‫خودم رو درست‌حسابی معرفی نکردم.
‫من رئیس شرکت ساخت و ساز ته‌سان،
‫لی چانگ‌وون هستم.
‫انگار خوب بلدی یه سری چیزا رو پیدا کنی،
‫پس باید بپرسم توی گروه ته‌سان دنبال چی می‌گردی؟
‫متاسفانه دنبال هرچی که هستی، ‫اینجا پیداش نمی‌کنی.
‫دلم برات می‌سوزه.
‫نه، از قبل پیداش کردم.
‫شما صندوق ذخیره ترو ولیو رو کنترل می‌کنین.
‫دست بردار.
‫منظورت چیه؟
‫رئیس سو رو از سر راه برداشتی،
‫حالا هم داری کاری می‌کنی که ‫نتونم از پول خودم استفاده کنم.
‫می‌دونم نباید این‌طور باشه،
‫ولی دارم کم‌کم ازت متنفر می‌شم.
‫همین که باهاش مثل یک دشمن برخورد کنم،
‫باید با صندوق ذخیره خداحافظی کنم.
‫پس نمیشه که من همون کاریو بکنم
‫که رئیس سو براتون انجام می‌داد؟
‫چطوره که شما...
‫بذارید من دست‌راست‌تون بشم؟
‫دست‌راست من؟
‫من از پس کارهام خوب برمیام.
‫این که مشخصه.
‫تو با کاشت عتقیه‌ها خودت رو رئیس کردی.
‫برنامه‌ریزیت، اجرا و بازیگریت...
‫خودم خوب می‌دونم چقدر تحسین‌برانگیزی.
‫من کارم رو بهتر از رئیس سو انجام میدم.
‫رئیس سو خزانه‌دار من بود.
‫واریز، برداشت،
‫و جابجایی پول اینور اونور.
‫خزانه‌دار من فقط یه وظیفه داره.
‫از پول من محافظت کنه.
‫فقط...
‫همین؟
‫ولی اصلا کار ساده‌ای نیست.
‫اینجا...
‫پر از مفت‌خورهاییه که دارن ‫صندوق ذخیره‌ی من رو بالا می‌کشن.
‫همیشه از آدم یه تقاضایی دارن.
‫چطوره اول یه فرصت بهم بدی، ‫بعد تصمیم بگیری؟
‫چطور می‌تونم بهت اعتماد کنم؟
‫تو خودت اومدی تا صندوق رو بالا بکشی.
‫من تازه همین امروز متوجه شدم ‫که اون صندوق صاحب داره.
‫و اگر صاحبی وجود داره،
‫اگه بخوام یه لقمه هم نصیبم بشه،
‫باید خودم رو بهش بچسبونم.
‫باشه. هرجور مایلی.
‫باید یه کاری کنی ازت خوشم بیاد تا ‫بهت اعتماد کنم و کلید رو بهت بدم.
‫من با هرکسی کار نمی‌کنم.
‫باورم نمیشه که رئیس اینجا، ‫همون پنت‌هاوس‌نشین عوضی بود.
‫تو که اونو می‌پرستیدی.
‫شرکت ته‌سان واقعا خیلی بزرگه.
‫فقط وایسا و ببین چطور اون کلید رو ازت می‌گیرم.
‫»» ترجمه از سیروس فخری ««
‫از وقت شام گذشته،
‫ولی هیچکس خونه نیومده.
‫توی قرارداد من تهیه شام نوشته نشده.
‫لعنتی.
‫باورم نمیشه با این سن و سال ‫دارم از اینکارا می‌کنم.
‫هی،بیا یه چیزی بخور.
‫باشه!
‫بعد خوابی که کردی، ‫چقدر انرژی داری.
‫- ممنونم. ‫- نوش جان.
‫همسرش؟
‫چرا تو همسر رئیس شدی؟
‫لعنتی، این مدت داشتی چه غلطی می‌کردی؟
‫هاجونگ، آروم باش.
‫آقای پارک درواقع موکل من...
‫موکل؟
‫اینطوری نمیشه.
‫این موضوع رو از طریق مؤسسه‌ی حقوقی‌تون پیگیری می‌کنم.
‫تو آزمون وکالت رو قبول نشدی تا ‫خودتو جای همسر الکی یکی جا بزنی.
‫چرا دارن استعدادت رو اینطوری هدر میدن؟
‫زودباش. بریم باهاشون حرف بزنیم.
‫نه، خواهر.
‫بیا. عجله کن.
‫هاجونگ...
‫من وکیل نیستم.
‫چی داری میگی؟
‫وکیل نیستی؟
‫بریم.
‫نیستم.
‫کانگ هاری.
‫اگه وکیل نیستی، پس چی هستی؟
‫پس چی هستی؟
‫بگو ببینم! چی هستی؟
‫مامان...یعنی، هاری. ‫بیا یه چیزی بخور.
‫خدای من.
‫پدرشوهرت برات شام درست کرده.
‫حداقل تظاهر کن یه لقمه می‌خوری.
‫اشتها ندارم. ‫بدون من بخورین.
‫پس حداقل بیا یکم تخم‌مرغ بخور...
‫هی، نباید همه‌ش رو خودت بخوری.
‫پروتئین برای رشد بچه‌ها خیلی مهمه.
‫باشه. بخور.
‫تو سوپ هم نمی‌خوری، نه؟
‫چه بویی.
‫من میرم خونه.
‫به سلامت.
‫مارمولک، اون چش شده؟
‫نمی‌دونم. از وقتی رفت دنبال این بچه، ‫همینطوری مثل زامبی بود.
‫اون فرورفتگی روی مبل رو می‌بینی؟
‫کل روز اونجا نشسته بود،
‫مات و مبهوت به بیرون پنجره زل زده بود.
‫گیونگ‌بوک، اتفاقی براش افتاده؟
‫فقط یکم زمان می‌خواد تا تنها باشه.
‫یعنی اینم نمی‌دونی؟
‫اگه این چیزا رو می‌دونست که الان زن داشت، نه؟
‫گیونگ‌بوک چه بزرگ شده.
‫یونگ‌جو، کجایی؟
‫تک و تنها نشستم بیرون.
‫بهتره زود خودتو برسونی.
‫خدمات نیابتی؟
‫شوخیت گرفته دیگه، آره؟
‫ممکن نیست واقعی باشه.
‫بهم گفتن باید نقش همسر پارک هه‌کانگ رو بازی کنم.
‫چطور...
‫- چطور... ‫- هاجونگ.
‫چطور تونستی منو اینطوری فریب بدی؟
‫خودمو کشتم تا تو بتونی وکیل بشی.
‫چطور تونستی اینکارو باهام بکنی؟
‫من که ازت اینو نخواستم.
‫بس کن دیگه. ‫خسته شدم ازبس اینو شنیدم.
‫دیگه هیچ‌کاری برام انجام نده.
‫می‌دونم برات سخته،
‫پس برای همین دیگه هیچ‌کاری برام انجام نده.
‫بدترین خواهر دنیایی.
‫واقعا بی‌شرمی.
‫تو...
‫به همه‌چی گند زدی.
‫خانم کانگ.
‫گریه می‌کردی؟
‫آقای پارک.
‫رسما خواهرم منو بزرگ کرده.
‫قبلا فکر می‌کردم این چیز کاملا عادی‌ایه،
‫اما حالا برام مثل یک نعمت دست‌نیافتنیه.
