‫ساکا طلسم ماست.
‫کسی که ما رو به جلو می‌بره.
‫می‌تونید ببینید که یه آدم معمولی نیست. ‫اون بهترینه.
‫حداقل پنج ساله که
‫یه حرفه‌ای درجه یک بوده.
‫- بازی‌ساز... ‫- کاپیتان کردنش...
‫- گلزن... ‫- حرکت هوشمندانه‌ای بود...
‫و ستاره‌پسر.
‫بوکایو ساکا رو دوست دارم.
‫ولی فکر می‌کنم فرمش یه کم افت کرده.
‫در اون پنج سال،
‫اساساً هیچ موفقیتی نداشت.
‫- آمارش خوب نیست. ‫- اونقدرها هم خوب نبوده.
‫خیلی مصدوم شده.
‫هنوز به سوال لیگ قهرمانان جواب نداده.
‫بیست و دو سال از آخرین قهرمانی‌شون
‫در لیگ برتر می‌گذره، این بار در دسترسشونه.
‫من حتی یه رهبر تو زمین ‫برای آرسنال نمی‌بینم.
‫انتظار گل یا پاس گل در هر بازی هست.
‫اون فوق‌العاده بوده.
‫چیز زیادی نمی‌تونیم از این بچه بخوایم.
‫همه چیز الان روی دوششه.
‫ساکا!
‫من خیلی به افتخار
‫و موفقیت و جام‌ها برای...
‫باشگاه و کشور نزدیک بودم.
‫باید اون سطح بالاتر رو پیدا کنم.
‫تیری آنری،
‫یکی از بهترین بازیکنانی بوده ‫که تا حالا فوتبال بازی کرده.
‫اون به سطوحی رسید که
‫من هنوز آرزوش رو دارم.
‫اون آرزوهای زیادی داره،
‫آرزوهای بزرگ.
‫این پسر فکر می‌کنه می‌تونه ‫پنج عمر رو تو یه عمر جا بده.
‫[تولامی بنسون - نامزد بوکایو]
‫یه چیزی که پدرش بهش یاد داد
‫این بود که در هر جایی که هستی بهترین باش.
‫پس فشاری که به خودش
‫و دنیا و هر کاری که می‌کنه وارد می‌کنه،
‫هیچوقت نمی‌تونم ادعا کنم که درک می‌کنم.
‫راستش اون کاملاً آسیب‌پذیره.
‫آنری این رو تشخیص می‌ده.
‫اون می‌تونه نفوذ کنه ‫و مکالماتی با بوکایو داشته باشه
‫که هیچکس دیگه‌ای نمی‌تونه داشته باشه.
‫خیلی واسش ارزش داره. ‫خیلی وقته که پیشش بوده.
‫حس می‌کنم شاید به اندازه‌ای ‫که من پیشش بودم، اونم بوده.
‫همدیگه رو درک می‌کنن، همدیگه رو می‌فهمن.
‫مثل یه آینه‌ست.
‫می‌تونن ساعت‌ها باهمدیگه حرف بزنن.
‫و هر بار مثل
‫یه تجربه عمیق و ژرفه.
‫این براش خیلی خوبه.
‫فقط اینکه می‌دونم از کجا اومدم...
‫اینکه می‌دونم چه چیزی لازم بود ‫تا به اینجا برسم،
‫رویای من اینه که یه میراث داشته باشم،
‫جام ببرم،
‫تاریخ‌سازی کنم.
‫این لحظه رو دیگه دوباره به دست نمیارم.
‫[الان وقتشه]
‫«ترجمه از خشایار»
‫[بوکایو همیشه به حمایت دهکده‌ش تکیه داشته.]
‫[در حالی که لحظه سرنوشت‌ساز ‫دوران حرفه‌ایش نزدیک می‌شه،]
‫[سراغ تنها کسی می‌ره که می‌دونه ‫این لحظه چه چیزی می‌طلبه.]
‫آقا رو ببین.
‫منتظر کی هستی؟
‫- منتظر تو. ‫- اوه، واقعاً؟
‫برنج جولوف رو می‌شناسی؟
‫می‌دونی مال کجاست؟ ‫سنگال.
‫نه، بیا این بحث رو ادامه ندیم.
‫مال سنگاله.
‫- ولی تو چطور می‌دونی؟ ‫- باید این چیزها رو بدونی.
‫نه، ولی چطور اینقدر مطمئنی؟
‫جولوف یه کلمه ولوفیه.
‫ولوف، زبانیه که تو سنگال صحبت می‌کنن.
‫- جدی؟ ‫- اوهوم.
‫- آموزش بده... ‫- باید این رو بدونی. منظورم اینه،
‫- همون برنج، لوبیا، پلانتینه. ‫- آره...
‫مثل غذای کارائیب.
‫اون غذای مورد علاقته؟ کارائیب؟
‫وقتی نوبت به غذا می‌رسه،
‫هیچی بهتر از
‫غذای مادرم نیست.
‫خاطراتم رو زنده می‌کنه.
‫- اینطوری بود. ‫- آره.
‫- رسید. ‫- آره!
‫هوم.
‫من با مامانم بزرگ شدم.
‫بابام فرق داشت.
‫بابام بیشتر انضباطی بود ‫که برای رسیدن به سطحی...
‫که هیچوقت
‫فکر نمی‌کردم بهش برسم، نیاز داشتی.
‫اون از این نظر سخت‌گیر بود.
‫- آره. ‫- برای من، تحسین کردن بابام
‫از هر کسی که می‌خواست
‫باهام حرف بزنه سخت‌تر بود.
‫بابای منم همینطور بود، خیلی سخت‌گیر.
‫هر روز هل می‌ده، هر روز.
‫- ولی الان چی می‌گه؟ ‫- الان؟
‫آره.
‫اگه یه بازی داشته باشم
‫و یه موقعیت داشته باشم که ‫فکر کنه می‌تونستم بهتر عمل کنم،
‫بهم می‌گه. «بی، فلان و بهمان». ‫درباره هیچ چیز دیگه‌ای حرف نمی‌زنه.
‫- واقعاً؟ ‫- «وقتی اونجا رسیدی،
‫چرا فریبش ندادی؟
‫بعدش می‌خوره زمین و تو گل می‌زنی».
‫چون ازش متنفره. ‫چیزی که از همه بیشتر بدش میاد
‫اینه که شوت بزنم و توپ گرفته بشه.
‫و یک سیو فوق‌العاده دیگه توسط دوناروما!
‫وقتی زیاد لگد می‌خورم، شکایت می‌کنه.
‫«اگه لگدت زد،
‫تو هم باید محکم بزنیش».
‫- منم می‌گم، «گوش کن...» ‫- اون جواب نمی‌ده.
‫- اینطوری جواب نمی‌ده. ‫- شاید قدیم‌ها،
‫- ولی الان دیگه نه. ‫- اینطوری جواب نمی‌ده. اون گفت، «آره».
‫هر بار که این اتفاق می‌افته، ‫بلافاصله بهش فکر می‌کنم.
‫من همیشه با خودم می‌گفتم، ‫«یه دقیقه صبر کن».
‫ببین، بابام سخت‌گیر بود.
‫ولی ببین الان کجایی.
‫تو برای فرانسه بازی می‌کنی.
‫برای آرسنال بازی می‌کنی.
‫چیزی که سخت بود، ‫قبل از رسیدن به اینجا بود.
