‫[نامزد شماره 2، پارک هه‌کانگ]
‫نوش جان.
‫صبر کنید، آقای پارک. ‫این موفقیت نیاز به سخنرانی انگیزشی داره.
‫سخنرانی انگیزشی؟ ‫از این جلف بازیا نداریم.
‫پس میشه من بجای شما یه چیزی بگم؟
‫باشه.
‫عالیه.
‫همه‌تون سرتیتر خبرها رو دیدین که مثلا نوشته،
‫«مجتمع‌های مسکونی؛ لانه‌ی فساد!»
‫قراردادهای نادرست،
‫واگذاری قراردادها بدون مناقصه به شرکت‌های نورچشمی،
‫باد کردن هزینه‌های ساخت‌وساز، ‫و بالا کشیدن پول‌های شارژ و نگهداری...
‫دلم نمی‌خواد شمارو هم توی اخبار ببینم.
‫پس لطفا خودتون را درگیر چنین فسادهایی نکنین.
‫- امیدوارم بدون هیچ دردسری ‫- حرفاش خسته‌کننده‌اس.
‫دوره‌ی ریاستتون رو به پایان برسونید، آقای پارک.
‫بسیارخب، همگی موفق باشین!
‫چرا اخم کردین؟
‫خانواده موقتی رو که ساختی و ‫به موقعیتی که بدجور می‌خواستی هم رسیدی.
‫حالا که کار به اینجا کشیده،
‫خواستم به‌عنوان همسرِ قلابیت، ‫بهت روحیه بدم و بگم تمام تلاشت رو بکن.
‫همگی اخماتون رو وا کنین.
‫- هووورا. ‫- هیییی.
‫از بین همه کارهایی که تا حالا انجام دادم،
‫این یکی بدون شک سخت‌ترینشون بود.
‫بسته‌ها مثل کوه روی هم تلنبار میشدن...
‫چته؟ ‫چرا اینطوری شدی؟
‫انگار بهش سخت گذشته.
‫یه تکه فلفل بین دندونات گیر کرده.
‫خبرای خوبی شنیدم.
‫- تبریک میگم. ‫- خبرا به گوش شمام رسیده؟
‫خون؟
‫جریانش چیه؟ ‫مطمئنم خون بود.
‫تقریبا به هدفم رسیدم.
‫یونگ‌مان...
‫فقط باید...
‫روی نجات یونگ‌مان تمرکز کنم.
‫»» ترجمه از سیروس فخری ««
‫آره. ‫این حرفا مسخره‌س.
‫آرنجم حسابی دردسرساز شده. ‫دیگه نمی‌تونم درست به توپ ضربه بزنم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- خدای من.
‫آقای لی، خیلی ناراحت این قضیه نباش.
‫الان دیگه در جایگاهی نیستی ‫که با ما پشت یه میز بشینی.
‫فقط یه دست‌انداز کوچیکه.
‫آقای لی با همچین مشکل کوچیکی ‫از پا نمی‌افته.
‫وگرنه که بدجور باعث آبروریزیه.
‫این‌قدر مسخره‌ست که آدم خندش می‌گیره.
‫درهرصورت مشکل بزرگی نیست، ‫پس خیلی نگران نباشید.
‫بخور. ‫حسابی خسته و از پاافتاده به نظر میای.
‫چشم.
‫بهتر نبود براش گوشت گاو می‌گرفتیم؟
‫برای کارگرها، گوشت خوک از همه بهتره.
‫حتی یه بازسازی ساده‌ی خونه هم ‫هزار جور دردسر و مشکل داره.
‫ولی ما داریم یه شهرک کاملا جدید می‌سازیم.
‫می‌دونی،
‫فقط از اینکه اسم اومان نیوتاون ‫این‌طوری سر زبون‌ها افتاده خوشم نمیاد.
‫نمی‌خوام این جرقه‌ی کوچیک،
‫به یه رسوایی بزرگ فساد ‫مثل فیلم‌ها تبدیل بشه.
‫می‌خوام بدون هیچ حرف و حدیث اضافه‌ای، ‫این مشکل تر و تمیز حل بشه.
‫می‌دونین که حل کردن تر و تمیز مسائل، ‫تخصص ویژه خودمه.
‫[پلنگ کلیمانجارو]
‫تا حالا کفتاری رو دیدی ‫که برای پیدا کردن شکار
‫دامنه‌های کوه رو زیر پا بذاره؟
‫کفتارها توی دامنه‌ها پرسه می‌زنن ‫و فقط دنبال لاشه می‌گردن.
‫من می‌خوام پلنگ باشم، نه کفتار.
‫- رئیس داخله، درسته؟ ‫- بله.
‫اان حالشون چطوره؟
‫گاهی با عظمت از خواب بیدار می‌شم، ‫گاهی هم حقیرانه.
‫حالا گوشه‌ای تاریک از دنیا آروم گرفتم.
‫نمی‌خوام مثل باد بیام ‫و مثل شبنم صبحگاهی ناپدید بشم.
‫باید ردی از خودم به جا بذارم.
‫یه کم دلم گرفته بود،
‫گفتم اول این آهنگ رو بخونم.
‫- آقای یو. ‫- بله؟
‫مگه قبل از شروع ساخت‌وساز، ‫بررسی آثار فرهنگی انجام نداده بودید؟
‫انجام دادیم، ولی...
‫اونا یه کاسه پیدا کردن!
‫چیزی که نباید پیدا میشد!
‫بدتر از همه اینکه ‫با پول خودم زمین خودم رو کندم
‫و چیزی پیدا کردم که اصلا نباید اونجا می‌بود.
‫- آقای چوی. ‫- بله؟
‫تا وقتی ساخت‌وساز متوقفه،
‫باید چقدر سود وام بانکی بدم؟
‫خب...
‫مبلغ قابل‌توجهی هست.
‫خیلی وقته از این کارا نکردیم. ‫سرتون رو ببرید سرِ جاش.
‫قربان...
‫سرتون رو ببرید سرِ جاش.
‫- چشم، قربان. ‫- بجنب.
‫عشق تنهایی‌ست، چون سرنوشتت را پای ‫آن به قمار می‌گذاری. تنهایی‌ست،
‫چون همه‌چیزت را به خطر می‌اندازی.
‫و منم تنهام.
‫احساس می‌کنم فقط خودمم که دارم ‫تمام کارا رو انجام میدم.
‫یه راهی پیدا کنید که ساخت‌وساز فورا از سر گرفته بشه!
‫متاسفم، قربان. ‫ولی مگر عتیقه‌ها تقلبی باشن،
‫- وگرنه نمیشه کاریش کرد. ‫- اقای پارک.
‫قربان، لطفا ما رو ببخشید.
‫تقلبی؟
‫چی؟ چیکار کردی؟
‫- همسر قلابی؟ ‫- آره.
‫مثل یکی دیگه از نقش‌های موقتیه.
‫می‌فهمم که به پول احتیاج داری، ‫ولی مگه عقلت رو از دست دادی؟
‫تو که می‌خواستی وکیل بشی.
‫وقتی بقیه پول رو گرفتم، ‫دوباره شروع به درس خوندن می‌کنم.
‫فقط چند روز دیگه مونده.
‫هاجونگ خبر داره؟
‫معلومه که خبر نداره.
‫الان رفته فرانسه.
