‫جایی که کلمات بی‌معنا میشن.
‫سکوت نشون‌دهنده‌ی ابدیت درونی ماست.
‫بذارید تاریکی از راه برسه!
‫دوستان، فرماندار هم تو جمعیت بود.
‫لطفاً بمونید عکس گروهی بگیریم.
‫ممنون.
‫نمایش بی‌نظیری بود.
‫استاد؟ اومدید.
‫- تبریک میگم. ‫- ممنون.
‫بیاید با هم عکس بگیریم. ‫دریا کجاست؟
‫[دریا طوفان]
‫- تبریک میگم. ‫- خیلی ممنون.
‫- من و شوهرم عاشقش شدیم. ‫- ممنون.
‫نکات خیلی مهمی داشت.
‫مردم گرسنه‌ن.
‫- از نمایش‌های سطحی خسته‌ن. ‫- فکرت؟
‫بله.
‫فکرت کوجابی رو می‌شناسید؟
‫از همکاران تو دانشگاه و اهل تئاتر.
‫و متخصص گرسنگی فیزیکی و اجتماعی.
‫- من برم یه سر به دریا بزنم. شب خوبی داشته باشید. ‫- همچنین.
‫- داداش، میای بیزاده دیگه؟ ‫- آره.
‫- نپیچونی‌ها. ‫- باشه.
‫آقا عزیز، ببخشید.
‫خیلی وقته منتظرم. یه کم وقت دارید؟
‫دریا، فرماندار منتظره باهات عکس بگیره.
‫پنج دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه.
‫از دیدنت خیلی خوشحال میشه.
‫[برلین به عنوان آنکارا]
‫نیروهای امنیتی به حملات تروریستی که هدفشون
‫آشوب در کشوره پاسخ کوبنده‌ای دادن.
‫مبارزات در شرق آناتولی و راهپیمایی‌ها در
‫سر تا سر کشور ادامه دارن.
‫کجای آیرانجی پیاده می‌شید؟
‫- خیابون گوونلیک رو می‌شناسی؟ ‫- بله.
‫جلوی قنادی ملیس پیاده می‌شیم.
‫ببخشید، میشه صدای رادیو رو کمتر کنید؟
‫- صداش که کمه. ‫- پس خاموشش کنید.
‫باشه.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫مطمئنی؟ انگار یه چیزی داره ‫اذیتت می‌کنه.
‫هم دیر میاد واسه تماشای اجرا،
‫هم با دوست و رفقاش دیر می‌شینه،
‫و حتی صدای گوشیش رو هم خاموش نمی‌کنه. ‫باورم نمیشه.
‫گوشیش سه‌بار زنگ خورد. ‫سه بار!
‫فکر کردی نمایش براش مهمه؟ ‫به هوای عکس گرفتن میاد.
‫خسته شدم به خدا.
‫همه دنبال من بودن. یاووز، نیسا، سرکان. ‫ول کنید دیگه.
‫من رو باش.
‫عالی بودی.
‫به خدا. ریتم تمرینات رو حفظ کردی. ‫عالی بود.
‫نمی‌دونم. پرده دوم خیلی کند شروع میشه.
‫باور کن. عالی بود.
‫هوم.
‫وا.
‫هنوز نخوابیدی؟
‫امروز در برنامه، «سوالات احمقانه مامان.»
‫این بچه چرا اینجوریه؟ به کی رفته؟
‫شاید به فرماندار؟
‫اگه بیام همه لپم رو می‌کشن و میگن،
‫«واو، ببینید چقدر بزرگ شده.»
‫انگار من جلوی چشمشون نیستم.
‫همه میگن. فکرت، نیسا...
‫- ضربه روحی می‌خورم. ‫- محبوب بودن چقدر سخته.
‫- به اندازه نمایش سه ساعته شما سخت نیست. ‫- عه!
‫- وای. عزیز، شنیدی؟ ‫- اوهوم.
‫من که نوشته‌های بابات رو تکرار می‌کنم.
‫یک ساعت هم کافیه. ‫شما که در حال نجات دادن دنیا نیستید.
‫معلومه که هستیم.
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- نه.
‫واقعاً فکر می‌کنی تئاتر دنیا رو ‫نجات میده؟
‫آره.
‫چیه؟
‫برو تو اتاقت.
‫- تنهامون بذار. ‫- منم دوستت دارم، بابا.
‫هوم.
‫- راستی... ‫- هوم؟
‫بعد از نمایش یه خانم اومد پیشم.
‫هوم. چجور خانمی؟
‫یه خانم زیبا و پنجاه و خورده‌ای ساله، ‫خوشتیپ.
‫- با موهای بلوند رنگ کرده. ‫- هوم.
‫می‌خواست بهت تبریک بگه ولی ‫پیدات نکرد.
‫- اه... ‫- آره.
‫[کبری یالچین، مسئول انتخاب بازیگر] ‫تو استانبول مدیربرنامه تلویزیونیه.
‫گفت دفعه بعدی که رفتی استانبول ‫بهش زنگ بزن.
‫هوم. همه واسه ما مدیربرنامه شدن.
‫ما هم باید مدیربرنامه بشیم. ‫خیلی بیشتر از ما پول درمیارن.
‫از استانبول کوبیده اومده اینجا دیدنت. ‫مودب به نظر میومد.
‫مودب بودن خیلی مهمه. هر چی باشه،
‫این آدم‌ها منبع ارتباطی صنعت مان.
‫- پس ما بازیگرها چی هستیم؟ ‫- هوم...
‫- من میرم دوش بگیرم. ‫- میشه منم بیام؟
‫ببینیم چی میشه.
‫به مدیربرنامه‌م زنگ بزن.
‫نه به جنگ!
‫[هیچوقت همه ما را نخواهند کشت]
‫[جنگ را متوقف کنید!]
‫[گوتهلف]
‫بقیه نمیان؟
‫همه رفتن واسه راهپیمایی علیه جنگ.
‫- شما چرا نرفتید؟ ‫- مگه اجازه داریم؟
‫بقیه که رفتن.
‫- پس می‌تونیم بریم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫من چی بگم؟ می‌خواید برید،
‫نمی‌خواید نرید. اینجا دانشگاهه.
‫خب...
‫شما چی؟
‫ما... اومدیم سر کلاس.
‫دوستان،
‫اگه شما تئاتر زنده مملکتمون رو تجربه نکنید،
‫من نمی‌تونم چیزی درباره نمایش‌پردازی ‫بهتون یاد بدم.
‫این فرصت رو از دست ندید.
‫- پس با اجازه‌تون منم میرم. ‫- برو.
‫می‌بینمتون، رفقا.
‫بجنب.
‫خب؟
‫دیگه؟
‫من ترجیح میدم بمونم.
‫- منم همینطور. ‫- ما واسه درس خوندن اومدیم دیگه.
‫درس خوندن.
‫داریم چیکار می‌کنیم؟
‫منتظر می‌مونیم.
‫منتظر چی؟
‫که یه اتفاقی بیفته.
‫داداش؟
‫فیکو، بیا تو.
‫بیزاده چطور بود؟
‫برام تعریف کن.
‫داداش.
‫چی شده؟
‫احتمالاً هنوز نشنیدی.
‫چی رو؟
‫دوین، دوعا، اولگای، دنیز و نیلسو
‫برای جشن گرفتن تولد دوستشون ‫میرن کافه.
‫اطلاعات بعدی درباره زمان رسیدنشونه:
‫نیلسو اول نمی‌رسه.
‫اولگای کمی زودتر از دنیز می‌رسه...
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- پلین، چطوری؟ ‫- خوبم.
‫- میشه یه چیزی بپرسم؟ ‫- حتماً.
‫- میشه یه عکس بگیریم؟ ‫- عجبا، چه آدمی هستی.
‫- حتماً. ‫- بابام طرفدار شماست.
‫- سلامم رو بهش برسون. ‫- بگیر دیگه.
‫وا.
‫خیلی خجالت‌آوری.
‫- بریم پیتزا بخوریم؟ ‫- ما گشنه‌مون نیست.
‫منظورت از «ما» چیه؟
‫مگه اینجا مهمونیه؟
‫احتمالاً مهمون داریم.
‫- چه خبره؟ ‫- نپرس. بقیه داخلن.
‫عصر بخیر.
‫سلام دوستان. ‫خوشحالم می‌بینمتون.
‫- سلام، دریا. چطوری؟ ‫- خوبم، ولی...
‫- ببخشید مزاحم شدیم. ‫- پیتزا خریدیم. گشنتونه؟
‫- نه، ممنون. ‫- من می‌خورم.
‫کوکوی کدو سبز داغ کنم؟
‫- حتماً خیلی خسته‌ای. من داغ می‌کنم. ‫- نه بابا. ولی چه خبر شده؟
‫همه یکی گرفتن. صالیحا، غمزه، جونیت...
‫گفتم که، یه الگویی دارن.
‫- مشخصه. ‫- سازمان‌دهی شده‌ست.
‫دوستان، چه خبر شده؟
‫میشه یکی تعریف کنه؟
‫همه‌مون رو تعلیق کردن.
‫کلاس‌هامون کنسل شدن،
‫نمی‌ذارن بچه‌ها تو کلاس ما ثبت کنن،
‫قراردادهامون فسخ شده.
‫«...چون فقط شش ساعت از دوازده ساعت
‫کار هفتگی لازم را تکمیل کردید...
‫حرف‌های تحقیرآمیز و توهین‌آمیز،
‫که حقوق فردی را نقض کرده است.»
‫احتمالاً به خاطر موضع ما نسبت به جنگه.
‫با قدریه صحبت کردم. ‫فردا میریم پیش رئیس دانشگاه.
‫- قدریه؟ ‫- اونی که حقوق‌دانه.
‫- استاد حقوق مائوئیست. ‫- خب رئیس دانشگاه قراره چیکار کنه؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- خودش این نامه رو امضا کرده.
‫ای جان.
‫چقدر بزرگ شده.
‫ساعت چنده؟
‫نزدیکای سه.
‫گوشی رو بذار کنار.
‫داریم سازمان‌دهی می‌کنیم.
‫من که عمراً خوابم نمی‌بره.
‫ولی باید بخوابی. ‫فردا کلی کار داریم.
‫- خیلی مضطربم، دریا. ‫- فکر کردی نمی‌دونم؟
‫چی میگن؟ از مشکل نترس، از خود ‫ترس بترس!
‫فردا یه روز جدیده.
‫همین حرفا ما رو تو دردسر انداخته دیگه.
‫- خسته نباشی، آقا حکمت. ‫- ممنون، دریا خانم. همچنین.
‫- دریا. ‫- میرم یه لیوان قهوه بردارم.
‫- دریا، میشه یه نگاه سریع بندازی؟ ‫- باشه دیگه.
‫خوش اومدی، دریا.
‫- الان همه جلسه داریم. ‫- گفتم که، اول می‌خوام قهوه بردارم.
‫منتظرتیم.
‫داداش، حاضریم.
‫خیلی خب.
‫حالا که دریا هم اومد، بیاید شروع کنیم.
‫دوستان، متاسفانه خبرهای بدی داریم.
‫از عمد ما رو معطل کردن.
‫نیم ساعت گذشته. مسخره‌ها.
‫- بفرمایید. ‫- بیاید داخل.
‫مسئولین بهمون اخطار دادن.
‫نمایش رو کنسل می‌کنیم.
‫- بله؟ ‫- به صورت موقت.
‫- نمایش عزیز رو؟ ‫- بله، از تو برنامه خط می‌زنیمش.
‫چرا؟
‫ام...
‫عزیز خبر داره؟
‫خبر داره، نه؟
‫بله فکر کنم.
‫متوجهید که همکارهامون رو تو ‫چه شرایطی قرار دادید؟
‫چاره‌ای براشون نذاشتید.
‫قدریه خانم، نگران نباشید، در جریانم.
‫ولی نامه‌ها ربطی به من ندارن.
‫دوستان، باور کنید نهایت تلاشمون رو کردیم.
‫ولی تحت این شرایط، متاسفانه مجبوریم
‫فعلاً نمایش رو کنسل کنیم.
‫از سه‌شنبه، دوباره اجرای «لیلی و مجنون» ‫رو برمی‌گردونیم.
‫شوخی می‌کنید؟
‫زینب خانم.
‫منظورتون از «شرایط فعلی» چیه؟ ‫لطفاً توضیح بدید.
‫منظورم شرایط سیاسی فعلیه.
‫یعنی چی؟
‫- دوران حساسیه. ‫- خب توضیح بدید.
‫ممکنه نامه‌ها از طرف وزارت داخلی یا ‫وزارت کشور باشن.
‫بهرحال، مگه محافظت از ما ‫وظیفه شما نیست؟
‫همکارهای ما باید خرج خانواده‌هاشون رو بدن.
