‫آنچه گذشت...
‫با متان می‌تونیم شهر رو دوباره زنده کنیم.
‫درست همون‌موقعی که
‫دنیا به گند کشیده شد،
‫«کروات» اومد سراغم.
‫گفت پیش من احساس امنیت می‌کنه.
‫[تحت‌تعقیب]
‫اون شوهرت رو کُشته.
‫فقط... مراقب جینی باش، خب؟
‫نه!
‫دنیای ما نابود شده.
‫پس حالا می‌تونیم یه چیز جدید بسازیم.
‫[تحت‌تعقیب]
‫آهای، کی هستید؟ ‫کسی اجازه نداره بیاد اینجا.
‫[تحت‌تعقیب] ‫[زنده یا مُرده]
‫صدا رو می‌شنوی؟
‫شاید بهتر باشه بریم اون‌تو.
‫نه... گروهبان گفت اینا رو ‫بزنیم به در و دیوارهای شهر. بیا بریم.
‫بیفت جلو.
‫خودت بیفت جلو. ‫همیشه بهم امر و نهی می‌کنه.
‫[تحت‌تعقیب] ‫[زنده یا مُرده]
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫تو خواب بودی.
‫من و آرمسترانگ در موردش صحبت کردیم.
‫مسئولیت اون با من بود! ‫من!
‫فقط... ‫فقط می‌خواستم در حقت لطف کنم.
‫هنوز زخمت خوب نشده.
‫همونی که از پشت بهم زدی؟
‫این کارهات هیچ‌وقت تمومی نداره، نه؟
‫اولش منو می‌کشونی به این جزیرۀ کوفتی،
‫بعدش بهم دروغ می‌گی،
‫بعدم منو تحویل یه روانی می‌دی
‫چون فکر می‌کنی پسرت رو پس می‌گیری
‫ولی پس نمی‌گیریش ‫چون پسرت، اون روانی رو...
‫به چشم مادری می‌بینه که تو هیچ‌وقت براش نبودی.
‫بس کن.
‫ولی به همین‌جا ختم نمی‌شه، مگه نه؟
‫نه.
‫نظرت چیه برای تکمیلِ ایده‌های مزخرفت...
‫بزنی منو هم بکُشی، ‫بعدش به روی خودت هم نیاری...
‫که هر چی که بهش دست می‌زنی رو به گند می‌کشی؟
‫تیر خلاصت این بوده که اومدی...
‫- تنها آدمی رو خاک کردی که توی این جزیرۀ کوفتی... ‫- گوش کن!
‫متأسفم.
‫برای کاری که کردم متأسفم. ‫برای چیزی که از دست دادی متأسفم.
‫اگه می‌تونستم همه‌چیز رو به عقب برگردونم، ‫این کار رو می‌کردم.
‫تو هم همین‌طور؟
‫این... این الان وضعیتیه که ما فعلاً داریم.
‫می‌تونیم یا دائماً به این چرت‌وپرت‌هایی بپردازیم ‫که نمی‌شه تغییرشون داد
‫یا می‌تونیم سعی کنیم به زندگی‌مون ادامه بدیم.
‫به‌لطف تو، من زندگی‌ای برام نمونده ‫که بخوام ادامه‌ش بدم.
‫من به‌خاطر هرشل همین‌جا می‌مونم.
‫تو هیچ‌چیز و هیچ‌کسی رو نداری که به‌خاطرش بمونی.
‫پس نظرت چیه که بری؟ ‫خودم کمکت می‌کنم چمدونت رو ببندی.
‫کیو داری گول می‌زنی؟
‫تو هیچ‌وقت نمی‌ذاری من برم.
‫الان و هر زمان دیگه‌ای، فقط برات...
‫مظهرِ بزرگ‌ترین کثافت‌کاری‌های دنیا هستم
‫که تا حالا انجام شده.
‫حقیقت اینه که
‫تو به یه آدم کثیف مثل من نیاز داری
‫چون من تنها آدمی هستم که اون‌قدر کثافته
‫که می‌تونه حس مزخرف تو رو ‫به زندگیِ کثافت خودت کمتر کنه.
‫پس یه لطفی در حقم کن و اون چاقو رو بیشتر بچرخون،
‫چون هردومون می‌دونیم این تنها کاریه
‫که می‌تونی بدون گند زدن انجامش بدی.
‫باشه، پس تو منو با چاقو بزن. ‫بگیرش. بی‌حساب می‌شیم. یالا.
‫بیا.
‫من نمی‌خوام بمیرم، خب؟
‫ولی با کمال میل یه‌کم خون می‌دم
‫تا بلکه اون دهنت رو ببندی.
‫پس یا این کار رو بکن یا محض رضای خدا خفه‌خون بگیر.