‫پس باید این رو بپذیری که مردم
‫ازت می‌خوان کارهای بیشتری انجام بدی.
‫به نظرم برعکسه.
‫ مثلاً،
‫وقتی بهترین گلزن تاریخ فرانسه
‫و آرسنال شدی،
‫همینطور لیگ برتر،
‫به نظرم حفظ اون موقعیت،
‫از رسیدن بهش سخت‌تره.
‫با فشارها و انتظارات و...
‫- آره، حتماً. ‫- یا موافق نیستی؟
‫آره، حس می‌کنم تو هم همین وضعیت رو داشتی.
‫ازت انتظار داشتن، فرانسه.
‫آره، یه جورایی عجیب بود
‫چون سال ۹۸، ما هیچ انتظاری نداشتیم.
‫می‌دونی، وقتی خبرنگارها و بازیکنان سابق،
‫لیست‌ها رو می‌دن؟
‫- آره. ‫- من تو هیچکدوم نبودم.
‫- توی «شایدها» هم نبودی؟ ‫- هیچکدوم.
‫هیچکس فکر نمی‌کرد برم.
‫یه جورایی عجیب بود چون تو زیر ۱۷ می‌ری،
‫زیر ۱۸، زیر ۱۹ و از ورزشگاه رد می‌شی.
‫با خودم می‌گم، ‫«امیدوارم بتونم چند تا بلیط بگیرم».
‫[جام جهانی ۱۹۹۸]
‫اون اولین جام جهانیت بود
‫- و قهرمان شدی؟ ‫- آره.
‫هی، دیوونه‌کننده‌ست.
‫تأثیری که روی مردم فرانسه داشت.
‫- آره. ‫- و دیدن مردم که می‌رفتن،
‫بیش از یه میلیون نفر تو شانزلیزه رفتن...
‫- گفتی یه میلیون نفر؟ ‫- آره، خیلی بیشتر بود.
‫بعضی‌ها گفتن آخرین باری ‫که شانزلیزه اینطوری بود،
‫برای آزادی پاریس بود.
‫یهو، اون موقع بود که ‫انتظار برای من شروع شد.
‫چون انتظار نمی‌رفت قهرمان بشیم.
‫- باشه، می‌فهمم، آره. ‫- اگه می‌دونی منظورم چیه.
‫و سهو، حالا جام رو بذار عقب ‫و «بیا دوباره قهرمان بشیم».
‫فرانسه صفر، سنگال یک.
‫و بعد، «بیا دوباره قهرمان بشیم».
‫ایتالیا قهرمان جهان شد.
‫و بعد، «بیا دوباره قهرمان بشیم».
‫ولی آفریقای جنوبی امروز ‫فرانسه رو شکست داده...
‫و بعد دیگه هیچوقت قهرمان نمی‌شی.
‫در طول راه،
‫به عادت تبدیل می‌شه، عادی می‌شه
‫و به سطحی می‌رسی که ‫نسبت به خوشحالی بی‌حس می‌شی.
‫هیچوقت کافی نیست.
‫همیشه می‌خواستم بدونم، قبلاً نپرسیدم.
‫هوم؟
‫خب، مسلما الان می‌تونستی ‫با دو تا قهرمانی اروپا روبروی من بشینی.
‫دو تا قهرمانی اروپا، یه جام جهانی، آره.
‫- دو تا فینال؟ یورو؟ ‫- آره، دو تا فینال، مرد.
‫و تو هیچکدوم رو نداری.
‫باهات شوخی نمی‌کنم.
‫فقط می‌گم چطور الان به مسابقات برمی‌گردی
‫و با خودت فکر می‌کنی، ‫«باید یه چیزی ببریم»؟
‫- چطور با خودت کنار میای با دونستن اینکه... ‫- اوهوم.
‫بازی برای انگلستان چطوره ‫و فشار رسانه‌ها چیه؟
‫چطور این کار رو می‌کنی؟
‫وقتی پیراهن انگلستان رو می‌پوشی،
‫از قبل انتظار هست، می‌دونی؟
‫باید ببری، حتی اگه یه بازی دوستانه باشه.
‫نمی‌تونی ۱-۰ ببری.
‫وگرنه نابودت می‌کنن.
‫به خصوص، وقتی مردم ‫درباره مسابقات یورو حرف می‌زنن
‫و اتفاقی که دفعه قبل وقتی پنالتی زدم افتاد،
‫اون بهش اضافه می‌شه.
‫سنگینه.
‫یک لحظه فوق‌العاده دیگه ‫در یک سال باورنکردنی.
‫[سال ۲۰۲۰]
‫اولین دعوت به تیم ملی انگلیس چه حسی داره؟
‫وقتی فرود اومدم،
‫حالت هواپیما رو خاموش کردم و یه پیام دیدم.
‫«خوشحالیم که تأیید کنیم برای ‫تیم ملی انگلیس انتخاب شدی».
‫و پنج دقیقه با شوک بهش خیره شدم.
‫خیلی خوشحالم، می‌دونی؟
‫باعث افتخاره که به تیم انگلیس دعوت بشم
‫چون آرزوی این لحظه رو داشتم،
‫پس خیلی خوشحالم.
‫خانواده‌م خیلی خوشحالن
‫و نمی‌تونیم با کلمات بیان کنیم ‫که چقدر خوشحالیم.
‫الان رشد یه بازیکن جوان، ‫اگه تو لیگ برتر بازی می‌کنه،
‫[ربکا جیمز - مدیربرنامه‌های بوکایو]
‫تا وقتی که تجربه‌ش نکنه
‫آماده‌سازی براش سخته.
‫وقتی اولین بار بوکایو رو دیدم،
‫حدوداً ۱۴ سال سن داشت.
‫اون موقع برای آرسنال کار می‌کردم.
‫همه از این استعداد جوانی که
‫تو آکادمی بود هیجان‌زده بودن.
‫روحیه‌ای خیلی کنجکاو
‫و مهربون داشت،
‫و به نظر مطمئن و با اعتماد به نفس می‌رسید.
‫با این حال، انسان خیلی آروم و مهربونی بود.
‫و بعد، وارد تیم اول شد.
‫یک گل فوق‌العاده
‫از نوجوان، بوکایو ساکا.
‫می‌تونید ببینید که
‫در معرض دید قرار گرفتن، ‫بیشتر و بیشتر می‌شه.
‫درک این موضوع برای مردم سخته، ‫مگه اینکه تجربه‌ش کنن.
‫من فقط می‌خواستم ازش در برابر
‫بخش‌هایی از صنعت که کاملاً ‫چالش‌برانگیز هستن، محافظت کنم.
‫باز هم ساکا!
‫ستاره‌پسر به درخشش ادامه می‌ده!
‫[یورو ۲۰۲۰]
‫با حرکت به سمت یورو،
‫می‌دونستم اگه خوب بازی کنه،
‫تموم دنیاش اون تابستون عوض می‌شه.
‫توپ دست کین هست.
‫این فقط بازی برای باشگاهم نیست،
‫می‌دونی؟ کل کشوره.
‫ممکنه دست ساکا بیفته!
‫اولین گل ملی در سطح بزرگسالان ‫برای بوکایو ساکا!
‫انگلستان شانس قهرمانی اروپا رو داشت.
‫قبلاً نبرده بودیم.
‫و تقریباً حس مسئولیت می‌کنم تا
‫همه اعتمادی که به من کردن رو جبران کنم.
