- قول بده که برمی‌گردی.
اگر نتوانم چه؟
این قطعاً بزرگ‌ترین فیلمی است
که تا به حال ساخته‌ام، از نظر وسعت و جاه‌طلبی.
مقیاس تمام صحنه‌ها،
و تعداد افرادی که درگیر هستند، بسیار زیاد است.
- فیلمساز بزرگی مثل کریستوفر نولان
می‌تواند هم وسعت و اکشن را به تصویر بکشد، و هم احساسات
و انسانیت و واقع‌گرایی را.
- این بهترین حالت اوست، که با تمام وجود برایش تلاش می‌کند، می‌دانی؟
با حداکثر توان، انگار که می‌خواهیم
بزرگ‌ترین و تاثیرگذارترین فیلمی که تا به حال ساخته شده را بسازیم.
بیایید به خانه برگردیم.
- «ادیسه» داستانی عظیم است.
و این بخشی از جذابیت آن است،
که در واقع فقط یک داستان نیست.
این اثر موفق می‌شود ژانرهای مختلفی را در بر بگیرد.
بنابراین برای من، ایده پرداختن به این بزرگ‌ترینِ داستان‌ها
با بازیگرانی تراز اول، با استفاده از تمام تکنیک‌ها
و منابع یک تولید عظیم هالیوودی.
چه صحبت از جلوه‌های بصری باشد
یا بدلکاری‌های میدانی، لوکیشن‌های واقعی، ساخت دکورها،
ما نیاز داشتیم که از همه آن‌ها برای «ادیسه» استفاده کنیم،
از تمام ترفندهای موجود.
چنین کاری هرگز قبلاً انجام نشده،
و این یک چالش واقعاً هیجان‌انگیز برای پذیرفتن است.
تو مردی هستی که نیاز داری سرنوشت خود را کنترل کنی.
اما تو نمی‌توانی این را کنترل کنی.
و سه، دو، یک، حرکت!
- این فیلمی بسیار جاه‌طلبانه است.
این تقریباً شبیه هفت فیلم جاه‌طلبانه متفاوت است
که همگی در یک فیلم جمع شده‌اند.
ما به افراد مناسبی نیاز داشتیم تا این چالش را بپذیرند.
- کریس بهترین صنعتگران دنیا را در کارشان به خدمت می‌گیرد،
و سپس از همه می‌خواهد
که فراتر از توانشان عمل کنند.
این همان چیزی است که در مورد این فیلم‌ها هیجان‌انگیز است،
اینکه می‌توانید تلاشِ همگی را حس کنید، تلاشی برای اینکه
بهتر از قبل عمل کنند، تا فقط آنچه از آن‌ها خواسته شده را
به سرانجام برسانند.
- کریس به من نگاه کرد و گفت،
این فیلم سختی خواهد بود.
و من گفتم، بله، می‌دانم.
و او گفت، نه، این فیلم واقعاً سختی خواهد بود.
و من گفتم، متوجه شدم.
- بخشی از کاری که من در طول سال‌ها در فیلم‌هایم انجام داده‌ام،
چه به «شوالیه تاریکی» نگاه کنید چه به «میان‌ستاره‌ای»
یا «تلقین»، این است که ایده‌های گاهی خیالی را می‌گیرند
اما سعی می‌کنند آن‌ها را در چیزی کاملاً ملموس
برای مخاطب ریشه‌دار کنند.
و من می‌خواستم این را در دنیای اساطیر یونان پیاده کنم.
این وظیفه‌ای بزرگ برای هر مدیر بخشی است
که آن واقعیت را پیدا کند، دنیایی کامل بسازد
که بتوانید آن را جلوی دوربین به تصویر بکشید
و سپس مخاطب را به آن فضا ببرید.
- همه هم‌نظر هستند که سعی کنند
بهترین راه‌حل‌های ممکن را،
اساساً به صورت عملی جلوی دوربین پیدا کنند.
نقش من این است که مدام ذهنم را درگیر کنم
که چطور قرار است این کار را انجام دهیم،
که ممکن است شامل جلوه‌های ویژه باشد
یا تیم هنری یا هر کس دیگری.
به خودم یادآوری کردم و شخصاً یاد گرفتم
هر روز شعار کریس این بود که:
«اگر کار آسانی بود، همه انجامش می‌دادند.»
