدرک لازم داریم، ‫وگرنه فقط عصبانی میشه.
‫- می‌خوای همه‌مون از مدرسه اخراج بشیم؟ ‫- همش تقصیر توئه.
‫اگه حقیقت رو گفته بودی، ‫کار به اینجا نمی‌کشید.
‫آخ.
‫ولی... حرفش حقه.
‫باید عکس‌های نقشه‌های میلینگ رو ‫به خانم کلیرواتر نشون بدیم،
‫تا باورمون کنه و شورا رو تشکیل بده.
‫- باید برگردیم به اقامتگاهش. ‫- زده به سرت؟
‫یا میلینگ ما رو می‌کشه یا کلیرواتر.
‫راست میگی.
‫این زیادی خطرناکه.
‫کاش می‌دونستیم کی بهش اطلاعات میده.
‫الو؟ جفری و رفقاش. ‫گله‌گرگ‌های عوضی دارن براش کار می‌کنن.
‫اگه این‌طور باشه، ‫شاید تیکانی بتونه کمکمون کنه.
‫می‌تونم راضیش کنم که ‫از اقامتگاه عکس بگیره.
‫آره، کاراگ. این تنها شانسمونه.
‫یه قراری باهاش می‌ذارم، ‫بدون این‌که جفری بفهمه. بیاید.
‫من... من بعداً میام.
‫می‌خوام یکم...
‫قدم بزنم.
‫- باز کجا داره میره؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- یه چیزی رو ازمون قایم می‌کنه. ‫- بیا.
‫بیا ساندی. این برای توئه.
‫- فوق‌العاده‌ست. ‫- نگاه کن.
‫خب. آخرین فندق.
‫یه قهوه‌ی دیگه لازم داریم، سنجابِ عزیز.
‫خب پس...
‫تا بعد، ساندی.
‫- ساندی؟ ‫- دارم اشتباه می‌کنم؟
‫مگه تو به کسایی که اجازه میدن ‫مثل حیوون خونگی بهشون غذا بدن، نمی‌خندیدی؟
‫اصلاً شما اینجا چیکار می‌کنید؟ ‫دارید جاسوسی‌ام رو می‌کنید؟
‫شما که تقریباً به اندازه‌ی میلینگ بدید.
‫بیا، زود باش، حرف بزن.
‫می‌دونید که والدینم رو ‫خیلی زود از دست دادم.
‫بعد افتادم توی اون یتیم‌خونه‌ی افتضاح.
‫حالم اصلاً خوب نبود.
‫دلم برای والدینم تنگ شده بود، ‫از همه عصبانی بودم.
‫حتی مربی‌ام رو گاز گرفتم، ‫با دندون‌های آدمیزادی‌ام.
‫- این کار بین آدم‌ها خیلی بد جلوه می‌کنه. ‫- می‌دونم.
‫ولی بعد سیلورها اومدن.
‫می‌خواستن یه بچه رو به سرپرستی بگیرن، ‫حتی یه بچه‌ی بزرگ‌تر مثل من.
‫ولی من باهاشون خیلی خوب نبودم.
‫نکنه اونا رو از خودت روندی؟
‫چقدر میشه احمق بود؟
‫تازه فک کنم دوستم داشتن.
‫بعد از اون همه دردسر با کرامپ، ‫همش یاد اونا می‌افتادم.
‫- اونا هیچی نمی‌دونن. ‫- سنجاب احمق. به عنوان یه آدم برو پیش اونا.
‫زده به سرت؟ نمی‌تونم.
‫اون موقع خیلی بد رفتار کردم.
‫- این که مال سال‌ها پیشه. ‫- آره.
‫- آره، ولی نمی‌تونم همین‌طوری... ‫- هالی.
‫بهشون فرصت بده، وگرنه هیچوقت ‫از دست کرامپ راحت نمیشی.
‫تیکانی؟
‫این برگه‌ی تقلبه؟
‫نه، آقای برایت‌آی.
‫تیکانی.
‫سلام، کاراگ.
‫نمی‌دونستم میای یا نه.
‫می‌خواستی من رو ببینی. ‫دلیل خاصی داری؟
‫آره. خب، باید ازت بپرسم...
‫آره؟
‫جفری هنوز برای میلینگ کار می‌کنه؟
‫و اگه آره، باید یه کاری برامون بکنی.
‫آهان.
‫میلینگ بزدلیِ جفری توی اون عملیات رو نبخشیده.
‫می‌خواد دوباره خودش رو تو دلش جا کنه، ‫ولی میلینگ راهش نمیده.
‫تف به این شانس. ‫پس باید یه نفر دیگه رو پیدا کنم.
‫میلینگ به این موضوع علاقه نشون میده.
‫همین؟
‫صبر کن.
‫خیلی به چیزی که دفعه‌ی پیش گفتی ‫فکر کردم.
‫این‌که آدم خودش باشه ‫و بقیه باید با این موضوع کنار بیان.
‫آره، مجبورن.
‫ولی کاری که در حق بقیه می‌کنی، ‫به خودت مربوطه.
