« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫تا پنج روز دیگه، موزان میاد.
‫منو طعمه کن...
‫و سرِ موزان رو برام بزن.
‫چرا فکر می‌کنی میاد؟
‫حسم می‌گه. دلیل خاصی نداره.
‫بقیۀ بچه‌ها...
‫عمراً قبول نمی‌کردن که از من به‌عنوان طعمه استفاده بشه.
‫این کار رو فقط می‌تونم به تو بسپرم، گیومی.
‫اون حتی با قطع شدن سرش هم نمی‌میره.
‫فکر کنم تنها چیزی که ‫می‌تونه موزان رو نابود کنه، نور خورشیده.
‫وقتی قطع کردنِ سرش...
‫جونش رو نمی‌گیره،
‫درگیری‌تون تا طلوع آفتاب، ‫یه مبارزۀ استقامتی می‌شه.
‫فهمیدم.
‫مطیع خواستۀ شما هستم، استاد.
‫ممنونم.
‫فقط امیدوارم که دیگه هیچ‌کدوم از
‫بچه‌های عزیزم نَمیرن.
‫فکر کردید گیرم انداختید؟
‫حالا همه‌تون می‌رید جهنم!
‫شما شکارچی‌های شیطان خیلی رو مُخید!
‫امشب همه‌تون رو تا نفر آخر قتل‌عام می‌کنم!
‫موزان، اونی که قراره بره جهنم، تویی!
‫نمی‌ذارم فرار کنی!
‫اگه می‌تونی نذار!
‫کامادو تانجیرو!
‫قطعاً شکستت می‌دم!
‫کیبوتسوجی موزان!
‫[قلعۀ بی‌نهایت - بخش اول: بازگشت آکازا]
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫بالا، پایین، چپ، راست، همه‌چیز قاتی‌پاتیه.
‫این با «هنر خون شیطانِ» دشمن درست شده؟
‫دقیق نمی‌دونم چه خبره،
‫ولی می‌دونم خانم تامایو داره جلوی موزان مقاومت می‌کنه.
‫با این حال، نمی‌دونم چقدر می‌تونه دَووم بیاره.
‫آروم باش، کانروجی!
‫باشه!
‫نزدیک من بمون.
‫باید هرچه زودتر خودم رو ‫به موزان برسونم و کارش رو تموم کنم.
‫هرچه زودتر!
‫انتهاش رو دیدم.
‫اگه بخورم زمین، می‌میرم.
‫باید با یه تکنیک، مسیر سقوطم رو عوض کنم
‫و یه جایی توی این راه، یه ساختمون رو بگیرم.
‫تعادلم به هم خورده.
‫به‌خاطر سقوط نمی‌تونم گارد بگیرم.
‫حالت خوبه؟
‫آره! ممنون!
‫تو نجاتم...
‫تنفس آب، فرم اول:
‫ضربۀ سطح آب!
‫تانجیرو!
‫تنفس آب...
‫فرم ششم:
‫فرم سوم:
‫گرداب!
‫رقص روان!
‫گیو فوق‌العاده‌ست.
‫از یه حرکت کوچیکم ‫فهمید می‌خوام از چه تکنیکی استفاده کنم،
‫بعد خودش هم از یه تکنیک استفاده کرد، ‫و حواسش بود که با هم برخورد نکنیم.
‫خیلی خفنه.
‫حتی نمی‌تونم حسش رو از چهره‌ش بفهمم.
‫احتمالاً اینجا همون مخفیگاه شیطان‌هاست ‫که شینازوگاوا و ایگورو
‫در موردش حرف می‌زدن.
‫اگه این‌طور باشه،
‫پس هدف کیبوتسوجی از جمع کردن ما در اینجا اینه که
‫کل دسته، حتی هاشیراها رو نابود کنه.
‫از اینجا به بعد، باید خیلی بیشتر احتیاط کنیم.
‫باشه.
‫بریم!
‫چشم!
‫[قدم‌قدم]
‫تنفس مار، فرم پنجم:
‫مار خزنده.
‫به کانروجی نزدیک نشو، آشغال.
‫ایگورو! تو محشری!
‫آسیب ندیدی؟
‫نه!
‫بیا بریم.
‫باشه!
‫توکیتو!
‫تعداد شیطان‌ها به‌طرز عجیبی زیاده.
‫به نظر میاد قدرتی در حد یه رده‌پایین بهشون داده شده.
‫می‌خوان خسته‌مون کنن.
‫ارباب چی شد؟
‫فوت کردن.
‫پایان باشکوهی بود.
‫بعید می‌دونم همچین اشتباهی کرده باشه ‫که بذاره یه شیطان پیداش کنه.
‫خودش رو طعمه کرد؟
‫آره. می‌دونست خیلی از عمرش نمونده.
‫ارباب...
‫وقتی بعد از حملۀ یه شیطان
‫در آستانۀ مرگ بودم،
‫تمام مدت پیشم موند.
‫برای بقیۀ اعضا هم توی روزهای سختشون همین کار رو می‌کرد.
‫دقیقاً مثل یه پدر.
‫آره، می‌دونم.
‫موزان نه فقط برادرِ بزرگم،
‫حتی کسی که برامون مثل پدر بود رو هم کشت.
‫ای... موزان!
‫کاری می‌کنم اون زجر بکِشه.
‫جهنم واقعی رو بهش نشون می‌دم.
‫نگران نباش.
‫همۀ ما همین حس رو داریم.
‫ارباب...
‫نتونستم ازش محافظت کنم.
‫شما حشره‌های موذی که یکی‌یکی دارید می‌خزید بیرون...
‫بیاید جلو!
‫همه‌تون رو می‌کُشم!
‫حملۀ گراز!
‫دوباره افتادم!
‫بگیرید که اومد!
‫اتفاقی سر از یه جای خیلی پرت درآوردم،
‫ولی با این‌همه شیطانی که ‫از در و دیوار داره میاد...
‫بهترین فرصته تا تمریناتم رو محک بزنم!
‫اینجا دیگه چه خراب‌شده‌ایه؟
‫اینجا قلعۀ شیطان‌هاست؟
‫بقیه کجان؟
‫داداش بزرگه...
‫امیدوارم حالش خوب باشه.
‫یه صدایی شنیدم.
‫شاید نزدیک باشه.
‫نمی‌بخشمش.
‫هیچ‌وقت اون عوضی رو نمی‌بخشم.
‫بوی خون میاد.
‫اینجا کجاست؟
‫عه، کسی اومده؟
‫وای! یه دختر!
‫جَوون و خوشمزه به نظر میای.
‫بعداً از ناکیمه تشکر می‌کنم.
‫شینوبو... از دستۀ شیطان‌کش‌ها بیا بیرون.
‫داری تمام تلاشت رو می‌کنی.
‫می‌دونم داری نهایت تلاشت رو می‌کنی،
‫ولی به نظرم تو...
‫دلم می‌خواد یه دختر معمولی باشی و شاد زندگی کنی...
‫و اون‌قدر عمر کنی که پیر بشی.
‫تا همین‌جا هم خیلی کارها کردی.
‫نه! هیچ‌وقت بی‌خیال نمی‌شم!
‫انتقامت رو می‌گیرم!
‫بگو! چه‌جور شیطانی بود؟
‫کی این بلا رو سرت آورد؟!
‫آبجی کانائه، بهم بگو!
‫خواهش می‌کنم!
‫بعد از همۀ این اتفاق‌ها،
‫عمراً بتونم یه زندگی عادی داشته باشم!
‫آبجی!
‫یه شیطان بود که انگار از سر تا پاش غرق خون بود.
‫سلام. خوشحالم از دیدنت.
‫اسم من «دوما»ست.
‫چه شب قشنگی.
‫با یه لبخند معصومانه، بدون هیچ غمی.
‫آروم و مهربون حرف می‌زد.
‫کمـ... کمک...
‫کمکم کنید!
‫هیس!
‫دارم با ایشون حرف می‌زنم.
‫حالت خوبه؟
‫چقدر فرزی.
‫هاشیرا هستی؟
‫اهمیت نده. بذارش همون‌جا.
‫بعداً با خیال راحت می‌خورمش.
‫سلاحی که استفاده می‌کنه یه جفت بادبزن تیزه.
‫من بنیان‌گذار «آیین بهشت ابدی»‌ام.
‫وظیفۀ منه که همراه با پیروانم ‫خوشبختی رو پیدا کنم.
‫بعداً اون دختر رو هم یه‌جوری می‌بلعم ‫که هیچ اثری ازش نمونه.
‫پس اون شیطانیه که خواهرم رو کشته.
‫با همدیگه خوشبختی رو پیدا کنین؟
‫مسخره‌ست!
‫اون خودش مایل نبود ‫و التماس می‌کرد یه نفر کمکش کنه.
‫برای همین کمکش کردم.
‫حالا دیگه نه دردی می‌کشه، نه رنجی داره،
‫نه می‌ترسه.
‫همه از مرگ می‌ترسن،
‫برای همین من می‌خورمشون.
‫این‌طوری می‌تونن با من به زندگی ادامه بدن. ‫تا ابد توی وجودم هستن.
‫من احساسات، خون و گوشت پیروانم رو کاملاً می‌پذیرم،
‫و از این راه، به خوشبختی ابدی می‌رسونم
‫و اونا رو به جایگاه بهتری هدایت می‌کنم.
‫تو دیوونه‌ای.
‫مغزت عیب کرده؟
‫واقعاً حالم رو به هم می‌زنی.
‫بار اوله که همو می‌بینیم، ولی خیلی باهام بَدی.
‫فهمیدم.
‫طفلکی.
‫حتماً چیز دردناکی رو تجربه کردی.
‫من به حرف‌هات گوش می‌دم. می‌تونی بهم بگی.
‫معلومه که دردناکه!
‫تو بودی که خواهرم رو کشتی!
‫این لباس برات آشنا نیست؟
‫آهان!
‫همون دختری که تنفس گل داشت؟
‫خیلی مهربون و بانمک بود.
‫چون آفتاب در اومد، نتونستم ببلعمش.
‫یادم میاد.
‫خیلی دلم می‌خواست بخورمش.
‫تنفس حشره، رقص نیش زنبور:
‫بال‌زدن حقیقی.
‫عجب ضربۀ خارق‌العاده‌ای.
‫نتونستم با دستم جلوش رو بگیرم.
‫هنر خون شیطان:
‫نیلوفر یخ‌زده.
‫سرده!
‫هوا انقدر سرده که داره ریه‌هام رو پاره می‌کنه!
‫تو سریعی. خیلی سریع.
‫ولی چه حیف.
‫تکنیک‌های فروکننده نمی‌تونن شیطان‌ها رو بکُُشن.
‫گردنم رو هدف بگیر.
‫باید سرم رو قطع کنی.
‫درسته، ضربه مستقیم نمی‌تونه بکشتت.
‫ولی سم چطور؟
‫به‌زودی می‌فهمم این سم ‫روی یه رده‌بالا جواب می‌ده یا نه.
‫آبجی‌، خواهش می‌کنم...
‫آبجی!
‫این سم...
‫از اونی که توی «کوه رویی» استفاده کردی قوی‌تره.
‫می‌دونستم! ‫داشتن به هم اطلاعات می‌دادن.
‫سم هم خوبی داره، هم بَدی.
‫اربابم گفت تو ترکیباتش رو برای هر شیطان تغییر می‌دی.
‫نگاه کن. انگار تونستم اثر سم رو از بین ببرم.
‫شرمنده.
‫به زحمت افتادی تا روی من امتحانش کنی.
‫وقتی شمشیرت رو غلاف می‌کنی، یه صدای خاصی می‌ده.
‫همون‌موقع ترکیبش رو عوض می‌کنی؟
‫چقدر باحاله!
‫مسموم شدن جالبه! ممکنه بهش اعتیاد پیدا کنم!
‫به نظرت ترکیب بعدی اثر می‌کنه؟
‫امتحانش کن!
‫باشه.
‫دوباره امتحان می‌کنم.
‫هر چی نباشه...
‫تا الان همه‌چیز رو پیش‌بینی کرده بودم.
‫تغییر ترکیب سَم‌ت تموم شد؟
‫هر وقت آماده بودی بیا.
‫من گفتم امتحانش کن،
‫ولی استفاده از یه تکنیک تکراری یه‌کمی خسته‌کننده‌ست.
‫ها؟ از قبل کندتره.
‫با این وضع...
‫تنفس حشره، رقص خرمگس:
‫ضربۀ فریبنده!
‫وای، ضربه خوردم.
‫تونستی حمله‌م رو دفع کنی.
‫فوق‌العاده‌ست! ‫واقعاً تحت‌تأثیر قرار گرفتم.
‫این نتیجۀ زحمات سخت و طاقت‌فرساته.
‫بازم حمله کن.
‫زود باش، حملۀ بعدی‌ت رو بکن ‫قبل از اینکه سم از بین بره.
‫دست خودم نیست، دلم می‌خواد
‫کسی رو که داره تمام تلاشش رو می‌کنه، تشویق کنم.
‫همینه! به کارِت ادامه بده!
‫از بچگی، همیشه مهربون و باهوش بودم.
‫همیشه به نیازمندها کمک می‌کردم و خوشحالشون می‌کردم.
‫چون وظیفه‌م بود.
‫توی چشمای این بچه رنگین‌کمانه.
‫موهای خاکستری روشن نشونۀ پاکی‌شه.