‫منم یه همچین دِینی دارم.
‫یه نفر هست
‫که منو زیر بال و پرش گرفت ‫و بجای پدرم ازم مراقبت کرد.
‫اون...
‫درعوض کاراش، چیزی ازم نمی‌خواد،
‫ولی من باز می‌خوام دِینم رو بهش ادا کنم.
‫نه بخاطر اینکه احساس می‌کنم بهش مدیونم،
‫بلکه چون از ته دل قدردانم.
‫واقعا به دل می‌نشست.
‫حالا،
‫داشتن همچین دِینی به یک شخص
‫به آدم انگیزه ادامه دادن میده؟
‫درست میگی.
‫ولی الان،
‫حتی مطمئن نیستم که رویاهام ‫برای خودمه...
‫یا برای خواهرمه.
‫الان دیگه شکست من، ‫انگار شکست برای خواهرمه.
‫مگه شکست خوردن چیز بدیه؟
‫چرا باید شکست بخورم؟
‫بعضی چیزها را فقط بعد از شکست بهتر می‌فهمی.
‫اونوقته که یه چیزایی رو می‌بینی ‫که قبلش اصلا نمی‌تونستی ببینی.
‫بعد شکستت چی دیدی؟
‫آدما رو.
‫آدمایی که دارن از من مراقبت می‌کنن،
‫و آدمایی که من باید ازشون مراقبت کنم.
‫پس تو هم باید ببینی بعد از شکست، ‫چه چیزی پیش چشمت آشکار می‌شه.
‫چرا یهو اینقدر خفن شدی ‫و حرفای عارفانه می‌زنی؟
‫[یونگ‌جو]
‫وای، یادم رفت. ‫یونگ‌جو هست.
‫چیکار کنم؟
‫[بازداشتگاه مرکزی سئول]
‫بازداشتی شماره 3417، پارک یونگ‌مان در درمانگاهه.
‫بخاطر سلامتی ایشون، ‫کسی حق ملاقات نداره.
‫[آقای سون، رئیس‌پلیس سئول]
‫ای عوضی. مگه عقلت رو ازدست دادی؟
‫چطور جرات کردی بیای اینجا؟
‫اول یونگ‌مان رو با قرار وثیقه‌ی پزشکی آزاد کنید.
‫- پول بزودی آماده میشه. ‫- اینطوری کار جلو نمیره.
‫اول پول رو بیار.
‫اون بیماره!
‫آدمای پیر همیشه بیمارن.
‫اگه یه مو از سرش کم بشه،
‫اونوقت باید با ده میلیاردت خداحافظی کنی.
‫دیوونه شدی؟
‫چطور جرات می‌کنی منو تهدید کنی؟
‫بازم برگشتی به دوران اراذل بودنت؟
‫لعنتی.
‫کثافت عوضی.
‫آقای پارک.
‫پارک هه‌کانگ.
‫خودت رو جمع‌وجور کن.
‫من نمی‌تونم آزادش کنم.
‫ولی اجازه میدم بیرون درمان بشه.
‫بقیه چیزا،
‫بعد اینکه پول رو آوردی، بحث می‌کنیم.
‫یعنی اون دستِ پشت‌پرده، ‫رئیس شرکت ساخت‌وسازه؟
‫این دیگه کیه.
‫داره پول صندوق مجتمعی رو بالا می‌کشه ‫که خودش ساخته؟
‫چقدر خلاقانه‌س.
‫ولی بهتر نیست اینو گزارش بدیم؟
‫چطوره بری گزارش همه‌مون رو بدی؟
‫اه، ما هم می‌خواستیم همون کار رو بکنیم. ‫ببخشید.
‫رئیس، الان برنامه‌ت چیه؟
‫اول،
‫من قراره خزانه‌دار لی چانگ‌وون بشم.
‫- چی؟ ‫- خزانه‌دارش؟
‫آره.
‫برای دزدیدن پول صندوق، ‫به کلیدش نیاز داری.
‫ولی آخه لی چانگ‌وون بهت ‫چنین مقامی رو میده؟
‫برای همین باید مطمئن بشم ‫چاره‌ی دیگه‌ای نداشته باشه.
‫اول بریم رئیس سو رو ببینیم.
‫برید دنبالش بگردید.
‫- چشم. ‫- باشه.
‫[اطلاعیه‌ی دریافت مرسوله]
‫این چیه؟
‫صورتحساب کارت بانکی‌اش.
‫ولی اخیرا هیچ تراکنشی نداشته.
‫قبلا از این کارت برای همه‌چی استفاده می‌کرد.
‫مشخصه چه اتفاقی افتاده.
‫منظورت چیه؟
‫درست مثل خودمه.
‫منم نمی‌تونم از کارت بانکیم استفاده کنم.
‫نمی‌تونی موقعیت مکانیش رو ردیابی کنی؟
‫نمی‌تونم. ‫موبایلش خاموشه.
‫چی؟ واقعا دقیقا داره ‫مثل خودم عمل می‌کنه.
‫منم حتی نمی‌تونم موبایلم رو روشن کنم.
‫فقط می‌ذارمش یه جای گرم
‫و ازش برای اتو کشیدن لباس‌هام استفاده می‌کنم.
‫خوش به حالت.
‫صبر کنین.
‫رئیس سو رفته سفر خارج؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط یه پیام برامون فرستاد ‫که داره میره اونور آب.
‫بهمون خیانت کرد.
‫بعد گندی که بالا آورد، ‫خودش رفت اونور آب.
‫اصلا فراموشش کن.
‫ما تصمیم گرفتیم از الان ‫طرف رئیس جدید باشیم،
‫پس لطفا پیش آقای پارک ‫تعریف ما رو بکنین.
‫می‌تونین روی من حساب کنین.
‫من دست‌راست هه‌کانگ هستم.
‫واقعا؟
‫چیز دیگه‌ای هم میل دارین؟
‫پس میشه یه سفارش...
‫فنجان بزرگ چای دیگه داشته باشم؟
‫ممکنه افزایش ناگهانی قند خون حالت رو به هم بزنه.
‫آب بخورین. ‫لطفا بجاش یکم آب خورین.
‫یه فنجان بزرگ آب بیارید.
‫لطفا یه فنجان چای دیگه بدید.
‫- از اینم. ‫- همینطور کیک برنجی.
‫کیک برنجی هم بیارید.
‫- رئیس سو؟ ‫- بله.
‫اون معمولا اینجا چه کاری انجام می‌داد؟
‫می‌خوام از کاری که اون انجام داد درس بگیرم
‫و ببینم من به‌عنوان رئیس چه تصمیمی باید بگیرم...
‫خدایا.
‫فقط فکر کردن به اون عوضی
‫باعث میشه فشار خونم بالا بره ‫و سردرد بگیرم.
‫یجوری رفتار می‌کرد که انگار ‫پادشاه ترو ولیو بود...
‫پادشاه؟
‫اگه تمام کارهای بدش رو بنویسم،
‫به اندازه‌ی یک رمان بلند حرف برای گفتن هست.
‫حتی نمی‌دونم از کجا باید شروع کنم.
‫درسته. از مسخره‌ترین کارش شروع می‌کنم.
‫با پول شارژ ساختمان آب معدنی می‌خرید.
‫هر ماه با پول شارژ آب سفارش می‌داد،
‫و وقتی به دفتر مدیریت تحویل داده می‌شد،
‫نگهبان‌ها اون آب‌ها رو تا خونه‌اش می‌بردند.