‫اون چی بود؟
‫یه توله گرگ، چه بامزه.
‫لطفاً، با من کاری نداشته باشید.
‫یه وودواکر.
‫نگران نباش کوچولو. ما کاریت نداریم.
‫- اسمت چیه؟ ‫- میرو.
‫- پس والدینت کجان؟ ‫- فرار کردن.
‫کل گله‌ام یهویی ازم ترسیدن.
‫خودمم نمی‌دونم واسه چی.
‫مامان؟ بابا؟
‫والدینش طردش کردن ‫چون یه وودواکره.
‫نمی‌تونیم اینجا ولش کنیم. ‫آخرش از گرسنگی می‌میره.
‫میرو، فعلاً با ما بیا. داریم می‌ریم ‫یه مدرسه برای وودواکرها.
‫- اونجا جات امنه. ‫- وودواکر چیه؟
‫تیکانی برات توضیح میده. اونم یه گرگه.
‫- جدی؟ ‫- یه چیزی نشونت بدم.
‫وای، چه باحال، چطوری این کارو می‌کنی؟
‫دقیقاً همون‌طوری که تو هم ‫می‌تونی آدم باشی. بیا بریم.
‫صبر کن!
‫- صبح بخیر! ‫- صبح بخیر.
‫یه دانش‌آموز جدید داریم.
‫خانواده‌اش رو از دست داده ‫و قراره به گله‌ی گرگ‌هامون ملحق بشه.
‫- اسمش میرو‌ئه. ‫- سلام، میرو.
‫میرو، به جمع ما خوش اومدی.
‫اینجا تو کلاس درس، ‫همه شکل آدمیزادشون رو به خودشون می‌گیرن.
‫آقای الوود، اون تا حالا تغییر شکل نداده.
‫خب، می‌تونی اینجا یاد بگیری. ‫تصور کن یه پسری.
‫- و بعد این رو بو کن. ‫- من پسر نیستم.
‫من یه گرگم، مثل والدینم.
‫فقط امتحانش کن.
‫اوه، بوی آدم میده.
‫هی، خزهام غیب شدن!
‫ولی من هنوز لازمشون دارم.
‫- من می‌تونم رو دو تا پا راه برم. ‫- آفرین!
‫می‌تونم صدای خودم رو بشنوم.
‫آفرین.
‫به دبیرستان کلیرواتر خوش اومدی!
‫- و بالا. ‫- مواظب باش نیفتی، میرو.
‫حالا چی؟ چیکار کنیم؟
‫باید فوراً کسی رو پیدا کنیم ‫که از اقامتگاه عکس بگیره.
‫آره، دقیقاً. میلینگ الان ‫دیگه طرفدارهای زیادی داره.
‫- حتماً یه عده دارن براش کار می‌کنن. ‫- آره، ولی خیلی کورکورانه طرفدارشن.
‫- برتا به عنوان مأمور مخفی؟ واقعاً/ ‫- اگه فرماندار بشه خیلی باحال میشه.
‫باید یه کاری بکنیم. یکشنبه روز انتخاباته.
‫به هیچ‌وجه نباید بذاریم ‫نقشه‌اش رو عملی کنه.
‫لعنتی، فقط این یکی رو کم داشتیم.
‫- هالی؟ ‫- برندون، آژیر خطر انسان.
‫یه مسئله‌ی مهمی داریم که ‫باید در موردش حرف بزنیم.
‫خب، بیا بریم.
‫عه... شاید اینجا.
‫چی می‌خوای؟
‫وسایلت رو جمع کن.
‫خانواده‌ی سرپرستمه. ‫باید جواب بدم.
‫می‌برمت خوابگاه جدید.
‫چرا باید برم اون یکی مدرسه؟ ‫اصلاً معنی نداره.
‫- سلام، جی! خوبی عزیزم؟ ‫- آره، آره. خوبم.
‫می‌تونیم آخر هفته بریم دیدن آبفشان‌ها...
‫اوه، آره، آره، حتماً.
‫هی، جی. طبق نظرسنجی‌ها مربی‌ات جلوئه. ‫زنده باد میلینگ!
‫- آره، عالیه. ‫- بعداً بهت زنگ می‌زنم، باشه عزیزم؟
‫- خداحافظ. ‫- فعلاً.
‫گیرت انداختم!
‫- زده به سرت؟ ‫- هی.
‫تو رو می‌شناسم. ‫تو یکی از محافظ‌های میلینگ بودی.
‫خائن. اگه به مدرک جمع کردن علیه میلینگ ‫ادامه بدی، بدون مجازات نمی‌مونی.
‫- دیگه ازش جاسوسی نکن. ‫- چطور می‌تونی براش کار کنی؟
‫فروش جنگل به همه‌ی وودواکرها ضرر می‌زنه.
‫بهتره به جای جنگل، نگران خانواده‌ات باشی.
‫فهمیدی؟
‫می‌گیرمت!
‫کاراگ، اونجا چیکار می‌کنی؟
‫اون خبرچینِ میلینگ بود، ‫یه مگسِ دگرپیکر.