‫این بچه خیلی خاصه.
‫اعتقاد دارم که حتی می‌تونه صدای ایزدها رو بشنوه.
‫پدر و مادرم دیگه حسابی از دست رفته بودن.
‫اگه احمق نبودن،
‫فرقۀ مسخرۀ «آیین بهشت» رو درست نمی‌کردن.
‫دلم براشون می‌سوخت،
‫برای همین همیشه باهاشون راه می‌اومدم.
‫من حتی یه‌بار هم صدای ایزدها رو نشنیدم.
‫اولش،
‫همه بهم تعظیم می‌کردن ‫و ازم می‌خواستن براشون دعا کنم.
‫همین گیجم کرد.
‫وقتی بزرگ‌ترها گریه‌کنون میان پیش یه بچه،
‫و می‌گن درد دارن، ‫و می‌پرسن باید چی‌کار کنن، خیلی سخته.
‫ناخودآگاه نگران می‌شم که نکنه مشکل روانی داشته باشن.
‫بعد از اینکه داستان‌های خسته‌کنندۀ زندگی‌شون رو ‫تعریف می‌کردن،
‫تعظیم می‌کردن و می‌گفتن تنها خواسته‌شون اینه که ‫اونا رو به بهشت راهنمایی کنم.
‫گریه‌م می‌گرفت.
‫چقدر ترحم‌انگیز.
‫چیزی به اسم بهشت وجود نداره.
‫اون فقط یه افسانه‌ست که آدما با تخیلاتشون ساختن.
‫بوداها و بُت‌ها هم وجود ندارن.
‫با اینکه ده‌ها سال زندگی کرده بودن، ‫نمی‌تونستن یه چیز ساده رو بفهمن.
‫وقتی می‌میری، فقط تبدیل به هیچ می‌شی.
‫دیگه هیچ حسی نداری.
‫قلبت از کار می‌افته. مغزت از کار می‌افته.
‫می‌پوسی و به زمین برمی‌گردی.
‫این سرنوشت حتمیِ هر موجود زنده‌ایه.
‫نمی‌تونستن یه چیز به این سادگی رو بپذیرن.
‫حتماً خیلی سخته که احمق باشی.
‫می‌خواستم این آدمای بیچاره رو خوشحال کنم.
‫می‌خواستم بهشون کمک کنم.
‫برای همین به دنیا اومدم.
‫این پنجمی‌شه.
‫اینم فایده‌ای نداشت.
‫اثر نکرد.
‫داره تأثیرش کمتر و کمتر می‌شه.
‫چندبار دیگه می‌تونی سم رو ترکیب کنی؟
‫نفس کشیدن برات سخت شده؟
‫داری زیاد عرق می‌کنی. حالت خوبه؟
‫پس قدرت یه رده‌بالا اینه.
‫سم من اصلاً کار نمی‌کنه.
‫سرعتش توی مقاوم‌سازیِ بدنش، غیرطبیعیه.
‫علتش اینه که کیسه‌های هواییِ توی ریه‌هات ‫دارن از بین می‌رن.
‫حتماً سختت شده.
‫آخه چند لحظه پیش، هنر خون شیطان من رو تنفس کردی.
‫اون خون یخ‌زده‌ش رو تبدیل به مه کرد ‫و با بادبزن‌هاش پخشش کرد.
‫اینجا نفس کشیدنِ خالی هم داره خطرناک می‌شه.
‫از حملات پی‌درپی استفاده می‌کنم تا ‫مقدار زیادی سم بهش تزریق کنم!
‫تنفس حشره، رقص سنجاقک:
‫شش‌ضلعی چشم‌مرکب!
‫وای، واقعاً فرزی.
‫شاید سریع‌ترین هاشیرایی باشی که تا حالا دیدم.
‫زخم خوردم؟
‫به‌جای استفاده از سم،
‫باید سرم رو قطع می‌کردی.
‫اگه انقدر سریعی، شاید پیروز می‌شدی.
‫شایدم نه.
‫چون ریزه‌میزه‌ای.
‫چرا دستای من انقدر کوچیکن؟
‫چرا قدم بلندتر نشد؟
‫اگه فقط یه‌کم قدبلندتر بودم،
‫می‌تونستم سرش رو بزنم؟
‫اگه دست و پاهام بلندتر بود و عضلۀ بیشتری داشتم،
‫برام یه مزیت محسوب می‌شد.
‫خواهرم با اینکه از من بلندتر بود، اندام ظریفی داشت.
‫به هیمه‌جیما حسودیم می‌شه.
‫وقتی اون برای کمک میاد، همه احساس آرامش می‌کنن.
‫می‌دونم خواهرم می‌خواست چی بگه.
‫چی شد؟ دیگه نمی‌تونی ادامه بدی، آره؟
‫خب پس.
‫«تو احتمالاً از اون شیطان شکست می‌خوری.»
‫می‌خواست این رو بگه، ولی حرفش رو خورد.
‫خودت رو جمع‌وجور کن.
‫نمی‌ذارم گریه کنی.
‫آبجی...
‫پاشو.
‫نمی‌تونم. خون زیادی از دست دادم.
‫ریۀ چپم سوراخ شده و نمی‌تونم نفس بکشم.
‫اینا مهم نیست.
‫پاشو،
‫هاشیرای حشره، کوچو شینوبو.
‫وقتی تصمیم می‌گیری شکستش بدی، ‫باید شکستش بدی.
‫وقتی تصمیم می‌گیری پیروز شی، ‫باید پیروز شی.
‫هر طور شده باید شکستش بدی.
‫مگه به من و کانائو قول ندادی؟
‫کانائو...
‫شرمنده، شرمنده.
‫چون زخم عمیقی نبود، حتماً داری درد می‌کشی.
‫من باور دارم که از پسش برمیای. پس تمام تلاشت رو بکن.
‫می‌تونی وایستی؟
‫وایستادی، عجب!
‫تو واقعاً انسانی؟
‫با اینکه استخوون ترقوه، ریه و دنده‌هات رو بریدم...
‫با این جثۀ ریزت
‫و با این‌همه خون‌ریزی، باید تا الان می‌مردی.
‫دیدی؟
‫خون توی ریه‌هات داره خرخر می‌کنه.
‫دردش باید غیرقابل‌تصور باشه.
‫الان سریع سرت رو جدا می‌کنم.
‫پس به خودت فشار نیار.
‫دیگه کار از کار گذشته. انقدر لجباز نباش.
‫اگه قراره جایی رو هدف بگیرم، ‫باید گردنش رو هدف بگیرم.
‫اگه سم رو به گردنش تزریق کنم، شانس پیروزی دارم!
‫تنفس حشره، رقص هزارپا:
‫هوم؟
‫حرکت زیگزاگ صدپا.
‫از هر طرف داره حمله می‌کنه.
‫قدم‌هاش اون‌قدر قویه که ‫می‌تونه یه پل رو از وسط نصف کنه.
‫سریعه و مدام حمله می‌کنه.
‫چقدر پایین!
‫یه زمانی اعتقاد داشتم که
‫جادۀ خوشبختی تا دوردست‌ها و تا بی‌نهایت ادامه داره.
‫وقتی خوشبختی‌مون نابود شد،
‫فهمیدم که روی یه لایۀ نازک شیشه‌ای قرار داره.
‫و درست همون‌طور که ما نجات پیدا کردیم،
‫خوشبختی‌هایی هستن که هنوز نابود نشدن.
‫برای همین می‌خواستم قوی‌تر بشم ‫و از اون خوشبختی محافظت کنم.
‫این قولی بود که به هم دادیم.
‫«بیا با همدیگه تا جایی که می‌تونیم ‫شیطان‌ها رو شکست بدیم.»
‫نمی‌ذاریم کس دیگه‌ای ‫اتفاقاتی که برای ما افتاد رو تجربه کنه.
‫حتی اگه ضعیف باشیم...
‫حتی اگه نتونیم سر شیطان اصلی رو قطع کنیم...
‫اگه یه شیطان رو شکست بدیم، ‫می‌تونیم ده‌ها نفر رو نجات بدیم.
‫و اگه یه رده‌بالا رو شکست بدیم،
‫می‌تونیم صدها نفر رو نجات بدیم.
‫بحث این نیست که می‌تونیم یا نمی‌تونیم.
‫یه کارهایی هست که باید انجامشون بدیم.
‫عصبانی هستی؟
‫آره.
‫عصبانی‌ام، تانجیرو.
‫من همیشه خیلی عصبانی بودم.
‫پدر و مادرم کشته شدن.
‫خواهرم کشته شد.
‫و غیر از کانائو، بقیۀ تسوگوکوهام کشته شدن.
‫حتی اون دخترا...
‫کاشکی...
‫اگه شیطان‌ها خانواده‌شون رو نمی‌کشتن،
‫الان داشتن خوش و خرّم زندگی‌شون رو می‌کردن.
‫این واقعاً اعصابم رو خرد می‌کنه.
‫دیگه بسه، آشغال!
‫چرا سم روش اثر نمی‌کنه؟
‫کثافت!
‫قابل تحسینه!
‫خیلی تلاش کردی!
‫تحت‌تأثیر قرار گرفتم.
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یه دختر ضعیف تا این حد پیش بره.
‫با اینکه به اندازۀ خواهرت بااستعداد نیستی
‫ولی به‌عنوان یه شکارچیِ شیطان، کارِت خوب بوده.
‫معجزه‌ست که تا الان نمردی.
‫با اینکه همه‌چیز دنیا کاملاً بی‌معنیه، ‫انقدر احمقی که بازم تلاش می‌کنی!
‫ظرافت انسان‌ها همینه!
‫زیبایی انسان‌ها همینه!
‫لیاقتش رو داری که ببلعمت.
‫بیا تا ابد با هم زندگی کنیم!
‫حرف آخری داری؟ می‌شنوم.
‫برو به جهنم!
‫استاد!
‫اونم باید اینجا باشه.
‫اونم دیر یا زود باید با من روبه‌رو بشه.
‫ما معمولاً ناخودآگاه باور داریم ‫آدمایی که دوستشون داریم،
‫کسایی که برامون عزیزن،
‫فردا و پس‌فردا هم پیشمون هستن.
‫ولی این چیزی جز یه آرزو نیست.
‫تنفس گل!
‫هیچ‌وقت همچین چیزی رو ‫برای کسی تضمین نکردن و قولش رو به کسی ندادن.
‫فرم چهارم:
‫هانانگوروموی زرشکی!
‫نزدیک بود ها.
‫با این حال، نمی‌دونم چرا،
‫ولی خودمون رو قانع می‌کنیم که ‫اونا به زندگی کردن در کنار ما ادامه می‌دن.
‫لطفاً وقتی وسط جذب کردن هستم، ‫سعی نکن من رو زخمی کنی.
‫عه!
‫می‌بینم که گول نمی‌خوری.
‫به‌خاطر اینه که این دختره با دست بهت علامت داد؟
‫در مورد قدرت‌های من بهت گفت؟
‫تحسین‌برانگیزه. فقط یه لحظه بود.
‫با اینکه بی‌فایده بود، ‫داشت تمام تلاشش رو می‌کرد.
‫ولی در هر صورت...
‫امشب شب قشنگیه.
‫عجب غذاهای لذیذی دارن پشت‌سرهم میان.
‫واقعاً چه شب قشنگیه.
‫اونجایی، مگه نه؟ خودت رو نشون بده.
‫می‌دونم اونجایی.
‫وقتی با ارشدت صحبت می‌کنی، ‫مراقب لحن حرف زدنت باش.
‫می‌بینم که یه‌کم پیشرفت کردی.
‫ولی هنوز مثل همیشه لاغرمُردنی هستی.
‫پارسال دوست امسال آشنا، زنیتسو.
‫کایگاکو، حالا که تبدیل به شیطان شدی،
‫دیگه نمی‌تونم به دیدِ ارشدم بهت نگاه کنم.
‫تنفس آب، فرم نهم:
‫جریان آب پاشان، متلاطم!
‫حواست رو جمع کن!
‫باشه!
‫این قلمرو خطرناکه.
‫انگار خود ساختمون‌ها مثل موجودات زنده نبض دارن!
‫دارن سعی می‌کنن من رو از گیو جدا کنن.
‫باید بقیۀ اعضا رو پیدا کنیم
‫و بدون اینکه از هم جدا بشیم، یه‌راست بریم سراغ موزان.
‫گزارش مرگ! کوچو شینوبو کشته شد!
‫توی مبارزه با رده‌بالای دوم کشته شد!
‫اون کاغذه...
‫که روی گردن کلاغه‌ست، چیه؟
‫سرعت خبررسانی‌ش به‌طرز عجیبی بالاست.
‫شینوبو مُرده.
‫نباید از روی ناامیدی سرمون رو بندازیم پایین.
‫به این فکر کنید که قدم بعدی چیه.
‫چشم.
‫وضعیت هاشیراها و بقیۀ اعضا چطوره؟
‫در مرکز لایه‌های چهلم عمودی و دوازدهم افقی،
‫نیروهای ما در حال حاضر درگیر مبارزه ‫با بیشتر از ده‌تا شیطان هستن.
‫و اون‌طرف دیوار، ‫بیشتر از سی‌تا شیطان دیگه دارن نزدیک می‌شن.
‫چشم‌های یوشیرو می‌تونن ‫هنر خون شیطان رو ببینن.
