‫مامانت رو پیدا کردیم.
‫دوست داری ببینیش؟
‫نه بابا، بره به درک.
‫آره، بهتره پیش الاغ‌هایی باشی ‫که بزرگت کردن.
‫آره، باید کلات رو بندازی ‫هوا که اصلاً یکی تو رو خواسته.
‫هیچ‌کس هیچ‌وقت من رو نمی‌خواد.
‫هوم.
‫- اگه موافق نیستید، بگید، بچه‌ها. ‫- نه، دقیقاً زدی تو خال.
‫آره، خیلی چندش‌آوری.
‫هیچ‌کس دلش نمی‌خواد تو حتی ‫نزدیک خونه و خانواده‌اش بشی.
‫- ممنون از صداقتت. ‫- آره، قربونت.
‫فقط محض کنجکاوی،
‫به نظرت چندش‌آورترین ‫چیز من چیه؟
‫- که اگه خواستم، خودم رو اصلاح کنم. ‫- عجب.
‫واقعاً نمی‌شه فقط روی یه چیز انگشت گذاشت، ‫مگه نه؟
‫یه افتضاح تمام‌عیاری. ‫سر تا پات داغونه.
‫- بی‌خیال، سعیت رو بکن. بگو دیگه. ‫- خیلی‌خب.
‫شبیه یه تنبل پیر و چندش‌آوری ‫که روی درخت نشسته...
‫و داری از گرسنگی تلف می‌شی. ‫از شدت استرس کچلی گرفتی.
‫با خودت می‌گی: «آخ، ‫باید برم پایین کف جنگل،
‫ولی می‌ترسم. ‫باید یه موز پیدا کنم.»
‫می‌ری اون پایین ‫و می‌خزی.
‫در بی‌پناه‌ترین حالت ممکنی. ‫خیلی آرومی. یهو از لای بوته‌ها،
‫وای، یه گله شامپانزه‌ی ‫مریض می‌پرن بیرون...
‫و روزگارت رو سیاه می‌کنن.
‫قشنگ دهنت رو سرویس می‌کنن.
‫آره! خودشون بودن که ‫مریضی‌ رو آوردن وسط...
‫تهش هم مریضی رو به تو می‌دن،
‫شپشوی پدرسگ.
‫و بعد تو می‌مونی ‫سراپا آلوده و مریض.
‫«وای!
‫«مریضی گرفتم. ‫دارم می‌میرم!
‫هنوز دارویی براش نیومده؟» ‫نه! سال ۱۹۸۰ ـه.
‫مطمئنم یکی سرپرستیش رو قبول می‌کنه. ‫نیمه‌ی پر لیوان رو ببینیم.
‫نه، فایده‌ای نداره. ‫هیچ‌وقت به جای خوبی ختم نمی‌شه.
‫نه. صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫راستش، شاید به درد یکی ‫از اون ویدیوهای یوتیوب بخوره،
‫همونا که یه سری ‫پدرسگ میان می‌گن:
‫«اگه یه اتوبوس رو از دره پرت ‫کنیم پایین چی می‌شه؟» منظور رو می‌گیری؟
‫یا مثلاً: «یه کوتوله می‌تونه ‫نیم‌لیتر روغن فلفل بخوره و زنده بمونه؟»
‫- ولی باید یه‌کم تر و تمیزش کنیم. ‫- آره.
‫چرا هیچ‌وقت ‫خودت رو نمی‌شوری؟
‫خب فکر کن. ‫گربه‌ها چطوری خودشون رو می‌شورن؟
‫خودمون رو لیس می‌زنیم.
‫دقیقاً. تو حاضری ‫من رو تمیز کنی؟
‫- عمراً. ‫- نه، منم همین‌طور.
‫من چندش‌آورم!
‫آره، چطوره همه‌مون تف کنیم ‫روش که توی تف‌ها غلت بزنه؟
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- می‌خوایم یه سرپرست برای پیوک پیدا کنیم.
‫- چرا؟ ‫- سوال خوبیه.
‫- یه جور چالشه. ‫- ‌دوست‌نداشتنی‌ترین پدرسگی که داریم رو می‌ذاریم جلو،
‫ببینیم کسی می‌خوادش یا نه.
‫- تعجبی هم نداره که هنوز کسی پا پیش نذاشته. ‫- آره.
‫۱۵ دقیقه‌ست اینجاییم رفیق. ‫یه‌کم زمان بده.
‫بیشتر به نظر میاد.
‫- اون چیه پشت کمرش؟ ‫- تفه.
