وای.
خب، حق با تو بود. خیلی عالیه.
وقتی بچه بودی، این همه خرت و پرت اینجا بود؟
نه. فقط جنگل بود.
آه، پس این توی حومه شهر فنلاند عادیه؟
همین‌جوری همه آشغال‌هات رو می‌ریزی تو جنگل؟
نه.
خب، شاید یه کم.
- آخ! - اوه، آره!
باید-- باید بغلت کنم ببرمت داخل.
آره. اوه!
آخ! اوه!
هه.
باشه.
این، ام...
آره.
- درسته؟ - آره.
این کار بیشتری می‌بره.
و یه کم تعمیر.
وصله‌پینه. یه کم موکت هم اونجا بندازیم.
بعدِ کار کلی وقت آزاد دارم.
من... می‌خوام یه چیزی رو بهت نشون بدم.
اینجا قبلاً اتاق خوابِ من و تارو بود.
وقتی تابستونا رو با مادربزرگ اینجا می‌گذروندیم.
اینجا یه... کاغذدیواری سبزِ قشنگی داشت.
هنوزم اینجاست!
اوه، وای.
هوم.
خب...
بالاخره می‌خواستیم طبیعت بهمون نزدیک باشه.
این... - خلاص می‌شیم از دستش.
نگاه کن.
اینجا یه صندلی راحتی بود برای خوندنِ قصه‌ی شب.
و بعد یه خونه‌ی عروسکی این‌جا.
این اسب گهواره‌ایِ قدیمیِ قشنگ این‌جا.
و بعد می‌تونیم تختِ نوزاد رو این‌جا بذاریم.
مطمئناً جا به اندازه کافی هست.
برای هر سه تا بچه.
ساگا؟
خدای من.
ساگا!
خدای من!
گوش کن.
هر چی تو جنگل داد بزنی، همون‌طورم جواب می‌گیری.
چی؟
یه ضرب‌المثله تو فنلاند.
من یواشکی می‌اومدم اینجا.
چرا؟
مادربزرگم قدغن کرده بود بیام.
خیلی نگران بودم.
اینا برای توئه.
حالش خوبه؟
آره. آره. اون، ام...
هردوتاتون خوبین.
می‌خوام ببینمش.
باشه.
آره. صبر کن.
بیارش اینجا. می‌خوام بغلش کنم.
که نمی‌شکنه.
آره، می‌دونم.
می‌تونم بهت نشون بدم.
می‌تونی این‌جوری بغلش کنی.
و توی بغل مامان.
بیا جلو. - آره.
بابا تو این مرحله مثل یه حامیه.
آره...
بغل مامان آرومش می‌کنه.
تا حالا بچه‌ای به این پشمالویی ندیده بودم.
این...
یه پسر سالم داری.
زایمانت یکم سخت بود،
واسه همین اگر بخوای می‌تونی مشاوره بگیری...
نه، همه‌چی خوبه. کاملاً حالم خوبه.
اون چیه؟
هیچی. همه‌چی روبه‌راهه.
- باشه. - باشه.
گل‌ها رو بردار. - اوه.
آره.
اِ. یکی دیگه بردار.
صبر کن عزیزم. من می‌تونم... کمکت کنم.
نه، نه. خوبم.
اینجا همون‌جاییه که همه‌چی شروع می‌شه.
ما.
بفرمایید.
اینم خونه‌ی جدیدت.
نگاه کن بابا چطور همه‌چی رو برات درست کرده.
- جان، گرسنه‌شه. - طبقه‌ی بالا.
اون پایینم آشپزخونه‌ست.
اوه، اینو نگاه کن.
پنجره‌ی بزرگ.
و این یه اتاق خیلی خاصه...
...که مامان فقط واسه تو درست کرده.
با کلی عشق.
- آره؟ - آره.
هیش.
عزیزِ مامان، سلام!
مراقب باش! ممکنه بیفته!
وقتی دست می‌زنم دردش می‌گیره.
من باباتم. ما قرار نیست بهت آسیب بزنیم، مگه نه؟
آفرین.
آها، این شد. این بهتره.
انگار داره یکم جون می‌گیره.
خیلی بامزه‌ست.
بهتری؟
عصر بخیر، شب بخیر،
با گل‌های سرخ آراسته،
پوشیده از میخک‌ها،
برو زیر پتو
فردا صبح زود، ان‌شاالله،
دوباره بیدار می‌شی
فردا صبح زود...