‫تکنیک‌هایی که برای چشم انسان نامرئی هستن.
‫این نورها که شدت‌هاشون متفاوته
‫احتمالاً نشون‌دهندۀ قدرت هر هنر خون شیطانه.
‫این ساختمون‌هایی که حرکت می‌کنن ‫و مثل یه موجود زنده نبض و ضربان دارن...
‫اینا هم تجلی همون تکنیک هستن.
‫و به‌صورت بی‌پایانی ادامه داره.
‫چه قدرت فوق‌العاده‌ای.
‫این قلعۀ شیطانی می‌تونه تا بی‌نهایت گسترش پیدا کنه.
‫ما به قلعه‌ای کشیده شدیم ‫که توش بی‌نهایت شیطان وجود داره.
‫ولی ما بدون برنامه‌ریزی به اینجا کشیده نشدیم.
‫پدر با دقت برای امروز، آماده شده بود.
‫با استفاده از گیومی به‌عنوان نقطۀ اتکا،
‫هاشیراها رو طوری چید که بتونن هر لحظه حمله کنن.
‫به کلاغ‌های کاسوگای وظیفه داد ‫تا اعضای پراکنده رو به هم مرتبط کنن،
‫تا نقاط جداافتاده رو تبدیل به خط کنن، ‫و منتظر لحظۀ مناسب موند.
‫با کمک خانم تامایو و یوشیرو،
‫پدر و مادرمون، همراه با خواهرهامون،
‫جونشون رو فدا کردن تا این نقشه تکمیل بشه.
‫ما حق نداریم توی این نبرد شکست بخوریم.
‫پنج نیروی عظیم ‫داره توی این فضای وسیع، ساطع می‌شه
‫جوری که انگار دارن قدرتشون رو به رخ می‌کشن.
‫اینا باید رده‌بالاها باشن.
‫یکی‌شون دقیقاً همون‌جاست ‫که آخرین بار شینوبو اونجا دیده شد.
‫یه رده‌بالا!
‫آگاتسوما با رده‌بالای ششم روبه‌رو شده!
‫رده‌بالا؟!
‫عضو دیگه‌ای هم پیشش هست؟
‫نه نیست. آگاتسوما اونجا تنهاست.
‫عضو ردۀ «هینوئه» ‫به تنهایی حریف یه رده‌بالا نمی‌شه.
‫فوراً نیروی کمکی بفرستید!
‫ذره‌ای عوض نشدی.
‫کوچیک و رقت‌انگیزی. ‫هنوز مثل همیشه ضعیفی.
‫هدفت این نیست که هاشیرا بشی؟
‫ببینم، زنیتسو...
‫می‌تونی از فرم‌های دیگه‌ای به‌جز فرم اول استفاده کنی؟
‫از اینکه گذاشتنت تهِ لیست رده‌بالاها ‫و فقط یه جایگاه خالی رو پر کردی،
‫خیلی خوشحال به نظر می‌رسی.
‫عه؟
‫حالا دیگه زبون‌درازی می‌کنی، ها؟
‫چرا تبدیل به یه شیطان شدی؟
‫تو که...
‫چرا باید جانشین «تنفس برق»،
‫یه شیطان کوفتی بشه؟!
‫ها؟
‫به‌خاطر اینکه تو شیطان شدی،
‫پدربزرگ...
‫پدربزرگ هاراگیری کرد!
‫گوش کن! اون تنهایی شکم خودش رو پاره کرد!
‫هیچ‌کس اونجا نبود تا ضربۀ آخر رو بهش بزنه!
‫وقتی شکمت رو پاره می‌کنی ‫و کسی نیست که کار رو سریع تموم کنه،
‫یه مرگ کُند و زجرآور رو تجربه می‌کنی!
‫اون خواست با درد بمیره ‫و خنجر رو توی گلو یا قلب خودش فرو نکرد!
‫همه‌ش هم به‌خاطر این بود که ‫یکی از مبارزانِ تنفس برق، شیطان شد!
‫برام مهم نیست.
‫خب که چی؟
‫باید ناراحت بشم؟ باید اظهار پشیمانی کنم؟
‫کسی که ارزشم رو نمی‌فهمه، برام هیچ اهمیتی نداره.
‫من همیشه و تحت هر شرایطی، طرف کسایی‌ام
‫که عیار من رو می‌شناسن.
‫به دَرَک که اون پیرمرد با درد و زجر مُرده.
‫هر چی نباشه بعد از اون‌همه زحمتی که براش کشیدم،
‫بازم نخواست من رو جانشین خودش کنه،
‫و به‌جاش، میراثش رو مشترکاً با تو ‫در اختیار من گذاشت.
‫پیرمرد عوضی!
‫درسته که قبلاً یه هاشیرا بوده،
‫ولی یه پیرمرد خرفت به هیچ دردم نمی‌خوره.
‫پدربزرگ خرفت نبود.
‫اگه من آشغالم، پس تو تفاله‌ای.
‫من فقط می‌تونم از فرم اول استفاده کنم،
‫تو از همۀ فرم‌ها می‌تونی استفاده کنی به‌جز فرم اول.
‫دلم برای پدربزرگ می‌سوزه که ‫کلاً یه جانشین لایق نداشت!
‫من رو با خودت یکی نکن!
‫تنفس برق، فرم چهارم:
‫رعد دوردست!
‫خیلی کندی، تفاله!
‫زخمی شدم.
‫چقدر فرزه!
‫اون...
‫جوری حرکت می‌کنه که انگار یه آدم دیگه‌ست.
‫اشتباه نمی‌کنم.
‫زانو زدن جلوی کسی که قدرت بی‌همتایی داره، ‫اصلاً خجالت‌آور نیست.
‫مهم اینه که زنده بمونم، ‫بقیه‌ش یه‌جوری درست می‌شه.
‫تا وقتی نَمیرم، شکست نخوردم.
‫حتی اگه صورتم رو به خاک بمالم...
‫حتی اگه خونه‌م رو از دست بدم...
‫حتی اگه آب گل‌آلود بخورم...
‫حتی اگه به‌خاطر دزدی پول، نفرین بشم...
‫تا وقتی که به زندگی کردن ادامه بدم، ‫یه روزی می‌تونم پیروز بشم.
‫برنده می‌شم.
‫من با این باور، زندگی‌م رو ادامه دادم.
‫می‌خوای...
‫برای رسیدن به قدرت بیشتر، تبدیل به شیطان بشی؟
‫اگه اربابم تو رو بپذیره،
‫می‌تونی یکی از ما بشی.
‫هر چی یه شمشیرزن، قوی‌تر باشه، ‫تبدیل شدنش به شیطان بیشتر طول می‌کشه.
‫برای من سه روز طول کشید.
‫کسی که می‌تونه از تکنیک تنفس استفاده کنه، ‫برای تبدیل شدن به شیطان
‫باید مقدار زیادی خون از ارباب بگیره.
‫و هر از گاهی...
‫کسایی هستن که ساختار بدنشون اجازه نمی‌ده شیطان بشن.
‫ولی تو چطور؟
‫باید قدردان این خون باشی.
‫نباید حتی یه قطره‌ش هم هدر بره.
‫اگه هدرش بدی،
‫سر و بدنت باید با چشم‌ گریون از هم خداحافظی کنن.
‫اون ترس باعث شد تا سلول‌های
‫کل بدنم فریاد بزنن و به گریه بیفتن.
‫در مقایسه با اون،
‫این جوجه هیچی نیست.
‫شاید یه‌کم قوی شده باشه، ولی در حد یه رده‌بالا نیست.
‫آگاتسوما زنیتسو آشغالی بیش نیست.
‫همیشه داره عر می‌زنه.
‫یه آدم بی‌لیاقت و بزدل.
‫کمکم کنید! افتادم توی چاله!
‫پام پیچ خورد!
‫و اون پیرمرد عوضی گفت من و این آشغال، ‫با هم جانشین می‌شیم.
‫اینو بگیر، کایگاکو.
‫پدربزرگ!
‫این خیلی بزرگ نیست؟
‫- پدربزرگ، کوچیکش کن. ‫- من و تو مثل همیم؟
‫- غر نزن! ‫- من و تو مثل همیم؟
‫عمراً اگه باشیم!
‫خب معلومه که باید می‌مُرد!
‫نه فقط اون، تو هم همین‌طور!
‫جفت‌تون باید گور به گور شید!
‫من فقط می‌تونستم فرم اول رو یاد بگیرم،
‫ولی تو همه فرم‌ها رو یاد گرفتی به‌جز فرم اول.
‫برای همین...
‫پدربزرگ ما رو با هم جانشین‌های تنفس برق کرد.
‫ولی تو...
‫فقط برای اینکه اینو نپذیری، تبدیل به یه شیطان شدی.
‫داره میاد!
‫تنفس برق، فرم دوم:
‫روح برنج!
‫پنج حملۀ پیاپی با یه نفس توی یه چشم‌به‌هم‌زدن.
‫پس آدم هم خوردی!
‫دیگه نمی‌تونی فرق بین درست و غلط رو تشخیص بدی، نه؟!
‫خیلی هم خوب درست رو از غلط تشخیص می‌دم.
‫چیه؟
‫مگه تو سوگلی اون پیرمرد نبودی؟
‫چرا زودتر بهم نشون نمی‌دی ‫اون پیرمرد با اون‌همه لطف و مهربونی چی بهت یاد داده؟
‫یالا!
‫جلوی خودت رو نگیر!
‫با تمام قدرتت بهم حمله کن!
‫تنفس برق،
‫فرم اول:
‫آذرخش و صاعقه.
‫فکر کردی از همچین فرم ساده‌ای ‫که مثل احمق‌ها مستقیم میای سمتم...
‫ضربه می‌خورم؟
‫تنفس برق، فرم سوم:
‫رگبار رعد!
‫یه حملۀ موج‌دارِ در حالِ چرخش!
‫چی شد؟
‫همه‌ش همین بود؟!
‫تنفس برق، فرم اول:
‫آذرخش و صاعقه، هشت‌لایه!
‫فایده نداره!
‫تنفس برق، فرم پنجم:
‫صاعقۀ حرارتی!
‫چطور بود؟
‫این بُرّندگی شمشیر منه که با هنر خون شیطان ترکیب شده.
‫یه حمله بُرّنده که پوست و گوشتت رو ‫می‌شکافه و می‌سوزونه.
‫درست و غلط چیه؟ درست یعنی اونایی که ‫من رو درست ارزیابی می‌کنن و ارزشم رو می‌دونن.
‫غلط هم یعنی اونایی که من رو دست‌کم می‌گیرن.
‫حالا فهمیدی؟ این قدرت منه!
‫منی که تبدیل به یه شیطان شده!
‫چه یه لایه باشه چه هشت‌لایه،
‫اگه تنها کاری که می‌تونی بکنی همینه، ‫پس جانشین اعلام کردنت...
‫یه اشتباه بزرگ بود!
‫پس جوابت اینه، ها؟
‫می‌دونستم.
‫می‌دونستم، ولی بازم...
‫زنیتسو، عمرت به سر رسیده!
‫تنفس برق،
‫فرم ششم:
‫غرش و صاعقه!
‫ضربه‌هایی که خوردی به شکافتن بدنت ادامه می‌دن!
‫قدرت من رو توی چشم‌ها و گوشتت حک کن!
‫من شیطان شدم و از تنفس برق فراتر رفتم!
‫من خیلی خاصم! با تو فرق دارم!
‫با همه‌تون فرق دارم!
‫حالا معلوم شد ‫که پیرمرد دربارۀ تو کاملاً اشتباه می‌کرده!
‫از کایگاکو یاد بگیرید!
‫مثل ارشدتون باشید!
‫توی تنفس برق،
‫فرم اول پایه و اساس همۀ فرم‌هاست، مگه نه؟
‫اگه نتونی از فرم اول استفاده کنی، در نهایت...
‫می‌دونی دیگه؟
‫حتی اگه بتونی از فرم‌های دیگه استفاده کنی، ‫ارزش خاصی نداره.
‫با این حال، اون کایگاکو خیلی مغروره.
‫اون نمی‌تونه هاشیرا بشه.
‫احتمالاً به‌زودی هم می‌میره.
‫برای چی می‌زنی؟
‫شنیدم یه عضو رده‌بالاتر رو زدی.
‫دردسر درست نکن، آشغال!
‫واقعاً مایۀ ننگه که یکی مثل تو رو اینجا داریم.
‫کاملاً می‌تونم درک کنم که کایگاکو از من متنفره.
‫هر چی نباشه، منم ازش متنفرم.
‫ولی من از صمیم قلب بهت احترام می‌ذاشتم.
‫تو حسابی تلاش می‌کردی و واقعاً متعهد بودی.
‫همیشه ازت الگو می‌گرفتم.
‫تو خاص بودی.
‫برای من و پدربزرگ، ‫خاص و مهم بودی.
‫ولی این برات کافی نبود.
‫همیشه حس می‌کردم که از درون، ناراضی هستی.
‫جعبۀ شادی توی قلبت سوراخه.
‫و شادی‌های درونش مدام داره می‌ریزه بیرون.
‫اگه اون سوراخ رو پیدا نکنی و نبندیش،
‫هیچ‌وقت راضی نمی‌شی.
‫پدربزرگ، شرمنده‌ام.
‫راه ما...
‫از هم جدا شده.
‫هنوز جون براش مونده؟
‫چه خبره؟
‫من رو ببخش، ارشد.