‫همه‌مون تف کردیم ‫روش تا تمیزش کنیم،
‫ولی خب... ‫دیگه فقط بو گند گرفته.
‫خیلی کف کرده، مگه نه؟
‫به نظرت کی سرپرستیش رو قبول می‌کنه؟ ‫امیدواریم چجور آدمی باشه؟
‫- یه خونواده‌ی خوب. ‫- نه بابا.
‫به نظرم اومد یه جور ‫موسسه‌ی خیریه باشه.
‫یه رستوران چینی.
‫اگه بری توی یه رستوران چینی، ‫غذای اضافه گیرت میاد.
‫بین همه‌ی آدمای شهر،
‫اگه حق انتخاب داشتی، دوست داشتی ‫کی سرپرستیت رو به عهده بگیره؟
‫- گلن؟ ‫- کی هست؟
‫- نونوا ‫- آهان، شناختم. آقای مینارد.
‫- همون یارو که پای پلاستیکی داره؟ ‫- چرا ازش خوشت میاد؟
‫- به خاطر نون و شیرینی‌هاش؟ ‫- نه، به خاطر پای پلاستیکیش.
‫چی؟ چرا؟
‫دوست دارم روش بخوابم.
‫اینا. احتمالاً یه گزینه‌ست. ‫نگاه کن، اومد. درست بشین.
‫بدو، لبخند بزن. ‫لبخند بزن عوضی.
‫- لبخند می‌زنم دیگه. ‫- داره میاد.
‫اوه!
‫این یکی رو!
‫- بیا اینجا ببینم! ‫- من نه! من نه!
‫- بکش کنار! بکش کنار! ‫- وای خدا.
‫ای خدا!
‫گازش بگیر! گازش بگیر!
‫گردنم رو گرفته! آخ!
‫بذارش زمین، پیرزن خرفت!
‫وای! آخ!
‫- داره قلقلکش می‌ده. ‫- اوه، اینجا رو! وای!
‫تا فردا نشده برمی‌گرده.
‫هیچ پیرزنی روی زمین نیست ‫که بتونه حریف گاس بشه.
‫- کجا می‌بره‌اش؟ ‫- می‌بره‌اش خونه‌اش. نگران نباش.
‫- مستقیم به آشغال‌دونیش. ‫- اوه.
‫مسخره‌ست.
‫معلوم هست چه غلطی می‌کنم؟
‫با افزایش تدریجی ‫میانگین دمای زمین،
‫یخ‌های قطبی عقب‌نشینی می‌کنند.
‫اگر یخ‌های قطبی ‫کامل ذوب بشوند،
‫سطح دریاها نزدیک ‫به ۷۰ متر بالا می‌آید.
‫این موضوع برای بعضی‌ها ‫ویرانگر خواهد بود...
‫- برگشت. ‫- گاس!
‫- آره! آزاد و رهام. ‫- وای!
‫- اذیتت کرد؟ ‫- نه بابا، نکرد. این چیه می‌بینیم؟
‫- موهات رو شونه کرد، نه؟ ‫- آره، شونه کرد.
‫یه مستند چرت ‫در مورد پایان بشریت.
‫همه‌اش راجع به تغییرات اقلیمی و قحطیه. ‫از این چرندیات.
‫بذار بیان. ‫لعنت به همه‌شون.
‫- گور بابای همه‌شون، رفیق. ‫- ولی این مستنده ساز مخالف می‌زنه.
‫اوه! بیاید ‫آفریقا رو نجات بدیم!
‫بیاید یه آهنگ بخونیم ‫و از غربی‌ها پول گدایی کنیم،
‫بعدش هم همون پول رو خرج ورق آهن ‫کنیم تا یه آشغال‌دونی بسازیم.
‫فکر می‌کردم طرفدار کلبه‌های گِلی‌ان. ‫گل که مجانیه!
‫دوباره با گل ‫خونه بسازن دیگه.
‫آخه نمی‌تونن گل درست کنن، ‫چون آب نیست.
‫کی نمی‌تونه گل درست کنه؟ ‫چرا نمی‌شه گل درست کرد؟ آخه...
‫درست کردن گل عملاً ‫ساده‌ترین کار تو کل دنیاست.
‫آره، البته اگه خاک ‫خیس داشته باشیم.
‫خب، برن خاک خیس پیدا کنن. ‫چه بلایی سر آب‌ها اومده؟
‫چی شده؟ ‫یهو دود شدن رفتن هوا؟
‫همه‌ی رودخونه‌ها ‫و دریاچه‌ها یهو رفتن توی ابرها؟
‫آره، دقیقاً ‫تبخیر رو توصیف کردی.