- هیچ‌کس نمی‌توانست بین من و خانه‌ام قرار بگیرد.
حتی خدایان.
- انگار ما شش یا هفت فیلم ساختیم،
و از جهتی، همین‌طور هم بود.
تک‌تک فصل‌های این ماجراجویی
در مکان متفاوتی بود
که چالش‌های متفاوتی داشت.
- شما فقط می‌دانید که این مکان‌ها،
وقتی چنین داستانی را روایت می‌کنید، قرار است
خودشان مثل شخصیت‌های داستان باشند،
بنابراین باید بسیار خاص باشند.
و به همین دلیل ما در این مکان‌های واقعاً شگفت‌انگیز بودیم.
- بخش‌هایی از دنیا هستند که فکر نمی‌کنم
هرگز دیده بودم یا حتی از وجودشان خبر داشتم
اگر این تجربه نبود.
سطح خاصی از اطلاعات وجود دارد
که وقتی چیزی واقعی است آن را یاد می‌گیرید.
بنابراین وقتی به این مکان‌ها می‌روید، آن را حس می‌کنید،
و این لایه دیگری
به آنچه سعی دارید بیان کنید، می‌افزاید.
حرکت.
یکی از چیزهایی که درباره فیلم‌برداری در لوکیشن دوست دارم این است که
هر دو هفته یک بار کشور عوض می‌کنیم.
بنابراین این به شما یک شتاب باورنکردنی می‌دهد.
مسئله در این فیلم این است که ما داریم
در مکان‌های خارق‌العاده‌ای که
دسترسی به آن‌ها سخت بود، فیلم‌برداری در آن‌ها دشوار بود.
- می‌دانید، معمولاً اگر یک فیلم هالیوودی بسازید،
کمپ اصلی ۱۰ ثانیه با صحنه فاصله دارد.
وقتی در حال ساخت فیلم کریس نولان هستید، ماجرا این است که،
نه، باید ۴۵ دقیقه با صندل و لباس کامل تا آن بالا پیاده‌روی کنید.
- ما در مکانی به نام قلعه سانتا کاترینا هستیم.
این قلعه بالای تپه قرار دارد.
تمام تجهیزات اینجا تخلیه می‌شوند.
شما بچه‌ها باید بخشی از آن را ضبط کنید.
بارگیری دیوانه‌وار خواهد بود.
♪ ♪
رساندن تجهیزات دوربین و تجهیزات فیلم‌برداری،
همه و همه تا بالای این تپه.
- ما اساساً یک مسیر پیاده‌روی داریم،
یک تله‌کابین ریلی برای تجهیزات،
و چند هلیکوپتر برای
بالا بردن تجهیزات و عوامل در صورت نیاز.
- همه ما احساس خوش‌شانسی و سعادت می‌کنیم.
با وجود سختی کار در این ارتفاع...
ارزشش را دارد.
بودن در بالای کوه و داشتن این امکان
که ۳۶۰ درجه فیلم‌برداری کنیم
و نگران پرده‌های آبی نباشیم
یا نورهای جلوه‌های ویژه
و همه این‌گونه مسائل، آزادی زیادی به ما
به عنوان بازیگر می‌دهد که فقط اجازه دهیم اتفاق بیفتد،
جایی که فقط باید یک انسان باشید و واکنش نشان دهید
به غروب زیبایی که در حال رخ دادن است
بر فراز کوه.
- منظورم این است که هر مکانی که می‌رفتیم، وقتی به آنجا می‌رسیدم،
فقط شروع به خندیدن می‌کردم.
با خودت می‌گویی، چه کسی فکرش را می‌کرد که باید اینجا فیلم‌برداری کرد؟
می‌دانی، ما در غار نستور در یونان فیلم‌برداری می‌کردیم.
می‌گویند این همان غاری است که زئوس در آن متولد شده،
و مکانی باورنکردنی است، اما هیچ‌کس تا به حال سعی نکرده بود
آنجا فیلم‌برداری کند.
و بنابراین رفتن به آنجا به همراه گروه
و دیدن تجهیزاتی که نصب کردند تا عملاً آن را
به یک صحنه فیلم‌برداری طبیعی تبدیل کنند، بله،
کارگردان دیگری را نمی‌شناسم که چنین ریسکی کند.