چی... می‌شه خوندنو قطع کنی؟
دارم همه تلاشمو می‌کنم.
می‌دونم. من... من فقط می‌خوام کمک کنم.
آره، ولی اون نمی‌خواد بخوابه.
نه، اون فقط نمی‌خواد تنها بخوابه، مگه نه؟
حالا بهتر شد، نه؟
داره سرشو بلند می‌کنه.
چطور داره این کارو می‌کنه؟
اوه، تو خیلی کوچولوی معجزه‌آسایی کریستین، مگه نه؟
به نظرت اون شبیه مسیحیاست؟
ساگا.
لطفاً حالا اون لباسای مهمونی رو تنش کن!
خیلی خوب شد که اومدین.
ساگا؟
خیلی خوب شد که اومدین.
- مامان. - سورپرایز!
- اومدیم کمکتون کنیم. - سلام!
دیگه نمی‌تونستیم برای دیدن شاهزاده کوچولو صبر کنیم!
- و چه لباس قشنگی! - ممنونم.
خیلی خسته به نظر می‌رسی.
حالم خوبه.
دکمه‌ت بازه.
اشکالی نداره.
هنوز یکم کار داره، چون بچه‌مون زودتر به دنیا اومد،
وقت نشد.
اما وقتی همه‌چیز تموم بشه، منظره بیرون خیلی قشنگ میشه.
واقعاً لازم بود با این همه خستگی، این کارا رو انجام بدین؟
هی، واقعاً قشنگه.
- واو! - نگاه کن، آنا!
عجب اتاق رویایی‌ای خاله درست کرده!
قشنگ نیست؟ - آره!
- این کاغذدیواری... - درست مثل وقتیه که خودمون بچه بودیم.
خیلی قشنگه.
کی برمی‌گردی سر کار؟
اِ...
می‌خوام پنج سال مرخصی بگیرم.
- چی؟ - آره.
دو تا بچه دیگه هم میاریم.
بچه‌ها خیلی زود بزرگ میشن.
اگه تمام این لحظات قشنگ رو از دست بدی،
دیگه نمیتونی برشون گردونی.
درسته، اما...
آره، اون الان خیلی خوشحال نیست.
من آستین دارم. امتحانش کنیم؟
اوه، آره.
- لباسا اذیتش می‌کنن. - تو کوچولوی عزیزی!
حالا بیا اینجا. تو دیگه پسر بزرگی شدی!
بذار تو رو بدیم به مامان‌بزرگت.
یواش، یه کم سنگینه.
- ببین کی اینجاست... - من می‌تونم بگیرمش...
منم شما دوتا رو نکشتم.
به نظر میاد گرسنه‌شه. چیزی خورده؟
آره، غذا خورده.
آخه چطور شد که تصمیم گرفتید
بیاید توی این بیابون زندگی کنید؟
اشتباه کردم.
اوه. ما فقط... می‌خواستیم تو طبیعت بزرگ بشه.
می‌دونم ساگا همیشه درخت‌ها رو بیشتر از آدما دوست داشت.
منظورت چیه؟
اون چی بود؟
نه. ساگا وقتی بچه بود یه کم گوشه‌گیر بود.
تو همیشه می‌گفتی
دوستات به خاطر عجیب بودنت بهت می‌خندیدن.
ولم کن!
اوه!
مامان! کمکم کن!
زنگ می‌زنم آمبولانس.
کیف دکترمو بیار.
حالت خوبه؟
نمی‌فهمم چطور تونست این‌قدر محکم تکون بخوره.
- بغلش نکرده بودم که اشتباه باشه. - منظوری نداشتم.
دارم فکر می‌کنم نکنه مشکلی باشه.
فکر نمی‌کنم بچه‌ها باید این‌طوری باشن.
تو هم وقتی بچه بودی دقیقاً همین‌طوری بودی.
- امشب اینجا می‌مونی؟ - پرواز شبانه به بوستون دارم.
سخنرانی‌ها شروع می‌شن.
مگه قرار نبود بازنشسته بشی؟
من اهل این نیستم که بشم یه مادربزرگِ کیک‌پز
که تمام وقتش رو فدای نوه‌ها می‌کنه.
پس اینو از مادربزرگت به ارث نبردی.
تو یه تصویر خیلی تخیلی و رمانتیک از اینکه آدم‌ها چطور باید باشن داری.
سلام! چه خوب که اومدید!
- تبریک می‌گم! - ممنون!