‫نسبت بهشون مسئولیت دارید.
‫کی گفته من ازشون محافظت نکردم؟ ‫لطفاً کنایه نزنید.
‫- کنایه؟ ‫- کنایه!
‫کنایه واقعی این نامه‌ها هستن.
‫نمی‌تونید به این راحتی افراد ‫رو اخراج کنید.
‫تمام اجراها فروش رفتن.
‫- حیفه، اینجوری نکنید. ‫- مردم خیلی این اجرا رو تشویق کردن.
‫درسته، سما. ‫ولی دست ما نیست.
‫ما قبول نمی‌کنیم.
‫با مسئولین صحبت کنید.
‫- صحبت کردم. ‫- خب دوباره صحبت کنید.
‫چشم، دریا خانم.
‫بله؟ یعنی چی؟
‫مجبورمون می‌کنید کار رو به دادگاه بکشونیم.
‫کشش ندید.
‫کشور ما همین الانش هم با ‫کل دنیا در افتاده.
‫کل دنیا یا چندتا کشور؟
‫- بله؟ ‫- فهمیدنش سخت نیست که.
‫- با پرچم‌های مختلف... ‫- ببینید.
‫اگه می‌خواید از من، از دانشگاهمون و دولت ‫شکایت کنید، راحت باشید.
‫این چه حرفیه! ‫دوستان، اصلاً واسه چی اومدیم اینجا؟
‫ما لایق این اتفاق نبودیم.
‫خودتون هم می‌دونید دیگه؟
‫اگه یه ذره غرورت رو می‌ذاشتی کنار و میومدی
‫عکس بگیری، همه چی راحت‌تر می‌شد، دریا.
‫- ها؟ ‫- آره دیگه.
‫باورم نمیشه.
‫سر یه عکس دارید نمایش رو ‫کنسل می‌کنید؟
‫- منظورم این نبود. ‫- پس چی بود؟
‫منظورم این نبود که به خاطر عکس نگرفتنت ‫نمایش کنسل شده.
‫پس چرا؟
‫که اگه عکس می‌گرفتی کار ما راحت‌تر میشد، ‫همین.
‫مزخرف نباف!
‫سلام من رو به فرماندار و چاپلوس‌هاش برسونید.
‫- دریا، شورش رو درنیار. حالیته داری چی میگی؟ ‫- کاملاً حالیمه.
‫کل زحمات ما رو پایمال کردی و اون وقت ‫به من میگی شورش رو درنیارم؟
‫داریم سعی می‌کنیم مثل آدم شرایط ‫رو براتون توضیح بدیم.
‫وگرنه می‌تونستیم با یه پیامک
‫توضیح بدیم و بره پی کارش.
‫چه دست و دلباز. ‫پس باید تشکر کنیم.
‫- دریا، بسه. ‫- نه، بس نیست.
‫آدم که هر روز اینقدر مورد لطف قرار نمی‌گیره.
‫- حق با دریاست... ‫- کافیه!
‫از سه‌شنبه، باز نمایش لیلی و مجنون برمی‌گرده.
‫به موضعی که می‌گیرید با دقت فکر کنید.
‫خب،
‫صحبتمون تموم شد، ممنون.
‫تو اینی.
‫همینقدر کوچیک و حقیر.
‫خیلی خب، دوستان. به سلامت.
‫باورنکردنیه.
‫تا حالا همچین مزخرفاتی نشنیده بودم.
‫دقیقاً همین رو می‌خوان.
‫نمی‌خوان کسی بدونه پشت درهای بسته چه خبره.
‫آره دیگه.
‫♪ آرزوهای عزیزم، عمر عزیزش ♪
‫♪ اما کسی که به دلایل خودخواهانه کسی رو ♪ ‫♪ دوست داره، چیزی جز یه تاجر نیست ♪
‫می‌تونی دوباره امتحان کنی.
‫چی رو؟
‫تئاتر رو.
‫نیاز نیست عذرخواهی کنی ولی حداقلش...
‫عزیز، اگه قراره چاپلوسیش رو بکنم، ‫خودش یه عذابه.
‫نیاز نیست چاپلوسی کنی، ‫ولی اگه جفتمون اخراج بشیم...
‫- خودت حساب و کتاب کن دیگه. ‫- عالیه، انگار خودم نمی‌دونم.
‫کلاس‌های گیتارش چی؟
‫خیلی هزینه‌برداره. باید درباره‌ش صحبت کنیم.
‫- ببین کارمون به کجا کشیده. ‫- به کجا؟
‫- بی‌اعصابِ من. همیشه همینجوری می‌کنی. ‫- ولی تو دانشجوهات رو فرستادی برن راهپیمایی!
‫- ربطی نداره. ‫- من از نمایشت دفاع کردم.
‫یواش.
‫ندیدی چطوری رفتار می‌کرد که! ‫الان انتظار دارن من نقش لیلی رو بازی کنم؟
‫- اگه خصوصی صحبت می‌کردین... ‫- حتی اگه نقش لیلی رو هم بازی کنم،
‫متوجه نمیشی که مشکلشون با خود ماست؟
‫- باز یه بهونه پیدا می‌کنن. ‫- جلوی همه تحقیرش کردی، نه؟
‫الان وقت قهرمان بازی نیست.
‫فکر کردی می‌خوام نقش قهرمان‌ها رو بازی کنم؟
‫آره، گاهی اوقات می‌خوای غرورت رو ‫به رخ بقیه بکشی.
‫- برو در رو باز کن. ‫- هیچکس جز من این رو بهت نمیگه.
‫آقا ذوالفقار، بفرمایید.
‫شب بخیر، آقا ذوالفقار. ‫بفرمایید.
‫بفرمایید داخل.
‫از این طرف.
‫طفره نمیرم.
‫امروز پلیس اومد و ساختمون رو گشت، ‫واحد شما رو هم همینطور.
‫پرسیدن کی به اینجا رفت و آمد داره ‫و با کی دوست و رفیقید.
‫- خب؟ ‫- خبی در کار نیست.
‫گفتن کشور پر از خائن و تروریسته.
‫و اگه چیزی دیدیم باید گزارش بدیم.
‫آقا ذوالفقار، می‌فهمم، ولی ما...
‫بچه‌ها، می‌دونید که دوستتون دارم.
‫چند ساله داریم کنار هم زندگی می‌کنیم، درسته؟
‫ولی نمی‌خوام آرامش ساختمونم بهم بخوره.
‫امروز که پلیس از همه بازجویی کرد ‫ساکنین ناراحت شدن.
‫ما به همچین چیزهایی عادت نداریم.
‫وظیفه ما حفظ آرامش آپارتمانه.
‫می‌خواستم بهتون یادآوری کنم.
‫آقا ذوالفقار، یه جوری میگید انگار ‫ما کار اشتباهی کردیم.
‫قضاوتش با من نیست، دریا.
‫من حرفای لازم رو زدم، الان ‫دیگه به خودتون بستگی داره.
‫با اجازه.
‫راستی، کسی نیومده کپک حموم ‫رو تمیز کنه‌ها.
‫عزیز،
‫من نمی‌خوام دوباره خودم رو به ‫پلیس ثابت کنم.
‫همه دارن میان دم درمون. ‫باورم نمیشه!
‫ممکن بود ازگی در رو باز کنه و بترسه.
‫آره، باید قضیه رو براش توضیح بدیم.
‫من دارم دیوونه میشم؟
‫- عزیز؟ ‫- هوم؟
‫- بیا اینجا. ‫- چیه؟
‫بیا.
‫اون مردها رو ببین، خیلی وقته ‫اونجا وایسادن.
‫- خب؟ ‫- نکنه ما رو زیر نظر دارن؟
‫مزخرف نگو.
‫ببین...
‫شکاک نباش، وگرنه منم شکاک میشم.
‫ولی داره به بالا نگاه می‌کنه، عزیز.
‫- کی؟ ‫- ازگی، چیزی نیست.
‫بابات فکر کرد دوستش رو دیده.
‫- کلاست چطور بود؟ ‫- عالی بود.
‫خیلی قشنگ می‌زدی. ازش راضی هستید ‫یا گوشش رو بکشم؟
‫پیشرفت خوبی داریم. اگه قطعه‌ش رو ‫تمرین کنه، دستش راه میفته.
‫- مگه نه، ازگی؟ ‫- آره.
‫- خیلی ممنون. ‫- ممنون.
‫من بدرقه‌تون می‌کنم.
‫- جمعه بعدی می‌بینمت، ازگی؟ ‫- بله، خداحافظ.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫جورابت پاره شده.
‫ای وای.
‫الو؟ چه خبر، فکرت؟
‫یواش‌تر. چی شده؟
‫چی؟
‫کِی؟
‫تو پارک هستید. باشه.
‫اه... باشه، الان میام.
‫- کجا؟ ‫- دفترهامون رو گشتن.
‫- نه! ‫- یه سری‌ها رو هم دستگیر کردن.
‫خب...
‫بسیار خب،
‫هر کاری از دستمون برمیومد انجام دادیم.
‫ولی با توجه به شرایط اقتصادی،
‫فقط سه ماه می‌تونیم پرداخت قسط ‫وامتون رو عقب بندازیم.
‫- از هیچی بهتره، نه؟ ‫- آره.
‫ولی بعدش نرخ بهره میره بالاتر.
‫چقدر؟
‫- نوزده درصد. ‫- نوزده درصد؟
‫نوزده درصد، بله.
‫نوزده درصد، نسرین خانم؟
‫هر کاری از دستم برمیومد انجام دادم.
‫گمونم باید این حقیقت تلخ رو ‫قبول کنیم، نه؟
‫درسته.
‫ببخشید، دریا خانم، شاید حرفم ‫درست نباشه...
‫من شما رو از کجا می‌شناسم؟ ‫از تلویزیون؟
‫بله، قبل از اینکه دولت کل کانال‌هامون ‫رو ببنده.
‫وقتی نرخ بهره اینقدر سرسام‌آور نبود.
‫خیلی خب. پس...
‫کار دیگه‌ای از دستم برمیاد؟
‫منظورتون از «کار دیگه» چیه؟
‫ما با سازمان‌های غیرقانونی همدست نیستیم.
‫و کسی به ما دستوری نداده.
‫همه حق دارن در صلح زندگی کنن ‫و خواستار صلح باشن.
‫اعتقاد ما همینه، ‫واسه همین هم می‌جنگیم.
‫حق دموکراتیک ما اینه که حقوق برابری داشته باشیم
‫و با ما به صورت شرافتمندانه‌ای برخورد بشه.
‫این افراد شریف هستن و شکایت‌های ‫موجهی دارن.
‫ما می‌خوایم در صلح زندگی کنیم، ‫به آزادی یک درخت، با اتحاد یک جنگل.
‫[شغل‌هامون رو پس می‌خوایم]
‫شونه به شونه، از حق آزادی، ‫عدالت و صلحمون دفاع می‌کنیم.
‫کسی نمی‌تونه حقوق ما رو ‫ازمون بگیره.
‫حقوق! قانون! عدالت!
‫- خسته نباشی، داداش حکمت. ‫- دریا خانم.
‫- چی شده، داداش حکمت؟ ‫- اه...
‫خب، چطوری بگم؟
‫این چیه؟
‫«استعفای شما پذیرفته شده است.»
‫- کی این نامه رو داده؟ ‫- ام... داخل دارن تمرین می‌کنن.
‫خب؟
‫حق ندارم بذارم برید داخل.
‫- یعنی چی؟ ‫- منم غافلگیر شدم.
‫ولی خب دارم وظیفه‌م رو انجام میدم.
‫کی دستور داده؟
‫داداش حکمت.
‫از من نشنیده بگیرید، ولی زینب خانم.
‫دریا خانم.
‫کجایی؟
‫تو شجاع و با اراده‌ای.
‫تو. تو. تو.
‫اینجام، سما.
‫آفرین، دوستان.
‫دمتون گرم.
‫ادامه بدید.
‫دریا.
‫[هامبورگ به عنوان استانبول]
‫- خونه نیست؟ ‫- هست.
‫شاید نشنید. دوباره زنگ بزن.
‫- سلام عزیزای دلم. ‫- سلام.
‫خوش اومدید.
‫- خوشحالم می‌بینمت. ‫- خوش اومدی.
‫برید تو پذیرایی. برید.
‫- اینجوری نمیشه. ‫- معلومه که میشه.
‫من که همیشه جلوی تلویزیون ‫خوابم می‌بره.
‫دیگه بحث نکن.
‫اینجا اتاق منه؟
‫آره، عزیزدلم.
‫پیتزای آنکارا خوشمزه‌تر بود.
‫- ولی پیتزای اینجا گرون‌تره. ‫- استانبوله دیگه.
‫من میرم تو اتاقم به پلین زنگ بزنم.