‫به خونه‌اش؟
‫خداییش...
‫آب که این‌قدرها هم گرون نیست.
‫چقدر کارش ضایع بود؟
‫مگه فکر کرده نگهبان‌ها نوکرشن؟
‫همش بهشون دستور می‌داد.
‫تو یه لول دیگه از قدرت سوءاستفاده می‌کرد.
‫تازه می‌دونی کجاش خنده‌داره؟
‫می‌دونستی نیروهای خدمات
‫روی پشت‌بوم‌ها باغچه درست کرده‌ان؟
‫نه. روی پشت‌بام‌ها باغچه داریم یعنی؟
‫اولش فکر کردم فقط برای سرگرمی دارن اینکارو می‌کنن،
‫برای همین چشمم رو، روی کارشون بستم.
‫- ولی... ‫- خب؟
‫معلوم شد که تمام سبزیجات
‫حال از اون باغچه‌ها رو به خونه‌ی
‫رئیس سو تحویل میدن.
‫حتی از سمّ دفع آفات استفاده نمی‌کرد
‫چون می‌خواستن سبزیجات کاملا ارگانیک باشه.
‫و نیروهای خدمات هم ‫از ترس اخراج شدن جرئت اعتراض نداشتن.
‫با وجود همه‌ی کارهای نظافت، ‫باز هم کشاورزی می‌کردن.
‫این کجاش کار انسانی هست؟
‫ولی وقتی داشت اینکارا رو انجام می‌داد، ‫شما هیچ اعتراضی نکردید؟
‫چرا نکردم؟ ‫ناسلامتی من جانگ سوک‌جین هستم.
‫معلومه که اعتراض کردم.
‫ولی اون کثافت حتی به روی خودش نیاورد.
‫نمیشد که تا قیامت اعتراض کنم.
‫ولی می‌دونی بدترین چیز
‫رئیس سو چیه؟
‫اون با هر چیزی که ساکنین
‫درخواست یا پیشنهاد بدن، مخالفت می‌کنه.
‫[سال 2021 ‫جلسه‌ی انجمن ساکنان]
‫چرا همش با تعمیرات مخالفت می‌کنین؟
‫انگار شرکت ساختمانی ‫فکر کرده می‌تونه سرمون کلاه بذاره.
‫ما باید یه کاری راجع این بکنیم، اینطور فکر نمی‌کنین؟
‫- آره. ‫- درست میگه.
‫متوجه منظورت هستم،
‫ولی ما علیه یه شرکت خیلی بزرگ هستیم.
‫می‌تونی تضمین بدی که اگه شکایت کنیم، ‫می‌تونیم توی دادگاه پیروز بشیم؟
‫و اگه حرف و حدیث مشکلات ساختمان ما ‫به بیرون درز بکنه،
‫ارزش املاک پایین میاد.
‫مشکلی با این قضیه نداری؟
‫یه رستوران غذای دریایی این نزدیکیا باز شده.
‫موقع ناهار در اونجا، ‫توضیحات بیشتری بهتون میدم.
‫پس لطفا فعلا بشینید.
‫درهر صورت،
‫رئیس سو خوب بلد بود یه کاری بکنه ‫تا کسی فکر شکایت به سرش نزنه.
‫هر کدوم از نماینده‌های ساختمان که اعتراضی داشت،
‫مدام آزار و اذیتش می‌کرد
‫تا آخر سر وادارش کنه بی‌خیال بشه ‫و از اونجا نقل مکان کنه.
‫بعدش افراد خودش رو جای اونا می‌ذاشت.
‫شیاد کثیف.
‫فقط فکر کردن به کارهاش ‫خونم رو به جوش میاره.
‫اون جلوی شکایت از
‫شرکت لی چانگ‌وون رو گرفت ‫و از پول‌هاش مراقبت کرد.
‫خزانه‌دار من فقط یه وظیفه داره.
‫از پول من محافظت کنه.
‫فهمیدم باید چه کار کنم،
‫اما این برای جلب اعتمادش و اینکه ‫منو جزو افرادش بدونه کافیه؟
‫باید یه کارِ حسابی انجام بدم.
‫یه کار بزرگ.
‫سلام، خانم.
‫سلام.
‫رفته بودید خرید؟
‫بله.
‫ما توی مجتمع شماره 2 کار داریم، ‫با اجازه.
‫خداحافظ. ‫مراقب خودتون باشین، خانم.
‫عجب آدم سردیه.
‫خب، اینم که تقصیر خودمه.
‫بازم باید شب رو پیش یونگ‌جو بمونم؟
‫نگه‌دار!
‫بیرون رفته بودی؟
‫رفتم سوپرمارکت.
‫ماهی بدون استخون خریدم.
‫آقای وانگ گفت بخاطر ضعف چشماش، ‫براش سخته استخوان‌ها رو جدا کنه.
‫آقای وانگ کیه؟
‫همونی که بهش مارمولک میگین ‫و باهاش بدرفتاری می‌کنین.
‫واسه این کارها بهتره گنده‌بک رو بفرستی.
‫می‌گفت ماهیِ بی‌استخوان، ‫ماهیِ واقعی نیست،
‫برای همین نمی‌تونه به بچه بده بخوره.
‫یه فلسفه‌ی عجیب‌وغریب براش داره.
‫گنده‌بک وقتی پای غذا وسط باشه، ‫عقاید سفت‌وسختی داره.
‫ولی زندگی اینقدرا پیچیده نیست.
‫ما پول میدیم که راحت باشیم.
‫مگه چه عیبی داره؟
‫حالت خوبه؟
‫عذر می‌خوام.
‫آسانسور ساختمان 114 خراب شد.
‫رئیس هم توی آسانسوره. ‫لطفا سریع حلش کنین.
‫یه لحظه، خانم.
‫منو ترسوند.
‫شنیدم آسانسورها همیشه خراب میشن.
‫ناسلامتی رئیس هستی. ‫نمی‌تونی اینو حل کنی؟
‫می‌تونی همه‌شون رو جایگزین کنی.
‫نمیشه از صندوق ذخیره بلندمدت ‫همینطور بی‌ملاحظه استفاده کرد.
‫بی‌ملاحظه؟
‫داری با پول، راحتی می‌خری.
‫تصور کن هر روز بجای آسانسور ‫از پله‌ها استفاده کنی.
‫همه از خداشونه که از صندوق خرج کنی.
‫کره‌ای‌ها تحملِ هیچ سختی رو ندارن.
‫برای راحتی بیشتر در زندگی‌شون ‫با کمال میل هزینه‌ش رو پرداخت می‌کنن.
‫برای راحتی خودشون، ‫مثل من ماهی بدون استخوان می‌خرن.
‫درست شد.
‫بریم.
‫[جلسه انجمن ساکنان]
‫ممنون برای پیشنهاداتون.
‫پس جمع‌بندی این شد،
‫تعویض تجهیزات باشگاه مرکز اجتماع،
‫خرید اسباب‌بازی برای کافه‌ی کودک، ‫کمک مالی به مرکز سالمندان،
‫و رنگ‌آمیزی دوباره‌ی نمای ساختمان‌ها.
‫بله، اینا پیشنهادات اصلی هستن.
‫بسیارخب.
‫پیشنهادهایی که مطرح کردید،
‫همگی برای بهبود محیط مجتمع
‫و ارتقای خدمات به ساکنانه.