‫تنفس برق، فرم هفتم:
‫هونویکازوچی نو کامی.
‫من... نتونستم ببینمش.
‫اون چه تکنیکی بود؟
‫خیلی سریع بود.
‫من اون فرم رو نمی‌شناسم.
‫از چی استفاده کرد؟!
‫لعنتی! گندش بزنن!
‫می‌دونستم! اون پیرمرد به تو بیشتر توجه داشت!
‫فقط به تو یاد داد، ‫به من یاد نداد!
‫اشتباه می‌کنی.
‫پدربزرگ همچین آدمی نبود.
‫این فرم خودمه.
‫فرمی که خودم ساختمش.
‫با این تکنیک...
‫آرزو داشتم یه روزی بتونم کنارت بجنگم.
‫گفت فرم هفتم؟
‫از تنفس برق، که فقط شش‌تا فرم داره،
‫یه فرم هفتم ساخته؟
‫اون ساخته؟
‫همون پسری که فقط می‌تونه از فرم اول استفاده کنه؟
‫همونی که یه آشغال عوضی بود که ‫همیشه از من پایین‌تر بود؟
‫غیرقابل تحمله! غیرقابل تحمله!
‫نمی‌تونم اینو بپذیرم!
‫چطور ممکنه از یکی مثل اون شکست بخورم؟
‫حس می‌کنم دارم دیوونه می‌شم.
‫صبر کن ببینم.
‫نه، من شکست نخوردم.
‫اون آشغال به‌خاطر سقوط می‌میره.
‫شرط می‌بندم دیگه جونی براش نمونده.
‫اونم با من می‌میره.
‫کسی که هیچ‌وقت چیزی به بقیه نمی‌ده، ‫نمی‌تونه چیزی هم ازشون بگیره.
‫در نهایت، اینکه فقط خواسته‌هات رو بگی و ‫در عوض کاری نکنی، باعث می‌شه دستت خالی بمونه.
‫چون نمی‌تونی هیچ‌چیزی خلق کنی.
‫چقدر رقت‌انگیزه که تنها بمیری.
‫اینجا کجاست؟
‫پدربزرگ!
‫ببخشید، نتونستم با کایگاکو کنار بیام.
‫بهش نامه می‌نوشتم، ولی هیچ‌وقت جواب نمی‌داد.
‫اگه من نبودم،
‫شاید کایگاکو هم این‌طوری نمی‌شد.
‫واقعاً شرمنده‌ام! من رو ببخشید!
‫ببخشید که نتونستم لطفتون رو جبران کنم!
‫می‌خواستم وقتی هنوز زنده بودین ‫منم یه هاشیرا بشم، ولی...
‫ببخشید!
‫پدربزرگ، شرمنده‌ام!
‫حالا از من متنفرید؟
‫لطفاً یه چیزی بگید، پدربزرگ!
‫لعنتی! این چیه؟
‫دور پاهام پیچیده.
‫پدربزرگ، من... من...
‫لعنتی!
‫زنیتسو.
‫تو مایۀ افتخار و خوشحالیِ منی.
‫حالش چطوره؟ می‌شه نجاتش داد؟
‫من می‌شناسمش! یه کاری بکن!
‫التماست می‌کنم!
‫فقط دهنت رو ببند، موراتا.
‫تو فقط سر بارِ بقیه‌ای.
‫حواست به اطرافمون باشه تا بهمون حمله نشه.
‫هی! رتبه‌ت چنده؟!
‫اگه پایین‌تر باشی نمی‌بخشمت!
‫من یه شیطانم، رتبه کیلویی چنده؟
‫یه بندآورندۀ خون شیطانی بهش زدم،
‫ولی اگه این ترک‌های روی صورتش بیشتر بشن، ‫تا خودِ چشماش رو می‌شکافن.
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫کسی رو که همین‌جوریشم حالش بده نترسون!
‫از منعقدکننده هم استفاده کردم، ولی خون‌ریزی بند نمیاد.
‫این حرف رو نزن!
‫حالت خوب می‌شه! تو نجات پیدا می‌کنی!
‫نمی‌ذاریم بمیری!
‫طاقت بیار، آگاتسوما!
‫طاقت بیار! طاقت بیار!
‫رده‌بالایی که باهاش جنگیدی ‫هنوز به تکنیک‌ها و قابلیت‌هاش مسلط نشده بود.
‫عجب آدم خوش‌شانسی هستی.
‫اگه یک سال دیگه باهاش می‌جنگیدی، درجا کشته می‌شدی.
‫دیگه این حرف‌های ناامیدکننده رو نزن!
‫من که حرف بدی نزدم.
‫چیه؟
‫این سروصداهای تو ‫باعث شد یه شیطان بیاد سراغمون.
‫تو براش بهترین هدفی.
‫آهای! یوشیرو بودی، آره؟
‫آگاتسوما رو به تو می‌سپرم!
‫حمله!
‫ارشد جان، زود باش شکستش بده.
‫تیکه میندازی؟ بعداً حالتو می‌گیرم!
‫لعنتی!
‫تنفس آب، فرم دوم:
‫چرخ آب!
‫بگیر که اومد!
‫من می‌رم دور می‌زنم! شما اون‌طرف رو پوشش بدید!
‫خیلی بَده. اونا با هم روبه‌رو می‌شن.
‫به هیچ رده‌بالایی برنمی‌خوریم.
‫هنوز خیلی راه مونده تا برسیم به موزان؟
‫حال بقیه خوبه؟
‫شینوبو...
‫حتماً پیروز می‌شیم.
‫همه‌مون پیروز می‌شیم.
‫این لرزش چیه؟
‫گیو!
‫وایستا!
‫آروم باش.
‫هنوز کسی داره می‌جنگه؟
‫قراره دوباره کسی بمیره؟
‫نه، موضوع این نیست.
‫داره میاد این‌طرف؟
‫این بو برام آشناست.
‫بالاست!
‫تانجیرو، برو عقب!
‫مشتاق دیدار!
‫تعجب می‌کنم که موجود ضعیفی مثل تو ‫هنوز زنده‌ست.
‫کامادو تانجیرو!
‫آکازا!
‫به احتمال زیاد، توی این پیلۀ گوشتی،
‫داره اون دارویی که ‫شیطان‌ها رو دوباره به انسان تبدیل می‌کنه، تجزیه می‌کنه.
‫کیبوتسوجی موزان...
‫هر جور شده باید تو رو نابود کنیم.
‫ولی با این حال، هر کاری هم بکنم...
‫آخرش منم جذب می‌شم.
‫لطفاً... یه نفر زودتر بیاد.
‫خواهش می‌کنم...
‫طبق تئوری پدر،
‫اگه موزان بمیره، بقیۀ شیطان‌ها هم نابود می‌شن.
‫این یعنی کیبوتسوجی موزان هنوز زنده‌ست.
‫احتمالاً قدرتش رو خانم تامایو مهار کرده.
‫چون‌که سرکوب شده...
‫به دیدِ یوشیرو واکنشی نشون نمی‌ده.
‫قبل از اینکه قدرتش برگرده،
‫هر طور شده باید شکستش بدیم.
‫ولی بازم، توی این قلعۀ بی‌نهایت...
‫واقعاً می‌تونیم کیبوتسوجی موزان رو پیدا کنیم؟
‫نیازی به عجله نیست. ‫دارید خوب پیش می‌رید.
‫بالأخره سر و کله‌ش پیدا می‌شه.
‫اینکه اومده پیش من، ‫حرفم رو ثابت می‌کنه.
‫کیبوتسوجی موزان همین‌جوریه.
‫متوجهم، پدر.
‫حتماً تا آخرش ادامه می‌دم.
‫تا وقتی اعضامون جون و قوای جنگیدن دارن...
‫باید پیداش کنیم و کارش رو تموم کنیم.
‫سپرشون بشید!
‫ما خط رو نگه می‌داریم
‫و نمی‌ذاریم هاشیراها خسته بشن!
‫برید!
‫لطفاً به جلو حرکت کنید!
‫هاشیرای سنگ، زود باشید برید!
‫شماها...
‫لطفاً کیبوتسوجی رو برامون شکست بدید!
‫ما روی شما حساب کردیم!
‫متوجه شدم.
‫اینجا رو به شما می‌سپرم.
‫توکیتو!
‫وقتشه هر چی توی تمرینات هاشیرا یاد گرفتیم رو نشون بدیم!
‫از همه‌تون ممنونم.
‫پدر، همه دارن تمام تلاش‌شون رو می‌کنن.
‫[تأیید شد که چند نفر مجروح شده‌اند.] ‫[شیطان‌ها هم همچنان حضور دارند.]
‫گریه نکن.
‫نباید دست از کار بکشی.
‫ما شکست نمی‌خوریم.
‫چشم.
‫ارباب «کریا» واقعاً تحسین‌برانگیزه.
‫با اینکه داغِ از دست دادنِ پدرش هنوز تازه‌ست،
‫فرماندهی دسته رو به عهده گرفته
‫و مصممه تا وظیفه‌ش رو انجام بده.
‫تو هم موافقی، رنگوکو؟
‫درست می‌گی.
‫اگه بچه‌های به این کوچیکی همچین شجاعتی دارن، ‫منم جونم رو برای محافظت ازشون می‌ذارم،
‫همون‌طور که کیوجورو این کار رو کرد
‫تا مایۀ ننگِ خاندانِ رنگوکو نشم!
‫به نظر میاد داره زجر می‌کشه.
‫همون‌طور که بهم گفته شده بود، ‫از دارویی استفاده کردم
‫که تامایو، شیطانی که ‫با ارباب همکاری می‌کرد، داده بود،
‫ولی...
‫نزوکو واقعاً دوباره انسان می‌شه؟
‫اگه نزوکو دوباره انسان بشه،
‫کل نقشه‌های موزان خراب می‌شه.
‫اون‌همه تلاشش توی این هزار و چند سال...
‫و آرزوش برای رسیدن به یه فرم بی‌نقص از بین می‌ره.
‫دوباره باید از اول ‫برای غلبه بر نور خورشید تلاش کنه.
‫تنها شیطانی که توی این سال‌ها
‫و در تمام این قرن‌ها
‫با نور خورشید نسوخته، نزوکوئه.
‫کلمۀ «مرحلۀ آخر» مدام میاد توی ذهنم.
‫هر بار که بهش فکر می‌کنم، از درون می‌لرزم ‫و قلبم تندتر می‌زنه.
‫این نبرد طولانی شاید بالأخره امشب تموم بشه.
‫باورم نمی‌شه هنوز زنده‌ام و شاهدش هستم.
‫تانجیرو...
‫وقتی بهش فکر می‌کنم،
‫از وقتی خواهرت رو که تبدیل به یه شیطان شده بود آوردی،
‫حس می‌کردم چرخ‌دنده‌های بزرگی دارن می‌چرخن.
‫اگه هر چیزی که تا الان با جنگ و مبارزه به دست اومده ‫یه ماشین بزرگ باشه،
‫پس وقتی دوتا چرخ‌دندۀ کوچیک، ‫یعنی تو و نزوکو سر جاشون قرار گرفتن،
‫وضعیتی که یه زمان متوقف شده بود، ‫یهو شروع کرد به حرکت و تغییر.
‫خودتو نباز، نزوکو.
‫خودتو نباز، تانجیرو.
‫شما نباید شکست بخورید.
‫هینوکامی کاگورا:
‫چرخ آتشین!
‫یالا! یالا! یالا!
‫اگه نتونم دستش رو بِبُرم، پس نمی‌تونم سرش رو هم بزنم.
‫موفق شدم.
‫حمله‌ش رو هم جاخالی دادم.
‫این یعنی می‌تونم باهاش بجنگم.
‫نتونستم گردنش رو هدف بگیرم، ولی دفعۀ بعد...
‫هینوکامی کاگورا:
‫رنگین‌کمان کاذب.
‫تانجیرو...
‫تکنیک‌هات رو تا حد فوق‌العاده‌ای تقویت کردی.
‫اغراق نیست اگه بگم قدرتت در حد یه هاشیراست.
‫جلوی رده‌بالای سوم داری خیلی خوب می‌جنگی.
‫توی اون روز برفی، غرق در ناامیدی بودی،
‫سرت رو پایین انداخته بودی، در حالی که چیزی ‫جز اشک و التماس برای جون خواهرت برات نمونده بود.
‫ولی الان می‌تونی بجنگی.
‫پس نه جونت رو از دست می‌دی نه عزت‌نفست رو.
‫«این پسر ضعیف نیست.»
‫«بهش توهین نکن.»
‫حالا اعتراف می‌کنم حرف‌های کیوجورو حقیقت داشت.
‫تو قطعاً ضعیف نبودی.
‫برات احترام قائلم.
‫پیاده‌سازی تکنیک.
‫شروع کنیم؟
‫وقتشه یه‌کم تفریح کنیم.
‫تنفس آب، فرم سوم:
‫رقص روان!
‫پس تو هاشیرای آب هستی.
‫عالیه!
‫پنجاه سالی می‌شه که با امثال تو روبه‌رو نشدم.
‫مرگ ویرانگر، آشوب!
‫تنفس آب، فرم یازدهم:
‫آرامش مرگبار.
‫تا حالا اون تکنیک رو ندیده بودم.
‫آخرین هاشیرای آبی که کشتم، ازش استفاده نکرد.