‫اگه یخ‌های قطبی ‫دارن ذوب می‌شن،
‫آب رو بدن به کشورهای ‫قحطی‌زده‌ی بی‌صاحاب...
‫و مشکل رو برای همیشه حل ‫کنن بره پی کارش. تمام.
‫- شاهکاره. ‫- معرکه‌ست.
‫نه بابا، کجاش معرکه‌ست؟
‫چون اولاً، ‫نگو کشورهای قحطی‌زده.
‫اگه همه‌ی یخ‌ها ذوب بشن، ‫کل دنیا رو آب می‌گیره.
‫چه بهتر! گور بابای مردم.
‫- آره، برن به درک. ‫- همه‌شون رو بُکشید بره.
‫لحظه‌شماری می‌کنم...
‫که آدم‌ها خودشون نسل خودشون رو ‫از روی زمین منقرض کنن.
‫اصلاً برام مهم نیست چطوری.
‫اصلاً برام فرقی نداره...
‫گرمایش زمین باشه ‫یا ذوب شدن یخ‌های قطبی،
‫یا قحطی مسخره‌تون.
‫خب، دلیلش رشد ‫بی‌رویه جمعیته.
‫لعنت به رشد جمعیت. ‫خنده‌ام می‌گیره از این حرف.
‫د خب کم‌تر بچه بیارید!
‫آخه کی وقتی داره...
‫از گرسنگی تلف می‌شه، ‫به این چیزا فکر می‌کنه؟
‫همون کاری رو بکنید که ما می‌کنیم. ‫مرده‌های وامونده رو بخورید دیگه، مگه نه؟
‫چیزی که خار آید، روزی به کار آید. ‫ننه بزرگم دو تا از بچه‌های خودش رو خورد.
‫یکیشون مرده ‫به دنیا اومده بود.
‫اون یکی هم یه نیم‌وجبی ‫ناقص‌الخلقه به دنیا اومد.
‫به هر حال داشت غزل خداحافظی رو می‌خوند. ‫به دردسرش نمی‌ارزید.
‫باید خوردش بره پی کارش.
‫- خب، بحث خوبی بود. ‫- نظر تو چیه، اولیو؟
‫نگران دنیا باشیم یا بذاریم ‫تک‌تک آدما بمیرن؟
‫به نظرم، ‫بذاریم همه‌شون بمیرن.
‫- دقیقاً. ‫- آره، یه رأی دیگه برای این گزینه.
‫- آره. ‫- فکر کنم منظورت رو رسوندی.
‫- آره. ‫- فکر نکنم بتونیم تأثیر خاصی بذاریم.
‫- دوباره دنبال خونه واسه من می‌گردیم؟ ‫- آره دیگه.
‫لارا اونجاست.
‫- نگاش کن. ‫- چی رو؟
‫- خب، خشکت زد. ‫- نه بابا.
‫- دست‌وپاش رو گم کرده. ‫- فقط می‌خوام برم جلو و باهاش گپ بزنم.
‫چون... از من خوشش میاد، ‫منم می‌خوام ببینم چی می‌شه.
‫چطوری؟
‫پس این کاره‌ای، نه؟
‫نه بابا، فقط یه‌کم، عزیز.
‫آره، از همین می‌ترسیدم.
‫دستت برام رو شده. ‫بعداً می‌بینمت.
‫نه. نه، فکر کردم...
‫اوه. چـ...
‫- گاندی راست می‌گفت. ‫- دخترها اعصاب ندارن.
‫‏- فکر نکنم گاندی همچین حرفی زده باشه.‏ ‫‏- فرقی نداره کی گفته.‏
‫حرفم اینه که درست گفته.
‫‏- کی؟ ‫‏- گاندی.‏
‫آهان. تو فکر ‫می‌کنی گاندی کیه؟
‫وقتی گاندی رو تصور می‌کنی، ‫کی میاد تو ذهنت؟
‫دخترها اعصاب ندارن.
‫منظورم اینه که،
‫چه شکلیه؟ ‫قیافه‌اش رو توصیف کن.‏
‫- یه بابای گنده و خفن. پر از زنجیر طلا. ‫- اون گاندی نیست. نه، گاندی نیست.
‫- یه الاغ بی‌اعصاب. ‫- نه. بازم گاندی نیست.
‫‏- این یارو یه گلوله تو حلقت خالی می‌کنه.‏ ‫‏- نه بابا. از این دورتر نمی‌تونی بشی.
‫پس گاندی کیه؟
‫خب، اینطوری بگم که ‫پسر سر به زیری بود.