‫به نظر منم تمام اینا که گفتین ضروری هستن.
‫ولی برای حل تمام این مشکلات،
‫می‌دونین که به پول نیاز داریم، درسته؟
‫همه‌چی پول نیاز داره.
‫مشکل پوله.
‫برای همین پیشنهاد میدم برای راحتی ‫الان و آینده مجتمع مسکونی‌مون
‫صندوق ذخیره تعمیرات رو افزایش صد درصدی بدیم.
‫چی؟ صد درصد؟
‫صد درصد؟
‫صد درصد زیاد نیست؟
‫چی؟ صد درصد افزایش؟
‫چش شده؟
‫با خودش چی فکر کرده؟
‫خیلی غافلگیرم کرد.
‫باعث شد برای جلسه‌ی بعدی مشتاق بشم.
‫بله، بفرمایید.
‫نمی‌شه همه‌ی پیشنهادهای امروز رو
‫با پول صندوق ذخیره‌ای که الان داریم اجرا کنیم؟
‫این مجتمع تقریبا ده سال سن داره.
‫رفته رفته تعمیرات بیشتری لازم میشه.
‫اگه برای هرچیزی از صندوق ذخیره استفاده کنیم،
‫دیگه چیزی برامون نمی‌مونه.
‫برای بهبود محیط زندگی
‫و اجرای طرح‌های تعمیرات در آینده،
‫افزایش سهم صندوق ذخیره اجتناب‌ناپذیره.
‫عذر می‌خوام.
‫متوجه حرفاتون میشم،
‫ولی اگه قراره شارژ ساختمان افزایش پیدا کنه،
‫- باید آروم آروم اینکار صورت بگیره. ‫- دقیقا.
‫یهو که نمیشه صد درصد بیاد روش.
‫- این دیگه خیلی زیاده. ‫- آره.
‫از زمان سکونت در این مجتمع،
‫مبلغ صندوق ذخیره هیچ‌وقت افزایش پیدا نکرده.
‫اگر تورم رو هم در نظر بگیریم، ‫مبلغش روی کاغذ تغییری نکرده،
‫اما ارزش واقعی‌ش هر سال کمتر شده.
‫ساده بگم،
‫هر سال روی شارژ تخفیف هم گرفتین.
‫خب، اشتباه نمیگین،
‫ولی بازم...
‫ما توی یه مجتمع مسکونی بزرگی زندگی می‌کنیم.
‫حتی یه تعمیر جزئی هم ‫برای خودش پروژه بزرگی محسوب میشه.
‫با صندوق ذخیره‌ای که الان داریم،
‫نمی‌تونیم برای تعمیر و نگهداری آینده ‫آمادگی داشته باشیم.
‫ولی الان که مشکل فوری نداریم.
‫افزایش صد درصدی خیلی زیاده.
‫منم همینو میگم.
‫ولی رئیس پارک هم چیز بدی نمیگه.
‫مجتمع‌های آپارتمانی شبیه ما هم وجود داره،
‫ولی شارژ اونا خیلی بیشتر از ماست.
‫- آره. ‫- درسته.
‫منم موافقم.
‫با گذشت زمان، مشکلات بیشتر و بیشتری پدیدار میشه،
‫پس ایده بدی نیست که از الان ‫براش آماده بشیم.
‫- درسته؟ ‫- بله.
‫درست میگین.
‫اگه قبل این افزایشی نداشته، ‫بنظرم الان دیگه وقتشه.
‫طی سال‌ها، هزینه‌ها افزایش پیدا کرده.
‫ولی بازم به نظر من ‫افزایش صد درصدی زیاد هست.
‫بله. متوجه دلیل مخالفت شما هستم.
‫برای همین مایلم که
‫همین آخرهفته از ساکنان رای‌گیری کنیم.
‫رای‌گیری ساکنان. ‫چه فکر خوبی.
‫آینده‌نگره.
‫ولی واقعا با افزایش شارژ صندوق ذخیره موافقی؟
‫معلومه که موافق نیستم!
‫پس چی میگی؟
‫باید دلش رو به دست بیاریم.
‫واسه اینکه پیشش یه اعتباری بدست بیاریم ‫باید بهش نشون بدیم
‫که ما هم طرف اون هستیم.
‫ولی اگه واقعا شارژ رو افزایش بده چی؟
‫حرف از افزایش صد درصدیه.
‫نمی‌تونه. ‫قراره رای‌گیری بشه.
‫ساکنان که دیوونه نیستن.
‫چرا باید با چنین چیزی موافقت کنن؟
‫پس فقط الکی وانمود می‌کنیم ‫که با طرح اون موافقیم،
‫- بعد علیه‌ش رای میدیم. ‫- دقیقا.
‫درخواست افزایش صد درصدی شارژ صندوق؟
‫این نقشه‌ایه که کشیدی؟
‫یه رای‌گیری بی‌فایده؟
‫رئیس، این واقعا با عقل جور درنمیاد.
‫غیرممکنه.
‫پول یه مرغ کامل به‌علاوه یه پرس توپک پنیریه.
‫خیلی زیاده.
‫فقط صبر کنین.
‫در نهایت، بیش از نصف ساکنین
‫بهش رای مثبت میدن.
‫کی میای خونه؟
‫هروقت تونستم.
‫ای عوضی.
‫بهت گفتم اینو نپوش.
‫- بازم اینو پوشیدی؟ ‫- مامان، کلی آدم اینجاست.
‫چی شد؟
‫چی شد؟ یهو متوقف شد؟
‫این کار می‌کنه؟ ‫آهای؟
‫آقای چوی!
‫آسانسور متوقف شد.
‫[آسانسور در دست تعمیر است]
‫چرا آخه یه سیگار کشیدن هم اینقدر سخته؟
‫مامان، پام درد می‌کنه.
‫پای منم درد می‌کنه.
‫کولم کن!
‫دیرمون شده! ‫زودباش.
‫- واسه مهدکودک دیرم میشه. ‫- خیلی‌خب!
‫رسیدیم.
‫باورم نمیشه!
‫- چرا کارمون هر روز این شده؟ ‫- خیلی سریع می‌دوی.
‫بله. ساختمان 107؟ خیلی متاسفیم.
‫الان درحال بررسی هستیم.
‫بله. شرکت تعمیرات داره میاد.
‫ساختمان 212 هم خراب شده؟
‫اگه میشه لطفا صبر کنین...
‫اولین باره که یهو این همه آسانسور خراب میشه.
‫شرکت تعمیرات بازم جواب نمیده؟
‫- بازم باهاشون تماس بگیر. ‫- باشه.
‫ما تمام سعی خودمون رو می‌کنیم
‫تا سریع مشکل رو حل کنیم.
‫- زودباش دیگه. ‫- پس کِی؟
‫اگه شماها لطف کنین و برگردین،
‫ما سریع‌تر می‌تونیم مشکل رو حل کنیم.
‫- یه کاری برای این آسانسورها بکنین. ‫- دوستان.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- چطور می‌خواین اینو درست کنین؟
‫اصلا به وظیفه‌ی خودتون عمل می‌کنین؟
‫خونه‌ی ما طبقه 28‌ام هست.
‫میشه قبل اومدن بچه‌هام ‫آسانسور رو درست کنین؟
‫دوستان، منم ساکن همینجام.
‫منم مجبور شدم از پله استفاده کنم.
‫اگه بهمون فرصت بدید، ‫در سریع‌ترین زمان ممکن حلش می‌کنیم.