‫این یه پیشنهاد تکرارنشدنیه
‫که فقط ده‌ ثانیه اعتبار داره،
‫پس بهتره بجنبی.
‫- ده، نه، هشت، هفت، شش... ‫- تو دیوونه‌ای!
‫احتمالاً... پنج، چهار...
‫- سه... ‫- می‌زنم ها!
‫- بزن! دو، یک... ‫- سلاح‌هاتون رو بندازین!
‫گفت سلاح‌هاتون رو بندازین!
‫- توی اون تفنگ‌ها گلوله هم دارین؟ ‫- امتحان کنم روت؟
‫اون کوفتی که معلوم نیست چیه هم بنداز.
‫قضیه چیه؟ هان؟ چی می‌خواین؟
‫ما داشتیم می‌رفتیم سمت کلیسا
‫تا یه کپسول متان بدزدیم.
‫شنیدم «نیگان» صداش زدی.
‫شایعه شده که این اسم دست ‌راستِ کرواته.
‫با وجود پسر تو به‌عنوان اهرم فشار...
‫نقشه‌مون خیلی راحت‌تر شد.
‫پسر من؟
‫همین الان برام چاقو کشیده بود.
‫من هیچ ربطی به این قضیه ندارم.
‫داره دروغ می‌گه.
‫بدون شک دست چپِ کرواته.
‫گوش کن چی می‌گم. تو...
‫جفت‌تون، خفه شید!
‫برید!
‫دارید اشتباه می‌کنید.
‫کروات فرار کرده.
‫الان بابل جدیده که کنترلِ
‫اون کپسول‌های متان رو در دست داره.
‫پس اگه می‌خواین بهشون نزدیک بشیم، همه‌مون اعدام می‌شیم:
‫شما، ما، همه‌مون.
‫چرت نگو. راه بیفت.
‫- راه بیفت. ‫- یالا. یالا.
‫- کوچۀ سمت راست. ‫- امنه.
‫برادرته؟ قیافه‌تون شبیه همدیگه‌ست.
‫آره. اونم داداش توئه؟
‫نه. خدا نکنه.
‫ولی انصافاً در حد خواهر و برادرها دعوا می‌کنین.
‫درِ زیرزمین، سمت چپت.
‫به نظر امن میاد.
‫مامان؟ مامان؟!
‫- هرشل؟ ‫- مامان!
‫«ترجمه از محمد سید»
‫بعد از اون انفجار، همۀ مرده‌های این شهر
‫به این سمت میان.
‫باید پناه بگیریم.
‫باید نیگان رو پیدا کنیم.
‫هرشل! هرشل، کجایی؟
‫هرشل، این پایین!
‫هرشل! صدام رو می‌شنوی؟!
‫مامان؟
‫هرشل!
‫بابت این عذر می‌خوام.
‫بابت چی؟
‫بابت این!
‫خدایا، باید همون‌موقع بهت چاقو می‌زدم.
‫لوییس! لوییس، چقدر سر و وضعت داغون شده، رفیق.
‫ما رو می‌بری جایی که کپسول‌ها هستن.
‫یکی‌ش رو بهمون می‌دی، و بعدش می‌میری.
‫کپسول‌ها؟
‫فکر کردی اون انفجار چی بود؟
‫کپسول‌ها نابود شدن.
‫- چی؟ ‫- چیزایی که با زحمت من ساخته شده...
‫بیفتن دست اون ویزیگوت‌‌های بابل جدید؟ ‫(ویزیگوت‌ها: یکی از نژادهای ژرمن‌ها)
‫نه. باید منفجر می‌شدن.
‫پس یه دونه برامون می‌سازی.
‫وقت کافی برای این کار نیست.
‫- نه، لوییس! نه، نه. ‫- بیا. بیا بریم.
‫ارزشش رو نداره. لوییس...
‫خیلی‌خب، عوضی.
‫به گمونم افتخار کُشتنم نصیب تو می‌شه.
‫- مامان!؟ این پایینی؟ ‫- اینجام!
‫هرشل...
‫- دست‌هات رو بیار. ‫- ای خدا.
‫لوییس، اینجا امن نیست. باید پناه بگیریم.
‫اونجا!
‫می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫رناتا...
‫لعنتی، ولش کن!
‫گندش بزنن!
‫نیگان!
‫حس می‌کردم قبل از مرگم، ‫دوباره گذرمون به هم می‌افته.
‫تو...
‫نه، نه! وایستا، وایستا، وایستا، وایستا! خواهش می‌کنم.
‫نمی‌خواستیم بهت آسیب بزنیم.
‫فقط می‌خواستیم یه بچه رو زنده نگه داریم.