‫با پول‌پیشی که گرفتم، ‫اونو به فرانسه فرستادم.
‫رویاش اینه که شیرینی‌پز بشه، ‫برای همین گفتم بره و کمی تجربه کسب کنه.
‫ولی چرا اون برای اینکه رئیس انجمن ساکنان بشه،
‫تا این حد پیش رفته که ‫یه خانواده‌ی قلابی سر هم کرده؟
‫چی؟
‫فقط بهش فکر کن.
‫چرا برای رسیدن به این مقام، ‫باید این‌همه بهت پول بده؟
‫برای منم سواله.
‫دوستِ پسرخاله‌ی باجناقِ آشنای مادرم...
‫یونگ‌جو، این دیگه رسما غریبه شد.
‫آره. به هر حال، اون غریبه ‫رئیس انجمن ساکنان شد
‫و یه پول حسابی به جیب زد.
‫حتی بواسطه این شغل یه ماشین نو خرید ‫و به یک جای خوب نقل‌مکان کردن.
‫- ممکنه اونم... ‫- هی.
‫آقای پارک از این نوع آدما نیست.
‫چرا داری داد می‌زنی؟
‫پس دقیقا از چه‌جور آدمایی هست؟
‫چی؟
‫خب، اون...
‫پارک هه‌کانگ روی سقف خونه‌ی من چیکار می‌کنه؟
‫بهتره بگیرم بخوابم.
‫- من اومد. ‫- سلام.
‫- دیر که نکردم، نه؟ ‫- چرا.
‫چی؟ تولد کسی هست؟
‫نه، ولی امروز، روز اول ریاست رئیس ماست.
‫از مهارتم استفاده کردم
‫تا یه غذای خوشمزه برای حفظ قدرت‌مون درست کنم.
‫آقای پارک، بازم بدون خوردن صبحانه، ‫دارین اسپرسو می‌خورین؟
‫میل ندارم.
‫من با این قضیه راحت نیستم.
‫برادرت یه صبحانه خوشمزه برات تدارک دیده.
‫حداقل بهتره کنارشون بشینی.
‫طوری نیست.
‫هی.
‫زودباش.
‫داری باهام چیکار می‌کنی؟
‫سوپ دریایی هست. ‫داغه، بخور.
‫خیلی‌خب.
‫بیا.
‫می‌خوای خودم بهت بدم؟ ‫باز کن.
‫خودم می‌خورم.
‫چه خوشمزه‌س.
‫کارت عالیه.
‫انگار بالاخره تو هم یه آدم عادی هستی.
‫این یخ‌در‌بهشته؟
‫برای شما بیشتر میدم.
‫چرا داری گریه می‌کنی؟
‫این بار اولیه که از دست‌پخت من می‌خورین.
‫خب...
‫بابا.
‫- بله؟ ‫- بله؟
‫کدوم بابا؟
‫- من؟ ‫- من؟
‫چی شده؟
‫چیزی می‌خوای بگی؟
‫مامان.
‫خانم کانگ، گیونگ‌بوک داره صداتون می‌زنه.
‫هنوز به کلمه «مامان» عادت نکردم. ‫چی شده؟
‫چیزی نیست.
‫- من برای رفتن به سر کار آماده میشم. ‫- باشه.
‫حله.
‫انگار از طرف خانواده‌ها هستن.
‫انگار همه بی‌صبرانه منتظر عوض شدن رئیس بودن.
‫سانگ‌ته.
‫- بله؟ ‫- مراقب حرف زدنت باش.
‫ممکنه یکی صدات رو بشنوه. ‫مراقب باش.
‫ولی ما تنها افراد حاضر در اینجا هستیم.
‫- ببخشید. ‫- بهتره همگی یه مدت آفتابی نشید.
‫تغییر در ریاست همیشه باعث راه افتادن حمام‌خون میشه
‫نه، دیگه اون‌قدرها هم...
‫شماها واقعا هیچی سرتون نمی‌شه.
‫خون...
‫منتظر چی هستی؟
‫باید برای خوشامدگویی از رئیس جدید آماده بشیم.
‫بیا...
‫کارمونو به نحو احسنت انجام بدیم.
‫البته اگه تو هم نمی‌خوای اون بلا سرت بیاد، باشه؟
‫اینم بعنوان هدیه داشته باش.
‫حمام‌خون همین الانشم راه افتاده.
‫خنکه؟
‫تگری هست.
‫- وایسا. ‫- منو ترسوندی.
‫مشکلی نیست نوشیدنی‌هامونو تموم کنی،
‫ولی توی سرای سالمندان قمار نکن.
‫نمیکنم.
‫اصلا پول هم ندارم.
‫نمی‌تونم.
‫تو از اون آدما هستی که اگه کل زندگیتم ببازی، ‫باز دست از سرش برنمیداری.
‫اگه رئیس بویی ببره، دخلت اومده.
‫بسیارخب.
‫بابا.
‫بذار یه لحظه با پدربزرگت حرف بزنم.
‫باشه.
‫خانم کانپ، شما نمی‌خوای آماده بشی؟
‫آماده‌ی چی بشم؟
‫باید به دفتر مدیریت بریم.
‫چی؟ آقای پارک رئیس شده. ‫ما چرا باید اونجا بریم؟
‫امروز، روز اول کاریشه. ‫باید بریم و ازش حمایت کنیم.
‫ممکنه یه اتفاقی براش بیفته،
‫برای همین باید بهش نشون بدیم ‫که ما هواش رو داریم.
‫اینکه روز اول کاریش ‫با حمایت خانواده‌اش راهی محل کار بشه،
‫- باعث خلق صحنه‌ی قشنگی نمی‌شه؟ ‫- آره.
‫منظورت از «قشنگ» چیه؟
‫اتفاقا خیلی هم ناجوره که کل خانواده ‫دنبال یه مَرد بالغ بیفته.
‫ولی بهرحال کار سختی نیست. ‫بخاطرش دارین پول می‌گیرین.
‫حداقل دیگه باید کارهایی که میگیم رو انجام بدید.
‫کارمندها هم حق دارن در برابر ‫درخواست‌های غیرمنطقی یا ناعادلانه مخالفت کنن.
‫باورنکردنیه.
‫سهل‌انگاری در انجام وظیفه، قصور در انجام وظیفه.
‫خانک کانگ هاری، الان دارین این کارا رو انجام میدین.
‫همونطور که احتمالا متوجه شدید، ‫ایشون هم حقوق خوندن.
‫- خدایا. ‫- گفتم بهتره ایشونم بدونه.
‫هی. «قصور در انجام وظیفه» فقط ‫مشمول کارمندهای دولتی هست.
‫من که اینجا کارمند دولت نیستم.
‫واقعا اینو نمی‌دونی؟
‫همونطور که احتمالا متوجه شدید، ‫ایشون هم حقوق خوندن.
‫گفتم بهتره اونا هم اینو بدونن.
‫خب، اگه دقیق به قضیه نگاه کنیم، ‫شما کارمند نیستین.
‫واقعا اینو نمی‌دونی؟
‫اه، یادم اومد. ‫شما آزمون وکالت رو افتادین.
‫الان چی گفتی؟
‫فقط بدونین که من ایشون رو ‫با راه و روش خودم حمایت می‎کنم.
‫آقای پارک، چه خوش‌قیافه شدید.
‫به لطف من، رئیس شدید.