‫یه جور لباس کتونی می‌پوشید...
‫کتون که چه عرض کنم، ‫یه چیزی شبیه لنگ.
‫منظورم همچین کسی نبود. ‫تو این فازها نیستم.
‫یه مرد... شریف، ولی خب ‫اهل این کارا نبود.
‫- گمشو، گاندی. ‫- خب...
‫‏- با عینک‌ گرد کوچیک.‏ ‫‏- گمشو.
‫و هند رو در سال ۱۹۴۷ ‫به استقلال رسوند.
‫گمشو بابا. انگار خیلی پدرسگ بوده.
‫اون قیافه‌ی احمقانه و لنگ‌پوشت رو ‫از جلوی چشمم دور کن.
‫خیلی‌خب. خب در نهایت هم ترور شد، پس...
‫آشغال. ‫اوه.
‫ببین، ببین، ببین. ‫داره برمی‌گرده.
‫فکرش رو می‌کردم.
‫‏- سلام.‏ ‫‏- آره، سـ...سلام.‏
‫یه پا گاگولی. ‫خودت می‌دونی دیگه؟
‫عجب. نظرته دیگه.
‫- ولی خب... واقعاً هستی دیگه. ‫- باشه.
‫‏- آره.‏ ‫‏- منظورت چیه؟
‫قضیه اینه که ‫فکر کنم الان مجردم.
‫آره. ‫منم همین‌طور.
‫‏- بهش عادت می‌کنی.‏ ‫‏- بیدار شو بابابزرگ.‏
‫اوه. خب، نه. آره.
‫منظورم اینه که تو مجردی، منم مجردم.
‫پس شاید بشه...
‫یه‌روز ازت بخوام ‫با هم بریم بیرون.
‫یه‌روز ازم بخوای ‫با هم بریم بیرون؟
‫آره، اگه...
‫اگه خودت دلت بخواد.
‫- نظرت چیه؟ ‫- وای خدا.
‫- چیه؟ ‫- می‌خوای ازم بپرسی...
‫- خب؟ ‫- ...که باید ازم بخوای با هم بریم بیرون؟
‫نه، منظورم این نیست. ‫می‌گفتم...
‫- خب پس خودم ازت بپرسم دیگه. ‫- نمی‌گم ازت می‌خوام باهام بیای بیرون.
‫می‌گم اگه یه‌روز ازت بخوام باهام بیای بیرون، ‫قبول... قبول می‌کنی؟
‫وای خدا.
‫‏- چی؟ اوه.‏ ‫‏- باید ریسکش رو قبول کنی.‏
‫جلوی بروبچ؟
‫آره، قراره جلوی بچه‌ها ریسک کنم. ‫«اوه، لارا...
‫میای با هم بریم بیرون؟» ‫«نه.»
‫پس گمشو بابا!
‫وای.
‫ازم بپرس دیگه.
‫- دلت می‌خواد با هم بریم بیرون؟ ‫- آره.
‫خب. خوبه.
‫- همین فکرم می‌کردم. خب... ‫- خوبه.
‫بریم قرار؟
‫هدف همینه دیگه.
‫خیلی‌خب. گشنته؟
‫همیشه.
‫‏♪ امشب من رو ببر بیرون ♪‏
‫‏♪ توی ماشینت رانندگی کنیم ♪‏
‫‏♪ اوه، خواهش می‌کنم ‫من رو نرسون خونه ♪‏
‫‏♪ چون اونجا خونه‌ی من نیست، خونه‌ی ‫اون‌هاست و دیگه من رو نمی‌خوان ♪‏
‫‏♪ و اگه یه اتوبوس دوطبقه... ♪‏
‫‏♪ بکوبه بهمون ♪‏
‫‏♪ مردن در کنار تو ♪‏
‫‏♪ چقدر برام شیرین و بهشتیه ♪‏
‫‏♪ و اگه یه کامیون ده‌تنی... ♪‏
‫‏♪ هر دوتامون رو بکشه ♪‏
‫‏♪ مردن در کنار تو... ♪‏
‫‏♪ باعث افتخار ‫و خوش‌بختی منه ♪‏
‫‏♪ اوه، نوری هست که ‫هیچ‌وقت خاموش نمی‌شه ♪‏
‫‏♪ نوری هست و هیچ‌وقت ‫خاموش نمی‌شه ♪‏
‫خیلی‌خب. رسیدیم.
‫خب، بریم چند تا ‫موش شکار کنیم.
‫- خودم باید موش شکار کنم؟ ‫- نه، نه.
‫مهمون منی. ‫من برات موش می‌گیرم.
