« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫یعنی چی؟ حتماً شب موقع خواب،
‫رفته بود تو بغلم، فسقلی...
‫خیلی‌خب، یه کم تلویزیون ببینیم.
‫یالا، پدرسگ‌ها.
‫بکوبیدش.
‫مثل خودمونن، نه؟
‫هر کاری دلمون بخواد می‌کنیم، مگه نه؟
‫- آره، هرج‌ومرج. ‫- آره!
‫اون تلویزیون رو از پنجره بنداز بیرون.
‫- آره! آره! ‫- آره!
‫بذار بسوزه.
‫غارت و دزدی.
‫- همینه. ‫- چاقو زدن.
‫یه کیسه بزرگ برنج. ببرش.
‫- تا حالا چاقو خوردی؟ ‫- آره.
‫- تو تا حالا چاقو خوردی؟ ‫- چاقو، نه.
‫- اذیت شدن، آره. ‫- به دست کی؟
‫به دست یه مشت پسر.
‫تعطیلات تابستونی.
‫یه مشت پسر که تو خیابون، ‫قوطی می‌زدن. می‌دونی از اون مدل.
‫- آره. ‫- حوصله‌شون سر رفته بود. من رو دیدن.
‫- از دُم بلندم کردن. ‫- همه‌جات رو دیدن.
‫بردن خونه خودشون.
‫باباشون براشون یه خونه درختی ساخته.
‫- از نردبان بالا بردن. تو خونه درختی. ‫- همه جور چیز اون بالاست.
‫رازهایی که تا ابد نگه می‌دارن.
‫خب، می‌دونی، فقط داشتن دوران ‫بچگی‌شون رو کاوش می‌کردن،
‫من رو کاوش می‌کردن.
‫- پس این پسرک تو رو اذیت کرد؟ ‫- آره. دقیقاً.
‫بعد من رو گذاشت زمین و رفت
‫و من خوابم برد.
‫تموم.
‫بازم قراره خونه من رو بگردیم پیدا کنیم؟
‫یه فرصتی به ما بده، بچه‌جان.
‫من تازه بیدار شدم.
‫حتی خمیازه هم نکشیدم و کش‌وقوسی ندادم. ‫می‌دونی منظورم چیه؟
‫نمی‌خوای کش‌وقوسی بدی؟
‫چیه، فکر کردی تو ارتشم یا همچین چیزی؟
‫- سلام، بچه‌ها. ‫- ساکت.
‫اوه، چه خوش‌برخورد.
‫- «خوش‌برخورد». ‫- آره، خیلی خوش‌برخورده.
‫همین اول کار. اولین چیز سر صبح!
‫«خوش‌برخورد»! ولم کن بابا.
‫داشتیم درباره این حرف می‌زدیم ‫که کی این گاگول رو اذیت کرده،
‫بعد تو با لفظ «خوش‌برخورد» میای!
‫- چیه؟ ‫- این چه جور حرف زدنه؟
‫اون خوش‌برخوردیه؟ اذیت شدن؟
‫اگه اون رو اذیت می‌کردن، همین رو می‌گفت!
‫«اوه، خوش‌برخورد!
‫ادامه بدید».
‫ناخن‌های کثیف توی بدنش گیر می‌کنه.
‫آره! می‌ره پیش دامپزشک.
‫یه دماسنج می‌ذارن تو بدنش.
‫«اوه، می‌شه بریم پیش دامپزشک، مامان؟» ‫«چرا؟»
‫«چون می‌خوام یکی من رو آزمایش کنه!»
‫من همچین درخواستی نمی‌کنم.
‫فقط برای اینه که بفهمم تب دارم یا نه.
‫کاملاً قانونیه.
‫مردک.
‫اینجا، امم...
‫چه خبره؟
‫- هیچی. ‫- هیچی، رفیق.
‫الان خمیازه کشیدیم و کش‌وقوس دادیم. ‫گاس خمیازه کشیده. هنوز کش‌وقوس نداده.