‫آقای پارک.
‫پارک هه‌کانگ، رئیس انجمن مجتمع ترو ولیو!
‫امروز توی کارت موفق باشی.
‫خیلی خفن شدی، پارک هه‌کانگ.
‫هاری، لباس‌ها رو بشور.
‫خودمم باورم نمیشه چیکار کردم.
‫ولی یعنی همه‌شون می‌دونن ‫که توی آزمون وکالت افتادم؟
‫لعنت بهشون!
‫تقریبا به هدفم رسیدم.
‫با مُهر رئیس، ‫مُهر مدیر تأسیسات،
‫و دفترچه حساب بانکی مجتمع، ‫همه‌چیز تموم می‌شه.
‫بریم.
‫صبح‌بخیر!
‫سلام.
‫باز همه‌شون اومدن.
‫رئیس پارک، خوش اومدید.
‫خانواده‌تونم تشریف آوردن.
‫- شماها واقعا... ‫- سلام.
‫خیلی بهم نزدیک هستین.
‫- آقای چوی. سرتون شلوغه؟ ‫- اصلا.
‫فقط داشتم چک حقوق‌ها رو مُهر می‌زدم.
‫سانگ‌ته، زودباش. ‫چیزایی که آماده کردیم رو براشون بیار.
‫- رئیس پارک، تبریک میگم. ‫- ممنونم.
‫- خیلی بهتون میاد. ‫- ممنونم.
‫اُمیدوارم از دفترتون خوشتون بیاد.
‫آقای چوی، عاشقش شدم.
‫اینم بفرمایید.
‫چند تا یادداشت برای تحویل گرفتن کارها هم هست،
‫همراه با دفترچه حساب بانکی و مُهر خودتون.
‫قربان، مشتاق همکاری با شمام.
‫قدرت رئیس.
‫جانم؟
‫همیشه یه چیز جالبی می‌گین.
‫پس من دیگه رفع زحمت کنم.
‫بعدا یه جلسه با پیمانکارها دارین،
‫پس یادتون نره.
‫- مرسی. ‫- ممنونم.
‫- ماشالله خیلی بهم نزدیکین. ‫- بله.
‫- چه خوشگله. ‫- می‌درخشه.
‫- رئیس، موفق شدید. ‫- موفق شدین.
‫هنوز تموم نشده، پس حواس‌تون باشه.
‫- چشم. ‫- بله، رئیس.
‫کم‌کم شروع کنیم به جمع‌وجور کردن کارها.
‫به‌محض اینکه فردا صبح پول رو از بانک گرفتیم،
‫- دیگه بی‌معطلی می‌ریم. ‫- چشم، رئیس.
‫پول خیلی زیادیه.
‫- گیونگ‌نام، یه کیف برای پول نقد جور کن. ‫- چشم.
‫گنده‌بک، هر چی توی خونه هست بفروش.
‫چشم، رئیس.
‫- جه‌گیل، مُهر مدیر تاسیسات رو بیار. ‫- به روی چشم.
‫مدیر...
‫همین چند لحظه پیش ‫مُهرش رو بی‌خیال روی میزش پرت کرد.
‫- بسپارینش به خودم، رئیس. ‫- روحشم از هیچی خبر نداره.
‫خانم کانگ و مارمولک چی میشن؟
‫- شما نباید برید داخل. ‫- طوری نیست.
‫فقط افراد مورد تایید می‌تونن وارد بشن.
‫من باعث شدم اون به ریاست برسه. ‫چی بهش می‌گفتیم؟
‫مهره‌گردان؟
‫آره. من مهره‌گردانم، ‫پس معلومه که اجازه ورود دارم.
‫آقای پارک، شما موافق نیستین؟
‫مشکلی نیست. ‫شما می‌تونین برین.
‫آقای پارک.
‫این هدیه برای سمت جدید شماست. ‫بفرمایید.
‫چی هست؟
‫بازش کنین. ‫زودباشین.
‫همه‌ی اعضای باشگاهمون ‫واقعا ازتون قدردان بودن،
‫برای همین با همکاری همدیگه، ‫اینو براتون آماده کردیم.
‫[رئیس پارک هه‌کانگ]
‫وای، یه ققنوس...
‫حتی رئیس‌جمهور هم چنین لوح تقدیری نداره.
‫این جایگاهه که به آدم اعتبار می‌ده.
‫باید یه چیزی مثل این روی میزتون باشه...
‫تا میز کارتون ابهت بیشتری داشته باشه.
‫بازم تبریک میگم.
‫زودباش آقای پارک. ‫تبریک میگم.
‫عالیه، نه؟
‫خب...
‫باید یه نقطه‌ضعف ازش پیدا کنیم.
‫باید انتخاب پارک هه‌کانگ رو غیرقانونی جلوه بدیم.
‫خب از کجا باید گیرش بندازیم؟ ‫و چطور باید ماجرا رو پیش ببریم؟
‫شاید بشه روی فرم ثبت‌نام نامزدیش دست گذاشت.
‫اندازه عکس آقای پارک هه‌کانگ چطوره؟
‫از عکس بزرگ‌تری نسبت به شما استفاده کرد.
‫نظرتون چیه؟
‫قانون رو نقض کرد، درسته؟
‫با گیر دادن به یه همچین مسئله‌ی جزئی،
‫نمی‌تونیم این مشکل رو حل کنیم.
‫همچین مشکل بزرگی اینطوری حل نمیشه.
‫باید یه چیزی پیدا کنیم ‫که با یه ضربه کارش رو تموم کنه.
‫یه چیز مهم.
‫آقای لی، شما از شرکت هانسونگ اِکوئیپمنت ‫حسابی زیرمیزی گرفته بودید، مگه نه؟
‫و شما خانم کیم.
‫می‌دونم موقع مناقصه‌ی قرارداد مهدکودک،
‫شما از مدیر پارک پول زیادی گرفته بودید.
‫و شما، آقای اوه،
‫با پارتی‌بازی، خواهرتون رو توی
‫شرکت فضای سبز استخدام کردید.
‫فقط با چند ثانیه فکر کردن ‫می‌تونم مثل آب خوردن
‫کلی از این چیزا رو پیش بکشم.
‫ولی شماها انگار خیلی خونسرد هستین.
‫من واقعا...
‫گوش کنین.
‫اگه نتونیم از شر پارک هه‌کانگ خلاص بشیم،
‫اگه نتونیم از سِمت خودش زمین بزنیمش،
‫کار همه‌مون ساخته‌س.
‫همه میریم آب‌خنک خوری.
‫متوجه حرفم هستین؟
‫شنیدین که میگن ‫«قدرت همیشگی نیست.»
‫یعنی هیشکی تا ابد در راس قدرت نمی‌مونه.
‫رئیس پارک، شما واقعا باهوش هستین.
‫میگن آدم نمی‌تونه بیش از ده سال ‫قدرت رو حفظ کنه.
‫اما آدم‌های نادان همیشه ‫خیال می‌کنن قدرت همیشگیه،
‫و آخرش به فساد کشیده می‌شن.
‫برای همین اومدم تا این جور دردسرها رو
‫براتون جمع‌وجور کنم.
‫- کدوم دردسرها؟ ‫- می‌دونین دیگه.
‫ریسک خانوادگی.
‫قدیما تقریبا همه‌ی سیاستمدارها ‫یه رسوایی خانوادگی داشتن.