‫هینوکامی کاگورا: خورشید خروشان!
‫غیبش زد؟
‫پشتمه!
‫هینوکامی کاگورا: رنگین‌کمانِ کاذ...
‫تنفس آب، فرم دوم:
‫چرخ آب.
‫هینوکامی کاگورا:
‫رقص شعله!
‫مرگ ویرانگر، نوع پا:
‫تاج‌شکن!
‫موفق شدم... با شمشیرم دفاعش کردم.
‫بهم خراش انداخت؟
‫فقط یه‌ذره! اون‌وقت چنین قدرتی داشت؟!
‫چه تمیز!
‫عجب شمشیرزنیِ بی‌نقصی! واقعاً بی‌نظیره!
‫اسمت رو بگو! اسمت چیه؟
‫می‌خوام یادم بمونه.
‫یه شیطان لیاقت شنیدن اسمم رو نداره.
‫از حرف زدن متنفرم، پس با من حرف نزن.
‫که این‌طور! از حرف زدن متنفری؟!
‫خب، من عاشق حرف زدنم.
‫قراره اسمت رو
‫بارها و بارها بپرسم!
‫مرگ ویرانگر، نوع پا:
‫رگبار انفجاری!
‫گیو!
‫فهمیدم، پس اسمش گیوئه.
‫هینوکامی کاگورا:
‫مرگ ویرانگر، هسته‌ی هشت‌لایه‌ی شیطان!
‫استخوان‌های سوزان، آفتاب تابستون!
‫حرکات خوبی بود.
‫تو این مدت کم، به طرز فوق‌العاده‌ای تمرین کردی.
‫تحسینت می‌کنم.
‫البته کیوجورو هم کارش رو خوب انجام داد.
‫اون شب یه ضعیفِ به‌تمام‌معنا بودی
‫و روی زمین غلت می‌زدی.
‫چیزی بیشتر از یه علف هرز نبودی.
‫ولی حالا خودت رو ببین!
‫رشدت حیرت‌انگیزه!
‫واقعاً خوشحالم.
‫حس می‌کنم قلبم تند می‌زنه.
‫خوب شد که کیوجورو اون شب مُرد.
‫اگه زنده می‌موند، شاید دیگه قوی‌تر نمی‌شد.
‫چون به ارزش‌های احمقانه‌ای چسبیده بود،
‫مثلاً اینکه می‌خواست انسان بمونه.
‫چی گفتی؟
‫تو… دیگه یه کلمه هم نگو.
‫دیگه یه کلمه هم درباره‌ی رنگوکو نگو.
‫چرا؟ دارم ازش تعریف می‌کنم.
‫هم از تو، هم از کیوجورو.
‫نه، داری توهین می‌کنی.
‫فقط داری نفرت پراکنی می‌کنی.
‫به همه.
‫اشتباه فهمیدی، تانجیرو.
‫من فقط از ضعیف‌ها متنفرم.
‫فقط به آدم‌های ضعیف نفرت پراکنی می‌کنم.
‫درسته.
‫ضعیف‌ها حالم رو به هم می‌زنن.
‫ازشون چندشم میشه.
‫حذف شدن ضعیف‌ها چیزی نیست جز قانون طبیعت.
‫هرچی داری میگی از بیخ‌ و بن اشتباهه.
‫همین که الان اینجا وایسادی،
‫خودش گواهه.
‫همه ضعیف به دنیا میان، مثل یه نوزاد بی‌دفاع.
‫همه‌مون اولش برای زنده موندن ‫به کمک یکی نیاز داریم.
‫تو هم همین‌طور بودی، آکازا.
‫شاید یادت نباشه،
‫ولی وقتی نوزاد بودی،
‫یکی ازت مراقبت کرد و کمکت کرد،
‫برای همینه که امروز زنده‌ای.
‫قوی‌ها باید از ضعیف‌ها ‫محافظت کنن و بهشون کمک کنن.
‫بعد ضعیف‌ها قوی‌تر می‌شن،
‫تا یه روز اون‌ها هم به نوبت ‫از یکی دیگه محافظت کنن.
‫قانون طبیعت اینه.
‫آکازا، نمی‌تونم طرز فکرت رو قبول کنم.
‫دیگه نمی‌ذارم هر غلطی خواستی بکنی!
‫حالا فهمیدم.
‫از ته وجودم نمی‌تونم این یارو رو تحمل کنم.
‫حتی حالا که قوی شده، این حس از بین نمیره.
‫هرچی می‌خوای بگو، همه اولش یه نوزادن.
‫از بقیه کمک میگیری و کم‌کم یاد میگیری.
‫خودت رو با بقیه مقایسه نکن.
‫تو همیشه با خودت می‌جنگی.
‫مهم اینه که از دیروزت قوی‌تر بشی.
‫اگه ده یا بیست سال همین کار رو ادامه بدی،
‫آدم فوق‌العاده‌ای می‌شی. ‫بعدش هم به بقیه کمک می‌کنی.
‫چی؟
‫همین‌طوری تو هوا ضربه زد.
‫تانجیرو، واقعاً چندش‌آوری.
‫مرگ ویرانگر، نوع خردکننده:
‫بیدِ درخشانِ ده‌هزار برگ!
‫سرعتش باورنکردنیه.
‫نه، قضیه فقط سرعت نیست.
‫این حس و این دقت
‫این...
‫مرگ ویرانگر، نوع پا:
‫پایین!
‫هزار چرخِ سیاره‌ی پرنده!
‫حتی اگه حرکاتش رو پیش‌بینی کنم ‫و جلوی حملاتش رو بگیرم،
‫بازم نمی‌تونم کاملاً جلوی آسیب رو بگیرم، ‫چون قدرت ضرباتش خیلی زیاده.
‫همه‌ی فن‌هاش دقت فوق‌العاده‌ای دارن.
‫مثل عقربه‌ی قطب‌نما، با دقتی بی‌نقص ‫به هر شکافی ضربه می‌زنه.
‫هر ضربه‌اش مستقیم نقاط حیاتیم رو هدف می‌گیره،
‫انگار آهن‌ربا جذبشون می‌کنه.
‫ولی چطوری؟
‫چی می‌تونه باشه؟
‫دقیقاً به چی واکنش نشون میده؟
‫یادت بیار و فکر کن.
‫حتماً یه چیزی هست.
‫اگه رفتارها و حرف‌های آکازا تا الان رو کنار هم بذارم
‫هینوکامی کاگورا: سراب خورشیدی!
‫چه فن جالبی.
‫تیغه‌ای که مطمئن بودم جاخالی دادم، انگار بلندتر شد.
‫دقیقاً چطوری شمشیرت رو چرخوندی؟
‫نوک تیغه‌ات مثل سراب گرما موج برداشت.
‫چه جالب!
‫هینوکامی کاگورا: رقص!
‫اوضاع بده.
‫الان می‌شکنه‌اش.
‫کله‌ی خوبی زدی!
‫ول کن! شمشیرم رو ول کن!
‫فایده نداره. ولش نمی‌کنه.
‫گیو!
‫حالا دیگه عصبانی شدم.
‫کمرم بدجوری درد می‌کنه.
‫واقعاً من رو خیلی دور پرت کردی،
‫رده‌بالای سوم.
‫ترجیح میدم تا کاملاً ضروری نباشه، ‫شمشیرم رو نکشم،
‫و دوست ندارم برای سرگرمی ‫با کسی مبارزه‌ی تمرینی کنم.
‫ولی حالا،
‫بعد از مدت‌ها با حریفی روبه‌رو شدم ‫که قدرتش طاقت‌فرساست.
‫و تو همین مدت کوتاه، حس می‌کنم حواسم تیزتر میشه.
‫غرایزی که مدت‌ها سرکوبشون کرده بودم ‫دارن با تکون شدید بیدار می‌شن
‫و من رو به جایی می‌کشونن که قدرتمندها ایستادن.
‫یه نبرد مرگ و زندگی تا این حد
‫می‌تونه قدرت آدم رو به نهایتش برسونه.
‫حالا فهمیدم.
‫گیو سان
‫علامت درآورد؟
‫سرعتش
‫بیشتر شد!
‫تنفس آب، فرم چهارم:
‫موج تهاجمی.
‫هر دوشون سریعن.
‫با اینکه سرعت گیو بیشتر شده،
‫آکازا خیلی زود خودش رو باهاش وفق داد.
‫همین‌قدر زور داری؟!
‫بیشتر!
‫ادامه بده!
‫فرم دهم: جریان پیوسته!
‫فرم هفتم: موج فروکننده‌ی قطره‌ای!
‫مرگ ویرانگر، آشوب!
‫گیو! آکازا!
‫آروم باش!
‫فکر کن. دستپاچه نشو.
‫هیچ‌وقت دست از فکر کردن نکش.
‫چرا حملات آکازا این‌قدر دقیقن، ‫انگار آهن‌ربا روی هدف قفل می‌کنه؟
‫چرا حتی به حمله از پشت ‫یا نقطه‌ی کور هم واکنش نشون میده؟
‫فکر کن!
‫روحیه جنگندگی‌ات خوب پرورش پیدا کرده.
‫به قلمرو برترین‌ها نزدیک شده.
‫توی مبارزه‌اش با رنگوکو،
‫آکازا از روحیه جنگندگی حرف زد.
‫روحیه جنگندگی چیه؟
‫همون‌طور که من با بویایی چیزها رو حس می‌کنم،
‫آکازا هم با روحیه جنگندگی چیزی رو حس می‌کنه؟
‫جایی که حریف می‌خواد ضربه بزنه، مورمور میشه.
‫پس برای همین متوجه حمله‌ی گیوتارو شدی.
‫با اینکه از پشت بود، فوق‌العاده عمل کردی.
‫پوست من از بیشتر آدم‌ها جون‌سخت‌تره.
‫فرقی نداره از پشت باشه،
‫اگه کسی نگاهم کنه، حسش می‌کنم.
‫انجامش بده و نشونم بده!
‫باشه!
‫داری به شونه‌ی راستم نگاه می‌کنی.
‫وای! درست گفتی.
‫مخصوصاً اگه یکی با قصد کشتن زل بزنه،
‫فوری می‌فهمم.
‫هرچیزی که تهدید باشه، حس متفاوتی داره.
‫قصد کشتن مثل سوزن‌هایی می‌مونه
‫که توی پوستم فرو میرن.
‫درسته، اینوسکه با پوست حساسش ‫چیزهای نادیدنی رو حس می‌کرد،
‫چون حسابی تقویتش کرده بود.
‫بعدش درباره‌ی چی حرف زدیم؟
‫اون موقع...
‫ولی از طرف دیگه،
‫کسی که قصد کشتن نداره
‫یا تهدید نیست، سخت حس میشه.
‫مثل اون پیرزن کوچولو!
‫اون پیرزنِ خونه‌ای که نشان گل ویستریا داشت، ‫وحشتناک بود.
‫تا به خودم اومدم
‫پشت سرم نشسته بود و کوفته‌ی برنجی آورده بود.
‫پیرزن صداش نکن، بگو بانو.
‫بانوی پیرزن!
‫هی!
‫خودمم همین فکر رو کردم.
‫اگه بدون هیچ قصد کشتنی نزدیک بشم،
‫هیچ‌کس متوجه نمیشه.
‫اون‌وقت کسی نیست که نتونم بکشمش.
‫ولی اون فقط چون قصد نداشت
‫بهت صدمه بزنه، متوجهش نشدی، نه؟
‫فکر نکنم بشه بدون قصد کشتن ‫یه شیطان رو از پا درآورد.
‫آره، راست میگی.
‫یه ضربه‌ی نصفه‌نیمه و بدون قصد کشتن
‫اصلاً نمی‌تونه گردن سفت یه شیطان رو قطع کنه.
‫گفت‌وگوی احمقانه‌ای بود،
‫ولی حس می‌کنم معنایی پشتش بود.
‫این روحیه جنگندگی‌ای که آکازا حس می‌کنه دقیقاً چیه؟
‫توی ادراک اون چه شکلیه؟
‫با قصد کشتن فرق داره؟
‫اراده‌ی جنگیدنه؟
‫مدتیه که تمرین کردی؟
‫یا مقدار تمریناته؟
‫شبیه همون چیزیه که من با بویایی ‫حرکات رو پیش‌بینی می‌کنم؟
‫راهی هست که قطب‌نمای مبارزه‌ی آکازا رو گمراه کنم؟
‫هینوکامی کاگورا: رقص!
‫کاملاً بی‌دفاعی،
‫تانجیرو!
‫ضربه می‌خورم!
‫روحیه جنگندگی.
‫آهن‌ربا.
‫قطب‌نما.
‫حس.
‫قصد کشتن.
‫غیرممکن.
‫قلمرو برترین‌ها.
‫فهمیدم.
‫یادم اومد.
‫بابا!
‫وقتی هینوکامی کاگورا رو انجام میدی،
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫اگه برات سخته،
‫از سال دیگه من جات رو می‌گیرم.
‫نگران سلامتیت هستم.
‫ممنونم، تانجیرو.
‫ولی توی چند سال گذشته
‫هیچ‌وقت حس نکردم این حرکت سخته.
‫می‌دونم عجیبه.
‫وقتی تازه یادگیری کاگورا رو ‫از پدربزرگت شروع کرده بودم،
‫از الان جوون‌تر، سالم‌تر و قوی‌تر بودم.