‫تهدیدم کرد که باید نگران خانواده‌ام باشم.
‫کرامپ دیوونه شده.
‫اون الدنگ می‌خواد من رو بفرسته ‫پرورشگاه و یه دبیرستان معمولی.
‫هالی. باید یه بار دیگه ‫بری سراغ اون زوج خوبه.
‫- شاید بخوان به فرزندی بگیرنت. ‫- اگه دیگه ازم خوش‌شون نیاد چی؟
‫هی، هالی رو ندیدید؟
‫عه...
‫نه. چطور مگه؟
‫اون بیلچه‌ی تاشو بهم نمی‌رسه.
‫تا وقتی بره، از اینجا نمیام بیرون.
‫هوم؟
‫لعنتی. بازم از دستم در رفت. ببخشید.
‫اَه، خیلی چندش‌آوره!
‫اون عوضی حقشه.
‫این چجور مدرسه‌ایه که توش ‫راسوهای بدبو ول می‌چرخن؟
‫خودتون که می‌دونید ‫این مدرسه خیلی نزدیک به طبیعته.
‫حتماً باید قبل از اومدن، ‫بازدیدتون رو با ما هماهنگ کنید.
‫که فقط من رو تو تصمیمم ‫برای هالی مصمم‌تر می‌کنه.
‫دوباره برمی‌گردم. قسم می‌خورم.
‫خدای من.
‫کاراگ، باید خصوصی ‫باهات حرف بزنم. لطفاً بیا.
‫دارم نگرانت میشم.
‫این روزها خیلی حواست پرته. ‫همه چی روبه‌راهه؟
‫نمی‌دونم منظورتون چیه.
‫مجبورم برای مأموریتِ آموزشی ‫بهتون نمره‌ی پایین بدم.
‫چرا انقدر کم دارو خریدید؟
‫بقیه‌اش فروخته شده بود.
‫- فروخته شده بود؟ ‫- هوم.
‫پس باقیِ پول کجاست؟
‫شما رو توی رستوران دیدن.
‫کاراگ، واقعاً دلم می‌خواد ‫بتونم بهت اعتماد کنم.
‫ولی برای این کار باید حقیقت رو بهم بگی.
‫دادمشون به خواهرم.
‫- خواهر وودواکرت؟ ‫- آره.
‫داروها رو بهش دادم. ‫برای پدرم.
‫چرا؟ مگه پدرت چی شده؟
‫یه زخمی توی پاش داره که خوب نمیشه.
‫باید بره بیمارستان.
‫خیلی نگرانم.
‫نه می‌تونه شکار کنه، ‫نه از خودش جلوی دشمن‌ها دفاع کنه.
‫می‌ترسم آدم‌های میلینگ بهش حمله کنن.
‫چرا میلینگ؟ به خاطر اون ورود غیرقانونی؟
‫الان نمی‌تونم توضیح بدم.
‫باشه.
‫از اون میلینگ هر کاری برمیاد.
‫ولی اول باید پدرت رو برسونیم بیمارستان.
‫- اون نمی‌خواد پیش آدم‌ها بره. ‫- پس با هم حلش می‌کنیم.
‫بیا.
‫ولی لطفاً در مورد میلینگ ‫چیزی به خانم کلیرواتر نگید.
‫نمی‌تونم از مدرسه اخراج بشم.
‫اینجا اولین جاییه که ‫بعد از سال‌ها توش حالم خوبه.
‫پس بین خودمون می‌مونه، خب؟ بیا.
‫اون وینگه!
‫پیداشون کردم. ‫کنار آبشار بزرگن.
‫کاراگ!
‫بالأخره برگشتی.
‫متأسفانه اوضاع خوب نیست. ‫زخمش عفونت کرده.
‫بابا، باید بری بیمارستان.
‫آقای بریجر ما رو می‌بره. ‫اونم یه وودواکره.
‫تو زیادی آدم شدی.
‫آدم‌ها فکر می‌کنن ‫می‌تونن همه چی، حتی مرگ رو کنترل کنن.
‫توی طبیعت، قانون‌ها سخت‌ترن.
‫چرند نگو. الان با کاراگ میری.
‫گفتم همین الان.
‫بفرمایید، آقای گلدن‌آی.
‫بجنب، باهاشون برو.
‫باورم نمیشه دارم این کارو می‌کنم.
‫- امیدوارم اندازه‌ات باشه. ‫- هوم.
‫چی شده؟
‫تا حالا تو رو به شکل آدم ندیده بودم.
‫دمت گرم، داداش.
‫ممنون، عزیزم.
‫- مخفی بمونید، باشه؟ ‫- می‌مونیم.
‫- اگه چیزی شد، فوراً خبرمون کن. ‫- حتماً.
‫خب، بفرمایید. اینم تختتون.
‫این حمله به دماغه.
‫سلام. من دانیلم. آپاندیس.
‫خب. نوش جان!
‫آره، غذاش افتضاحه.
‫به من رأی بدید. ‫و من بهتون قول میدم،
‫که هر روز برای آینده‌ای بهتر ‫برای مردم وایومینگ تلاش کنم...