- هیچ مکانی وجود نداشت که ساده و بی‌دردسر باشد.
اما همه آن مکان‌ها واقعاً برای داستان منطقی بودند.
بدون رفتن به آنجا و انجام واقعی کار،
این فیلم چنین چیزی نمی‌شد.
به من بگو چه چیزی به یاد داری.
ما در جنگ پیروز شدیم.
و بعد چه شد؟
کریس از آنچه تا الان انجام شده راضی نیست.
او می‌خواهد کارهایی انجام دهد که قبلاً انجام نشده‌اند
و آن‌ها را در مقیاسی انجام دهد که تا به حال سابقه نداشته است.
و هر کاری که بتواند انجام دهد تا تجربه سینمارفتن و تماشا
و سرگرمی را ارتقا دهد،
انگار هدف او همین است.
- اولین روزم در مراکش، آن‌ها داشتند از ساحلی فیلم می‌گرفتند
که اسب را از داخل آب بیرون می‌کشند.
پرسیدم، گفتم، می‌توانم از صحنه بازدید کنم؟
پس از روی تپه شنی عبور کردم.
و فکر می‌کنم ۲۰ دقیقه میان سیاهی‌لشکرها
و قایق‌ها و آتش‌ها و ساختمان‌ها راه رفتم.
و تمام این جور چیزها قبل از اینکه
اولین عضو گروه را ببینم.
با خودم گفتم، گروه کجا هستند؟
یعنی، همه کجا هستند؟
آن لحظه‌ای بود که واقعاً برایم جا افتاد
که آنقدر خوش‌شانس بوده‌ام که بخشی از چیزی باشم
که متفاوت و خاص است.
چون قبلاً هرگز چیزی در این مقیاس ندیده بودم.
- وقتی به فیلم‌سازی در مقیاس بزرگ نگاه می‌کنید،
هر بخش از فیلم باید تا حد ممکن تأثیرگذار باشد.
باید مخاطب را به جایی ببرد که
قبلاً آنجا نبوده است.
برای مثال تروا، و سقوط تروا،
نیاز داشتیم که آن در مقیاسی کاملاً عظیم باشد.
از همان ابتدا می‌دانستم که خبری از گسترش صحنه نیست،
خبری از جلوه‌های کامپیوتری نیست.
می‌خواستیم تا حد ممکن همه چیز را بسازیم.
پیدا کردن این شهر پلکانی، آیت بن حدو،
لایه‌ها و تراس‌های مختلف خیلی به ما کمک کرد،
و بعد طراحی همه چیز در دل آن.
این واقعاً خیلی بزرگ است.
فقط حس یک شهر واقعی و عظیم را دارد.
فقط بگویم که هر روز کلی پیاده‌روی داشتیم.
و می‌خواستیم اسب با مقیاس معبد رقابت کند.
- تا به حال داستان اسب را شنیده‌ای؟
♪ ♪
- ارتفاعش ۳۵ فوت، و وزنش ۸ یا ۹ هزار پوند است.
آن را در حدود نه یا ده جعبه حمل کردیم.
مخاطب با این ترفند بسیار آشناست.
همه می‌دانند اسب تروا چیست.
نمی‌شود یک اسکیت بزرگ باشد--
نمی‌تواند چرخ‌دار باشد، می‌دانی؟
بنابراین این ایده را داشتم که اگر آنجا رها شود چه؟
انگار که قرار است توسط امواج برده شود
به عنوان پیشکشی برای پوزیدون.
کریس و من مشخصاً می‌خواستیم که
اسب ظاهر پیچیده‌تری داشته باشد.
آن‌ها استادکار هستند، و آن‌ها مردمان دریا بودند.
و ما از بدنه کشتی الهام گرفتیم
و آن را روی اسب پیاده کردیم تا آن را به نوعی
اسب تروایی تبدیل کنیم که تا به حال ندیده‌اید.
- هدف این بود که با نیروی انسانی قابل جابجایی باشد،
چون در فیلمنامه، ۱۰۰ نفر آن را می‌کشند.
و ما واقعاً سخت تلاش کردیم
تا آن را تا حد ممکن محکم و سبک
و بادوام بسازیم.