‫ساکا. تلاش برای متوقف کردنش. ‫استرلینگ وارد می‌شه.
‫اینطوری بوکایو ساکا رو به خاطر می‌سپارید!
‫ولی هیچکس نمی‌تونست
‫نتیجه فینال رو پیش‌بینی کنه.
‫برای اولین بار،
‫جام با ضربات پنالتی تعیین خواهد شد.
‫در واقع، از سال ۱۹۷۶ تاکنون.
‫پنالتی‌ها، مردم همیشه می‌گن،
‫«من این کار رو می‌کردم». ‫نخیر، نمی‌کردی.
‫نمی‌کردی چون هیچوقت تو اون موقعیت نبودی.
‫اون راه رو بری.
‫تنها.
‫و پیکفورد سیو می‌کنه!
‫اگه هیچوقت تو زندگیت پنالتی نزدی،
‫لطفاً حرف نزن.
‫چون شماها نمی‌دونید چطوریه.
‫بعد از سه پنالتی، ۲-۲.
‫نمی‌دونید چه تأثیری می‌تونه ‫روی حرفه‌تون بذاره.
‫پیکفورد پایین رفت تا جلوش رو بگیره!
‫و همچنین چه تأثیری می‌تونه ‫روی ذهنتون بذاره.
‫ایتالیا فعلاً جلوئه.
‫ولی حالا نوبت این نوجوونه،
‫بوکایو ساکا، یکی از جوان‌ترین بازیکنانی که
‫تا حالا در جام ملت‌های اروپا بازی کرده.
‫باید الان گل بزنه
‫تا انگلستان رو زنده نگه داره.
‫وقتی می‌رفتم سمت توپ، ‫باور داشتم که گل می‌زنم، می‌دونی؟
‫اون اعتماد به نفس رو تو خودت داری،
‫وگرنه حتی توپ رو هم برنمی‌داشتی
‫یا نمی‌گفتی که می‌خوای پنالتی بزنی.
‫اگه یادم باشه،
‫تو خونه تو آشپزخونه بودم.
‫وقتی رفتی که بزنی، گفتم، «نه!»
‫و خودم رو دیدم که ‫تو یک‌چهارم نهایی بلند شدم
‫تا در برابر ایتالیا پنالتی بزنم.
‫[جام جهانی ۱۹۹۸]
‫و یادمه که ۲۰ سالم بود.
‫یادم نمیاد
‫تو ورزشگاه چی می‌گذشت.
‫انگار غش کرده بودم.
‫- می‌دونستم کجا می‌خوام بزنم... ‫- آره.
‫و نمی‌خواستم عوضش کنم.
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه که ‫وقتی توپ رفت تو، شنیدم، «آره!»
‫- آره. آره. ‫- این چیزیه که یادم میاد.
‫وقتی دیدم داری می‌ری اونجا...
‫حتی با اینکه شخصاً ‫اونقدر تو رو نمی‌شناختم...
‫فقط به این فکر می‌کردم...
‫«لطفاً خرابش نکن».
‫و گل نمی‌شه!
‫و ایتالیا قهرمان اروپا می‌شه.
‫بوکایو ساکای بیچاره
‫پنالتی مهم رو خراب می‌کنه.
‫این یکی قراره مدتی آزار بده.
‫احتمالاً بدترین حسی بود که تا حالا داشتم.
‫اون لحظه،
‫من رو عوض کرد.
‫برمی‌گردی رختکن و نمی‌تونی...
‫یعنی سرت پایینه و نمی‌تونی...
‫- نمی‌تونی نگاه کنی، آره. ‫- به مردم نگاه کنی،
‫- این بدترین حس دنیاست. ‫- آره.
‫می‌دونی یه تورنمنت بزرگه؟
‫شش هفته اونجایی. سخته، حجم مسافرت،
‫آماده‌سازی، جلسات تمرین.
‫و بعد...
‫انگار بگی، «بچه‌ها،
‫شرمنده، پسر».
‫ما اینجا به عنوان یه تیم هستیم.
‫می‌دونی، با هم پیروز می‌شید.
‫ولی متاسفانه، وقتی می‌بازید...
‫بعضی وقت‌ها تنها می‌بازید.
‫تو اون لحظه خاص،
‫دیدنش سخت بود، انگار،
‫چطور می‌خوای این رو جبران کنی،
‫چطور می‌خوای از این برگردی.
‫می‌دونستم که اون یه بچه خیلی قویه.
‫ولی اگه نتونه از نظر ذهنی بهبود پیدا کنه،
‫احتمالاً باید بازنشسته بشه،
‫احتمالاً دیگه نمی‌تونه بازی کنه.
‫من فقط
‫یه غم عظیم حس کردم چون می‌دونستم
‫که با نژادپرستی همراه می‌شه.
‫سه بازیکنی که پنالتی‌ها رو
‫در ضربات پنالتی اضافی خراب کردن،
‫مارکوس راشفورد، جیدون سانچو و بوکایو ساکا،
‫بعد از بازی مورد حمله ‫نژادپرستانه آنلاین قرار گرفتن.
‫حقش این نبود.
‫[چطور گل نکرد؟ ‫آبرورزی - باید برگرده خونه‌ش]
‫از اتفاقی که می‌افتاد خبر داشتم.
‫اون همه منفی‌گری، نفرت، نژادپرستی.
‫سعی نکردم عمداً برم بخونمشون.
‫ولی به چشمم می‌خورد.
‫باز هم روی من تأثیر داشت.
‫داشتم نگاه می‌کردم چه خبره،
‫و هیچ شکی نداشتم که
‫چه حسی داره.
‫از یه آدم سیاه‌پوست می‌پرسی که ‫درباره این قضیه چی فکر می‌کنه.
‫واقعاً باید بهتون بگم؟
‫این رو به عنوان یه امر عادی قبول می‌کنی،
‫اینطوریه.
‫ازش عبور می‌کنی. چرا از وقتی کوچیکیم ‫باید خودمون رو وفق بدیم که عبور کنیم؟
‫می‌دونی، پنالتی رو خراب می‌کنی،
‫و رنگ پوستت چه ربطی به اون قضیه داره؟
‫واسه همین باهاش تماس گرفتم
‫چون می‌تونستم درست باهاش همذات‌پنداری کنم.
‫اون لحظه، برای من،
‫وقتی اسمت رو دیدم،
‫چون خیلی‌ها بهم پیام می‌دن، ‫بهم پیام می‌دن،
‫وقتی اسمت رو دیدم، یه جور ‫هیجان کوچیکی برام داشت، می‌دونی؟
‫برام انرژی مثبت داشت.
‫چون احتیاجی نداشتی ‫با من تماس بگیری، می‌دونی؟
‫با خودم گفتم، «وای، پسر».
‫و فقط یه پیام نبود،
‫یه پیام تشریفاتی نبود که ‫«سرت رو بالا بگیر».
‫می‌دونی، به خاطر چیزی بود که گفتی.
‫«همین که پا پیش گذاشتی، ‫خودش نشون می‌ده یه برنده‌ای.
‫سخت‌ترین کار این بود که ‫خودت رو در معرض خطر قرار بدی.
‫همه قرار نیست این کار رو بکنن».
‫رفتم خونه و خانواده‌م دورم بودن.
‫[یازدهم جولای ۲۰۲۱: مثل یک مرد ایستادی. ‫شجاعت بی‌نهایتی می‌خواست.]
‫[این تو رو قوی‌تر می‌کنه، ‫بازیکنی بهتر از قبل.]
