یک چهره!
یک ناوگان!
یک جنگ!
یک مرد!
یک فکر!
یک حیله!
یک حیله برای شکستن دیوارهای تروآ!
و به آتش کشیدنش، با فریاد ویران کردنش!
این یعنی چه؟
هدیه‌ای
برای آتنا.
ما خدایان مشترکی داریم،
به پیشکش آن‌ها احترام بگذار.
آن را به معبد آتنا ببرید.
جنگ تمام شده است.
یک چهره!
یک ناوگان!
یک جنگ!
یک مرد!
بس کن!
نه این آواز را.
عزیزدردانه مامان!
بدو، عزیزم،
بدو!
من به آن‌ها یادآوری می‌کنم که این نوشیدنی متعلق به کیست.
من آوازِ اودیسه را نمی‌خواهم، بلکه خودِ اودیسه را می‌خواهم.
و تو هر شب از خواستگاران در خانه او پذیرایی می‌کنی؟
در این دنیا،
هر کس هر چه بخواهد می‌کند و من هر چه در توانم باشد.
مادر، من امروز دیگر مردی شده‌ام.
پس آن‌ها را بیرون بینداز،
قانون زئوس را زیر پا بگذار، به آن‌ها بهانه‌ای برای حمله بده.
من همسرم را از دست داده‌ام،
و حاضر نیستم پسرم را هم از دست بدهم.
پدر برمی‌گردد. - او کجاست؟
هشت سال از سقوط تروآ می‌گذرد
و نزدیک به بیست سال است که ما را ترک کرده.
او کجاست؟
او مهمان ماست، درست مثل شما.
ما را گدا خطاب می‌کنی؟
می‌گویم سه سال است که از شما پذیرایی می‌کنیم.
شما از مهمان‌نوازی ما سوءاستفاده می‌کنید
چون مادرم از انتخاب کردن خودداری می‌کند.
او قبلاً ازدواج کرده. اودیسه مرده است.
تو چه چیزی از پدرم می‌دانی؟
اینکه گوشتش سفت و نوشیدنیش بد بود.
شما بهترین‌هایش را در این دو سال نوشیدید.
می‌دانم که او برنگشته است.
هنوز نه.
تو در پی پدری هستی
که حتی او را ندیده‌ای،
مثل یک بچه ننه گریان.
هیچ‌کس از پدر واقعی‌اش مطمئن نیست.
تو هم نمی‌توانی از پدر من مطمئن باشی.
من او را می‌شناختم.
در کودکی، شکار کردنش را تماشا می‌کردیم.
من داوطلب رفتن به تروآ بودم.
به من گفت که بمانم،
که مراقب تو باشم.
اما،
اسپارت پر از کهنه‌سربازان تروآ است،
آنجا معدن اطلاعات است.
تو پسر اودیسه‌ای؟
به اسپارت برو،
برو و منلائوس را ببین.
او تو را می‌پذیرد.
ملکه می‌خواهد با غریبه صحبت کند.
او تشنه‌ی خبر است.
اما دلت را به امید واهی خوش نکن.
او راهی دارد که بفهمد کسی اودیسه را دیده است یا نه.
آن مرد را می‌بینی؟
او تقریباً نابیناست،
اما مسافران را تا حد مرگ کتک می‌زند
وقتی درباره‌ی پدرم دروغ می‌گویند.
خیلی سریع بود.
از کجا می‌دانی؟
برای شنیدن یک حرکتِ ناشیانه نیازی به چشم نیست.
منتور، او را به چالش بکش.
خیلی سریع بود.
او هم مثل خودت خوش‌برخورد است!
او فقط از پدرت اطاعت می‌کرد.
او را کجا پیدا کرده بود؟
آن‌ها اینجا با هم آشنا شدند.
من او را برمی‌دارم. برای پسرت؟
برای شکار.
او شمّ خوبی داشت.
تکان نخور.
می‌خواهی یک زخم بد برداری؟
- چرا زه را می‌کشی؟ این ناجوانمردانه است.
که به شکار خود هشدار بدهی؟ که شرافتمندانه بجنگی.
تو نمی‌جنگیدی، تو شکار می‌کردی.
شکار، یک نبرد پنهانی است.
زیرکانه است، اما این حیله‌ها برایت دردسرساز می‌شوند.
دوباره تلاش کن،
با سرعت و دقت کمتر.
آدم با یک دفاع بی‌نقص پیروز نمی‌شود.
حمله را تحریک کن.
چطور؟ تردید کن.
پهلویت را به شمشیر حریف نشان بده حمله او به کارت می‌آید.
تو این را به پدرم یاد دادی؟
او بود که این را به من آموخت.
او گفت:
«تو همیشه قرار نیست قوی‌ترین یا سریع‌ترین باشی،
پس باید باهوش‌ترین باشی.»
چیکار می‌کرد
اگه این خواستگارها رو توی خونه‌ش پیدا می‌کرد؟
حتی نمی‌تونم تصور کنم که باهاشون چیکار می‌کرد.
تعدادشون خیلی زیاده.
دو تا رو می‌کشیم و بقیه عقب می‌کشن،
این وحشی‌ها و ترسوها.
باید می‌رفتن به تروآ، اما با نزدیک شدن آگاممنون،
پدرها قایمشون کردن.
می‌دونست که جنگ آگاممنون سال‌ها زمان می‌بره و جون‌های زیادی رو می‌گیره.
پس، او ارتشش را به قید قرعه انتخاب کرد.
اسم؟ سینون.
قرعه‌کشی. نه.
اسم؟ - آنتینوس.
قرعه‌کشی.
بله.
یک قرعه‌کشی؟
آنتینوس می‌گوید که داوطلب بوده است.
آن‌ها دارند نقشه‌ای می‌کشند.
پسرت می‌خواهد جای سینون را بگیرد.
حرفش را هم نزن.
او برای خانواده‌اش اینجا می‌ماند.
- او مراقب پسرت هم خواهد بود. البته
او با من می‌آید.
او می‌خواست آنتینوس مراقب من باشد؟
اودیسه می‌خواست از تحقیر کردن آن پدرها جلوگیری کند،
او دلسوز بود.
او تو و مادرت را بیشتر از شهرت دوست داشت.
او می‌دانست که سال‌ها طول می‌کشد.
این را به مادرم گفت؟
از خودش بپرس. ائومائوس
او روزی برمی‌گردد؟
آرگوس این‌طور فکر می‌کند.
هرگز ندیده‌ام سگی ۲۰ سال عمر کند.
او مدت‌ها پس از صاحبش زنده مانده است.
ببخش که حرفت را قطع کردم.
عجله‌ای ندارم.
طبق گفته پیشینیان، وقتی کفن پدربزرگت تمام شود،
باید دوباره ازدواج کنم.
چرا؟
ایتاکا هنوز بدون پادشاه است.
آن‌ها می‌خواهند تحت حمایت باشند.
در برابر چه چیزی؟
مردمان دریا.
این‌ها قصه‌های مسافران است.
مسافران ما را از دنیا و سقوط تروآ باخبر می‌کنند،
و همگی از حملات این مردمان دریا می‌گویند.
این مردمان دریا چه کسانی هستند؟
کسی نمی‌داند، اما بزرگان می‌خواهند ما را آماده کنند.
آماده کنند؟
تمدن ما بزرگ‌ترین تمدن تمام اعصار است.
به این خانه اصیل نگاه کن،
به این سنگ‌های کهن،
که در چنگال مهمانان ناخوانده‌ی حریص گرفتار شده است.
این بنا ارزشی ندارد
اگر معنایش را خوار بشماریم.
قانون زئوس.
رفتار نیک با دیگران.
آن‌ها این را زیر پا می‌گذارند، و همه چیز را نابود می‌کنند.
آن‌ها این را زیر پا می‌گذارند، همه چیز را نابود می‌کنند.
چطور تصور می‌کنی که با یکی از آن‌ها ازدواج کنی؟
چون مدت‌ها پیش،
پدرت از من خواست.
آگاممنون پادشاه ماست.
او پسرمان را با خود می‌برد.
او چنین کاری نخواهد کرد.
اگر واقعاً مردمی از دریا وجود داشته باشند،
امروز، ایتاکا پادشاهی ندارد که لشکری فراهم کند.
من می‌توانم بر تخت بنشینم.
بیا.
زه را بکش.
این عادلانه نیست!
تو می‌گویی فقط او می‌توانست این کار را بکند.
او اجازه می‌داد دیگران امتحان کنند.
او تبرها را ردیف می‌کرد
هیچ‌کس دیگری هرگز موفق نشد.
آن‌ها خون ما را می‌مکند
تا تو با یکی از آن‌ها ازدواج کنی پیش از آنکه من بتوانم حکومت کنم.
منلائوس سال‌ها پیش بازگشت.
همه آن‌ها بازگشتند. - کسانی که زنده ماندند!
شاید او مرده باشد.
در آن صورت، این قصر متعلق به من خواهد بود.
باید حقیقت را بدانیم
و برای این کار باید نزد منلائوس بروم.
تلماک، این خواستگارها قصد آسیب رساندن به تو را دارند.
فکر می‌کنی خودم نمی‌دانم؟
هر شب، مرا به خطا می‌کشانند.
و بیرون، در دریاها، در جاده‌ها،
آن‌ها برای کشتنت بهانه‌ای نمی‌خواهند!
تو نمی‌خواهی که من فرمانروایی کنم.
می‌خواهی مرا در جایگاه خودم نگه داری تا ملکه ایتاکا باقی بمانی.