‫- روز بخیر. ‫- مدرسه‌های بهتر، امن‌تر...
‫خب، بذارید یه نگاهی به زخمتون بندازیم.
‫هوم. خیلی بد به نظر میاد.
‫می‌ترسم مجبور باشیم فوراً عملش کنیم، ‫وگرنه عفونت می‌زنه به خون.
‫کاملاً آروم باش. ‫وگرنه نمی‌تونه خوبت کنه.
‫بیا برگردیم مدرسه.
‫ولی باید پیش بابا بمونم، ‫اگه میلینگ بیاد سراغش.
‫تو امشب با خیال راحت ‫توی تخت خودت می‌خوابی.
‫تئو مراقب پدرت هست ‫و ازش محافظت می‌کنه.
‫غذای مناسبِ شیر کوهی هم آوردی؟
‫استیک و سوسیس. خوبه، نه؟
‫ممنون.
‫سلام، آقای گلدن‌آی.
‫هی.
‫- تو هم خوابت نمی‌بره؟ ‫- نه.
‫- میلینگ می‌خواد به پدرم آسیب بزنه. ‫- چی؟ نه، وای.
‫کاش جلوی شورا حقیقت رو گفته بودم. ‫اون‌وقت این اتفاق نمی‌افتاد.
‫- شاید هنوز دیر نشده باشه. ‫- راست میگی.
‫فردا همه چی رو به خانم کلیرواتر میگم. ‫باید دوباره شورا رو تشکیل بده.
‫چرا میلینگ می‌خواد به ‫خانواده‌ات آسیب بزنه؟
‫- قصه‌اش درازه. ‫- وقت دارم.
‫اون یارو بود که کنار سطل زباله ‫با میلینگ دیدیم...
‫جالبه.
‫الو؟
‫چی؟ کِی؟ همین الان میام.
‫- چی شده؟ ‫- ملودی گُم شده.
‫دیشب دیر خوابیدن. ‫صبح که بیدار شدن، نبود.
‫- کارِ میلینگ بوده؟ ‫- فکر کردم به پدرم حمله می‌کنه.
‫اصلاً به خانواده‌ی سرپرستم فکر نکرده بودم.
‫می‌دونم یهو تنها شدن چه حسی داره.
‫ولی دیروز رفتم پیش یه زوج مهربون که ‫یه زمانی می‌خواستن من رو به سرپرستی بگیرن.
‫فکر می‌کردم ازم ناراحت باشن، ‫ولی اصلاً این‌طور نبود.
‫دعوتم کردن به یه فنجون کاکائو.
‫و دوباره می‌بینیشون؟
‫امیدوارم.
‫و منم می‌خوام برگردم پیش خانواده‌ی گرگیم.
‫می‌فهمم. اگه شانس بیاریم ‫دوباره پیداشون می‌کنیم.
‫و تا اون موقع، ما خانواده‌اتیم.
‫منم میام.
‫تو میری بیمارستان پیش پدرم؟
‫- اوهوم. ‫- خب، آدم هیچوقت نمی‌دونه. ممنون.
‫- میلینگ ملودی رو دزدیده. ‫- چی؟ اون موشِ عوضی.
‫- کمکم می‌کنی پیداش کنیم؟ ‫- آره، معلومه.
‫- حتماً یه بینی خوب هم لازم دارید. ‫- تیکانی، منم می‌خوام بیام!
‫نه، میرو، تو اینجا می‌مونی. ‫خیلی خطرناکه.
‫- زود برمی‌گردیم. ‫- باشه. موفق باشید.
‫- آنا. ‫- جی. اومدی.
‫معلومه.
‫بیا اینجا. پلیس هم اومده بود.
‫باور نمی‌کنن آدم‌ربایی باشه.
‫من باور نمی‌کنم ملودی فرار کرده باشه.
‫یه گروه جستجوی پلیس دنبالشه.
‫ما می‌خواستیم با ماشین دنبالش بگردیم.
‫ساعتش رو همراهش نبرده، ‫وگرنه می‌تونستیم ردش رو بزنیم.
‫- اینا دوست‌هات هستن؟ ‫- آره.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- اومدن توی جستجو کمک کنن.
‫- چه خوب. ‫- هوم. آره.
‫از اینجا که نمی‌تونسته بیرون رفته باشه. ‫تیکانی، ردشون رو زدی؟
‫هوم...
‫خیلی بهتر شد.
‫علاوه بر ملودی، ‫بوی یه مارِ دگرپیکر هم میاد.
‫دستیار میلینگ، شیلا.
‫حتماً از پنجره‌ی باز وارد شده.
‫یه وودواکر دیگه هم اینجا بوده، ‫به شکل آدم.
‫بله؟
‫سلام، کاراگ. شنیدم خواهرِ انسانت گم شده.
‫کارِ شماهاست، مردکِ حقه‌باز...
‫از خانم کلیرواتر و شورا دور بمون، ‫اون‌وقت بلایی سرش نمیاد.
‫ردشون رو زدم. از این طرف.
‫اَه.
‫هی!