- حالتون خوبه؟ - آره، خوبم.
تبریک می‌گم!
مسیرش کمی گیج‌کننده‌ست، ولی...
ایناهاش!
الان کمی غرغرو و بهانه‌گیر شده، ولی...
- حداقل ریه‌های قوی‌ای داره! - درسته.
قدش که دیگه خوبه. تبریک می‌گم!
مامان. بریم.
آره.
همین‌جا یه کم آرومش می‌کنم. ولی خیلی خوب شد که اومدید.
یه دقیقه دیگه می‌بینمتون!
چرا این‌قدر عجیب به نظر می‌رسید؟
هیش!
نه، من، امم، مدیر پایداری‌ام.
برام یه بلیط زودتر بگیر.
نه. نه، نه، نه. واسه امشب.
آره، آره. امشب.
- بچه‌ها معمولاً نازن. - آره.
لباس رو خودش انتخاب کرد.
هیش، هیش، هیش، هیش.
هیش، هیش، هیش، هیش، هیش.
من می‌تونم حواسم به کریستین باشه.
اون دوست داره توی تاریکی باشه.
خب...
دلیل اینکه همه اینجا هستن هم تا حدی اونه.
اوه.
آره.
دوستای عزیزم. ممنون که همگی اومدین.
بیشترتون واقعاً ماه و مهربون بودین.
بقیه‌تون هم، یه کم فنلاندی.
به اون معنیِ خوبش.
متأسفانه پدرم، به خاطر مریضی،
نمی‌تونه بیاد و بچه‌مون رو متبرک کنه.
ولی خیلی خوشحال می‌شه که بشنوه
اسم بچه‌مون هست...
کورا.
چی؟
اسمش کورا‌ئه.
یه لحظه حالم بد شد. ولی مرسی که اومدین!
خداحافظ!
حالا اول از همه، به خودت برس.
این از همه چیز مهم‌تره.
خودت که می‌دونی.
خداحافظ!
از دستم عصبانی هستی.
به نظر من کورا... اسم قشنگیه.
ولی ما باید این کارو با هم انجام بدیم، باشه؟
باید خودمون باشیم...
وگرنه هیچ‌کدومِ اینا معنی نداره.
وقتی خودت تنهایی تصمیم می‌گیری و کارِ خودت رو می‌کنی، حالم بد میشه.
و بعدش اصلاً به حرفم گوش نمیدی.
من همه‌ش دارم همه‌چیز رو اشتباه انجام میدم.
منظور بدی نداشتم.
چرا از تمومِ کارهایی که می‌کنم ایراد می‌گیری؟
هیچ کاری رو نمی‌تونم درست انجام بدم.
تو یه بچه‌ی خوشگل برامون آوردی.
من فقط... سعی می‌کنم کمک کنم.
پس دست از دستور دادن بردار...
...اینکه بهم بگی اینو بکن اونو نکن.
تو فقط می‌تونی... گاهی وقتا ازم تعریف کنی.
و بابت اون اسم متأسفم.
ساگا!
هی!
هشت!
داری چیکار می‌کنی؟
هی، نباید این‌طوری تکونش بدی!
هششش! هششش، هششش!
الان می‌خوابه.
شبا اصلاً نمی‌خوابه.
سلام!
- نگاه کن. - آره.
دیگه خیلی راحت‌تر می‌تونی راه بری.
دکترا چی گفتن؟
گفتن کاملاً خوب شدم.
خیلی عالیه!
مگه نه؟
من هنوزم مثل زغال سیاهم.
هی، چه حرفا! چرا اینو می‌گی؟
الان دیگه همه‌چی واقعاً روبه‌راهه، مگه نه؟
آره.
حالا کی بیداره؟
برای خاله لبخند می‌زنی؟
- هیچ‌وقت لبخند نمی‌زنه. - چه بهتر!
یکم عجیبه.
هی، عزیزم!
ببین، داره لبخند می‌زنه. آره!
- خوبه. - این فقط یه شکلکه.
اینطور نیست! نگاهش کن! آفرین!
دارم نگاه می‌کنم.
این چی بود؟
هی، آنا!
اوه. خیلی افتضاحه.
آره، فقط دارم سعی می‌کنم... همین‌جا یه مشت جمع کنم.
باشه.
تا حالا بهت گفتم مادربزرگ چی گفت
درست لحظه‌ی آخر؟
بهم زنگ زد، کلی مزخرف گفت،
گفت اینا باعث میشن «اونا» دور بمونن یا یه همچین چیزی.