از اینکه ملکه باشم بدون پادشاهم خسته‌ام!
بدون پادشاهت؟
یا بدون یک پادشاه؟
و فکر می‌کنی آماده‌ای که جای پدرت را بگیری؟
تو هنوز بچه‌ای.
خیلی پر سر و صدا هستی، ملانتیوس.
مهمیزهایت را در قصر در بیاور. تو گاوچران هستی، نه سوارکار.
و تو هم خوک‌بان هستی. به چه حقی این را به من می‌گویی؟
ارباب ما، مرا به سرپرستی گله‌دارانش گماشته است.
خیلی وقت است که اربابی نداریم، پیرمرد احمق و کور،
و تو هم به اندازه این سگ، اینجا ناخواسته هستی.
آرگوس!
سرورم، او کاری نکرده است.
پس تو هستی که بوی بدی می‌دهی؟
این سگ پیر را رها کنید.
- کدام‌یک؟ هر دوی ما.
به من توهین می‌کنی؟
او می‌خواست از سگ شکاری پدرم دفاع کند.
سگ شکاری؟
این لاشه را ببینید.
بیرونش بیندازید. داریم غذا می‌خوریم.
نمی‌بینی که دارد زجر می‌کشد؟
پس کارش را تمام می‌کنم.
رهایش کن!
دیدید؟
همه‌تان دیدید؟
او به من حمله کرد! حق با من است!
تمنا می‌کنم!
به پسرم آسیب نرسانید.
آرام باش، پولیبوس.
این توله سگ از کوره در رفته، رحم کن.
دوباره از نوشیدنیت بنوش، خودم حلش می‌کنم.
این سگ شکاری پدرم است.
او فقط زنده مانده تا بازگشت اودیسه را ببیند.
بیرون روی توده کود می‌اندازمش، تا زودتر او را ببیند.
این سگ همان بیرون می‌ماند!
قبل از اینکه خودت را فدای یک حیوان کنی، فکر کن.
اوریکلی،
آذوقه را به کشتی‌ها بفرست
توسط افراد مطمئن.
این مادرت را نابود می‌کند.
اگر بمانم، مجبور به جنگ می‌شوم و کسی از من دفاع نخواهد کرد.
من به خبری از پدرم نیاز دارم.
اگر اودیسه واقعاً مرده باشد، ایتاکا از من حمایت خواهد کرد.
خواستگاران خشمگین خواهند شد، تو نمی‌توانی برگردی!
به منتور بگو قبل از سپیده دم در کشتی‌ها به من ملحق شود.
می‌خواهی به مادرت چه بگویم؟
که تا جایی که می‌تواند دوام بیاورد.
کشتی آماده است، جزر و مد مناسب است.
به تو گفته‌ام که چشمان یک خردمند، چشمان آتنا را داری؟
یکی دو بار.
نمی‌پرسی کجا می‌رویم؟
کجا می‌رویم؟ برای پیدا کردن پدرم.
او زنده است، باد و امواج این را می‌گویند.
او جایی سرگردان است، زخمی، گم‌شده، چه کسی می‌داند؟
اما او زنده است.
باز هم رویا دیدی؟
مردانی که غرق می‌شوند
درون نوعی
مکان تاریک.
سوسوی آتشی بر سنگ. فراموش کردم.
از روی انتخاب؟
چرا کلام خدایان غیرقابل درک است؟
چه کسی صدای رعد را نمی‌فهمد؟
یا آتش را؟
لبخند یک کودک، یک محصول خوب؟
شما خودتان را از ما پنهان می‌کنید.
نگاه کن.
چه کسی این ابر را جابه‌جا می‌کند؟
چه کسی این پرندگان را گرد هم می‌آورد؟
چه کسی آب‌ها را متلاطم می‌کند؟
با چه کسی صحبت می‌کردی؟
آتنا دوباره بر من ظاهر شد.
او به من می‌گوید که به خاطر بیاورم.
- که بروم. - چرا باید بروی؟
ما همه چیز داریم.
چه مدت است که من اینجا هستم، کالیپسو؟
من خانه‌ای دارم، جایی.
من کسی را دارم
در این دنیای پهناور.
تو چه می‌دانی؟
هیچ نمی‌دانم.
حسش می‌کنم.
این زندگی می‌تواند ابدی باشد.
این فقط برای خدایان است.
آیا تو الهه‌ای؟
می‌خواهی به یاد بیاوری. اگر آن خاطره خوشبختی‌ات را نابود کند چه؟
یعنی آن خوشبختی خیالی بوده است.
- دیگر از آن نخور. - عاشقش هستم.
دیگر گل لوتوس بس است.
چه خاطراتی داری؟
بعد از تروآ.
تروآ؟
ما جنگ را بردیم.
و بعد؟
ده سال در این ساحل لعنتی!
ما برمی‌گردیم.
به کسانی که اینجا جا می‌گذاریم فکر کنید.
آذوقه کافی داریم؟
به اندازه کافی تروآ را غارت کرده‌ایم.
یکی دو توقف ما را نمی‌کشد.
پاروها را جمع کنید.
استراحت!
پاروها را جمع کنید!
بادبان را بالا می‌کشیم و بادهای جنوب را دنبال می‌کنیم.
آگاممنون با پارو به سمت توقفگاه‌های غرب می‌رود.
او دهان‌های بیشتری برای سیر کردن دارد.
جایی برای پهلو گرفتن پیدا خواهیم کرد.
این کار پرخطر است.
من به اندازه کافی از آگاممنون پیروی کرده‌ام.
با کمی شانس و بادهای موافق،
کمی دنیا را می‌بینیم و پیش از آگاممنون به خانه برمی‌گردیم.
صورت فلکی خرس را در سمت راست نگه دار.
اودیسه!
خشکی!
می‌بینی؟
عجب آدم خوش‌شانسی.
آذوقه‌مان داشت تمام می‌شد.
گروهی را به ساحل بفرست
تا آذوقه سه هفته را بخواهند.
و اگر نپذیرفتند چه؟
آیا برای بازگشت به خانه عجله داری؟
سلاح‌هایتان را آماده کنید!
گدایی کنید، قرض بگیرید،
غارت کنید.
چرا به جای استقبال از ما روستا را ترک کردند؟
آن‌ها ما را با مردمان دریا اشتباه گرفتند.
ما یونانیانِ ایتاکا هستیم.
شاید بدانی که ما تروا را شکست دادیم.
ما مسیر بادهای جنوبی را دنبال می‌کنیم.
اگر این مسیر را ادامه دهیم،
از آنچه خواهیم یافت، خوشمان نخواهد آمد.
پس از سال‌ها جنگ،
هیچ‌کس نمی‌توانست میان مردان من
و سرزمین مادری‌شان قرار بگیرد.
حتی من.
آنجا، اتفاقی افتاده است؟
تعقیب خورشیدِ دست‌نیافتنی.
خشکی!
همین است.
عجب آدم خوش‌شانسی.
گوسفندها گله‌ای زندگی می‌کنند.
دنبالش برویم.
کسی اینجا زندگی می‌کند.
و پنیر درست می‌کند.
خیلی هم خوب!
- و کلی از آن وجود دارد! - بیایید برگردیم.
چیزی برای معامله نداریم.
قانون زئوس.
آیا ساکن اینجا قانون زئوس یا خود زئوس را می‌شناسد؟
همه قانون زئوس را می‌شناسند.
آتش را روشن نگه دارید
برای بازگشت صاحبخانه.
از آتش فاصله بگیرید.
پراکنده شوید!
فکر کنم خوابیده است.
صبر کن.
آن تخته‌سنگ.
خیلی سنگین است.
گیر می‌افتیم.
دهان به دهان بچرخانید: فردا صبح،
وقتی حیواناتش را بیرون می‌برد،
به سمت ورودی می‌دویم.
استراحت کنید.
بروید!
می‌توانیم چیزی در ورودی بگذاریم تا راهی برای خروج باز بماند.
شاید.
اما چه چیزی؟
این کُنده.
متوجهش می‌شه.
نوکِ باریکش رو توی آتیش فرو می‌کنیم.
ما
چند تا حیوان داره؟
حدوداً سی تا.
ما خیلی زیادیم.
برمی‌گردیم دو تا از ما بیرون می‌رن.
یا کشته می‌شن.
سرتون رو بندازید پایین و بین حیوان‌ها از هم جدا بشید.
- تا فقط یکی رو بگیره. درسته.
باید چهار نفر بیرون برن، دو تا دو تا.
چرا باید این کار رو بکنیم؟
دو نفر رو می‌خواد.
دو نفر دیگه رو هم می‌خواد قبل از خواب.
- با جسدش چیکار کنیم؟ یعنی چی؟
بذاریم همین‌جا بپوسه؟
بشه غذای اون موجود؟
ما به مرده‌هامون احترام می‌ذاریم، اودیسه.
اون کشته شد تا ما فرار کنیم. با فرار کردن بهش احترام می‌ذاریم.
پوزیدون، انتقام بگیر!
داره حرف می‌زنه.
چرا قبلاً چیزی نگفت؟
تو با مورچه‌ها حرف می‌زنی؟
سعی کنیم باهاش منطقی حرف بزنیم؟
فکر کنم از اون مرحله گذشتیم.
داری چیکار می‌کنی؟
رامز!
محکم‌تر!
چرا به او تیر انداختی؟
این جانور سربازان خوبی را کشت.
و این جانور،
پسر پوزئیدون بود.
وقتی چشمش را کور کردیم، نامش را فریاد زد.