‫آقای چوی، سریع یه جلسه بذارید.
‫چشم.
‫الان مشکل ما این نیست.
‫چطور به طبقات بالا بریم؟
‫[انجمن ساکنان ‫جلسه‌ی رسیدگی به خرابی آسانسور]
‫چطور می‌خواین حلش کنین؟
‫لطفا همگی آروم باشید.
‫اول بذارید حرف‌های رئیس رو بشنویم.
‫راستش رو بگم،
‫به‌خاطر اعتصاب در کارخانه‌ی خارج از کشور،
‫می‌گن رسیدن قطعات یک سال طول می‌کشه.
‫- چطور می‌تونیم یکسال صبر کنیم؟ ‫- اصلا منطقی نیست!
‫چطور میشه یک سال تمام صبر کرد؟
‫رئیس پارک، یه کاری بکنین.
‫داریم با شرکت‌های کره‌ای حرف می‌زنیم
‫تا ببینیم کسی این قطعات رو داره یا نه،
‫پس لطفا یکم بیشتر منتظر بمونین.
‫همیشه ازمون می‌خواین صبر کنیم.
‫- چقدر دیگه باید صبر کنیم؟ ‫- درسته.
‫برای اونایی که طبقات پایین هستن ‫مشکلی پیش نمیاد،
‫ولی کسانی که در طبقات بالا ‫زندگی می‌کنن، نمیشه تحمل کنن.
‫خیلی مسخره هست!
‫مادرم از بالا رفتن از پله‌ها از پا درمیاد!
‫به همین دلیله که
‫پیشنهاد می‌کنم همه‌ی آسانسورها تعویض بشن
‫تا جلوی خرابی‌های مکرر
‫و هرگونه مشکل ایمنی در آینده گرفته بشه.
‫باورم نمیشه.
‫- گفتن از انجامش آسون‌تره. ‫- عذر می‌خوام...
‫- وقت و پول زیادی می‌خواد. ‫- آره....
‫این کار هزینه زیادی داره.
‫چطور هزینه‌ش رو میدین؟
‫با صندوق ذخیره فعلی، این کار شدنیه؟
‫درست میگین.
‫صندوق ذخیره‌مون کافی نیست.
‫درحال حاضر توی صندوق ‫حدود هفده میلیارد داریم،
‫ولی برای جایگزینی تمام آسانسورها ‫برآورد ما اینکه نزدیک به بیست میلیارد
‫هزینه خواهد داشت.
‫بیست میلیارد؟
‫خدای من!
‫- پس باید ما بقیه‌‍ش رو بپردازیم. ‫- رئیس پارک.
‫شما احتمالا اینو نمی‌دونین،
‫ولی آسانسورها خیلی وقته که همش خراب میشن.
‫از همون سال اول که به اینجا اومدیم، همینطوری بودن.
‫- دقیقا. ‫- درسته.
‫این بار دیگه باید قطعا ازشون شکایت کنیم.
‫بیاین از شرکت سازنده شکایت کنیم.
‫باید همینکارو بکنیم.
‫شکایت؟
‫دوره‌ی گارانتیِ رفع عیب دیگه به پایان رسیده.
‫می‌دونم که باعث ناراحتی‌تون میشه، ‫ولی باید زودتر از اینا شکایت می‌کردید.
‫تا الان ساکت موندید،
‫ولی بعد اینگه گارانتی رفع عیب تموم شده، ‫می‌خواین ازش شکایت کنین.
‫فقط این‌طور برداشت می‌کنن ‫که دارین قشقرق به پا می‌کنین.
‫تازشم، ما علیه یه شرکت بزرگ هستیم.
‫برای مقابله با ما، بهترین وکیل‌های ‫کره رو استخدام می‌کنن.
‫و اگه دعوای حقوقی رو ببازیم،
‫اون‌وقت همه‌مون باید هزینه‌ی سنگین ‫اون شکایت رو پرداخت کنیم.
‫مایل هستین چنین ریسکی بکنین؟
‫- سردرد گرفتم. ‫- خدایا...
‫پس چه پیشنهادی میدین؟
‫صمیمانه از شما درخواست می‌کنم
‫بپذیرید که افزایش سهم صندوق ذخیره اجتناب‌ناپذیره.
‫اون صندوق ذخیره لعنتی...
‫باید پول بیشتری بدیم؟
‫دوستان، حاضر هستین برای راحتی خودتون ‫در حد پول یه مرغ هزینه کنین؟
‫یا می‌خواین همچنان ‫با ترس سوار آسانسوری بشین
‫که هر لحظه ممکنه از کار بیفته؟
‫انتخاب شما...
‫آینده‌تون رو تغییر میده.
‫من که رای مثبت میدم.
‫حالا قرار نیست که پول صندوق ذخیره رو بالا بکشن.
‫بالاخره خرج خود مجتمع میشه دیگه.
‫نه، نمی‌تونم غذاتون رو تحویل بدم.
‫من طبقه همکف هستم. ‫لطفا بیاین پایین.
‫واحد 2802 هست.
‫مرسی.
‫چون آشپزی دوست ندارم، ‫از بیرون غذا سفارش میدم،
‫ولی این بالا و پایین کردنا ‫داره زانوهام رو نابود می‌کنه.
‫بهرحال من رای مثبت میدم.
‫چطور افراد مسن می‌تونن اینطوری زندگی کنن؟
‫- خدای من... ‫- یه لحظه.
‫مامان، بیا یه لحظه استراحت کنیم.
‫خدایا، زانوهام...
‫الان مشکل ما پول نیست.
‫مراقب باشید.
‫شنیدید که قراره شارژ صندوق ذخیره رو دو برابر کنن؟
‫آره.
‫دو برابر شدنش برام سخت میشه.
‫ما فقط اینجا مستاجریم.
‫حتی اگه پول رو بدیم و آسانسورها رو عوض کنن،
‫می‌تونیم موقع رفتن از اینجا، ‫تمام پول‌مون رو پس بگیریم.
‫ما چیزی ازدست نمیدیم.
‫خوشحالی؟
‫الان خوشحالی که اجاره‌نشین هستیم؟
‫آره، خوشحالم.
‫چرا آسانسورها درست بعد اینکه
‫رئیس پارک انتخاب شد، خراب شدن؟
‫لعنت به اون آسانسورها.
‫اگه اوضاع به همین منوال پیش بره، ‫دیگه کسی حرفش رو جدی نمی‌گیره.
‫ساعت چنده؟
‫خدایا. زمان رای‌گیری تموم شد؟
‫ساعت چنده؟
‫ساعت 6:30 هست.
‫رای‌گیری ساعت شش بسته شد.
‫نتایج باید فورا مشخص میشد.
‫چرا هنوز نتایج رو اعلام نکردن؟
‫خودم به دفتر میرم و بررسی می‌کنم.
‫از دفتر مدیریت هستم.
‫حالا نتیجه‌ی رای‌گیری
‫درباره‌ی افزایش شارژ صندوق ذخیره‌ی ‫تعمیرات بلندمدت رو اعلام می‌کنیم.
‫از 7.237 خانوار که در رای‌گیری شرکت کردند،
‫52.7 درصد موافق،
‫- و 47.3 درصد مخالف بودند. ‫- موفق شدیم.
‫با درخواست افزایش شارژ صندوق ذخیره موافقت شد.
‫صندوق ذخیره دو برابر شد.
‫وای!