‫- بشقابت یادت نره. ‫- پلین؟
‫فردا می‌خوریم، نگران نباش.
‫می‌خوایم کمک کنیم ازگی راحت‌تر اینجا ‫جا بیفته. امروز استثناست.
‫باید درست غذا بخوره. ‫تو این سن غذا مهمه.
‫- درباره من صحبت می‌کنید؟ ‫- چه گوش تیزی داره.
‫بیا اینجا، کوچولوی من. بیا.
‫هوم...
‫- چرا زحمت می‌کشی. ‫- ممنون، مادرجون.
‫دخالت نکنید. به خودمون مربوطه.
‫دیگه بزرگ شدی، ‫می‌تونی برای خودت نوشابه بخری.
‫معطل کمک بقیه نمون. ‫کسی تو زندگیته؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- عشق و عاشقی دیگه.
‫- مادرجون... ‫- یا یکی که دوستش داشته باشی.
‫- اینجا وای‌فای داری؟ ‫- چی؟
‫- اینترنت. ‫- اوه، فقط با گوشیم وصل میشم.
‫بیا، گوشی من رو بگیر.
‫خیلی سن جالبیه.
‫برنامه‌تون چیه؟ ‫چیکار می‌تونم براتون انجام بدم؟
‫همین که ما رو راه دادی به خونه‌ت کافیه.
‫این مودب بودنت اذیتم می‌کنه. ‫اینجا خونه شما هم هست.
‫تازه، مدام تنها بودن خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
‫هوم. خب، قراره چیکار کنیم؟
‫دانشگاه ازمون شکایت کرده. ‫ما هم از اونا شکایت کردیم.
‫- اون یکی پرونده کیفریه. ‫- کیفری؟
‫دادستان اظهارم کرد. ‫مثل اینکه یه دانشجو ازم شکایت کرده.
‫فضای مجازیم رو گشتن و یه سری از ‫پست‌ها رو به پرونده اضافه کردن.
‫دادستان می‌خواد بابت توهین
‫به رئیس‌جمهور بهم حکم حبس بده.
‫ممکنه بیشتر از چهار سال بیفتم زندان.
‫حالا واقعاً به کسی توهین کردی؟
‫مامان، من فرق بین توهین و ‫انتقاد رو می‌دونم،
‫و البته که به کسی توهین نکردم. ‫فقط می‌خوان ما رو بترسونن.
‫از کجا مطمئنی؟
‫اصلاً مگه میشه از چیزی مطمئن شد؟
‫جلسه دادرسی کِیه؟
‫نمی‌دونم. فعلاً منتظریم.
‫به سیستم دادگستری اعتماد داری؟ ‫که میگی منتظری؟
‫چیکار کنم؟ ‫وکیل‌ها دارن نهایت تلاششون رو می‌کنن.
‫باشه، اونا وکیلن، ولی خودت ‫چیکار می‌کنی؟
‫درخواست شغل می‌نویسم.
‫به کی؟
‫دانشگاه‌های خصوصی. ‫کار ترجمه هم انجام میدم.
‫- تو چی، دریا؟ ‫- منم می‌خوام کار کنم.
‫- یعنی چی؟ ‫- مامان؟
‫خیلی حساسی! ‫سوال هم ممنوعه؟
‫هم دنبال کارم هم دنبال یه مدرسه‌ی خوب ‫برای ازگی. داریم نهایت تلاشمون رو می‌کنیم.
‫همین که همه چی سر و سامون بگیره، ‫برمی‌گردیم آنکارا.
‫منظورم این نبود.
‫نه، سوءتفاهم شد.
‫خیلی خوشحالم که اومدید.
‫من هواتون رو دارم، هم از نظر احساسی و ‫هم از نظر مالی.
‫ممنون.
‫و به ازگی کمک می‌کنم برای امتحاناتش ‫آماده بشه.
‫- نیاز نیست نگران... ‫- اوه، قهوه!
‫فدای سرت.
‫بهرحال نباید این وقت شب ‫قهوه بنوشیم.
‫چه خبر؟
‫عزیزدلم.
‫همه چی درست میشه.
‫پاشو.
‫پاشو. وگرنه می‌ذارمت تو اجاق
‫- که بپزی و بخورمت. ‫- ولم کن.
‫این وضعیت موقتیه.
‫- جلوتر نیاید. ‫- بهتر نیست باهات بیایم؟
‫- می‌خواید بیاید سر کلاسمم بشینید؟ ‫- می‌تونی کلاست رو پیدا کنی؟
‫آره، و نیاید دنبالم. ‫خودم راه خونه رو پیدا می‌کنم.
‫- ساندویچت رو برداشتی؟ ‫- آره.
‫- چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟ ‫- برید دیگه، لطفاً.
‫باشه.
‫مامان.
‫- خداحافظ. ‫- موفق باشی.
‫هنرستان هم شدنیه. ‫استعدادش تو موزیک و هنر ذاتیه.
‫هنرستان؟
‫- بچه هیچوقت قرار نیست موسیقی‌دان حرفه‌ای بشه. ‫- بله؟
‫اگه هنرشناس بود که تا الان می‌فهمیدیم.
‫پس باید دست بکشه؟ ‫گاهی اوقات چرت و پرت میگی‌ها.
‫- روز بخیر. ‫- روز بخیر.
‫ما داریم غذاخوری رو تحریم می‌کنیم ‫و امضا جمع می‌کنیم.
‫قیمت‌های زیاد و کیفیت پایین ‫غذاها اصلاً قابل قبول نیستن.
‫خودمون غذا میاریم و زنگ تفریح ‫که شد به بقیه هم میدیم.
‫ولی مدیر دخالت کرد.
‫میگه ممکنه مواد تو غذامون قایم کرده باشیم.
‫ما داریم از حقوق دموکراتیکمون برای ‫امضا جمع کردن استفاده می‌کنیم.
‫- میشه امضا کنید؟ ‫- آره.
‫شوخیتون گرفته؟
‫شوخی؟
‫- عالیه. ‫- ممنون.
‫گفت مواد؟
‫اوناها.
‫اینا دو سه سال دووم میارن.
‫مدل جدیدش کی میاد؟
‫میگن بهار، ولی تا...
‫تابستون به دستمون نمی‌رسه. ولی تبلت رو بیخیال، ‫یه لپ‌تاپ بهت میدم...
‫- نه، باید درباره‌ش فکر کنم. ‫- باشه.
‫- روز بخیر. ‫- ممنون.
‫واو! واو، دریا.
‫- افتخار دیدنت رو به کی مدیونم؟ ‫- بیا بغلم، داداش.
‫البته.
‫- خوش اومدی. ‫- ممنون، چطوری؟
‫خوبم، ممنون.
‫از جشن پسرمون خیلی وقته می‌گذره، نه؟
‫زندگیه دیگه. آنکارا، دانشگاه، کار...
‫درسته.
‫بفرمایید.
‫شوکرو؟ اینجا رو تمیز کن.
‫ببخشید اینجا اینقدر بهم ریخته‌ست.
‫خب. تعریف کنید.
‫- می‌دونی که برای زندگی اومدیم استانبول؟ ‫- آره. منتظر بودم زنگ بزنید.
‫دیگه حضوری اومدیم. ‫گولین چطوره؟
‫خوبه خدا رو شکر.
‫- بچه‌ها چی؟ ‫- خوبن.
‫دلمون براتون تنگ شده بود.
‫- ازگی کجاست؟ ‫- مدرسه.
‫بعد از ظهر هر روز با مامان عزیز ‫برای امتحاناتش آماده میشه.
‫- برای دبیرستان؟ ‫- آره. دفعه بعدی با خودمون میاریمش.
‫اگه خدا بخواد.
‫اومدیم درباره یه چیزی باهات صحبت کنیم.
‫- سیگار می‌کشی؟ ‫- دیگه نه.
‫- گوشم با توئه. ‫- خیلی خب، میرم سر اصل مطلب.
‫اه... اون قطعه زمینی که تو کوه ایدا هستا...
‫خب؟
‫بیا بفروشیمش.
‫- چرا؟ ‫- بله؟
‫- چرا می‌خوای بفروشیش؟ ‫- به مشکل خوردیم.
‫- پول می‌خوایم، همین. ‫- اه.
‫- بیکار شدیم، می‌دونی؟ ‫- آره، شنیدم.
‫و آپارتمان؟ ‫وسایلتون؟
‫همه‌شون تو انبار هستن. ‫یه مدت قراره پیش مامانم بمونیم.
‫دریا، این مسئله چیزی نیست که بشه ‫هول هولکی براش تصمیم گرفت.
‫شورای محلی داره تلاش می‌کنه اونجا ‫تونل بزنه.
‫ارزش زمین میره بالاتر. ‫باید یه مقدار دیگه منتظر بمونیم.
‫- چیه؟ ‫- هیچی.
‫برام سواله که اگه به خاطر زمین نبود ‫هم میومدین یا نه.
‫خب، مشکل مالی داریم و ازت ‫کمک می‌خوایم.
‫البته که کمک می‌کنیم.
‫ولی خب باید فکر شده تصمیم گرفت. ‫الان دیگه باید برم نماز جمعه، خب؟
‫عزیز، پاشو بریم مسجد.
‫تو برو. من اینجا می‌مونم.
‫دریا، حواست به مغازه باشه.
‫- واسه نماز جمعه میاین؟ ‫- الان میایم.
‫پس الان بیکاری؟
‫به چند جا درخواست کار فرستادم.
‫یه مقدار پروژه ترجمه هم دارم.
‫ترجمه؟
‫خرجتون درمیاد؟
‫رئیس! ببخشید، دستم خیسه. ‫حال شما؟
‫- خوبم، ممنون. ‫- این عزیزه، شوهر خواهرم.
‫ایشون رئیس پلیس ماست.
‫- هیچوقت نماز جمعه رو از دست نمیده. ‫- درست مثل خودت.
‫- طبقه بالا می‌بینمت. ‫- می‌بینمتون.
‫اومده بود برای نوه‌ش پلی‌استیشن ۵ بخره.
‫هیچ جا پیداش نکرد، حتی تو اروپا. ‫ولی من دو روزه بهش تحویل دادم.
‫رئیس پلیس. ‫میشه گفت من دست راستشم.
‫در آیه‌ای که دارم می‌خونم، خداوند میگه،
‫همان‌گونه که مامور شده‌ای، استوار و پایدار باش.
‫کسانی هم که همراه تو توبه کرده‌اند، استوار بمانند.
‫از حد و مرز حق و عدالت عبور نکنید،
‫زیرا خداوند به کارهای شما بیناست.»
‫تو حدیثی که دارم می‌خونم ‫پیامبر میگه،
‫«اخلاص، انسان را به نیکی می‌رساند و نیکی، ‫او را به بهشت.»
‫[منظورش از خداوند به تمام دنیا نیست.]
‫امیدوارم خداوند دعای شما رو اجابت کنه.
‫سلام، رجایی.
‫- داداش، خدا قبول کنه. ‫- خدا قبول کنه.
‫شوهر خواهرم رو می‌شناسی؟
‫- عزیز، خوشبختم. ‫- همچنین. رجایی هستم.
‫رجایی، هنوز دنبال راننده قابل اعتمادی؟
‫آره.
‫عزیز یکی از بهترین آدم‌های این دنیاست.
‫کاملاً می‌تونی بهش اعتماد کنی.
‫تو جمعه به این خیر و برکتی یه ‫کار خوب انجام بده.
‫خانواده صالح خانواده منم هست. ‫فردا یه سر بزن.
‫خب، نمی‌دونم. خیلی یه دفعه‌ای شد.
‫شماره رجایی رو یادداشت کن.
‫شماره‌ش رو بنویس.
‫- به اسم «تاکسی رجایی» ذخیره‌م کن. ‫- باشه.
‫۰۵۳۲...
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- چیکار می‌کنید؟ ‫- داریم درس می‌خونیم.
‫ولی خانم جوون یه مقدار دلخوره.
‫خب، من که تا حالا ندیده بودم ‫ناراحت باشه.
‫همه‌ش باید درس‌ها رو حفظ کنیم. ‫انگار اینترنت وجود نداره.
‫- احتمالاً هوش مصنوعی داره هر هر بهمون می‌خنده. ‫- هی!
‫درست صحبت کن.
‫راست میگه، ولی خب همه ما ‫این درسا رو خوندیم.
‫چرا باید برای شما فرق داشته باشه؟
‫چون من مثل شماها تو عصر سنگ ‫به دنیا نیومدم.
‫بگذریم، اولین روز مدرسه چطور بود؟
‫- حوصله سر بر. ‫- حوصله سر بر؟
‫کجای کارزار جمع کردن امضا ‫حوصله سر بره؟
‫- همه‌شون احمقن. ‫- تو هم امضا کردی.
