« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»
‫این نبرد بیش از یک ماه طول کشید
‫و حداقل پانصد هزار سرباز ‫در آن درگیر بودند
‫و تلفات تخمینیِ هر جناح، ‫بیش از ۱۰۰.۰۰۰ نفر است.
‫آدم‌ها بدون تفنگ هیچی نیستن، مگه نه؟
‫منظورت چیه؟
‫خب، ببین این به‌دردنخورهای عوضی ‫چطوری شکار می‌کنن! خب؟
‫هیچ‌کاری از دستشون برنمیاد.
‫شکار کردن خوبه. می‌گیری منظورمو؟ ‫اصالت رو می‌رسونه.
‫ولی باید با سلاح‌هایی که ‫باهاشون به دنیا اومدی این کار رو بکنی.
‫آدم‌ها خیلی داغونن. «ما تفنگ لازم داریم!» ‫تفنگ رو بذار زمین.
‫حالا می‌خوام ببینم چطوری با شیر می‌جنگی. ‫یا چطور گاوبازی می‌کنی.
‫عاشق وقتی‌ام که یه حیوون، ‫یه آدم رو می‌کُشه.
‫مثلاً وقتی که یه کوسه یه تیکه از ‫یه موج‌سوار استرالیایی رو می‌کَنه.
‫- آره دقیقاً. ‫- عاشق این‌جور چیزام.
‫روش موردعلاقۀ تو ‫برای تماشای مرگ یه آدم چیه؟
‫همون دار زدنِ سنّتی. ‫باید همین باشه، مگه نه؟ سنّتی خوبه.
‫- چرا این کار رو می‌کنن؟ ‫- چرا؟
‫- آره. ‫- چون بدجوری دلشون خنک می‌شه.
‫چی؟ یکی دیگه رو دار می‌زنن و کِیف می‌کنن؟
‫- دار زدن چه ربطی به کِیف کردن داره؟ ‫- شاید حال می‌کنن که جای طرف نیستن.
‫بعدش می‌گن: «اوه، عزیزم!»
‫«تو می‌میری ولی من زنده‌ام! شب خوش.»
‫حساسیت به بادوم‌زمینی هم خوبه.
‫چقدر بی‌عرضه‌ای که اگه ‫یه بادوم‌زمینی بهت نزدیک بشه می‌میری؟
‫- اگه پیوک هم بهت نزدیک بشه از بوش می‌میری. ‫- آره، راست می‌گی.
‫شوخی راحتی بود.
‫عاشق وقتی‌ام که یه بمب‌گذار انتحاریِ پدرسگ
‫قبل از اینکه بره کسی رو بکُشه، ‫توی زیرزمین عمه‌ش منفجر می‌شه.
‫- آره. ‫- معرکه‌ست.
‫خمیرش می‌چسبه به دیوارها، آره. اونو بتراش. ‫روی یه تیکه نون تست خیلی می‌چسبه.
‫یا وقتی یه بچه‌پولدارِ ریشوی نکبت
‫می‌ره بالای کوه و می‌گه:
‫«اوه! می‌شه نجاتم بدین؟ می‌شه نجاتم بدین؟»
‫نه! خب نرو اون بالا.
‫از اون تپه‌های کوفتی بالا نرو، پدرسگ.
‫آتشفشان.
‫«آه!»
‫«داریم می‌ریم زیر سنگ‌های مذاب داغ!»
‫«هزار سال دیگه یه پدرسگ ‫قراره ما رو از زیر خاک بکشه بیرون.»
‫- خب خبر مرگت جابه‌جا می‌شدی. ‫- آره.
‫- عه، این یکی داشته دستشویی می‌کرده. ‫- خودش و فضولاتش با هم سنگ شدن!
‫«خدای من، مواد مذاب داره میاد سمتم.»
‫«چی‌کار می‌تونم بکنم؟ ‫حداقل می‌تونم مذاب خودمو خالی کنم.»
‫تازه مطمئنم سگ یارو هم ‫داشته نگاهش می‌کرده.
‫- تو چت شده؟ ‫- احساس ضعف می‌کنم.
‫- بچه‌گربه‌ها ضعیفن، مگه نه؟ ‫- نه، حس می‌کنم تب دارم.