- وقتی می‌گویند کار یک نفر نیست، قطعاً همین‌طور است.
جلوه‌های ویژه ستون ساختاری آن را ساخت.
ما تمام قطعات را ساختیم.
در ابتدا، کل اسب را از فوم بریدیم.
و از آنجا، قالب گرفتیم.
و سپس از آنجا، پنل‌های فایبرگلاس را ساختیم
و تمام زیرساخت‌ها را در آن قرار دادیم.
این فوق‌العاده بود.
و آن‌ها واقعاً آن را از ساحل به شهر منتقل کردند
و آن را در معبد آتنا برپا کردند.
واقعاً مثل همه چیز در این فیلم است،
می‌دانی، یک سفر طولانی است.
می‌دانی، همه با هم کار می‌کنند تا انجامش دهند.
- وقتی همه آن را با لباس‌ها کنار هم می‌بینی
و مردم، واقعاً حماسی است.
یعنی، دیدن شکل گرفتن آن واقعاً خیره‌کننده است.
تمام آن سیاهی‌لشکرها.
یادم می‌آید وقتی به چادر سیاهی‌لشکرها در ورزازات رفتم
و با خودم گفتم، خدای من.
بسیار خارق‌العاده بود.
نمی‌دانم چطور آن را به سرانجام رساندیم.
چیزی که در طراحی همیشه بسیار مهم بود، بافت بود.
بافت‌ها واقعاً کاملاً ضروری هستند
برای تک‌تک شخصیت‌ها.
هیچ‌چیز تخت نبود.
همه چیز سه‌بعدی به نظر می‌رسید،
و واقعاً می‌شد آن را حس کرد.
- جزئیات و فکر بسیار زیادی
در هر لباس و دکوری وجود دارد.
دکورها بسیار عظیم هستند و همه با سطح بالایی کار می‌کنند
که واقعاً احساس غرق شدن در فضا به آدم دست می‌دهد.
انگار واقعاً قدم به این دنیا گذاشتم.
پادشاه ایتاکا در حال بازگشت است.
نه، او برنمی‌گردد.
- ایتاکای اودیسه، با آن قصر،
ما از این ویرانه‌های موجود استفاده کردیم و روی آن‌ها ساختیم.
باید مخاطب را متقاعد می‌کرد که چرا او باید به خانه برگردد.
- وقتی برای اولین بار به فاوینیانا رسیدم،
حتی متوجه نشدم که بخش دکور، یک دکور است.
یادم می‌آید که به دیوار تکیه دادم،
و دیوار نرم بود.
و کاملاً با ویرانه‌های واقعی یکپارچه بود.
واقعاً باورنکردنی بود.
- روث به همه چیز از دیدگاه واقع‌گرایانه نگاه می‌کند،
رفتن به یک لوکیشن و ساخت‌وساز در آنجا
و تبدیل کردنش به چیزی که نیاز دارید باشد،
بر اساس چیزی که آنجا وجود دارد.
این همه کار ماست. ما همه این‌ها را چیدیم.
اما بعد می‌توانید اینجا برگردید،
و تمام این‌ها را دارید، که حماسی است.
ما قرار است این را به کاخ خودمان در
استودیویی در لس‌آنجلس وصل کنیم.
کریس می‌دانست که می‌خواهد این یک دکور بسیار بزرگ باشد.
این در واقع تنها دکور ساخته‌شده ما در کل فیلم است.
بقیه چیزها در لوکیشن و در محیط واقعی ساخته شده‌اند.
روث و تیمش این دکور فوق‌العاده را ساختند
که واقعاً عظیم و پر از جزئیات بود.
و وقتی وارد آن می‌شدید، اصلاً حس دکور را نداشت.
حس یک دنیای واقعی را داشت.
♪ ♪
عالیه، بچه‌ها.
پس فقط یک دفاع سریع، و ادامه بدید.
پس دفاع کنید، ادامه بدید، به جلو، روی زمین بیفتید.
- وقتی سراغ پروژه‌ای با این مقیاس حماسی و بزرگ می‌روید،
درباره حمله به دروازه‌های تروآ
و اسب تروآ و تیر و کمان و شمشیرها
و حالا فکر می‌کنید،
چطور این را به سطح بعدی ببریم؟
این بخش را دوباره اجرا کنید، لطفاً،
وقتی این دو تبر را برمی‌دارید.