همسایه‌ها رو دور نگه می‌داره؟
چقدر فنلاندی.
نه. آهن سرد. «آهن سرد می‌سوزوندشون.»
اون تو دنیای خودش بود. طفلکی.
هیش، هیش.
مامان
اوه، سلام!
بالاخره جواب دادی.
ساگا!
اوه، سلام.
یادم رفت اونجا الان شبه.
کورا هنوز نخوابیده؟
خب.
تو هم وقتی بچه بودی مثل اون شب‌زنده‌دار بودی.
چیزی می‌خواستی بگی؟
من؟
آره، سعی کردی زنگ بزنی.
ساگا!
ام...
مادربزرگ هیچ‌وقت چیزی درباره‌ی این جنگل نگفته بود؟
جنگل؟
همیشه می‌گفت یه چیز خطرناکی توشه.
اینم یکی از همون قصه‌هاشه.
باور داشت که یه جوری... ولش کن.
ساگا؟
اصلاً تونستی بخوابی؟
بذار یون این دفعه کورا رو بخوابونه.
تو باید یه کم بخوابی.
آره، همه چی روبه‌راهه.
ساگا!
ساگا؟ ساگا؟
چیکار کردی؟
اونجا...
چی؟
کف زمین. پوسیده بود و...
چطور اون درخت دوباره رشد کرده؟
کورا. صداش می‌زد.
خیلی خب.
فکر کنم این چیزیه که می‌تونیم درباره‌ش با
مرکز بهداشت کودک حرف بزنیم.
فقط می‌خوام بدونم این چیه.
دقیقاً. یه کمکی می‌گیریم.
برو جلو. من حالم خوبه.
چقدر تند تند دستتو تکون می‌دی!
تو چه پسر قدبلند و سنگینی هستی.
پسرتون کاملاً سالمه.
ببخشید. ام... همون‌طور که قبلاً گفتم، فنلاندیِ من...
شرمنده‌ام.
نباید اینو معاینه کنید؟
حالا می‌تونید لباس‌هاشو تنش کنید.
من می‌تونم لباس تنش کنم.
نه. الان آرومه.
بهش دست نزن.
به محض اینکه بخوای لباس تنش کنی جیغ می‌کشه.
شاید اون یه مقدار حساسیت حسی داره.
و شاید کمی...
بله. هر نوزادی متفاوته.
اون به طرز عجیبی رشد کرده
و برای سنش واقعاً بزرگه!
عضلات خوب و قوی‌ای داره.
شبیه میمون.
آره، موقعی که به دنیا اومد، همه جاش مو بود.
این کاملاً طبیعیه.
ولی، ام...
خون منو خورد.
شاید خیلی گشنشه،
هر چی دستش بیاد می‌ذاره تو دهنش.
خب، می‌تونی بفهمی کی گشنشه
اگه خوب به قیافه‌ش نگاه کنی.
احتمالاً دیدی اون...
حرکت مکیدن لب‌هاش رو.
و اون موقع است که می‌تونی بهش شیر بدی.
درسته. باشه. آره.
تحت فشار بودی؟
نه. حالم خوبه.
ولی مسئله این نیست. مشکل خود بچه‌ست.
یا احساسی که بهش داری.
این احساسات سخت، همه‌ش طبیعیه.
ولی حقیقت اینه که بچه وقتی تو بهتر باشی، حال اونم بهتره.
می‌تونم برات وقت مشاوره بگیرم، ساگا.
و می‌تونی وقت بگیری که درباره‌ی مشکلات حرف بزنیم.
ممنونم.
و اوضاع پدر هم خوبه؟
آره. ام... خب، منظورم اینه که...
گاهی روزهای اول با یه بچه کوچیک
می‌تونه خیلی سخت باشه، مخصوصاً برای مادر.
نه، اینو می‌فهمم.
برای خیلی از مادرها،
این موجود جدید ممکنه کاملاً غریبه به نظر برسه.
فکر کنم خوب پیش رفت.
دیگه بهش شیر نمی‌دم.
- منظورت چیه... صبر کن. - دیگه هیچ‌وقت.
اگه تو برقراری ارتباط با کورا مشکل داری...
اون داره منو می‌مکه و خشک می‌کنه.
برای همینه که شیر دادن برات این‌قدر مهمه!
اصلاً گوش نمی‌دی!