‫مهم نیست چقدر سیاستمدار خوبی باشی، ‫فقط یه رسوایی خانوادگی می‌تونه تورو زمین بزنه.
‫خب، گمونم درسته.
‫ولی این هیچ ربطی به ما نداره.
‫البته که ربط داره.
‫قدرت و فساد تقریبا از هم جدانشدنی‌اند.
‫برای همین پیشنهاد می‌کنم دبیر ارشد امور مدنی ‫شما بشم و این جور دردسرها رو
‫از طرف شما مدیریت کنم.
‫- دبیر ارشد؟ ‫- دبیر ارشد؟
‫بله. دبیر ارشد امور مدنی. ‫عالی نیست؟
‫فقط دوست دارم شما رو زیاد ببینم، همین.
‫پس بذارین براتون اینکارو بکنم.
‫باشه؟ من دبیر ارشد امور مدنی شما میشم.
‫قربان، حاضر هستین؟
‫- خانم جانگ، شمام اینجایین. ‫- بله، آقای چوی.
‫رئیس پارک،
‫حاضرین؟
‫بیاین بریم!
‫مشکلی با بودنش در اینجا ندارین؟
‫- بد شد. ‫- دبیر ارشد دیپه چیه؟
‫مشکلی نیست. ‫بهرحال ما فردا رفتنی هستیم.
‫- شماها برید و حاضر باشین. ‫- کُتم کو؟ کُت منم بیار.
‫- بدش من. ‫- رئیس.
‫- من می‌تونم... ‫- اومدم.
‫همون‌طور که می‌دونید، ‫مجتمع ما سه طبقه‌ی تجاری
‫و 121 واحد صنفی داره.
‫از این طرف، رئیس.
‫خدایا.
‫بابت ریاست انجمن مجتمع بهتون تبریک میگم!
‫- تبریک میگیم. ‫- تبریک میگیم.
‫من پارک هه‌کانگ، رئیس جدید ترو ولیو هستم.
‫از آشنایی با شماها خوشوقتم.
‫کف بزنین!
‫مشتاق همکاری با شما هستیم.
‫این هم فهرست اعضای انجمن کسبه.
‫هر وقت به یکی از مغازه‌های ما سر بزنین ‫و بگین رئیس انجمن ساکنان هستید،
‫هر چی خواستید مهمون ما هستین.
‫مهمون شما؟ چرا؟
‫چون شما رئیس هستین.
‫شامل خانواده‌تونم میشه.
‫رئیس ما چنین رشوه‌هایی رو نمی‌پذیرن.
‫- بریم. ‫- باشه.
‫رئیس اومدن.
‫دوستان، بعنوان دبیر ارشد امور مدنی رئیس،
‫اجازه بدید یک مطلب مهمی رو عرض کنم.
‫رئیس پارک هیچ رشوه‌ای رو نمی‌پذیرن.
‫هرچی آوردین، با خودتون برگردونین.
‫برشون گردونین.
‫رئیس پارک، مشتاق همکاری با شما هستیم.
‫به افتخار ترو ولیو.
‫قربان.
‫بفرمایید.
‫بابت تلاش سخت شما.
‫این چیه؟
‫اینو بگیرین
‫و اعلام کنین که تمام عتقیه‌های ‫پیدا شده در اینجا تقلبی هستن.
‫عتقیه‌هایی مثل این ممکن نیست اینجا کشف بشن.
‫شما واقعا...
‫خیلی زرنگ هستین.
‫سریع لپ مطلب رو گرفتین.
‫همین که الان گفتین رو توی رسانه‌ها اعلام کنین.
‫نه، جدی میگم. پیدا شدن چنین آثار باستانی‌ای ‫توی اینجا تقریبا غیرممکنه.
‫چی؟
‫خاکی که روی آثار باستانی بوده ‫با خاک محل یکی نیست،
‫درضمن، همه‌شون متعلق به ‫دوره‌های تاریخی متفاوتی هستن.
‫ممکن نیست اینا اینجا پیدا بشن ‫مگر کسی از عمد اینجا گذاشته باشه.
‫پس یکی از قصد اونا رو اینجا گذاشته؟
‫اگه دستم به کسی که این کارو کرده برسه...
‫می‌کشمش.
‫- الو؟ ‫- سلام، جناب پلیس.
‫از طرف آقای سونگ تماس داشتین، درسته؟
‫به کمک شما نیاز دارم.
‫دوستت داریم، یوری.
‫گیونگ‌بوک.
‫هاری، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫الان یه حساب مخصوص پارکینگ باز کردم
‫که هم مزایای حساب جاری رو داره ‫و هم مزایای حساب پس‌انداز رو.
‫درسته. می‌تونی واریز و برداشت بزنی ‫و سود روزشمار هم بگیری.
‫- درباره‌ش شنیدم. ‫- آره، همونه.
‫حساب پس‌انداز به درد من نمی‌خورد، ‫این دقیقا همون چیزی بود که لازم داشتم.
‫منم باید یکی باز کنم. ‫خیلی دلم می‌خواست این عروسک رو بگیرم.
‫هی. بیا بگیرش.
‫می‌تونی آنلاین بخری.
‫- واقعا؟ ‫- اینجا رو ببین.
‫الو؟
‫از مهدکودک ترو ولیو تماس گرفتم. ‫شما مادر گیونگ‌بوک هستین؟
‫اشتباه گرفتین.
‫صبر کنین! الو!
‫بله، من مادر گیونگ‌بوک هستم.
‫شما معلم مهدکودک هستین.
‫[رئیس پارک هه‌کانگ]
‫رئیس پارک، حتما بخاطر این همه کار ‫حسابی خسته شدید.
‫بفرمایید، از این بخورین.
‫آقای پارک، یه موقعیت اضطراری...
‫خدای من.
‫خانم، باید مراقب باشین که در مکان عمومی ‫چطور ایشون رو خطاب قرار میدین.
‫بهش گفتین «آقای پارک»؟
‫می‌دونی، شما زن متاهلی هستین.
‫- عسلم. ‫- جانم، عزیزم؟
‫امروز گیونگ‌بوک جشنواره‌ی ورزشی داره.
‫تمام والدین بچه‌های دیگه بازی می‌کنن ‫ولی فقط ما غایب هستیم.
‫چیزی می‌خوای بگی؟
‫امروز صبح می‌خواست همینو بگه. ‫بریم.
‫خدای من. ‫دارین چیکار می‌کنین؟
‫رئیس پارک، شما کلی کار دارین.
‫نمی‌تونین برین.
‫خانم، یه مادر باید به چنین چیزایی رسیدگی کنه.
‫چرا من باید تنها برم؟ ‫اونم پدرشه.
‫برای اینکه یه مَرد به جاهای بزرگی برسه، ‫خانواده‌ش باید فداکاری کنه.
‫خانم جانگ،
‫برنامه‌هایی که مهدکودک برگزار می‌کنه، ‫بیشتر والدینِ ساکن ترو ولیو
‫- توش شرکت می‌کنن؟ ‫- البته.
‫پس به‌نظرم این بهترین فرصته
‫که هم جایگاهم رو به‌عنوان رئیس انجمن ساکنان محکم کنم،
‫و هم تصویر یه پدر دلسوز از خودم بسازم.