‫[چهار ماه قبل]
‫ایوت، بچه‌ها می‌خوان عروسکی که برای نوزاد درست کردن رو
‫بهت نشون بدن.
‫آخی، ببین، عمو چوچو خیلی خوشش اومد.
‫دنیا همین‌جوریش کم داغون بود؟
‫حالا قراره یه چوچو کوچولو هم ‫اینجا این‌ور و اون‌ور بدوئه؟
‫باورم نمی‌شه، پسر.
‫عزیز منی، داداش.
‫مخلصتم، داداش.
‫نه، نه، نه، نه. به‌خاطر من مهمونی رو تموم نکنین.
‫کلی چیز هست که باید براشون جشن بگیریم.
‫کلاغه خبر آورده ‫که خانواده‌تون داره بزرگ‌تر می‌شه، آره؟
‫بله.
‫ایوت و چوچو دارن بچه‌دار می‌شن.
‫که این‌طور.
‫به گمونم باید تبریک بگم.
‫گل‌هایی از دلِ گورستان! ‫و دنیا دوباره از نو شروع می‌شه، هان؟
‫با این حال، رناتا...
‫همۀ اینا درست همزمان شده با ‫مسئله‌ای که باید با تو درمیون بذارم.
‫با هم یه توافقی داریم، نه؟
‫ما ازتون محافظت می‌کنیم.
‫با احترام، این توافق به ما تحمیل شد.
‫ما بهش نیازی نداشتیم.
‫پس چطوره تمومش کنیم؟
‫بوراتزی‌ها از این جزیره محافظت می‌کنن.
‫این توافق هر وقت از اینجا برین تموم می‌شه. ‫دارین می‌رین؟
‫خانوادۀ ما خیلی قبل‌تر از شماها
‫اینجا بوده.
‫خب، خوش به حالتون.
‫ولی توافق پابرجاست.
‫و دیدگاه «بانو» نسبت به آینده...
‫فقط در صورتی موفق می‌شه که هر کسی در ازاش،
‫یه چیز باارزشی ارائه بده.
‫و با وجود اینکه دلم می‌خواد ‫باور کنم شما می‌تونین مشارکت کنین، ولی بعید می‌دونم.
‫من داشتم به بقیه
‫فوریت‌های پزشکی آموزش می‌دادم.
‫بسیارخب... دکترها!
‫دکترها یه منبع ارزشمندن!
‫برادرت چوچو!
‫اونم جزو شاگردهاته؟
‫بله.
‫خب، دکتر چوچو،
‫بذار یه نگاهی بهت بندازم.
‫بیا، بیا، بیا.
‫خب...
‫تو یه منبع باارزشی، دکتر؟
‫بله.
‫خب پس ثابت کن.
‫نه، نه، نه.
‫من بهت یه مریض دادم، دکتر.
‫نجاتش بده.
‫تنهام نذار، عمو. تنهام نذار!
‫طاقت بیار. طاقت بیار.
‫می‌دونی، متأسفانه خیلی هم توی این کار تبحر نداره.
‫شاید تو استاد بدی هستی؟
‫- یا نکنه دربارۀ همۀ این قضایا بهم دروغ گفتی؟ ‫- طاقت بیار.
‫تنهام نذار، عمو.
‫به من نگاه کن، عمو. نه!
‫عه...
‫چاره‌ای ندارم.
‫- تو به دردمون نمی‌خوری. ‫- نه!
‫ایوت...
‫می‌دونید، منم یه زمان شاگرد یکی بودم.
‫خوشبختانه بهتر از چوچو.
‫و یکی از بی‌شمار نکاتی که استادم بهم یاد داد این بود
‫که کشتنِ فردِ مناسب
‫در زمانِ مناسب، ‫باعث می‌شه بقیه حساب کار دستشون بیاد.
‫پس برام سؤاله که...
‫فردِ مناسبی رو انتخاب کردم... ‫افراد!
‫شاید بهتر باشه دوباره امتحان کنیم، هان؟
‫مریض بعدی کی باشه، هان؟
‫هان؟
‫ده، بیست، سی، چهل...
‫رناتا... آی، رناتا...
‫واقعاً خیال کردی...
‫یکی از اون سلاح‌های من‌درآوردی ‫می‌تونه خانواده‌ت رو نجات بده؟
‫همه برین عقب. ‫(به انگلیسی)
‫همه برین عقب. ‫(به اسپانیایی)
‫حاضرم براشون بمیرم.
‫تو چی؟
‫فکر نمی‌کنم این کار رو بکنی.
‫منو خوب نمی‌شناسی.
‫این قضیه تموم نشده. ‫برای هیچ‌کدومتون.
‫مجدداً... تبریک می‌گم.
‫نه، چوچو! نه، چوچو! چوچو، خواهش می‌کنم!