عزیزم، دارم گوش می‌دم.
دارم گوش می‌دم، باشه؟ فقط دارم تلاش می‌کنم ت--
- می‌خوام... - که بگ--
- می‌فهمم. - ...بس کنی!
حسابی خسته‌ای. می‌فهمم.
مشکل تو اینه که...
اون بچه!
نه.
مشکل تو، رابطه‌ته با بچه‌مون.
چیزی که داری حس می‌کنی...
به من نگو چه حسی دارم!
معلومه که زود اومدن.
کی؟
پدر و مادرم. در موردش حرف زده بودیم.
کی؟
هی! سلام.
خیلی خوشحالم که می‌بینمتون!
اوه، این بچه‌ست؟
اوه، آره، تازه خوابیده...
- اوه. - پسرم.
بابا.
اوه. سلام...
اوه! یواش‌تر عزیزم!
بذارید یه کم نور بیاد، مگه نه؟
نسبت به نور یکم حساسه.
بچه‌ست دیگه، باید از تو یاد بگیره، می‌دونی که.
بذار آدما بچه‌های خودشونو بزرگ کنن.
اوه!
خیلی خوبه که می‌بینمت، ساگا.
خوش اومدین.
شرمنده‌ام که این‌قدر به‌هم‌ریخته‌ست.
بچه زودتر دنیا اومد و وقت نکردیم که...
اوه، اصلاً مهم نیست.
کریستیان، بذار اینو بهشون بدیم...
- اوه، آره. - برای چشم‌روشنیِ خونه‌تون.
اوه.
تادا!
- واو. - واو.
خودم براش درست کردم.
آره.
ممنون.
خیلی خب، ام... دیگه وقتشه بچه رو متبرک کنیم؟
پس برم بیارمش.
آره، لطفاً.
خوندم که داستان‌های محلی اینجا میگن
اگه بچه‌ای رو غسل تعمید ندی، ترول‌ها می‌دزدنش.
- اوه. - هنوزم کسی این رو باور داره؟
- نه. دیگه نه. - واسه همینه که بعضی خانواده‌ها
هنوز توی رگ‌هاشون خون ترول جریان داره.
اوه. اینم از کوچولوی عزیز.
شانس آوردی که اون ترول‌های قدیمی از آب مقدس می‌ترسن.
پس هنوز می‌تونیم نجاتت بدیم.
این آب رو به قدرت روح‌القدس متبرک کن...
تا پاک بشن و دوباره متولد بشن.
راستی، ماجرای اسم بچه چی شد؟
اوه، ما--
پدرت خیلی بهش برخورد.
البته چیزی نمی‌گه ها.
خدای متعال، پدر آسمانی،
ازت می‌خوایم این کودک رو به نام عیسی مسیح متبرک کنی.
به نام پدر...
و پسر...
و روح‌القدس.
- آمین. - آمین.
آمین.
اوه.
آره. این‌جوری بهتره.
این...؟
آره، آره. همون بذرایی که بهم دادی.
- اوه! - خیلی خوب دارن رشد می‌کنن.
چند تا کدو تنبل و کدو سبز داری.
آره. و این‌جا هم چغندر.
و کلم‌بروکلی. - و خاکش خوبه؟
آره. یه کم زحمت داشت، ولی...
خب، مطمئناً همه‌چی خیلی قشنگ شده.
این چطور اومد اینجا؟
حالتون خوبه عزیزم؟
آره. این همین‌طوری... رشد کرد.
اصلاً منطقی نیست.
طبیعت همینه، جان. نمی‌تونی باهاش بجنگی.
برای من، تقریباً مثل مدیتیشن بود،
انجام دادن کارهای خونه با جان کوچولو.
اون واقعاً بچه شاد و خوش‌رویی بود. - اوه، مامان!
خب، تو بودی... کوچولوی من.
کورا اصلاً نمی‌خنده.
خب معلومه، هر بچه‌ای با اون یکی فرق داره،
ولی ما با عشق بزرگشون می‌کنیم.
این واقعاً بزرگترین خوشبختی دنیاست
که مادر باشی.
مگه نه؟
اصلاً داغ هم نبود!
چیکار کردی؟
چه گلی به سرت زدی؟
اصلاً آتیشی در کار نیست.
اصلاً نزدیک شومینه نبود.
میشه فقط یه بار، به کاری که داری می‌کنی فکر کنی؟!
فقط... سردشه.
آهن سرده.
می‌دونم تو چی هستی.