‫نه، باید کش‌وقوس بدی.
‫جدی می‌گم، اینطوری آرتروز می‌گیری.
‫من کش‌وقوس دادم، صبحانه خوردم،
‫پایه خراشم رو کاملاً نابود کردم.
‫- باید ببینی. ‫- بعد مثل یه پدرسگ کوچولو اومدی اینجا.
‫- من کوچولو و پدرسگ نیستم. ‫- مثل همیشه.
‫- سلام. ‫- سلام، اولیو.
‫- چه خبر؟ ‫- گاس هنوز به خودش کش‌وقوس نداده.
‫ای بابا!
‫می‌شه درباره چیز دیگه‌ای حرف بزنیم؟ ‫اون فسقلی کجاست؟
‫من اینجام!
‫تو کجا زندگی می‌کنی، اولیو؟
‫برای خودم یه جایی طبقه بالا دارم.
‫- چرا طبقه پایین زندگی نمی‌کنی؟ ‫- چون بوی گند می‌ده.
‫- ها. ‫- خوش‌برخورد.
‫راستش، به هوای تازه احتیاج دارم.
‫فقط، اه...
‫می‌خواستم بهت بگم که
‫خیلی شانس آوردی اومدی پیش من، واقعاً.
‫- چرا؟ ‫- خب...
‫چون من بهترین گربه محله‌م.
‫- واقعاً؟ ‫- این رو من نباید بگم.
‫از کی بپرسم؟
‫خب، از کسی نپرس،
‫چون احتمالاً نمی‌دونن،
‫چون
‫اونا به خوبی من نیستن.
‫فقط شکرگزار باش.
‫ممنون، گاس.
‫خواهش می‌کنم.
‫خیلی‌خب، بیا بریم خونه‌ت رو پیدا کنیم.
‫و توی راه،
‫یه کم هرج‌ومرج به پا کنیم.
‫پیت پیر اونجاست.
‫- سلام، بچه‌ها. ‫- سلام، رفیق.
‫اوه.
‫- وای، خدای من. ‫- سلام، پیت.
‫- خوبی؟
‫- فقط دارم پیر می‌شم. ‫- آره.
‫برای همه‌مون پیش میاد.
‫- پس... ‫- می‌بینمت، رفیق.
‫- موفق باشی. ‫- بعداً می‌بینمت، پیتر.
‫بگذریم، بدرود.
‫گربه‌ای که ازش خوشت میاد،
‫با دوستش که ازش می‌ترسی، اونجاست.
‫- من نمی‌ترسم. ‫- چرا، می‌ترسی، رفیق.
‫گوش کن، اگه می‌ترسی، ‫من شرش رو کم می‌کنم.
‫نه، ولش کن. من...
‫من نمی‌ترسم!
‫- می‌ترسی. ‫- برام مهم نیست.
‫- چون از هیچی نمی‌ترسم. ‫- می‌ترسی. عنکبوت.
‫من درباره دعوا حرف می‌زنم، مگه نه؟
‫- عنکبوت‌ها حساب نمی‌شن. ‫- چرا؟
‫اه... اوه، چرا؟ آه، نمی‌دونم.
‫شاید به خاطر هشت‌تا پا و ده‌تا چشمی ‫که اون پدرسگ‌ها دارن.
‫- به خاطر همین. ‫- موجودات افتضاح، رفیق.
‫واقعاً افتضاح. به نظرم بدترین موجود کوچولو
‫روی زمین هستن.
‫یه تکه کوفتی با یه مشت نخ آویزون.
‫- ولی سازنده‌های فوق‌العاده‌ای هستن. ‫- چی؟
‫می‌گن یه تار عنکبوت،
‫اگه به اندازه معادل بزرگ‌ترش بود،
‫به اندازه یه دکل فولادی محکمه. ‫این رو شنیدین؟
‫- گور بابای تارشون. ‫- آه، باشه.