‫نظر شما چیه، خانم جانگ؟
‫پس برنامه بعد از ظهرتون رو خالی می‌کنم.
‫صبر کنین منم بیام.
‫همراه مامان و باباها پرش از روی مانع داریم.
‫آماده، شروع.
‫آفرین تیم صورتی! ‫آفرین تیم آبی.
‫آفرین تیم صورتی!
‫آفرین! ‫تیم صورتی رو ببین.
‫تیم صورتی برنده شد.
‫گیونگ‌بوک، تیم صورتی برنده شد.
‫- بعدش باهم بازی می‌کنیم. ‫- نه.
‫چرا؟ ‫زودباش. باهم بازی می‌کنیم.
‫دوستان، رئیس ترو ولیو، پارک هه‌کانگ تشریف آوردن.
‫اون بابای گیونگ‌بوکه.
‫من پارک هه‌کانگم.
‫گیونگ‌بوک.
‫- مثل سیبی هستن که از وسط نصف کردن. ‫- پدر و پسرن دیگه.
‫از کجا فهمیدی؟
‫من همه‌چیو می‌دونم.
‫گیونگ‌بوک، پس چرا بهمون نگفتی که ‫امروز رویداد ورزشی داری؟
‫این که راز خیلی بزرگی نیست.
‫چون ما یه خانواده واقعی نیستیم.
‫بهت نشون میدم باوجود اینکه ‫مادر واقعیت نیستم، ولی باز بهتر از همه هستم.
‫کار همه‌شون تمومه.
‫امروز می‌خوام تمام مامان‌ها رو شکست بدم.
‫بریم برنده بشیم.
‫[کیف‌های چمدانی قابل‌گسترش]
‫- آقا. ‫- دنبال چی هستین؟
‫فقط همین کیف‌ها رو دارین؟ ‫کوچک‌تر از چیزی هستن که فکر می‌کردم.
‫کوچک؟
‫پس اینو بلد نیستین.
‫می‌تونن اینطوری بزرگ بشن.
‫می‌تونی ده میلیارد پول توش جا بدی.
‫پس حداقل دوتا می‌خوام.
‫چی؟ بیست میلیارد پول داری؟
‫کاش داشتم. ‫چقدر میشه؟
‫- همگی بیاین ناهار. ‫- چشم.
‫خدایا. چرا این کار نمی‌کنه؟ ‫داره دیوونه‌ام می‌کنه.
‫- سلام. ‫- شما برادر رئیس هستین.
‫رئیس فعلا تشریف ندارن. ‫کمکی ازم برمیاد؟
‫اه، اینجا نیست. ‫گفتم یه ناهاری باهم بخوریم...
‫خراب شده؟
‫ممنونم!
‫اگه تو نبودی، ‫باز هم دعوام می‌کردن.
‫این واسه جلسه هست؟
‫این برنامه‌ی کاری ما برای امساله.
‫رئیس تغییر کرده، برای همین ‫باید برنامه جدید چاپ کنیم.
‫منظورم این نبود که از تغییر رئیس ناراحتم.
‫بذارمشون روی میزتون؟
‫برخلاف قیافه‌تون، خیلی مهربون هستین.
‫کار دیگه‌ای هم هست که براتون انجام بدم؟ ‫می‌تونین هرچیزی ازم بخواین.
‫عذر می‌خوام.
‫شما همون آقای پری اجناس دست‌دوم هستید؟
‫- شما آقای تخفیف هستین؟ ‫- بله.
‫پلوپز...
‫- پلوپز. ‫- بله.
‫- بفرما. ‫- مرسی.
‫- سالم سالمه. ‫- باشه.
‫- تعویض یا برگردوندن نداریم. ‫- باشه.
‫بفرمایید.
‫بابت تخفیف هم ممنونم،
‫آقای پری اجناس دست‌دوم.
‫لطفا یه امتیاز خوب بهم بدید.
‫یه کف مرتب برای بابای گیونگ‎بوک بزنین.
‫شروع!
‫برو، مامان. ‫آفرین.
‫رقابت خیلی نزدیکه!
‫مامان گیونگ‌بوک نفر اول میشه.
‫مامان گیونگ‌بوک برنده شد.
‫و گل سرسبد امروز.
‫این بازی، مسابقه‌ی دوِ چهارنفره‌س ‫که برای نشان دادن اتحاد خانواده برگزار می‌شه.
‫بچه‌های تیم‌های برنده می‌تونن ‫جایزه‌ی موردنظر خودشون رو انتخاب کنن.
‫با صدای سوت، مسابقه رو شروع می‌کنید.
‫آماده...
‫شروع!
‫- برو. ‫- برو.
‫پارک هه‌کانگ!
‫خدای من.
‫حالت خوبه؟
‫برو!
‫رئیس پارک!
‫گوشت گاو! جیسینگ!
‫نمی‌تونیم تسلیم بشیم. ‫بریم.
‫- آفرین. ‫- ما می‌تونیم.
‫تیم اول پک جیسینگ رو بعنوان جایزه انتخاب کردن.
‫گیونگ‌بوک، تو چیو انتخاب می‌کنی؟
‫گوشت گاو.
‫گوشت گاو رو انتخاب کن.
‫گوشت گاو.
‫ستِ بیگودی مو.
‫اینو می‌خوام.
‫گیونگ‌بوک.
‫چرا آخه اینو...
‫کلی جایزه‌های خفن داریم. ‫چرا اینو انتخاب کردی؟
‫توی تلویزیون دیدم که مامان‌های بقیه از اینا دارن،
‫ولی انگار مامان من، از اینا نداره.
‫- چه پسر خوبی. ‫- چقدر بامزه‌س.
‫پسرها بهترینن.
‫خدای من. ‫چه پسر خوبی.
‫تو پسر عالی هستی.
‫نگران موهای من بودی. ‫بذار ببینیم چیه.
‫ست‌های مختلف بیگودی داره.
‫این خیلی بهتر از گوشت گاوه.
‫ممنونم، گیونگ‌بوک.
‫گیونگ‌بوک ما واقعا خیلی با ملاحظه‌ست، مگه نه؟
‫واسه گیونگ‌بوک مهربون ما ‫یه کف مرتب بزنین.
‫آره، یه کف مرتب براش بزنین.
‫خیلی خوشحالم.
‫بجای جیسینگ و گوشت گاو، ‫بیگودی مو انتخاب کرد.
‫یعنی گیونگ‌بوک اینقدر منو دوست داره؟
‫چطور شدم؟ ‫بهم میاد؟
‫این چه واکنشیه؟
‫فردا قبل از اینکه برم سر کار، ‫به چتری‌هام کمی حجم می‌دم.
‫رئیس، همه‌چی حل شد.
‫خانم کانگ.
‫بله؟
‫خانم کانگ.
‫از فردا دیگه لازم نیست سر کار بیای.
‫چی؟ منظورت چیه؟
‫هنوز که دو هفته نشده.
‫نیازی نیست دو هفته رو کامل بیاین.
‫تا آخر امروز بقیه پول رو به حساب‌تون می‌زنم.
‫کارتون عالی بود. ‫دیگه می‌تونین برین.
‫یعنی همین الان منو می‌فرستی برم؟
‫- کیفم توی خونه مونده... ‫- میگم وسایل‌تون رو براتون بفرستن.
‫یه تاکسی بگیرین و برین.