‫بسته‌ست، ولی قفل نداره.
‫بچۀ زن‌داداشم داره به دنیا میاد.
‫باید همین الان بریم.
‫خیلی‌خب، واکرها اون بیرون پرسه می‌زنن.
‫هیچ‌کاری هم از دست هیچ‌کدوم‌مون برنمیاد.
‫هیچ‌کس جایی نمی‌ره.
‫من و اون می‌خوایم بریم مطمئن شیم ‫که اینجا امنه.
‫لطفاً بذارین توضیح بدیم.
‫بچه داره دو ماه زودتر به دنیا میاد...
‫- هیچ‌کس... ‫- اگه ما...
‫کسی رو نمی‌کُشه، تا ما برگردیم.
‫طبقۀ بالا یه در دیگه هست.
‫شاید راه خروج باشه، ‫امن هم هست.
‫باشه.
‫- تو چطور... ‫- می‌دونم جینی مُرده.
‫می‌دونی؟
‫دیدم که خاکش کردی.
‫و رفتم دنبالت گشتم و...
‫می‌خواستم ببینم واقعاً می‌مونی یا نه.
‫فکر می‌کردی نمی‌مونم؟
‫اگه نمی‌موندی هم بهت حق می‌دادم.
‫وقتی برگشتم، بانو...
‫می‌دونست چی‌کار کردم.
‫یهویی برگشت گفت ناراحت‌کردنِ تو...
‫کفایت نمی‌کنه.
‫بهم گفت باید...
‫بهم گفت باید بکُشمت.
‫دقیقاً همون‌طور که من بهت گفتم اونو بکُشی.
‫فکر کنم تأثیر صحبت‌های اون بوده.
‫همین که صرفاً کنارش بودم.
‫ولی اون‌موقع اصلاً نفهمیدم. ‫باید می‌فهمیدم.
‫نه. اون کارش همینه، هرشل.
‫می‌بینه آدما دنبال چی‌ان، به چی نیاز دارن،
‫و از همونا استفاده می‌کنه تا به خواسته‌های خودش برسه.
‫گم‌کردنِ راه، ‫خیلی راحت‌تر از چیزیه که فکرش رو می‌کنی.
‫و حق داشتی عصبانی باشی. ‫چون من پشتت نبودم.
‫آره، بعد از اینکه بهم گفت اون کار رو بکنم...
‫به فکرِ اون دفعه‌هایی افتادم ‫که تو پشتم بودی،
‫به چیزهای ترسناکی که تو فراری‌شون می‌دادی.
‫تو کاری کردی که من زندگی داشته باشم.
‫دیگه نمی‌خوام زندگی‌م رو با عصبانیت بگذرونم، ‫نه از دست تو، نه هیچ‌کس دیگه.
‫منم همین‌طور.
‫اون دیگه بهمون کِرم نمی‌ریزه.
‫من نمی‌ذارم.
‫ما نمی‌ذاریم.
‫به‌محض اینکه اوضاع امن بشه، از اینجا می‌ریم،
‫برمی‌گردیم خونه، و از نو شروع می‌کنیم.
‫هرشل، تو قراره کارهای بزرگی بکنی.
‫تو رو خدا! تو رو خدا...
‫گفتی ایوت فقط هفت‌ماهه حامله‌ست.
‫لوییس، با دستی که گذاشتی روی گلوم ‫چطوری می‌تونم کمکت کنم؟
‫هی، هی!
‫آروم باش.
‫نمی‌خواستی به خودت زحمت بدی ‫و جلوی اینا رو بگیری؟
‫نه، دارم توپ کوچولو رو میندازم توی لیوان کوچولو.
‫این روانی، برادرمون رو درست جلوی چشم‌مون کشت،
‫عمومون رو هم همین‌طور.
‫خیلی‌خب، شاید... شاید اوضاع رو بد مدیریت کرده باشم.
‫ولی فقط می‌خواستم منظورم رو برسونم.
‫- همون‌طور که استادم بهم یاد داده بود. ‫- استاد؟
‫گفتی کمک می‌کنی.
‫اونا می‌دونن بچه برای زنده موندن ‫به دستگاه انکوباتور نیاز داره.
‫و یه کپسول می‌تونه راهش بندازه.
‫باید نشونمون بدی چطوری یه کپسول بسازیم. ‫همین الان!
‫نیازی به ساختن نیست.
‫هنوز یه کپسول باقی مونده.
‫یه نمونۀ اولیه هست که خیلی وقت پیش قایمش کردم،
‫با نقشه‌ها و جزئیات اینکه چطوری بیشتر ازش بسازیم.
‫کجا؟ کجاست؟
‫بهت بگم که اون منو بکُشه؟ نه.