‫سلام.
‫لعنتی، ردشون اینجا گم میشه.
‫ببین. شاید آدم‌های میلینگ ‫ملودی رو کشونده باشن توی یه ماشین.
‫حتماً بردنش به اقامتگاه میلینگ.
‫نمی‌تونیم دوباره تنهایی بریم اونجا.
‫فکر می‌کنید میلینگ ملودی رو دزدیده؟
‫بله. چون کاراگ می‌خواست ‫به خانم کلیرواتر ثابت کنه میلینگ چیکاره‌ست.
‫و حالا چی؟ می‌خواید زنگ بزنید و بپرسید؟
‫- فکر کردید باهاتون وارد اونجا میشم؟ ‫- میلینگ داره میاد.
‫- باید دنبالش برید. ‫- آره. لطفاً.
‫برای این کار اخراج میشم.
‫اندرو.
‫- اون یکی یارو کیه؟ ‫- تاکر جونز، یه سرمایه‌گذار املاک.
‫- میلینگ جنگل ما رو بهش فروخته. ‫- چی؟ چرا همون اول این رو نگفتی؟
‫باور می‌کردید؟
‫خانم کلیرواتر باور نکرد. ‫ما مدرک می‌خواستیم.
‫طبق برآوردها، فردا فرماندار میشم.
‫من بهت مدیونم.
‫بدون کمک تو به اینجا نمی‌رسیدم.
‫مشکلی نیست،
‫مادامی که اون مدرسه‌ی عجیب ‫برام دردسر درست نکنه.
‫- از فردا شروع می‌کنیم به قطع درخت‌ها. ‫- فردا؟
‫این رو ببین. ‫آخرش این شکلی میشه.
‫عالیه. نگران کلیرواتر نباش. ‫اون رو تحت کنترل دارم.
‫نمیشه بهش اعتماد کرد. ‫الان دیگه به مدرسه‌ی ما هم خیانت می‌کنه.
‫باشه. خداحافظ.
‫ولی ملودی کجاست؟
‫میلینگ کجا داره میره؟
‫باشه، یه لحظه صبر کنید. ‫باید به خانم کلیرواتر خبر بدم.
‫لیسا، بچه‌ها حق داشتن، ‫میلینگ داره دو رو بازی می‌کنه.
‫آره. ما اینجاییم، روی این سکوی بازدید، ‫اون...
‫لعنتی.
‫الان دوباره بهت زنگ می‌زنم.
‫روی ذخیره‌ی فندق‌هام شرط می‌بندم ‫ملودی رو اونجا زندانی کردن.
‫- بوش رو حس می‌کنم. ‫- دیگه بسه. حمله می‌کنیم.
‫هالی، تو ملودی رو آزاد کن، ‫ما حواس بقیه رو پرت می‌کنیم.
‫- باشه، گربه‌خان، گوش به فرمانیم. ‫- بزن بریم نابودشون کنیم.
‫بریم.
‫بهت هشدار داده بودم.
‫- همین الان ملودی رو آزاد کن! ‫- که بعدش بری پیش کلیرواتر و شورا؟
‫- اون رو بدید. اون‌وقت کسی آسیب نمی‌بینه. ‫- هرگز.
‫ما سه نفریم، شما دو نفر.
‫خیلی خب، پس حالا سه به سه شدیم.
‫- کمک! ‫- ملودی!
‫من ماره رو می‌گیرم، ‫تو گوزن رو، باشه؟
‫از بچگی شکار گوزن بلد بودم. بزن بریم!
‫خیلی قوی شدی، کاراگ.
‫حیف شد، می‌تونستم ‫خیلی چیزها یادت بدم.
‫و من چی باید ازت یاد می‌گرفتم؟ ‫چطور به وودواکرها خیانت کنم؟
‫صبر کن، کاراگ.
‫- فرمانداری تازه اول کاره. ‫- به نظر من آخر کاره.
‫ما وودواکرها باید به آدم‌ها حکومت کنیم،
‫نه اونا به ما.
‫تو فقط دنبال انتقامی، ‫به فکر وودواکرها نیستی.
‫تو نمی‌تونی جلوی من رو بگیری، کاراگ.
‫آره. حسابی حالش رو بگیر!
‫هی! آخ!
‫وایسا!
‫چقدر هم که نگرانِ آدم‌ها هستی.
‫اونا باید تقاص مرگ زن و بچه‌ام رو پس بدن.
‫بهش آسیب نزن، تو که بردی.
‫لطفاً کمکم کن، شیر کوهی.
‫اندرو، بچه رو ول کن!
‫تمومش کن!
‫وایسا، ترسو!
‫کاراگ، برگرد! ‫زیادی از خودت مطمئنی.
‫نباید تنهایی این کار رو می‌کردی.
‫می‌خواستم باهاتون حرف بزنم. ‫ولی اون ملودی رو گروگان گرفته بود.
‫خیلی متأسفم که درگیر این ماجرا شدی.
‫بهتره از اینجا بریم و تغییر شکل بدیم.