‫خب، دیگه خدانگه‌دار.
‫یعنی چی؟
‫مسخره نیست؟
‫چطور تونست اینکارو بکنه؟
‫چطور بعد این همه مدت که باهم بودیم،
‫می‌تونه چنین کاری باهام بکنه؟
‫همش دروغ بود؟
‫آره.
‫معلومه که دروغ بود. ‫همش یه کار موقتی بود دیگه.
‫آخه بازم...
‫چطور می‌تونه اینطور سرد و خشک ‫باهام رفتار بکنه؟
‫فراموشش کن.
‫بقیه پولت رو گرفتی.
‫الان دیگه باید روی درس‌هات تمرکز کنی.
‫اون که آره، ولی...
‫خیلی ناراحتم.
‫- رئیس. ‫- بله؟
‫بفرما.
‫آفرین.
‫کار همه‌تون عالی بود.
‫فقط کافیه فردا صبح به بانک بریم و بزنیم به چاک.
‫گیونگ‌نام چی میشه؟
‫رفت پیش گیونگ‌بوک.
‫ولی رئیس، خانم کانگ چی میشه؟
‫- کارش تمومه. ‫- چی؟
‫نیازی نیست نگرانش باشین.
‫حتی نتونستیم ازش خداحافظی کنیم.
‫چقدر کِش میاد.
‫بنظر خوشمزه میاد.
‫- بخور. ‫- باشه.
‫خوشمزه‌س.
‫- آره. هرچقدر می‌خوای، بخور. ‫- باشه.
‫گیونگ‌بوک.
‫توی سئول زندگی کردن سخته، نه؟
‫منظورت چیه؟
‫یعنی میگم توی خونه کلی آدم هست. ‫یه بابابزرگ عجیب و غریبم داری.
‫یهو یه مامان و کلی عمو گیرت اومد.
‫مجبورت کردم دروغ بگی
‫و عمو هه‌کانگ رو بابا صدا بزنی.
‫نه.
‫من از داشتن مامان و عموهام و همینطور پدربزرگ
‫خوشحال بودم.
‫می‌خوام دوباره اینکارو بکنم.
‫بابا، فکر کنم دوست دارم خانواده داشته باشم.
‫دفعه‌ی دیگه بازم یه خانواده میشیم.
‫باشه. قول میدی؟
‫دیدم. لازم نیست مخفی کنی.
‫آقا، واقعا باید قمار رو بذاری کنار.
‫آقای پارک.
‫الان شما...
‫مودبانه باهام حرف زدید؟
‫تو دیگه جوون نیستی. ‫می‌خوای همینطوری زندگی کنی؟
‫آقای پارک، دارین منو می‌ترسونین.
‫بازم کار اشتباهی ازم سر زده؟
‫منو نکشین. ‫گفتی می‌ذاری زنده بمونم.
‫از این خبرا نیست. ‫راحت بشین.
‫زودباش دیگه.
‫کارت عالی بود.
‫من بدهی تو رو صاف شده می‌دونم.
‫آقای پارک.
‫پس پولا رو بالا کشیدین.
‫فردا اون روز بزرگه‌س؟
‫فردا به بانک میریم و پولا رو می‌گیریم،
‫سهم تورو هم میدم.
‫نه، آقای پارک.
‫نمی‌خواد. واقعا نیازی نیست.
‫همین که گذاشتین اینجا بمونم ‫و پنهان بشم، ازتون ممنونم.
‫مطمئنی که نمی‌خوای؟
‫آره. نیازی نیست.
‫شرفتمندانه زندگی کن.
‫حتما.
‫خودت می‌دونی که همه‌جا آدم دارم، درسته؟
‫اگه باز بشنوم سراغ قمار رفتی، ‫واقعا این بار سرتو قطع می‌کنم.
‫یکم بگیر بخواب.
‫اون...
‫واقعا باملاحظه‌ست.
‫چه خوشتیپ افتاده.
‫صبح به بانک میریم و پول رو می‌گیریم ‫و برای آقای سون می‌فرستیم،
‫بعدش از سئول می‌ریم.
‫یه جزیره پیدا کردم که می‌تونیم ‫یه مدت اونجا بمونیم.
‫- مارمولک چی؟ ‫- بهش گفتم سوار ماشین‌مون بشه.
‫بعد اینکه یونگ‌مان رو پس گرفتیم، ‫از اول شروع می‌کنیم.
‫- بله، رئیس. ‫- بله، رئیس.
‫بریم.
‫چه کمکی ازم برمیاد؟
‫می‌خوام تمام مبلغ رو نقدی بگیرم.
‫- کل مبلغ؟ ‫- بله.
‫توی آپارتمان زندگی می‌کنین؟
‫- بله. ‫- پس خودتون می‌دونین.
‫ما به‌زودی یه پروژه‌ی ساخت‌وساز بزرگ داریم. ‫من رئیس انجمن ساکنان هستم.
‫همونطور که می‌دونین، جایگزینی آسانسور ‫کلی خرج برمی‌داره.
‫- این کیف رو بهتون بدم؟ ‫- نه، نیازی نیست.
‫- یه لحظه صبر کنین. ‫- بله.
‫این چیه؟
‫کل مبلغ رو خواستین دیگه.
‫اون 2.530 وون هست.
‫می‌خوام کل موجودی رو برداشت بزنم.
‫موجودی حساب شما 7.280 وون هست.
‫چرا اینقدر طولش میده؟
‫نکنه سنگینه و نمی‌تونه تنهایی بیاره؟
‫اینم 7.650 وون شما.
‫اونم از کل موجودی شما. ‫4.910 وون.
‫معلومه که سنگینه.
‫بهتر نبود ما هم باهاش می‌رفتیم؟
‫پول توی حساب‌های بانکی متفاوتیه، ‫پس مشخصا یکم طول می‌کشه.
‫9.220 وون خدمت شما.
‫[بانک میرائه]
‫نمی‌تونه واقعی باشه.
‫صندوق تعمیرات بلندمدت؟
‫17.857.420.000 میلیارد وون.
‫گفتن اینقدر پول توشه. ‫پس کوش؟
‫بخاطر این پول کلی جون کَندم.
‫من نامزد شماره 3 از ناحیه 4، ‫پارک هه‌کانگ هستم.
‫من این مشکل رو حل می‌کنم!
‫پس بِکَنید.
‫- پارک هه‌کانگ! ‫- پارک هه‌کانگ!
‫خروجی سوم رو به ترو ولیو منتقل کنید!
‫خیلی براش زحمت کشیدم.
‫17.857.420.000 وون...
‫پول من کجاست؟
‫17.857.420.000 وون من!
‫کجاست؟
‫آقای پارک! لطفا بذارین بیرون بیام.
‫اینطوری خفه میشم.
‫خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم...
‫من فوبیای فضای بسته دارم.
‫پس چرا دوباره اومدیم پشت‌بام؟
‫من از ارتفاع هم می‌ترسم.
‫هیچ پولی اونجا نیست.
‫17.857.420.000 میلیارد وون. ‫اونجا نیست. چرا؟
‫من هم کلافه‌ام.
‫همه‌مون اون روز شنیدم که پای تلفن 17.8 میلیارد گفت.
‫بجای اینکه بیای عصبانیتت رو سر من خالی کنی،
‫باید بری دنبال اونی که پول رو برداشته.