‫من رو دوباره بلند کردن
‫و کمک کردن دوباره شروع کنم.
‫این خیلی بهم کمک کرد.
‫بازیکن‌های بزرگ هم قبلاً
‫پنالتی رو از دست دادن.
‫مهم اینه که چطور بهش غلبه کنی
‫و بذاری حاشیه‌ها کم بشن،
‫بعد می‌تونی خودت رو جمع و جور کنی.
‫من تو یک ساعت
‫دویست پوند بُردم.
‫بهشون بگو چقدر خوشحالی.
‫چون می‌دونی چقدر براش زحمت کشیدم؟
‫وای، خدای من!
‫نمی‌دونم. ما تو زندگی خیلی جوان بودیم.
‫اون ۱۷ سالش بود. ‫من ۱۷ سالم بود، داشتم ۱۸ می‌شدم.
‫همه چیز اطرافمون خیلی سریع تغییر کرد.
‫گمونم ما همدیگه رو حفظ کردیم،
‫و از هم محافظت کردیم،
‫و مایه ثبات همدیگه بودیم.
‫اون بچه کوچولویی بود که
‫فقط می‌خواست فوتبال بازی کنه.
‫ولی فکر می‌کنم الان خیلی بیشتر از اونه.
‫می‌خواد تو نقش‌های رهبری باشه.
‫می‌خواد فضای بیشتری تو فوتبال اشغال کنه.
‫می‌خواد خیلی کارهای بیشتری انجام بده.
‫فکر کنم این چیزیه که ‫بعضی وقت‌ها نگرانم می‌کنه. یعنی...
‫مثلاً، ممکنه جایی به نقطه‌ای برسه که ‫خدای نکرده دیگه ته بکشه،
‫چون همیشه فشار زیادی
‫به خودش میاره.
‫به نوعی مجبور شدم به این آدم تبدیل بشم
‫که دیگه زندگی رو اونقدر معصومانه نمی‌دید.
‫وقتی هدف خودت رو پیدا می‌کنی، ‫تبدیل به یه رهبر می‌شی.
‫پس شاید به نظر برسه که تحت فشاره،
‫ولی رهبرها کارشون همینه.
‫نمی‌تونن آروم باشن.
‫پس، همیشه برای اون همینطوری می‌شه.
‫به خاطر همینه که قهرمانان بزرگ دیوانه‌ان.
‫دیوونه‌ان چون هر کاری می‌کنن ‫تا دوباره شکست نخورن.
‫اونا هر شکستی رو به خاطر می‌سپارن.
‫انتظاری که روی دوشش هست رو می‌بینی،
‫و می‌بینی که چقدر دوست داره برنده بشه.
‫این مسئله شخصیه.
‫اون می‌خواد نه فقط به تیم،
‫به خودش، بلکه به مردم تقدیم کنه.
‫فکر می‌کنم در طول فصل،
‫ یه جورایی کاملاً پرانرژی‌ام،
‫خیلی متمرکزم.
‫جایی که شادی رو پیدا می‌کنم، ‫بیشتر از طریق مردم،
‫خانواده‌م، نامزدم و دوست‌هام هست.
‫به خصوص تو تابستون، می‌دونی؟ ‫وقتی که می‌تونی استراحت کنی.
‫وقتی می‌بینم که یه کم خسته‌ست،
‫می‌دونیم کِی عقب‌نشینی کنیم.
‫ما یه سنگر کوچیک داریم
‫و اونجا می‌مونیم.
‫حباب ما،
‫به معنای واقعی فقط ‫دوستان، خانواده و خودمونیم.
‫سال‌هاست که دوستان یکسانی داره.
‫دوستان فوق‌العاده‌ای داره.
‫اولین خاطره من ازش، ‫[ریس ویلیامز]
‫احتمالاً تو حیاط مدرسه بود،
‫دوران «ادوارد بیتام». ‫[بهترین دوست دوران کودکی]
‫فوتبال بازی کردن،
‫جنجال به پا کردن.
‫هیچوقت خودنمایی نمی‌کرد،
‫همیشه حلقه دوستانش رو خیلی کوچک
‫و متواضع نگه می‌داشت.
‫جای تعجب نداره که الان به کجا رسیده.
‫به نظرم مردم فکر می‌کنن که اون آدم ساکتیه. ‫[ازری کنسا]
‫منم همینطور فکر می‌کردم،
‫نمی‌خوام دروغ بگم،
‫تا اینکه باهاش حرف زدم.
‫همون اول متوجه شدم که ‫یه دوست خوب برام می شه.
‫اون شخصیتی داره که
‫هر کسی کنارش حس راحتی می‌کنه.
‫بعضی وقت‌ها فوتبال،
‫می‌تونه زندگیت رو بگیره.
‫اگه از نظر ذهنی براش آماده نباشی،
‫می‌تونه بهت آسیب بزنه.
‫مهمه چون باید کسایی رو ‫داشته باشی که تو رو درک کنن
‫و تو رو فقط در نورافکن نبینن.
‫تو رو برای چیزی که واقعاً هستی می‌بینن.
‫این یکی از بهترین بخش‌های دوستیش هست،
‫وقتی می‌تونی فوتبال رو فقط ‫برای اون عصر کنار بذاری.
‫باید روی بازی تمرکز کنی.
‫داداش، یالا دیگه.
‫یو.
‫منم تو رو دوست دارم.
‫داری خرابش می‌کنی.
‫تموم، دیگه حرفی ندارم.
‫- راستش رو بهشون گفتی؟ ‫- معلومه.
‫نه کل حقیقت رو، ولی ‫آره، راستش رو بهشون گفتم.
‫- خوبه، خوبه، خوبه. ‫- چیزی که لازم بود بدونن گفتم.
‫چون خیلی جدی گرفتی.
‫اون آموزش رسانه می‌دید؟ ‫یا این... همه اون چیزها؟
‫فقط خودم بودم، ‫راستش رو می‌گفتم، خودم بودم؟
‫- خودت بودی؟ ‫- آره، داداش.
‫فکر می‌کنم اون یه وجود مهربونه. ‫قلب مهربونی داره.
‫و واقعاً همینطوره، جعلی نیست.
‫و فکر می‌کنم فقط می‌خواد تا وقتی زنده‌ست،
‫تا جای ممکن به بقیه نیکی کنه.
‫وقتی کسی اینقدر قوی و آماده
‫برای تلاش و تقدیم خودش ‫به بخش‌های مختلف داریم،
‫در درون، انگار
‫می‌دونی احتمالاً خیلی آسیب‌پذیر هستن ‫و می‌دونی که
‫به خودشون به اندازه کافی اهمیت نمیدن، به بخش‌هایی از وجودشون اهمیت می‌دن،
‫ولی هیچوقت به فکر خودشون نیستن.
‫خوب بازی کردن با گل زدن فرق داره.
‫بعضی وقت‌ها حمل کردنش
‫سنگینه، مگه نه؟
‫می‌بینی،یه ساعت مونده. ‫سی دقیقه مونده،
‫با خودت می‌گی، ‫«خب، هنوز گل نزدم». انگار...
‫- آره. ‫- دیگه مثل قبل بازی نمی‌کنی.
‫- آره. ‫- بعضی وقت‌ها عجله می‌کنی.
‫- آره. ‫- چون خیلی وقته که
‫- توپ دستت نیومده. ‫- می‌فهمم.