‫و سردمه و حالت تهوع و سرگیجه دارم،
‫چشمام هم قی کرده ‫و نمی‌تونم نفس بکشم، گاس.
‫آممم...
‫- آب می‌خوای؟ ‫- آره.
‫- خوبه؟ ‫- آره.
‫سلام.
‫چرا همه انقدر ساکتن؟
‫- بچه‌گربه مریضه. ‫- وای نه!
‫- خوب می‌شه. ‫- آره، فردا صحیح‌وسالم می‌شه.
‫برم پانس رو بیارم؟ اون می‌دونه باید چی‌کار کنه.
‫آره. آره، فکر خوبیه.
‫هوم.
‫احتمالاً واکسن‌هاشو نزده، ‫چون وقتی خیلی کوچیک بوده آواره شده.
‫باید یه سرماخوردگی ‫یا آنفولانزای گربه‌ای یا همچین چیزی باشه.
‫- هوم. چقدر باهوشی. ‫- هوم.
‫یعنی فردا خوب می‌شه، آره؟
‫- نمی‌دونم. ‫- یعنی چی؟
‫خب، یعنی نمی‌دونم. من که همه‌چیز رو نمی‌دونم.
‫ولی اون خیلی چیزها می‌دونه.
‫خب، داناییِ واقعی اینه که بدونی هیچی نمی‌دونی.
‫پس...
‫فکر کنم کاری که باید بکنیم اینه که ‫فقط حواس‌مون بهش باشه
‫و فقط دعا کنیم که زودتر خوب بشه.
‫باید دعا کنیم؟
‫چی؟ چرا؟
‫- خب، پانس گفت. ‫- آره.
‫از طرفی گفت همه‌چیز رو نمی‌دونه. ‫دعا چیه؟
‫خدا اگه می‌خواست این بچه‌گربۀ کوچولو رو ‫این‌طوری مریض نمی‌کرد.
‫- اون خوب می‌شه، مگه نه؟ ‫- هوم...
‫نمی‌دونم والا. امیدوارم.
‫تا حالا ندیده بودم گاس انقدر نگران چیزی بشه.
‫- من دیدم. ‫- واقعاً؟
‫یه‌بار یه عنکبوت از دودکش اومد پایین، خب؟
‫و اون جیغ کشید و دو برابرِ اندازه‌ش پف کرد ‫و نزدیک بود سکته کنه.
‫وای.
‫آره، ببین، اون‌قدرها هم که نشون می‌ده سرسخت نیست.
‫ولی خب، واقعاً برای مراقبت از ‫اون بچه‌گربه سنگ‌تموم گذاشته.
‫در اعماق وجودش گربۀ خوبیه.
‫دلم می‌خواد یه روز از بچه‌گربه‌های خودم مراقبت کنم.
‫یکی باشه که دوستش داشته باشم، ‫و یکی که متقابلاً دوستم داشته باشه.
‫خیلی‌خب.
‫ولی بهتره زودتر اتفاق بیفته، ‫وگرنه دیگه هیچ‌کس منو نمی‌خواد.
‫آره، نه احتمالاً...
‫- دیگه نخوانت. ‫- اوه.
‫باید بجنبی، مگه نه؟
‫- ساعت بیولوژیکیِ بدن داره می‌گذره. ‫- آره، درسته.
‫برای هیچ مرد یا زنی متوقف نمی‌شه، ‫مسئله اینه.
‫تیک، تیک، تیک، تیک، تیک، تیک، تیک، تیک، تیک.
‫هوم. چه روز قشنگی!
‫اون ابره فکر کنم «نیمبواستراتوس» باشه.
‫کاش توی شکمم بچه داشتم.
‫خیلی‌خب. گوش کن.
‫فکر نمی‌کنم صدام رو بشنوی، خب؟ ‫و اگه می‌شنوی...
‫واقعاً درک نمی‌کنم که چرا ‫گذاشتی یه بچه‌گربه کوچیک مریض بشه.
‫دلیلی به ذهنم نمی‌رسه. ‫اون هیچ‌وقت به کسی آسیبی نرسونده.
‫خب؟ پس یه قراری با هم می‌ذاریم.
‫اگه صدام رو می‌شنوی، ‫بذار همین الان حالش خوب بشه.
‫اون‌وقت درکت می‌کنم، خب؟
‫لطفاً!