بخور.
هی، عزیزم!
اوه.
شیر خشک رو چطوری می‌خوره؟
اوه...
می‌دونی، در واقع تا جایی که جا داره با ولع می‌خوره.
- واو. - آره.
عالیه.
شاید حالا منم بتونم بهش غذا بدم.
که فقط کار تو نباشه.
آره.
فکر کنم بهتره خودم بهش بدم. حداقل فعلاً.
باشه.
کار چطور بود؟
آره. خوب. فقط...
...خیلی فنلاندی.
چی؟
آخرین باری که ازت چیزی پرسیدم...
«روز خوبی داشتی؟» کی بود؟
این افتضاحه.
هوم. وای.
سال اول از همه بدتره.
آره.
آمار طلاق زده بالا.
تو به یه چیزی تو همین مایه‌ها فکر نکردی، نه؟
- چی؟ طلاق؟ - آره.
نه. معلومه که نه.
من همه‌چی رو بهت می‌گم. تو هم همه‌چی رو به من می‌گی، نه؟
آره.
یادته چطور داشتیم می‌گفتیم
قرار نبود از الان یکی دیگه رو شروع کنیم؟
می‌تونی تصور کنی الان حامله باشی؟
آره.
شوخی کردم.
آره.
بالاخره میاد...
سر وقتش.
آره. آره.
راستی، وقت دکترت کیه؟
- وقت دکتر؟ - آره. همون معرفی‌نامه.
همون قضیه مرکز بهداشت کودکان.
نوبتش رو نگرفتی.
خیلی حس بدی بهم دست می‌ده وقتی به همه می‌گی من مشکل دارم.
آره، ما مشکل داریم.
نمی‌خوام از طرف من حرف بزنی.
کل قضیه همین بود،
که خودت بتونی حرف بزنی.
الان دارم بهت می‌گم.
حداقل یه کم بهم اعتماد کن و بهم فضا بده.
منم داشتم همین کار رو می‌کردم!
حرفم رو اصلاح نکن! دخالت نکن!
فضا. خیلی خب.
جان.
جان! جان!
هاه!
مامان
سلام! کجایی؟
- کورا هست. - چی؟
این چه صدایيه؟ - کورا هست!
این دفعه کدوم بدبختی رو گاز گرفته؟
هی، همه چی روبه‌راهه؟
- هیچ‌وقت این رو نمی‌پرسی. - خب، الان دارم می‌پرسم.
آره.
یا اینکه من فقط...
گاهی با خودم فکر می‌کنم
اگه اون بچه زودتر منو نکشه، خودم می‌کُشمش.
می‌دونی، وقتی تو هم کوچیک بودی، دقیقاً همین حس رو داشتم.
جدی؟
آره، یه بار از جیغ‌زدن‌هات اون‌قدر کلافه شدم
که گذاشتمت بیرون مغازه و با ماشین راه افتادم رفتم.
البته برگشتم و با خودم آوردمت.
ولی اون موقع این حس رو داشتم که داری شیره جونم رو می‌کشی.
تو واقعاً بچه دردسرسازی بودی.
همیشه میگن لحظات قشنگ
چندین برابر سختی‌ها رو جبران می‌کنن.
اما من خیلی مطمئن نیستم.
برو گمشو! برو گمشو!
ساگا، چی شده؟
ساگا!
کجا بودی؟
لباس‌های کورا کجان؟! یخ می‌زنه!
برو تو.
اینو می‌خواستی؟
لطفاً فقط بهم بگو براش توضیحی داری یا نه.
- شیر نمی‌خوره. - منم همین‌طور!
م-می‌خوای چیکار کنی، می‌خوای توی چاییم خون بریزی؟!
نه. تو دیگه حتی یک قطره خون هم به پسرمون نمی‌دی.
چیز دیگه‌ای رو قبول نمی‌کنه.
- ساگا، لطفاً. - بده به من.
- ولش کن! - بده به من!
ساگا!
دیگه نمی‌شناسمت. اصلاً نمی‌دونم کی هستی.
اگه بهش خون ندم، خودش ازم می‌کشه.
منو می‌کشه.
نمی‌دونم بیشتر برای تو می‌ترسم یا برای کورا.
خب می‌خوای چیکار کنی؟
یه روز رو مشخص کن.
برو شهر.
برو... برو به دوستات سر بزن.
حال و هوات عوض شه.
در حالی که من از کورا مراقبت می‌کنم.