‫حس می‌کنم یه نقشی دارم
‫که تفاوت ایجاد کنم، می‌دونی؟
‫چه با گل زدن،
‫چه با پاس گل دادن.
‫- باشه، ولی... ‫- فقط عقب برگشتن و توپ رو نگه داشتن
‫یا اینجور چیزها، کافی نیست.
‫- کافی نیست. ‫- می‌دونم. منم همینطور بودم.
‫ولی خیلی سخت نگیر...
‫- اگه من... بذار یه سوال برعکس بپرسم. ‫- باشه.
‫نُه بازی، تو از نظر دفاعی فوق‌العاده بودی.
‫نگه داشتن توپ،
‫همراه کردن هم‌تیمی‌ها،
‫ولی تو ۹ بازی
‫گل نزدی. فقط تو یک بازی از ده تا گل زدی.
‫بعد راضی می‌شدی و با خودت می‌گفتی، ‫«باشه...»
‫- من هیچوقت راضی نبودم. ‫- می‌دونی منظورم چیه؟
‫- می‌دونم، ولی... ‫- می‌دونی به عنوان مهاجم ما رو
‫- با چی قضاوت می‌کنن؟ ‫- معلومه،
‫الان بیشتر از هر زمان دیگه‌ای ‫بر اساس آمار قضاوت می‌شن.
‫- اونم تو ذهنت هست. ‫- دارم درباره تو و مغزت حرف می‌زنم.
‫- دفاع کردم، کمک کردم... ‫- ولی برای تو کافی نیست.
‫- کافی نیست. ‫- می‌دونم، ولی مهمه.
‫این رو می‌گی،
‫ولی حس می‌کنم یکی از ‫بزرگ‌ترین سلاح‌ها و ابرقدرت‌هات
‫ذهنیت تو بود
‫که کافی نیست.
‫چقدر حس می‌کنی که
‫این تعادل کار می‌کنه؟ انگار...
‫خب، نمی‌دونم. این چیزیه که بهت می‌گم.
‫- امتحانش کن، چون من انجام ندادم. ‫- باشه.
‫من اونجوری برنامه‌ریزی نشده بودم.
‫برنامه‌م این بود به چیزهایی ‫که انجام ندادم فکر کنم.
‫وقتی جوون بودم یاغی بودم.
‫- فقط به سمت بازیکن‌ها می‌دویدم. ‫- آره.
‫سریع و خشن.
‫برای من، تو ذهنم، این چیزیه که
‫برای بردن بهش احتیاج داری.
‫ولی بازم از زندگی ناراحت بودم.
‫این یکی از چیزایی بود که نمی‌دونستم، ‫چی باعث خوشحالیم می‌شه؟
‫اگه به خودت اجازه ندی
‫از چیزی خوشحال باشی،
‫ذهنت تو رو به جاهایی می‌بره
‫که هیچ نوری نمی‌بینی.
‫وقتی جوون‌تر بودم به اندازه‌ی کافی
‫برای فهمیدنش آماده نبودم. ‫بنابراین به خودم گفتم،
‫«سعی کن خوشحال باشی ‫و تصویر بزرگ رو ببینی.
‫- نه فقط یه تصویر». ‫- نه، دقیقاً می‌فهمم
‫- چی می‌گی. ‫- فقط برای تو.
‫خیلی وقت‌ها، برای پیدا کردن
‫خوشحالی و رضایت تقلا می‌کنم چون...
‫یعنی همیشه به چیزایی فکر می‌کنم ‫که انجام ندادم، کاری که باید بعدش بکنم.
‫هنوز هیچی برای
‫آرسنال به دست نیاوردم.
‫- ولی چرا شادی باید از بین بره؟ ‫- نمی‌دونم.
‫من حس مسئولیت می‌کنم که...
‫- آره، ولی... ‫- به باشگاه برگردم،
‫چقدر رو من سرمایه‌گذاری کردن، ‫هواداران، کادر و اعتمادشون.
‫اگه بهت بگم،
‫مثلاً ۱۵ سال پیش،
‫که توی این موقعیت می‌بودی،
‫فکر می‌کنی بوکایو کوچولو
‫به بوکایوی الان چی می‌گفت؟
‫[گرینفورد - غرب لندن]
‫اینجا خونه‌مه، پسر.
‫فقط بچه درونم رو یادمه که
‫تو این خیابون‌ها بالا و پایین می‌رفت.
‫فکر کنم وقتی دبستانی بودم،
‫- لباس فوتبال می‌پوشیدم. ‫- واقعاً؟
‫آرسنال، نیوکاسل،
‫- منچستریونایتد... ‫- هر...
‫هر لباسی؟
‫همه لباس‌ها رو داشتم.
‫از وقتی رفتم دیگه برنگشتم.
‫الان هفت سال می‌شه.
‫کدومه؟
‫این یکی. مستقیم باید بری.
‫راهش همینه.
‫وای، خدای من!
‫نگاه کن، تابلوی «بازی با توپ ممنوع».
‫ما کل روز فوتبال بازی می‌کردیم.
‫باورم نمی‌شه.
‫من در برابر داداشم و بابام بازی می‌کردیم.
‫ولی اونا هر دو از من بزرگ‌تر، ‫قوی‌تر، هیکل‌تر بودن.
‫این چیزی بود که بهم انگیزه داد،
‫تلاش برای بهتر شدن از اونا.
‫تا وقتی نمی‌بردم،
‫نمی‌رفتیم تو.
‫بعضی وقت‌ها
‫شش ساعت بازی می‌کردیم.
‫اگه برنده نشه، نمی‌ریم تو.
‫توپ رو همه جا شوت می‌کنه.
‫همیشه می‌خواد فوتبال بازی کنه.
‫اگه تو حیاط خونه‌شون فوتبال بازی نمی‌کرد،
‫جلوی خونه
‫با بقیه همسایه‌ها
‫تو اون بن‌بست کوچیک بودیم.
‫اون تکه چمن خیلی خطرناک بود ‫چون ماشین‌ها
‫با توپ‌های فوتبال که سرگردان بودن ‫برخورد می‌کردن.
‫پنج، شش سالگی،
‫بوکایو خیلی محکم به توپ ضربه می‌زد
‫که می‌رفت همه پنجره‌ها رو می‌شکست.
‫مادرم اونجا آشپزی می‌کرد.
‫توپ از اون پنجره رد شد.
‫تق، تق، تق، همیشه.
‫چیزی بهت نگفت؟
‫خیلی عصبانی بود،
‫ولی من بازم این کار رو می‌کردم، ‫بارها و بارها.
‫اون فقط هفت سالش بود،
‫به اون حیاط پشتی، گرینفورد سلتیک بردمش
‫و مربی گفت که اون بخشی از تیم الف می‌شه.
‫یادمه بعضی از بازیکن‌ها اومدن،
‫به من گفتن، «این پسر تو آینده ‫تو لیگ برتر بازی می‌کنه».
‫اون از هفت سالگی
‫تا امروز همیشه بوکایو بوده.
‫ما همزمان تو آکادمی بودیم.
‫فقط این بچه رو یادمه
‫که مدام شوت می‌زد ‫[آرتور اوکونکو]
‫و شوت می‌زد... ‫[دروازه‌بان رکسهام]
‫آره، یه بازیکن فوق‌العاده بود.
‫وقتی به ما بلیط می‌دادن تا بریم ‫آرسنال رو تو ورزشگاه امارات ببینیم،
‫همه بازیکن‌های جوان رو پشت ‫نیمکت تیم اول می‌نشوندن.