او یک هیولا بود.
من هم آن فریاد را شنیدم.
آیا دریا علیه ما خواهد شد؟ و باد.
اگر پوزئیدون با ما باشد، چطور به خانه برگردیم؟
به فال‌ها و قربانی‌ها اعتماد نکن.
از زمان تروآ، چند بار تو را دیدم که
اشک می‌ریزی و آتنا را دعا می‌کنی؟
دلت به رحم نیامد؟
این را بگیر.
آن را نگه دار،
- به یاد کسانی که نتوانستیم دفن کنیم.
از خودت حرکت کن تا خدا به تو برکت دهد.
پس از آن
با هر دریای طوفانی یا باد مخالف،
مردان فکر می‌کردند نفرین شده‌اند.
راستی، آن‌ها کجا هستند؟
کی به من اجازه می‌دهی دوباره آن‌ها را ببینم؟
آن‌ها به من کمک می‌کردند تا به یاد بیاورم.
آیا همسری داشتم، فرزندانی، پسری؟
چند وقت است که اینجا هستم؟
مدت‌هاست.
اگر پسری دارم،
چند سال دارد؟
چطور باید با یک پادشاه صحبت کرد؟
نگران نباش.
دهانت را باز نکن، و اگر کسی پرسید،
ما تاجران کِرِتی هستیم.
می‌بینیم چطور می‌شود به پادشاه نزدیک شد.
خوش آمدید!
ممنونم. به نظر می‌رسد مشغول
از این طرف.
ما را کجا می‌بری؟
پادشاه دوست دارد شخصاً از غریبه‌ها پذیرایی کند.
بنشین.
تو نه.
تو.
از مهمان‌نوازی ما بهره‌مند شو، همان‌طور که زئوس حکم کرده،
پیش از آنکه شاید به ما بگویی که هستی.
به موقع رسیدی!
ما داریم عروسی دخترم را جشن می‌گیریم.
فردا، او می‌رود تا زندگی تازه‌ای را آغاز کند.
خیلی به گدایان نمی‌مانی. می‌دانی من کی هستم؟
من منلائوس هستم،
پسر آترئوس، برادر آگاممنون،
همسر هلن.
می‌دانی او کیست؟
این چهره
هزار کشتی را راهی کرد.
باید فقط پانصد تا از آن‌ها باقی مانده باشد.
بسیاری در تروآ برای این چهره جان باختند.
برای جاه‌طلبی برادرت.
او، برایم آشناست.
آیاس،
پاتروکل،
آشیل.
دلم برای آن‌ها کمتر از یک جنگجوی دیگر تنگ شده.
باهوش‌ترینِ ما.
ده سال پوسیدن در این ساحل.
در گل و لای ماندن و یکدیگر را دریدن تا زمانی که مردی
راه حلی پیدا کرد.
اودیسه.
اودیسه
داستان اسب را می‌دانی؟
تجربه‌اش از درون؟
روزها آنجا ماندیم،
چپیده در آن از زمان حرکت کشتی‌ها.
اودیسه نمی‌خواست کسی بداند، حتی سینون،
سربازی که جا گذاشته بودیم.
در دو جزر و مد اول، عده‌ای غرق شدند.
در سکوت، غرق در کثافت بودیم.
هدیه‌ای
برای آتنا.
ما خدایان یکسانی داریم،
به پیشکش آن‌ها احترام بگذار.
باید آن را بسوزانیم!
بسوزانیدش!
این پیشکشی به آتنا است!
به سمت دروازه‌ها!
او می‌دانست چطور صبر کند تا شبی بی‌ماه دشت تروآ را بپوشاند.
همه به سمت دروازه‌ها!
به سمت دروازه‌ها!
بجنب!
ادامه اش را می‌دانی.
احساساتی شدی؟ باید بشنوی که قصه‌گوها چطور آن را می‌خوانند.
شنیده‌ام.
آن‌ها همراه شما نبودند.
همراه پدرت، اودیسه.
خیلی به او شبیهی.
کجا از او جدا شدی؟
در تروآ.
خدایان پیروزی عادلانه ما را رقم زدند
عادلانه؟
آن‌ها پیروزی عادلانه ما را رقم زدند، اما سفرهایمان را نه.
من بعد از سال‌ها توانستم برگردم. او نتوانست.
برخی از برگشتن پشیمان شدند.
به او بگو
چه بر سر برادرت آمد.
سرنوشتی که خدایان بعد از آن مبارزه عادلانه برایش رقم زدند.
بگو که او همچون قهرمانان مورد استقبال قرار گرفت.
بگو که آگاممنون سال‌ها پیش از ما بازگشت.
بگو همسرم، خواهر دوقلویم کلوتایمنسترا، چطور از او استقبال کرد.
به او بگو
او برای برادر من اینجا نیست!
بلکه برای پدرش آمده.
من از زمان تروآ، هیچ خبری از او ندارم.
هیچ؟
مردانت هم همین‌طور؟
مردان آگاممنون، مسافران، بازرگانان؟
آمده‌ای تا شایعات و حرف‌های بی‌پایه جمع کنی؟
جای درستی آمده‌ای.
کسی هست که داستانی برای گفتن درباره اودیسه داشته باشد؟
می‌گویند ثروتمند است، می‌گویند فقیر است
یا می‌گویند جان باخته، یا در زندان است. کسی حرف بهتری دارد؟
در زندان؟
کدام زندانی
می‌تواند مردی مثل او را نگه دارد؟
هر چه به یاد داری به من بگو
بقیه‌اش خودش پیش می‌آید.
مردم بیش از پیش باور کردند که من به پوزئیدون توهین کرده‌ام.
طوفان پشت طوفان را تحمل کردیم،
از مسیرمان منحرف شدیم
و سرگردان ماندیم.
سلام.
ما با صلح آمده‌ایم.
به غذا نیاز داریم.
غذا!
- نمی‌فهمی؟ - او فقط یک کودک است
در این صورت، والدینش چگونه‌اند؟
نترس.
سریع، به سمت کشتی‌ها!
کمانم!
صبر کنید!
پارو بزنید! - صبر کنید!
بروید!
پارو بزنید! - صبر کنید!
بجنبید!
این قایق را به حرکت درآورید!
به چپ بپیچ،
از کنار ساحل برو.
اگر کشتی داشته باشند چه؟ باید دور شویم
بدون آذوقه، نمی‌توانیم کورکورانه پیش برویم.
راه را گم کرده‌ایم.
باید آذوقه تهیه کنیم و موقعیتمان را پیدا کنیم.
سمت چپ.
آنجا!
دود!
از کنار ساحل برو، در ساحل لنگر می‌اندازیم!
پاروها را بالا بگیرید!
گروهی را به خشکی بفرستید.
فردا.
کسی را پیش قایق‌ها بگذار.
ترجیح می‌دهیم تو بمانی.
ما؟
همه‌ی ما.
بازماندگان.
این شورش است؟
خودت قضاوت کن.
کمانت را بده، من برایمان غذا پیدا می‌کنم،
حتی اگر شما دست‌خالی برگردید.
نترس.
همه‌چیز خوب است، هیچ آسیبی به تو نمی‌رسانیم!
اگر از شما اطاعت کنم.
هیچ آسیبی به تو نمی‌رسانیم.
من ائوریلوخوس هستم. تو چطور؟
کی‌رکه.
ما به غذا نیاز داریم.
من غذا دارم.
غذای فراوان.
خودم به آن رسیدگی می‌کنم.
سلاح‌ها و زره‌هایتان را،
بگذارید آن پشت.
از این تکه‌های خوب خوشت می‌آید؟
چرا این‌قدر از آن‌ها داری؟
چه کسی می‌داند چه زمانی غریبه‌ها از راه می‌رسند؟
این مردان
چه شکم‌پرست‌هایی هستند.
هیچ‌وقت سیر نمی‌شوند.
اوریلوکوس!
اینجا نیستند! کسی نیست؟
خنجرت را بده.
پیش قایق‌ها بمان!
بیا جلو!
از راه دریا آمدی؟
تنهایی؟
خوک‌هایم به تو انس گرفته‌اند.
گرسنه‌ای؟
سلاح‌هایت را بیرون بگذار
و مهمان‌نوازی زئوس را بپذیر.
یک خوک بگیر، برای شام سر ببر.
نمی‌دانم که هستی، اما تو یک روستایی نیستی.
ولش کن.
بوی خوبی می‌دهد، این خوراک.
برای هر دوی ما کافی است.
چه کسی به تو گفت که ما فقط دو نفریم؟
چه کس دیگری اینجاست؟
سوال همین است!
می‌گویی تنهایی،
اما هیچ‌کس اینجا تنها نمی‌آید.
جدی؟
تنها از راه دریا می‌توان به اینجا آمد.
همراهانت کجا هستند؟
در جستجوی آن‌ها هستم.
کسی آمده است؟
- غذای فراوانی هست. به من شک داری؟
به تو؟
مسافری که آشکارا گرسنه است، اما به غذا لب نمی‌زند،
کسی که ادعا می‌کند ملوان است
و زره یک جنگجوی بزرگ را به تن دارد
و قانون زئوس را زیر پا می‌گذارد،
و با خود خنجری به جایی می‌آورد که به آن دعوت شده است.
چشم‌های تیزی داری.
خدایان آن را تیز کرده‌اند.
آیا آن‌ها به تو الهام می‌کنند؟
حقیقت را،
گاهی اوقات.