- به جرج کاتل گفتم، ما نیاز داریم که مبارزات فیلم،
که اکشن فیلم قابل‌توجه و باورپذیر باشد،
و نیاز داریم که بازیگرها خودشان انجامش دهند.
مت و تمام بازیگران
از نظر بدنی در شرایط فوق‌العاده‌ای بودند،
و همگی خیلی خیلی سخت کار کردند تا آن را به ثمر برسانند.
مبارزه در فیلم بیشتر شبیه رقص است تا هر چیز دیگری،
چون واقعاً از هر دو نفر می‌خواهد
که در جای درست باشند.
افرادی که جرج در کنار من قرار داد واقعاً
بسیار باتجربه بودند، بنابراین من از یک
شریک رقصِ متخصص به سراغ بعدی می‌رفتم.
- بازیگرها باید به خوبیِ بدلکارها باشند،
اما در عین حال عناصر بازیگری را هم وارد آن معادلات کنند.
بنابراین ما سعی می‌کنیم طراحی حرکات را
چنان در وجودشان نهادینه کنیم که
بتوانند واقعاً روی شخصیت خود تمرکز کنند.
- می‌دانید، خیلی از کارگردان‌ها به صحنه اکشن نگاه می‌کنند
و می‌گویند، عالی به نظر می‌رسد. خوب است. ضبطش کنید.
اما کریس به دنبال این است که چرا عالی است
و چه چیزی باعث می‌شود این شخصیت‌ها انگیزه پیدا کنند؟
پیدا کردن آن تکه‌های کوچک داستانی در دل اکشن‌های بزرگ،
همان چیزی است که کریس را اینقدر خاص می‌کند.
خیلی خب، شروع می‌کنیم.
حرکت!
♪ ♪
مسیر را مستقیم نگه دارید!
پاروزن‌ها: پارو بزنید!
و پارو بزنید!
- وقتی داشتم فیلمنامه را اقتباس می‌کردم،
در خلوت خودم امیدوار بودم که بتوانم
مدت زمان حضور روی قایق را به حداقل برسانم.
اما این «ادیسه» است.
البته که قرار است ما ماه‌ها روی این قایق باشیم،
همان‌طور که بودیم.
آخرین فراخوان.
اگر لازم نیست در این قایق باشید، لطفاً همین حالا پیاده شوید.
قایق دارد حرکت می‌کند.
- یکی از چالش‌های اصلی در اینجا این بود که
ما از کشتی‌های چوبی قدیمی استفاده می‌کردیم.
ما هر کاری توانستیم کردیم تا موتورها را در آن‌ها پنهان کنیم،
اما آن موتورها فقط برای این بودند که
آن‌ها را در جهت خاصی نگه دارند.
این کشتی‌ها در نهایت باید توسط ترکیبی از بدلکاران و بازیگران
هدایت می‌شدند.
دلیلی دارد که ما دیگر با قایق‌های بزرگ و روباز
در اقیانوس پارو نمی‌زنیم، متوجهید؟
اما برای رسیدن به آن حس، باید کار واقعی را انجام داد.
ما این قایق را پارو زدیم.
وقتی می‌گویم «ما»، منظورم آن بیچاره‌هایی است که آن بیرون هستند.
- یک اردوی پاروزنی وجود داشت، چون همه همراهان اودیسه
باید یاد می‌گرفتند چطور این کشتی غول‌پیکر ۱۰۰ تنی را پارو بزنند.
- وقتی کشتی حرکت می‌کند، اگر پارو را رها کنید،
ممکن است به قفسه سینه‌تان بکوبد،
و در واقع این توانایی را دارد که شما را بلند کند
و از قایق به بیرون پرتاب کند.
باید یک تلاش آگاهانه واقعی صورت بگیرد
تا مطمئن شوید در امنیت هستید.
در ابتدا، اوضاع خوب نبود،
اما بعد از چند روز، آن‌ها کاملاً مسلط شدند،
و پاروها را داخل و بیرون می‌بردند، آماده و در حال پاروزنی.
پارو بزنید!
و پارو بزنید!
- آن‌ها یاد گرفتند چطور بادبان را روی قایق نصب کنند.