‫یعنی مات و مبهوت می‌موندی.
‫یادمه که سر چوبا جیغ می‌کشیدم، ‫چون اون از آکادمی اومده بود.
‫یعنی ما سه نفر بودیم، ‫همه برای پیراهنش جیغ می‌کشیدیم.
‫بعدش اون پیراهن رو درآورد، پرتش کرد.
‫و قسم می‌خورم، اون یکی از بهترین ‫روزهای زندگیم به عنوان یه بچه بود.
‫فقط شادی محض.
‫ما خودمون رو توی اون می‌دیدیم.
‫این بازیکن‌ها رو می‌بینی که دارن ‫رویای تو رو انجام می‌دن.
‫و می‌دونی، فکر می‌کنم اون ‫لحظه‌ست که به این فکر می‌کنی
‫اگه تو می‌تونستی، چی؟
‫ولی برای بابام، یه ضرورت بود
‫که من یه بازیکن حرفه‌ای بشم.
‫وقتی من رو دید، اولین چیزی بود که بهم گفت.
‫نگفت زشتم یا خوشگلم
‫یا پیشونیم خیلی بزرگه.
‫فقط گفت، «این پسر ‫فوتبالیست خوبی می‌شه».
‫همین رو گفت.
‫چون بابام فوتبال رو دوست داره.
‫پس حدس می‌زنم چون خودش نتونست،
‫می‌دونی؟ مثل اینکه گفت، ‫«آه، بهترین کار اینه که تو انجامش بدی».
‫می‌دونی، بابام خیلی روی
‫موفقیت من و داداشم اصرار داشت،
‫می‌خواست من یه فوتبالیست بشم، ‫ولی می‌خواست هر چی می‌خوام باشم.
‫فکر می‌کرد تو سطح ‫خیلی بالایی فوتبال بازی کنه.
‫آرسنال بهترین بود.
‫خیلی سخت بود.
‫رسیدن به آرسنال از جایی که زندگی می‌کردیم ‫حدود دو یا سه ساعت طول می‌کشید.
‫هر کاری که انجام می‌دادم رو ول می‌کردم
‫تا ببرمش تمرین،
‫حتی وقتی خسته یا مریض بودم.
‫ما رو مقابل پسرهای بزرگ‌تر قرار دادن.
‫احتمالاً چهار سال بزرگ‌تر.
‫واسه همین برای دلگرمی تو زمین، ‫به من نگاه می‌کرد
‫می‌گفتم، «پسر، اگه اونجا اتفاقی بیفته،
‫می‌پرم تو زمین.
‫من اینجام.
‫برو بازی کن».
‫می‌دونی، اونا واقعاً، واقعاً، واقعاً
‫زندگیشون رو کنار گذاشتن ‫تا من رو به فوتبال ببرن.
‫برمی‌گشتن،
‫غذا حاضر بود.
‫حس می‌کردم تقریباً توی این ‫قضیه با من هستن، می‌دونی؟
‫مثل اینکه تقریباً...
‫اگه می‌تونستن با من توپ بزنن، ‫انجامش می‌دادن.
‫این خاطرات رو زنده می‌کنه، می‌دونی؟
‫کلی خاطره.
‫«ببخشید، مامان، اگه دیره.
‫ولی برنج جولوف، پلانتین و مرغ خوب می‌شد».
‫و اون گفت، ‫«برای برنج جولوف خیلی دیر شده.
‫برنج سفید با لوبیا، خورش فلفل درست کردم،
‫ولی خیلی تند نیست، اِفو و مرغ».
‫و من فقط جواب دادم،
‫«صبح حرف می‌زنیم».
‫- حتی ممنون هم نگفتی؟ هیچی. ‫- هیچی!
‫هی، مامان، ببخشید، ‫این کارم زشت بود.
‫صبح یا عصر
‫بهش پیام می‌دادم
‫«روزت چطور بود؟»
‫یه آیه از کتاب مقدس پیدا می‌کردم ‫تا باهاش به اشتراک بذارم،
‫تا حمایتش کنم،
‫دلگرمش کنم.
‫فقط خداست که ‫در هیچ کاری محدود نیست.
‫و چیزی نیست که نتونه انجام بده.
‫پس ایمان داشته باش.
‫الو؟
‫سلام.
‫این دوچرخه رو یادته؟
‫آره، دوچرخه‌ت.
‫هنوز اینجاست.
‫وای، خدای من.
‫نگه‌ش داشتن.
‫باغچه رو ببین.
‫باغچه الان کوچیکه.
‫آره، الان خیلی کوچیکه.
‫آشپزخونه چطوره؟
‫آشپزخونه؟
‫- آره. ‫- پس همه عوض شده؟
‫مامانم خانواده رو خوب تغذیه می‌کرد.
‫بابام هم کار می‌کرد، ‫کار می‌کرد، کار می‌کرد.
‫من و داداشم واقعاً نمی‌فهمیدیم.
‫برای زندگی کردن.
‫وقتی بچه‌ای، بی‌دغدغه زندگی می‌کنی،
‫بی‌استرس،
‫فقط آزاد.
‫می‌فهمی، تیمت خیلی خوبه،
‫ولی فقط چندتامون موفق می‌شیم.
‫و مربی‌ها، این رو برامون واضح کردن.
‫و اون موقع تو ذهنم گفتم،
‫«واقعاً می‌خوام من باشم».
‫گفتم، «بوکایو،
‫اگه واقعاً می‌خوای با تیم اول بازی کنی،
‫باید در کاری که می‌کنی بهترین باشی».
‫گفت، «بابا، من بهترین می‌شم».
‫[بابا، من بهترین می‌شم]
‫[اول ژانویه ۲۰۱۹]
‫اول ژانویه بود و برامون خیلی مهم بود، ‫براش خیلی مهم بود.
‫رفت تو زمین
‫و اصلاً پاش به توپ نخورد.
‫در حالی که بقیه می‌خندیدن
‫و می‌گفتن پاش به توپ نخورد،
‫ما چیزهای بزرگ‌تر و بهتری براش دیدیم،
‫و اون شروع کار بود.
‫هر بار که با ماشین میای،
‫به محض اینکه ورزشگاه رو می‌بینم،
‫یه شادی یا هیجانی می‌گیرم، می‌دونی؟
‫وقتی همه هواداران رو ‫بیرون ورزشگاه با هم می‌بینم،
‫می‌دونی، روز مسابقه‌ست. وقت بازیه.
‫ورزشگاه هایبری،
‫از خیابان آونل می‌ری پایین،
‫- همه رو اونجا می‌بینی. ‫- آره.
‫- همه هوادارها؟ ‫- آره.
‫- هی! خیلی خوب بود! ‫- حتماً عالی بوده.
‫- عالی. ‫- آره، خوب بود.
‫- آره. ‫- اون ورزشگاه من بود.
‫[هایبری - ورزشگاه سابق آرسنال]
‫بازی کردن اونجا مثل این بود که...
‫همیشه این حس رو دارم
‫که همه چی درست می‌شه.
‫آرسنال ۳-۲ پیش افتاد. ‫تیری آنری یه گل دیگه زد.
‫- خوب بود، پسر. ‫- فوق‌العاده‌ست.
‫فوق‌العاده‌ست. ‫یه کم دلت براش تنگ نمی‌شه؟
‫- دلم برای رقابت تنگ شده. ‫- آره....