‫- امضا کردم که همون اول کاری ازم متنفر نشن. ‫- خوبه.
‫- پس فردا نهار باید یه ساندویچ بزرگتر ببری. ‫- اوه، ممنون.
‫امروز درباره مدارس دیگه صحبت کردیم. ‫اگه نمرات خوبی بگیری...
‫ولش کن، مامان. ‫هم قبول نمیشم، هم اونجا پر بچه پولداره.
‫چرا؟ نمرات آزمون‌های تمرینیت که خوب بودن.
‫من می‌خوام هنرمند بشم. واسه هنرمند شدن ‫باید تو دنیای واقعی تجربه کسب کنم.
‫نه بابا؟
‫مدارس خصوصی ضروری نیستن، ‫مدرسه دولتی خوبه دیگه.
‫- همین الان گفتی همه‌شون احمقن. ‫- همه‌شون که نه. چندتاشون گیتار میزنن.
‫- دوست پیدا کردی؟ ‫- هنوز دوست به حساب نمیان، عزیزم.
‫- مامان، تو براش نوشابه خریدی؟ ‫- نه. حتماً خودش خریده.
‫من خریدم، عزیز. من.
‫دلم خواست. دنیا که قرار نیست ‫تموم بشه، نه؟
‫- هر حرفی که میزنی رو تکرار می‌کنه. ‫- من هیچی درباره مدرسه نگفتم.
‫مگه به فکرت نگفتی یه هنرمند باید ‫در گیر و دار زندگی باشه؟
‫خب چیکار کنم؟ ‫همه چیز رو می‌شنوه دیگه.
‫هر جور شده راه خودش رو پیدا می‌کنه.
‫چیزی که مهمه برخورد ما به ‫عنوان یه خانواده‌ست.
‫- برخورد ما؟ ‫- آره، که چطوری با مشکلات برخورد می‌کنیم.
‫تهش بتونیم برای زندگی آماده‌ش کنیم.
‫عین این سریال‌ها.
‫- اوه، جدی؟ ‫- یکی از اون سریال‌های مزخرف.
‫همه که مثل شما زبون‌باز نیستن، ‫عزیز طوفان نازنین.
‫الو، قدریه.
‫نه، هنوز بیداریم. چی شده؟
‫هوم.
‫خب؟
‫راهی نیست که بشه سرعت پروسه ‫رو برد بالا؟
‫اه، باشه، باشه.
‫مشکلی نیست. ممنون.
‫باهات تماس می‌گیرم. ‫شب بخیر.
‫- چی گفت؟ ‫- تاریخ دادگاه افتاد هفت ماه دیگه.
‫- هفت ماه دیگه؟ ‫- آره.
‫- به رئیس تاکسی‌رانی زنگ میزنی؟ ‫- کدوم؟
‫همونی که با داداشم رفیقه.
‫نمی‌دونم. باید بهش فکر کنم.
‫هفت ماه. تا اون موقع چیکار کنیم؟
‫همه چی رو هواست.
‫حتی اگه راننده تاکسی بشم، ‫تو می‌خوای چیکار کنی؟
‫شاید منم یه سریال فیلمبرداری کنم.
‫یا مدل بشم.
‫اه. به نظرت در اون حد خوشگلی؟
‫یا میشم راننده کامیون.
‫من راننده کامیون، تو راننده تاکسی. ‫نظرت چیه؟
‫پس قراره در گیر و دار زندگی باشیم.
‫چرا که نه؟
‫[مسئول انتخاب بازیگر]
‫ببین.
‫من روی صورتم جراحی انجام نمیدم.
‫و برای فالوورهای بیشتر خودم رو ‫مسخره خاص و عام نمی‌کنم.
‫کسی همچین انتظاری نداره.
‫ولی تو این دوره و زمونه فضای مجازی خیلی مهمه.
‫سوءتفاهم نشه، ولی...
‫- ولی؟ ‫- خودت از شرایط با خبری.
‫آره.
‫برای اینکه راحت‌تر بتونی پروژه بگیری، شاید
‫بهتر باشه یه سری از پست‌های قدیمیت رو پاک کنی.
‫کدوم یکی‌ها رو؟
‫سیاسی‌ها رو.
‫نیاز نیست الان جواب بدی. فقط بهش فکر کن.
‫- و کاری که به نظرت درسته رو انجام بده. ‫- ما اصلاً حرف همدیگه رو نمی‌فهمیم، کبری.
‫ممنون بابت چای.
‫بیشتر مسافرها طی روز میان، شب‌ها ‫ترافیک کمتره. کدوم یکی رو ترجیح میدی؟
‫شب‌ها رو.
‫خیلی خب. ولی مراقب باش، ممکنه شب‌ها ‫خلافکارها به تورت بخورن.
‫حواسم هست.
‫- خب، استانبول رو می‌شناسی؟ ‫- آره، همینجا بزرگ شدم.
‫- عالیه. سیگار نمی‌کشی؟ ‫- نه.
‫- مسافرها هم حق ندارن بکشن. ‫- باشه.
‫عالیه.
‫این «ایکس» جدیده. ‫قبلاً تاکسی رو عادی می‌نوشتین.
‫در امان خدا.
‫آمین.
‫ساعت چنده؟
‫چهار و نیم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫برای ازگی ساندویچ درست می‌کنم.
‫- برو بخواب. ‫- خوابم نمی‌بره.
‫سلام!
‫نمی‌تونم ببرمتون. مخصوصاً ‫وقتی نوشیدید. لطفاً برید بیرون.
‫چی تماشا می‌کنی؟
‫دارن کلاس‌هاشون رو تو پارک برگزار می‌کنن، ‫چون اجازه ندارن برن دانشگاه.
‫«آکادمی خیابانی.»
‫همه چی درست میشه.
‫خودت هم بگو.
‫همه چی درست میشه.
‫یالا.
‫همه چی درست میشه.
‫- سلام. خوش اومدید. ‫- سلام.
‫- خب. ‫- بریم قاضی‌کوی.
‫چشم.
‫دقیقاً کجای قاضی‌کوی؟
‫تئاتر بلوک. می‌دونید کجاست؟
‫البته که می‌دونم.
‫چشم.
‫رسیدیم.
‫- باقیش بمونه. ‫- ممنون.
‫- قراره چی رو تماشا کنید؟ ‫- نمی‌دونم، رفقامون دعوتمون کردن.
‫- خوش بگذره. شب بخیر. ‫- ممنون.
‫- امشب مهمون داریم. ‫- کی؟
‫- داداشم و خانواده‌ش واسه افطار میان. ‫- اه.
‫جدی؟
‫- چطور؟ کار داری؟ ‫- نه، قدمشون سر چشم.
‫- قهوه می‌خوری؟ ‫- نه، روزه‌م.
‫- چیه؟ ‫- جدی؟
‫آره. منتظری توضیح بدم؟
‫نه، یعنی...
‫- واسه اینکه دل داداشت رو به دست بیاری؟ ‫- مگه یه آدم ریاکارم؟
‫- من که چیزی نگفتم. خدا قبول کنه. ‫- خب...
‫- تاکسی‌رانی چطور پیش میره؟ ‫- بدک نیست.
‫از جلوی تئاتر باران رد شدم.
‫- مگه قرار نبود فقط راننده تاکسی باشی؟ ‫- اونجا یه مسافر پیاده کردم.
‫بیرون ساختمون تئاتر خیلی شلوغ بود، ‫یه سر رفتم بیرون.
‫- خب. ‫- واسه سه‌شنبه برای خودمون بلیط گرفتم.
‫باید یه بلیط واسه مامانت هم می‌گرفتی.
‫مامانم کلاً همینجوریه. ‫باید دندون رو جگر بذاریم.
‫صدای توپ بود؟
‫بشقاب‌هاتون رو بدید به من.
‫خب، شروع کنید.
‫- خدا قبول کنه. ‫- خدا قبول کنه.
‫ممنون، دریا، چقدر زحمت کشیدی.
‫شرمنده، زیاد وقت نداشتم تدارک ببینم.
‫نوش جان.
‫خب، پسرها،
‫چطورید؟ خیلی وقت بود ندیده بودمتون.
‫خوبیم، عمه دریا.
‫چند بار دعوتتون کردیم که.
‫- متاسفانه نتونستیم اجرات رو ببینیم. ‫- تو یوتیوب هست.
‫چرا؟ مگه دیگه اجرا نمی‌کنی؟
‫- الان نه. فعلاً مشخص نیست. ‫- جدی؟
‫خیلی دلم می‌خواست یه روز بیام ‫اجرات رو ببینم.
‫صالح به همه میگه آبجیش ستاره‌ی ‫تئاتر کشوره.
‫اتفاقاً جای پز دادن نداره. ‫تئاترهای کوچیک‌تر از ما شجاع‌تر بودن.
‫جای پز دادن نداره؟
‫هنوز همه مقاله‌های روزنامه رو دارم.
‫تک تکشون رو نگه داشتم. ‫البته همه‌شون درباره بازیگرها هستن.
‫کسی براش مهم نیست نمایشنامه رو کی نوشته.
‫- اینم سرنوشت ماست دیگه. ‫- هر کی عزیز رو می‌شناسه می‌دونه چیکاره‌ست.
‫من دلم می‌خواست پسرها تو تئاتر مدرسه ‫بازی کنن، ولی خودشون نخواستن.
‫- مدرسه شما تئاتر داره؟ ‫- البته.
‫باشگاه تئاتر داریم، ولی...
‫- ولی چی؟ دارید یا نه؟ ‫- داریم، ولی نمایش‌های عجیبی رو اجرا می‌کنن.
‫مثلاً چی؟
‫از کجا بدونم؟ یه چیزای پیچیده‌ایه.
‫مثلاً تئاتر ابزورد؟
‫که یلینک یا هاینر مولر رو به ‫بچه‌ها نمیدن. نمایش‌های بی‌خطری‌ان.
‫اینا کی‌ان، مادرجون؟
‫الفریده یلینک یه نویسنده فمینیست اتریشیه.
‫تو مدرسه دولتی از این چیزا بی‌نصیب می‌مونی.
‫میشه امروز بی‌خیال این بحث بشیم؟
‫- کدوم بحث؟ ‫- قراره برم مدرسه خصوصی،
‫- ولی به نظرم لازم نیست. ‫- ازگی.
‫چیه؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫واسه همینه که می‌خوای زمین رو بفروشم؟
‫خب، آره.
‫درآمدی نداریم، خرج‌هامونم زیاده.
‫هزینه مدرسه دیگه قوز بالای قوزه.
‫باریش، اردینچ، بلند شین.
‫بلند شین!
‫- دریا، چی می‌بینی؟ ‫- چی باید ببینم؟
‫عیب‌ونقصی می‌بینی؟
‫چیز غیرعادی‌ای؟
‫بشینین، بچه‌ها.
‫پسرای خوبی‌ان. محبت و احترام، همه‌چی دارن.
‫مدرسه‌های دولتی از چیزی که فکر می‌کنی بهترن.
‫- بحث سر این نیست. ‫- پس سر چیه؟
‫فروختن زمین.
‫به هردومون ارث رسیده. ‫همون‌قدر که مال توئه، مال ما هم هست.
‫- دریا. ‫- صبر کن، عزیز.
‫حالا که حرفش شد، بذار حرفم رو تموم کنم.
‫دریا راست می‌گه. این اواخر اعتبار ‫مدرسه‌ها خیلی عوض شده.
‫- الان درباره مدرسه حرف نمی‌زنم. ‫- دریا، بازم میگم:
‫اگه پول لازم داری، می‌تونم کمکت کنم.
‫بالاخره خانواده‌ایم. مگه نه، گولین؟
‫معلومه، دریا، با خوشحالی کمکت می‌کنیم.
‫ثواب ماه رمضان هم هست.
‫دیگه بی‌خیالش شیم.
‫ازگی، میشه باقلوایی رو که آوردیم ‫از آشپزخونه بیاری؟
‫شاید یکم جو عوض بشه.
‫بشین، ازگی.
‫همیشه دخترا باید برن، نه؟
‫اردینچ، باریش، امروز شما دوتا شیرینی رو بیارین.
‫بشینین، بچه‌ها، خودم میارم.
‫عزیزم، منو نگاه کن.
‫دریا. ‫به‌جای اینکه طرف منو بگیری، مثل ترسوها ‫رفتار می‌کنی، عزیز. واقعاً حرفی ندارم.
‫- عزیزم، فقط می‌خواستم… ‫- برو!
‫الان نمی‌خوام باهات حرف بزنم. برو بیرون.
‫باقلواهای گول‌اوغلو واقعاً یه چیز دیگه‌ان.
‫عملیات نظامی در مرز همچنان ادامه دارد.