‫- جدی؟ خیلی‌خب ‫- آره، چنگال‌هات رو جمع کن.
‫- خودم این موش‌ها رو می‌گیرم. ‫- عالیه.
‫خیلی‌خب، اونا یه موش.
‫اوه، چه فرزه، نه؟ ‫خیلی سریع بود.
‫من رو دید. ترسید. دیدیش؟
‫- زهره‌ترک شد. ‫- آره.
‫- آره، خیلی لاتی. ‫- در رفت عوضی. مگه نه؟
‫خیلی‌خب، ‫باید می‌گرفتمش.
‫فکر نمی‌کردم این‌قدر فرز باشن. ‫با اون پاهای کوچیکشون.
‫- تو خودت خیلی کندی. ‫- پاهاشون سریع‌تر از پاهای منه.
‫مخصوصاً این روزها. ‫یه‌کم رماتیسم گرفتم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- یه ‌لحظه صبر کن. ‫- خیلی‌خب. حالا دیگه چی‌کار می‌کنی؟
‫گرم می‌کنم. گرم می‌کنم.
‫قبلاً شده موقع بیدار ‫شدن کمرم رگ‌به‌رگ بشه.
‫وای، چه معرکه. ‫می‌خوای من موش بگیرم؟
‫نه، می‌خوام چند تا موش ‫چاق و چله و شل‌وول...
‫- آخه خیلی گشنمه. ‫- بفرما. یه موش اون‌جاست...
‫وای خدا! گرفتمش.
‫- آره! ‫- گرفتمش!
‫اوه!
‫- خوردمش. سریع قورتش دادم. ‫- خوردیش؟ وای خدا.
‫- رو مخم بود. ‫- باشه. ولی من رو آوردی سر قرار ها.
‫- آره می‌دونم. بعدی مال توئه. ‫- باشه.
‫وای، یکی دیگه گرفتم. ‫گرفتمش! گرفتمش!
‫- اینم خوردم. چم شده آخه؟ ‫- وای خدای من.
‫- غریزه‌ست دیگه. ‫- شکم‌پرستی. غریزه‌ی شکم‌پرستی.
‫آره، آره، خیلی‌خب، ‫درسته. باشه، وایستا.
‫نخورش. نخورش. نخورش.
‫- بیا بگیر. خوبه؟ ‫- به‌به!
‫- آره، خیلی چسبید. ‫- آره. خیلی‌خب.
‫- بفرما. ‫- عالی بود. آفرین.
‫- دمت گرم. ‫- که خودت نخوردیش.
‫- کار قشنگی بود. ‫- آره.
‫اومدیم سر قرار. اونم توی قبرستون. ‫موش گرفتیم و خوردیم.
‫- کلی هم گپ زدیم. ‫- قرارها همین‌طوری‌ان دیگه عزیز.
‫ای وای. اکیپم دارن میان.
‫- اکیپت؟ ‫- آره.
‫حواست باشه.
‫بچه‌های باحالی‌ان. به حرف‌هاشون توجه نکن. ‫نه. خب...
‫سلام بچه‌ها.
‫- این پیوکه. ‫- روز خوش.
‫- این فنگه. ‫- چطوری؟
‫- اینم اولیوه. ‫- چطوری؟
‫خب...
‫- اینم لارائه. ‫- سلام.
‫اون...
‫خب، راستش نمی‌خوام بگم چی کارمه.
‫چی؟
‫نه، جدی می‌گم. اون ماده‌ست، ‫منم نر. خودتون بفهمین.
‫هرچند...
‫‏- هنوز قرار و مداری نذاشتیم، ولی...‏ ‫‏- صبر کن ببینم. چی؟
‫منظورم اینه که اگه خوب پیش بره،
‫خب، چیزه،
‫اون‌وقت ادامه می‌دیم.
‫- دستم رو برای گزینه‌های دیگه باز گذاشتم. ‫- اِ، واقعاً؟
‫- منم همین‌طور. عین خودتم. ‫- تو؟
‫- آره. ‫- مگه تو هم گزینه‌ای داری؟
‫- تا دلت بخواد دارم. ‫- تو هیچ گزینه‌‌ای نداری.
‫- مثلاً چی؟ ‫- مثل دیشب.
‫دیشب چی‌کار کردی؟
‫کله‌ی یه موش رو کندم.
‫- چه ناجور. ‫- واقعاً؟
‫- چرا می‌گی واقعاً؟ ‫- ناجور نبود که. خیلی هم باحال بود.
‫- نمی‌خوام این چیزها بره تو ذهنم. ‫- موشه خودش خواست.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»