آیا آن‌ها می‌دانند مردان من کجا هستند؟
- مردانت؟ همین‌طور است.
آن‌ها می‌دانند.
به من خواهی گفت؟
شاید.
اگر خنجرت را به من بدهی.
اما آیا باید به دروغگویی که مهمان‌نوازی‌ام را رد می‌کند کمک کنم؟
مردانت آمدند و دیگر اینجا نیستند.
آن‌ها رفته‌اند؟
با جا گذاشتن حلقه‌هایشان؟
فکر بدی است.
- نه! - این کلاغ چه نسبتی با تو دارد؟
خنجرت را زمین بگذار وگرنه او را خفه می‌کنم تا حقیقت را بگوید.
رهایش کن. او از خویشاوندان توست؟
مادرت؟
خواهرت.
تو او را به این شکل درآوردی و مردان مرا به خوک تبدیل کردی.
من مردان تو را تغییر ندادم، به آن‌ها نگاه کن!
آن‌ها همین هستند که می‌بینی، نگاه کن!
این امیال ناپسند
و بدوی که تو برای جنگ از آن‌ها لذت می‌بری!
آن‌ها به خاطر تو همه‌جا را غارت کردند و به حریم‌ها تعرض کردند.
فکر می‌کنی از روی بی‌میلی بود، فقط برای اطاعت از تو؟
یک فرمانده، وحشی‌گریِ مردانش را به پای انضباط می‌گذارد.
تو که این‌قدر ساده‌لوح به نظر نمی‌رسی،
اما آن‌ها را به اینجا فرستادی،
جایی که من تنها زندگی می‌کنم.
گروهی از سربازانِ پست
با شکم‌های گرسنه و خونِ جوشان!
فکر می‌کردی آن‌ها به من احترام می‌گذارند
در خانه‌ام؟
به آن‌ها نگاه کن، مردانت را بشناس!
آن‌ها به تو آسیب زدند؟
آن‌ها قصدش را داشتند.
آن‌ها فقط می‌خواهند به خانه برگردند.
بگذار به خانه برگردند.
برگردید.
به شکل قبلی خود درآیید.
برگردید.
به شکل قبلی خود درآیید.
اودیسه.
به کشتی برمی‌گردیم، آذوقه بردارید.
گوشت‌ها را رها کنید.
این جادوگر را زنده نگذار.
چه کسی به او قدرت داده؟ خدایان تو.
آب بردارید.
سپیده دم لنگر می‌کشیم.
چرا او را این‌طور رها می‌کنی؟
این‌طور بهتر با هم کنار می‌آییم.
اگر به تو توهین کردیم، ببخش.
به ما کمک کن به خانه برگردیم،
و مسیرهای تجاری را پیدا کنیم.
شما بیش از حد گم شده‌اید.
منظورت چیست؟
تیرزیای نابینا راه را می‌داند.
تیرزیا؟ در قلمرو هادس.
هیچ‌کس به دنیای مردگان سفر نمی‌کند و برنمی‌گردد.
تو می‌توانی.
به سمت شمال، به سوی غروب حرکت کن.
سپس وارد سرزمین‌هایی شو که در آن رود آتش
به رود یخ می‌پیوندد.
آنجا گودالی حفر کن،
خون قربانی را در آن بریز
مردگان را فرا بخوان
و یاد بگیر چطور به خانه برگردی.
تو،
نه مردانت.
آیا آن‌ها را نفرین کردی؟
نفرین نیست،
یک حقیقت است.
مردانت نمی‌خواهند که تو خدایان را به چالش بکشی،
اما خدایان می‌گویند که تنها تو بازمی‌گردی.
پس من خدایان را به مبارزه می‌طلبم.
در غیر این صورت،
او اودیسه است.
در غیر این صورت،
او اودیسه است.
بگذار بنوشد، اودیسه،
و تو شهادتش را خواهی شنید.
اودیسه؟
تو به همه دروغ گفته بودی.
آیا باید به من هم دروغ می‌گفتی؟
لازم بود که باورت شود.
چرا داوطلب شدی؟
دیگر یادت نمی‌آید؟
من التماس کردم که جای آنتینوس را بگیرم،
وقتی او به خدمت گرفته شد.
او به خانواده‌ات پول داد تا تو جایش را بگیری.
اگر تروایی‌ها از من نگذرند،
اگر بازنگردم،
این را به دست پدرم برسان.
هر کاری که کرده‌ام را به او بگو.
اودیسه؟
در اضافه کردنش تردید نکن.
تو حقیقت را به من نگفته بودی؟
من آماده بودم برای تو بمیرم!
هنگام مرگ، آدم حقیقت را می‌گوید. لازم بود که باورت شود.
من برای دروغ تو مردم.
می‌دانم، من آنجا با تو بودم.
شنیدم که در حال جان دادن، آن دروغی را تکرار می‌کردی
که باعث شد ما در جنگ پیروز شویم.
آنقدر نزدیک بودم که خونت را حس کردم.
چه تسلایی برایم دارد
که تنها از طریق مردگان فهمیدم تو در آن اسب بودی؟
کدام مردگان؟
بسیاری از کهنه‌سربازانِ نبردهایت در اینجا پرسه می‌زنند.
مردگان گرد هم می‌آیند تا برای زندگان سوگواری کنند
و به استقبال مردگانِ تازه بیایند.
سایه‌ی پدرم مرا پیدا کرد.
برای تسلی تو؟ - سایه‌ها تسلی نمی‌بخشند.
آن‌ها درباره‌ی زندگانی که به آن‌ها آسیب رسانده‌اند، پرس‌وجو می‌کنند.
پدرم فقیر از دنیا رفت،
تنها،
و از کسانی مثل آنتینوس تقاضای ته‌مانده‌ی غذا می‌کرد.
آنتینوس شما را فریب داد؟
و او همین کار را با تو خواهد کرد.
- چطور؟ - چه کسی از همسر و پسرت محافظت می‌کند؟
نگران همسرم نیستم.
از آگاممنون درباره‌ی بازگشتش به خانه بپرس.
آگاممنون اینجاست؟
تو مرا با عزت در تروا دفن کردی،
ممنونم،
اما دیگران را نادیده گرفتی.
من هر چه در توان داشتم انجام دادم.
هنگام بازگشت،
کشتی‌ای بردار،
به سوی غربِ ناشناخته بادبان بکش تا به خشکی برسی.
و در آنجا، قربانی کن
و به مردانت ادای احترام کن.
هنوز هم آن سرنوشت را داری؟
البته.
اگر برگشتی،
پاسخ شرمساری آنتینوس را به خودش بده.
روی من حساب کن.
پادشاه من.
اودیسه.
اینجا چه می‌کنی؟
فاتح، داشتی به خانه برمی‌گشتی.
تو، اودیسه،
زبده‌ترین سردار من، مثل من در دام نمی‌افتادی.
آیا تو هم مثل ما سرگردان شدی؟
بدبختی من در بازگشت بود،
اینکه توسط همسر زیبایم پذیرایی شوم
مورد احترام قرار بگیرم
سست شوم
تا درس سختی بیاموزم:
که قلب او را در گذشته مسموم کرده بودم
و او عاشق دیگری شده بود.
او و معشوقش سال‌ها در فکر قتل من بودند.
اودیسه؟
آیا پسرم اورستس
انتقام مرا گرفت؟
از کجا باید بدانم؟
من هنوز دارم تلاش می‌کنم به خانه برگردم.
اشتباه مرا تکرار نکن،
به امید تاج و ستایش، از آستانه در عبور نکن.
ناشناس وارد شو،
وقت بگذار،
بررسی کن.
می‌بینی؟
- می‌دانم چه کاری باید انجام دهم. - تا حدودی.
پیشگویی من برای گوش‌های آن‌ها نیست.
به کشتی برگردید.
به سمت جنوب غربی برو،
از نزدیکی پریان دریایی عبور کن.
آوازشان مردانت را وسوسه می‌کند و همگی کشته می‌شوند.
من مانع آن خواهم شد،
گوش‌هایشان را با موم می‌بندم.
پس از پریان دریایی،
باید بین گرداب کاریبدیس و هیولای اسکیلا یکی را انتخاب کنی.
گرداب دریایی همه شما را می‌کشد،
هیولای میان صخره‌ها تنها شش نفر را می‌کشد.
اما لجاجت تو برای قربانی نکردن هیچ جانی، همه را به کشتن می‌دهد.
به آن تن خواهم داد.
در نهایت، وقتی گرسنگی و شورش تهدید می‌کند،
آن‌ها اصرار می‌کنند که در جایی پیاده شوند که خدای خورشید گله‌اش را نگه می‌دارد
و گله‌های آپولون را سر می‌بُرند.
زئوس آن‌ها را به عنوان مجازات می‌کشد.
می‌بینی؟
من مانع آن‌ها خواهم شد.
چرا این جان‌ها برایت مهم‌تر از کسانی هستند که پیش‌تر از دست رفته‌اند؟
من هنوز می‌توانم آن‌ها را از دست خدایان محافظت کنم.
اما نه از دست خودشان.
این چیست؟
مردانت که دفن نشده‌اند.
آن‌ها می‌خواهند که تو در بی‌آبرویی‌شان سهیم شوی.
زود باش!
این سرنوشت ماست؟
آیا سرنوشت ما همین است؟
ما از دنیای مردگان گریختیم،
و یاران بسیاری را بر زمین رها کردیم.
باید باقی‌ماندگان را نجات دهم.