‫ولی به اون بزرگی نیست، نه؟ ‫پس بیاین از بین ببریمش.
‫دفعه بعد که عنکبوت رو دیدی
‫داره تار می‌بافه، صبر کن. ‫«اوه، آره، ادامه بده. ادامه بده».
‫- ساعت‌ها طول می‌کشه. آه، چه قشنگه! ‫- آفرین. آفرین.
‫خیلی‌خب. تو عنکبوت رو از سر راه بردار. ‫من اون تار رو از بین می‌برم.
‫چقدر طول می‌کشه؟ دو روز؟
‫- آره! ‫- گور بابای تارش!
‫- باشه، پس می‌خوای دو روز صبر کنی. ‫- آره.
‫کنار یه عنکبوت که داره تار می‌بافه ‫و بعد تارش رو نابود کنی؟
‫- آره! ‫- تو چند ثانیه؟
‫فقط برای چی؟ برای سرگرمی؟
‫- قلمروی حیوانات، رفیق. قوانین حیوانات. ‫- باشه.
‫دقیقاً
‫و این رو بدون که من از هیچی نمی‌ترسم.
‫- کروکودیل چی؟ ‫- نه.
‫یک سیلی بهش بزن. فرار کن.
‫سیلی؟
‫آره، فقط یه سیلی بزن.
‫فرار کن. پاهای کوتاه چاق داره.
‫توی آب، ولش کن. اون قلمروی خودشه.
‫این رو قبول دارم،
‫ولی من هیچوقت تو آب نمی‌رم، مگه نه؟
‫- از آب می‌ترسی؟ ‫- نه!
‫نه، معلومه که نمی‌ترسم!
‫موهات رو بهم می‌ریزه، نه؟
‫باعث می‌شه خیلی مسخره به نظر برسی.
‫خیس شدن تو آب
‫بدترین چیز ممکنه.
‫یه چیزی بدتر از تو آب بودن هست.
‫- چی؟ ‫- فیل تو رو خیس کنه.
‫- چی؟ چرا تو رو خیس کنه؟ ‫- برای خنده این کار رو می‌کنه.
‫یه فکری به ذهنم رسید.
‫ما از نسل شیرها هستیم، مگه نه؟
‫- ما شیرهای کوچولو هستیم، مگه نه؟ ‫- آره.
‫درسته؟ و یه فیل
‫در برابر یه شیر،
‫معلومه که شیر کاملاً به فنا می‌ره.
‫ولی چهار تا شیر رو دیدم که
‫با همکاری هم یه فیل رو از پا درآوردن.
‫پس معادل ما چیه؟ ‫اگه به عنوان یه گروه همکاری کنیم
‫بزرگترین چیزی که می‌تونیم ‫از پا دربیاریم، چیه؟
‫نمی‌دونم. یه بچه چاقالو؟
‫- آره. ‫- آره، بیاین یه بچه چاقالو شکار کنیم.
‫آره، بریم سمت مدرسه.
‫نه.
‫- نه. ‫- نه.
‫- فکر کنم به خاطر این قضیه تو دردسر بیفتی. ‫- چرا تو دردسر بیفتم؟ پلیس؟
‫خب، راستش آره.
‫آه. آه، «تو بازداشتی». ‫«به خاطر چی؟»
‫«چون گربه‌ای ‫و یه بچه چاق رو از پا درآوردی».
‫نه به خاطر گربه بودن. ‫به خاطر تلاش برای کشتن یه بچه، بله.
‫- آره، ولی... ‫- برای طبیعت...
‫برای یه گربه غیرقانونی نیست ‫که یه بچه رو بکشه. نخیر، نیست!
‫مطمئنم که هست.
‫نه، نیست! یه گربه می‌تونه ‫هر کاری که دوست داره بکنه!
‫- هوم، نه. ‫- سگ‌ها رو می‌کشن.