‫- بعدش به ملودی می‌رسیم. ‫- فکر خوبیه. هالی، تو همین‌جا بمون.
‫حتماً، خانم کلیرواتر.
‫کسی این رو باور نمی‌کنه.
‫درسته! پس بهتره به کسی هم نگی.
‫اوه، لعنتی. اون که نمی‌فهمه چی میگم.
‫دیگه شکی نیست که میلینگ نیت بدی داره.
‫هیچوقت نباید بهش اعتماد می‌کردم.
‫آره. ولی تقصیر منه که کار به اینجا کشید.
‫چرا؟ لطفاً نگو که جلوی شورا دروغ گفتی.
‫میلینگ تنها کسی بود که می‌دونست ‫خانواده‌ام کجان.
‫ولی نباید اون کار رو می‌کردم. ‫اشتباه بزرگی بود.
‫آره، اشتباه خیلی بزرگی بود.
‫و حالا میلینگ داره فرماندار میشه.
‫دیگه نمی‌تونیم جلوش رو بگیریم.
‫ولی شورا رو دوباره تشکیل می‌دیم ‫و تو حقیقت رو میگی.
‫آره.
‫اون‌وقت میلینگ محکوم میشه و می‌تونه ‫بره پیش دستیارش توی سانی مدوز.
‫چه فرماندار باشه، چه نباشه.
‫ولی تا فردا صبح جنگل رو قلع و قمع می‌کنن.
‫آره. باید از قلمرو‌مون محافظت کنیم.
‫مدرسه رو بسیج می‌کنیم.
‫شما دوتا هم وقتی ملودی رو برگردوندید ‫به ما ملحق شید.
‫ما از پسش برمیایم. فعلاً.
‫خیلی خب، بیا.
‫سنجاب بندها رو برام جوید.
‫و عقاب و شیر کوهی هم ‫با اون یکی شیر کوهی جنگیدن.
‫ولی اون یکی در رفت. ‫و گرگ هم گوزن رو شکست داد.
‫و حتی یادم نمیاد چه اتفاقی برای ماره افتاد.
‫چرا یادم اومد: کایوت گرفتتش توی دهنش ‫و پرتش کرد اون‌طرف.
‫و بعد همه‌ی حیوون‌ها فرار کردن. ‫به جز سنجاب.
‫اون من رو تا خیابان رسوند و بعد جی ‫و آقای بریجر با ماشین رسیدن.
‫پس گوزن و مار تو رو بردن کلبه، آره؟
‫چی؟ نه.
‫اولش یه مرد بود و یه زن که یه پا داشت.
‫همین رو گفتم دیگه. می‌دونستم ‫بازم حرفم رو باور نمی‌کنید.
‫نه، فقط همه‌ی اینا یکم زیادی ‫ماجراجویانه به نظر میاد.
‫مهم اینه که حالت خوبه ‫و پیش ما برگشتی.
‫آره.
‫ممنون که پیدام کردید.
‫عالیه.
‫میلینگ برد.
‫- میلینگ برد. ‫- آره.
‫باید بریم.
‫- می‌خوام با جی حرف بزنم. ‫- اوهوم.
‫تنهایی.
‫آره. حتماً، تنهاتون می‌ذاریم.
‫- دونالد. ‫- عه، آره.
‫مارلون.
‫اون بالا تو بودی، نه؟ شیر کوهی؟
‫آره، خودم بودم.
‫و اون روز که رفته بودیم پیاده‌روی: ‫اونم تو بودی.
‫می‌دونستم. ‫از چشم‌هات شناختمت.
‫و طرز حرکتت، یه جورایی عین خودته.
‫- تو نباید این رو بدونی. ‫- همه چی رو بهم بگو.
‫این یه راز خیلی بزرگه. ‫می‌تونی نگهش داری؟
‫به جونم قسم می‌خورم.
‫خیلی خب. خیلی‌ها مثل من ‫می‌تونن به حیوون تبدیل بشن.
‫اصلاً معلوم نیست...
‫بابا. ببخشید که زودتر نیومدم.
‫تئو بهم گفت که ترجیح می‌دادی ‫پیش خانواده‌ی انسانیت باشی.
‫ولی شانس آوردم که اون ‫سُم‌دارِ احمق رو برام فرستادی.
‫حالش بهتره.
‫می‌تونه تا وقتی که زخم‌هاش کامل خوب بشن، ‫توی مدرسه بمونه.
‫ممنون.
‫- ممنون که کمک کردی. ‫- خواهش می‌کنم. وظیفه‌ام بود.
‫کمک؟ بوفالوها فقط بلدن بخورن و فضله کنن.
‫- بابا! ‫- چیه؟
‫این خیلی توهین‌آمیزه!
‫و عمل پات هم خوب پیش رفت، آره؟
‫«عمل»؟ عه، آره.
‫آره، آره، آره، آره، آره.
‫اصلاً معلوم نیست ‫ارزش این‌همه دردسر رو داشت یا نه.
‫اگه عمل نمی‌کردی، زنده نمی‌موندی.
‫شاید هم خودش به مرور خوب می‌شد.