‫وزارتخانه اعلام کرد: «باید ‫تروریسم را از ریشه نابود کنیم.»
‫اهداف متعددی در حملات هوایی و زمینی منهدم شدند.
‫قویاً تأکید شد که این حملات
‫مطابق قوانین بین‌المللی و در راستای دفاع ملی بوده‌اند.
‫- چه بوی خوبی میدی. عطر زدی؟ ‫- آره.
‫مادرجون بهت داده؟
‫آره.
‫گوشواره‌هاتم جدیده؟ این ماره؟ از کجا آوردیشون؟
‫- وای! این آقا خوش‌شانسه کیه؟ ‫- وای، مامان.
‫هیس، بگو دیگه.
‫- یکی از گیتاریست‌هاست، ولی خبری نیست. ‫- هوم.
‫- ولی برات هدیه می‌خره؟ ‫- خودش پول این کارا رو نداره.
‫احتمالاً مفتی گیرش اومده.
‫عکسی ازش داری؟
‫- نه. شبکه‌های اجتماعی نداره. ‫- چه باحال.
‫منم همین فکرو می‌کنم.
‫داریم برنامه میریزیم هفته بعد بریم تئاتر.
‫- اونم بیار. ‫- عمراً.
‫لازم نیست معرفیش کنی.
‫ما هم وانمود می‌کنیم ‫همدیگه رو نمی‌شناسیم.
‫آدم نمی‌تونه چیزی بهت بگه. ‫همین الان می‌خوای عروسمون کنی.
‫فقط کنجکاوم.
‫منم حق دارم حریم خصوصی داشته باشم، می‌دونی که؟
‫عزیزم، ما مادرا فقط می‌خوایم بدونیم
‫بچه‌هامون با کیا می‌گردن.
‫چیز مهمی نیست. فقط با هم گیتار می‌زنیم.
‫خوبه. من فقط خوشحال میشم
‫آدمای خوب وارد زندگیت بشن.
‫ولی به بابا نگو، باشه؟
‫چی می‌نویسی؟
‫تموم بشه نشونت میدم.
‫نظرت درباره ازگی چیه؟
‫منظورت چیه؟
‫باهاش حرف می‌زنی؟
‫حواست رو پرت کردم؟
‫با هم زندگی می‌کنیم. معلومه که حرف می‌زنم.
‫ولی الان بحث ازگی نیست.
‫- پس بحث چیه؟ ‫- تو.
‫خودت.
‫چیزی که داریم از سر می‌گذرونیم ‫واسه هیچ‌کس آسون نیست.
‫ولی نمی‌خوام دوباره اون‌طوری سرم داد بزنی.
‫- بابا، میشه یه چیزی بپرسم؟ ‫- بپرس عزیزم.
‫چرا با هم کُردی حرف نمی‌زنیم؟
‫تو کردی بلدی؟
‫- آره، کلاس کردی میرم. ‫- واسه چی؟
‫زبان مادری‌مونه. می‌خوام بدونم کی‌ام.
‫- خب، تو سلطانی. ‫- می‌خوام ریشه‌هام رو بشناسم.
‫ریشه؟ مگه گیاهی؟
‫- پس بدون کمک تو یادش می‌گیرم. ‫- آفرین، بهت ستاره طلایی میدن.
‫- داری مسخره‌م می‌کنی؟ ‫- اصلاً.
‫دیگه نمی‌دونم به چه زبونی باهات حرف بزنم.
‫شاید منم انگلیسی یاد بگیرم.
‫«این یه مداده.»
‫- حتماً بابا: «این یه سیب‌زمینیه.» ‫- چی؟
‫«سیب‌زمینی.»
‫- «سیب…» ‫- «سیب‌زمینی.»
‫به‌به، خوش اومدین.
‫- بیا بغلت کنم. ‫- خوشحالم اینجایین.
‫ما هم از دیدنت خوشحالیم.
‫- دیدی؟ باز شروع شد. ‫- چی؟
‫با جمع حرف زدن من مشکل داره: «ما خوشحالیم.»
‫فقط خوشم نمیاد زوج‌ها به‌جای همدیگه حرف بزنن.
‫- از دیدن باران خوشحال نیستی؟ ‫- خوشحال که هیچی، ذوق‌مرگم.
‫- نمایش عالی بود. ‫- ممنون، دریا.
‫آبمیوه بیارم؟ چی می‌خورین؟
‫- آب. ‫- آبمیوه.
‫- حله. ‫- روژدا، لطفاً دوتا آبمیوه و یه آب.
‫حتماً.
‫من و روژدا اینجا رو می‌چرخونیم. ‫بدون اون دست‌وپام رو گم می‌کنم.
‫- نه، خواهش می‌کنم. ‫- نه.
‫این‌طوری نمیشه.
‫خیلی ممنون.
‫- خب رفقا، زندگی چطوره؟ ‫- می‌گذرونیم.
‫- جلسه دادگاهت چی؟ ‫- هنوز منتظریم.
‫می‌تونی به‌زودی برگردی دانشگاه؟
‫حقمه که برگردم.
‫همکارام هم همین‌طور.
‫ولی هیچ‌کدوم نمی‌دونیم چی پیش میاد.
‫خوب می‌دونم چه حسیه.
‫- به مبارزه ادامه بده. ‫- دقیقاً.
‫تو چطوری، باران؟
‫داریم می‌جنگیم تئاتر رو نجات بدیم.
‫ولی امروز فقط پنجاه نفر اومدن.
‫اگه این‌قدر دوستتون نداشتم، می‌گفتم
‫بیاین همین‌جا کنار هم مبارزه کنیم.
‫امشب، شب شماست.
‫تئاتر ما به بزرگی جاهایی نیست ‫که شما بهشون عادت دارین.
‫ما به‌خاطر تو اومدیم.
‫منم همینو میگم: می‌تونیم هر روز همدیگه رو ببینیم.
‫مثل قدیما یه چیزی بسازیم.
‫بازیگر، نویسنده، صحنه، همه‌چی اینجاست.
‫موضوع رو وزارت فرهنگ و امور ‫خارجه تعیین می‌کنن. دست من نیست.
‫ولی بقیه نظر میدن، رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر، ‫آموزش‌وپرورش، کشور. همه‌چی دست ایشونه.
‫دقیقاً، یه کلمه اشتباه بگین کارتون رو می‌سازم.
‫مواظب باش.
‫نظرت درباره پیشنهادش چیه؟
‫خب
‫با این‌همه بلاتکلیفی، الان وقت خوبی نیست.
‫ولی به‌جای اینکه دست روی دست بذاریم، ‫نباید یه کاری کنیم؟
‫یعنی چی؟
‫خودت نگفتی تو آنکارا نمی‌تونستیم
‫اون‌قدر که می‌خواستیم جسور باشیم؟
‫- خب؟ ‫- منم همین فکرو می‌کنم.
‫اگه به گذشته نگاه کنیم، تو آنکارا هم ناراضی نبودیم؟
‫همیشه باید اول نمایش‌هامون تأیید می‌شد.
‫ولی اوایل چه آرزوهای بزرگی داشتیم.
‫حالا فقط آرزومونه از پس خرج‌هامون بربیایم.
‫از پس خرج‌ها براومدن نباید آرزو باشه. نباید باشه.
‫- قهوه میخوری؟ ‫- از مال تو می‌خورم.
‫بفرما.
‫«نامه‌های زرد»؟
‫حالا چی میشه؟
‫اول بخونش. بعد حرف می‌زنیم.
‫صدا!
‫نامه‌های زرد
‫- و… حرکت. ‫- و… حرکت.
‫یکی‌یکی.
‫- رد شو. ‫- زود باش.
‫حرکت کن.
‫برو.
‫زودتر.
‫از این طرف، لطفاً.
‫- شما برین جلو. ‫- نه، صبر می‌کنیم.
‫اینجا نمی‌تونین وایسین. حرکت کنین!
‫ضربان‌ساز قلب یا وسیله دیگه‌ای توی بدنتون دارین؟
‫نه، حتماً مال لباسمه. فقط همینه.
‫باشه، اینجا صبر کنین.
‫سلام‌علیکم.
‫- دیرمون شده، باید بریم. ‫- باشه، مشکلی نیست.
‫- رد شین. ‫- از اینجا، لطفاً.
‫کاپشن.
‫- گوشواره رو باید در بیارین. ‫- شوخی می‌کنین؟
‫ما فقط دستور رو اجرا می‌کنیم.
‫آره، همه‌مون فقط دستور اجرا می‌کنیم.
‫گفتم که، از اون تیکه فلزه.
‫- اشیاء فلزی رو در بیارین. ‫- دوباره امتحان کنین.
‫- همه‌چی رو در بیارم؟ ‫- حتماً.
‫- چی فکر کردین؟ ‫- لازم نیست زرنگ‌بازی در بیارین.
‫چی فکر کردین؟
‫ببرینش.
‫- مگه چیکار کردم؟ ‫- خودت می‌فهمی.
‫باشه، باشه.
‫عزیز.
‫به نظرم صحنه باید یه‌جور دیگه تموم بشه.
‫چه‌جوری؟
‫باید بدتر با زن صحبت کنن.
‫یعنی چی؟
‫خیلی بدتر؟
‫خب
‫خب… باشه.
‫- نظر شما چیه؟ لحن بدتر؟ ‫- کاملاً بدتر؟
‫اینجا اروپا نیست، واسه همین نمی‌دونم.
‫خب، روژدا، تو چی فکر می‌کنی؟
‫اگه مطمئن نیستین، به حس بازیگرا اعتماد کنین.
‫ولی اینکه شخصیت زن این‌طوری ‫به نمایش گذاشته بشه، جای بحث داره.
‫هوم، بحث چیزی که ما می‌خوایم نیست،
‫بحث چیزیه که صحنه لازم داره.
‫واسه همین مردا نباید به این راحتی ولش کنن.
‫خب… بحث رد شدن از اون مرزه.
‫فقط وقتی به خواسته‌شون رسیدن باید دستگیرش کنن.
‫هوم.
‫باشه، یادداشت شد. در موردش فکر می‌کنیم.
‫باشه؟
‫فعلاً بریم سراغ صحنه دستگیری.
‫شش هفته دیگه؟
‫تا اون موقع آماده می‌شیم. نظرت چیه؟
‫نباید عجله کنیم.
‫- نظرت درباره اسمش چیه؟ ‫- یعنی چی؟
‫«نامه‌های زرد» بد نیست،
‫ولی اسم بهتری پیدا نمی‌کنیم؟
‫«نامه‌های زرد» خوبه. پیاممون باید واضح باشه.
‫- موافقم. ‫- آره، منم.
‫اگه نامه‌های زرد نبودن، شما الان اینجا نبودین، نه؟
‫روژدا، میشه بیشتر توضیح بدی؟
‫فقط دارم حقیقت رو میگم.
‫حقیقت چیه؟
‫تا وقتی گریبان خودتون رو نگرفت،
‫خیلی قشنگ خودتون رو کنار کشیدین.
‫سال‌ها تو تئاتر دولتی راحت بودین، نه؟
‫روژدا، این حرفت منصفانه نیست.
‫- راحتی ما به تو چه؟ ‫- راست می‌گه.
‫ولی باور کنین، ما این موضوع رو خیلی جدی گرفتیم.
‫خوبه، افتتاحیه شش هفته دیگه‌ست.
‫درباره بخورد بد چه نظری دارین؟
‫مشکلت باهاش چیه؟
‫مشکل شخصی ندارم. ‫مجوز نمایش بعدی بهش بستگی داره.
‫- برگرد سر موضوع. ‫- کدوم موضوع؟
‫لحن و توهین.
‫مردم درباره نمایش حرف نمی‌زنن، ‫درباره دریا طوفان حرف می‌زنن.
‫بذارن حرف بزنن. این همه حرف زدن، چه فرقی داره؟
‫شخصیتت نمی‌خواد به حرف مردا گوش بده.
‫اگه گوش بدی، مفهوم ‫سیاسی صحنه از بین میره.
‫تازه،
‫اینکه یه نویسنده و کارگردان مرد
‫بتونه همچین چیزی از یه بازیگر زن بخواد، ‫جای بحث داره.
‫اگه نویسنده زن بود فرق می‌کرد، نه؟
‫از شکایت هم می‌ترسی؟
‫نه، بهش عادت داریم.
‫فقط یه پیشنهاد بود.
‫چون می‌خواستی جسورتر باشی، عزیز. ‫قرارمون این بود.
‫به‌هرحال، درست‌وحسابی تبلیغ می‌کنیم.
‫مردم باید بدونن که به کارتون ادامه میدین.
‫حتی اگه همه دنیا بفهمن، سالن فقط ‫صد نفر جا داره. خرج اضافه نکنیم.
‫هوم؟
‫ازگی.