‫بول‌داگ‌های ایکس‌لارج لعنتی، همه‌شون،
‫ولی هیچوقت یه گربه رو ‫به خاطر کشتن چیزی نکشتن.
‫مسئولیت ناقص ناشی از عدم اهلیت.
‫من یه احمقم!
‫- آره! ‫- هوم. باشه.
‫موفق باشی که اون رو اثبات کنی.
‫آره، ما که خیلی
‫خنگیم، مگه نه؟
‫حتی انسان‌ها اگه احمق باشن ‫تبرئه می‌شن. می‌گن، «چی شد؟»
‫«من... حدود ۲۰ نفر رو کشتم».
‫«اوه، جدی می‌گی، جانی؟
‫اوه، ما نمی‌خوایم اعدامت کنیم.
‫می‌بریمت تیمارستان.
‫و با همه این قرص‌ها
‫می‌تونی ژله بخوری.
‫و مغزت رو به برق می‌زنیم بسوزه».
‫«خوشم اومد». ‫«معلومه که خوشت میاد. تو دیوانه‌ای!»
‫اون قسر در می‌ره.
‫گربه هم قسر در می‌ره. ‫ما مغز نداریم.
‫مغزهامون به اندازه گردوئه.
‫ما اجازه داریم هر چی دلمون می‌خواد بکشیم.
‫نمی‌تونیم با نشستن روی صورت مردم بکشیمشون؟
‫- چرا. ‫- چرا! یه بچه تو گهواره!
‫- چی؟ ‫- شب بخیر.
‫بچه کوچولو برو بخواب،
‫اوه، گربه داره میاد!
‫یه بچه ناز و قشنگ اینجاست.
‫روش می‌خوابی تا بکشیش؟
‫معلومه که می‌خوابم.
‫اگه بچه تو گهواره‌ش خوابیده باشه، ‫چطور می‌کشیش؟
‫بدنم رو خیس می‌کنم.
‫مطمئن می‌شم که هوا رد نشه.
‫بعد محکم می‌چسبونم.
‫به همین سرعت و راحتی.
‫آخه مسئولیت چیه؟ ‫از من بپرس دو به علاوه دو چند می‌شه.
‫حتی نمی‌دونم اعداد چی هستن!
‫من اینقدر احمقم!
‫آره، ولی به نظر چیزهای زیادی درباره ‫خفه کردن بچه تو گهواره می‌دونی،
‫اونم برای کسی که به اندازه ادعات احمقه.
‫فقط داریم بین خودمون حرف می‌زنیم.
‫هیچ اتفاقی نیفتاده، خیلی‌خب؟
‫می‌گم، کار ماست یا روباه‌ها ‫که این کار رو می‌کنن؟
‫روباه‌ها تیکه‌پاره‌شون می‌کنن.
‫اگه بچه‌ای رو تو باغچه بذاری، تقصیر خودته.
‫یا درهای سایه‌بان رو باز بذاری.
‫«اوه، یه روباه بچه‌م رو خورد!»
‫آره، با در باز تو نشیمن، رهاش کردی
‫اوه.
‫- چی دیدی؟ ‫- یه شکم‌گنده.
‫- اوه، لعنت! ‫- مثل یه کیسه پلاستیکی پر از طعمه.
‫اوه، تا یه هفته مجبور نیستیم غذا بخوریم.
‫اوه، وای. چطور می‌کشیش؟
‫فقط گردنش رو گاز می‌گیری؟
‫- قرار نیست واقعاً بخوریش. ‫- معلومه که می‌خوریم.
‫- ببین. ‫- مزه‌ش چطوریه؟
‫- نمی‌دونم. می‌خوایم بفهمیم، مگه نه؟ ‫- مزه‌ش عالیه.
‫- اون یکی مزه‌ش بده. ‫- چرا؟
‫خب، بهش نگاه کن.
‫یعنی، این گوشت خیلی بی‌کیفیته.
‫- آره، ولی ما چربی دوست داریم، نه؟ ‫- من یه کم چربی دوست دارم.