‫ولی اون موقع نفس‌نفس می‌زدم ‫و خیلی به زحمت می‌افتادم.
‫سالی یه بار،
‫اول سال نو، خاندان کامادو کاگورا اجرا می‌کنن،
‫آیینی طاقت‌فرسا که نسل‌هاست ‫از غروب تا طلوع ادامه داره.
‫هر دوازده فرم رقص
‫باید تا سپیده‌دم صدها، هزاران ‫و ده‌ها هزار بار تکرار بشن.
‫فکر کنم دلیلش این بود که ‫حرکات اضافه‌ی زیادی انجام می‌دادم.
‫چیزی که اهمیت داره، تنفس و حرکت درسته.
‫باید با کمترین حرکت، بیشترین نیرو رو وارد کنی.
‫وقتی این کار رو بکنی، ذهنت کم‌کم شفاف میشه.
‫شفاف؟
‫اوایل کار،
‫باید حرکات و حس‌های مربوط بهشون رو یاد بگیری.
‫حواس پنج‌گانه‌ات رو باز کن.
‫از تک‌تک بخش‌های بدنت
‫تا آخرین رگش آگاه باش.
‫این بخش واقعاً دردناکه.
‫حس می‌کنی هرچقدر هم تلاش کنی،
‫دیگه نمی‌تونی جلوتر بری.
‫ولی وقتی چیزهای زیادی یاد گرفتی و جذبشون کردی،
‫قدم بعدی اینه که موارد اضافی رو کنار بذاری.
‫فقط چیزهایی رو نگه می‌داری ‫که برای اون حرکت ضروریه
‫و بقیه رو می‌بندی.
‫می‌بندم؟
‫وقتی کسی واقعاً می‌خواد با دقت گوش بده،
‫معمولاً چشم‌هاش رو می‌بنده، نه؟
‫درست مثل همونه.
‫فقط چیزی رو انتخاب می‌کنی
‫که همون لحظه واقعاً لازمه.
‫در نهایت می‌تونی تک‌تک رگ‌ها
‫و عضلات بدنت رو باز و بسته کنی،
‫به همون سرعت و راحتی پلک زدن.
‫وقتی به اون مرحله برسی، ‫مسیری آکنده از شفافیت باز میشه.
‫وقتی ذهنت شفاف بشه،
‫کم‌کم دنیای شفاف رو می‌بینی.
‫ولی اون قلمروییه
‫که فقط با درد و تلاش با تمام وجودت ‫می‌تونی بهش برسی.
‫من هم می‌تونم به اونجا برسم؟
‫اگه با پشتکار به تلاشت ادامه بدی.
‫بیا. آماده شدن.
‫ممنون.
‫ده روز قبل از اینکه پدرم به‌خاطر بیماری از دنیا بره،
‫یه خرس توی کوه کناری ‫به آدم‌ها حمله کرد و خوردشون.
‫دور خونه آتیش روشن کردیم ‫و طناب‌هایی زنگوله‌دار بستیم.
‫تانجیرو.
‫بله؟
‫با من بیا.
‫می‌دونم گرسنه‌ای و دلم برات می‌سوزه.
‫ولی نمی‌ذارم نزدیک‌تر بیای.
‫به کسی که بخواد به ‫خانواده‌ام صدمه بزنه،
‫هیچ رحمی نمی‌کنم.
‫اگه به هشدارم توجه نکنی،
‫جونت رو می‌گیرم.
‫سر خرس که به کلفتی بدن یه آدم بود،
‫همراه با صدای زنگوله‌ها روی زمین افتاد.
‫نتونستم با چشم‌هام حرکتش رو دنبال کنم،
‫ولی فکر کنم توی یه چشم به هم زدن دو بار ضربه زد.
‫وگرنه،
‫قطع کردن سرش با تبری به اون اندازه غیرممکن بود.
‫بوش حتی یه ذره هم تغییر نکرد.
‫قبل و بعد از قطع کردن سر خرس ‫نه ترسید، نه جا خورد،
‫و حتی قصد کشتن هم از خودش ساطع نکرد.
‫خوب نگاه کردی؟
‫چیزی رو که الان دیدی فراموش نکن.
‫پدر اهل این نبود که بی‌دلیل قدرتش رو به رخ بکشه.
‫بعدها بود که فهمیدم
‫اون روز بهم درس داده بود.
‫تا بتونم با دیدن حرکاتش دنیای شفاف رو ببینم.
‫از روی حرکاتش.
‫پدربزرگ هم حتماً همین ‫کار رو براش کرده بود
‫و قبل از اون هم پدرِ پدربزرگ.
‫هیچ‌وقت تسلیم نشو.
‫به فکر کردن ادامه بده.
‫تا بالاخره با تلاش بی‌وقفه
‫هر مانعی رو از سر راهت برداری.
‫فهمیدم، پدر.
‫برای همین اون موقع
‫تونستم از اون ضربه‌ی اجتناب‌ناپذیر ‫و آهن‌ربایی آکازا جاخالی بدم.
‫اون حمله احتمالاً همون لحظه من رو می‌کشت.
‫من و گیو نوبتی حمله می‌کردیم
‫تا چند لحظه فرصت کنیم نفسی تازه کنیم.
‫حتی جلوی ضربه‌هایی رو گرفت ‫که ممکن بود من رو بکشن.
‫ولی اون لحظه،
‫حتی اون هم به‌موقع نمی‌رسید.
‫بااین‌حال،
‫نمی‌دونم چرا فکر نکردم که غیرممکنه.
‫فقط برای یه لحظه حسش کردم.
‫اینکه می‌تونم وارد
‫اون دنیا بشم.
‫دنیای شفاف.
‫می‌تونستم داخل بدنش رو ببینم.
‫درست مثل وقتی بود ‫که هانتنگو قلبش رو مخفی کرده بود.
‫نمی‌دونم دیدمش یا بوش رو حس کردم.
‫جاخالی بده.
‫بقیه‌ی حواسم رو بستم ‫و فقط روی جاخالی دادن تمرکز کردم.
‫بدنم از همیشه سریع‌تر حرکت کرد.
‫وقتی وارد دنیای شفافی شدم که پدر درباره‌اش گفته بود،
‫سرعتم به‌شدت بیشتر شد ‫و حرکاتش رو سریع‌تر پیش‌بینی کردم.
‫کاملاً واضح می‌دیدم
‫که ریه‌هاش حرکت می‌کنن و خونش جریان داره.
‫انقباض عضلات رو سریع‌تر ‫و واضح‌تر درک می‌کردم.
‫آکازا احتمالاً روحیه جنگندگی‌ام رو حس می‌کنه،
‫ ولی اگه خاموشش کنم،
‫شاید بتونم سرش رو هدف بگیرم.
‫درونش رو ببین.
‫درونش رو ببین!
‫انگار همه‌ی فنون آب رو استفاده کردی.
‫دیگه بسه، گیو.
‫تمومش کنیم.
‫خیلی خوب دوام آوردی و تا اینجا رسیدی!
‫غیرممکنه.
‫تیغه‌ای که تاب دادم
‫از کنار بهش ضربه زد
‫و شکستش؟
‫خداحافظ.
‫دستش رو قطع کرد و جلوی حمله رو گرفت.
‫صدای نفس کشیدنش فرق کرده، ‫ظاهر موها و چشم‌هاش هم همین‌طور.
‫تانجیرو نجاتم داد.
‫تک‌تک سلول‌های بدنم،
‫حتی تک‌تک تارهای موهام میگن همین الان بکشمش.
‫یه چیزی توی وجودش تغییر کرده.
‫خطرناکه.
‫حواسش به تانجیروئه.
‫این یه فرصته.
‫توسعه‌ی فن، فرم نهایی:
‫پس‌تابِ آشفته‌ی نقره‌ای‌آبی!
‫سرعت حملاتش دوباره داره بیشتر میشه!
‫قدرتشون هم داره بیشتر میشه!
‫می‌تونم با آرامش مرگبار جلوشون رو بگیرم؟
‫پس منظور پدر همین بود.
‫این همون دنیای شفافه.
‫چطور بگم؟
‫عجیبه.
‫زمان داره آهسته می‌گذره.
‫نه، همه‌چیز انگار آهسته حرکت می‌کنه.
‫نمی‌شد ازش فرار کرد.
‫تقریباً هم‌زمان صد ضربه خوردم.
‫حتی با آرامش مرگبار هم ‫نتونستم جلوی همه‌شون رو بگیرم.
‫باورنکردنیه.
‫تحت‌تأثیر قرار گرفتم که هنوز زنده‌ای.
‫انگار یه جوری از ضربه‌ی مرگبار جاخالی دادی.
‫مثل کیوجورو و تانجیرو نمیر.
‫تو هم شیطان شو، گیو.
‫متوجه نشده که تانجیرو پشت سرشه؟
‫- حضورش رو محو کرده؟ ‫- نمی‌تونی انکار کنی که
‫- یه فرصته. ‫- از پیدا کردن حریفی خوشحال شدی ‫ که می‌تونستی با تمام قدرت
‫- تانجیرو، از پا درش بیار! ‫- باهاش بجنگی، مگه نه؟
‫- اگه هنوز می‌تونی حرکت کنی، انجامش بده! ‫- باهاش بجنگی، مگه نه؟
‫قبل از اینکه متوجهت بشه، سرش رو هدف بگیر!
‫آکازا! همین الان سرت رو قطع می‌کنم!
‫چه احمقی! صداش زد و خبرش کرد!
‫هنوز زنده‌ست؟
‫حتی بعد از اینکه آخرین حملاتم بهش خورد؟
‫خب، مهم نیست.
‫هر حمله‌ای که باشه،
‫عقربه‌ی قطب‌نمای مرگ ویرانگرم پیداش می‌کنه.
‫هرچی روحیه جنگندگی‌ی حریفم قوی‌تر باشه،
‫عقربه‌ی قطب‌نما هم ‫شدیدتر واکنش نشون میده.
‫چی؟
‫این حضور عجیب چیه؟
‫انگار به یه موجود کاملاً متفاوت تبدیل شده.
‫روحیه جنگندگی‌اش ناپدید شده؟
‫هیچ روحیه جنگندگی‌ای نداره!
‫آروم باش!
‫داره میاد!
‫هینوکامی کاگورا: دگرگونی غروب خورشید.
‫امکان نداره
‫توی این چند صد سال، هیچ انسانی
‫بدون روحیه جنگندگی ندیده بودم.
‫حتی یه نوزاد هم روحیه جنگندگی‌ی ضعیفی داره، ولی اون
‫روحیه جنگندگی‌اش توی اون لحظه کاملاً ناپدید شد.
‫انگار با چیزی روبه‌رو شده بودم
‫که اصلاً نباید وجود داشته باشه.
‫حواسم کاملاً به‌هم ریخت.
‫قطب‌نمام واکنشی نشون نداد.
‫ولی مشکل این نیست.
‫توی مبارزه،
‫باید فوراً هر موقعیت غیرمنتظره‌ای رو
‫که برای اولین بار باهاش روبه‌رو می‌شی،
‫بفهمی و بهش واکنش نشون بدی.
‫من از پسش برمیام.
‫یا حداقل این‌طور فکر می‌کردم
‫ولی توی همین نبرد کوتاه،
‫اون چیزی رو درک کرد و از سرعت من فراتر رفت.
‫حاصل قرن‌ها هنر رزمی
‫رو در نبردی رودررو و کاملاً منصفانه درهم شکست.
‫توی چشم‌هاش نه نفرت بود و نه خشم.
‫نه قصد کشتن داشت، نه روحیه جنگندگی.
‫شاید چیزی که چشم‌هاش میدید،
‫همون قلمرو برترینی بود که دنبالش می‌گشتم.
‫چیزی جز حالت بی‌خویشی نبود.
‫مبهم حس کرده بودم که چنین حالتی وجود داره،
‫ولی حتی الان هم هنوز نتونستم بهش برسم.
‫هنوز نه!
‫هنوز می‌تونم بجنگم!
‫هنوز می‌تونم قوی‌تر بشم!
‫داره سعی می‌کنه سرش رو دوباره وصل کنه؟
‫نمی‌تونم
‫اینجا بمیرم.
‫قوی‌تر میشم!
‫باید از همه قوی‌تر بشم!
‫قوی‌تر!
‫و باز هم قوی‌تر!
‫سرش ناپدید شد.
‫تموم شد.
‫بردیم.
‫سرم گیج میره.
‫عضلاتم دارن می‌پرن
‫بدنم دیگه به آخر خط رسیده.
‫خوبی، تانجیـ...
‫بدنش داره ادامه میه.
‫وای نه، اوضاع بده.
‫تانـ...
‫هنوز می‌تونه حرکت کنه. بدنش ناپدید نشده.
‫زخم گردنش داره بسته میشه.
‫سرم داره دور می‌گیره.
‫امکان نداره! غیرممکنه!
‫بعد از قطع شدن سرش نمُرد.
‫شرط خاصی برای کشتنش هست؟
‫مثل گیوتارو و داکی؟
‫نه، این نیست.
‫می‌بینم که سرش ناپدید شده.
‫داره تغییر می‌کنه.
‫آکازا داره به یه چیز دیگه تبدیل میشه.
‫داره مثل موزان میشه.
‫سرش دیگه نقطه‌ضعفش نیست.
‫مبارزه تموم نشده.
‫مبارزه
‫تانجیرو!
‫بیهوش شد؟
‫معلومه.