می‌خوام ببینی...
لازم نیست خودت رو نابود کنی... یا ما رو.
می‌خوام دوباره خوشحال باشی.
که با هم خوشحال باشیم.
منم همین‌طور.
هی، مامان خانوم اومد!
تو این مدت که ما حمالی می‌کردیم، اون داشته عشق و حال می‌کرده!
دلمون می‌خواد عکس‌هاتون رو ببینیم!
راستش عکس خوبی ندارم.
خیلی خوب یادمه، اصلاً وقت عکس گرفتن نبود.
تنها چیزی که داریم چندتا عکس تارِ افتضاحه.
- من منوی گیاهی رو برمی‌دارم. - واقعاً، خیلی عالیه.
خب، اوضاع کار چطوره؟
نه، حرف کار رو نزنید!
زندگی شما خیلی مهم‌تره!
حداقل یه عکس بهمون نشون بدید، اینجا که مراسم رسمی نیست.
خیلی خوب یادمه که اون‌موقع بهترین دوران زندگی‌ام بود.
آره!
همین الان داشتیم دربارش حرف می‌زدیم که چقدر همیشه خوب بودی.
- ممنون. - ولی بعد یهو دوزاریم افتاد.
هیچ‌کدوممون واقعاً تو رو نمی‌شناسیم، می‌دونی؟
شاید بخاطر اون نقشِ رئیس‌بودنته.
من واقعاً دلم واسه کار تنگ شده بود.
هی، منم همین‌طور. حسِ وظیفه داره صدام می‌زنه.
اون کسی که جاش اومده اتفاقاً خیلی خوب کار کرده.
به چیزی حساسیت داری؟
- میگو خوردی؟ - نه، منوی گیاه‌خواری بود.
- دیوونه شدی؟ - باید برم.
هی!
هی. باشه. آره. خیلی خب.
چی شده؟
حالت خوبه؟ با من حرف بزن.
...به هر حال، فقط دارم سعی می‌کنم از ساگا حمایت کنم.
اون هنوزم شرایطِ نسبتاً سختی داره.
خودت چطوری؟ مثلاً، تهِ دلت.
همین‌جوری...
خیلی منتظر بودم که یه خونواده بشیم.
اوه.
پدر بودن.
داری عالی پیش می‌ری.
من همش دور و برم.
نمی‌دونم اینجا چه خبره.
به نظرم ساگا فقط خسته‌ست.
به نظرم قضیه فراتر از این حرفاست.
عالیه.
آب‌میوه برای خانم.
ممنون...
اُم...
آنا، برو با دخترعموت کورا بازی کن.
نه!
امن نیست.
خفه شو بابا!
من می‌رم، اُم...
یه کم برف پارو کنم.
مادر.
اشکالی نداره.
سلام.
واقعاً افتضاحه،
هنوز نتونستیم اون جعبه‌ها رو خالی کنیم.
خیلی امیدوار بودم یه دختر کوچولوی ناز و ملوس مثل آنا داشته باشم.
ولی در عوض...
گیر اون هیولا افتادم.
مطالعات میگن اگه تو سه سال اول به بچه‌ات محبت نکنی،
ممکنه هیچ‌وقت یاد نگیره چطوری محبت کنه.
من تمام و کمال هر چی داشتم به اون موجود دادم.
درسته.
مدام می‌گیره و می‌گیره و می‌گیره.
به زودی چیزی از من باقی نمی‌مونه.
اما من بدون اون نمی‌تونم.
و من هیچ دلیلی براش نمی‌بینم.
پس خوشبختی کجاست؟
اوضاع همیشه طبق برنامه پیش نمی‌ره.
من فقط می‌خواستم بچه‌هامون چیزایی رو داشته باشن که ما داشتیم.
تو واقعاً داری تو دنیای خودت زندگی می‌کنی.
فکر می‌کنی من واقعاً از بازی کردن باهات تو بچگی لذت می‌بردم؟
همه چیز باید
همه‌اش خواسته‌ی خودت بود، مهم نیست چقدر رفتار مزخرفی داشتی،
تو همونی بودی که باید درکت می‌کردن.
و هنوزم که هنوزه همینه.
مامان زنگ زد بپرسه حال تو و کورا چطوره.
ولی هیچ حرفی از من یا آنا نزد.
چون حتماً ما اوضاعمون خیلی عالیه.
تو هنوزم انقدر
گنده‌اش می‌کنی مشکلات و احساساتتو،
که دیگه جایی برای بقیه‌ی ما نمی‌مونه.