‫صندوق ذخیره دو برابر شد.
‫افزایش سهم صندوق ذخیره‌ی تعمیرات بلندمدت،
‫از همین ماه در شارژ ساختمان اعمال می‌شه.
‫از شما خواهشمندیم از ما حمایت و همکاری کنید.
‫- ممنونم. ‫- پارک هه‌کانگ بی‌نظیره.
‫واقعا استعداد خوبی داره.
‫واقعا تونست صندوق ذخیره رو دوبرابر کنه.
‫بنظر میاد...
‫یه جایگزین...
‫خیلی بهتری پیدا کردم.
‫ببخشید که درخواست ملاقات فوری دادم.
‫همه‌ی شرکت‌های مدیریت ‫زیرمجموعه‌ی خودتونه، درسته؟
‫اه، سعی داشتم اینو مخفی نگه دارم.
‫فهمیدی؟
‫با شرکت تعمیرات آسانسور تماس بگیرید.
‫چرا؟
‫باید تمام آسانسورها رو از کار بندازم.
‫چرا؟
‫من با رئیس سو فرق دارم.
‫فقط نگه داشتن پول که جذابیتی نداره.
‫بهت که گفتم،
‫نگه داشتنش هم کار سختیه.
‫من می‌خوام بیشترش کنم،
‫نه اینکه فقط ازش محافظت کنم.
‫پول منو میگی؟
‫آقای پارک، طبق خواسته‌ی شما عمل کردم.
‫ولی این کارت یه قمار بزرگ نیست؟
‫اگه باشه، روی چی شرط می‌بندین؟
‫من روی چیزی که...
‫بهم مربوط نیست، شرط نمیبندم.
‫قمار...
‫برای آدمای درمونده هست.
‫حتما خیلی مضطرب هستی.
‫خیلی ترسوتر از اونی هستین که فکر می‌کردم.
‫من بازی که ازش مطمئن نباشم رو شروع نمی‌کنم.
‫چه پسر خفنی.
‫چرا پارک هه‌کانگ هر بار دلم رو می‌لرزونه؟
‫این بده.
‫اه، درسته.
‫باید کاری که خواست رو بکنم.
‫قبلا با شرکت تماس گرفتم.
‫دوباره آسانسورها رو راه می‌اندازن.
‫ولی...
‫اگه اونا رو تعویض نکنین، ‫ساکنین همینطور ساکت نمی‌شینن.
‫پارک هه‌کانگ گفت بیست میلیارد نیاز داریم
‫پس تا وقتی به این عدد برسه، ‫اونا صبر میکنن.
‫و بعدش،
‫می‌تونیم یه دلیل دیگه برای عقب انداختنش پیدا کنیم.
‫آدما زود فراموش می‌کنن.
‫درسته.
‫- یه چیز دیگه هم هست. ‫- بگو.
‫پارک هه‌کانگ برای ملاقات شخصی به اداره پلیس رفت.
‫رئیس بخش تحقیقات، سون ده‌اون.
‫اون بود که به قمارخونه پارک هه‌کانگ ‫در گانگنام حمله کرد.
‫پس چرا باید یواشکی همو ببینن؟
‫به نظر میاد رئیس سون،
‫پارک یونگ‌مان، رئیس سابق ‫گروه اوسیس رو گروگان گرفته.
‫اون بود که پارک هه‌کانگ رو وارد بازی کرد.
‫پارک یونگ‌مان الان در بازداشتگاهه.
‫پس برای همین پارک هه‌کانگ به پول نیاز داشت.
‫تا رئیس‌ش رو بیرون بیاره.
‫ولی قربان،
‫رئیس سون با کمیسر ارتباط داره.
‫کمیسر؟
‫همون کمیسری که دربه‌در ‫به دنبال پیوستن به باشگاه ماست؟
‫بله، درسته.
‫اوضاع داره جالب میشه.
‫آقای کیم.
‫الان قراره صندوق ذخیره‌مون دو برابر بشه.
‫پس یه موضوع دیگه هست که ‫باید بهش رسیدگی بشه.
‫پنج دقیقه دیگه راه می‌افتیم.
‫رئیس پارک چه فکری توی سرشه؟
‫ممکنه اون...
‫مطلع باشه که توی ‫صندوق ذخیره هیچ پولی نیست؟
‫نه. از روی کاغذها نمی‌تونه بفهمه.
‫ای بابا.
‫این وقت شب هم کار می‌کنین.
‫هاجونگ، میشه چند لحظه ‫باهاتون صحبت کنم؟
‫آقای چوی، لطفا بشینید.
‫ما یه خانواده‌ایم.
‫زودباش. بشین.
‫موضوع چیه؟
‫داریم روی مشکل آسانسورها...
‫قضیه این نیست.
‫قربان...
‫پس موضوع چیه؟
‫اومدم که یه چیزی رو...
‫به شماها رک و راست بگم.
‫من واقعا از دفتر حسابی که مرتب کردی خوشم اومده،
‫خانم کانگ.
‫حتی منم متوجه کم و کاستی نمیشم.
‫اون منم...
‫کسی که پول صندوق ذخیره رو بالا میکشه.
‫با این واکنش‌تون منو خجالت‌زده کردید.
‫نیومدم که شما رو بترسونم.
‫متاسفم اگه شوکه‌تون کردم.
‫موضوع اینکه،
‫خانم کانگ، از کارتون خیلی راضی هستم.
‫ولی شنیدم قصد خروج داشتین.
‫چیزی باعث ناراحتی‌تون شده؟
‫حقوق‌تون کمه؟
‫نه، موضوع این نیست.
‫یا اینکه...
‫چطوره به تیم مالی شرکت ساختمانی ته‌سان ملحق بشین؟
‫محل کارش خیلی بهتر از اینجاست
‫و می‌تونی با افتخار به خانواده‌ت بگی ‫که توی یه شرکت بزرگ کار می‌کنی.
‫نظرت چیه؟
‫خانم کانگ.
‫الان دارم بهتون یه کار پیشنهاد میدم.
‫بهتون حقوق دو برابر الانتون رو میدم.
‫چرا جواب نمیدین؟
‫ازتون سوال پرسید.
‫[متاسفم، هاجونگ]
‫پس باید نقاشیِ خانواده‌ت رو بکشی؟
‫آره.
‫بذار ببینم...
‫چرا کل روز داری آه می‌کشی؟
‫تو یه خانم جوان هستی که ‫کلی زندگی و آینده پیش‌روته.
‫اون آینده‌ای که قرار بود داشته باشیم، ‫الان تبدیل به یه کلاف درهم شده.
‫تو که گفتی حرفه‌ای هستی.
‫باید بچسبی که نقش خودت و به بچه‌ت کمک کنی ‫تکالیفش رو انجام بده.
‫بعضی‌وقتا، مامان‌ها هم افسرده میشن.
‫ازدست تو و اون زبونِ تیزت...
‫تادا. این باباست، پارک هه‌کانگ.
‫خیلی شبیه اون شده، نه؟
‫پارک هه‌کانگ یکم خوشتیپ‌تر از اینا نیست؟
‫حتی وقتی افسرده‌ای هم ‫باید حتما بهش تذکر بدی؟
‫می‌دونی که برای بچه‌های هفت‌ساله، ‫درست بودنِ چیزها خیلی مهمه.
‫خدای من.
‫می‌دونی،
‫از آدم‌هایی که توی کاری خوب نیستن، خوشم نمیاد.