‫می‌تونی همین‌جوری بذاری زندگی من مزخرف باشه ‫یا اگه می‌خوای حتی بدترش کنی.
‫دیگه عادت دارم.
‫احتمالاً حقمه، ولی حق اون نیست.
‫پس حالشو خوب کن.
‫خب؟ و اگه این کار رو بکنی، ‫بابت تمام کارهایی که کردم عذر می‌خوام.
‫اگه این کار رو نکنی، نشون می‌ده یا صدام رو نمی‌شنوی
‫یا واقعاً باهام لج داری ‫و می‌خوای حالمو بگیری.
‫آمین.
‫وقتایی که حالم خیلی خوب نبود،
‫مامانم برام آواز می‌خوند.
‫منم همیشه خوابم می‌برد.
‫♪ بگیر بخواب، عزیزم ♪
‫♪ چشمای قشنگت رو ببند ♪
‫♪ فرشته‌ها اون بالا ♪
‫♪ از آسمون، با عشق نگاهت می‌کنن ♪
‫♪ ماهِ بزرگِ زیبا می‌درخشه ♪
‫♪ ستاره‌ها یواشکی سرک می‌کشن ♪
‫♪ وقتشه که بچه‌های کوچولوی رؤیایی ♪
‫♪ برن بخوابن ♪
‫حالم بهتر شد.
‫خدا رو شکر!
‫یعنی...
‫آخ جون جمعه رسید!
‫- پنج‌شنبه‌ست. ‫- دختر باهوش.
‫یه خواب عجیب دیدم.
‫به عجیبیِ خوابِ من که نیست.
‫- تو چه خوابی دیدی؟ ‫- داشتم با یه پنگوئن ازدواج می‌کردم.
‫- جدی؟ ‫- توی یه جعبۀ شیشه‌ای.
‫- چطوری توی اون موقعیت قرار گرفتی؟ ‫- خب، خوابم برد.
‫نه، منظورم توی خوابه. چطوری آشنا شدین؟
‫رفتم توی یه جرثقیل ساختمونی.
‫- خب؟ ‫- با یه پنگوئن.
‫و یه جعبۀ شیشه‌ای اونجا بود.
‫که به یه زنجیر گُنده و ضخیم وصل بود.
‫بالۀ پنگوئن رو گرفتم ‫و رفتیم در رو باز کردیم.
‫- رفتیم تو. ‫- خیلی‌خب.
‫جرثقیل، جعبه رو بلند کرد ‫و ما رو روی رودخونۀ «تیمز» چرخوند.
‫- چی؟ مثل «دیوید بلین»؟ ‫- آره.
‫آره، وقتی داشتم با پنگوئنه ازدواج می‌کردم، ‫داشتم به همون قضیه فکر می‌کردم.
‫- بعدش چی شد؟ ‫- خب، یه جمعیتی جمع شدن و ما رو تشویق می‌کردن.
‫- تو چی‌کار کردی؟ ‫- راستش، استرس گرفتم.
‫- چون داشتن نگات می‌کردن؟ ‫- آره.
‫چرا؟ فکر می‌کردی قضاوتت می‌کنن ‫که چرا یه ازدواج بینِ گونه‌ای کردین؟
‫- آره. ‫- یه چشمت به جمعیت بود.
‫با خودت گفتی: «خب، نباید خجالت بکشم.» ‫اولین حرکتت چی بود؟
‫خب، پنگوئن رو بردم جلو. ‫محکم کوبوندمش به شیشه.
‫- چی؟ یعنی همسرت رو کُشتی؟ ‫- غذام رو کُشتم.
‫صحیح. بعدش چی شد؟
‫بهترین غذای کل لندن رو خوردم.
‫- مزه‌ش چطوری بود؟ ‫- مثل «پایِ گوشت».
‫صرفاً خواب دیده. ‫یهو که متخصص پنگوئن‌ها نشده.
‫ازش دربارۀ پنگوئن‌ها سؤال نپرس. ‫اون که نمی‌دونه.
‫درسته. عالی بود.
‫خواب تو چی بود، بچه‌جون؟
‫خواب دیدم وقتی از خونه‌م زدم بیرون،
‫به‌جای اینکه از اون خیابون بزرگه رد بشم که بیام اینجا،
‫رفتم توی کلیسای بغلی، ‫و اون کشیشِ مهربون بهم شیر داد.