حالا هم که افتادی به خفه کردن بچه‌ی خودت!
کورا هیچ مشکلی نداره!
این تویی که زندگی خانوادگی‌مون رو غیرقابل تحمل کردی!
هیچ‌کس دیگه نیست!
آنا!
هی! هی!
عزیزم، اشکالی نداره! نشونم بده.
بذار ببینم!
ساگا، ولش کن!
اشکالی نداره، می‌بریمت بیمارستان.
تارو؟
تو یه هیولایی!
آآآه!
آه!
واه، واه، واه.
آه، آه.
آه!
واه، واه.
هووی!
اون‌قدرها هم بد نبود، نه؟
نگاهش کن، چه تیپی زده.
حالا می‌تونیم یه شام خانوادگیِ حسابی و درست‌وحسابی داشته باشیم.
بذار بیارمت اینجا.
بذار پاتو از اونجا رد کنم.
هنوز با تارو حرف زدی؟
حال آنا بهتر شده.
البته اگه برات مهم باشه.
اما انگشتش دیگه همون‌طوری کوتاه می‌مونه.
از من چی می‌خوای؟
کورا، بذار چند تا آدابِ سرِ میز بهت یاد بدم.
باشه؟
آخ، کورا.
بگو «لطفاً».
هواپیما داره میاد.
از همین الان...
قراره این بچه رو درست بزرگ کنیم.
واسه همین دارم یه سری مرز تعیین می‌کنم.
مرزهای انسانی.
درسته.
هواپیما داره میاد.
این همون‌قدر تقصیر منه که تقصیر توئه.
اوه.
باشه.
اینم از...
هواپیما.
ووووی.
فلز اذیتش می‌کنه!
میشه لطفاً این خیالبافی‌های کوفتیت رو تموم کنی؟!
ببخشید، کورا.
مامان و بابا فقط دارن با هم بحث می‌کنن.
همه‌چی درست میشه.
هواپیما داره میاد.
این بچه رو...
نمیشه بزرگ کرد.
اینجوری نگو.
هیچ کاری از دستت برنمیاد.
اشتباه می‌کنی. ثابت می‌کنم که اشتباه می‌کنی.
بذار بخوره.
«اونو»!
من همین‌طور دست‌به‌سینه نمی‌شینم
و نگاه نکنم چطور اون رو تبدیل به یه هیولا می‌کنی.
بهش دست نزننن!
خوابیده.
باید معذرت بخوام.
باشه.
فکر کنم...
...واسه خیلی چیزا.
ممنون.
واسه چی؟
واسه اینکه نشون دادی واقعاً کی هستی.
مسئله اینه که خیلی سخت گذشته.
کورا این‌طور... - حق با توئه.
ولی کورا نه.
تو.
چی؟
من همیشه یه خانواده‌ی بزرگ می‌خواستم.
و بعد با هم آشنا شدیم.
و من می‌تونستم کل آینده‌مون رو ببینم.
منم همین‌طور.
ولی تو نابودش کردی.
و حالا جوری شده که دیگه هیچ‌چیزی حس نمی‌کنم.
انگار یه وزنه‌ی خیلی سنگین و لعنتی داره منو هل میده پایین.
فقط به خاطر این که عذاب‌وجدان داری که این‌قدر دور بودی.
تو اصلاً نباید مادر می‌شدی.
تو از بچه‌مون متنفری.
تو اونو کلاً داغون کردی.
فکر نمی‌کنم بلد باشی چطور عشق بورزی.
فکر نمی‌کنم بتونی کسی رو دوست داشته باشی.
لازم نیست به این حرفا گوش بدم.
تو هیچ‌وقت به حرف کسی گوش نمی‌کنی.
تو خیلی خودخواهی و چشم‌هات رو رو حقیقت بستی.
تارو حق داشت.
هیولا خودتی.
و من دارم کورا رو ازت دور می‌کنم.
چی؟
اون هنوز این شانس رو داره که یه پسر کاملاً معمولی باشه.
اون فقط به کمک تخصصی نیاز داره.
تو هم همین‌طور.
نمی‌تونی ببریش.
دارم بچه‌مون رو نجات می‌دم.
من با پدر و مادرم صحبت کردم.
کار تمومه.
- ولم کن. - و من حضانت کاملش رو می‌گیرم.
ولش کن!
داری اذیتش می‌کنی!