‫ببین. اوه، پدر و مادرش خوب چاقش کردن.
‫- بچه چاق گوشت چرب. ‫- آره. «این رو بخور، عزیزم».
‫«چی می‌خوای؟» ‫«کیک می‌خوام!»
‫- «پس کیک بخور، پدرسگ!» ‫- «گریه نکن! گریه نکن!»
‫«یه تکه کیک دیگه بخور».
‫«آره، بچپون تو گلوت، ‫جگر چرب کوچولوی چاق».
‫فرزندپروری با غذا.
‫خیلی‌خب، داره میاد. داره میاد.
‫صبر کنین.
‫یک، دو.
‫اوه لعنت!
‫- یالا. دیگه واسش بس بود. ‫- سه رو چرا نگفتی؟
‫- من سه نگفتم. روی سه پریدم. ‫- ما منتظر سه بودیم.
‫- می‌دونم. آره. ‫- برای این چیزها یه روال مشخصی هست.
‫فکر کن. خوب فکر کن.
‫هر روز با شماها اینقدر هیجان‌انگیزه؟
‫ها.
‫آره گمونم.
‫بگذریم،
‫بیا خانواده‌ت رو پیدا کنیم.
‫آه، پیت پیر رو ببین.
‫افتضاح به نظر میاد، مگه نه؟
‫- سلام، پیت. ‫- دارم می‌رم پیش دامپزشک.
‫آره.
‫حالت رو خوب می‌کنن.
‫نه.
‫یه سفر یک‌طرفه‌ست.
‫حرف‌هاشون رو شنیدم.
‫و درست می‌گن.
‫زندگی خیلی خوبی داشتم.
‫چند هفته درد کشیدن، فایده نداره.
‫باعث افتخار بود.
‫من...
‫شنیدم که هیچی حس نمی‌کنی.
‫اون طرف می‌بینمتون.
‫می‌بینمت، رفیق.
‫- می‌بینمت، رفیق قدیمی. ‫- بعداً می‌بینمت.
‫- موفق باشی، پیت. ‫- خداحافظ.
‫- با آرزوی بهترین‌ها. ‫- آره.
‫ببخشید، بچه‌جان. اشکال نداره
‫که فردا دنبال خونه‌ت بگردیم؟
‫فکر می‌کنم همه‌مون
‫بابت پیت ناراحت شدیم.
‫آره، معلومه.
‫پیت چند سالش بود؟
‫خیلی پیر.
‫انگار...
‫- چند سالش بود؟ ۱۶ سال؟ ‫- اوهوم.
‫اگه اونقدر عمر کنم، چقدر وقت دارم؟
‫خب، تو...
‫الان صفر هستی.
‫- پس ۱۶ منهای صفر می‌شه... ‫- می‌تونی حساب کنی؟
‫- ش... شونزده. آره. ‫- شونزده، آره.
‫- آره، می‌خواستم بگم... ‫- می‌گفتی؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫- دارم حساب می‌کنم. «می‌تونی حساب کنی؟» ‫- یه کم مکث کردی. همین.
‫- وقتی تو حساب می‌کنی، مکث نمی‌کنی؟ ‫- شونزده منهای صفر.
‫- تو مکث نمی‌کنی؟ ‫- هوم، چند می‌تونه بشه؟
‫فقط می‌گی، «اوه! اوه!
‫بیا یه چیزی رو حساب کنیم!» ‫«نه! بیا مستقیم بریم سر جواب!»
‫اگه مستقیم جواب رو بگی، ‫حساب کردنش کجاست؟
‫اگه منهای صفر باشه،
‫معمولاً حساب کردن زیادی نداره.
‫- وای. ‫- ببین کی این رو می‌گه.
‫آره! ببین کی این رو می‌گه، پدرسگ!
‫همیشه یه چیزی هست که ‫روزمون رو خراب می‌کنه، مگه نه؟
‫همینجوریش هم روزهای کمی عمر می‌کنیم
‫و همیشه هم خراب می‌شن.