‫داستان زندگی من ‫توی یه زیرزمین نم‌کشیده تموم نمی‌شه.
‫نه. خودم بهتون نشون می‌دم. از اینجا دور نیست.
‫پس همین الان می‌ریم.
‫اون بهمون نشون می‌ده کپسول کجاست.
‫خانواده‌مون هنوز توی بیمارستان با ژنراتور منتظرن.
‫گفتم که! ‫اون بیرون پنج دقیقه هم دَووم نمیارین.
‫نمی‌دونیم اون تا کِی اینجا دَووم میاره.
‫لوییس، حق با اونه.
‫مُرده‌مون به درد هیچ‌کس نمی‌خوره، خب؟
‫تا جایی که بتونیم همین‌جا منتظر می‌مونیم، بعدش می‌ریم.
‫به حرفش گوش کن، لوییس. ‫چون چیزی که من می‌خوام در اختیارتون بذارم...
‫خیلی بیشتر از جونِ اون بچه ارزش داره.
‫میراث منه.
‫تصور کنین خونه‌هاتون برق دائمی داشته باشن،
‫زمین‌هایی داشته باشین که شخم‌شون بزنین، ‫حیوون‌هایی داشته باشین که شکارشون کنین،
‫که دور تا دورش رو آب گرفته.
‫این جزیره...
‫می‌تونه قلعۀ شما باشه...
‫تا ابد.
‫ما فقط می‌خوایم این بچه رو نجات بدیم.
‫همین کار رو هم می‌کنیم.
‫وقتی اوضاع امن شد،
‫به کمک چندتا جنگجوی خوب نیاز داریم ‫که اون بیرون کمکمون کنن.
‫می‌تونی این بچه رو نجات بدی.
‫تا الان یاد نگرفتی چه بلایی ‫سر آدمایی میاد که در کمال حماقت...
‫به این دنیا امید دارن؟
‫خب، شرمنده‌ام،
‫هر چقدر که می‌خواید زورتون رو بزنید،
‫ولی اون بچه هیچ شانسی نداره.
‫عجب!
‫واقعاً جنگجویی!
‫هر چی تو بگی.
‫کجا می‌ری؟
‫توی یه کافه‌ایم، مگه نه؟
‫می‌خوام برم یه نوشیدنی پیدا کنم.
‫هنوزم همون‌طوریه؟
‫اون‌وقت تو بهش چی گفتی؟
‫خب، بهش فکر کردی...؟
‫تیتیکاکا همیشه ناز می‌کنه. کاشکی... ‫خیلی‌خب!
‫درکت می‌کنم، رفیق.
‫سلام، رفیق.
‫اون بیرون حسابی شیر تو شیره، مگه نه؟
‫می‌خوای یه صندلی بیاری بشینی؟
‫من و کاکن‌اشپیل
‫می‌خوایم «کی رو می‌کُشی، با کی ازدواج می‌کنی» بازی کنیم.
‫و تیتیکاکا هم ناز می‌کنه
‫برای همین به نفر سوم نیاز داریم.
‫در ضمن نگران نباش. ‫من این رفقا رو امن و بی‌خطر کردم.
‫اسم من «دیلارد»ـه. یه نوشیدنی تلخ می‌خوری؟
‫چرا که نه؟
‫فکر می‌کردم کشیدنِ دندون کار سختیه،
‫ولی اون ناخن‌ها واقعاً پدرمو درآوردن.
‫از تو خوشش میاد.
‫ممنون.
‫به کافه خوش اومدی.
‫به افتخارش.
‫خیلی‌خب. این باید دَووم بیاره.
‫می‌تونستی کروات رو ول کنی تا بمیره.
‫این کار رو نکردی.
‫و به‌خاطر تو، اون بچه هنوز یه شانسی داره.
‫سان لازارو، قدیسِ حامیِ «امید» و «گذشت».
‫این مال بابام بود.
‫همیشه بهمون می‌گفت ‫ما آدما حق انتخاب داریم.
‫می‌تونیم جنگ رو انتخاب کنیم ‫یا می‌تونیم نور رو انتخاب کنیم.
‫پس می‌تونی همین‌طوری کروات رو ببخشی؟
‫- با وجود کاری که کرده؟ ‫- نه.
‫هرگز! ‫هر روزِ خدا به این فکر می‌کنم...
‫که زجرش بدم.
‫ولی وقتی کشت و کشتار شروع بشه، کِی تموم می‌شه؟
‫می‌دونید، انتخاب کردنِ نور ‫بعد از اون اتفاق...
‫سخت‌ترین کاری بود که تا حالا کردم.
‫هنوزم هست.
‫ولی می‌خوام بازم هر بار، همین انتخاب رو بکنم.
‫منم همین‌طور.