‫بهتره تکلیف مدرسه‌ت رو براساس حقایق جلو ببریم.
‫باشه.
‫چه رنگی استفاده کنیم؟
‫نمی‌خوای بری خونه؟ ‫ساعت از شش گذشته.
‫امروز اضافه‌کاری می‌کنم.
‫اضافه‌کاری؟
‫آقای پارک مجبورت کرده اضافه‌کاری کنی؟
‫خدا بگم چیکارش کنه. ‫به اداره کار گزارشش رو بده.
‫نه، این اضافه‌کاری داوطلبانه‌س.
‫تو که اصلا از کارت راضی نیستی.
‫منظورت از «اضافه‌کاری دواطلبانه» چیه؟
‫اگه می‌خوای همینطور آه بکشی، ‫بهتره بری خونه‌ی خودتون.
‫یا حداقل به منم بگو چی شده.
‫یه چیزی ذهنم رو درگیر کرده.
‫عمو گنده‌بک...
‫دارم به این فکر می‌کنم ‫برم جایی که حقوقش بیشتر باشه.
‫تو...
‫دوباره باید درس بخونی.
‫بقیه کارها رو تموم کن
‫و تمرکزت رو روی درس‌هات بذار.
‫هر کاری لازم بشه برای ‫حمایت ازت انجام میدم.
‫هاجونگ،
‫فقط برو و زندگی خودت رو بکن.
‫اینقدر نگران زندگی من نباش.
‫چطور می‌تونی چنین حرفی بهم بزنی؟
‫می‌تونم.
‫باید بزنم.
‫لطفا اینقدر زندگی خودت رو خراب نکن ‫تا منو حمایت کنی.
‫کافیه.
‫برگرد سر درس و مشقت.
‫دوباره باید آزمون وکالت بدی.
‫خودم اینو حل می‌کنم.
‫هاری!
‫خیلی متاسفم که بهت دروغ گفتم،
‫ولی از این کارم استعفا نمیدم.
‫چی؟
‫آبجی.
‫من نتونستم وکیل بشم.
‫وقتشه تو هم اینو بپذیری.
‫یکی بهم گفت
‫آدم بعضی چیزا رو بعد از شکست می‌بینه.
‫و من بعد شکستم...
‫تورو دیدم.
‫دیدم که زندگی‌ت به خاطر من گیر افتاده.
‫- هاری، من... ‫- خیلی ازت ممنونم.
‫واقعا قدردانتم که جوونیت رو
‫بخاطر من از بین بُردی.
‫و خیلی بابتش متاسفم.
‫دوباره از اول شروع می‌کنم.
‫خودم به رویام می‌رسم.
‫من اصلا چرا اینجام؟!
‫چرا باز داری گریه می‌کنی؟
‫امروز طلبکارها حسابی بهم فشار آوردن.
‫نگران من نباش و برو خونه.
‫لطفا بذار امشب رو اینجا بمونم.
‫رئیس، شما چرا...
‫خانم کانگ، چرا شما...
‫چی؟
‫همه بیدار بشین.
‫بیاین بیرون.
‫- چیه؟ ‫- چی شده؟
‫همه بیاین بیرون!
‫چیه؟
‫- چت شده؟ ‫- شما دوتا...
‫- چیه؟ ‫- شما دوتا...
‫چته خب؟
‫تظاهر می‌کنم چیزی ندیدم.
‫- نه، از این خبرا نیست. ‫- سوءتفاهم شده.
‫چه خبر شده؟
‫چیه؟
‫خانم کانگ الان از اون اتاق بیرون اومد.
‫خب، چه اشکالی داره؟ ‫یه امشب رو اینجا مونده.
‫دیشب اضافه‌کاری کرده و خسته بوده.
‫- چی دارین میگین؟ ‫- چی دارین میگین؟
‫رئیس، راستش رو بهمون بگو.
‫تو واقعا...
‫نه، انگار فقط ما اینجا اضافی بودیم.
‫خب، بهمون می‌گفتین که واقعا ازهم خوشتون اومده.
‫- بس کنین بابا. ‫- ای ابله...
‫از یه خانواده موقتی داریم تبدیل به خانواده واقعی میشم.
‫عاشق هم شدید.
‫- عشق کیلو چنده! ‫- عشق کیلو چنده!
‫بیاین تنهاشون بذاریم.
‫- خیلی‌خب. ‫- زودباشین. بریم.
‫اصلا هیچی نمی‌دونستم.
‫چی؟
‫- چرا... ‫- پس خداحافظ.
‫شماها چتونه؟
‫بعدا برمی‌گردیم.
‫دکمه آسانسور رو بزن.
‫بیا اینجا.
‫خدایا.
‫آقایون، یکم تنقلات آوردم.
‫جمع بشین.
‫باید خوشمزه باشه.
‫درست به موقع اومدید. ‫گرسنه بودم.
‫زودباشین.
‫بسیارخب.
‫اینا رو از یه رستوران خریدم که توی شبکه‌های اجتماعی ‫حسابی سر زبون‌ها افتاده.
‫دو ساعت توی صف بودم.
‫ارزشش رو داشت.
‫اگه چیزی اضافه موند، ‫بذارید بسته‌بندیش کنم
‫تا برای همسرم ببرم.
‫آدم وقتی پیر میشه، باید با همسرش مهربون بشه.
‫اون نقشه‌ی بازنشستگیته.
‫حتما امروز توی مود خوبی بودی.
‫همینطوره.
‫ولی بخاطر شماها نیست.
‫موقع خوردن گوش بدید لطفا.
‫بعد از یه انتظار طولانی‌مدت،
‫پروژه شهرک جدید اومان دوباره روی ریل افتاد.
‫به امید موفقیتش.
‫طبق قولم،
‫دیگه از این به بعد جیبتون پر از پول می‌شه.
‫پس با کی باید مهربون باشین؟
‫آینده‌ی دوران بازنشستگیت
‫با زنی که هر لحظه فقط بهت غر می‌زنه، ‫تضمین نمی‌شه.
‫با پول تضمین میشه.
‫از الان این منم که آینده‌تون رو تضمین می‌کنم،
‫پس بهتره باهام مهربون باشین.
‫اینطور فکر نمی‌کنین؟
‫آره. تو از پسر خودمم بهتری.
‫کارت عالی بود.
‫خوبه که ساخت‌وساز دوباره راه افتاده، نه؟
‫بله. خیلی خوبه.
‫این‌که همه‌چیز رو حاضر و آماده بهت بدن.
‫خیلی خوش‌شانس هستین که بدون هیچ زحمتی
‫همه‌ی این‌ها نصیب‌تون شده.
‫- زودباش. ‫- همگی بخورین.
‫قربان.
‫کمیسر کاک جوگان اومدن.
‫چی شده؟
‫این ریشه‌های ارزشمند جینسینگ رو ‫مخصوص شما تهیه کردم،
‫امیدوارم جون و رمقتون رو برگردونه.
‫جینسینگ به من نمی‌سازه.
‫بدنم داغ می‌کنه.
‫می‌تونی ببری‌شون.
‫چی؟
‫راستی،
‫اون ده میلیارد به کجا رسید؟
‫بله، خب...
‫افرادم دارن آماده‌ش می‌کنن.
‫افرادت؟ خودت نه؟
‫خب،
‫یه سری از دوستان دارن بهم کمک می‌کنن.
‫پس داری ازشون اخاذی می‌کنی.