آن‌ها پاروزدن را یاد گرفتند.
می‌دانید، ما آنجا بودیم و این کارها را واقعاً انجام می‌دادیم،
و این برای افراد بسیار طاقت‌فرسا بود.
فوق‌العاده، فوق‌العاده سخت بود.
- با هم بودن روی قایق،
و هیچ‌کس نمی‌توانست برود یا جایی بنشیند
یا به تریلر برود یا... هیچ راهی نبود.
ما با هم وسط اقیانوس بودیم.
و انگار می‌پرسیدیم: نمای بعدی چیست؟
داریم نمای نزدیک می‌گیریم.
مت دارد به سمتی که کشتی به آنجا می‌رود نگاه می‌کند،
و یک دلفین درست از میان کادر می‌پرد.
یعنی، باورنکردنی است.
به شما می‌گویم کجا این اتفاق نمی‌افتاد: در مخزن آب.
و خوشبختانه، ما این دوربین بزرگ آیمکس را داشتیم،
و آن را ضبط کردیم.
و برای من، این رویایی دیرینه بوده است،
یعنی، واقعاً، از وقتی که حدوداً ۱۶ ساله بودم،
که یک فیلم کامل را با آیمکس بسازم.
چیزی که همیشه مانع ما بود، صدا بود.
آیمکس تیم مهندسی فوق‌العاده‌ای دارد
که راهی پیدا کردند تا دوربین را در این جعبه قرار دهند
تا بتوانیم صمیمی‌ترین صحنه‌ها را فیلم‌برداری کنیم.
می‌توانستیم دوربین را در فاصله پانزده سانتی‌متری بگذاریم
و همچنان دیالوگ‌ها را ضبط کنیم.
و بنابراین برای اولین بار در تاریخ،
ما توانسته‌ایم کل فیلم را
با فرمت فوق‌العاده فیلم آیمکس بسازیم.
این رویایی دیرینه است که بالاخره به حقیقت پیوست.
ما به عنوان فیلم‌ساز، قرار نیست در شرایط راحتی باشیم.
ما باید بهترین تجربه ممکن
را به مخاطبان ارائه دهیم.
بنابراین تمام تلاش ما در این راستا بود
که مخاطب را، می‌دانید، جای ما قرار دهیم
تا تجربه‌ای فوق‌العاده داشته باشند.
فکر می‌کنم آیمکس واقعاً به مخاطب اجازه می‌دهد
که احساس کند بخشی
از این سفر با ماست.
شما واقعاً در این دنیا غرق خواهید شد.
فکر می‌کنم کریس روشی برای جذب کردن شما دارد
وقتی فیلم‌هایش را تماشا می‌کنید.
بنابراین به طور طبیعی، همین اتفاق برای موسیقی هم
شروع به رخ دادن می‌کند.
یکی از اولین چیزهایی که مردم انتظار دارن
وقتی می‌رن تا فیلمی با این عظمت رو
توی سینما ببینن، شنیدن صدای
یه ارکستر بزرگ و سینماییه.
و شما قبلاً آن را دیده‌اید.
شما قبلاً آن را شنیده‌اید.
برای این یکی، کریس می‌خواست متفاوت باشد.
ما می‌خواستیم فیلم برای مردم دنیایی آشنا به نظر برسد،
با اینکه قرار بود یونان باستان باشد.
ما نمی‌خواهیم که ظاهر یا حس آن
شبیه فیلم‌های قبلی باشد که به این
نوع دنیای کلاسیک می‌پردازند.
چه کاری می‌توانیم انجام دهیم که از آن هم ماندگارتر باشد؟
می‌دانستم برای خلق این دنیای کاملاً بدیع، باید از
منطقه امن خودم خارج شوم و صداهایی را پیدا کنم
که قبلاً با آن‌ها کار نکرده بودم.
لودویگ در تحقیق درباره سازها بسیار عمیق شد.
که ممکن بود در آن زمان داشته باشند.
- کریس از همان ابتدا اشاره کرده بود که
به ساز «آولوس» علاقه دارد.
به ساز «چنگ» علاقه داشت.
آولوس یک ساز باستانی یونانی است.
این ساز محبوب‌ترین ساز ستاره‌های موسیقی
برای ۱۰۰۰ سال بود.