چه بر سرشان آمد؟
آن‌ها مرا اینجا رها کردند؟
بازخواهند گشت؟
تو به آن‌ها آسیب رساندی؟
بخور.
گفتی که دیگر سکوت نکنم.
فقط برای امشب، تا کمی بخوابی.
و فردا وقتی آماده باشی، به یاد خواهی آورد.
نترس، ملانتیو!
هیچ غریبه‌ای وارد نمی‌شود.
با وجود این پرده،
پس از سه سال، دیگر برایت غریبه نیستم.
می‌خواهی با من ازدواج کنی یا آبرویم را ببری؟
ملانتیو رازدار است.
من دقیقاً به همین دلیل اینجایم که نگران آبروی تو هستم.
همه می‌بینند که چقدر تلاش می‌کنی.
من آرام اما مطمئن پیش می‌روم.
اما هر شب آنچه بافته‌ای را می‌شکافی.
ما را تنها بگذار.
نمی‌توانی انتظار داشته باشی او به اربابی وفادار باشد که هرگز او را ندیده است.
فکر می‌کردم او به من وفادار است.
وقتی با من ازدواج کنی، وفادار خواهد شد.
بردگان
باید وفاداری‌شان را برای آینده نگه دارند،
و این خانه به دنبال یک ارباب است،
درست همان‌طور که ایتاکا به دنبال یک پادشاه است.
پادشاه ایتاکا بازخواهد گشت.
اوه، ابداً.
می‌دانی که در کودکی، می‌خواستم همراهش به تروآ بروم؟
او این را به من نگفت.
اودیسه مخالفت کرد.
او می‌دانست که ایتاکا سزاوار داشتن آینده‌ای بدون اوست.
و او مرا می‌دید که در آن آینده نقش دارم.
من چیزی به دیگر خواستگاران درباره‌ی
فریب‌کاری‌ات نخواهم گفت.
کارت را تمام کن.
زمان آن رسیده که با او وداع کنی.
چرا می‌خواهی با زنی ازدواج کنی که عاشق فرد دیگری است؟
وفاداری تو به اودیسه
یکی از بزرگ‌ترین ویژگی‌های توست.
من تو را دوست دارم.
می‌خواهم که مرا انتخاب کنی و به همه‌ی این‌ها پایان دهی.
به من نگو که خسته نیستی
از انتظار، از بلاتکلیفی.
تو به وظیفه‌ات عمل کردی
سال پس از سال،
پس از سال.
زمان آن رسیده که به خودت فکر کنی،
دوباره زندگی کنی.
ملکه من.
و پسرم چه؟
تخت پادشاهی از آن اوست. او وارث است.
مگر اینکه فرزندی داشته باشیم.
تلماک کجاست؟
در نواحی دوردست،
برای دیدن پدربزرگش.
او ردپای پدرش را دنبال می‌کند.
کجا؟
به اسپارت،
نزد منلائوس.
باید به آنجا برویم؟
همیشه خیلی پر سر و صدایی، ملانتیوس، برای یک گله‌دار!
او داشت گوش می‌داد!
من دنبال آرگوس می‌گشتم.
همان‌جا که هست بمان. به مزرعه برگرد.
ملانتیوس را می‌فرستیم تا خوک‌هایت را ببرد.
تو در قصر زیادی هستی، پیرمرد.
من فقط از بانوی خود اطاعت می‌کنم.
آیا او اصلاً نامت را می‌داند؟
برو پی کارت!
تلماک قطعاً از معبد پیلوس بازخواهد گشت.
آنجا با افرادت منتظرش باش.
و تو می‌مانی تا به خواستگاری ملکه ادامه دهی؟
امکان ندارد.
او باید در مسیر کشته شود.
ایروس نقشه‌ای دارد.
می‌خواهم او و مردانش در گودالی کشته شوند و گلویشان بریده شود.
تلماک و مردانش آماده خواهند بود تا در راه با راهزنان بجنگند،
اما اگر در معبد، راهزنان جای کاهنان را بگیرند چه؟
تکه‌ای از تلماک را به عنوان مدرک بیاور.
بینی‌اش را.
فقط از روی بینی‌اش او را می‌شناسی؟
گوش‌هایش را هم همین‌طور.
چه کسی تو را آموزش داده است؟
خوک‌بانِ پدرم.
خوک‌بانِ پدرم؟
- خوک‌بانش؟ و وفادارترین خدمتکارش.
اودیسه وفادارترین خدمتکارش را در خانه رها کرده است؟
او همیشه عاقل‌ترینِ ما بود.
آگاممنون فقط به حرف او گوش می‌داد.
ای کاش بهتر گوش می‌داد.
برادرت چه شد؟
همسرش به او خیانت کرد،
و او را کشت.
تو چه کردی؟
پسرش اورستس بود که آن‌ها را کشت.
او مادرش را کشت؟
او انتقام پدرش را گرفت،
اما نگران نباش،
مادر تو هیچ شباهتی به کلوتایمنسترا ندارد.
شاید،
اما خواستگارها بزرگان رو راضی کردن که اون رو برگردونن
اما خواستگاران تصمیم گرفته‌اند که بزرگان او را دوباره شوهر دهند.
خوب نیست که تخت پادشاهی خالی بماند.
تو می‌دانی درباره مردم دریا چه می‌گویند.
به شما حمله شده؟ - نه، اما خطر نزدیک است.
اسپارت آماده است.
و ایتاکا چطور؟
باید بتواند ارتشی تشکیل دهد.
باید بر تخت نشست.
پس، نبرد آنجا در جریان است، پسرم.
تو از مشکل فرار کردی
و مادرت را به دست خواستگاران سپردی.
مزدور استخدام کنم؟
برگردم و خواستگاران را بکشم؟
کشتن مهمانان ثروتمند و قدرتمند؟
تبعید خواهی شد.
پس چه باید کرد؟
بیرون کردنشان بدون زیر پا گذاشتن قانون زئوس.
باید بر تخت بنشینم
و بفهمم که آیا اودیسه زنده است.
این ربطی به پدری که نشناخته‌ای ندارد.
تو باید مثل یک رهبر عمل کنی،
اودیسه هر کجا که باشد.
باید به یاد بیاوری.
نه.
من بدون حقیقت هم راحتم، اینجا پیش تو خوشبختم.
پس چرا تکه‌های کشتی‌ات را برای ساخت قایق جمع می‌کنی؟
خدمه‌ات را به یاد بیاور،
سفرت را به یاد بیاور.
من آواز سیرن‌ها را شنیده‌ام.
گوش‌هایشان را با موم بگیر.
نه من را. مرا به دکل ببندید.
چرا؟ برای شنیدن صدای سیرن‌ها.
فکر بدی است. هیچ‌کس از شنیدن آن جان سالم به در نبرده است.
ایده خوبی است که نفر اول باشی.
حتی اگر التماست کنم،
تا وقتی از دسترس خارج نشدیم مرا باز نکن.
شنوایی‌شان را چک کن.
به اولین کسی که گفت «اطاعت!» جیره دوبرابر بده.
آن آواز چه بود؟
هر آنچه که آدم می‌تواند بخواهد
و بعد
هر آنچه که آدم آرزو می‌کند هرگز نخواسته بود.
آن خارش دلپذیری بود که می‌خواهی بخارانی،
پیش از آنکه بفهمی زیر پوست است و دست‌نیافتنی.
آنگاه آن خارش غیرقابل‌تحمل می‌شود.
او می‌گفت آنچه بیش از همه آرزویش را داریم
همان چیزی است که بیشتر از همه ممنوع است،
و آنچه بیشتر از همه ممنوع است
چیزی است که قبلاً داشته‌ایم
و از دست داده‌ایم.
آن آوازِ وعده‌هایی بود که به آن‌ها خیانت کردم.
او به من می‌گفت که من واقعاً نمی‌خواهم به خانه برگردم.
آب دارد می‌جوشد!
مستقیم به جلو!
کاریبدیس:
گرداب هیولایی.
بادبان‌ها را بکشید!
سریع!
لنگر را بالا بکشید!
داریم از ساحل دور می‌شویم؟
همین حالا هم گرفتار شده‌ایم.
مسیر به سمت شمال!
- از این تنگه بگذریم؟ عرضش کافی نیست.
به سمت گرداب برو،
مسیر شیب را دنبال کن تا سرعت بگیری و از آن طرف بیرون بزنی.
شجاع باشید، موفق می‌شویم.
از تنگه می‌گذریم. از تنگه!
پاروها را داخل ببرید!
پاروهای سمت راست،
آماده برای مهار آب!
به دستور من!
پاروها بیرون!
گذشتیم!
موفق شدیم!
موفق شدیم
به لطف خدایان
مسیر را حفظ کنید!
تو می‌دانستی
و هیچ نگفتی!
شما از عبور از آنجا خودداری می‌کردید.
و این مردان هنوز زنده بودند!
همه ما کشته می‌شدیم!
تو چنین حقی نداشتی!
این کاملاً حق و وظیفه من بود!
آن گرداب ما را با تمام وجود می‌بلعید.
حالا، ما زنده‌ایم. نه همه ما!
تیرزیاس چه چیز دیگری گفت؟
من آنجا پهلو می‌گیرم!
ما اجازه نداریم، آنجا جزیره خدای خورشید است!
ما باید تعمیرات انجام دهیم!
مردان از پا درآمده‌اند، شش نفر از یارانمان را از دست دادیم!
پیاده می‌شویم تا در خشکی استراحت کنیم.
همه‌تان خواهید مرد!