‫ازگی، توی توالت افتادی یا چی؟
‫بیا دیگه، یه چیزی ازت بپرسم.
‫کار بازیگر. پنج حرف.
‫جدی میگی، مادرجون؟ «نقش» دیگه.
‫واحد پول آلبانی. دو حرف.
‫لک.
‫لک!
‫اصطلاح عامیانه برای احمق.
‫- نمی‌دونم. ‫- خنگول.
‫خنگول؟ خیلی خنده‌داره.
‫هنوز داغه. معده‌ت رو به هم میریزه.
‫با چندتا از دوستام قرار دارم.
‫«جناب قاضی، اعضای محترم دادگاه،
‫من به‌عنوان شهروندی قانون‌مدار که همیشه
‫به وظایف خود عمل کرده
‫و هرگز با قانون به مشکل نخورده‌ام،
‫از سنگینی اتهامات واردشده متعجبم.»
‫«من استاد دانشگاه هستم و می‌خواهم
‫در آرامش به فعالیت‌های دانشگاهی‌ام ادامه دهم.
‫آزادی عقیده و بیان ‫برای هر دموکراسی ضروری است.
‫مشکلات اجتماعی باید با گفت‌وگو و منطق ‫حل شوند، نه با خشونت.»
‫دریا، یه پروژه جالب برات دارم:
‫نقش اول یه سریال با یه گروه خوب
‫و بودجه درست‌وحسابی.
‫آخه این چیزی نبود که با هم توافق کرده بودیم.
‫- می‌دونم. ‫- قهوه می‌خوری، دریا؟
‫اگه کاملاً مناسب تو نبود، مزاحمت نمی‌شدم.
‫«من صرفاً از جنگ‌هایی انتقاد کرده‌ام ‫که سال‌هاست ادامه دارند،
‫جان افراد بی‌شماری را گرفته‌اند ‫و زخم‌های عمیقی بر جامعه ما گذاشته‌اند.
‫همچنین مردم را تشویق کرده‌ام
‫که بدون ترس خواستار صلح شوند.
‫نه قصد مجرمانه‌ای در کار بوده، نه دستوری ‫و نه تبلیغاتی از جانب شخص ثالث.»
‫- منتظرم. ‫- نه، اول دیالوگ، بعد رد می‌شی.
‫همین قرارمون بود. با اولین دیالوگ.
‫منتظرم، ولی نمی‌دونم منتظر چی.
‫شاهزاده خانم تشریف آورد.
‫- عجب شاهزاده‌ای. ‫- بیا دیگه.
‫ خودت انجامش بده.
‫عزیز! عزیز!
‫من بازیگر نیستم.
‫عزیز! عزیز!
‫دوازده تا برند بود. ارزون‌ترینش رو پیدا کردم.
‫انتخاب خوب مهمه، درست مثل انتخاب دوست.
‫ببخشید؟
‫- منظورت ایسوعه؟ ما اصلاً با هم نیستیم. ‫- فامیلیش چیه؟
‫- مامان، این سؤال‌ها واسه چیه؟ ‫- سعی کن منو درک کنی!
‫نمی‌خوام مدام نگران باشم.
‫کاراجاباش. خب، حالا خیالت راحت شد؟
‫یا شماره ملی و آدرسش و چیز دیگه‌ای هم می‌خوای؟
‫سس گوجه.
‫«اتهامات را رد می‌کنم ‫و خواستار تبرئه فوری خود هستم.»
‫- دانشجوهامون واسه دیدنتون لحظه‌شماری می‌کنن! ‫- آره، دوشنبه
‫- اینجا دلمون براتون تنگ شده. ‫- روز موعود رسید.
‫- دفاعیه پایانی‌تون چی شد؟ ‫- دریا الان داره می‌خوندش.
‫- سلام منو بهش برسون. ‫- سلام می‌رسونه.
‫- منم سلام برسون. ‫- باشه، مراقب خودت باش.
‫کوتاه و مفیده.
‫خوبه.
‫خب
‫- بچه‌ها… ‫- وای، بیدارت کردیم.
‫- ساعت چنده؟ ‫- پنج صبحه.
‫تا آخرش از حقت دفاع کن، پسرم.
‫برات دعا می‌کنم.
‫خداحافظ.
‫اومدن.
‫بجنبین، دیرمون شده.
‫اگه فکر کردن جرم نیست، بیان کردنش هم جرم نیست.
‫ساکت! دوباره بشینین.
‫دارن وقتمون رو تلف می‌کنن. اینجا جرمی اتفاق نیفتاده.
‫- یه روز به دانشگاه برمی‌گردیم. ‫- دقیقاً.
‫اینجا کلاس درس نیست.
‫- ۲۰۱۸-۲۴. ‫- حاضرم.
‫فرزند مهمت و گونگور هستید،
‫متولد ۱۲ ژانویه ۱۹۷۵ در قاضی‌کوی استانبول،
‫نشانی ثبت‌شده فعلی: ‫خیابان باشاک، پلاک ۶،
‫واحد ۱، محله اسد ‫اوغلو، چانکایا، آنکارا.
‫- درسته؟ ‫- استانبول زندگی می‌کنم.
‫مجتمع اوین پارک، بلوک سی، ‫ واحد ۴۶، فکرتپه،
‫قاضی‌کوی، استانبول.
‫- تحصیلات؟ ‫- دکترا.
‫شغل؟
‫- استاد دانشگاه. اخراج شدم. ‫- حقوقتون چقدره؟
‫در حال حاضر حقوق ثابتی ندارم، راننده تاکسی‌ام.
‫- درآمدم از حداقل حقوق کمتره. ‫- تبعه ترکیه، بدون سابقه کیفری.
‫شکایتی علیه شما ثبت شده.
‫مطالب متعددی هم درباره رئیس‌جمهور ‫در شبکه‌های اجتماعی نوشته‌اید.
‫توضیحی دارید؟
‫من فقط استاد دانشگاه نیستم، نویسنده هم هستم.
‫من در دنیای فکر و اندیشه زندگی می‌کنم.
‫تمام نوشته‌هایم، از جمله نمایشنامه‌هایم، ‫از زندگی الهام گرفته‌اند.
‫این مطالب را با توجه به شرایط سیاسی منتشر کردم.
‫آن‌ها را توهین نمی‌دانم و اتهامات را رد می‌کنم.
‫این دفاعیه کتبی ماست، ‫اما دفاع شفاهی هم خواهم داشت.
‫صدها جلسه دیگه مونده.
‫سه جمله فرصت دارین.
‫سه جمله؟
‫- سکوت! ‫- این قابل‌قبول نیست.
‫موکلم حق داره. دفاعیه‌مون به دادستان ‫ارائه شده. اتهامات را رد می‌کنیم.
‫مطالب ایشان بیانگر انتقاد هستند. ‫هیچ جرم کیفری‌ای رخ نداده.
‫پس از ثبت یک شکایت، ‫صفحه‌های اجتماعی ایشان بررسی شدند.
‫پلیس، دادستانی و دادگاه ‫در این پرونده با سرعتی غیرعادی عمل کردند.
‫هدف، ترساندن موکلم ‫و جلوگیری از انتشار مطالب بیشتر بوده.
‫تمام اظهارات ایشان مشمول حق آزادی بیان هستند.
‫خواهان لغو ممنوع‌الخروجی و تبرئه موکلم هستم.
‫اعتراض دارم!
‫ما شکایت ثبت‌شده علیه ایشان را بررسی کردیم.
‫ایشان دانشجویان خود را در کلاس ‫به شرکت در تجمعات تحریک کرده‌اند.
‫همچنین دانشجویانی را که نپذیرفته‌اند ‫تحت فشار گذاشته‌اند.
‫با اینکه نام تجمع «نه به جنگ» بوده،
‫اما آشکارا علیه کشورمان برگزار شده.
‫ویدیویی از کلاس وجود دارد.
‫درخواست می‌کنیم همین حالا پخش شود.
‫این ویدیو جزو کیفرخواست نبوده.
‫بنابراین درخواست می‌کنیم پذیرفته نشود.
‫تصمیم با دادگاهه.
‫- مدت ویدیو چقدره؟ ‫- خیلی کوتاهه، جناب قاضی. سی ثانیه.
‫دادگاه تصمیم گرفت:
‫پخش شود.
‫ولی سریع پخشش کنین.
‫دوستان،
‫اگه تئاتر زنده کشورمون رو تجربه نکرده باشین،
‫نمی‌تونم چیزی درباره دراماتورژی بهتون یاد بدم.
‫این فرصت رو از دست ندین.
‫- با اجازه‌تون، من میرم. ‫ - پس برو.
‫خب؟
‫کس دیگه‌ای نیست؟
‫من ترجیح میدم اینجا بمونم.
‫- منم همین‌طور. ‫- ما اومدیم درس بخونیم.
‫درس بخونیم.
‫همان‌طور که می‌بینید، ‫محتوای ضبط‌شده کاملاً روشن است.
‫بنابراین به اتهام تبلیغ برای خشونت
‫و همچنین توهین به کشور اعلام جرم می‌کنیم.
‫دادگاه تصمیم گرفت:
‫ممنوع‌الخروجی متهم همچنان برقرار بماند.
‫ظن ارتکاب جرمی جدی وجود دارد.
‫علاوه بر این، نظارت قضایی اعمال می‌شود.
‫درخواست طرح اتهامات جدید ‫در زمان دیگری بررسی خواهد شد.
‫- مادرت سه بار زنگ زد. ‫- به منم. چی شده؟
‫میرم ببینم چی شده.
‫سلام، مامان؟
‫وای، همین‌طوری از خودشون اتهام ‫جدید درمیارن و قاضی هم قبول می‌کنه:
‫خشونت و توهین به کشور.
‫منتظر جلسه‌های بعدی هستیم.
‫خیلی متأسفم.
‫بگو دیگه، چی شده؟
‫بده من.
‫مامان، چی شده؟
‫یعنی چی نمی‌شنوه؟
‫باشه، مامان.
‫داریم میایم.
‫چی شده؟
‫- باید برگردیم. ‫- چی شده؟ کجا میرین؟
‫بچه‌ها، تو استانبول به ما نیاز دارن. باید بریم.
‫بابا، بی‌خیال!
‫- شوخی می‌کنی! ‫- چاره دیگه‌ای نیست، فیکو.
‫ولی دیگه به‌ندرت همدیگه رو می‌بینیم.
‫- عزیز، من میرم، تو بمون. ‫- نه، نه.
‫فیکو، بس کن.
‫ما خانواده‌ایم، ولی تو هیچ‌وقت پیشمون نیستی.
‫- بذار بره دیگه. ‫- دقیقاً کجا بره؟
‫قرار بود فردا با هم توی پارک درس بدیم.
‫دانشجوهات منتظر دیدنتن.
‫باشه، باشه، دفعه بعد.
‫این‌طوری نمیشه. یه بارم که شده
‫باید مسئولیت‌پذیر باشی.
‫مگه نه، بچه‌ها؟ امروز ممکن بود ‫ما هم سر از زندان در بیاریم.
‫- داری اغراق می‌کنی. ‫- نمی‌کنم.
‫داریم یه بچه بزرگ می‌کنیم، ‫واسه خوش‌گذرونی که برنمی‌گردیم.
‫پس برو دیگه. من حرفی نمی‌زنم.
‫- داری مزخرف میگی. ‫- من مزخرف میگم؟
‫- باشه، هیچی نگفتم. ‫- ازگی مشکل داره و مادرم تنهاست.
‫باید برم استانبول، تمام. شب همگی بخیر.
‫باشه. شب بخیر. خودمون از پسش برمیایم.
‫- خیلی بی‌جا بود! ‫- بی‌جا بود؟
‫چه مزخرفاتی! چه حرفای چرتی.
‫حالا افتادیم به جون همدیگه!
‫فقط می‌خواستم باهاش حرف بزنم.
‫داد زد: «به وسایلم دست نزن!» بعدم فرار کرد.
‫چند ساعت غیبش زد.
‫با کی بود؟ کجا بود؟ خیلی ترسیدم.
‫باید زودتر یه خونه پیدا کنیم.
‫از همه این حرفا همینو فهمیدی؟
‫بد برداشت نکن، ربطی به تو نداره.
‫باشه، بی‌خیال. خب
‫باهاش حرف می‌زنم.
‫در رو باز کن، منم.
‫ازگی.
‫- منو نگاه کن. ‫- بابا، تنهام بذار.
‫باشه، بگیر.
‫یکی روشن کن.
‫هوم؟ با هم سیگار بکشیم.
‫چی باید بگم؟ خودمم سیگار می‌کشم.
‫دیگه بچه نیستی، همه‌چی رو می‌فهمی.
‫بابا، این اداهای پدرِ روشنفکرت واقعاً رو اعصابه.