این یک نمونه بازسازی‌شده از آولوس است.
نسخه اصلی متعلق به بین قرن ششم
و قرن پنجم پیش از میلاد است.
ما هیچ نیِ باقی‌مانده‌ای از آن زمان نداریم.
بنابراین با دو نفر دیگر کار کردم،
و مدتی را صرف تلاش برای درک و کشف این موضوع کردیم که
این قسمت در بالا چگونه کار می‌کرده است.
ما مجبور بودیم منابع باستانی زیادی را بخوانیم
و سعی کنیم بفهمیم آن‌ها چطور این کار را می‌کردند.
این یک بازسازی از یک چنگ یونانی باستان است.
برای اینکه بتوانیم آن را به شکلی علمی و دقیق بنوازیم،
باید بین تصاویر باستانی،
منابع مکتوب، و تجربه شخصی
به عنوان یک موسیقیدان تحقیق کنیم.
عالیه.
واو. دقیقاً درست زدی.
- نکته دیگری که کریس هم
در همان ابتدای گفتگوهایمان اشاره کرد،
استفاده از برنز بود.
می‌دانید، اینجا عصر برنز است.
بنابراین مثلاً، گونگ‌هایی که از برنز ساخته شده‌اند.
می‌دانید، می‌توانید کاری کنید که این سازها طوری صدا بدهند که
تا به حال نشنیده‌اید.
ما شروع کردیم به تجربه کردن با خیلی چیزهای دیگر،
کوبیدن به دیوارها، کوبیدن به نرده‌ها،
کوبیدن به هر چیزی که بیرون می‌شد پیدا کرد،
مثل ضایعات فلزی یا دستگاه‌های تهویه مطبوع.
استفاده از صداها به نوعی تبدیل شد
به روشی که بتوانیم به برخی از بخش‌های
ریتم احساسی موسیقی متن اضافه کنیم.
صمیمیت و انسانیت واقعی در موسیقی متن وجود دارد.
و من عاشق آن هستم، چون به نوعی تمام
انتظارات شما را دگرگون می‌کند.
پدرم دارد به خانه برمی‌گردد.
با انتقام.
با همه چیز.
- من طرفدار بزرگ تاریخ سینما هستم،
به‌ویژه دوران فیلم‌های صامت.
جلوه‌های تصویری داخل دوربین همه چیز بود.
بازیگرانی به تعداد هزاران نفر، دکورهای خارق‌العاده،
مکان‌های فیلم‌برداری خارق‌العاده.
با گذشت زمان، با فناوری جلوه‌های بصری، بسیاری از آن
در تولیدات هالیوود از بین رفته است.
ما قادریم هر دو کار را انجام دهیم.
می‌توانیم به دوران قدیمی‌تر فیلم‌سازی برگردیم،
اما در عین حال لایه‌ای کامل از فانتزی و تخیل را
از طریق قدرت جلوه‌های بصری
به آن اضافه کنیم.
ما سعی داریم همه این کارها را انجام دهیم.
این چیزی است که «ادیسه» هست و باید روی پرده سینما باشد.
حرکت!
- کریس واقعاً در این مقیاس عظیم و با این فرمت بزرگ فیلم‌برداری می‌کند،
در این فرمت عظیم.
اما او در اصل فیلم‌های مستقل می‌سازد.
و این کار، فوریت زیادی دارد.
او تلاش مضاعفی می‌کند تا حس اصالت را برای ما در صحنه
ایجاد کند، که این باعث می‌شود
برای مخاطب در سینما هم واقعی‌تر به نظر برسد.
- مردم بخش زیادی از داستان را می‌دانند،
اما هرگز آن را به این شکل ندیده‌اند.
و این داستان واقعاً لایق پرده‌ای بزرگ است.
به عنوان یک طرفدار، برای دیدن این فیلم بسیار هیجان‌زده‌ام.
بزن بریم!
- مثلاً، بی‌صبرانه منتظرم که در آن سالن آی‌مکس بنشینم
و کاملاً در این دنیایی که او خلق کرده غرق شوم.
- در طول زندگی‌تان، اگر قرار است برای یک فیلم
به سینما بروید، تحت هر شرایطی،
این همان فیلم است، چون این سینمای خالص است.
♪ ♪