‫دلم برای بازی کردن تنگ شده.
‫دلم برای بخش رقابتیش تنگ شده.
‫نبرد.
‫عاشق وقتی‌ام که به چالش ‫کشیده می‌شم، من رو بهتر می‌کنه.
‫پس وقتی اولین بار لیگ برتر رو فتح کردی...
‫بعدش چی کار کردی؟
‫هیچی.
‫هیچی؟
‫پس داری بهم می‌گی لیگ رو بردی و...
‫چی کار می‌کنی؟ کجا می‌ری؟
‫- خب، یعنی... ‫- من مثل بقیه نیستم.
‫فقط می‌گم که بیرون نرفتم.
‫لذت نبردم.
‫ولی با فکر کردن به همه اون ‫چیزایی که درباره‌ش حرف زدیم،
‫تو شادی رو کجا پیدا کردی؟
‫گمونم خشنود کردن بابام و هم‌تیمی‌هام
‫منبع خوشحالیم بود. مال تو چی؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید این کافی نیست.
‫ولی وقتی بچه بودم، می‌دونی،
‫اون حیاط خونه
‫بهترین جای دنیا بود.
‫اون مثل ورزشگاه امارات خودم بود.
‫همونطور که بزرگ می‌شی، ‫می‌دونی، دنیا به طور طبیعی،
‫همه اونا رو ازت می‌گیره، می‌دونی؟
‫پس این چیزیه که می‌گم. ‫درباره بازی هم گفتم.
‫وقتی جوون بودی،
‫زندگیت رو می‌دیدی.
‫چیزها رو تصور می‌کردی.
‫پس بیشتر از چشم‌هات،
‫از مغزت استفاده می‌کردی.
‫برای من، بهترین گلی که ‫می‌تونی بزنی گلی هست که
‫قبلاً توی ذهنت دیدی ‫و بعد اجراش می‌کنی.
‫تنها یه احتمال وجود داره که زمین بی‌نهایته.
‫این یه رویکرد متفاوت برای بازی کردنه.
‫پس اول و مهم‌تر از همه، ‫آزادی کلید انجام اون کاره.
‫اگه با چشم‌هات به موقعیت ‫نگاه کنی، ۱۰ نفر رو می‌بینی.
‫یعنی انگار جرات نمی‌کنی بری تو.
‫یعنی راهی نیست که گل بزنم.
‫انگار خلاقیت رو می‌کشی.
‫ولی حالا، اگه شروع کنی ‫با مغزت به بازی نگاه کنی،
‫چطور ازت رد بشم؟ می‌دونی، ‫چطور می‌تونم شماها رو شکست بدم؟
‫به خودت نمی‌گی، «نمی‌تونم انجامش بدم».
‫فکر کنم این چیزیه که باعث می‌شه ‫مردم قدرت رو بدونن و بهت احترام بذارن،
‫چون بعضی از کارهایی که ‫سعی می‌کردی انجام بدی...
‫حتی اون گلی که زدی وقتی ‫توپ رو بلند کردی و والی زدی.
‫- کی حتی همچین چیزی رو امتحان می‌کنه؟ ‫- خب...
‫می‌دونی چی می‌گم؟
‫تو آزادی خودت رو می‌سازی، می‌دونی؟
‫داری کاری رو می‌کنی که دوست داری.
‫ولی به خاطر سروصداهای بیرون و تو ذهنت،
‫ارتباط با بچه درونت رو از دست می‌دی.
‫و من همیشه می‌گم بهترین مکالمه‌ای ‫که می‌تونی داشته باشی،
‫با خودته.
‫می‌خوای با خودت روراست باشی؟
‫این پسر چیزهای زیادی داره که بهت بگه...
‫درباره اینکه الان چطوره.
‫آه! ورزشگاه امارات.
‫رفیق، کمتر روزی پیش میاد که ‫تیری آنری تو شهر باشه، پسر.
‫بی‌خیال، پسر. ‫اونا برای تو اومدن، نه برای من.
‫نه، حرف‌های مسخره نزن.
‫اولین باری که اینجا اومدی رو یادته؟
‫یادمه. برای تور ورزشگاه اومده بودم.
‫یادمه با پیراهن
‫همه بازیکن‌هایی که اون موقع ‫اینجا بودن، عکس گرفتم.
‫فکر کنم اونجا بود،
‫دقیقاً همونجا.
‫خیلی خوشحال، خیلی مفتخر بودم که اینجام.
‫تا اون موقع، هیچوقت تا این اندازه
‫به یک بازیکن حرفه‌ای نزدیک نشده بودم.
‫حالا من تو اون رختکن می‌شینم
‫و بعضی وقت‌ها بچه‌ها اونجان ‫و با پیراهن من عکس می‌گیرن.
‫وقتی به جایی که هستی فکر می‌کنی، ‫واقعاً باورکردنی نیست.
‫ولی دوست ندارم زیاد این کار رو بکنم،
‫می‌دونی، چون دوست ندارم ‫احساس راحتی و رضایت کامل کنم.
‫بیا بریم بیرون. راه رو بلد نیستم.
‫راه رو بلدی.
‫اینجا رو می‌شناسی.
‫وقتی به بعضی از لحظاتی که اینجا داشتم ‫فکر می‌کنم، واقعاً باورکردنی نیست.
‫تو دوران کودکی،
‫رونالدو یکی از بازیکن‌های مورد علاقم بود.
‫یه بار مجبور شدم ازش تو یه کرنر ‫مراقبت کنم، دیوانه‌کننده بود.
‫هیچ شانسی نداشتم.
‫بعد پرید و تقریباً تو آسمون بود.
‫فقط باید متمرکز می‌شدم، می‌دونی؟
‫چون توی ذهنت می‌ری ‫و شروع به فکر کردن می‌کنی.
‫اون رو تماشا می‌کردم،
‫می‌خواستم به اونجا برسم.
‫و فقط اینه که بدونی از کجا اومدم،
‫و حالا من تو زمینم.
‫- چه شماره‌ای؟ هفت؟ ‫- جایگاه هفت.
‫وقتی گل می‌زنم، ‫به بالا نگاه می‌کنم، به خانواده‌م،
‫صورت‌هاشون رو می‌بینم ‫که به من خیلی افتخار می‌کنن.
‫قشنگه، مرد.
‫آره، قشنگه.
‫اون حیاط کوچیکت رو دیدیم.
‫حالا، این حیاط بزرگته.
‫- «حیاط بزرگ»؟ ‫- هست.
‫تقریباً، آره.
‫می‌تونی تفاوت زمین رو ببینی.
‫وقتی جوونی،
‫همه چیز مثبته.
‫تو چمن داشتی.
‫من روی بتن و خاک بازی کردم.
‫- و کاملاً ازش راضی بودی؟ ‫- چی؟
‫- آره. ‫- روی زانو می‌لغزیدم.
‫- لغزش زانو؟ ‫- روی خاک؟
‫- آره! ‫- چی؟
‫وقتی بچه‌ای، از این کارها می‌کنی.
‫- نه، وحشتناکه، مرد. ‫- آره، ولی روز بعدش،
‫دوباره می‌ری بازی می‌کنی.
‫- معلومه، معلومه. ‫- منظورم همینه.
‫درسته.
‫آره، هیچی نمی‌تونست اون موقع جلوت رو بگیره.
‫- هیچی نمی‌تونست جلوی بازیت رو بگیره. ‫- نه، هیچی.