‫خیلی وقته که از حدش فراتر رفته.
‫تنفس آب، فرم چهارم:
‫موج تهاجمی!
‫داره بازسازی میشه؟
‫با اینکه سرش رو از دست داده، ‫این‌قدر سریع بازسازی میشه!
‫با گوش چپم هیچی نمی‌شنوم.
‫دست راستم رو حس نمی‌کنم.
‫هنوز قدرت دارم، ولی تا کِی؟
‫صبر کن!
‫من… هنوز زنده‌ام.
‫اگه می‌خوای تانجیرو رو بکشی،
‫اول باید من رو شکست بدی!
‫روحی شکست‌ناپذیر.
‫هرچقدر هم اوضاع وخیم باشه، هیچ‌وقت نمی‌شکنه.
‫ما سامورایی نیستیم.
‫شمشیر حمل نمی‌کنیم.
‫ولی توی قلب‌هامون شمشیر داریم.
‫ما فقط از مشت‌هامون استفاده می‌کنیم.
‫چه دردسری.
‫بس کن.
‫کیه؟
‫هاکوجی، خواهش می‌کنم بس کن.
‫ولم کن.
‫دستم رو ول کن!
‫تو کی هستی؟
‫دیگه بسه.
‫بریم اون دنیا.
‫نه. باید بکشمشون.
‫چرا؟
‫باید قوی‌تر بشم.
‫هرکی سد راهم بشه، می‌کشمش.
‫آخه چرا؟
‫چرا می‌خوای قوی بشی؟
‫چون
‫اگه قوی نباشم، نمی‌تونم برای پدرم
‫دارو ببرم.
‫اگه قوی‌تر نشم،
‫نمی‌تونم کیف پول مردم رو بدزدم و فرار کنم.
‫اگه قوی‌تر نشم، ‫وقتی تلافی کنن، نمی‌تونم شکستشون بدم.
‫اگه قوی‌تر نشم،
‫دادرس دستگیرم می‌کنه و مجازاتم می‌کنه.
‫روی هر دستت سه خط خال‌کوبی جیب‌بری داری.
‫یه بار دیگه تکرارش کنی، دست‌هات رو می‌بُریم.
‫بخواب روی زمین، بچه‌پررو!
‫اگه می‌خوای، پس انجامش بده!
‫اگه دست‌هام رو ببُری، هنوز پاهام رو دارم!
‫با پاهام جیب‌بری می‌کنم!
‫دفعه‌ی بعد نمی‌ذارم بگیریم!
‫فقط یازده سالته و بارها مرتکب جرم شدی،
‫صد ضربه شلاقی رو تحمل کردی ‫که حتی مردهای بالغ رو بیهوش می‌کنه،
‫ولی هنوزم سرکشی می‌کنی.
‫تو انسان نیستی!
‫هرچی می‌خوای بگو!
‫درسته. من انسان نیستم.
‫میگن از همون لحظه‌ای که به دنیا اومدم دندون داشتم.
‫گستاخ!
‫بچه‌پررو!
‫برام مهم نیست انسان نباشم! عوضی!
‫[دفتر دادرس مینامی‌ماچی]
‫هاکوجی!
‫وقتی شنید دوباره دستگیر شدی،
‫پدرت خودش رو دار زد و مُرد!
‫مُرده!
‫هاکوجی عزیزم.
‫درست زندگی کن.
‫هنوز می‌تونی از نو شروع کنی.
‫یعنی فقیرها حتی حق زندگی هم ندارن؟
‫پدر
‫لعنت به این دنیا.
‫همه‌شون برن به درک.
‫چرا این آدم‌های فاسد باید زنده بمونن،
‫ولی پدر من باید می‌مُرد؟!
‫اون سربار نبود.
‫چرا باید عذرخواهی می‌کرد؟
‫پدرم هیچ کار اشتباهی نکرده بود.
‫حتی می‌تونستم مجازات دزدی رو هم تحمل کنم.
‫دردی برام نداشت.
‫حتی اگه بی‌رحمانه شلاقم می‌زدن
‫حتی اگه استخون‌هام رو می‌شکستن
‫به‌خاطر پدرم تحملش می‌کردم.
‫حتی برای صدها سال.
‫توبه کن! شرافتمندانه کار کن!
‫خفه شو، عوضی!
‫پول کافی ندارم.
‫می‌دونی که دارو گرونه.
‫پدرم هر روز لاغرتر می‌شد.
‫استخون‌هاش کم‌کم از پشتش بیرون می‌زدن.
‫فقط می‌خواستم غذای مقوی‌تری بهش بدم.
‫با خوشحالی به جاش می‌مُردم.
‫اگه به‌خاطر پدرم بود.
‫اگه به‌خاطر پدرم بود!
‫خیلی خوب مبارزه می‌کنی.
‫صدام کردن چون نزدیک بود یه بچه کشته بشه،
‫ولی تو با دست خالی هفت مرد بالغ رو بیهوش کردی.
‫استعداد داری.
‫بدون اینکه حتی سلاحی برداری، ‫مردهای بالغ رو شکست دادی.
‫واقعاً پسر فوق‌العاده‌ای هستی.
‫این یارو کیه؟
‫دارم چی می‌بینم؟
‫این‌ها خاطرات منه؟
‫می‌خوای بیای باشگاه من؟
‫حتی یه شاگرد هم ندارم.
‫خفه شو، پیرمرد!
‫می‌کشمت!
‫اون خال‌کوبی‌ها...
‫مجرمی از ادو هستی، نه؟
‫پس از ادو تبعید شدی
‫و آخرش سر از اینجا درآوردی؟
‫که چی؟
‫هیچ ربطی به تو نداره!
‫اول از نو شروع کن، پسر.
‫پس بیا جلو!
‫تو...
‫بمیر، پیرمرد!
‫[دوجوی سوریو]
‫واقعاً جون‌سختی.
‫بعد از اون‌همه کتکی که خوردی،
‫کمتر از یه ساعت بعد بیدار شدی.
‫من کیزو هستم.
‫دوجوی هنر رزمی سوریو رو اداره می‌کنم ‫که مبارزه با دست خالیه،
‫ولی حتی یه شاگرد هم ندارم.
‫برای همین با کارهای متفرقه خرج زندگیم رو درمیارم.
‫اولین کاری که می‌خوام انجام بدی
‫مراقبت از دختر مریضمه.
‫چون باید برم سر کار، اون رو به تو می‌سپرم.
‫چند وقت پیش همسرم از پرستاری خسته شد
‫و خودش رو غرق کرد.
‫زندگی سخته.
‫واقعاً به‌خاطر بی‌عرضگی من،
‫هم همسرم و هم دخترم خیلی سختی کشیدن.
‫مطمئنی می‌خوای منِ مجرم
‫تنهایی از دخترت پرستاری کنم؟
‫من یه مدت پیش اون مجرم رو حسابی کتک زدم،
‫پس دیگه مشکلی نیست.
‫شبیه همن.
‫فهمیدم.
‫دلیل اینکه این‌قدر ازت بدم می‌اومد،
‫این بود که من رو یاد اون گذشته‌ی بی‌ارزش می‌انداختی.
‫این دخترم، کویوکیه.
‫چه گذشته‌ی مسخره‌ای.
‫مسخره...
‫هاکوجی، من رو ببخش.
‫حالت چطوره، کویوکی؟
‫می‌تونی بلند بشی؟
‫از امروز صبح بهتر به نظر میای.
‫فکر کنم حالم خوبه.
‫پس ایشون
‫اسمش...
‫خب، اسمش رو بهم نمی‌گه.
‫هی، همین‌طوری اونجا نایست.
‫اینجا بشین.
‫تا برگردم، سعی کن اسمش رو ازش بپرسی.
‫خب...
‫صورتت… اون زخم‌ها درد می‌کنن؟
‫خوب می‌شن.
‫نجات دادن… محافظت کردن...
‫زندگیم چیزی نبود جز یه مشت یاوه‌ی بی‌ارزش
‫و خیال‌بافی احمقانه.
‫ممنونم.
‫لازم نیست هر بار تشکر کنی.
‫فقط دوباره بخواب.
‫ببخشید که دردسر درست می‌کنم.
‫گفتم که اشکالی نداره.
‫ببندمش؟
‫همین‌طوری بذارش.
‫کویوکی واقعاً ضعیف و نحیف بود.
‫مجبور بودم تمام شب کنارش بمونم،
‫حوله‌ی روی پیشونیش رو عوض کنم ‫و ملحفه‌هاش رو براش عوض کنم،
‫مرتب بهش آب بدم،
‫و البته،
‫هر وقت باید به دستشویی می‌رفت، کولش کنم و ببرمش.
‫من همیشه از پدرم پرستاری می‌کردم.
‫بیشتر از آدم‌های معمولی طاقت داشتم،
‫پس خیلی هم سخت نبود.
‫برای همه‌چیز ببخشید.
‫چرا آدم‌هایی که از بیماری رنج می‌برن
‫همیشه عذرخواهی می‌کنن؟
‫به‌خاطر اینکه سربارن عذرخواهی می‌کنن.
‫به‌خاطر سرفه‌های پرسروصداشون عذرخواهی می‌کنن.
‫چون نمی‌تونن درست کار کنن، عذرخواهی می‌کنن.
‫اگه می‌تونستن، خودشون مراقب خودشون می‌شدن.
‫وقتی نمی‌تونن جلوی سرفه‌شون رو بگیرن،
‫حتماً دلشون می‌خواد عادی نفس بکشن.
‫خودشون بیشتر از همه عذاب می‌کشن.
‫برای همه‌چیز ببخشید.
‫به‌خاطر من نمی‌تونی بری تمرین کنی
‫یا خوش بگذرونی.
‫من هیچ‌وقت به خوش‌گذرونی فکر نمی‌کنم.
‫اوقات بیکاریم هم همین اطراف تمرین می‌کنم.
‫پس نگران نباش.
‫ولی گاهی باید استراحت کنی.
‫شنیدم امشب آتیش‌بازی دارن، پس بهتره بری.
‫این چطوره؟
‫وقتی سرگیجه‌ات بهتر شد،
‫کولت کنم و تا پای پل ببرمت؟
‫حتی اگه امروز نتونی بری،
‫سال بعد و سال بعدش هم آتیش‌بازی هست.
‫اون موقع می‌تونی بری.
‫تنها چیزی که موقع پرستاری ازش برام سخت بود،
‫این بود که کویوکی وسط حرف زدن ‫یه‌دفعه می‌زد زیر گریه.
‫احتمالاً از اینکه بستری بود دلش می‌گرفت،
‫ولی وقتی گریه می‌کرد، خیلی ناراحت می‌شدم.
‫[سوریو]
‫آها، فهمیدم.
‫پس «هاکو»ی هاکوجی اینه.
‫همون نویسه‌ی «کوما» در کوماینوئه.
‫حالا فهمیدم.
‫می‌دونستم، تو هم مثل منی.
‫باید چیزی برای محافظت کردن داشته باشی.
‫مثل کوماینو که از معبد محافظت می‌کنه.
‫ظاهراً دلیل اینکه استادم با وجود سامورایی نبودنش،
‫این زمین بزرگ و باشگاه رو در اختیار داشت،
‫این بود که پیرمردی رو ‫از دست راهزن‌ها نجات داده بود.
‫اون پیرمرد عمیقاً تحت‌تأثیر ‫سبک سوریو قرار گرفته بود.
‫چون وارثی نداشت، زمین و دوجوی قدیمی ‫رو به استادم بخشیده بود.
‫بااین‌حال،
‫آدم‌های دیگه‌ای هم بودن که ‫اون زمین رو برای خودشون می‌خواستن.
‫اون‌ها راضی نبودن.
‫دوجوی شمشیرزنی همسایه ‫دجوی سوریو رو آزار می‌داد.
‫برای همین دوجوی سوریو شاگرد جدیدی پیدا نمی‌کرد.
‫ولی با تمرین کردن اینجا و پرستاری از کویوکی،
‫قلبم نجات پیدا کرد.
‫سه سال گذشت و هجده‌ساله شدم.
‫کویوکی هم شانزده‌ساله شد.
‫تقریباً دیگه بستری نمی‌شد
‫و دوباره می‌تونست یه زندگی عادی داشته باشه.
‫هاکوجی، بیا اینجا.
‫بله.
‫قضیه اینه.
‫هاکوجی، این دوجو رو از من به ارث می‌بری؟
‫کویوکی هم گفت دوستت داره.
‫مُهر مجرم روی پیشونیم خورده بود،
‫پس واقعاً نمی‌تونستم آینده‌ام رو تصور کنم.
‫چه برسه به آینده‌ای
‫که توش کسی واقعاً دوستم داشته باشه.
‫ولی شاید همون‌طور که پدرم گفت،
‫از این به بعد می‌تونستم درست زندگی کنم؟
‫امید کمرنگی برای شروع دوباره ‫توی وجودم شکل گرفت
‫و اون‌قدر بزرگ شد که نمی‌تونستم مهارش کنم.
‫اون موقع،
‫حتی توی خواب هم نمی‌دیدم دو نفری که ‫می‌خواستم با جونم ازشون محافظت کنم،
‫مسموم بشن.
‫رفتم سر قبر پدرم.
‫بهش گفتم که می‌خوام ازدواج کنم.