تیرسیاس چه به من گفت؟
که همه‌تان خواهید مرد
اگر به گله‌ی
خدای خورشید که در این جزیره می‌زید، دست درازی کنید.
همه‌تان خواهید مرد.
در این صورت،
پیاده می‌شویم، فقط آذوقه‌ی خودمان را می‌پزیم،
میوه می‌چینیم،
آب برمی‌داریم، همین و بس!
قسم بخور.
همگی قسم بخورید.
می‌بینی؟
باد ما را مستقیم به آنجا می‌برد!
استراحت می‌کنیم، تعمیر می‌کنیم،
و به محض تغییر جهت باد، حرکت می‌کنیم.
آن طناب را بگیر!
مردانت به قولشان عمل کردند؟
بله.
برای مدتی طولانی.
اما باد تغییر جهت نمی‌داد.
نسیم ملایمی که ما را به این آسانی به ساحل رسانده بود،
مانع از هرگونه حرکتی می‌شد.
و آذوقه تمام شد.
بروید!
فکر کردید با پنهانی خوردن، می‌توانید خدای خورشید را فریب دهید؟
تو را فریب دادند.
مشکل من نیستم،
من می‌خواستم شما را زنده نگه دارم.
تیرسیاس به تو هشدار داده بود، کی‌رکه و خدایان به تو هشدار داده بودند.
کلام خدایان غیرقابل درک است.
چه کسی رنج را درک نمی‌کند؟
خون، مرگ؟
آیا از دست دادن یک مرد را تصادف می‌بینی یا پیامد؟
من آن را پیامد شکست خودم می‌بینم.
و اگر مرگ آن‌ها نشان‌دهنده شکست خودشان باشد چه؟
من آن‌ها را هدایت می‌کنم.
من آن‌ها را به اینجا آوردم.
و تو، چه کسی تو را هدایت کرد؟
چرا خودت را بالاتر از خدایان قرار می‌دهی و این مسئولیت را می‌پذیری؟
چرا نمی‌خواهی به خانه برگردی؟
چه امیدی داشتی؟
آن‌ها دیگر چیزی برای خوردن نداشتند.
رحم کن!
ترحم من باعث شد که در این جزیره لعنتی گیر بیفتیم!
- به شما هشدار داده بودم! - درست است.
و ما ترجیح دادیم غرق شویم تا اینکه از گرسنگی بمیریم.
اتفاقاً، فرصتمان همین‌جاست.
باد خوابید!
این آرامش فقط برای این بود که ما را به اقیانوس پوزئیدون بکشاند
زیر آسمان‌های زئوس.
ما را رو به باد قرار بده!
بیایید به درگاه خدایان دعا کنیم!
بیایید خدایان را التماس کنیم!
ما را رو به باد قرار بده!
خود را به خدایان بسپارید!
پوزئیدون را التماس کنید!
طلب بخشش کنید!
آخرین خاطره‌ام دستِ بی‌رحم زئوس بود.
اوریلوکوس!
من از سرنوشت آن‌ها بی‌خبرم.
تو آن را می‌دانی.
همان سرنوشتی که برایشان پیش‌بینی کرده بودی.
من تنها در ساحل تو به گل نشستم.
تو در ساحل من به گل نشستی،
با تکه‌ای از کشتی‌ات و بدون هیچ‌کدام از مردانت،
نیمه‌جان و از هوش رفته.
من از تو که سرگردان بودی مراقبت کردم،
برای روزها
و هفته‌ها.
می‌دانستم که نیلوفر آبی بیداری‌ات را آرام می‌کند،
اثر کرد!
خیلی از آن خوشت آمد،
و با میل و رغبت از آن خوردی.
و در حین مراقبت از تو
ممنونم.
کم‌کم به تو دل بستم.
چه مدت است که اینجا هستم؟
با خودم می‌گفتم که باید تو را از این حال بگیرم،
که تو قدرتِ به یاد آوردن را داری.
- پاسخ بده، کالیپسو. - تو خوشحال بودی.
تو هم خوشحال بودی.
ما سال‌ها خوشحال بودیم.
سال‌ها؟
هفت سال.
تو به من گل‌های نیلوفر دادی تا مرا اسیر خودت نگه داری.
من جان تو را نجات دادم.
من جسمت را ترمیم کردم،
اما تصمیم نگرفتم که ذهنت را ترمیم کنم.
تو خوشحال بودی،
اما قلبت
همیشه جای دیگری بود،
و اجتناب‌ناپذیر بود که ذهنت سرانجام به دنبالش برود.
چطور توانستی؟
نیلوفر ذهن را مشوش می‌کند
و اراده را تضعیف می‌کند، اما کسی که هستی را تغییر نمی‌دهد.
تو آماده بازگشت نبودی، بدون اینکه بدانی چرا.
حالا آماده‌ام.
همان‌طور که پیش‌بینی کرده بودم.
چطور؟
تو در هفته‌های اول چیزی را محکم در دستت نگه می‌داشتی
و صدا می‌زدی.
بیشتر آتنا را،
اما گاهی، نام دیگری را فریاد می‌زدی.
پنه لوپه.
کمکم کن به خانه برگردم.
این همان کاری است که می‌کنم.
تو مردی هستی که به دنبال تسلط بر سرنوشت خویش است،
اما نمی‌توان بر این چیز تسلط یافت.
تو باید خودت را به دست طوفان بسپاری.
خودت را به پوزیدون بسپار
و مجازاتت را بپذیر.
زئوس اجازه نمی‌دهد تو را بکشد.
دست از مبارزه بردار، رها کن و زندگی کن.
این پرشی به سوی ناشناخته‌هاست
که هنوز انجامش نداده‌ای، اودیسه.
اودیسه؟
من کجا هستم؟
سرزمین خودت را نمی‌شناسی؟
زئوس به شما خوش‌آمد می‌گوید، غریبه‌ها.
چند نفر هستید؟
نیم‌دوجین.
به غذا نیاز دارید؟
و آذوقه
برای راه.
- کجا می‌روید؟ ما به خوک نیاز داریم.
تا پیلوس می‌رویم.
شما زائر هستید؟
قیافه‌مان به زائرها می‌خورد؟
درست نمی‌بینم.
زئوس مرا ملزم کرده به شما غذا بدهم، اما نمی‌توانم این خوک‌ها را بفروشم.
خیالت راحت، ما پولی نمی‌دهیم.
از طرف من به مادرت سلام برسان
به او بگو متاسفم
برای تروآ و هر آنچه به نام من رخ داد.
متاسفم که خبر تازه‌ای از پدرت ندارم.
تو خبر تازه‌ای داشتی
از مردی که او هست.
حالا بیشتر مشتاقم که روزی او را ببینم.
سگ‌های نگهبانت کجا هستند، پیرمرد؟
بقایایشان را می‌سوزانم.
آیا زئوس می‌تواند تو را احیا کند، غریبه؟
به تو حمله کردند؟
این سگ‌ها گله‌بانانت را نجات دادند؟
نه، اول برادرانش را سوزاندند.
چه بر سر ایتاکا آمده است؟
تاریکی،
قانون زئوس هزار تکه شده،
سرزمینی بدون پادشاه از زمان مرگ اربابم.
اربابت؟
اودیسه.
قهرمان جنگ تروآ.
اما اودیسه زنده است.
باز هم یک گدای دیگر و امیدهای واهی‌اش!
بس است!
تلماک
تلماک؟
او در خطر است، من نمی‌توانم کمکش کنم.
دیگران در ایتاکا باید آماده باشند تا به پسر اودیسه کمک کنند.
قصر تحت سلطه خواستگاران است.
هیچ‌کس به اودیسه وفادار نمانده است.
و ملکه چطور؟
پنلوپه زیبا و خردمند،
که توسط تبهکاران به گروگان گرفته شده
و به‌زودی مجبور به ازدواج می‌شود،
او بدون پسرش چه خواهد کرد؟
بنوش.
تلماک در چه خطری است؟
او در راه بازگشت از اسپارتا است.
خواستگارها تبهکارانی را فرستاده‌اند تا او را در معبد پیلوس بکشند.
برای این سفر به من آذوقه بده.
تو به تبهکاران نخواهی رسید.
اگر زودتر از تلماک به پیلوس برسم، می‌توانم به او هشدار بدهم.
چرا به او کمک می‌کنی؟
از پاسخم آزرده نشو.
من در تروآ، تحت فرمان اودیسه خدمت کردم. - واقعاً؟
فرمانده‌ای سخت‌گیر. اما عادل!
عادل و شایسته‌ی پیروی.
دوستش داشتی؟
مثل یک پسر.
او نمرده است.
او برمی‌گردد؟
به‌زودی.
برای گرفتن انتقامش.
انتقامی سهمگین.
من حرف می‌زنم. هویت تو را فاش نمی‌کنیم.
پس باید بدون محافظ می‌آمدیم.
اگر در راه به مشکلی بخوریم، او به کار می‌آید.
پیغامی دارم. صبر کن!
اومایوس مرا فرستاده!
آن گدا را پیش من بیاور.
مردان شما همین‌جا می‌مانند، سلاح‌ها هم همین‌طور.
زئوس به شما خوش‌آمد می‌گوید، غریبه‌ها.
سفر طولانی‌ای داشتید؟
خیلی هم طولانی نبود.
امشب برای استراحت می‌مانید؟
ما برای قربانی کردن برای آتنا آمده‌ایم.
و هر پیشنهاد میزبانی بررسی خواهد شد.
بسیار خب. گدا، برو بیرون!
او پیامی برای من دارد.