‫باشه. ‫چطور اون شخص رو پیدا کنیم؟
‫بنظرت کی پول رو برداشته؟
‫مبلغ هنگفتیه.
‫مگر اینکه رئیس انجمن، مدیر تأسیسات و ‫حسابدار با هم همکاری کرده باشند...
‫پس باهمدیگه پولو بالا کشیدن؟
‫قطعی که نمی‌تونم بگم ولی ممکنه همینطور باشه.
‫- ببندینش. ‫- ای عوضی...
‫صبر کنین!
‫من توی این کار تخصص دارم. ‫چطور بدون من می‌خواین انجامش بدید؟
‫رئیس، حالا چیکار کنیم؟
‫باید پولو پیدا کنیم.
‫من پولم رو می‌خوام.
‫ولی اگه واقعا اونا برداشته باشن، ‫چطور می‌خوایم پیداش کنیم؟
‫خب، در گام اول...
‫بیاین اون سه نفر رو بررسی کنیم.
‫بسیارخب.
‫یکم طول می‌کشه.
‫رئیس، باید همچنان سمت ریاست انجمن رو حفظ کنید
‫تا روند تحقیقات راحت‌تر پیش بره.
‫پس باید بازم نقش خانواده موقتی رو ادامه بدیم.
‫[من می‌تونم!]
‫متن رو همراه من بخونین.
‫در ماده 23، بند 1 قانون استانداردهای کار،
‫اخراج ناعادلانه به‌طور مشخص تعریف شده.
‫به زبان ساده، یعنی اخراجی که ‫دلیل موجهی نداشته باشه.
‫دقیقا. منم ناعادلانه اخراج شدم.
‫برای همینم عصبانی شدم.
‫چرا آخه قانون کار یادم نیومد؟
‫باید با استناد به اون قانون اعتراض می‌کردم.
‫همش بخاطر اینکه درس‌حسابی درس نخوندم.
‫باید تمرکزم روی درس‌هام باشه.
‫چرا الان اینو سرم زدم؟
‫خب، بچه‌ها که معصوم و بی‌گناه هستن.
‫گیونگ‌بوک معصومه.
‫وسایلت رو آوردم. ‫بیا یه لحظه صحبت کنیم.
‫چی؟ الان جلوی درب خونه‌ی منه؟
‫[نکات کلیدی حقوق مدنی]
‫چی شده؟
‫شغلت رو به پیک سریع‌السیر تغییر دادی؟
‫حالت چطوره؟
‫این چه‌جور احوال‌پرسی هست؟
‫همین دیروز همدیگه رو دیدیم.
‫امروز صبح که همدیگه رو ندیدیم.
‫شخصا اومدم چون خواستم یه چیزی بهتون بگم.
‫خوبه. منم یه چیزی باید بگم.
‫ماده 23، بند 1 قانون استانداردهای کار،
‫میگه که کارفرما
‫بدون داشتن دلیل موجه ‫نمی‌تونه کارکنان خودش رو اخراج کنه.
‫دلیل اخراج من چی بود؟
‫اشتباه کردم.
‫خانم کانگ، هنوزم بهتون نیاز داریم.
‫لطفا فردا سر کارتون برگردید.
‫چی؟
‫همین دیروز منو اخراج کردی ‫و الانم می‌خوای دوباره برگردم؟
‫متاسفم.
‫حتما خیلی ناراحت شدید.
‫قول میدم براتون جبران کنم...
‫آقای پارک، عذر می‌خواما.
‫درسته که عشق پول دارم،
‫ولی لازم نکرده بخواین همه‌چی رو ‫با پول حل کنین.
‫شما باید بابت اخراج اون آدم
‫عذرخواهی کنید و به رفتارتون فکر کنید.
‫خانم کانگ، ازتون عذر می‌خوام.
‫در صورتی که باعث ناراحتی‌تون شدم،
‫از صمیم قلبم عذر می‌خوام.
‫لطفا دو هفته‌‍ی دیگه برام کار کنین.
‫وقتی این‌قدر ازم خواهش می‌کنید، ‫بی‌اعتنایی کردن واقعا بی‌رحمانه‌ست.
‫طبق قولم، دو هفته‌ی دیگه براتون کار می‌کنم.
‫مرسی.
‫اون ماشین کیه؟
‫فکر کنم برای یکی از کارمندان هست.
‫سلام به همگی.
‫لطفا بشینید.
‫تمام تصاویر دوربین‌های امنیتی دست شماست، درسته؟
‫بله.
‫چیز بدردبخوری پیدا کردین؟
‫بین ماشین‌هایی که به ‫شهرک جدید اومان وارد و خارج میشن،
‫یه ماشینی هست که جزو ماشین‌های ساخت و ساز نیست.
‫داریم اونو پیگیری می‌کنیم.
‫اه، واقعا؟
‫پس بزودی می‌فهمیم اون عوضی کیه.
‫رئیس پارک.
‫سلام، آقای چوی.
‫چطور اینقدر زود سر کار اومدید؟
‫امروز بدون خانواده تشریف آوردین.
‫دیشب از فکر اینکه چطور ‫اینجا رو اداره کنم، اصلا خوابم نبرد،
‫برای همین زودتر سر کار اومدم.
‫کل شب فکر اینجا رو می‌کردید؟
‫آقای چوی.
‫الان فوری‌ترین مشکل ‫توی مجتمع ما چیه؟
‫خب، مشکل تعمیر آسانسور داریم.
‫- تعمیر آسانسور؟ ‫- بله.
‫چطور هزینه‌ش رو پرداخت می‌کنیم؟
‫با صندوق ذخیره تعمیرات.
‫- صندوق تعمیرات بلندمدت؟ ‫- بله.
‫تعمیر آسانسور هزینه زیادی داره.
‫استفاده از این صندوق ‫مشکلی ایجاد نمی‌کنه؟
‫اصلا و ابدا.
‫صندوق ذخیره تعمیرات دقیقا برای چنین مواقعی هست.
‫ولی آسانسور اغلب هی خراب میشه،
‫برای همین شرکت تعمیرات گفته ‫اینبار برامون رایگان تعمیر می‌کنه.
‫یعنی هر وقت بخوایم ‫از صندوق ذخیره استفاده کنیم،
‫اول من به‌عنوان رئیس مُهر می‌زنم، ‫بعد شما مُهر می‌زنید،
‫و در آخر هم مدیر حسابداری پرداخت رو انجام می‌ده؟
‫بله، درسته. ‫منظورم وقتی هاجونگ برگرده.
‫- هاجونگ؟ مدیر حسابداری؟ ‫- بله.
‫حالا که فکر می‌کنم، اصلا ایشون رو ندیدم.
‫خب، هاجونگ برای اولین بار در سال، ‫به تعطیلات رفته.
‫بزودی برمی‌گردن.
‫میزشون اونجاست.
‫- دیدم. کانگ هاجونگ. ‫- بله.
‫توی چارت سازمانی، ‫اون دقیقاً یه رده پایین‌تر از منه.
‫[مدیر حسابداری ‫کانگ هاجونگ]
‫دوست دارم خیلی زود ببینمش.
‫بعد اینکه بعنوان رئیس انتخاب شد، ‫از زیر کار درمیره.
‫امروز به موقع سر کارش اومده؟
‫قلک گیونگ‌بوک رو شکستی؟
‫گیونگ‌نام، بس کن.