‫قبل از تاریکی هوا به باشگاه برگشتم، ولی
‫حتی قبل از اینکه چیزی بشنوم، حالت تهوع گرفتم.
‫دیافراگمم می‌پرید
‫و حس شومی باعث شد مو به تنم سیخ بشه.
‫یکی توی چاه سم ریخته!
‫چون نمی‌تونستن در مبارزه‌ای منصفانه ‫تو یا کیزو رو شکست بدن،
‫این کار بی‌رحمانه رو کردن!
‫خیلی وحشتناکه، دیگه از حد گذروندن!
‫حتی کویوکی رو هم کشتن!
‫هر وقت عزیزترین آدم‌های زندگیم توی خطر بودن،
‫هیچ‌وقت کنارشون نبودم.
‫با اینکه قول داده بودم.
‫واقعاً من رو می‌خوای؟
‫وقتی بچه بودیم، گفتی میریم آتیش‌بازی رو می‌بینیم.
‫یادت میاد؟
‫خب، آخه...
‫همون گفت‌وگوهای کوتاهی که با تو داشتم،
‫خیلی خوشحالم می‌کرد.
‫با اینکه اون سال نتونستم آتیش‌بازی رو ببینم،
‫گفتی سال بعد یا سال بعدش می‌تونم برم.
‫من حتی نمی‌تونستم تصور کنم ‫تا سال بعد یا سال بعدش زنده باشم.
‫مادرم هم همین‌طور بود.
‫نمی‌خواست مُردنم رو ببینه،
‫برای همین فکر کنم خودش رو کشت.
‫از طرفی می‌فهمیدم پدرم هم ته قلبش ناامید شده.
‫چون بیش‌ازحد ضعیف و نحیف بودم.
‫ولی تو می‌تونستی آینده‌ام رو ببینی.
‫انگار که کاملاً بدیهی بود.
‫از سال بعد و سال بعدش برام حرف می‌زدی.
‫خیلی خوشحال بودم.
‫آره، من تو رو می‌خوام.
‫شوهرم می‌شی؟
‫آره.
‫از همه قوی‌تر میشم
‫و تا آخر عمر ازت محافظت می‌کنم.
‫آخرش همه‌ش فقط حرف بود.
‫حتی نتونستم یه کار رو درست انجام بدم.
‫تو کی هستی؟
‫چه بی‌ادب!
‫تو از دوجوی سوریو...
‫بعد از مسموم شدن پدر و دختر دوجوی سوریو،
‫تنها شاگرد بازمانده به ‫باشگاهی شمشیرزنی همسایه حمله کرد
‫و شصت‌وهفت نفر رو کشت.
‫با دست خالی جمجمه‌هاشون رو خرد کرد ‫و اندام‌های داخلیشون رو از بین برد.
‫بیشتر اجساد
‫اون‌قدر له و متلاشی شده بودن که قابل‌شناسایی نبودن
‫و بخش‌های بزرگی از بدنشون گم شده بود.
‫فک‌ها، مغزها، چشم‌ها، دست‌وپاها ‫و دل‌وروده‌ها پاشیده بودن
‫و به سقف و دیوارها چسبیده بودن.
‫صحنه‌ای جهنمی بود.
‫عامل این جنایت، انسان معمولی نیست.
‫سروصدای زیادی درباره‌ی ظاهر شدن شیطانی ‫در جایی به پا شده بود
‫من که یادم نمیاد شیطانی به اونجا فرستاده باشم.
‫این‌همه زحمت کشیدم و تا اینجا اومدم،
‫ولی معلوم شد فقط یه انسان معمولیه.
‫چه حوصله‌سربر.
‫برو کنار.
‫می‌کشمت.
‫دارم به ساختن دوازده شیطان قدرتمند فکر می‌کنم.
‫می‌تونی این مقدار خونی رو که بهت میدم تحمل کنی؟
‫هیچ… چیز
‫دیگه هیچ‌چیز… برام مهم نیست.
‫به شیطان تبدیل شدم و خاطراتم رو از دست دادم،
‫و دوباره دنبال قدرت رفتم.
‫بیشتر!
‫ادامه بده!
‫دیگه چیزی از اونچه می‌خواستم ‫ازش محافظت کنم، باقی نمونده بود.
‫واقعاً هم نمی‌خواستم توی دنیایی ‫بدون خانواده‌ام به زندگی ادامه بدم.
‫بااین‌حال، بیش از صد سال بی‌دلیل به کشتن ادامه دادم.
‫چه داستان رقت‌انگیز و حقیری،
‫که هیچ معنایی نداره.
‫حتی اگه بمیرم،
‫نمی‌تونم به جایی برم که اون‌ها رفتن.
‫چطور جرئت کردی اون گذشته رو یادم بیاری؟
‫انسان‌ها
‫فقط موجوداتی نرم، شکننده و ضعیفن.
‫راحت می‌میرن. می‌شکنن. ناپدید می‌شن.
‫هنوز نمُرده؟
‫مسخره‌ست!
‫باید همین الان کارش رو تموم کنم.
‫اگه الان بازسازی بشه، دیگه فرصت بعدی نداریم.
‫وسط مبارزه بیهوش شدم.
‫سرش
‫سرش داره بازسازی میشه.
‫با اینکه چند لحظه پیش قطعش کردم.
‫مرگ ویرانگر، نوع نابودی.
‫بس کن!
‫هنوز می‌تونه حرکت کنه؟!
‫هرچند بار هم که لازم باشه، سرش رو قطع می‌کنم
‫و پیروز میشم.
‫من و گیو آکازا رو شکست میدیم.
‫شمشیرم
‫از دستم سُر خورد.
‫نتونستم نگهش دارم.
‫از نو شروع کن
‫پسر.
‫از ضعیف‌ها متنفرم.
‫ضعیف‌ها منصفانه مبارزه نمی‌کنن.
‫به جاش توی چاه سم میریزن.
‫چندش‌آوره.
‫ضعیف‌ها صبر ندارن و با اولین سختی ‫تسلیم ناامیدی می‌شن.
‫با دست‌هایی که برای محافظت بودن، آدم کشتم.
‫سبک ارزشمند سوریوی استادم رو به خون آلوده کردم.
‫حتی نتونستم آخرین خواسته‌ی پدرم رو عملی کنم.
‫درسته، کسی که می‌خواستم بکشمش
‫وای نه، اوضاع بده!
‫شمشیرم پرت شد.
‫با مشت نمیشه متوقفش کرد.
‫آکازا می‌خواد از نوع نابودی‌ای ‫استفاده کنه که علیه رنگوکو به کار برد.
‫گیو رو از محدوده‌ی حمله بیرون می‌برم.
‫به من اهمیت نده!
‫باید اون ضعیفی...
‫ که ازش متنفرم رو بکشم!
‫خودش این کار رو با خودش کرد.
‫چرا به خودش حمله کرد؟
‫چرا؟
‫برای یه لحظه،
‫بوی قدردانی از آکازا حس کردم.
‫چرا لبخند زد؟
‫دیگه بسه! تمومش کن!
‫بازسازی نشو!
‫مبارزه تموم شده.
‫من باختم.
‫توی اون لحظه به‌طور کامل شکست خوردم.
‫فن باشکوهی بود، منصفانه و شرافتمندانه.
‫حرکاتم رو بی‌نقص خوند و توی آخرین لحظه چرخید،
‫و قبل از اینکه حمله‌ام رو اجرا کنم، ضربه زد.
‫تموم شد.
‫می‌خوام با سربلندی به جهنم برم.
‫می‌خواد کجا بره؟
‫متوقف شد.
‫پدر.
‫حالا حالت خوبه؟
‫دیگه عذاب نمی‌کشی؟
‫حالم خوبه، هاکوجی.
‫ممنونم.
‫ببخشید، پدر.
‫ببخشید، نتونستم از نو شروع کنم.
‫شکست خوردم.
‫مهم نیست.
‫هرچیزی هم که بشی
‫پسر، پسره.
‫شاگرد هم شاگرده.
‫حتی بعد از مرگ هم رهات نمی‌کنیم.
‫ولی نمی‌تونیم تو رو به بهشت ببریم.
‫استاد
‫مگه نمی‌خواستی قوی بشی؟
‫این پایان کارته؟
‫آکازا.
‫درسته. من قوی میشم.
‫می‌خوام قوی بشم.
‫که چی سرم رو قطع کرده؟
‫مبارزه تموم شده؟
‫مهم نیست!
‫همه‌شون رو می‌کشم.
‫هنوز می‌تونم قوی‌تر بشم.
‫باید به قولم عمل کنم.
‫هاکوجی، ممنونم.
‫به‌اندازه‌ی کافی تلاش کردی.
‫اشکالی نداره.
‫می‌تونی دیگه دست بکشی.
‫آکازا!
‫ببخشید!
‫ببخشید که نتونستم ازت محافظت کنم!
‫ببخشید وقتی بهم نیاز داشتی، کنارت نبودم!
‫نتونستم حتی به یه قولم عمل کنم!
‫من رو ببخش!
‫خواهش می‌کنم من رو ببخش!
‫ببخشید
‫خوشحالم که ما رو یادت اومد.
‫خوشحالم که دوباره همون هاکوجی قدیمی شدی.
‫خوش برگشتی، هاکوجی.
‫سلام، هاکوجی.
‫خوش برگشتی.
‫برگشتم.
‫بالاخره برگشتم.
‫خوش برگشتی، عزیزم.
‫ناپدید شد.
‫تموم شد.
‫زود باش
‫باید برم… پیش خانوم تامایو...
‫تانجیرو
‫تانجیرو و گیو رده‌بالای سوم رو شکست دادن!
‫به‌خاطر خستگی شدید از هوش رفتن!
‫تانجیرو و گیو رده‌بالای سوم رو شکست دادن!
‫پیروز شدن!
‫حضور آکازا ناپدید شد.
‫از پا درآمد.
‫آکازا.
‫مگه قرار نبود من رو شکست بدی؟
‫راهی براش باز شده بود تا به ارتفاعات بالاتری برسه،
‫ولی خودش رهاش کرد.
‫چه رقت‌انگیز و ضعیف.
‫اوه؟
‫ممکنه جناب آکازا مُرده باشه؟
‫برای لحظه‌ای حس عجیبی داشتم، ‫ولی احتمالاً خیالاتی شدم.
‫انگار جناب آکازا به موجود دیگه‌ای تبدیل شده بود.
‫ولی حالا که مُرده، فکر کنم هیچ‌وقت نمی‌فهمم.
‫خب، چی بود؟
‫آهان، یادم اومد.
‫اسمت رو پرسیدم.
‫تانجیرو و گیو رده‌بالای سوم رو شکست دادن!
‫پیروز شدن!
‫هیمه‌جیما!
‫آفرین، تومیوکا.
‫آفرین، کامادو.
‫تومیوکا و تانجیرو فوق‌العاده‌ان!
‫حالا نوبت ماست!
‫آره!
‫نمیری، آگاتسوما!
‫زود باش، وگرنه می‌زنمت!
‫شنیدی؟
‫قوی‌ترین شیطان رو نشونم بده!
‫فهمیدی؟
‫یورش گراز!
‫بزن بریم!
‫از این طرف!
‫اینجا یه حریف قدر داریم!
‫داداشی کجاست؟
‫یه رده‌بالا برام بیار!
‫رده‌بالا!
‫لعنتی!
‫فرار نکن!
‫مسیر دسترسی شمالی از طبقه‌ی هشتاد و هشتم، ‫موزان پیدا نشد.
‫جنوب شرقی، طبقه‌ی صد و بیست‌ و هفتم، موزان پیدا نشد.
‫کجاست؟ کجاست؟
‫کجا می‌تونه باشه؟
‫از طبقه‌ی نودم تا طبقه‌ی صدم، موزان پیدا نشد.
‫طبقه‌ی صد و سی ‌و سوم پاک‌سازی شد.
‫موزان پیدا نشد.
‫کلاغ‌هامون حتماً پیدات می‌کنن.
‫ذره‌ ذره‌ی این قلعه رو می‌گردیم
‫و هرجا باشی، شکارت می‌کنیم.
‫سازه‌ی چندلایه داره به شمال شرقی حرکت می‌کنه.
‫سازه‌های جدید به‌صورت عمودی و افقی ‫دارن حرکت می‌کنن
‫و روی هم قرار میگیرن
‫و با هم یکی می‌شن!
‫دیگه خیلی زیاده
‫نه.
‫نباید اینجا شکست بخوریم.
‫کلاغ‌ها، برید!
‫به‌سمت موزان!
‫شما شیطان‌کش‌ها حال ‌به‌هم‌زنید!
‫هیچ‌وقت به من نمی‌رسید.
‫شاید بعد از قطع کردن سر یه رده‌بالا ‫به خودتون افتخار کنید،
‫ولی تا وقتی من رو نکشید، هیچ ارزشی نداره.
‫بدون اینکه حتی چشم‌تون به من بیفته، بیهوده می‌میرید.
‫چنین سرنوشتی لایق احمق‌هایی مثل شماست.
‫از این لحظه به بعد، ‫کاری می‌کنم از زنده بودنتون پشیمون بشید.
‫از درد به خودتون بپیچید، عذاب بکشید ‫و توی ناامیدی دست‌وپا بزنید.
‫و امشب، شیطان‌کش‌ها
‫آخرین شب زندگی‌تون میشه!
‫نمیر.
‫گیو.
‫تانجیرو، حق نداری بمیری.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»