ائومائوس تو را فرستاده؟
بله، سرورم.
این پیام چیست؟
محرمانه است.
این مردان
این مردان کاهن هستند.
برو پی کارت، پیرمرد.
برو، غریبه.
من همین هفته از جان یک پیرمرد گذشتم،
اما او نابینا بود. دیگر از جان کسی نمی‌گذرم
برای یک گدا بد نبود.
هیچ‌کس گدا به دنیا نمی‌آید.
این ردای کاهنی را روی زره‌ات بپوش.
- کمکم کن آن را ببرم. - باید رهایش کنیم.
برای اینکه بی‌سروصدا خارج شویم.
مردگان را این‌طور تکریم نمی‌کنند. این‌طور زنده می‌مانند.
او معلم من بود.
و شاید آتنا در لباس مبدل. - او منتور بود.
وقتی از خطر دور شدی، به غرب ناشناخته می‌رویم تا یادش را گرامی بداریم.
آن‌ها نوچه‌های خواستگاران بودند.
افراد دیگری هم خواهند آمد. راه بیفت.
در شب؟ - بهتر از ماندن در اینجاست.
منتور در معبد باستانی آتنا است.
فعلاً، با آتش یادش را گرامی می‌داریم.
آتش بزنید!
تو، گدا، تو منتور را می‌شناختی؟
به تو گفتم، من گدا به دنیا نیامده‌ام.
تو چشمان یک خردمند را داری، چشمان آتنا را.
در میان آدمیان به دنبال خدایان نگرد، ناامید خواهی شد.
پس به من بگو تو کیستی.
نام من سینون است،
من سرباز پیری هستم که زیر فرمان پدرت در تروآ جنگیده‌ام.
تو پدرم را می‌شناختی؟
من از زمان‌های بسیار دور از او فرمان می‌برم.
پس، او زنده است؟
او زنده است.
اما او کجاست؟
او همین نزدیکی است
و مرا به عنوان پیش‌قراول فرستاده تا اوضاع را بررسی کنم.
مادرم باور نخواهد کرد! چیزی به او نگو.
هیچ چیزی؟
به او بگو
که تو تصمیم گرفته‌ای که او باید دوباره ازدواج کند.
او دارد او را می‌آزماید، به او شک دارد؟
نه،
اما او دلایل زیادی دارد که فراموشش کرده باشد.
آیا خدمتکاران وفاداری باقی مانده‌اند؟
چند نفری هستند.
وقتی اودیسه ظاهر شود، همه وفادار خواهند شد.
باید خواستگاران را در قصر گرد هم بیاوریم.
این هرگز مشکلی ایجاد نمی‌کند.
آیا هدایایی از منلائوس داری؟
بله، در کشتی‌ام هستند.
خوب است.
به عنوان یک شاهزاده بازگرد،
ضیافتی ترتیب بده.
آنجا خواهم بود.
آنجا چه می‌کنی؟
گدایی خواهم کرد.
آدم از پایین، مسائل را شفاف‌تر می‌بیند.
چند نفر خواستگار هستند؟
ده‌ها نفر.
- اما اگر همه مردانش به اندازه تو باشند - او هیچ مردی ندارد.
فقط تو هستی؟
و تو.
- تلماک برگشته. چی؟
تلماک برگشته!
چه کسی این را می‌گوید؟ همه!
تلماک کجاست؟
ملکه من، بهتر است که بالا بمانی!
حقیقت دارد؟
تو برگشتی!
من اینجایم،
امشب جشن می‌گیریم.
اگر چیزی باقی مانده باشد که برایش جشن بگیریم.
نگران نباش، خواستگاران شجاع من برای بازگشت تو حسابی پذیرایی خواهند کرد.
خوشحالم که تو را سالم می‌بینم.
خوشحالم که تو را بهبودیافته می‌بینم.
وقت آن است که تو را به قصر برگردانم.
درباره پدرت چه فهمیدی؟
هیچ.
داستان‌های جنگ بود، اما چیزی از سرنوشتش بعد از تروآ نبود.
متاسفم، مادر.
در اسپارت، همه فقط از فاجعه‌ای حرف می‌زنند که در راه است،
عصر تاریکی که مردمان دریا با نقض قانون زئوس به پا خواهند کرد.
پس حقیقت دارد،
تمدن ما در حال فروپاشی است.
منلائوس می‌گوید با یک تخت خالی، بی‌دفاع مانده‌ایم،
برای همین نقشه‌ای کشیده‌ایم.
نقشه‌ای؟
برای بیرون کردن خواستگارها،
باید انتخاب کنی.
می‌خواهی دوباره ازدواج کنم؟
آن‌وقت، بقیه خواستگارها می‌روند
و تنها یک دشمن برایم باقی می‌ماند.
وقتی به سن بلوغ برسم، به بزرگان می‌گویم اودیسه مرده است،
و منلائوس آن‌ها را متقاعد می‌کند که تخت را به من بدهند.
تو پدرت را انکار می‌کنی و من با یکی از این مارها از اینجا می‌روم.
چه نقشه‌ای! پیشنهاد بهتری داری؟
همه درها را قفل کنم، آتش بزنم
و این افراد پست را بسوزانم!
فکر می‌کنی اگر دوباره ازدواج کنم زندگی به روال عادی برمی‌گردد؟
این دنیا به پایان رسیده است.
و در دنیای جدید،
آن‌ها قدرت را نه به تو می‌دهند و نه به اودیسه.
اگر او برگردد، باید آن‌ها را بکشد،
همان‌طور که تو باید بکشی.
اگر آن‌ها را بکشم،
خانواده‌هایشان تقاضای انتقام می‌کنند و من تبعید خواهم شد.
و بدون من، تخت از دست می‌رود.
چون تنها یک مرد می‌تواند بر آن بنشیند.
"تخت خالی"؟
من بیست سال است که بر این تخت خالی نشسته‌ام!
دانش من، سال‌ها تجربه‌ام
در برابر موهای چانه‌ات اهمیتی ندارند
صلح می‌خواهی
یا انتقام؟
من اودیسه را می‌خواهم!
بخوان،
ای الهه، از چهره‌ای!
چهره‌ای!
ناوگانی!
جنگی!
در تروا!
بخوان، ای الهه، از مردی!
مردی!
اندیشه‌ای!
حیله‌ای!
اومائوس، جلوتر از من برو.
آرگوس.
او را بر فراز صخره به خاک بسپار.
همان‌جایی که پیدایش کردید؟
تو اودیسه‌ای.
تو پدر منی.
من یک گدایم.
و تو،
تو پسرِ
شایسته و سرافرازِ
اودیسه هستی.
پسری که
وقتی سرانجام یکدیگر را بیابید،
مایه افتخارش خواهد بود.
به خانه خودت خوش آمدی،
غریبه.
زیرا تاریکیِ پیروزی
قصه‌گویانِ افسانه‌ها را در بر می‌گیرد
و همهٔ ما را به گدایانی شاعر و نابینا بدل می‌کند!
مهمان‌نوازیِ زئوس را پذیرا باش.
به این غریبه غذا بدهید.
نه، سرورم.
من با کاسه‌ام از این سفره به آن سفره خواهم رفت.
باز هم یک گدایِ سمجِ نان‌خور دعوت کردی؟
این هم یک گدایِ دیگر در اینجا.
بیایید او را بکشیم پیش از آنکه خودی در میان بزرگان نشان دهد.
چطور؟
تحریکش کن،
وادارش کن سلاح به دست بگیرد.
او دیگر آن توله‌سگِ بی‌دفاعِ ما نیست.
پس، امشب برمی‌گردیم تا سرش را ببریم.
گمشو. رحم کن.
- گرسنه‌ام. گمشو!
آیا نمی‌توانی با غذایِ دیگران بخشنده باشی؟
- در کاسه‌ات جایی نمانده. - چرا، هست.
در واقع، هست.
بفرما.
فکر می‌کنی چیزی برایت دارم؟
من چیزی برای تو دارم.
تو چیزی برای من داری؟
او چیزی برای من دارد!
یک گدایِ پیرِ نان‌خورِ حقیر مثل تو
چه چیزی می‌تواند داشته باشد
که برای من جالب باشد؟
در حقیقت، این متعلق به توست.
از من خواستند آن را به تو پس بدهم.
مال من نیست.
جدی؟
این را کجا پیدا کردی؟
به من پشت نکن!
آنتینوس!
- به گدایان احترام بگذار. این قانون زئوس است.
قانون زئوس؟
یعنی او یک خداست؟
یعنی خدایی در لباس مبدل است؟
به ما بگو!
آیا تو خدایی،
ای کاسه‌لیس؟
من کهنه‌سرباز جنگ تروآ هستم.
یک کهنه‌سرباز جنگ تروآ.
نامت چیست، کهنه‌سرباز؟
سینون.
این نام برایت آشناست؟
من از آن استفاده می‌کنم تا شجاع‌ترین جوانان را گرامی بدارم.
سینون؟
مگر پسر چوپان شما نبود؟
چیزی به یاد ندارم.
او می‌خواست تو جایگزینش شوی.
این را کجا پیدا کردی؟
همان‌جایی که به‌زودی خواهی بود.
یعنی کجا؟
نزد هادس.
بس است!
مهمانی تمام شد!
برویم.
مال من نیست!
ملکه مایل است با تو صحبت کند
وقتی تالار خالی شد و آتش‌ها روشن شدند.
عصر بخیر، مسافر.
بانوی من.
ملانتیو،
بگذار اوریکلیا پاهای این غریبه را بشوید.