‫می‌خوای چیکار کنم؟ مثل رئیس‌ها رفتار کنم؟
‫قانون بذارم و تنبیهت کنم و از این کارا؟
‫می‌خوایم ازت محافظت کنیم، ‫ولی من باید بتونم بهت اعتماد کنم.
‫- کیفم رو گشته. ‫- کسی کیفت رو نگشته.
‫می‌فهمیم ناراحتی، ‫ولی مادرجون فقط دنبال لباس چرک می‌گشته.
‫اگه من دفترت رو بخونم، تو هم ناراحت می‌شی، نه؟
‫بگیر.
‫بخونش.
‫بعضی از یادداشت‌ها یکم پراکنده‌ان.
‫دفاعیه امروز هم توشه، اگه علاقه داشتی.
‫ندارم.
‫خب، اینجا می‌ذارمش.
‫حذف پست
‫راشد، نمی‌دونم چی بگم.
‫فقط یه پیشنهاد بود، عزیزم.
‫هنوزم سر حرفم هستم.
‫واقعاً باید خودمون رو عذاب بدیم؟
‫واسه چی؟
‫واسه این حرفا.
‫می‌تونیم زود تمومشون کنیم.
‫هردومون می‌دونیم آخرش به کجا می‌رسه.
‫می‌خوای چی بگی؟
‫من میگم: «داری خفه‌م می‌کنی،
‫نمی‌تونم نفس بکشم. نمی‌فهمی؟»
‫بعد تو میگی: «ادامه دادن ‫یه ازدواج پنهانی مثل این آسون نیست.»
‫بعد من میگم: «ببخشید، ولی این ‫مشکل و مسئولیت خودته.
‫حالا چون مریضم می‌خوای حمایتم کنی،
‫ولی من محبت از روی ترحم نمی‌خوام.»
‫بعد تو درباره احساساتت حرف می‌زنی، من ‫نمی‌خوام بشنوم و دوباره دور خودمون می‌چرخیم.
‫بعد اون قیافه غمگینت رو میگیری ‫که گاهی به نظرم جذابه.
‫بعدم لحظه باشکوهت از راه می‌رسه.
‫بلند می‌شی و مثل یه متفکر بزرگ اعلام می‌کنی:
‫«آره، یکم فاصله احتمالاً به نفع هردومونه.»
‫بعد وسایلت رو جمع می‌کنی و همین‌طوری،
‫- میری! ‫- میرم؟ کجا؟
‫کات. برمی‌گردی پیش زنت.
‫- عالی بودین. ممنون از همه. ‫- فکر کردم الان زنده‌زنده می‌خوردم.
‫من شخصیت رو اصلاً این‌طوری تصور نکرده بودم،
‫ولی تأثیرش فوق‌العاده‌ست. ممنون، دریا.
‫ممنون.
‫کی نتیجه رو میگین؟
‫کی نتیجه رو میگیم؟
‫خب
‫- در اولین فرصت. ‫- خیلی زود خبرتون می‌کنیم.
‫عالیه. دریا، با من بیا.
‫- مراقب خودتون باشین. ‫- ممنون، خداحافظ.
‫خداحافظ. ‫به‌زودی می‌بینمتون.
‫هوم.
‫- کار نمی‌کنه. ‫- بعداً درستش می‌کنم.
‫موقع حرف زدن حرکت کنه؟
‫- مثل دیروز. ‫- مثل تمرین قبلی.
‫بعد اینجا می‌شینه.
‫اون‌طوری دیگه این‌قدر بی‌حرکت نیست.
‫کجا بودی؟ حتی گوشیت رو هم جواب نمیدی.
‫حالا که اینجام.
‫ولی همه منتظرت بودیم.
‫- یه کاری داشتم. ‫- یه کاری داشتی؟
‫عزیز، دعوا نکنیم. حالا اومدم، مشکلی نیست.
‫شروع کنیم.
‫- عجله نکن. اول یه قهوه بخور. ‫- نه، ممنون. کجا بودیم؟
‫«منتظرم.»
‫باشه، از پرده سوم، تک‌گویی شروع می‌کنیم.
‫باشه.
‫منتظرم.
‫خیلی وقته منتظرم.
‫حتی نمی‌دونم منتظر چی.
‫ولی منتظرم.
‫شاید اینو بدونین:
‫منتظر گذاشتن یک نفر یعنی ‫اعمال قدرت و کنترل روی اون.
‫منتظر گذاشتن آدم‌ها ابزار حکومت‌های استبدادیه.
‫اما
‫وقتی نمی‌دونی دقیقاً منتظر چی هستی،
‫بلاتکلیفی از درون می‌خوردت. توش غرق می‌شی.
‫و بلاتکلیفی فقط یه روش استبدادی نیست، ‫یه روش تمامیت‌خواهانه‌ست.
‫چی شده؟
‫خب
‫- عزیز، نمی‌دونم. ‫- چی رو نمی‌دونی؟
‫خب
‫این حق تعیین سرنوشت همه‌چی‌ش خوبه،
‫ولی یکم حس می‌کنم زیادی حول خودمون می‌چرخه.
‫خیلی شعارزده به نظر میاد: ‫«این این‌طوریه، اون اون‌طوریه.»
‫به نظرم باید متن رو بازنویسی کنیم.
‫بابا بی‌خیال، دریا.
‫- یه استراحت کوتاه؟ ‫- استراحت؟ تازه شروع کردیم.
‫ببخشید.
‫کجا میری؟
‫کجا میری، دریا؟
‫چیزی هست که بخوای بهم بگی؟
‫امشب بریم پیتزا بخوریم؟ ازگی خیلی خوشحال میشه.
‫مادرم گوشت گرفته، دعوا میشه.
‫- فقط خوشحال باشه. ‫- چیزی ناراحتت کرده؟
‫سرم درد می‌کنه، احتمالاً مریضم.
‫باشه، پس امروز تمومش کنیم؟
‫- پشت تلفن کی بود؟ ‫- یه دوست.
‫عه، یه دوست؟ چه خوب.
‫- باید بهت جواب پس بدم؟ ‫- نه.
‫فقط می‌خوام بدونم چرا نمی‌خوای توی نمایش باشی.
‫عزیز، دیگه داره زیاده‌روی میشه. نمیشه نمایش ‫تا وقتی زندگیمون روبه‌راه بشه صبر کنه؟
‫دقیقاً با همین نمایش زندگیمون ‫روبه‌راه میشه. آبرومون رو نبر.
‫- جلوی کی؟ ‫- جلوی کسایی که اینجا بهمون جا دادن.
‫باید پشت هم باشیم. ‫وگرنه ثابت میشه روژدا راست می‌گفت.
‫باشه. بی‌خیالش شو، عزیز.
‫دارم با تو حرف می‌زنم!
‫- خوشت اومده؟ ‫- آره، ولی دیگه گوشت نمی‌خورم.
‫این گوشت‌ها یه عالمه پولش شده.
‫یه دلیل دیگه برای گوشت نخوردن.
‫قدیما می‌گفتن: گوشت توی خونه، بلا بیرون خونه.
‫- قدیما گوشت باارزش بود. ‫- حتماً، بابا.
‫انگار هنوزم همین‌طوره.
‫دریا، اصلاً چیزی نمی‌خوری.
‫- مامان رژیم نوشیدنی گرفته. ‫- آره.
‫ممنون، همه‌چی خوشمزه‌ست.
‫راستش می‌خواستم امشب همتون رو ببرم بیرون، ‫ولی اینم خوبه.
‫یه چیزی هست که باید بهتون بگم.
‫چیه؟ خب
‫حامله‌ای؟ مامان، خواهش می‌کنم.
‫- من خواهر بزرگ‌تر بشم؟ ‫- از سن من گذشته.
‫چرا؟ این روزا حتی پنجاه‌سالگی هم بچه‌دار می‌شن.
‫خب، می‌خواستم بگم که
‫یه کار جدید پیدا کردم.
‫چه کاری؟
‫یه سریال تلویزیونی. نقش اول.
‫جدی؟
‫ادامه بده، گوش می‌کنیم.
‫نقش یه زن پولدار شهری رو بازی می‌کنم ‫که آژانس تبلیغاتی داره:
‫«باغ بهشت.» اسم سریال هم همینه.
‫سابقه چندتا ازدواج داره، ولی هیچ‌کدوم ‫جدی نیست و حرفش رو صاف‌وپوست‌کنده می‌زنه.
‫پدرش باهاش زندگی می‌کنه و همیشه ‫فکر می‌کنه مریضه… اسمش چی بود؟
‫- خودبیمارانگار. ‫- آره، همون.
‫مدام بهش زنگ می‌زنه، ‫واسه همین یه گوشی دیگه می‌گیره.
‫- بعدش چی؟ ‫- خب
‫کارگردانش، جمره چیغدم، ‫یه استعداد جوونه و گروهشون هم عالیه.
‫گروه رو هم دیدی؟ کی؟
‫این چند روز گذشته. همه‌چی خیلی سریع اتفاق افتاد.
‫پس تماس امروز واسه همین بود. چرا چیزی نگفتی؟
‫رفته بودم تست بازیگری، ولی هنوز چیزی قطعی نبود.
‫- واسه کدوم شبکه؟ ‫- شبکه کا. از هفته بعد شروع میشه.
‫شبکه کا؟
‫یعنی واسه همینه می‌خوای نمایشمون رو عقب بندازی؟
‫آره، یا یکی دیگه نقش منو بازی کنه.
‫یه لحظه صبر کن. یکی دیگه؟
‫شبکه کا؟ هفته بعد؟ یکی دیگه؟ ‫اصلاً می‌فهمی چی میگی؟
‫- فرصتیه که بالاخره یه کاری بکنم. ‫- یعنی حالا شدیم فرصت‌طلب؟
‫همون شبکه‌ایه که بهمون تهمت زد.
‫بحث آینده ازگیه. اگه نمی‌تونی درکش کنی
‫آینده؟ باید بپرسی ‫این سریالا چه جامعه‌ای رو نشون میدن.
‫فیلمنامه‌ها خیلی مترقی‌ان. ‫تئاتر هنری هم شکم خانواده رو سیر نمی‌کنه.
‫همین الانشم عملاً دارن خرج ما رو میدن.
‫دریا، خونه من خونه تو هم هست.
‫نه مامان، خونه خودته و ما مهمونیم.
‫چقدر بهت میدن؟
‫- ببخشید؟ ‫- منظورش دستمزدته.
‫آها
‫اون‌قدر که یکم نفسی بکشیم ‫و شهریه مدرسه ازگی رو بدیم. ‫- من نمی‌خوام برم مدرسه خصوصی. ‫- مامان، خودت نگفتی کمک می‌کنی؟
‫- برای چی؟ ‫- مدرسه ازگی.
‫- من اون مدرسه مسخره رو نمی‌خوام. ‫- هنوز سر پیشنهادت هستی؟
‫خیلی لطف داری، ولی می‌خوام پول خودم رو در بیارم.
‫خودت بودی که از حق تعیین سرنوشت حرف می‌زدی.
‫- دیدی؟ همه یه قیمتی دارن. ‫- ببخشید؟
‫- شنیدی چی گفتم. ‫- درباره چی حرف می‌زنی؟
‫- خودت خوب می‌دونی. ‫- عزیز، منو نگاه کن.
‫داری چشم‌هات رو روی واقعیت می‌بندی. این وسواست ‫به هنر، بی‌ربط به واقعیت و خودخواهانه‌ست.
‫- مامان، یه چیزی بهش بگو. ‫- «بهش»؟ من شدم «اون»؟
‫بذارین درباره‌ش حرف بزنیم. ‫اگه پول خودش رو در بیاره، چیز خوبیه.
‫پول، پول، پول! همه فقط درباره پول حرف می‌زنن.
‫دقیقاً می‌خوان ما همین‌جا باشیم، نمی‌فهمی؟
‫از مقاومت کردن خسته شدم.
‫عه، حالا چون تو تئاتر اعتراض کردی ‫شدی مبارز مقاومت؟
‫- کاش هیچ‌وقت اون کار رو نمی‌کردم. ‫- دقیقاً.
‫ولی حق نداری منو قضاوت کنی.
‫تو آنکارا مردم میریزن تو خیابون، ‫اون‌وقت تو نشستی اینجا به خودت می‌بالی.
‫- من به خودم می‌بالم؟ خجالت بکش! ‫- دوست حقیقت رو می‌گه.
‫من دوست تو نیستم. اگه می‌دونستم میشه خریدت
‫بعدش چی؟
‫جمله‌ت رو تموم کن.
‫کجا میری؟
‫جواب نمیده.
‫چیزی نیست. احتمالاً با همن.
‫واقعاً اون منظورو نداشتم. ببخشید.
‫من طرف توام.
‫اگه می‌تونی پول خودت رو در بیاری، انجامش بده.