‫گربه بودن سخته.
‫ولی از حلزون بودن بهتره، نه؟
‫اونجوری له می‌شی.
‫- خب، آره. خیلی بهتره. ‫- آره.
‫خب، آره، ولی نمی‌خوام زندگیم رو ‫با یه حلزون مقایسه کنم.
‫معلومه که بهتره.
‫اونا هیچ وجدانی ندارن، نه؟
‫ما خودمون رو بررسی می‌کنیم،
‫واسه همین درد زندگی رو می‌دونیم.
‫پس می‌تونیم بگیم، «اوه، وای بر من».
‫یه حلزون حتی نمی‌دونه زندگی سخته، ‫چون هیچی نمی‌دونه.
‫فقط یه ذره آب بینی ‫تو یه پوسته‌ست، نه؟ پدرسگ.
‫از کجا می‌دونی؟ باهاشون حرف زدی؟
‫نه، حرف نزدم. ‫فایده نداره چون اونا هیچ...
‫- حرفی برای زدن ندارن، مگه نه؟ ‫- هیچ شوخ‌طبعی ندارن.
‫می‌تونی بری پیش یه حلزون، ‫«خوبی، رفیق، چیکار می‌کنی؟»
‫- «چی؟» ‫- فقط حواست باشه و آروم بگیر.
‫- چرا؟ ‫- ممکنه بی‌ادبی باشه.
‫چی؟ بی‌ادبی باشه؟
‫داره از اون پدرسگ‌های لزج دفاع می‌کنه.
‫- چرا؟ چرا؟ ‫- اتفاقا بله.
‫طرفداری‌شون رو می‌کنی؟
‫چون وقتی پیش شما نیستم ‫با حلزون‌ها وقت می‌گذرونم و گروه خوبی‌ان.
‫- با حلزون‌ها وقت می‌گذرونی؟ ‫- آره.
‫- چرا؟ ‫- می‌ریم پارک تفریحی.
‫- کنار سرسره‌ها وقت می‌گذرونیم. ‫- چقدر طول می‌کشه؟
‫- یه روز و نیم. ‫- درباره چی حرف می‌زنین؟
‫چیزی نمی‌گیم، فقط به هم نگاه می‌کنیم.
‫تو فقط خیلی آهسته حلزون‌ها رو ‫تا سرسره‌ها همراهی می‌کنی؟
‫اونا می‌دونن کجا دارن می‌رن، ‫یا همینجوری می‌رن و تو دنبالشون می‌کنی؟
‫فقط حلزون‌ها رو مشاهده می‌کنی؟
‫نه، من رهبری رو بر عهده دارم، رفیق.
‫ولش کن. باید بگم یه چیزی هست که مثل حلزونه،
‫ولی ازش بهتره و خیلی بیشتر عمر می‌کنه، ‫لاک‌پشت.
‫نمی‌دونم لاک‌پشت بودن چه حسی داره.
‫من می‌دونم چه حسی داره.
‫شب بخیر.
‫- شب بخیر. ‫- می‌بینمتون.
‫گاس.
‫چیه؟
‫من قطعاً باید بمیرم، درسته؟
‫آره.
‫نمی‌خوام وجود نداشته باشم.
‫من... می‌خوام تا ابد زنده باشم.
‫خب...
‫خب، به نوعی،
‫تا ابد زنده‌ای، چون
‫چون ما در خاطرات
‫دوستان و خانواده‌ای
‫که ما رو می‌شناختن زنده می‌مونیم و چیزهایی ‫که گفتیم و انجام دادیم رو یادشون می‌مونه،
‫پس حتی اگه از نظر فیزیکی
‫وجود نداشته باشیم،
‫به نوعی
‫هنوز اینجاییم.
‫هوم.
‫پس تو از طریق
‫همه چیزهایی که به من یاد دادی ‫تا ابد زنده می‌مونی.
‫آره.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»