نیازی نیست.
همسرم دوست داشت با مهمانان طوری رفتار کند که گویی از اعضای خانواده هستند.
آیا درباره اودیسئوس، همسرم چیزی شنیده‌ای؟
البته.
به لطف آوازها.
من در تروآ بودم، بانوی ارجمند.
آوازها باید برایت خنده‌دار به نظر برسند.
آن‌ها مرا به گریه می‌اندازند.
برای چه می‌گریی؟
برای آنچه از دست رفته است.
جان‌ها؟
و سال‌ها
و همه چیز.
آیا اودیسئوس را در تروآ دیدی؟
بله.
آیا نکته خاصی در مورد لباس‌هایش
به خاطر داری؟
یک سنجاق سینه عجیب.
عجیب؟
باشکوه،
اما غیرمعمول.
آن را توصیف کن.
من آب را عوض می‌کنم.
آن یک سنجاق باشکوه بود
سنجاق سینه‌ای از طلا
که آتنا را در میان پیچکی نشان می‌دهد.
او همیشه آن را می‌بست؟
هرگز آن را از خود جدا نمی‌کرد.
چطور توانستی برگردی، برخلاف اودیسه؟
من برنگشته‌ام، هنوز نه.
چرا؟
همیشه آسان نیست، بازگشت به خانه.
این هم برای اودیسه صادق است و هم برای من.
اودیسه‌ای که من می‌شناختم
می‌توانست راهش را به سوی من پیدا کند،
حتی با وجود تمام سختی‌ها.
و اگر اودیسه‌ای که می‌شناختی گم شده باشد چه؟
و اگر،
یک شب،
در شهری غریب،
آنچه دیده بود
او را متقاعد کرده باشد که خانه‌ای که می‌شناخت
دیگر نمی‌تواند وجود داشته باشد؟
و اگر،
هنگام بیرون آمدن از شکم اسب
و گشودن دروازه‌های تروآ،
او ده سال خشم را دیده باشد
که در یک شب شهر را غرق کرد؟
همه بیایید!
سریع!
ما برایشان گذاشته بودیم
یک هدیه،
پیشکشی برای صلح
که با خود
به خانه بردند.
ما مقدس‌ترین چیزی که میان آدمیان بود را زیر پا گذاشتیم
و یک نبرد را
بت‌هایشان را نابود کنید!
به یک شکار تبدیل کردیم.
سوزاندن دیوارهای تروآ،
سوزاندن تمام جهان بود،
از جمله خانه‌اش.
و اگر او می‌دانست،
در آن شب،
هنگام عبور از میان شعله‌های
هرج‌ومرج و رنج
و در فردای آن
جشن‌های عرق‌کرده
اگر دقیقاً می‌دانست
چه کرده است؟
آنچه همه شما کرده بودید.
ایده یک مرد،
نیرنگ یک نفر،
برای شکستن قانون زئوس
برای همیشه.
ما در دنیایی از کاخ‌ها،
دادوستد
و کلام زندگی می‌کردیم،
و نسبت به زیبایی‌اش کور بودیم،
تا زمانی که آن را شکستیم.
شما مردم دریا هستید.
بله، ملکه من.
زیر پا گذاشتن قانون زئوس مانند طاعون گسترش می‌یابد،
عصر مفرغ ما در حال فروپاشی است.
شاید او نخواست که ویرانه‌های عمل خود را ببیند
در هیچ کجا
و به‌ویژه در خانه خودش. 112
اما اودیسه زنده است
و در لحظه سرنوشت‌ساز به تو خواهد پیوست.
به هر حال،
من به اندازه کافی در این ویرانه‌ها زندگی کرده‌ام.
خواستگاران را در سپیده‌دم دعوت کن، سلاح‌ها را جمع‌آوری کن.
به‌زودی، یک خواستگار خوشحال خواهد بود و بقیه کینه‌توز خواهند شد.
سلاح‌ها در مسابقه ممنوع خواهند بود
و درها قفل خواهند شد.
با کسی که در چالش من پیروز شود ازدواج خواهم کرد.
چطور می‌خواهیم با آن‌ها روبه‌رو شویم؟
نه "ما".
خون آن‌ها به دستان من وعده داده شده است.
و تو، تبعید را به جان خواهی خرید.
تو چطور؟
سلاح‌ها را از دسترس آن‌ها خارج کن.
قبول.
حتی بدون سلاح هم آن‌ها زیاد هستند
و تو مسلح نخواهی بود.
من مسلح خواهم بود.
مادرت این را مهیا کرده است.
خدمتکاران مورد اعتماد را بردار
تا سلاح‌ها را در طبقه بالا حبس کنند.
سریع، سلاح‌ها را ببرید.
سریع.
به نظر می‌رسد زئوس به سرانجام کار علاقه‌مند است.
اما این مسابقه برای چیست؟
سال‌هاست که
در نبود شوهرم،
در نبود همسرم،
شما این قصر را برای ضیافت‌هایتان تصرف کرده‌اید،
به بهانه‌ی اینکه دست مرا برای ازدواج بگیرید.
وقتی می‌شنیدم که بزم به پا می‌کنید،
با هم می‌جنگید،
خدمتکارانم را فاسد می‌کنید
و به خانه‌ام بی‌احترامی می‌کنید،
سخت آرزو داشتم که اودیسه بازگردد و شاهد همه چیز باشد.
اما دیشب،
فهمیدم
که اگر هنوز اینجا نیست،
دیگر باز نخواهد گشت.
بنابراین،
حاضرم با هر کسی که در اینجا بتواند
این کمان شکاری را زه کند
و تیری را از میان این دوازده تبر عبور دهد، ازدواج کنم.
خودتان را نشان دهید،
لیاقت خود را ثابت کنید!
ائومائوس؟
چه کسی شروع می‌کند؟
آن کمان را به من بده.
بیهوده تلاش می‌کنی.
برای تو این‌طور است.
در کودکی دیدم که اودیسه به‌آسانی این کار را انجام داد.
پس انجامش بده!
منتظر نوبت خودم هستم.
چرا زه را گرم و چرب نمی‌کنی؟
با گذشت سال‌ها پژمرده شده است.
نوبت توست.
فایده‌ای ندارد.
ملکه من حرف آخر را می‌زند،
نمی‌توان جای خالی اودیسه را پر کرد.
برخی در اینجا همیشه این را می‌دانستند
و اگر او می‌خواست، تا تروآ به دنبال این مرد بزرگ می‌رفتند.
اما او بازنگشت،
پس بهترینِ ما را انتخاب کن،
ما که در آزمون تو شکست خوردیم.
من شکست نخوردم.
این گدایان را بیرون بیندازید!
درها تا پایان مسابقه قفل هستند.
مسابقه تمام شده است.
من می‌خواهم امتحان کنم.
ما را خسته کردی!
او حق دارد امتحان کند.
اگر جای خود را می‌دهی، آن را به او واگذار کن.
تو خواسته‌ی مادرت را به سخره می‌گیری.
خواسته‌ی او این است که همه‌ی شما در آتش بسوزید.
این کماندار خیلی پیر است.
بیایید این کارشناس را در حال کار ببینیم.
چاپلوس!
بی‌خیال شو، پیرمرد فرتوت!
بیا دوست من،
دیگر بس است.
بگذارید امتحان کند!
تو اودیسه هستی.
بهتر است همان پایین بمانی.
او همان است؟
خودش است!
برو از سلاح‌ها محافظت کن!
- سلاح‌ها کجا هستند؟ در طبقه بالا.
برو آن‌ها را بیاور!
منتظر چه هستی؟
او همه ما را خواهد کشت!
به تو گفته بودم. خیلی پر سر و صدا هستی، گاوچران!
بله!
شمشیرها را بردارید!
سپرها را بردارید!
نیزه‌ها!
از نیزه‌ها استفاده کنید!
فکر می‌کردی همه ما را می‌کشی؟
به خصوص تو را، ای
کارش را تمام کنید.
پدر!
در دیار هادس،
به مردانم بگو
که به غرب می‌روم تا به آن‌ها ادای احترام کنم.
و به سینون بگو
که پاسخ ننگت را به تو بازگرداندم.
خب؟
آیا آن‌ها را شکست داد؟
آیا او مرده است؟
ما پیوندهای سست میان آدمیان را گسستیم.
و در قرون تاریک که در پی خواهد آمد،
داستان‌های تروآ
تنها به آواز خوانده خواهند شد.
اودیسه، عشق من!
اولیس،
عشق من،
تو بازگشتی.
سرانجام،
در آخرین لحظه،
دیدن دوباره ایتاکای عزیزم
برای آخرین بار.
تو حق نداری.
نه، التماست می‌کنم، من خیلی منتظر ماندم.
تو حق نداری بمیری!
نه مرگ،
تبعید.
تلماک پادشاه خواهد شد.
ما به غرب ناشناخته خواهیم رفت
تا به مردانم ادای احترام کنیم
با هم.
با سریع‌ترین کشتی‌ات،
بهترین دریانوردانت،
ما به سوی افق خواهیم رفت.
برای تعقیب خورشید دست‌نیافتنی.
چرا این داستان‌ها فقط سروده خواهند شد؟
تنها سرودها یاد کسانی از ما را که نوشتن می‌دانستند، زنده نگه می‌دارند.
تمدن دوباره متولد خواهد شد.
سپیده‌دمی نو این دنیای تاریک را روشن خواهد کرد،
و اشتباهات ما دوباره فراموش خواهند شد.