‫ولی حالا،
‫برای بازی فوتبال، همه چیز باید کامل باشه.
‫- آره، خیلی عوض شده. ‫- آره.
‫ولی حدس می‌زنم وقتی اون سن هستی، ‫واقعاً خوب نمی‌دونی،
‫انگار وقتی بازیکن حرفه‌ای می‌شی، ‫چه چیزهایی به همراه داره، می‌دونی؟
‫تو هر چیزی که برای بردن هست رو بُردی.
‫«ما» همه چی رو بردیم.
‫خیلی خاصه، مرد.
‫وقتی اینجا می‌شینم،
‫می‌دونی، بعد از دوران ورزشیم،
‫می‌خوام یه میراث به جا بذارم، ‫میراثی که بهش افتخار کنم
‫و این یعنی به دست آوردن
‫هر جامی که بشه.
‫حتی یه رهبر تو زمین برای آرسنال نمی‌بینم.
‫نه، باختن...
‫تو برنامه نیست.
‫همه چیز الان روی دوششه.
‫ولی تو ذهنمه.
‫- خیلی مصدوم شده. ‫- غیرقابل بحثه...
‫فکر می‌کنم فرمش یه کم افت کرده.
‫همیشه به چیزایی فکر می‌کنم که انجام ندادم.
‫تو اون پنج سال، اساساً هیچ موفقیتی نداشته.
‫- آمارش خوب نیست. ‫- اونقدرها هم خوب نبوده.
‫بس کن.
‫زیاد فکر نکن،
‫فقط بازی کن.
‫هیچوقت نمی‌دونی که
‫دوباره تو فینال بازی می‌کنی یا نه.
‫و هیچوقت نمی‌دونی که
‫دوباره گل می‌زنی یا نه.
‫الان وقتشه.
‫- چون وقتی تموم شد... ‫- آره؟
‫وقت تموم شده.
‫آره، درسته.
‫درسته.
‫می‌دونی، الان داری می‌نویسیش،
‫داری تاریخ و داستان خودت رو می‌نویسی.
‫ولی فراموش نکن که تو لحظه زندگی کنی.
‫بعضی وقت‌ها توی
‫ذهن رقابت‌جوی خودت گیر می‌کنی
‫و جایی که می‌خوای بری،
‫و خوشحالی خودت و جایی که ‫هستی رو فراموش می‌کنی.
‫آره.
‫سلامتی داری. نامزدت فوق‌العاده‌ست.
‫خانواده‌ت فوق‌العاده‌ست.
‫تو زندگی، چی کم داری؟
‫به خاطر همین ‫اون سوال رو زودتر ازت پرسیدم،
‫اونجا خودت رو به عنوان ‫بوکایوی کوچولو دیدی که می‌دوید؟
‫فراموش می‌کنی، می‌دونی؟
‫اون خوشحالی واقعی که وقتی بچه بودی.
‫مامانت، بابات مطمئن می‌شن که خوشحال باشی،
‫ولی اگه بتونی به اون ‫بوکایوی کوچولو متصل باشی،
‫چیزیت نمی‌شه.
‫خب، چطور به اون
‫جایگاه ذهنی برمی‌گردی؟
‫باید همیشه همراهت باشه.
‫شادی.
‫بوکایو رو
‫یادمه.
‫اون خیلی کوچیک بود.
‫تعطیلات رفته بودیم نیجریه
‫و با برادرش فوتبال بازی می‌کرد.
‫یه تلویزیون رو شکوند.
‫ولی واقعاً سرزنشش نکردیم ‫چون کارش همینه.
‫قبلاً پنجره‌های خونه رو می‌شکوند.
‫تلویزیون یکی رو شکوند.
‫واسه همین کم کم فهمیدیم که این هدفشه.
‫پس تشویقش کردیم.
‫به خاطر همین از سن کم، ‫خیلی خیلی محکم شوت می‌زد.
‫هر وقت تو زمین باشه،
‫مثل ماهی تو آبه.
‫همیشه بهش می‌گفتیم که فقط یک نفر
‫از هر یک میلیون، می‌تونه فوتبالیست بشه.
‫پس خیلی، خیلی سخته.
‫پیشش نشستیم و گفتیم،
‫«توی این راه فراز و نشیب هست.
‫وقتی در اوجی، وقتی در افتی.
‫ولی وقتی در افت هستی،
‫باید ببینی چه درسی می‌خوای ازش بگیری
‫و بعد با همون درس، دوباره اوج بگیری».
‫از همون بچگی، از فوتبال بازی کردن...
‫کلی لذت می‌برد.
‫واسه همین خیلی روی بوکایو ‫وقت و انرژی گذاشتیم.
‫خیلی سرمایه‌گذاری کردیم تا بتونه بازی کنه.
‫براش مهم نبود کجا بازی کنه.
‫اون فقط از اینکه یه نفر
‫واقعاً بهش به چشم یه بازیکن لایق
‫برای سطح بالا نگاه کرده،
‫خیلی خوشحاله.
‫پس هر بار که تو زمینه، ‫نهایت تلاش خودش رو می‌کنه.
‫رویایی که به حقیقت پیوسته.
‫از هشت سالگی به باشگاه ملحق شدم،
‫همیشه آرزوی بازی ‫در ورزشگاه امارات رو داشتم.
‫اسم کاملش اولوووبوکایومی هست
‫که یعنی «خداوند به شادی من افزوده است».
‫[خداوند به شادی من افزوده است]
‫به روش‌های مختلف این کار رو می‌کنه، ‫تا به مردم شادی بده.
‫- ساکا! ‫- ساکا!
‫اون الگوی ما و الهام‌بخش ماست.
‫و این به ما امید می‌ده که شاید یه روز ‫بتونیم یه بازیکن حرفه‌ای بشیم.
‫درک اون اسم...
‫بهش کمک می‌کنه که شادی بده...
‫و شادی داشته باشه.
‫این لحظه رو هیچوقت دوباره به دست نمیارم.
‫[الان وقتشه]
‫برات تو جام جهانی
‫آرزوی موفقیت می‌کنم،
‫به جز وقتی با فرانسه بازی کنی.
‫انگلیس واسم مهم نیست.
‫از چی حرف می‌زنی؟
‫می‌دونم آنری انگلیسی به نظر میاد، ولی هی،
‫واقع‌گرا باش، پسر.
‫- اون لندنیه. اهل لندنه. ‫- ببین...
‫دوستش دارم، ولی هی، می‌دونی تو ‫جام جهانی از کی حمایت می‌کنم.
‫واسم مهم نیست!
‫«ترجمه از خشایار»
‫بوی مرغ سویا رو حس می‌کنه...
‫خب، قضیه چیه؟
‫تق!
‫وقتی بچه بودی، شنا بلد بودی؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫- آره. ‫- کجا یاد گرفتی، تو مدرسه؟
‫بابام من رو انداخت تو آب.
‫نه، وحشتناکه، مرد.
‫- ولی کدوم آب؟ ‫- تو کارائیب،
‫من رو گذاشت پشتش.
‫ما شاید...
‫قسم می‌خورم، ۲۰۰ متر شنا کردیم.
‫- چی؟ ‫- بعد من رو پرت کرد.
‫گفت، «برگرد پیش من».
‫اینجوری یاد گرفتم، پسر.
‫بعد تو فقط...
‫نمی‌دونم چیکار می‌کردم، ولی برگشتم.