‫تازه شروع کردم.
‫شاید وقتی کارمون اینجا تموم شد،
‫لوییس بتونه یه نگاهی به کمر نیگان بندازه.
‫دیشب یه چاقو به کمرش زدم.
‫اوه.
‫پس انگار شروعِ تو، خیلی خیلی تازه‌ست.
‫خیلی‌خب.
‫این خیلی نامردیه!
‫عجب! این دیگه جدید بود، کاکن‌اشپیل.
‫می‌گه آدری هپبورن رو می‌کُشه، ‫با ونوس ویلیامز ازدواج می‌کنه.
‫و می‌گه می‌خواد «باربارا بوش» رو همسر دوم خودش کنه
‫و چندتا بچه به دنیا بیاره.
‫یه سؤالی داشتم.
‫اهل کجایی، رفیق؟
‫از کدوم سیاره اومدی؟
‫خب، راستش من از زمینم. ‫اهل همین‌جام.
‫در واقع توی واحد استودیوی طبقۀ بالا زندگی می‌کردم،
‫قبل از اینکه اوضاع به هم بریزه.
‫یعنی تمام این مدت تنهایی اینجا زنده موندی؟
‫چطوری؟
‫خب، توی این سال‌ها،
‫مردم یا فلنگ رو بستن یا غزل خداحافظی رو خوندن.
‫ولی من موندم.
‫و با تبدیل کردنِ هر طبقه به یه حلقه، ‫خودمو زنده نگه داشتم،
‫یه چرخۀ «چ.غ.ع.ب» تشکیل دادم.
‫«چرخۀ غذاییِ عمودیِ بسته»، خب؟
‫با مُرده‌هایی شروع می‌شه که سر می‌خورن
‫و می‌افتن توی زیرزمین.
‫اینجا کرم‌ها رو داریم که مرده‌ها رو می‌خورن...
‫بعد قورباغه‌ها رو داریم که کرم‌ها رو می‌خورن...
‫مسلماً بوقلمون‌ها هم قورباغه‌ها رو می‌خورن.
‫این چرخه همین‌طور تا کایوت‌ها بالا می‌ره،
‫که شاید باورت نشه ولی خوشمزه‌ان.
‫ولی اگه گرسنه‌ت باشه حاضرم که چرخه رو...
‫توی همین مرحلۀ بوقلمون‌ها متوقف کنم.
‫[کالباسِ بالونیِ قانونی]
‫«بالونی» قبلاً غیرقانونی بوده؟
‫عفونت داره سریع‌تر از چیزی که انتظار داشتم پخش می‌شه.
‫از کجا می‌فهمی؟
‫بالا رفتنِ دمای بدن،
‫سرخی و ورمی که داره از زخم به بیرون پخش می‌شه.
‫و این چرک و ترشح سفید رو اونجا می‌بینی؟
‫اصلاً خوب نیست.
‫چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫با اون آبه، زخم رو تمیز کن.
‫من برم یه پارچه‌ای چیزی پیدا کنم ‫که بذارم روی زخمش.
‫پس به نظرت
‫با اون نقشه‌ها می‌تونی به بریکس برق برسونی؟
‫اونجا یه نفر رو داریم که قبلاً ‫لوله‌کش بوده و داره سعی می‌کنه
‫یه راهی براش پیدا کنه.
‫دخترخاله‌م سولماری، مهندسه.
‫شما هم بیاید با ما بریم.
‫البته که اونجا وضعیت محصولات کشاورزی بد بوده.
‫خیلی اوضاع سختی بوده.
‫ولی با برق...
‫می‌تونه یه شروع تازه برای همه‌مون باشه.
‫من که واقعاً به یه شروع تازه نیاز دارم.
‫خب تو چه‌جور دکتری هستی؟
‫طب اورژانس.
‫داشتم به برادرم آموزش می‌دادم تا اینکه کروات...
‫بعدش مجبور شدم مغز عموم رو بترکونم. ‫(چون تبدیل به واکر شده)
‫ولی وقتی نوبت چوچو رسید، اصلاً... ‫نتونستم.
‫تو و آشناهات،
‫می‌تونید با من و هرشل بیاید بریکس.
‫ممنون.
‫ولی این شهرِ خراب‌شده ‫نسل اندر نسله که خونۀ ماست.
‫کروات راست می‌گه.
‫این شهر هنوزم می‌تونه خونه‌مون باشه.
‫هی، کپسول کجاست؟
‫بهمون بگو کجاست.
‫نه، منم باهاتون میام.
‫پایان عمرم همون‌جایی باشه که شروع کردم.
‫دور نیست.
‫خیلی وقت نداره.
‫باید همین الان بریم.
‫می‌دونم اون بیرون امن نیست، ولی به کمکتون نیاز داریم.