‫بله؟
‫کجایی، عزیز؟
‫دارم میرم پیش باران که برنامه رو لغو کنم.
‫خودم بهش میگم، نگران نباش.
‫- واسه همین زنگ زدی؟ ‫- ازگی با توئه؟
‫نه، چطور؟
‫- فکر کردم دنبالت اومده. ‫- بهش زنگ زدی؟
‫چند بار. نه خودش جواب میده، نه دوستاش.
‫- کجا می‌تونه باشه، دریا؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- شاید رفته خونه برادرت؟ ‫- اونجا چیکار داره؟
‫بی‌خیال، دارم برمی‌گردم. الان می‌بینمت.
‫هیچی.
‫کجا می‌تونه باشه؟
‫بریم پلیس.
‫- منم بیام؟ ‫- تو بمون، شاید برگشت.
‫- الو؟ ‫- سلام داداش.
‫- چه خبر، دریا؟ ‫- هنوز بیدارین؟
‫- آره، بیداریم. ‫- نمی‌خوام مزاحمتون بشم.
‫- این چه حرفیه؟ چی شده؟ ‫- یه بحران کوچیک پیش اومده.
‫- یعنی چی؟ ‫- ازگی احیاناً پیش شما نیست؟
‫ازگی؟ نه.
‫- باشه، ممنون. ‫- چی شده؟
‫- باید قطع کنم، بعداً زنگ می‌زنم. ‫- نصفه‌شبه. الو؟
‫اونجا هم نبود؟ پس کجاست؟ ‫بیرون پر از آدمای ناجوره.
‫- خب، یه پسری هست. ‫- چه پسری؟
‫- که باهاش می‌گرده. ‫- چی داری میگی، دریا؟
‫- دوستِ دخترمون، عزیز. ‫- عالیه، الان میگی؟ کیه؟
‫ایسو یا اسماعیل. از مدرسه‌ست.
‫با هم گیتار می‌زنن. گفت دوستیِ جدی‌ای نیست.
‫نپرسیدی کیه، پدر و مادرش چیکارن ‫یا کجا زندگی می‌کنه؟
‫- پرسیدم، ولی چیزی نگفت. ‫- هردوتون منو دیوونه می‌کنین.
‫توی خانواده خودمم وصله ناجورم.
‫خودت هم با ما فرقی نداری.
‫- این دیگه چه مزخرفیه؟ ‫- یا توی تاکسی‌ای یا توی تئاتر.
‫آخرین بار کی با ازگی وقت گذروندی؟
‫باهاش درس خوندی یا کاری کردین؟
‫هر روز صبح براش ساندویچ درست می‌کنم.
‫بعد اونم میده به بچه‌های دیگه. این رو می‌دونستی؟
‫از خوردن هرروزه یه چیز خسته شده ‫و به‌جاش ازم پول می‌خواد.
‫چرا تازه الان بهم میگی؟
‫منتظر بودم. ولی اگه دست تو بود، ‫ده سال دیگه هم خونه مادرت زندگی می‌کردیم.
‫اصلاً از من چی می‌خوای؟ ‫هیچ کاری که می‌کنم راضیت نمی‌کنه.
‫- یکم مسئولیت قبول کن. ‫- مسئولیت؟
‫بزرگ‌ترین مسئولیتم اینه که الگوی بچه‌م باشم،
‫- بدون اینکه کار ناجوری بکنم. ‫- کار ناجور؟
‫برای کار کردن باید از تو اجازه بگیرم؟ ‫تو چه قرنی زندگی می‌کنی؟
‫اجازه؟ منو گذاشتی تو عمل انجام شده.
‫دقیقاً، تو هم باید قبولش کنی.
‫نوشتن نمایش‌های شبه‌فمینیستی کافی نیست، ‫باید بهشون عمل هم بکنی.
‫حرف‌ها رو نپیچون! خوب می‌دونیم ‫می‌خوای برای چه شبکه آشغالی کار کنی.
‫معلومه که می‌دونم. فکر کردی فقط خودت عقل‌کلی؟
‫تو هیچ اخلاقی نداری.
‫اخلاق؟ حالا از اخلاق حرف می‌زنی؟ ‫حداقل من می‌دونم واسه چی این کار رو می‌کنم.
‫باید تو اون تئاتر کوچیک بپوسم؟
‫که چندتا روشنفکرنما ادای انقلاب کردن در بیارن؟
‫با دوتا جمله داری سال‌ها زحمتمون رو دور میریزی.
‫تو هم فکر می‌کنی تئاتر دنیا رو نجات میده.
‫- داری دنبال رویاهای پوچ می‌دوی… ‫- پس کنارم ندو.
‫ازگی به‌خاطر همین «دوست‌های» ‫اون مدرسه غیبش زده.
‫هر کاری می‌خوای بکن، ‫ولی واسه من از درست و غلط حرف نزن.
‫خودت بودی حرف اخلاق رو پیش کشیدی. ‫همیشه هم خودت بقیه رو قضاوت می‌کنی.
‫فهمیدی؟
‫کل زندگیمون دور تو می‌چرخه.
‫مادر عزیز گوشت خریده، بشین و بخور.
‫از نمایش عزیز دفاع کن و کارت رو از دست بده.
‫برو دادگاه عزیز و دست‌خالی برگرد.
‫عزیز چیزی می‌نویسه، خبردار وایسا.
‫پس فراموشش کن. نباید حتی یه کلمه ‫برای آدم نمک‌نشناسی مثل تو می‌نوشتم.
‫درسته. هیچ دینی بهت ندارم. ‫خودت نقشش رو بازی کن.
‫- یادت رفته از کجا اومدی. ‫- جدی؟
‫من تو رو ساختم! ‫بدون من هیچ‌کس نبودی.
‫من ازت بازیگر ساختم!
‫باشه.
‫تو منو ساختی. من هیچ‌کس نیستم.
‫حالا برو کلانتری.
‫ببخشید.
‫- ببخشید. ‫- بله؟
‫آه!
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫دنبال دخترمون می‌گردیم. برنگشته خونه.
‫بهش دسترسی نداریم و نگرانیم.
‫آخرین بار کی دیدینش؟
‫- سه ساعت پیش. ‫- باشه، از این طرف.
‫ما مراحل مشخصی برای افراد گمشده داریم،
‫ولی فقط چند ساعت گذشته.
‫این‌جور جست‌وجوها بعد از ۲۴ ساعت شروع می‌شن.
‫الان چیکار می‌تونیم بکنیم؟
‫متأسفانه باید صبر کنین.
‫صبر کنیم؟ نمی‌فهمم. منتظر چی باشیم؟
‫دختر چهارده‌ساله‌مون تنها بیرونه. منتظر چی باشیم؟
‫- سیستم ما… ‫- منتظر چی باشم؟
‫- جسدش رو پیدا کنن؟ ‫- اگه بخواین دردسر درست کنین
‫- دنبال دخترم می‌گردم. ‫- آروم باش، بذار من حرف بزنم.
‫بگیر، مادرته، جواب بده.
‫سلام، مامان. ازگی برگشت؟
‫نه. کلانتریم.
‫- میشه اسم و عکسش رو اینجا بذاریم؟ ‫- مشکلی نیست.
‫لازم نیست ناراحت بشین. ‫فقط داریم کارمون رو می‌کنیم.
‫ازگی فیروزه طوفان.
‫یه لطفی می‌کنین؟
‫میشه آدرس اسماعیل کاراجاباش رو بهمون بدین؟
‫اسماعیل کاراجاباش؟
‫حتی اگه آدرسش رو داشتم، اجازه نداشتم ‫بهتون بدم. متأسفم.
‫اسماعیل کاراجاباش؟
‫بریم.
‫دریا؟
‫به برادرت زنگ بزن.
‫چرا به اون زنگ بزنم؟
‫باشه، خودم می‌زنم.
‫سلام، صالح.
‫رفتیم پلیس، ولی از ازگی خبری نیست.
‫ببین، اون رئیس پلیسه، ‫نمی‌تونه برامون یه آدرس پیدا کنه؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫تونستی ازش بپرسی؟
‫آره. دیروقت بود، ولی چندتا تماس گرفت.
‫شانس آوردین، تو کل استانبول ‫فقط سه نفر اسمشون اسماعیل کاراجاباشه.
‫یکیشون ۵۵ سالشه، یکی ۳۴ و یکی ۲۳.
‫بیست‌وسه؟
‫۵۵ساله رو ترجیح میدی؟
‫- ازگی گفت فقط یه سال ازش بزرگ‌تره. ‫- تو هم باور کردی؟
‫دیگه باید چیکار می‌کردم؟ فرض می‌کردم دروغ می‌گه؟
‫- آدرس ۲۳ساله رو داریم؟ ‫- ۲۳، ۳۴ یا ۵۵. خودتون انتخاب کنین.
‫حرکت کن.
‫جلوتر بپیچ راست.
‫راست، راست.
‫- باید همین‌جا باشه. ‫- آره.
‫شما دوتا برین. من اینجا منتظر می‌مونم.
‫وگرنه نمی‌تونم خودم رو کنترل کنم.
‫باید همین‌جا باشه.
‫اسماعیل کاراجاباش اینجاست؟
‫ایسو؟
‫- بله؟ ‫- تو اسماعیلی؟
‫هی، چی شده؟
‫ازگی؟
‫خب، حال هردوتون خوبه؟
‫بچه‌ها،
‫اگه ازگی رو از ما قایم کرده باشین، پشیمون می‌شین.
‫هیچی نیست. اینجا نیست.
‫- فقط دور هم نشسته بودیم… ‫- خفه شو.
‫یه کلمه هم نگو.
‫بلند شو. میریم خونه.
‫- خوش‌شانس باش که نمی‌کشمت. ‫- خودش یه‌دفعه اومد
‫دهنت رو ببند.
‫می‌کشمت. باید بهمون خبر می‌دادی.
‫سگ بی‌شرف.
‫گمشو بیرون.
‫- گریه نکن. ‫- عزیز، دیگه بسه.
‫کارمون به کجا کشیده
‫برو تو.
‫تو دیگه مثل برادر خودمی.
‫لباس.
‫گوش کن خوش‌تیپ، اگه این‌طوری ‫باهام حرف بزنی، به مشکل می‌خوریم.
‫اصل این ماجرا چیه؟ کمک به یه نفر یا قدرت‌نمایی؟
‫حالا اگه قدرت‌نمایی باشه چی؟ مشکلت باهاش چیه؟
‫اینکه دیگه جزوش نیستم.
‫نقشی که قبلاً تو داشتی ‫از همه آسون‌تر جایگزین میشه.
‫- وای. ‫- دقیقاً، وای.
‫عالی، کات.
‫بچه‌ها، وقت ناهاره. نوش جان همگی.
‫- دریا خانم، غذاتون توی تریلره. ‫- ممنون، شفق.
‫ممنون.
‫خوش اومدی.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم، تو چطوری؟
‫عالی‌ام، ممنون. کارای شما چطور پیش میره؟
‫می‌گذرونیم، مامان.
‫- گرسنه‌ای؟ بریم یه چیزی بخوریم. ‫- نه، هنوز باید تاکسی رو پس بدم.
‫بفرما. پس هفته بعد می‌بینمت.
‫یکم بیشتر بمون و باهامون غذا بخور.
‫بیا دیگه.
‫واقعاً خوشمزه‌ست.
‫آره. واقعاً براش زحمت کشیدن.
‫- اصلاً چیزی نمی‌خوری، عزیز. ‫- گرسنه نیستم، ممنون.
‫- کارت امروز کی تموم میشه؟ ‫- حدود دو ساعت دیگه.
‫جمره صحنه‌های منو جلو انداخت ‫که مجبور نشم منتظر بمونم.
‫تو چی؟
‫ماشین رو پس میدم و دوباره میرم دنیا رو نجات بدم.
‫از پسش برمیای.
‫نقدها خوبن، نه؟
‫نقدها؟
‫برای «نامه‌های زرد.»
‫انگار مردم مخصوصاً ‫صحنه فلزیاب رو دوست داشتن، نه؟
‫- آمار بیننده‌های تو چطوره؟ ‫- خوبه، داره خوب پیش میره.
‫ولی رقبا هم بیکار ننشستن.
‫مامان، اون چیه که کارگردانه جلوی چشمش گرفته؟
‫منظورت چیه؟
‫همون وسیله. توش رو نگاه می‌کنه ‫و بعد با فیلم‌برداره حرف می‌زنه.
‫هوم. بیا معرفیت کنم.
‫هنوز باید کلاهم‌گیسم رو تنظیم کنن، ‫درست سر جاش نیست.
‫- میشه یکم بیشتر اینجا بمونم؟ ‫- حتماً.
‫- راحت باش. ‫- باشه.