‫دستاتو به خون آلوده نکن.
‫اینطوری بریده.
‫من همینطوری شکمش رو سفره می‌کنم ‫و خودم میرم زندان.
‫- برو اونور. ‫- شوخیت گرفته؟!
‫بسه.
‫راستش یکم پول نیاز داشتم.
‫اینجا...
‫واقعا قمارخونه‌‍س.
‫چندتا پیرمرد دارن قمار بازی می‌کنن
‫ولی اصلا بلد نیستن.
‫مثل آب‌خوردن می‌تونم ‫از اینجا پول دربیارم.
‫دهنت رو ببند.
‫هی، بس کن. ‫ممکنه یکی ببینه.
‫درسته، پدر. ‫خب...
‫بازم می‌خواستی قمار کنی؟
‫می‌خوای دستتاتو قطع کنم؟
‫برو خونه.
‫خدای من.
‫ای عوضیا.
‫اصلا گیریم پدرشون اعتیاد به قمار داره، ‫ولی چطور باز می‌تونن اونو بزنن؟
‫این دیگه واقعا غیرقابل بخششه.
‫مامان!
‫بیا. اینو بگیر.
‫پیداش کردم.
‫بابام گفته نباید هر چیزی که ‫این‌طرف و اون‌طرف افتاده رو بخورم.
‫هی، متوجه منظورم نمیشی؟
‫می‌خوام باهات دوست بشم.
‫من فقط با مامانم، کانگ هاری دوستم.
‫خداحافظ، گیونگ‌بوک.
‫- خداحافظ. ‫-خداحافظ.
‫- نمی‌دونم. ‫- دعوا کردی؟
‫- چی؟ ‫- چرا اینقدر ناراحتی؟
‫- ناهار خوب خوردی؟ ‫- مامان!
‫مامان!
‫پس هایه‎جون گفت می‌خواد ‫باهات دوست بشه ولی تو قبول نکردی؟
‫چرا؟ خوشگل نیست؟
‫مامان، چون تورو بیشتر از همه دوست دارم.
‫تو از همه خوشگل‌تری.
‫خدای من.
‫تو خیلی بامزه‌ای.
‫ولی گیونگ‌بوک،
‫نباید به این چیزا عادت کنم.
‫نمیشه وقتی کسی پیشمون نیست ‫منو هاری صدا بزنی؟
‫وقتی مامان صدام می‌زنی، ‫یکم برات عجیب و غریب میشه.
‫- می‎تونی اینکارو برام بکنی؟ ‫- باشه، هاری.
‫برات شیرشکلات می‌خرم.
‫- ایول! ‫- آره.
‫این دیگه چی بود که من شنیدم؟
‫هاری؟
‫با اسم صداش کرد؟
‫خیلی خوشمزه‌س، مامان.
‫هاری.
‫خیلی خوشمزه‌س، هاری.
‫خوشمزه‌س، آره؟
‫هاری.
‫هاجونگ، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خودت چیکار می‌کنی؟
‫مامان، اون کیه؟
‫مامان؟
‫خب، راستش...
‫خیلی عجیبه.
‫می‌خوای دستتاتو قطع کنم؟
‫اونطوری که با پدرشون صحبت می‌کردن...
‫نمیشه وقتی کسی پیشمون نیست ‫منو هاری صدا بزنی؟
‫اونم که گفت به اسم صداش کنه.
‫اصلا ولش کن. بیخیال.
‫به من چه ربطی داره؟!
‫آره.
‫کدوم خانواده رو دیدی که مشکل نداشته باشه؟
‫آره. همه‌ی خانواده‌ها مشکل دارن.
‫ولی آخه بازم...
‫ناسلامتی خانواده رئیسه.
‫خانواده‌ی رئیس نباید همچین مشکلاتی داشته باشن.
‫- بابا، آسانسور خرابه. ‫- خرابه؟
‫آقای پارک، بیا دو دقیقه حرف بزنیم.
‫چی شده؟
‫قربان، صاحب ماشین رو پیدا کردیم.
‫چی؟ پارک هه‌کانگه.
‫به‌جز خودروهای مربوط به پروژه‌ی ساخت‌وساز،
‫و ماشین‌هایی که صاحبشون رو شناسایی کردیم، ‫فقط همین یکی باقی مونده.
‫این یعنی...
‫پارک هه‌کانگ عتیقه‌ها رو اونجا جاسازی کرد ‫تا قیمت خونه‌ها رو بالا ببره
‫و بتونه بعنوان رئیس انتخاب بشه؟
‫بله، اینطور بنظر میاد.
‫وای.
‫رئیس پارک هه‌کانگ...
‫عجب آدمیه.
‫آقای پارک، متاسفم، ولی دیگه نمی‌تونم ‫اینجا کار کنم.
‫منظورت چیه؟
‫یه اتفاقی افتاد.
‫نمیشه که همینطوری بری.
‫خودت یهویی منو اخراج کردی.
‫حالا فکر کن بی‌حساب شدیم.
‫تو قبلا هزینه کارت رو گرفتی. ‫باید کارتو انجام بدی.
‫خودت گفتی حرفه‌ای هستی.
‫حتی آدمای حرفه‌ای هم یه‌وقتایی ‫براشون مشکل اورژانسی پیش میاد.
‫مشکل اورژانسی تو چیه؟ ‫بگو ببینم.
‫نمی‌تونم بهت بگم.
‫چه فایده داره که دو هفته‌ی دیگه ‫نقش همسرت رو بازی کنم؟
‫همین الانشم اون سمتی که ‫بدجور خواهانش بودی رو بدست آوردی.
‫خانم کانگ، خانواده‌مون هنوزم بهت نیاز داره.
‫آقای پارک، بهرحال این خانواده‌ی که ‫ازش حرف می‌زنی که قلابیه.
‫چی؟
قلابی؟
‫خدای من. ‫شماها...
‫خانواده قلابی بودید؟
‫»» ترجمه از سیروس فخری ««
‫خالی کردن کل حساب منطقی نیست.
‫یه کاری درست کن که مجبور بشی ‫از صندوق ذخیره استفاده کنی.
‫- بیاید یه چیزی پیدا کنیم... ‫- ایرادهای ساختمانی!
‫چون وضعیت اضطراریه، ‫اجازه می‌دم هرچقدر لازم بود ازش استفاده بشه.
‫از روی رفتارت معلومه که داری نقش بازی می‌کنی.
‫- خانم جانگ. ‫- خانم جانگ.
‫متوجه میشه که حساب خالیه.
‫صندوق ذخیره. ‫رئیس شد تا پول صندوق رو بالا بکشه.
‫وقت زیادی نداریم.
‫هر چیزی که بشه هزینه‌ش رو ‫از صندوق ذخیره پرداخت کرد، پیدا کنید.
‫دقیقا 123 واحد مسکونی، ‫قبض گرمایش‌شون صفر شده.
‫رئیس پارک.
‫پس می‌خوای دوباره بخاطر ‫قبض گرمایش خودتو بکشی؟
کشته قبض گرمایش...
‫متوجه نمیشم چطور پارک این موضوع رو فهمیده.
‫دوباره اجازه نمیدم تکرار بشه...
‫دارم از این وضعیت لذت می‌برم،
‫بذار پارک هه‌کانگ هر کاری دلش می‌خواد بکنه.