‫باید کمک کنیم. حداقل سعی‌مون رو بکنیم.
‫باشه.
‫و اگه اون قضیه رو به همه می‌گفتم،
‫این‌طور بگم که یه خروار آدم، اسهال می‌گرفتن.
‫- اصلاً اشتهاآور نیست. ‫- نه، نیست.
‫گندش بزنن.
‫سلام. میسون دبلیو دیلارد هستم.
‫خوش اومدین.
‫کروات خیلی وقت نداره.
‫باید همین الان بریم.
‫چه فایده‌ای داره؟
‫می‌دونم فکر می‌کنی که اون بچه مُرده، ‫ولی اون مادر چی؟
‫می‌دونم چه سختی‌هایی کشیده.
‫می‌دونم همین الان داره چه دردی می‌کشه.
‫ما به نفرات نیاز داریم. ‫خواهش می‌کنم! بهت نیاز داریم.
‫خیلی‌خب، نفرات لازم دارین؟
‫چرا از رفیقم، دیلارد، کمک نمی‌خواین؟
‫من هیچ‌جا نمی‌رم.
‫من بهت نیاز دارم.
‫بالأخره پسرم رو گرفتم،
‫و باید مطمئن بشم که دوباره از دستش نمی‌دم.
‫باید بفهمم که اوضاع می‌تونه درست بشه.
‫درست نمی‌شه، مگی.
‫بدون تو، احتمالاً همین‌طور که می‌گی باشه.
‫از عصبانی بودن خسته شدم.
‫تو خسته نشدی؟
‫بعد از اینکه تموم شد، ‫لوییس می‌تونه زخمت رو بخیه بزنه
‫و تو می‌تونی از دست من راحت بشی، ‫آزادی که هر کاری دلت می‌خواد بکنی.
‫ولی... این آخرین کاریه که ازت می‌خوام.
‫خواهش می‌کنم.
‫گندش بزنن.
‫راحت نِشسته بودم و داشتم کِیف می‌کردم.
‫واقعاً باید با چاقو می‌زدمت.
‫عمراً اگه می‌زدی.
‫خیلی دلم می‌خواست یه کوچولو بهت چاقو بزنم.
‫چقدر دیگه مونده؟
‫نزدیکیم.
‫- یه‌کم جلوتره. ‫- کدوم جلو؟
‫اون باید بهمون بگه کجا بریم!
‫یه فکری دارم.
‫مادرت، همه‌چیزش رو فدای تو کرد.
‫اگه زنده بود، چی می‌گفت؟
‫میراث اون، میراث تو، داره برای همیشه از بین می‌ره.
‫بگو دیگه!
‫(صحبت به زبان کرواتی)
‫کسی کرواتی بلده؟
‫وایستا، فکر کنم بدونم کجاست. ‫همین مسیر رو ادامه بدید.
‫خب، دیگه رسیدیم.
‫فکر کنم باید یه جا بشینیم، مگی.
‫خیلی‌خب.
‫متأسفم. می‌دونم.
‫من خیلی مغرور بودم.
‫سعی کردم کسی رو رهبری کنم...
‫که کاری جز رهبری کردن...
‫بلد نیست.
‫هی...
‫(صحبت به زبان کرواتی)
‫- سولماری. آوردیمش! ‫- خدا رو شکر!
‫باید از اون درها رد بشید.
‫توی اتاق عمله. فاصلۀ دردهاش کمه.
‫- این رو بگیر. ‫- کمکی از دستم برمیاد؟
‫بیا.
‫ایوی!
‫ایوی، ما اومدیم.
‫ببین، سولماری داره اون سرِ راهرو ‫کپسول رو راه میندازه.
‫- تمومه. ‫- خیلی‌خب.
‫[ورودیِ اورژانس]
‫خیلی‌خب.
‫سولماری؟
‫وقتی کارِت اونجا تموم شد،
‫بیا اینجا به هرشل کمک کن.
‫چرا؟ کجا می‌ری؟
‫کپسول‌ها به متان نیاز دارن.
‫حس می‌کنم بالأخره برادرم رو پس گرفتم.
‫خیلی بهش افتخار می‌کنم.
‫مطمئنم اونم به تو افتخار می‌کنه.
‫تو هم به اندازۀ اون توی درست‌شدنِ اوضاع دخیلی.
‫به‌خاطر انتخابی که کردی!
‫داشتم فکر می‌کردم وقتی برگردم بریکس
‫و اوضاع رو راست و ریس کردم...
‫شاید مردم تو و مردم من، ‫بتونن با هم همکاری کنن.
‫مگی، تو باید مردمت رو بیاری اینجا.
‫تمام چیزایی که کروات در مورد اینجا گفت درسته.