‫اگه قبلش از گرسنگی نمی‌مردی ‫یا کسی بهت حمله نمی‌کرد.
‫می‌فهمی؟ من جونت رو نجات دادم.
‫قبول داری که حق با من بود؟ ‫ولی هرچی که من میگم غلطه.
‫کاراگ! حق نداری با من این‌طوری حرف بزنی.
‫خسته شدم از بس ‫برای این‌که تأییدم کنی جنگیدم.
‫اگه نمی‌تونی قبول کنی که همه‌کارها رو ‫مثل تو انجام نمیدم، مشکل خودته.
‫آقای گلدن‌آی، به دبیرستان کلیرواتر ‫خیلی خوش اومدید.
‫ممنون، ولی من قطعاً نمی‌خوام ‫زیاد اینجا بمونم.
‫بفرمایید. یه اتاق براتون دارم.
‫خب کاراگ؟ همه چی خوب پیش رفت؟
‫اوهوم.
‫خواهرت ملودی، حالش خوبه؟
‫آره، آره. همه چی ردیفه.
‫خیلی خب!
‫- سلام! ‫- سلام!
‫ممنون که دیروز باهام اومدی.
‫اگه تو نبودی، موفق نمی‌شدیم.
‫و جوری که گوزن رو شکست دادی: ‫معرکه بود!
‫و تو هم حسابی میلینگ رو نقره‌داغ کردی.
‫آره، ادامه بده. وایسا.
‫هی، اون دیگه چه کاریه؟
‫تیکانی.
‫هرکی بخواد با خانواده‌ی جدیدم در بیفته، ‫با من طرفه.
‫جفری و بقیه رفتن پیش میلینگ. ‫ولی من می‌خواستم بهتون کمک کنم.
‫صبح بخیر.
‫همون‌طور که دوست خوبم اندرو میلینگ ‫احتمالاً بهتون گفته،
‫این زمین از الان متعلق به منه.
‫برای همین ازتون می‌خوام که ‫سریع از اینجا برید بیرون،
‫تا افرادم بتونن کار کنن، ممنون.
‫اولاً که هیچکس به ما خبر نداده.
‫ثانیاً ما این جنگل رو بیخیال نمی‌شیم. ‫خیلی برامون مهمه.
‫- خیلی بیشتر از چیزی که بفهمید. ‫- خیلی خب. یه لحظه! گوش بدید.
‫توی این زمین قراره واسه خانواده‌ها ‫و بچه‌ها خونه ساخته بشه. خب؟
‫برید توی همون شهر آپارتمان‌سازی کنید.
‫- اینجا قلمروی ماست. ‫- فقط قلمروی شما نیست.
‫- این دیگه چه مسخره‌بازی‌ایه؟ ‫- این مسخره‌بازی نیست.
‫فقط زبونیه که شما نمی‌فهمید.
‫میلینگ کدوم گوریه؟
‫تمام این حیوانات توی این جنگل زندگی می‌کنن. همه‌شون بهش وابسته هستن.
‫آره. اینجا خونه‌شونه. ‫اینجا غذا پیدا می‌کنن.
‫و بدون قلمرو‌شون... می‌میرن.
‫هر وقت آدم‌ها زمینی رو تصاحب می‌کنن، ‫اونا آروم و بی‌صدا ناپدید میشن.
‫گونه‌به‌گونه. یه روز کلاً غیب میشن.
‫اونا...
‫هر جادو و جنبلی که دارید انجام می‌دید، ‫بهتون پیشنهاد می‌کنم:
‫کاری کنید که دانش‌آموزها ‫و این جونورها از اینجا برن.
‫وگرنه ما انجامش می‌دیم.
‫نه. این جنگل خیلی ارزشمنده.
‫من اصلاً مشکل رو نمی‌فهمم.
‫توی این جنگل گونه‌ی جانوری حفاظت‌شده نداریم.
‫به خاطر یه مجوز احمقانه ‫همه چی بررسی شده.
‫حیوون‌ها اول باید در معرض انقراض باشن ‫تا آدم‌ها بهشون توجه کنن؟
‫- و درخت‌ها چی؟ ‫- «درخت‌ها»...
‫خیلی خب. خودتون خواستید.
‫سوار شید! ماشین‌ها رو روشن کنید!
‫ما می‌ریم اسلحه بیاریم.
‫- نمی‌ذاریم ما رو بترسونن. ‫- نترسید. آروم باشید.
‫باید بجنگیم. ما قوی‌تریم.
‫- می‌زنیم تو دهنشون. ‫- نه. این یه اعتراضِ مسالمت‌آمیزه.
‫بابا؟
‫وایسید!
‫فقط مراقب باش.
‫- کارت عالی بود، برندون. ‫- به اون بُزدل نشون دادم کی قلدرتره.
‫- برای آخرین بار میگم: گُم شید. ‫- برندون، برو جای امن.
‫باشه. قبل از این‌که تبدیل به غنیمت شم.
‫صف رو نگه دارید.
‫اونا به ما شلیک نمی‌کنن.