‫عه، صبر کن ببینم. ‫پس خونه‌ت بغل یه کلیساست؟
‫یه سرنخ دیگه.
‫- آره. ‫- و یه خیابون بزرگ؟
‫آره، خیلی بزرگ.
‫ولی یه پل بود، ‫که از روش رد شدم و بعد شماها رو پیدا کردم.
‫خب، بعد از پل...
‫ چقدر پیاده راه اومدی ‫تا توی قبرستون پیدامون کردی؟
‫- زیاد نیومدم. ‫- پس همین نزدیکیاست.
‫پس تنها کاری که باید بکنیم
‫اینه که یه پل روی یه خیابون بزرگ، ‫نزدیک قبرستون پیدا کنیم،
‫از روی پل رد شیم، یه کلیسا پیدا کنیم،
‫و می‌رسیم به خونه‌ت.
‫آره.
‫پل. پل. یه پل لازم داریم.
‫- بعدشم یه کلیسا می‌خوایم. ‫- ولی باید روی پل مراقب باشیم.
‫- چرا؟ ‫- چون هیچ راه فراری نداره.
‫وقتی رفتی روش، تنها راه خروج، اون‌سرِ دیگه‌شه.
‫- آره، برای همین ساخته شده. ‫- اونجا گیر می‌افتی.
‫- از یه طرف وارد می‌شی، از یه طرف خارج. ‫- آره، ولی می‌گم گیر می‌افتی.
‫- گیر نمی‌افتی. فقط ازش رد می‌شی. ‫- باشه.
‫- گاس. ‫- سلام.
‫- خوبی؟ ‫- آره، چه خبر؟
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- دارم با رفیقام می‌گردم.
‫خب، قرار نبود یه خبری از من بگیری؟
‫آخه ما با هم رفتیم بیرون، مگه نه؟
‫- سر قرار. ‫- آره.
‫بهمون خوش گذشت. فکر کردم بهمون خوش گذشته.
‫- هر چی بود تموم شد، خب؟ ‫- چرا این‌طوری می‌کنی؟
‫من همینم که هستم، عزیزم.
‫- آخه ازت خوشش میاد. ‫- نه.
‫گوش کن، احمق‌کوچولوی چاق.
‫- عجب! ‫- اوه.
‫انقدر خودنمایی نکن و خودت باش.
‫- از چی می‌ترسی؟ ‫- از هیچی نمی‌ترسم.
‫- خب، عنکبوت‌ها. ‫- آه.
‫- آب. ‫- آره.
‫سبزیِ تره.
‫- داره در مورد چیز دیگه‌ای حرف می‌زنه. ‫- تعهد!
‫- تعهد. ‫- آره.
‫وقتِ دونفره‌مون سر جای خودشه عزیزم،
‫ولی الان، وقتِ الانمه.
‫- و من با رفیقامم... ‫- می‌خوای نامزد داشته باشی؟
‫- دوست داری من نامزدت بشم؟ ‫- آره. آره. آره.
‫خیلی‌خب، پس باید تعهد داشته باشی.
‫عجب.
‫گاس، بدو بریم.
‫فکر کنم مامانت داره می‌میره.
‫من باید برم.
‫مامان؟
‫گاس.
‫وای، عزیزم.
‫پسر خوش‌تیپم.
‫اوهوم.
‫اوه!
‫اون بچۀ قشنگِ توئه؟ ‫همیشه دلم می‌خواست مادربزرگ بشم.
‫آره.
‫سلام، مامان‌بزرگ.
‫اوه!
‫تسلیت می‌گم، گاس.
‫ممنون.
‫خوشحالم که به موقع تونستم ببینمش.
‫هوم.
‫چون دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینی‌ش، مگه نه؟
‫درسته.
‫خب...
‫بگذریم...
‫بیا بریم خونه‌ت رو پیدا کنیم.
‫اگه حسش رو نداری ‫مجبور نیستیم امروز این کار رو بکنیم.
‫حالم خوبه.
‫به گمونم حالا جفتمون...
‫یتیم‌های کوچولوی گم‌شده‌ایم.
‫هوم.