‫اه، خدای من.
‫اخاذی؟
‫فقط دارن بهم کمک می‌کنن.
‫در طول سال‌ها پلیس بودم، ‫روابط خوبی ساختم.
‫اونوقت کدوم یکی از این روابطت
‫داره برات ده میلیارد جور می‎کنه؟
‫یکی که قبلا قمارخونه اداره می‌کرد.
‫وقتی پای پول درآوردن وسط باشه، ‫کسی به گرد پاش نمی‌رسه.
‫کسی که قمارخونه اداره می‎کنه؟
‫بله.
‫اسمش پارک هه‌کانگه.
‫- پارک هو‌کوانگ ‫- نه.
‫هه‌کانگ.
‫- پارک هه‌کانگ؟ ‫- بله.
‫چطور چنین شخص مهمی رو می‌شناسی؟
‫میشه بعدا به منم معرفی‌شون بکنی؟
‫بله، حتما.
‫اینم می‌ذارم برای شما.
‫رئیس پارک.
‫افزایش صد درصدی شارژ صندوق ذخیره...
‫واقعا از دستاوردت تحت‌تاثیر قرار گرفتم.
‫میشه بغلت کنم؟
‫این روزها همه‌جوره داری منو خوشحال می‌کنی.
‫خیلی هیجان‌زده شدم.
‫اولین بارته اومدی پنت‌هاوس؟
‫چیز خاصی نداره.
‫سقفش بلنده،
‫ولی جز این، هیچ فرق دیگه‌ای ‫با سایر خونه‌ها نداره.
‫حالا بهتون ثابت شد که من
‫از رئیس سو بهترم؟
‫البته.
‫حالا که به گذشته فکر می‌کنم،
‫می‌بینم رئیس سو واقعا بدردنخور بود.
‫خیلی بی‌عرضه بود.
‫از آدمای بی‌عرضه بیش از هرچیزی بدم میاد.
‫پس حالا اجازه میدی که
‫خزانه‌دارتون بشم؟
‫تو آدم عالی برای چنین سمتی هستی.
‫روت حساب می‌کنم.
‫به نظرم تیم عالی تشکیل میدیم.
‫موافق نیستی؟
‫راستش از این‌که به زحمتت انداختم، ‫واقعا احساس بدی دارم.
‫تازه اومدی و هنوز فرصت نکردی ‫به کار عادت کنی،
‫اما یه خواهش فوری ازت دارم.
‫حتما.
‫کار سختی نیست.
‫فقط یکم پول از آقای کیم بگیر
‫و به یک مجتمع مسکونی در گونام تحویل بده.
‫راستش یه مجتمع دیگه‌س که ‫دارم ازش پول بالا می‌کشم.
‫الان دارم پولی که بالا کشیدم رو برمی‌گردونم.
‫به‌زودی حسابرسی داریم، ‫بعد از اون دوباره پسش می‌گیرم.
‫متوجه شدم.
‫راستش رئیس سو قبلا اینکارا رو انجام می‌داد.
‫پس گمونم یه کار آموزشی برات باشه.
‫روت حساب میکنم.
‫- هی، گیونگ‌نام. ‫- رئیس.
‫ما مخفیگاه رئیس سو رو پیدا کردیم
‫و آخرین سیگنال موبایلش از ته‌گووون بود.
‫- ته‌گووون؟ ‫- بله.
‫جه‌گیل دوربین‌های امنیتی اونجا رو هک کرد
‫ولی اصلا ندید که از اونجا خارج شده باشه.
‫به نظر می‌رسه رئیس سو دیگه از دور خارج شده.
‫و...
‫کل خانواده‌ش هم ناپدید شدن.
‫- ناپدید شدن؟ ‫- بله.
‫وسایل‌شون سرجاشه ولی خود خانواده نیست.
‫انگار که یه نفر اونا رو ‫از هستی پاک کرده.
‫رئیس،
‫خزانه‌دار لی چانگ‌وون شدن...
‫کار خطرناکیه.
‫از الان دیگه دنبال رئیس سو نباش.
‫بسیارخب.
‫ته‌گووون...
‫[کیم هونگ‌هیون]
‫[لی جه‌گو]
‫[سو گانگ‌وون]
‫برای درخت‌ها اسم گذاشتین. ‫قضیه چیه؟
‫اونا اسم کسانیه که برای ته‌گووون فداکاری کردن.
‫پس یجور درخت یادبود هستن.
‫این ده میلیارده.
‫من نمی‌تونم آزادش کنم.
‫ولی اجازه میدم بیرون درمان بشه.
‫بقیه چیزا،
‫بعد اینکه پول رو آوردی، بحث می‌کنیم.
‫[آقای سون، رئیس‌پلیس سئول]
‫بله؟
‫هی، آقای پارک.
‫می‌دونستی پارک یونگ‌مان بیماری لاعلاج داشت؟
‫هی، نمی‌تونی یهویی ترمز کنی.
‫چی گفتی؟
‫نمی‌دونستی؟
‫می‌گن سرطان لوزالمعده داره.
‫سه ماه توی این دنیاست.
‫پس...
‫اگه نمی‌خوای اونجا بمیره، ‫بهتره دست بجنبونی.
‫ده میلیارد رو جور کن.
‫یعنی کمیسر به پارک هه‌کانگ حمله کرد
‫تا ده میلیارد وون به من بده،
‫و به همین خاطر پارک هه‌کانگ ‫می‌خواست ده میلیارد وون
‫از صندوق ذخیره‌ی تعمیرات مجتمع ما برداره؟
‫آقای کیم،
‫فکر کردم می‌تونم پارک هه‌کانگ ‫کاربلد رو مفت به دست بیارم.
‫به پارک هه‌کانگ اعتماد دارین؟
‫می‌خوام برای اولین و آخرین بار امتحانش کنم....
‫تا ببینم میشه بهش اعتماد کرد یا نه.
‫دارم ده میلیارد رو برات میارم، ‫پس آزادش کن.
‫همین الان میام!
‫»» ترجمه از سیروس فخری ««
‫هی، می‌دونستی یه عده دارن مفت و مجانی ‫از سونای مجتمع ما استفاده می‌کنن؟
‫- ما برای ورود از کارت استفاده می‌کنیم. ‫- باورنکردنیه.
‫باید اینو ببینید.
‫شکایت درباره‌ی استفاده‌ی غیرمجاز از امکانات مجتمع.
‫- سیستم تشخیص چهره می‌خوان. ‫- دیگه نمی‌تونم اینکارو بکنم.
‫از صندوق ذخیره استفاده کنم؟
‫- نه. ‫- نه.
‫باید این آدما رو پیدا کنیم ‫و بهشون هشدار بدیم.
‫واحد اجاره‌ای هست.
‫«واحدهای اجاره‌ای رو افشا کنید»؟! ‫چه حرف مسخره‌ای.
‫مشکل واحدهای اجاره‌ای هستن.
‫- تداخل داره. ‫- خانم کانگ، امروز می‌تونید اضافه‌کاری بمونید؟
‫چرا پارک هه‌کانگ؟
‫پارک هه‌کانگ می‌تونه تصویر بزرگ‌تر رو ببینه.
‫میشه یه کاری برام انجام بدی؟
‫وقتی تموم بشه، ‫بهت ده میلیارد میدم.
‫بهتره عجله کنی،
‫چون اون ده میلیاردی که دنبالش هستی ‫هم دوام زیادی نداره.