‫اندرو، کجا بودی؟ ‫داشتم سعی می‌کردم بهت زنگ بزنم.
‫گفتی همه‌ی کارهای مدرسه ردیفه.
‫می‌خوام یه اعلامیه بدم:
‫به عنوان فرماندار منتخب جدید وایومینگ، ‫امروز در اولین اقدامم،
‫دستور دادم که این منطقه ‫تحت حفاظت محیط زیست قرار بگیره.
‫از الان به بعد، دبیرستان کلیرواتر ‫و تمام این زمین‌ها بخشی از پارک ملی هستن.
‫چی؟
‫دیوونه شدم یا چی؟
‫بجنبید، تیشرت‌ها رو بیارید.
‫نمی‌تونی بزنی زیر قول و قرارمون.
‫- الان می‌خوای با من دعوا کنی؟ ‫- تو یه قرارداد امضا کردی.
‫- چیه؟ چرا رنگت پریده؟ ‫- چیزی نیست.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫پس الان می‌شینی توی ماشینت، ‫میری ویلای قشنگت،
‫و کلاً این ماجرا رو فراموش می‌کنی.
‫- باشه؟ ‫- اوهوم.
‫- چی می‌خوای بگی؟ ‫- باشه، همین کار رو می‌کنم.
‫وکیلم رو می‌فرستم سراغت! ‫بدبختت می‌کنم!
‫عالیه.
‫اندرو؟
‫می‌تونی بهم بگی چه نقشه‌ای تو سرته؟
‫گفتم که من هرگز اون زمین رو نمی‌فروشم.
‫حالا می‌تونم ازش محافظت کنم.
‫- تو یه دختر رو دزدیدی. ‫- چرنده.
‫توی جنگل گم شده بود ‫و من بهش کمک کردم.
‫می‌دونم که تو پشتِ این حمله‌ها هستی.
‫کاراگ دیگه برای تو دروغ نمیگه ‫و من دوباره شورا رو تشکیل میدم.
‫می‌دونی چیه؟ گور بابای شورا.
‫حالا من توی دنیای آدم‌ها ‫قدرت بیشتری دارم،
‫متحدانی در سراسر کشور دارم ‫و تمام وودواکرها پشتِ من هستن.
‫این سرزمینِ شماست!
‫دیدی؟
‫خانم کلیرواتر، از همون اول ‫نقشه‌ی میلینگ همین بود،
‫که فرماندار بشه و آخرش پیشِ وودواکرها ‫یه قهرمان جلوه کنه.
‫اون مدام قدرتش رو بیشتر می‌کنه،
‫تا یه روزی بتونه یه انتقام وحشتناک ‫از آدم‌ها بگیره.
‫آره، اون باهوشه، کاراگ. ‫خطرناک و غیرقابل پیش‌بینیه.
‫ولی حداقل الان قلمرو‌مون امنه.
‫و باید همین رو جشن بگیریم.
‫و باور کن، درسته که اون قدرتمنده، ‫ولی میلینگ هنوز برنده نشده.
‫عه، لو؟
‫ببخشید که دروغ گفتم. ‫حق با تو بود.
‫به خاطرِ منه که میلینگ الان به قدرت رسیده. ‫خیلی حماقت کردم.
‫درسته. ولی ممنون.
‫باهم دوستیم؟
‫با یه شیر کوهی؟ ببینیم چی میشه.
‫خب، گربه کوچولوی شجاع. ‫باید درگیریش با میلینگ رو می‌دیدی.
‫آره، ولی دفعه‌ی بعد به این راحتی در نمیره.
‫آره. بالأخره یه جوری گیرش می‌ندازیم. ‫فقط باید...
‫هالی! سلام! هورا! هالی، ما اینجاییم!
‫کاراگ...
‫من... باید اعتراف کنم، ‫این مدرسه اون‌قدرها هم بد نیست.
‫و جوری که هوای هم رو دارید، ‫انگار یه چیزهایی از اینجا یاد می‌گیری،
‫که به درد زندگی‌ات می‌خورن.
‫و دوست‌های خوبی پیدا کردی.
‫منظورت برندونه، ‫همون «حیوون سُم‌دارِ احمق»؟
‫دقیقاً. یعنی نه.
‫ببخشید که بهت تیکه انداختم ‫و متلک بارت کردم.
‫ظاهراً بوفالوها بیشتر از خوردن ‫و فضله کردن بلدن.
‫و ممنون که جونم رو نجات دادی.
‫من گاهی یکم کله‌شقم.
‫پس می‌دونم این رو از کی به ارث بردم.
‫آره. آره.
‫بیا بغلم.
‫احساس می‌کنم کرامپ ‫باید دنبال یه قربانی جدید بگرده.
‫- خیلی خوشحالیم. ‫- آره، منم همین‌طور.
‫بجنب دیگه، برو. حالا برو!
‫- راستی این برندونه. ‫- سلام، برندون.
‫- فردا می‌بینمت، آره؟ ‫- آره.
‫- پسر خوبیه. ‫- آره.
‫همه چی خوب پیش رفت، ‫طبق نقشه ادامه می‌دیم.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»