‫چه خوب شد که همدیگه رو پیدا کردیم.
‫آره.
‫- عه، اونجا رو. ساقی محله‌ست. ‫- ای بابا.
‫نعنا، علف گربه، تاک نقره‌ای؟
‫- نه، ممنون. ‫- راستش، من امروز یه چیزی لازم دارم.
‫مامانم همین تازگی مُرد،
‫برای همین... دلم یه‌کم علف گربه می‌خواد.
‫- چند می‌شه؟ ‫- فقط کف پاهام رو لیس بزن.
‫- چی؟ ‫- من از راه این شغل، پول درنمیارم.
‫- خب پس مجانی بهم بده. ‫- مجانیه دیگه.
‫خب، عالیه.
‫- فقط باید کفِ پاهام رو لیس بزنی. ‫- این کار رو نمی‌کنم.
‫- خب، پس از مواد هم خبری نیست. ‫- این خیلی عجیبه.
‫- بلیس! ‫- نه.
‫من توی عمرم پاهای یه گربۀ دیگه رو لیس نزدم ‫و الان هم قرار نیست همچین کاری کنم.
‫- پس یه کیسه علف گربه بهم بده. ‫- چقدر می‌خوای؟
‫یه کیسه بزرگ که همه‌مون ‫صورت‌های نازنینمون رو بکنیم توش،
‫حسابی نشئه بشیم و صفا کنیم.
‫- خودت حساب کن چقدر می‌شه. ‫- حله.
‫جنس خوبیه، مگه نه؟
‫دارن چی‌کار می‌کنن، پانس؟
‫خب، دارن تسلیم غرایز پایه‌شون می‌شن.
‫داری به چی فکر می‌کنی، اولیو؟
‫حس می‌کنم دیوارها دارن بهم نزدیک می‌شن.
‫- آره. ‫- کاش مصرف نکرده بودم.
‫- تو داری به چی فکر می‌کنی، پیوک؟ ‫- من «سایمون کاول» رو می‌بینم.
‫داره چه اتفاقی می‌افته؟
‫انگشت‌هاش خیلی پیرن.
‫- باهاشون داره چی‌کار می‌کنه؟ ‫- داره بهم اشاره می‌کنه بیام.
‫- کجا؟ ‫- توی کمد لباس.
‫نرو.
‫- دلم می‌خواد برم. ‫- اون‌تو چیه؟
‫- دوباره شروع کرد. ‫- دیگه کی اونجاست؟ فقط تو و سایمون؟
‫و «گوردون رمزی».
‫- سرآشپز رمزی؟ ‫- گردنش مثل زرافه درازه.
‫تا بتونه از اون بالا همه‌چیز رو ببینه؟
‫تا به کل آشپزخونه نظارت کنه. ‫فکر خوبیه.
‫- داره برات چیزی می‌پزه؟ ‫- آره.
‫- داره چی برات می‌پزه؟ ‫- چیزهای ساده.
‫تخم‌مرغ و بیکن؟
‫- دستبند داره. ‫- باهاشون داره چی‌کار می‌کنه؟
‫پسر، دوباره زیاد کشیدی. ‫دوباره زیاد کشیدی.
‫داری سلبریتی‌های تاپ و تراز اول جهانی
‫مثل کاول و رمزی رو توی یه کمد می‌بینی.
‫چه خبره؟
‫من می‌ترسم.
‫- چرا؟ ‫- دیگه دلم نمی‌خواد برم داخل.
‫همیشه کارش همینه.
‫- برو داخل. ‫- نه.
‫- برو دیگه. ‫- گردنش داره درازتر می‌شه.
‫- یعنی چی؟ ‫- فکر می‌کنی این یعنی چی، پانس؟
‫یعنی اینکه بیش از حد علف گربه کشیده، ‫همین و بس.
‫همیشه این‌طوری توهم می‌زنه. ‫دفعۀ قبل «دنیل ردکلیف» رو می‌دید.
‫بابت مامانت تسلیت می‌گم، گاس.
‫ممنون، بچه‌جون.
‫من از مرگ خوشم نمیاد. غم‌انگیزه.
‫آره.
‫ولی ارزشش رو داره، مگه نه؟
‫به‌خاطرِ زندگی.
« زردفیلم را به خاطر بسپارید - ZardFilm.in»