‫واقعاً مثل یه قلعه‌ست.
‫تنها چیزی که کم داریم یه نفره که بدونه
‫چطوری امنیت رو برقرار کنه.
‫اینجا خونۀ من نیست.
‫چرا نمی‌تونه باشه؟
‫کاملاً جدی‌ام، مگی.
‫یه دلیل قانع‌کننده بیار که چرا ‫اینجا نمی‌تونه یه شروع تازه برات باشه.
‫آخه... مگی، من و تو با هم...
‫اصلاً... فکرش رو بکن!
‫باید بهش فکر کنم.
‫باید با هرشل حرف بزنم.
‫صد درصد.
‫هیچ‌چیزی مهم‌تر از خانواده نیست.
‫[پذیرش]
‫[اورژانس]
‫واقعاً می‌خوای بدون خداحافظی بری؟
‫خب، منو که می‌شناسی.
‫هیچ‌وقت اون‌قدر نمی‌مونم که باعث مزاحمت بشم.
‫ممنون.
‫برای کاری که امروز کردی.
‫شک داشتم می‌تونم راضی‌ت کنم یا نه.
‫خب، تونستی.
‫چطوری؟
‫آخه تو... گفتی بهم نیاز داری.
‫می‌دونی امروز صبح سر قبر جینی چی شد؟
‫کلی چیزای مختلف در جریان بود. ولی...
‫از دستت عصبانی نبودم که چرا می‌خواستی منو بکُشی.
‫از دستت عصبانی بودم که چرا این کار رو نکردی.
‫چرا کار رو تموم نکردی، مگی؟
‫چون یه جایی اعماق وجودم،
‫می‌دونستم تو پتانسیلِ کاری که امروز کردی رو داری.
‫مراقب باش!
‫داری کاری می‌کنی حسابی به خودم افتخار کنم.
‫می‌دونی، فکر نکنم تا حالا خنده‌ت رو دیده باشم.
‫بهت میاد.
‫خب، اگه بازم بهم نیاز داشتی...
‫- می‌دونی کجا می‌تونی پیدام کنی. ‫- اون کافه؟ خداییش؟
‫این‌طور که معلومه ‫شاید خیلی از هم دور نشیم.
‫دارم به موندن فکر می‌کنم.
‫فکر کنم هرشل واقعاً از اینجا خوشش میاد.
‫تو واقعاً فکر می‌کنی می‌تونی اینجا رو تغییر بدی؟
‫وقتی بانو رو پیدا کنیم، ‫دیگه کی می‌مونه که جلومون رو بگیره؟
‫همینه.
‫خدایا... خدایا.
‫لعنتی!
‫پسرای بیچاره.
‫زخمی شدی!
‫نصفِ «میدتاون» نابود شده.
‫- هیچ‌کس نمونده. ‫- نه. قطعاً آدمای دیگه‌ای هستن.
‫استراحت می‌کنین، خوب می‌شین...
‫و وقتی آماده بودین، ‫کمکم می‌کنین اونا رو پیدا کنم.
‫بعدش دوباره شروع می‌کنیم.
‫هر امپراتوری‌ای با آدمای داغون و رنج‌کشیده شروع می‌شه.
‫[تحت‌تعقیب] ‫[زنده یا مُرده]
‫بله، کارِ ما تازه داره شروع می‌شه.
‫«ترجمه از محمد سید»
‫[به یادِ «ریف هاتن»]
‫اینجا شروعِ یه چیز دیگه‌ست،
‫یه چیزِ بهتر.
‫می‌تونیم حتی آدمای بیشتری رو بیاریم اینجا.
‫برو بریم.
‫این قضیۀ نیویورکِ جدید...
‫کم‌کم داره برام جا می‌افته.
‫[آنچه در این فصل خواهید دید]
‫تو و رناتا واقعاً شرایط ویژه‌ای اینجا دارین، مگی.
‫وظیفۀ توئه که از این شهر محافظت کنی.
‫وقتی اون چراغ رو روشن کردیم ‫این دقیقاً همون چیزی بود که می‌خواستیم.
‫ما اومدیم تا یه معامله‌ای بکنیم.
‫اگه بیفته دستِ آدمای نااهل، می‌تونه خطرناک باشه.
‫اگه تو رئیس بودی، هیچ‌کدوم از این اتفاق‌ها نمی‌افتاد.
‫- چه خبره؟ ‫- می‌ریم خونه‌مون رو پس می‌گیریم.
‫گمون کنم این اولین مأموریت انتحاریِ تو نیست.
‫نه بابا.
‫مراقب باش!
‫در کنار هم، می‌تونیم یه کاری بکنیم
‫که بزرگ‌تر از همۀ کارهاییه که تا حالا کردیم.